κυκλο-φ-οριακα 1108, 8 Ιουνίου 2022

 

η Αγία Τριάδα του Γουναρόπουλου

Καλημέρα συμπολίτες και απανταχού αναγνώστες, ετούτη τη σημαδιακή μέρα, 8 Ιουνίου 2022. Σημαδιακή, διότι η στήλη βρίσκεται από σήμερα σε ένα καινούργιο περιβάλλον – είπε ν’ αλλάξει λίγο τον αέρα της, να αναπνεύσει λίγο πιο ελεύθερα, κυρίως λόγω της περιρρέουσας, διαρκώς εντεινόμενης, «Μονακο-λατρείας» (!!) καθώς και της εκδοτικής συνεργασίας με εξω-βολιώτικα οικονομικά (και μόνο…) συμφέροντα εκεί που φιλοξενούνταν μέχρι χθες. Αυτή η στήλη υπάρχει εδώ και 31 χρόνια, έχει περάσει διάφορα και έχει κολυμπήσει σε διάφορα, ψηλά ή χαμηλά κύματα, έχει γνώση επιστημονική, έχει άποψη πολιτική με την πραγματική, πιστεύει, έννοια του όρου, έχει θέσεις και αντι-θέσεις αναλλοίωτες μέσα στον χρόνο, υπάρχει λόγω αγάπης τόσο στον Ελληνικό Γραπτό Λόγο όσο και στην Πόλη που μας μεγαλώνει, αλλά και επειδή την στηρίζουν οι αναγνώστες της, πρωτίστως στο χαρτί μιας εφημερίδας και δευτερευόντως στο συνώνυμο διαδικτυακό ιστολόγιο και, εσχάτως, στο φατσοβιβλίο.

Καλώς ανταμώσαμε, λοιπόν, στις σελίδες της «Μαγνησίας» και καλόν δρόμο να έχουμε.

Δρόμο, τι δρόμο! Δρόμους να δουν τα μάτια σου, δρόμοι που έχουν τη δική τους ιστορία, τους δικούς τους μουσικούς, τους δικούς τους περιπατητές, δρόμοι οριζόντιοι και κάθετοι, ήσυχοι και θορυβώδεις, δρόμοι «ήπιοι» και δρόμοι ποδηλάτου, μονόδρομοι και πεζόδρομοι, κατσικόδρομοι και αυτοκινητόδρομοι. «Δρόμοι παλιοί, που αγάπησα και μίσησα ατέλειωτα…», όπως έγραψε ο Μανόλης Αναγνωστάκης (1925-2005), μελοποίησε ο Μίκης Θεοδωράκης (1925-2021) και πρωτοτραγούδησε η Μαργαρίτα Ζορμπαλά στις Μπαλάντες τού 1975.

Διάβασα ότι ο Δήμος Βόλου αγόρασε και μοίρασε 3.000 εισιτήρια σε μαθητές για να παρακολουθήσουν τα δύο παιχνίδια της Εθνικής Ελλάδος στο Πανθεσσαλικό Στάδιο, 9 και 12 Ιουνίου. Και καλά έκανε. Αρκετές καταστάσεις βίας (θυμάστε εκείνες τις ωραίες εικόνες με τον Άρχοντα μαινόμενο εναντίον του Άρη ή τότε, ΠΑΟΚ-ΑΕΚ για το Κύπελλο Ελλάδος;) αλλά και μεγάλες ερημιές έχει ζήσει μέχρι τώρα το καημένο το Στάδιο (με 200-300 φιλάθλους τι σόι είναι αυτή η ομάδα στην Α’ Εθνική…) καιρός να χαρεί με τα παιδιά και την Εθνική Ομάδα. Εγώ έχω «μείνει» στις 17 Αυγούστου 2004 με τους 22.000 θεατές στον αγώνα Ελλάδα-Μεξικό για το Ολυμπιακό Τουρνουά Ποδοσφαίρου στην Ολυμπιακή Πόλη του Βόλου. Τώρα το Πανθεσσαλικό Στάδιο ανήκει στον Δήμο Βόλου, όπως και το Εθνικό Αθλητικό Κέντρο στην Ν. Δημητριάδα, το κολυμβητήριο Βασίλης Πολύμερος και το κλειστό γυμναστήριο της Ν. Ιωνίας κλπ. κλπ. Αλλά όχι ακριβώς! Για το Στάδιο συστάθηκε, λέει, Φορέας Διαχείρισης, στον οποίο συμμετέχουν, λέει, ο Δήμος (λογικό) η Περιφερειακή Ένωση Δήμων Θεσσαλίας (τι δουλειά έχει αυτή; και κυρίως πώς μπορεί να συνεισφέρει στα απαιτούμενα έξοδα συντήρησης;) και το Επιμελητήριο Μαγνησίας. Εδώ τα πιάσαμε τα λεφτά μας, σωθήκαμε, σώθηκε το Στάδιο! Από όσα γνωρίζω κατά κανόνα το Επιμελητήριο δεν έχει κονδύλια διαθέσιμα για τέτοιες δουλειές, πώς θα συμβάλει στην σωστή διατήρηση και την εύρυθμή λειτουργία αυτής της όντως πολύ σημαντικής υποδομής του τόπου μας; Ήμουν μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Ανώνυμης Εταιρείας Ιάσων Α.Ε., με Πρόεδρο το Επιμελητήριο, που ευελπιστούσε να αξιοποιήσει την μεγάλη υπερτοπική αγορά η οποία ρημάζει ακόμα, κοντά στα 40 χρόνια, στην Νεάπολη. Λίγο μετά το ίδιο Επιμελητήριο επεδίωκε να του παραχωρηθεί το ίδιο Πανθεσσαλικό Στάδιο προκειμένου να το μετατρέψει σε περίπου εμπορικό κέντρο! Κοντολογίς, συμπολίτες, φοβάμαι ότι αυτή η ιστορία του Πανθεσσαλικού Σταδίου με ιδιοκτήτη και μοναδικό, εν τέλει, χρηματοδότη τον Δήμο Βόλου δεν θα πάει καλά και είναι κρίμα.

Κι όπως το έφερε η κουβέντα με φίλους του καφέ γύρω από τις 210.000 ευρώ για τα λαμπάκια του χριστουγεννιάτικου εντυπωσιασμού, είπα πόσο καλύτερα θα επενδύονταν τόσα λεφτά σε ένα πολύ χρήσιμο έργο, όπως η γέφυρα στο (Α)λυγαρόρεμα, στην είσοδο της πόλης από Νέα Αγχίαλο. Ο δρόμος είναι η Εθνική Οδός αρ. 30 και έχει χαρακτηρισμό «Τριτεύον Εθνικό Οδικό Δίκτυο», αν αυτό έχει κάποια σημασία για κάποιους – που δεν φαίνεται να έχει…

Ή σε κάτι ακόμα φτηνότερο αλλά επίσης υψηλής χρησιμότητας, ιδίως τώρα το καλοκαίρι. Στο θερινό θέατρο της Νέας Ιωνίας. Στο οποίο, στο πλαίσιο πρόσφατης «ανακαίνισης», αφαιρέθηκαν τελείως όλα τα καθίσματα θεατών και αντικαταστάθηκαν από… μαξιλαράκια πάνω στο μπετόν των κερκίδων! Άνθρωποι μέσης ηλικίας που πήγαν να δουν παράσταση μου διηγήθηκαν ότι έφυγαν από τη μέση (της παράστασης) διότι τους πόνεσε αφόρητα η μέση και η σπονδυλική στήλη ολόκληρη. Μα είναι δυνατόν; Από κατασκευής τα δύο ανοιχτά μας θέατρα είχαν καθίσματα πλαστικά με πλάτη – δεν γίνεται να παρακολουθεί κανείς δυο ώρες οποιασδήποτε παράστασης χωρίς κάπου να ακουμπάει η πλάτη του, δεν είναι το κοινό αυτών των εκδηλώσεων πιτσιρικάδα ή χουλιγκάνοι των γηπέδων. Και βέβαια τα πλαστικά καθίσματα υφίστανται φθορές, και κάθε χρόνο πάντα υπήρχαν ανανεώσεις. Τώρα δεν βαριέσαι αδερφέ, τα βγάζουμε όλα και κάνουμε «οικονομία». Για να έχουμε να δίνουμε για λαμπάκια…

Και το Πανθεσσαλικό Στάδιο τέτοια καθίσματα έχει. Γι’ αυτό λέω ότι φοβάμαι…

Εκείνος ο κυκλικός κόμβος στην Γορίτσα τι έχει και καθυστερεί τόσο; Ναι, είναι εκείνος ο κόμβος που τον επισκέφθηκε μια μέρα ο Άρχων και έδωσε, ως επαΐων, οδηγίες στον εργολάβο «…θα μου το κάνεις 2,60 …» (βλ. κυκλο-φ-οριακα 1099, 7 Απριλίου 2022), μάλλον σε κάποια νησίδα αναφερόταν, δεν ξέρω τι απέγινε, χάθηκε και το σχετικό βίντεο, αλλά ο κόμβος ξεκίνησε στις 23 Φεβρουαρίου και ακόμα δεν τελειώνει. Κι όσοι περνούν συχνά από εκεί μου λένε ότι είναι κάπως «στενός», εγώ λέω να τελειώσει και θα δούμε.

(Επ)Έρχεται τριήμερον Αγίου Πνεύματος, καλή φώτιση και καλό μπάνιο, γεια σας.

Στην φωτογραφία η μοναδική στον κόσμο αγιογραφία της Αγίας Τριάδας, στο ομώνυμο εκκλησάκι, στον Βόλο. Έργο του 1951, από τον ζωγράφο Γιώργο Γουναρόπουλο (1889-1977).

(δημοσιεύτηκε για 1η φορά στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" την Τετάρτη 08.06.2022, αρ.φύλλου 3713)

κυκλο-φ-οριακα 1107, 1 Ιουνίου 2022

 

Γιάννης Γαΐτης (1923-1984) "Οδυσσέας και Σειρήνες"

Καλόν μήνα συμπολίτες και απανταχού αναγνώστες. Βρε πώς περνάει ο καιρός! Πρωτοχρονιά, Πάσχα, έρχονται τα Χριστούγεννα, φροντίζει ο καλός μας Δήμος να κάνει προμήθεια αξίας 209.808 € για λαμπάκια και λοιπό διάκοσμο. Το συνειδητοποιείτε πανηγυριώτες συνάνθρωποι; Θέλετε να καθίσουμε παρέα να βγάλουμε κοστολόγια να δούμε πόσα πραγματικά χρήσιμα έργα μπορούμε να κάνουμε με 210.000 ευρουλάκια; Τι γαλαντομία είναι αυτή – ή μήπως δεν είναι, και είναι κάτι άλλο; Από το 2014 που ξεκίνησαν οι μπλε ουρανοί – «μα σ’ αγαπώ και κοίτα, ανοίγουν οι ουρανοί, οι ουρανοί, που τόσο δύσκολα ανοίγουν» τραγουδάει ο Κώστας Χατζής μαζί με την Μαρινέλα» – έχουν δαπανηθεί πάνω από 1 εκατομμύριο ευρώ, και απορώ πώς οι ίδιοι οι υπηρεσιακοί παράγοντες εγκρίνουν τέτοια ποσά, πώς ο επίτροπος του ελεγκτικού συνεδρίου εγκρίνει, πώς κάποια ανώτερη η/και δικαστική αρχή δεν ασχολείται με αυτή την απίστευτη διαρκή σπατάλη δημοσίου χρήματος.

Και στη διπλανή στήλη του ρεπορτάζ ο Kostas Agorastos μετά φωτογραφίας μάς εξηγεί τα πλεονεκτήματα των υπόγειων κάδων απορριμμάτων (έλα παππούλη να σου δείξω…) και χρηματοδοτεί τον Δήμο με 53.000 € για την οδό Γαμβέτα και την οδό Ερμού – δοξάστε τον!

Αποκλειστικά στον Βόλο θα κινηθεί η στήλη σήμερα. Αφού προσπεράσει την Πινακίδα αναγγελίας της πόλης πάνω στον Σωρό, στην γνωστή «εμβληματική» γέφυρα, η οποία Πινακίδα είναι όχι απλώς μουτζουρωμένη και βρώμικη, είναι σαν να μην υπάρχει, δεν διαβάζεται ντιπ! Κάποιοι πρέπει να ασχοληθούνε με αυτό το θέμα – και να μην ακούω «μήπως είναι η μοναδική;», βεβαίως δεν είναι, οι περισσότερες πληροφοριακές Πινακίδες είναι έτσι, το ξέρω, αλλά αυτή η μία είναι ο καθρέφτης της πόλης. Αυτή, και όχι τα λαμπιόνια των Χριστουγέννων, δηλώνει ότι εδώ είναι Βόλος, στην ανάγκη ας φτιάξουν μια καινούργια, τόσα λεφτά πετιούνται στον αέρα.

Προχωρούν τα έργα της ΔΕΥΑΜΒ για την αντικατάσταση του δικτύου ύδρευσης. Αργά αλλά σταθερά αποκαθίστανται και τα οδοστρώματα, αλλού προχείρως και εμβαλωματικώς και αλλού μονίμως και οριστικώς (τουλάχιστον μέχρι την επόμενη σύνδεση φυσικού αερίου…). Έχουμε πει: έργο σοβαρό και απαραίτητο, επικροτούμε και, όσο μπορούμε, ανεχόμαστε τις καθυστερήσεις των αποκαταστάσεων – πού να δείτε τι έχει να γίνει όταν, σύντομα, το έργο θα φτάσει στο κέντρο.

Με ικανοποίηση παρατηρούμε τον τελευταίο καιρό ότι στις κεντρικές στάσεις του Αστικού ΚΤΕΛ λειτουργούν και πάλι οι πίνακες τηλεματικής με τα δρομολόγια και τους αναμενόμενους χρόνους άφιξης κάθε λεωφορειακής γραμμής. Ανεπιφύλακτα συνιστώ να τους συμβουλεύεστε αυτούς τους πίνακες με τα κεφαλαία γράμματα που «τρέχουν» και τους αριθμούς δεξιά, σας δείχνουν σε πόσα λεπτά θα έρθει το λεωφορείο σας. Και κατά κανόνα είναι ακριβή τα στοιχεία, αφού το λεωφορείο το ίδιο δίνει στίγμα (κάτι σαν GPS για τους/τις εξοικειωμένους/-ες) στον δορυφόρο κι αυτός στον πίνακα – μακάρι να ήταν τόσο απλό, φυσικά δεν είναι για εμάς τους αμαθείς, άντε ημιμαθείς. Το 2007-2008 που αυτό το σύστημα στηνότανε, η αφεντιά μου, ως ΔΕΚΑΜΜ ακόμη τότε, είχε καταγράψει όλες τις στάσεις του Αστικού ΚΤΕΛ σε όλες τις γραμμές και μάλιστα με διαχωρισμό: 276 στάσεις με έναν απλό ιστό και 131 στάσεις με στέγαστρο, μετά από 15 χρόνια ίσως τα νούμερα να έχουν αλλάξει, οι γραμμές παραμένουν οι ίδιες με μικρές τροποποιήσεις. Κάθε στάση απέκτησε συντεταγμένες, και τα υπόλοιπα, μαζί με τον εξοπλισμό εντός και εκτός των λεωφορείων, τα διεκπεραίωσε ένα θεσσαλονικιώτικο γραφείο, στο πλαίσιο ενός ευρωπαϊκού χρηματοδοτικού προγράμματος. Εύγε, λοιπόν, που το σύστημα λειτουργεί.

Αχ! το σύστημα, το Σύστημα, που τσακίζει στο ξύλο τα παιδιά μας στη Θεσσαλονίκη, περιφρουρώντας, δήθεν, την «βιβλιοθήκη» του Βιολογικού Τμήματος του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου. Που θέλει να βάλει τα ΜΑΤ μέσα στα αμφιθέατρα της Ελευθερίας, που θέλει να καταργήσει την Πανεπιστημιακή Ελευθερία, που επιδιώκει να καταργήσει, εν τέλει, αδέρφια, το Δημόσιο Πανεπιστήμιο και ό,τι αυτό συμβολίζει για την ελληνική μας κοινωνία. Οι Άριστοι του πανάκριβου Χάρβαρντ, που καμία επαφή δεν έχουν με τα προβλήματα του λαού μας, η χειρότερη δεξιά, το χειρότερο καθεστώς που πέρασε από τούτη τη χώρα – ούτε η χούντα των συνταγματαρχών δεν έβαλε αστυνομία μέσα στα Πανεπιστήμια, ούτε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής στην μεταπολιτευτική παντοδυναμία του, τότε που τα Πανεπιστήμια κυριολεκτικά βράζανε, δεν σκέφτηκε καν να περιορίσει τις ακαδημαϊκές ελευθερίες, τούτοι ‘δω ετοιμάζονται να καταργήσουν και τις φοιτητικές παρατάξεις.

Συγχωρείστε μου το ξέσπασμα, αγαπητοί. Έχω κι εγώ γιο φοιτητή στη Σαλονίκη, είμαστε πολλοί, τρέμω κάθε βράδυ που ακούω ότι «…κουκουλοφόροι επιτέθηκαν στους (καημένους…) αστυνομικούς, οι οποίοι (με πλήρη πολεμική εξάρτηση, λες και περιμένουν Τσετσένους αυτονομιστές…) φρουρούσαν κλπ. κλπ.», όλα γραμμένα από κατάλληλα άριστα χέρια και αφειδώς μοιρασμένα στα φερέφωνα της λίστας Πέτσα. Κι ύστερα σιωπή. Οι βομβίδες «κρότου-λάμψης» που πυροδοτούνται οριζόντια δεν αναφέρονται, δεν υπάρχουν, τα παιδάκια που έχουν χάσει το αυτί τους δεν υπάρχουν!

Είναι κι εκείνος ο Νικηφόρος, «ο πιο ανατρεπτικός καλλιτέχνης της γενιάς του» που διερωτάται «Ζω ή έχω πεθάνει;», κάτι που αρχίζω κι εγώ να σκέφτομαι…

Είδα πλέον ολοκληρωμένο και τον καινούργιο βανδαλισμό στην Πλατεία Αναύρου, με τις σοβατισμένες πλάκες Πηλίου στα τρία μεγάλα παρτέρια – θα τρίζουν τα κόκκαλα της Ήβης Αγγελοπούλου. Και όπως το είχα υποψιαστεί ανήκει κι αυτό στα «αναπτυξιακά έργα» του νέου Ενυδρείου, της νύχτας τα καμώματα…

Αυτά για σήμερα. Καλά μπάνια σας εύχομαι, γεια σας.

Στην φωτογραφία ο πίνακας του Γιάννη Γαΐτη (1923-1984) «Οδυσσέας και Σειρήνες».

(δημοσιεύτηκε στην 125χρονη (1898-2022) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 01.06.2022, αρ.φύλλου 37.734)

κυκλο-φ-οριακα 1106, 26 Μαΐου 2022

 

το τραινάκι του Πηλίου παλιά, με χιόνι και ατμό

Καλημέρα και πάλι. Σε σχέση με αυτά που λέγαμε την προηγούμενη φορά περί της σωστής πλευράς της Ιστορίας πολύ τους στεναχώρησε τους κυβερνητικούς βουλευτές μας, μέχρις αποχωρήσεως και καταπελτικών (!!) ανακοινώσεων, ο κύριος Πρόεδρος των Ποντίων. Διότι όταν υπάρχει αυτή η μεγάλη πληγή του διωχθέντος εξ Ανατολών Ελληνισμού και υποτίθεται ότι ως Έθνος και ως Κράτος επιδιώκεις την διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ποντίων (όπως έχει ήδη γίνει με την Γενοκτονία των Αρμενίων) πρέπει τουλάχιστον να ψελλίσεις δυο φωνήεντα την ώρα που σύσσωμο το Αμερικανικό Κογκρέσο όρθιο σε χειροκροτεί. Σιγή, της λέξης «Τουρκία» συμπεριλαμβανομένης. Κι όταν ο εδώ Πρόεδρος παλληκαρήσια το επισημαίνει, θιγόμαστε βαθύτατα. Δεδομένης, οπωσδήποτε, και της μόλις προ ελαχίστων ημερών θριαμβικής ελεύσεως του αυτού Πρωθυπουργού, αφειδώς μοιράζοντος χρήματα και χρίσματα. Χρίσματα και χρήματα, π.χ. τα αρδευτικά της Κάρλας, που έχουν εξαγγελθεί ήδη τουλάχιστον τρεις φορές by Kostas Agorastos. Και θα μας χαλάσει ένας προεδράκος τώρα την ωραία σούπα;! Ένα δράμα!

Δράμα, δράματα πολλά, καθημερινά, δράματα να σφίγγεται η καρδιά του ανθρώπου και να ξεχνάει βενζίνες, ψωμί, γάλα – δεν ισχυρίζομαι ότι συμβαίνουν επί τούτου, όχι, συμβαίνουν με αύξουσα συχνότητα, καθώς η κοινωνία της διαρκούς, πλέον, κρίσης (τώρα «έρχεται» η κρίσιμη ευλογιά των πιθήκων…!!!) γίνεται όλο και πιο σκληρή, όλο και πιο υποκριτική. Εκείνο που λέω είναι ότι ίσως θα έπρεπε να πέσουν οι τόνοι της προβολής αυτών των καταστάσεων, να επέλθει μια ηρεμία, εκείνη η καλή τηλεοπτική κυρία με τα σκιστά μάτια έχει στήσει ολόκληρη καριέρα, μήνες τώρα, με τα ζητήματα της πατρινής κυρίας Ρούλας και του είναι-δεν είναι συντρόφου της. Πώς επιτρέπεται τόση εξωδικαστική βαρβαρότητα, που σε τίποτε δεν βοηθάει πέρα από τα (χρηματικά, οπωσδήποτε) οφέλη της τηλεοπτικής δικαστού;

Δύσκολοι καιροί. Κι όπως λέει ο Οδυσσέας Ελύτης στο Προφητικόν «Ταραχή θα πέσει στον Άδη, και το σανίδωμα θα υποχωρήσει από την πίεση τη μεγάλη του ήλιου. Αλλά πριν, ιδού, θα στενάξουν οι νέοι, και το αίμα τους αναίτια θα γεράσει. Και θα 'ρθουνε χρόνια χλωμά και αδύναμα μέσα στη γάζα. Και θα 'χει καθένας τα λίγα γραμμάρια της ευτυχίας. Και θα 'ναι τα πράγματα μέσα του κιόλας ωραία ερείπια». Ωραία ερείπια…

Ταξίδεψε, επιτέλους, και το καινούργιο τραίνο, το κατά τεχνολογίαν ETR-470 και κατά το ελληνικόν «Λευκό Βέλος». Μήνες πριν είχα διαβάσει μια εκτεταμένη ανάλυση σχετικά με αυτά τα τρένα και το γιατί αποσύρθηκαν από την κυκλοφορία της Ελβετίας, από όπου τα προμηθεύτηκε η ιταλική εταιρεία Trenitalia spa, που έχει εξαγοράσει την δική μας ΤΡΕΝΟΣΕ. Πρόκειται για ένα τεχνικό κουβάρι που κατέληγε, τότε, στο ότι τα τραίνα αυτά δεν είναι κατάλληλα για το ελληνικό σιδηροδρομικό δίκτυο. Γεγονός είναι ότι τα 5 τραίνα που έχουν έρθει στην Ελλάδα βρίσκονται υπό την εποπτεία της Ρυθμιστικής Αρχής Σιδηροδρόμων (ΡΑΣ) (δεν ήξερα ότι υπήρχε και τέτοια Αρχή, δεν γνωρίζω τι ακριβώς ρυθμίζει, θα μάθω και θα σας πω) για συντήρηση και βελτιώσεις. Εδώ και πολλούς μήνες. Για ένα από αυτά δόθηκε το «πράσινο φως» και στις 16 Μαΐου 2022 έκανε το πρώτο ταξίδι Θεσσαλονίκη-Αθήνα. Στις 20 Μαΐου του ιδίου έτους το Λευκό Βέλος έπαθε «αστοχία» και η εταιρεία υποσχέθηκε ότι θα αποζημιώσει τους ταλαιπωρημένους επιβάτες. Ουδέν περεταίρω σχόλιον.

Και τι είπε ακριβώς ο θέλω-να-γίνω-Σουλτάνος; «Για εμένα δεν υπάρχει Μητσοτάκης. Δεν θα ξανασυναντηθώ ποτέ μαζί του»; Ανατρίχιασα. Και θυμήθηκα τον εδώ άρχοντα, φίλο του Πρωθυπουργού, με εκείνη την αξέχαστη πρωτοσέλιδη φωτογραφία και την αναγνώριση του έργου του, που πολύ συχνά λέει στους αντιπάλους του εκείνο το «Ποιος είσαι; Δεν σε βλέπω, δεν σας βλέπω κύριοι». Και για τον ίδιο τον Πρωθυπουργό μας μου ‘ρθε στον νου μια ολιστική ελληνική παροιμία, αλλά δεν επιτρέπεται να την γράψω.

Βεβαίως στο προαναφερθέν έργο του άρχοντος περιλαμβάνεται και αυτό που αρμοδίως αποκαλείται «ανάπλαση πλατείας Αναύρου», τουτέστιν οι πέτρες και τα φυτά μέσα στις γραμμές του Τραίνου του Πηλίου, για το οποίο έργο είχε κάνει τον Ιανουάριο 2022 προσφυγή ο ΟΣΕ, που απορρίφθηκε τώρα από το Ειρηνοδικείο, το οποίο απεφάνθη ότι «δεν προκύπτει βλάβη του ΟΣΕ» – ούτε του διατηρητέου μνημείου της Ελληνικής Πολιτιστικής Κληρονομιάς προφανώς. Τράβα βρε μάγκα και αλάνι / τράβα για το Πασαλιμάνι (άσχετο).

Η πολεοδομική μελέτη του οικισμού Μάραθου αποσύρεται, διαβάζω. Αξίζει να διαβάσετε κι εσείς και να αισθανθείτε για μία ακόμη φορά υπερήφανοι για το Ελληνικόν μας Κράτος με όλα τα συν- και πλην-αρμόδια Υπουργεία του, λεπτομερώς στην e-thessalia. Το 1995 ανατέθηκε η μελέτη, το 1998 ήταν έτοιμη και από τότε 24 χρόνια βολοδέρνει, δύο μελετητές συνταξιοδοτήθηκαν, ένας πέθανε, όλοι ντόπιοι συνάδελφοι – τέλος. Αποσύρεται. Η καινούργια σε καμιά 30ριά χρόνια, με το αισιόδοξο σενάριο.

Κι ένα τελευταίο, έτσι για πλάκα. Από κάποιο σουπερμάρκετ αγοράσαμε ξύλινα μανταλάκια για το άπλωμα των ρούχων (έχουμε καταργήσει τα πλαστικά εδώ και καιρό) με ανοξείδωτα (να σε χαρώ!) ελατήρια. Στο σπίτι, πλέον, κοιτάζω καλύτερα την κλειστή ακόμη συσκευασία και τι διαβάζω; «Κατασκευάστηκαν στην Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας». Τα μανταλάκια, τα κάνουμε εισαγωγή από την Κίνα! Κι ο άλλος, ο χαρούμενος, καλεί τους Έλληνες νέους να μην κοιτάνε μόνο τα λεφτά αλλά να δούνε τη ζωή τους πιο ολιστικά, όπως κάνει ο ίδιος – θου Κύριε φυλακήν...

Την υγεία σας, σωματική, διανοητική και ψυχική να προσέχετε! Γεια-χαρά.

Στην φωτογραφία το Τραινάκι του Πηλίου παλιά, με χιόνια και ατμό.

(δημοσιεύτηκε στην 125χρονη (1898-2022) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Πέμπτη 26.05.2022, αρ.φύλλου 37.729)

κυκλο-φ-οριακα 1105, 19 Μαΐου 2022

 

μουσικοί του δρόμου και διαδηλωτές στην οδό Ερμού

Καλημέρα πολίτες αυτής της καταπληκτικής χώρας, που βρίσκεται πάντοτε στη σωστή πλευρά της Ιστορίας. Είναι ένα από τα συνθήματα της εποχής, το ακούω σχεδόν κάθε μέρα, το άκουσα, φυσικά, και στις εγκάρδιες προσφωνήσεις-αντιφωνήσεις κατά την επίσκεψη του πρωθυπουργικού ζεύγους στον Λευκό Οίκο των Ηνωμένων Πολιτειών. Όπου όλα καλά κι όλα όντως ωραία κι ο κύριος Πρόεδρος γνωρίζει εις βάθος τα θέματά μας, ποιος αμφιβάλλει περί αυτού; το ζήτημα είναι τι είναι διατεθειμένος να κάνει για το καλό της Ελλάδας, εκτός… Εκτός από το να της πουλάει πανάκριβα οπλικά συστήματα, που θα της εξασφαλίσουν, λέει, «υπεροπλία» στο Αιγαίο – μέχρι να τα αποκτήσει και η Τουρκία, λέω εγώ, και να αποκατασταθεί η αναγκαία «ισορροπία» του τρόμου. Και φυσικά πανάκριβο υγροποιημένο φυσικό αέριο (LNG), προκειμένου η σωστή πλευρά της Ιστορίας να απεξαρτηθεί από το δέκα φορές φτηνότερο, πλην εγκληματικό, ρωσικό φυσικό αέριο και πετρέλαιο, με την μεταφορά του οποίου θησαυρίζουν ήδη οι Έλληνες ολιγάρχες (εφοπλιστές, κατά την επίσημη ορολογία).

Πολύ μπερδεμένοι καιροί αγαπητοί μου. Με την Ευρώπη τελείως παραδομένη στα προφανέστατα σκοτεινά σχέδια των ΗΠΑ, που έχουν βρει τη μεγάλη ευκαιρία να «τελειώσουν» με κάτι ανόητους αγγλογάλλους και κάτι υπερφίαλους γερμανοϊταλούς, που επειδή προσεταιρίστηκαν 5-6 πρώην κομμουνιστές θεώρησαν ότι είναι «μεγάλη δύναμη», ας γελάσω κινέζικα «χι, χι, χι». Στο τσεπάκι και οι επί δύο αιώνες ουδέτεροι Σκανδιναβοί, με το καλό και οι Ελβετοί! Και, για δες, οι μόνοι που προβάλλουν «αντίσταση» σ’ αυτόν τον εξανδραποδισμό ποιοι είναι; Ε;! οι Τούρκοι, βέβαια, ο Ερντογάν και η παρέα του, η ανερχόμενη δύναμη (όποια πέτρα κι αν σηκώσεις…) σαφέστατα επιδιώκοντας πολύ σοβαρά ανταλλάγματα – να παρακαλάμε την Μεγαλόχαρη και όλους τους Αγίους μέσα σ’ αυτά τα ανταλλάγματα να μην είναι, κάποια στιγμή, η Χίος ή το Καστελόριζο…

Πολύ μπερδεμένοι καιροί φίλες και φίλοι μου. Και με τον πόλεμο Ρωσίας-Ουκρανίας να συνεχίζεται από 24 Φεβρουαρίου. Όπου όπλα συνεχώς μπαίνουν μέσα από ελεύθερους διαδρόμους στην Ουκρανία, αλλά 45 εκατ. τόνοι σιτηρών δεν μπορούν να βγουν γιατί οι άτιμοι οι Ρώσοι δεν αφήνουν ελεύθερους διαδρόμους. Λιμός εν όψει.

Λοιπόν, τέλος οι γεωπολιτικές αναλύσεις, πάμε στα ημέτερα θεματάκια.

Η Κάρτα Ελέγχου Καυσαερίων (ΚΕΚ) αναφέρεται για πρώτη φορά στην ελληνική πραγματικότητα στον Νόμο 2052/1992, άρθρο 3 (ΦΕΚ Α 94/ 05.06.1992) που έχει τίτλο «Μέτρα για την αντιμετώπιση του νέφους και πολεοδομικές ρυθμίσεις». Με την απαραίτητη γραφειοκρατική καθυστέρηση οι σχετικές υπουργικές αποφάσεις εκδόθηκαν το 1994 και τα κυκλο-φ-οριακα 137, στις 4 Νοεμβρίου 1994 σχολιάζουν σχετικά:

«Τούτη τη φορά έφερε μαζί του (σσ. ο Νοέμβριος) και την νεοανακαλυφθείσα ΚΕΚ Κάρτα Ελέγχου Καυσαερίων. Το θαύμα της ελληνικής κομπινομανίας, της ελληνικής αρπακόλας και επισήμως, αν θέλετε.

Λέει, λοιπόν, ο πάντα αγαθών προθέσεων νομοθέτης: χρειαζόμαστε οπωσδήποτε καθαρό περιβάλλον, άρα χρειαζόμαστε οπωσδήποτε έλεγχο καυσαερίων και από τα καταλυτικά αυτοκίνητα, διότι από την ίδια τους την τεχνολογία και μόνο (καταλύτες) δεν διασφαλιζόμαστε ότι δεν ρυπαίνουν. Πολύ ωραία. Τι κάνουμε λοιπόν; θεσπίζουμε περιοδικό έλεγχο, ο οποίος πιστοποιείται με κάρτα.

Κάρτα Ελέγχου Καυσαερίων. Κάθε πότε; Κάθε χρόνο, να σας χαρώ. Και ποιος την εκδίδει, ποιος κάνει, δηλαδή, την πιστοποίηση; Εκεί πλέον υπεισήλθαν οι πάντα όχι αγαθών προθέσεων παράγοντες, γνωστοί και μη εξαιρετέοι γενικώς, και το προαναγγελθέν μπάχαλο "ήρθε κι έδεσε". (σσ. διαμάχη μεταξύ δημόσιων ΚΤΕΟ και ιδιωτικών συνεργείων…)

Αλλά το κυρίως πρόβλημα δεν βρίσκεται εκεί. Βρίσκεται επί της ουσίας, επί του τι πάει να πει ελέγχθηκε χθες το αυτοκίνητό μου και έχει καυσαέρια εντάξει και να! πήρα μία κάρτα που τιμάται 3000δρχ. (σσ. 10 € την σήμερον…) και για ένα χρόνο μετά είναι τα καυσαέριά μου εντάξει.

Εκτιμώ πολύ σοβαρά ότι δυστυχώς για μία ακόμη φορά σ' αυτή τη χώρα παίζουμε με πράγματα που δεν πρέπει. Με έννοιες όπως "καθαρό περιβάλλον" κοιτάζουν κάποιοι να κάνουν "μπίζνες" και μόνο, χωρίς καμία απολύτως χρησιμότητα. Αυτή η κάρτα δεν είναι τίποτα άλλο παρά μόνο ένας ακόμα έμμεσος φόρος, στην πλάτη του (βλάκα) Έλληνα αυτοκινητούχου (πώς λέμε "τιτλούχος"...). Δεν έχει κανένα απολύτως νόημα. Για τον απλούστατο λόγο ότι η σύνθεση των καυσαερίων ενός κινητήρα αλλάζει από λεπτό σε λεπτό, σκέψου τι γίνεται μέσα σ' έναν χρόνο! Διότι εκτός απ' τον κινητήρα και την λειτουργία του, ρόλο πολύ μεγάλο παίζει και η βενζίνη η ίδια, που σε καμιά περίπτωση δεν είναι τυποποιημένη στην Ελλάδα.

Με έναν λόγο. Αυτή η κάρτα ισχύει μόνο την στιγμή που εκδίδεται. Μόνο τη στιγμή της είσπραξης των 3000δρχ. (σσ. 10 € την σήμερον…), δηλαδή. Το αργότερο την επόμενη φορά που βάζετε βενζίνη, το εκπεμπόμενο καυσαέριο έχει ήδη διαφορετική σύνθεση.»

Ό,τι γράφαμε τότε, 1994, ισχύει μέχρι κόμμα και τελεία και σήμερα, 2022, τουτέστιν 28 χρόνια. Επί 28 χρόνια το «έξυπνο» ελληνικό κράτος εισπράττει αυτό το εντελώς παράλογο χαράτσι. Και δεν του φτάνει αυτό. Αν συλληφθείς χωρίς ΚΕΚ πληρώνεις κατάλληλο πρόστιμο. Αν σου κάνουν στον δρόμο έλεγχο καυσαερίων και δεν βρεθούν σωστά τα καυσαέριά σου (εκτός ορίων τάδε και τάδε, μια ολόκληρη ιστορία) αλλά έχεις σωστή και έγκυρη ΚΕΚ, πάλι πληρώνεις κατάλληλο πρόστιμο! Σαφές; Δηλαδή μιλάμε για πεντακάθαρη απάτη, με την οποία, βεβαίως, ουδείς ασχολείται. Το θέμα δεν είναι «πιασάρικο», δεν είναι μια Ρούλα, ένας Άλκης, ένας πιτσιρικάς μπροστά στις ρόδες, να συγκλονιστούμε αδερφέ, ούτε καν ένας φουσκωμένος λογαριασμός παρόχου. Είναι απλώς μια κρατική απάτη διαρκείας. Και ο χωροχρόνος μας τελείωσε.

Έρρωσθε και ευδαιμονείτε! Σε απλά ελληνικά, γεια σας.

Στην φωτογραφία μουσικοί του δρόμου και διαδηλωτές στην οδό Ερμού.

(δημοσιεύτηκε στην 125χρονη (1898-2022) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Πέμπτη 19.05.2022, αρ.φύλλου 37.723)

κυκλο-φ-οριακα 1104, 11 Μαΐου 2022

Καλημέρα σε όλες και όλους, Ταύρους και λοιπά ζώδια. Οι Ταύροι, ως γνωστόν, είναι γεννημένοι/-ες από 21 Απριλίου (σημαδιακή μέρα…) έως 20 Μαΐου, είναι προσγειωμένοι/-ες και κυβερνώνται από την θεά Αφροδίτη. Για τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά του ζωδιακού κύκλου αποτανθείτε αρμοδίως. Σαν σήμερα το 1993 βρισκόμουν στο Μαιευτήριο «Λητώ», στην Αθήνα, έξω από την αίθουσα τοκετών. Από όπου βγαίνει κάποια στιγμή μία κοντούλα νοσοκόμα και με ρωτάει «το πρώτο σας παιδί τι είναι;», «κορίτσι» λέω εγώ «δυστυχώς, και το δεύτερο κορίτσι είναι» λέει, στεναχωρημένη (!!) εκείνη. Το θυμόμαστε και γελάμε ακόμα στην οικογένεια, στην οποία συγκαταλέγονται, πλέον, μία Αρχιτεκτόνισσα, μία Ιατρός και οσονούπω ένας Χημικός Μηχανικός. Ευτυχώς.

Φτιάξαμε και μαγιάτικο στεφάνι να φέρει την Άνοιξη (κατά κοντά και το Καλοκαίρι…) στην πόρτα του σπιτιού μας. Ξεκίνησαν και τα τριαντάφυλλα στον κήπο μας, ο Βόλος εξακολουθεί να είναι μια πόλη με κήπους, οι γειτονιές της ανθίζουν και μοσχομυρίζουν, οι νοικοκυρές στολίζουν τα σπίτια με ωραία ανθοδοχεία γεμάτα Άνοιξη – οι ίδιες νοικοκυρές που την Παρασκευή της διακαινησίμου ανεβαίνουν στην Ζωοδόχο Πηγή της Γορίτσας και αγοράζουν τα κανατάκια που κελαηδούν, για να τα γεμίσουν με αγίασμα. Σε πείσμα όλων των ποικιλώνυμων επαϊόντων η Ελλάδα που αντιστέκεται, η Ελλάδα που επιμένει υπάρχει, ισοπεδωμένη, ίσως, από την απίστευτη και αντισυνταγματική «ρήτρα αναπροσαρμογής», αλλά υπάρχει!

Με μεγάλο ενδιαφέρον διάβασα τα αποτελέσματα της αξιολόγησης της Ελευθερίας του Τύπου στην χώρα μας από την παγκόσμια και ανεξάρτητη οργάνωση «Δημοσιογράφοι Χωρίς Σύνορα» (RSF, Reporters Sans Frontieres, Reporters Without Borders). Μεταξύ 180 χωρών σε όλον τον κόσμο η Ελλάδα ήταν 70^η στην σειρά κατάταξης το 2021 και το 2022 βρίσκεται στην 108^η θέση, τελευταία από όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, κάτω από την Αλβανία (103), την Βουλγαρία (91), την Ουγγαρία (85), την Σερβία (79), την Μάλτα (78) και όλες τις υπόλοιπες, με πρώτη, σταθερά, την Νορβηγία. Η έρευνα, που γίνεται με συγκεκριμένη, επιστημονικά τεκμηριωμένη μεθοδολογία, αποτυπώνει απλώς αυτό που σ’ αυτή τη χώρα όσοι έχουν μάτια βλέπουν κι όσοι έχουν αυτιά ακούν. Κι όσο πλησιάζει ο καιρός των εκλογών κι όσο η θέση της κυβέρνησης καθίσταται πιο δύσκολη και οι κουμπάροι αισθάνονται ανασφαλείς τόσο αυτό θα χειροτερεύει, είναι βέβαιο. Άντε, και του χρόνου στην 180^η θέση, άλλωστε για μια απλή αντιμετάθεση του 0 με το 8 πρόκειται…

Όχι πολύ μακριά από αυτή την πραγματικότητα, στην γειτονιά μας, διαβάζω μια μέρα στον τοπικό Τύπο: Ο Βόλος αλλάζει – ποιοι δρόμοι πεζοδρομούνται και ποιοι μετατρέπονται σε «κήπους» (ο κήπος σε εισαγωγικά δεν ξέρω ακριβώς τι σημαίνει). Μπράβο, λέω, να αλλάξει, γιατί να μην αλλάξει, αν είναι για το καλύτερο. Και εναγωνίως διαβάζω για αναπλάσεις 3,8 εκατομμυρίων ευρώ (πολλά λεφτά!) όπου το μόνο νέο έργο είναι η μετατροπή της οδού Παύλου Μελά σε Ήπιας Κυκλοφορίας από 28^ης Οκτωβρίου μέχρι Ερμού και η ανακατασκευή του οδοστρώματος από Ερμού μέχρι Δημητριάδος, όπου η πιάτσα των ΤΑΞΙ παραμένει. Μπράβο, λέω, από το 2007 προβλέπεται, μακάρι να γίνει τώρα. Οι δρόμοι που «πεζοδρομούνται» είναι οι ήδη πεζοδρομημένοι από… αμνημονεύτων χρόνων Ερμού (από Μακρινίτσης μέχρι Ελ.Βενιζέλου), Κουταρέλια (από Ερμού έως Δημητριάδος) και Μεταμορφώσεως (από Δημητριάδος έως Πλάτωνος) στους οποίους, λέει, θα δημιουργηθούν βοτσαλωτά και κήποι, με σεβασμό στην υπάρχουσα φύτευση. Και γι’ αυτά απαιτούνται 3,8 εκ. €; Πολύ έχουν ανέβει οι τιμές ρε παιδιά, δεν νομίζετε; Περιμένω να εκπλαγώ αλλά χτυπάω κι ένα καμπανάκι για κάθε αρμόδιο: η οδός Ερμού έχει σε πολλά σημεία λαξεμένους μαρμαρόλιθους, που βρέθηκαν κάτω από την άσφαλτο, όταν έγινε η πεζοδρόμηση του εμπορικού αυτού δρόμου, επί Δημαρχίας Κουντούρη, 1986-87 αν δεν κάνω λάθος. Είναι το παλιό οδόστρωμα της οδού, από τις αρχές του 20^ου αιώνα, επί Δημαρχίας Νικολάου Γεωργιάδου, ένα πραγματικό μνημείο πολιτισμού. Αναδείχτηκε από την τότε Αρχιτέκτονα του Δήμου αείμνηστη Ήβη Αγγελοπούλου και δεν πρέπει με κανέναν τρόπο να πάθει το παραμικρό.

Αλλά στην Πλατεία του Αναύρου, το άλλο μεγάλο έργο της Δημαρχίας Κουντούρη, πάλι με Αρχιτέκτονα την Ήβη Αγγελοπούλου, κάποιοι ανεγκέφαλοι θεώρησαν σκόπιμο να σοβατίσουν (!!) τις πλάκες Πηλίου, που με πολύ μεγάλη μαστοριά κάλυπταν την περίμετρο από δύο μεγάλα κυκλικά παρτέρια, σε απόλυτη αρμονία με το επίσης πλακόστρωτο δάπεδο. Και πήγαν και τα σοβάτισαν, αν έχεις Θεό. Θέλω να ξέρω ποιος έδωσε αυτή την εντολή, πραγματικά είναι για φτύσιμο, όποιος και να ‘ναι – κυρίως δε αν εκτελεστής είναι ο καινούργιος ενοικιαστής του «Ενυδρείου», το οποίο, καθώς ακούω, ετοιμάζεται να γίνει ένα ακόμη μπαράκι. Έλεος.

Γι’ αυτό ανησυχώ όταν διαβάζω για πεζόδρομους-κήπους την ίδια ώρα που έχουν καταστρέψει την πρότυπη για όλη την Ελλάδα οδό Ήπιας Κυκλοφορίας Καραμπατζάκη και την έχουν μετατρέψει σε… χάος. Ανησυχώ επίσης για την Πλατεία Πανεπιστημίου, περιφραγμένη και με κομμένα δέντρα εδώ και μήνες, όπου καθόλου δεν ξέρω τι πρόκειται να συμβεί.

Κι έχουμε και τον «αναμορφωτή της πόλης» να γράφει εξυπναδούλες και ειρωνιούλες. Γελάει ο κόσμος.

Όσο για την Κάρτα Ελέγχου Καυσαερίων, το χαράτσι του 1995, που κρατάει ακόμα, παίρνει αναβολή για το επόμενο. Μαζί με την επιτέλους (;) ηλεκτροκίνηση του τρένου Βόλου-Λάρισας.

Έρρωσθε και ευδαιμονείτε! Σε απλά ελληνικά, γεια σας.

Στην φωτογραφία οι λέξεις περιττεύουν. Είναι ακριβώς δίπλα στο ξενοδοχείο ΞΕΝΙΑ.

(δημοσιεύτηκε στην 125χρονη (1898-2022) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 11.05.2022, αρ.φύλλου 37.716)

 

κυκλο-φ-οριακα 1103, 4 Μαΐου 2022

Καλημέρα μες στο χημείο του Μαγιού συν-πολίτες αυτής της καταπληκτικής χώρας, που σύντομα πρόκειται να γίνει και κύριος τροφοδότης υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG, το μάθαμε κι αυτό) απάντων των Βαλκανίων, μη σου πω και απάσης της Μαύρης Θαλάσσης ίσως δε  και της μισής Κεντρικής Ευρώπης συμπεριλαμβανομένης της κακιάς Ουγγααρίας. Πετάμε, συμπολίτες, πετάμε – στα σύννεφα οπωσδήποτε. Μαζί πετάει και ο πληθωρισμός ο οποίος έγινε διψήφιος, κι αν θυμάμαι καλά οι διψήφιοι πληθωρισμοί στην κραταιά Ευρωπαϊκή Ένωση της δημοσιονομικής σταθερότητος απαγορεύονται δια Νόμου – γι’ αυτό δεν μας έβαλαν σηκωτούς στα μνημόνια (MOU το λένε αυτό, Memorandum Of Understanding) το 2010; τις ίδιες οικονομικές κεφαλές δεν είχαμε και τότε; δεν είναι ο σημερινός Πρωθυπουργός που τότε ως Υπουργός διερρήγνυε τα ιμάτιά του για το απαράδεκτο πλήθος των επιδομάτων, των «μαγαζιών» και των «ημετέρων» του Δημοσίου, των καθαριστριών, των δημοτικών αστυνόμων, των παχιών αγελάδων της ΕΡΤ και πάει λέγοντας και κλαίγοντας. Ξεχάσαμε, εμείς τα χρυσόψαρα;

«Ντουγρού», που έλεγε κι ο Γιάννης Γκιωνάκης στον «Άνθρωπο που έσπαγε πλάκα». Ντουγρού για το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την αυστηρή εποπτεία της Γερμανίας βλέπω να κατευθυνόμαστε. Αλλά, όλα κι όλα, βελτιώνουμε καθημερινώς «το γεωπολιτικό αποτύπωμα» της χώρας μας (βρε! πού τα βρίσκουν; πού τα βρίσκουν;).

«Γρηγορείτε, κελιά, μες στο χημείο του Μαγιού» (https://www.youtube.com/watch?v=mxcrb2RyF_E, Θ.Μικρούτσικος, Άλκης Αλκαίος, Μαρία Δημητριάδη, ένα ιστορικό και πολυσήμαντο τραγούδι από τον δίσκο «Εμπάργκο» του 1982 – τότε που τα τραγούδια κυκλοφορούσαν ανάμεσά μας και είχαν κάτι να μας πουν πέρα από το σ’ αγαπώ-μ’ αγαπάς, σε παίρνω-με παίρνεις κι όλη αυτή την κοινότοπη αηδία που ταλαιπωρεί τα αυτιά μας (με ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις δημιουργών, μία από τις οποίες είναι ο συνθέτης και μαέστρος Νίκος Χιώτογλου, που μας χάρισε έναν αληθινό δίσκο ακτίνας (CD) με υπέροχες μουσικές πάνω σε ανέκδοτους στίχους του Νίκου Γκάτσου, ψάξτε το, κι αν δεν το βρείτε τηλεφωνήστε σ’ εμένα).

Γρηγορείτε και προσεύχεσθε ίνα μη εισέλθητε εις πειρασμόν.

Ο οποίος πειρασμός καραδοκεί διαρκώς και διακαώς παντοιοτρόπως επιδιώκων να μας «βάλει λόγια» και να μας προτείνει έργα ακατάλληλα δι’ ενηλίκους.

Εξαιρετική η συνολική έγχρωμη παράσταση στον τοίχο της πρώτης, γωνιακής, πολυκατοικίας στον Ξηρόκαμπο, με θέμα τον αδικοχαμένο Βασίλειο Μάγγο. Δυο χρόνια τώρα μια Ένορκη Διοικητική Εξέταση (ΕΔΕ), που συνήθως απαιτεί λιγότερες από 15 μέρες για να ολοκληρωθεί, δεν έχει καταφέρει να δει το φως της βολιώτικης μέρας. Δυο χρόνια. Αλλά οι προαγωγές στην ώρα τους, ούτε λεπτό καθυστέρηση. Περάστε να δείτε την ζωγραφική τοίχου (graffiti, ελληνιστί γκράφιτι, ένα ακόμη αντιδάνειο, αφού η λέξη προέρχεται από το  ελληνικό ρήμα «γράφω») κι αφήστε ελεύθερο τον εαυτό σας να συγκινηθεί – δεν έχετε πολλές δημόσιες ευκαιρίες πέρα από τα δράματα των τηλεοπτικών (πολύ) αγρίων μελισσών…

Τι γίνεται, άρχοντες και αρχόντισσες, με το Δημοτικό Θέατρο; Να θυμίσω ότι οι ταμπέλες του έργου και οι πανηγυρικές φωτογραφίες με Kostas Agorastos ανάγονται στο σωτήριο έτος 2018, Νοέμβριο για την ακρίβεια. Να θυμίσω επίσης ότι οι φίλοι μου οι Κινέζοι (κομμουνιστές ή όχι, αδιάφορο, σοφοί πάντως οπωσδήποτε) μέσα σε 10 μέρες έχτισαν (εκ του μηδενός) ένα Νοσοκομείο 1.000 κλινών, αν δεν κάνω λάθος. Σε εμάς εδώ τι συμβαίνει και δεν καταφέρνει μέσα σε τρεισήμισι χρόνια (περίπου 1270 μέρες) να τελειώσει μια ανακαινισούλα; Τόσα λεφτά ΕΣΠΑ εξασφαλισμένα κι άλλα ένα σωρό εκατομμύρια αποθεματικά πού βρίσκονται, πού καταναλώνονται; – με αγάπη ρωτάω, που λένε και στο φατσοβιβλίο οι διάφοροι «περίεργοι». Πόσο θα πάει ακόμη; Μήπως προβλέπεται να εγκαινιαστεί παραμονή των επόμενων εκλογών (2023 λέμε…) ώστε το πόπολο να πανηγυρίσει δεόντως τον άρχοντα των έργων, (όπως, καληώρα, προχτές στις Αλυκές) για ένα έργο που ξεκίνησε καλά-καλά το 2010, το 2014 ήταν «…για 300 οικογένειες…», το 2019 έγινε «…σπίτι του πολιτισμού…» και ποιος ξέρει τι άλλο θα ακούσουμε – κάτι ανάλογο δεν συμβαίνει και με το Μουσείο της Αργούς, που ξεκίνησε από «ψαρόβαρκα» κι έφτασε να γίνει «άβλη κληρονομιά»;

Άσχετο! Έτυχε να ακούσω μια συνομιλία σε κινητά τηλέφωνα, όπου ο ένας (αυτός που άκουγα εγώ) ζητούσε από τον άλλον (δεν ξέρω ποιος και τι ήταν) να του βγάλει μια κάρτα καυσαερίων για το αυτοκίνητό του. Έτσι απλά και καθαρά, σημείωσε τάδε αριθμός, τάδε όνομα ιδιοκτήτη, μια χαρά, το απόγευμα θα περάσω να την πάρω. Άκουγα και για μία ακόμη φορά δεν πίστευα στα αυτιά μου, δεν είχε περάσει από το ανόητο μυαλό μου ότι θα μπορούσα να λάβω Κάρτα Ελέγχου Καυσαερίων (ΚΕΚ) χωρίς κάποιος κάπου κάποτε να κάνει μια στοιχειώδη μέτρηση στην εξάτμιση του οχήματός μου. Κάποιος, κάπου, κάποτε! Ηλίθιε, φτωχέ μου Ελπήνωρ! Πού ζεις, επιτέλους; Μέχρι τώρα ήξερα για Άδειες Οδήγησης «κατ’ οίκον», για κάποια «κόλπα» στα ΚΤΕΟ, αλλά για ΚΕΚ τηλεφωνικώς δεν ήξερα – γηράσκω διδασκόμενος…

Βεβαίως περί της ουσίας αυτής της ελληνικής ανακάλυψης-απάτης που λέγεται Κάρτα Ελέγχου Καυσαερίων θα σας πω την γνώμη μου «ολοκληρωμένη» την επόμενη φορά, τώρα δεν προλαβαίνω, καθώς άλλα καθήκοντα με καλούν.

Έρρωσθε και ευδαιμονείτε! Κοινώς, γεια σας. 

(δημοσιεύτηκε στην 125χρονη (1898-2022) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 04.05.2022, αρ.φύλλου 37.710)

κυκλο-φ-οριακα 1102, 28 Απριλίου 2022

 

Ο πατέρας Αντώνης στην αυλή του σπιτιού μας, 14 Απριλίου 1974, Κυριακή του Πάσχα

Καλημέρα, Χριστός Ανέστη πολίτες αυτής της καταπληκτικής χώρας, που σύντομα πρόκειται να αξιοποιήσει και το (πρώην) Βασιλικό Κτήμα Τατοΐου κατά τα πρότυπα του κτήματος Dumfries στη Σκωτία, που το διαχειρίζεται ο πρίγκηπας (πότε θα γίνω βασιλιάς;;) Κάρολος. Κι εγώ καμία αντίρρηση δεν έχω στο να αξιοποιηθεί η περιουσία του Ελληνικού Δημοσίου στα πρώην ανάκτορα του Τατοΐου (πρόσφατα κάηκε κι ένα κομμάτι δάσους) αλλά όλο αυτό το θέατρο με το σκωτσέζικο παράδειγμα τι προσφέρει εκτός από ένα όντως ευχάριστο ταξίδι αναψυχής;

Στο πλαίσιο αυτό ο γνωστός και μη εξαιρετέος τηλεοπτικός εισαγγελάτος πανηγύριζε διότι, λέει, θα έρχονται οι τουρίστες και «όπως εμείς πηγαίνουμε στις Βερσαλίες, στο Παρίσι, και πληρώνουμε για να τις δούμε, έτσι κι αυτοί θα πληρώνουν για να βλέπουν το Τατόι…». Ότι δηλαδή θα έρχονται τουρίστες στην Αθήνα για να επισκέπτονται το Τατόι και όχι την Ακρόπολη με ξεπερνάει κατά πολύ ως σκέψη, είναι γεγονός ότι δεν υπάρχουν όρια…

Τέτοια υπέροχα. Που όμως δεν κατάφεραν να διαταράξουν το Ελληνικό Πάσχα μας, ένα ξέσπασμα πραγματικής χαράς σε κάθε γωνιά της Ελληνικής Γης. Δεν ξέρω ποιος είναι ο απολογισμός των θυσιασθέντων αμνοεριφίων ούτε το ποσοστό αύξησης της χοληστερίνης, δεν ξέρω ούτε τις πληρότητες των απανταχού καταλυμάτων – το μόνο που ξέρω είναι ότι η Λαμπρή ήταν μια πραγματικά λαμπρή μέρα που από μόνη της σου έφτιαχνε το κέφι, ένα κέφι που όλοι οι Έλληνες το έχουμε ανάγκη απόλυτη. Και οσονούπω μπαίνει ο Μάης, ο 5^ος στη σειρά μήνας, ο Μάης με τα λουλούδια. Με μετακινημένη την υποχρεωτική αργία της Πρωτομαγιάς από την Κυριακή 1 στην Δευτέρα 2 – νομίζω ότι έχει να μετακινηθεί αργία από τα χρόνια του Μένιου Κουτσόγιωργα (αχ! ΠαΣοΚ, ωραία χρόνια!, που λέει και η Μαριλού-Λυδία Φωτοπούλου στην «Τούρτα της μαμάς» της ΕΡΤ1) κι εγώ έλεγα και τότε ότι αυτή η μετακίνηση είναι σωστή και πρέπει να γίνεται διότι αλλιώς ο εργαζόμενος χάνει καθαρά λεφτά, καθώς ο υπολογισμός των ετήσιων αμοιβών του έχει γίνει με τον απαραίτητο συνυπολογισμό των επίσημων (υποχρεωτικών) αργιών. Κι όταν αυτές συμπίπτουν με Σαββατοκύριακα, προκύπτει όφελος για τον εργοδότη και βλάβη για τον εργαζόμενο. Τα υπόλοιπα τα ξέρουν οι εργατολόγοι. Ίσως δε και ο εν πολλοίς άνεργος υπουργός κ. Χατζηδάκης, ο οποίος από όπου περνάει αφήνει καμένη γη, πρόσφατα και από τον ΟΑΕΔ (Οργανισμό Απασχόλησης Εργατικού Δυναμικού).

Εμείς εδώ εξακολουθούμε να ζούμε μέσα στη σκόνη! Μόλις πέρασε μία περιορισμένου πλάτους υδροφόρα και κατάβρεξε το ένα από τα δύο σκάμματα (γιατί εμείς έχουμε δύο δεν το ξέρω…) που είναι καλυμμένο, βέβαια, με χώμα, το οποίο όταν δεν είναι βρεγμένο δημιουργεί σύννεφα άσπρης σκόνης, περάστε να σας δείξω τα ποδήλατά μας στην pilotis. Αλλά και εντός οικίας «όλα άσπρα», που έλεγε κι ο Χάρρυ Κλυνν (1940-2018). Για το δικό σας δεν ξέρω, το δικό μας το χαντάκι άνοιξε ακριβώς στις 16 Φεβρουαρίου 2022, το έχω φωτογραφίσει, έκλεισε αυθημερόν, εύγε! είπα, και έκτοτε παλεύουμε με την «αγάπη που χάθηκε στη σκόνη…» όπως λένε ο Γιώργος Νταλάρας και οι Τερμίτες του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα (1956-2019).

Έγραψα για το πόσο έχουν μειωθεί (αντί να αυξάνονται) τα κράνη στους κινούμενους με μοτοποδήλατα γενικώς, έγραψα και για την απουσία της Τροχαίας επίσης γενικώς, κανείς δεν ενδιαφέρεται για τίποτε πλέον. Σήμερα θα (ξανα)γράψω για τα παιδιά στο μπροστινό κάθισμα του αυτοκινήτου, για τα παιδιά-σάντουιτς ανάμεσα στον οδηγό-πατέρα και την επιβάτη-μάνα πάνω στο μηχανάκι, για τα παιδιά που σέρνονται απ’ τον μπαμπά γρήγορα να περάσουν τα κόκκινα φανάρια στις διαβάσεις των πεζών. Για τα παιδιά, γενικώς, που δεν τα σκέφτεται και δεν τα υπολογίζει κανείς σ’ αυτή τη χώρα ως μέλη του κοινωνικού φαινομένου της κυκλοφορίας, παρά τις κατά καιρούς μεγαλοστομίες ανευθυνοϋπευθύνων «ενδιαφερομένων» και παρά τις ελάχιστες φιλότιμες προσπάθειες ιδιωτικών φορέων. Που η μοναδική, πλέον, αγωνία όλων των εμπλεκομένων είναι μην τυχόν πέσουν και γδάρουν τα γόνατά τους ή (ακόμη χειρότερα) μη τυχόν τα σπρώξει ο σχολικός εκφοβιστής και πέσουν και γδάρουν τα γόνατά τους. Τι μπορούμε να περιμένουμε από αυτά τα παιδιά όταν θα μεγαλώσουν;

Για κυκλοφοριακή αγωγή μιλάω εγώ, μόνο, γιατί τα υπόλοιπα ζητήματα, που κάποτε τα έλυναν οι γονείς μας με τον δάσκαλο κι εμείς αργότερα άντε να είχαμε και έναν Σύλλογο Γονέων, σήμερα τα λύνουν ψυχολόγοι και ψυχίατροι, εισαγγελείς και δικαστές. Εκ των οποίων, βεβαίως, ουδείς ασχολείται με κυκλοφοριακή αγωγή.

Και μιας και το ‘φερε η κουβέντα, εκείνο το Πάρκο Κυκλοφοριακής Αγωγής, που ως Δήμος Βόλου με κόπο και ειδική χρηματοδότηση από το Υπουργείο Μεταφορών, ύστερα από προσπάθειες του Συλλόγου Ελλήνων Συγκοινωνιολόγων είχαμε στήσει το 2004-2005 στην οδό Αναγνωστοπούλου, στην συνοικία της Νεάπολης, σε τι κατάσταση είναι, λειτουργεί, τι κάνει, το επισκέπτεται κανείς; Απορίας άξιον. Βεβαίως υπάρχει και δεύτερο, στην Νέα Ιωνία, στην αρχή του Πάρκου Ανδρέα Βαλαχή, τελείως εγκατελειμμένο. Γι’ αυτό σας λέω εγώ εδώ και παθαίνει σύγχυση η πονηρή αλεπού που συνήθως βγαίνει από την τρύπα της όταν μυρίζεται βουλευτιλίκα, οι κυκλικοί κόμβοι δεν λύνουν τα κυκλοφοριακά προβλήματα, ούτε, φυσικά, διαπαιδαγωγούν πολίτες, είτε οδηγούς είτε πεζούς, είτε μεγάλους είτε παιδιά. Θέλει άλλα πράγματα, θέλει αρετήν και τόλμην και δεν θέλει ναρκισσιστικά μεγαλεία και «αναμορφωτή της πόλης», πολύ δε περισσότερο δεν θέλει ποδοσφαιρικές ηγεσίες…

Μπαίνει θριαμβευτικά η Άνοιξη, συμπολίτες. Ας ανοίξουμε το σώμα, τον νου και την ψυχή μας για να την υποδεχτούμε. Γεια σας.

(δημοσιεύτηκε στην 125χρονη (1898-2022) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Πέμπτη 28.04.2022, αρ.φύλλου 37.706)

κυκλο-φ-οριακα 1101, 20 Απριλίου 2022

Καλημέρα, πολίτες αυτής της καταπληκτικής χώρας, ηγέτιδας δύναμης στην 4^η Βιομηχανική Επανάσταση και με πολύ βελτιωμένη την παγκόσμια γεωπολιτική της θέση μετά και την 6^η κατά σειράν αποστολή όπλων στην Ουκρανία. Κι επειδή το έφερε η κουβέντα, ένας καλός φίλος και σταθερός αναγνώστης των κυκλο-φ-οριακων με πληροφόρησε ότι ο κωμικός άρχων της χώρας αυτής, που στην Ελληνική Βουλή δεν αναφέρθηκε καθόλου στην Κύπρο και στην Κυπριακή Βουλή τα μάζεψε άρον-άρον κι έφυγε όταν τον έκραξε η Πρόεδρος Κυρία Αννίτα Δημητρίου (σ’ εμάς ο κ. Τασούλας δεν ετόλμησε…), αυτός λοιπόν ο κύριος έχει μία τεράστια βίλα στην Κύπρο, γειτονιά με την κυρία Σακίρα. Έτσι απλώς, μια πληροφορία, η άχρηστη πληροφορία της ημέρας.

Βρισκόμαστε, αδέρφια, στα μέσα μιας ακόμη Μεγάλης Εβδομάδας. Αυτή τη φορά με τους Ναούς ανοιχτούς και «συστάσεις» για μάσκες και αποστάσεις εντός τους. Κι από την άλλη εβδομάδα τέρμα οι περιορισμοί. Τέρμα. Και «ραντεβού τον Σεπτέμβρη», όπως έγραφαν κάποτε οι χειμερινοί κινηματογράφοι. Σήμερα, 18.04.2022 είχαμε πάλι 63 νεκρούς συνανθρώπους, αλλά κανέναν δεν φαίνεται να απασχολεί αυτό, πρωτίστως όχι την αρμόδια «επιτροπή (κυβερνητικών…) εμπειρογνωμόνων». Και στην Σαγκάη γίνεται κάτι αλλούτερο, εμάς μας τρομάζουν όχι τόσο οι «σκηνές βίας», για τις οποίες θρηνούν οι δικές μας τηλεπερσόνες, (άνδρες και γυναίκες ομοθυμαδόν…), όσο το γιατί, το τι είναι αυτό που αναγκάζει τους σοφούς κινέζους να παίρνουν πάλι μέτρα όπως στην Γιουχάν τώρα, μετά από δύο χρόνια και, σε μια πόλη 27 εκατομμυρίων ψυχών – φοβάμαι ότι κάτι τρέχει πάλι με τις μεταλλάξεις αυτού του διαβολοϊού. Κι εμείς σφυράμε κλέφτικα.

Εμείς σφυράμε και τα αυτοκίνητά μας κουδουνάνε σαν μπαγκατέλες, οπουδήποτε κινηθούν μέσα στην πόλη. Από σκάμματος εις σκάμμα και από θαύματος εις θαύμα. Γεγονός αναμφισβήτητο είναι ότι γίνεται έργο. Έργο πλήρους αντικατάστασης του δικτύου ύδρευσης από την ΔΕΥΑΜΒ, έργο που συμπληρώνει το (αν δεν κάνω λάθος) προ 15ετίας αντίστοιχο έργο της εταιρείας ΕΡΓΗΛ από την οδό Ρήγα Φεραίου και πάνω, εταιρεία με την οποία οι δικαστικές εκκρεμότητες υπάρχουν ακόμα. Ολοψύχως ευχόμεθα το τωρινό έργο να μην μπλεχτεί σε τέτοιες περιπέτειες. Δύο παρατηρήσεις: α) η ΔΕΥΑΜΒ καλά θα έκανε να έβγαινε στον Τύπο (Τύπος είναι τα πάντα όλα την σήμερον ημέραν…), ακόμα και κάθε μέρα, και να εξηγούσε τι είναι αυτό που φτιάχνει και πώς προχωρεί – όχι ο πρόεδρος, η επιχείρηση, αυτή ενεργεί, αυτή επιβλέπει, αυτή διεκπεραιώνει το έργο και β) την γενική ασφαλτόστρωση της οδού Πολυμέρη ποιος την πληρώνει; η ΔΕΥΑΜΒ, ο Δήμος ή η Περιφέρεια, καθότι η οδός είναι τμήμα της Εθνικής Οδού αρ. 34, Βόλος-Νεοχώριον-Τσαγκαράδα-Χορευτόν και ανήκει εις το τριτεύον Εθνικόν Οδικόν Δίκτυον (τόσο ψιλά γράμματα, που ούτε καν η Τροχαία δεν μπορεί να τα διαβάσει…) και λέω, μήπως και πληρώνει Kostas Agorastos.

Α! είπα Τροχαία. Πού βρίσκονται, ρε παιδιά, αυτά τα παλληκάρια; Ειλικρινά και με αγάπη ρωτάω. Γίνεται χαμός στην πόλη, κάθε ρακένδυτος κακομοίρης με ένα κίτρινο γιλέκο (gilet jaune, στοιχείον γαλλικόν) μια κόκκινη σημαία (bandiera rossa, στοιχείον ιταλικόν) κι ένα γουόκυ-τόκυ (στοιχείον τεχνολογικόν) αναλαμβάνει την ρύθμιση της κυκλοφορίας και μάλιστα σε οδούς αυξημένου κυκλοφοριακού φόρτου και δεν εμφανίζεται καν για τα μάτια του κόσμου μία Τροχαία, μία αρμοδία αστυνομική δύναμις, ας ήταν ακόμη και οι γνωστοί (και μη εξαιρετέοι) δίες, έστω να επιβλέπουν. Το λέω με κάθε σεβασμό, άλλωστε η στήλη έχει καταγράψει μακρόχρονη συνεργασία με καμιά ίσως και 10αριά Διευθυντές και Μονάδες Τροχαίας, το λέω: έχω να δω Τροχαία στον Βόλο μάλλον από τις παραμονές των Χριστουγένων, και τότε για κάποιες λίγες ώρες. Τόση πολλή δουλειά «εκτός οδού» υπάρχει; ή όλη η δουλειά, πλέον, είναι τα καραούλια με τα ραντάρ.

Βλέπω μανιωδώς τις ελληνικές ταινίες του ’50 και του ’60 και αναπολώ, δεν κάνω πλάκα, τον Τροχονόμο-σύμβολο στο βάθρο του, στη μέση της διασταύρωσης, με τα χριστουγεννιάτικα δώρα γύρω-γύρω (είχαμε και στον Βόλο τέτοιες καταστάσεις, αν θυμάστε), τον Τάσο Γιαννόπουλο με το αστραφτερό κράνος να δέχεται κατάφατσα τη μούτζα της Βουγιουκλάκη και να συνοδεύει τον αλλήθωρο Γύλο-Βασίλη Αυλωνίτη ενώπιον του Πταισματοδίκη Διονύση Παπαγιαννόπουλου. Αρχή! όχι παίζουμε!...

Για τις αποφάσεις του Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων (ΚΣΝΜ) που συγκλόνισαν την βολιώτικη ανθρωπότητα νομίζω ότι είστε όλοι άπαντες ενημερωμένοι. Τελευταία μας αναφορά περιμένοντας τον Άρχοντα να κατεβάσει με το ελικόπτερο τους κυκλικούς κόμβους στο παλιό Νεκροταφείο: σε κάποιους που μας ρώτησαν, πριν την απόφαση, προτείναμε ως λύση την μικρή μείωση της διαμέτρου της κυκλικής πλατείας μπροστά στην πύλη του Νεκροταφείου, με ταυτόχρονη αύξηση του περιμετρικού πλακόστρωτου, όπου μπορούν να πατούν οι τροχοί των μεγάλων οχημάτων. Από όσα γνωρίζω η πρόταση μεταφέρθηκε στον Ένα και Μοναδικό Συγκοινωνιολόγο Καθηγητή, ο οποίος την απέρριψε μετά βδελυγμίας. Καλώς, τι να είπωμεν; Όσον αφορά τα κτήρια Κ.Καρτάλη/Ιάσονος/Αργοναυτών ψάχνοντας βρήκαμε αυτό που φοβόμασταν, ότι με συγκεκριμένες παρεμβάσεις, κυρίως από την πλευρά του «ενδιαφερόμενου» Νοσοκομείου, δύο ή τρεις φορές που το θέμα έφτασε στο ΚΣΝΜ τα περασμένα χρόνια απορρίφθηκε. Άρα πρόκειται για μία σαφή νίκη, εν έτει 2022. Μένει το από δω και μπρος, η συνέχεια, η καλή ιδέα «για τους πολίτες», που λέει και ξαναλέει ο Άρχων-υπηρέτης του κοινού συμφέροντος…

Μέρες που είναι, ας σταματήσουμε εδώ, χρόνος υπάρχει. Εύχομαι από καρδιάς Καλή Ανάσταση στις καρδιές όλων ανεξαιρέτως. Εύχομαι να ευχαριστηθούμε όλοι ένα Ωραίο Ελληνικό Πάσχα.

Εμείς του 58^ου Συστήματος Ναυτοπροσκόπων θα περιφέρουμε τον Επιτάφιο του Αγίου Κωνσταντίνου, όπως κάνουμε συνεχώς από το 1956. Γεια σας.

Στην φωτογραφία η περιφορά του 2021, 30 Απριλίου.

(δημοσιεύτηκε στην 125χρονη (1898-2022) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 20.04.2022, αρ.φύλλου 37.701)

κυκλο-φ-οριακα 1100, 13 Απριλίου 2022

 

Καλημέρα, κι ας έχει 13 ο μήνας, συμπολίτες και απανταχού αναγνώστες. Η στήλη γιορτάζει την κατάκτηση μίας ακόμη κορυφής.

Στις 12 Φεβρουαρίου 2020 η στήλη συμπλήρωσε 1000 συνέχειες, μέσα σε δύο χρόνια και δύο μήνες ακριβώς κατέγραψε ακόμη 100! Υψηλή παραγωγικότης λέγεται αυτό, με όρους οικονομικής ανάλυσης, 42 κείμενα το 2020, 44 το 2021, 14 ως τώρα το 2022 – τουτέστιν θέματα πολλά, όρεξη πολλή, παίρνουν φωτιά τα πληκτρολόγια, έχουμε φτάσει στις 750.000 λέξεις. Λέξεις παλιές και καινούργιες, λέξεις «μυθοπλαστικές», «ενδυναμωτικές», «ενσυναισθανόμενες», λέξεις «συγκλονιστικές», «ανατρεπτικές», λέξεις όμορφες κι άλλες άσχημες, ευνόητες και δυσνόητες, λέξεις-υπο-νοούμενα και λέξεις-ευ-νοούμενα, 750.000 λέξεις όλων των ειδών, τέλος πάντων. Και καθώς και η δική σας ανταπόκριση φαίνεται να εξακολουθεί να υπάρχει, η κατάκτηση της επόμενης κορυφής φαίνεται απολύτως εφικτή: σύμφωνα με τον καλό παιδικό φίλο Κώστα πρέπει να είναι οι 4 άσσοι, 1111, ευκολάκι…

Αυτά το κοσμο-ιστορικά της στήλης. Τα πραγματικά κοσμοϊστορικά γεγονότα που ζούμε κάθε μέρα ακολουθούν…

Απροκάλυπτα και αναίσχυντα βγήκαν οι ΗΠΑ, η προστάτις δύναμις, πάσης καταπιεζομένης Δημοκρατίας και πέταξε στη μούρη ης ελληνικής «κυβέρνησης» (διότι να με συμπαθάτε, πώς αλλιώς να χαρακτηριστεί αυτό το επίσης απροκάλυπτο Yes Sir! από την μεριά των στελεχών της ομάδας πλειοψηφίας στην Ελληνική Βουλή) την απόλυτη άρνηση να συμμετάσχει στην κατασκευή του αγωγού φυσικού αερίου East Med, που τόσο είχε πανηγυριστεί στις 20 Μαρτίου 2019, με την παρουσία του Αμερικανού ΥΠΕΞ Μάικ Πομπέο. Απεναντίας τάχθηκε αναφανδόν υπέρ της τροφοδοσίας της Ελλάδας με το πανάκριβο LNG που οι ίδιες οι ΗΠΑ θα μας πουλήσουν. Κι άκουσα τον Έλληνα ΥΠΕΞ Νίκο Δένδια να τραυλίζει κάτι ναι μεν αλλά, για να περνάει η ώρα…

Λίγο πριν είχα πάλι φάει στη μούρη εκείνο το ανθρωποειδές ναζιστάκι του τάγματος Αζοφ, που καταχειροκροτήθηκε μέσα στην ίδια την Ελληνική Βουλή μαζί με το αφεντικό του, τον κωμικό που επιμένει να προβάλει σε συνέχειες ο ΑΝΤ1, χωρίς, ευτυχώς, να τον βλέπει κανείς, όπως καταδεικνύουν τα νούμερα τηλεθέασης. Και επειδή ακριβώς με τις κωμικές του ιδιότητες (;) δεν τον βλέπει κανείς είπε η ομάδα πλειοψηφίας να τον φέρει να μιλήσει αυτοπροσώπως – κι αυτός, με όλον τον σεβασμό στην Ελληνική Δημοκρατία, αφ’ ενός δεν έκρινε σκόπιμο να αναφερθεί καν στην Κύπρο (ίσως και να μην ξέρει που πέφτει…) και αφ’ ετέρου κουβάλησε μαζί του κι έναν δηλωμένο ναζί. Και οι δικοί μας όρθιοι να τον χειροκροτούν – μαύρη και σκότεινη σελίδα στην ιστορία του ελληνικού κοινοβουλευτισμού, Πέμπτη 7 Απριλίου 2022!

Ουφ! συγχύστηκα!

Κι από την άλλη μεριά, είναι δυνατόν να στήσω καραούλι να περιμένω πότε θα κατεβάσει με το ελικόπτερο ο Άρχων τους κυκλικούς κόμβους στο παλιό Νεκροταφείο; Είναι; Διότι το θέμα έφτασε στο Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων (ΚΣΝΜ) και απορρίφθηκε πανηγυρικά. Εμείς την απόρριψη την περιμέναμε, εντύπωση μας έκαναν δύο πράγματα: α) το ότι το έργο του Δήμου δεν το υπερασπίστηκε ο ίδιος ο Δήμος, υπάλληλος του οποίου φαίνεται επισήμως στα χαρτιά ως μελετητής, αλλά ένας σύμβουλος, που τυχαίνει να είναι και καθηγητής πανεπιστημίου και β) η βία, η αγωνία, με την οποία το επίσημο ΤΕΕ Μαγνησίας έσπευσε να διαχωρίσει τη θέση του από την παρουσία και την θέση του συναδέλφου μέλους της Διοικούσας Επιτροπής Κώστα Γαργάλα στην συνεδρίαση του ΚΣΝΜ. Και το μεν πρώτο κατανοητό, καθώς προφανέστατα ουδείς υπάλληλος του Δήμου Βόλου έχει ασχοληθεί με αυτή τη μελέτη, αλλά το δεύτερο; Μήπως επειδή το τοπικό μας ΤΕΕ δεν ήθελε (ή δεν θέλει, γενικώς) να στενοχωρεί τον Άρχοντα, που τον στηρίζει με νύχια και με δόντια όλο το ανάλογο κομματικό δυναμικό της ωραίας μας πόλης; Λέω εγώ τώρα…

Κι από την παρα-άλλη μεριά, τι ακριβώς συνέβη ή συμβαίνει με τα κτήρια Κ.Καρτάλη/Ιάσονος/Αργοναυτών; Ποιος θέλει και ποιος δεν θέλει να κατεδαφιστούν; Ή μήπως θέλουν όλοι, αλλά ο καθένας για την πάρτη του; Και ποια είναι «η πάρτη» του καθενός ατόμου, φορέα, οργανισμού στην, επαναλαμβάνω μονότονα, ωραία μας πόλη; Γιατί μέχρι τώρα που μιλάμε τα κτήρια δεν έχουν χαρακτηρισμό διατηρητέου – ενώ, π.χ. έχει ο τοίχος του Κοιμητηρίου (και καλά κάνει και έχει, βέβαια). Γιατί το πολυύμνητο Ξενοδοχείο της Γαλλίας δεν έχει έναν χαρακτηρισμό; Ξέρει κάποιος να μας εξηγήσει τι το εμπόδισε και, κατ’ επέκταση, τι δεν θα το εμποδίσει τώρα που «το μαχαίρι έφτασε στο κόκαλο» και ο Άρχων εναπέθεσε τις ελπίδες του στην κα. Μενδώνη; Απορίας άξιον!

Όλα αυτά όμως καλύφθηκαν όταν αποκαλύφθηκε πρωτοσέλιδα η ιστορική και μνημειώδης «συντήρηση του Δημοτικού Ωδείου» αξίας , ούτε λίγο ούτε πολύ, 16.000 €, ούτε λίγο ούτε πολύ ένας εξωτερικός χρωματισμός για την ακρίβεια, όπως κάνουν όλοι οι καλοί νοικοκύρηδες, αλλά αυτοί δεν το βγάζουν ση «Διαύγεια». Αντίστοιχης ιστορικής σημασίας έργο όπως η ασφαλτόστρωση του δρόμου Κάτω ΒοΙδοραχούλα-Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου (ποιος ξέρει πού…) υπό της ημετέρας Περιφερείας.

Εκτός από όλα τα άλλα ζούμε και στον καιρό της απόλυτης υπερβολής, αγαπητοί και αγαπητές Φίλες και Φίλοι. Όλα γύρω μας είναι μοναδικά, υπέροχα, συγκλονιστικά, απόλυτα, είναι, αιφνιδίως, αυτό που πάντα ονειρευόμασταν, όλοι μαζί και έκαστος/εκάστη κεχωρισμένως, όλα είναι τώρα, εδώ και τώρα δικαιώνεται το καλό σύνθημα του ΠαΣοΚ. Ευτυχείτε.

Δεν έχει τέλος αυτό το πανηγύρι, χόρεψε τώρα γύφτισσα καρδιά. Γεια σας.

Στην φωτογραφία οι «κορυφές» της στήλης και οι κορυφές του κορυφαίου Αντώνη Συκάρη (05.1962-11.04.2022).

(δημοσιεύτηκε στην 125χρονη (1898-2022) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 13.04.2022, αρ.φύλλου 37.695)

 

κυκλο-φ-οριακα 1099, 7 Απριλίου 2022

Καλημέρα, πάλι με μία ημέρα καθυστέρηση πολίτες αυτής της χώρας με την καταπληκτική ποιότητα ζωής. Αυτή τη φορά χωρίς δικαιολογία, καθυστέρηση σκέτη και, στην ουσία, αναίτια.

Στον Αη Γιάννη του Αιγαίου μεταβήκαμε την περασμένη Κυριακή. Με λαμπρό καιρό, δυνατό αέρα ο οποίος εξαφάνισε κάθε μόριο σκόνης και μας χάρισε εξαιρετική διαύγεια που μας επέτρεψε να θαυμάσουμε για ακόμη μία φορά τον Άθω με το γνωστό συννεφάκι στην κορφή του – αυτοί που ξέρουν λένε ότι αυτό υποδηλώνει την αέναη παρουσία της Παναγίας στο Άγιον Όρος. Ο Αη Γιάννης παραμένει στη θέση του εν αναμονή (δοτική, με υπογεγραμμένη στο «η», λέμε…) του Πάσχατος και βεβαίως του Καλοκαιριού. Πέρυσι το καλοκαίρι (2021) ολοκληρώθηκε η πλήρης επισκευή του λιμανιού, που ήταν κατεστραμμένο από το 2009, και η για πρώτη φορά στην ιστορία του Αη Γιάννη τσιμεντόστρωση του παραλιακού δρόμου προς το λιμάνι. Στο πλαίσιο της αποκατάστασης του λιμανιού τοποθετήθηκαν και τέσσερα (4) «πίλλαρ» (pillar=κολώνα, κίων, υποστύλωμα) που παρέχουν νερό και ηλεκτρικό ρεύμα σε σκάφη παντός είδους τα οποία δένουν στα μουράγια. Τέτοια υπάρχουν και στην μεγάλη παραλία μας και στο λιμανάκι του Αγίου Κωνσταντίνου. Όπως είπα, στον Αη Γιάννη τοποθετήθηκαν πέρυσι 4 για να καλύψουν όλο το μέτωπο του λιμανιού. Φέτος, την περασμένη Κυριακή, υπάρχει μόνον ένα (1)! Τα υπόλοιπα τρία (3) έχουν βανδαλιστεί με τον χειρότερο τρόπο, έχουν τελείως καταστραφεί, κι όποιος ενδιαφέρεται ας μπει στην σελίδα μου στο facebook (Μπάμπης Sky) να δει και τις υπόλοιπες φωτογραφίες. Μιλάμε για μίσος. Μείναμε άναυδοι, δεν περιγράφεται το συναίσθημα. Και κυρίως δεν υπάρχει απάντηση στο ερώτημα «γιατί;». Και επίσης γιατί το θέμα δεν απασχόλησε τον τοπικό τύπο – εκτός αν δεν το πήραμε εμείς χαμπάρι. Σήμερα (χθες), για παράδειγμα, μάθαμε για την κλοπή δύο (2) αγαλμάτων από την πλατεΐτσα Καραμπατζάκη-Λεωφόρο Ειρήνης. Για αυτή την μεγάλη καταστροφή, μαζί και οικονομική, στον Αη Γιάννη, γιατί δεν μας ενημέρωσε κανείς; Μήπως κάποιοι γνωρίζουν και δεν μιλούν ή μήπως ξέχασαν να μιλήσουν παραδομένοι στα ολοήμερα μυστήρια της Πάτρας; «Επί του πληκτρολογίου» γείτονας μού είπε ότι και γι’ αυτό ευθύνεται η θάλασσα – δυσκολεύομαι να το πιστέψω…

Ένας ρεπόρτερ, ένας φωτογράφος, ένας κάτοικος, ένας κάποιος, ρε παιδιά. Όλοι μπροστά σε μια οθόνη; Ένα τηλέφωνο, ένα κάτι.

Και δεν είναι η μόνη ζημιά. Στο Παπά Νερό πάλι ένας κρηπιδότοιχος κατεστραμμένος, καμιά 25αριά μέτρα. Μεγάλο το έργο της ανακατασκευής, στο ίδιο facebook κι αυτές οι φωτογραφίες. Το Αιγαίο δεν αστειεύεται, το ξέρουμε αυτό, κι ό,τι στέκεται απέναντί του, τεχνική ή ανθρώπινη οντότητα, πρέπει να είναι γερά φτιαγμένη. Αλλά τα καημένα τα pillars δεν είχαν να κάνουν με την δύναμη του Αιγαίου, προφανώς με τη μαύρη ψυχή (υπ)ανθρώπων βρέθηκαν αντιμέτωπα.

Όσο για την ιστορία της Πάτρας, ένας καλός φίλος, που παρακολουθεί διαδικτυακά τα πάντα από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, μου γράφει ότι «…Η ναρκισσιστική προσωπικότητα περιγράφεται λεπτομερώς σε ιατρικά εγχειρίδια, εγωκεντρισμός χωρίς όρια, μηδενική συμπάθεια για άλλους, μεγαλομανία, χειριστικότητα άλλων για ιδίους σκοπούς, πλήρης έλλειψη ηθικής… Δεν υπάρχει θεραπεία ψυχολογική η ψυχιατρική. Δεν υπάρχουν φάρμακα. Δεν είναι αρρώστια. Απλώς είναι.» Φαίνεται ότι το γνωρίζει το αντικείμενο, προσυπογράφω και (αναγκαστικά…) συνεχίζω να ζω χωρίς να αναλαμβάνω ρόλους που δεν μου αναλογούν. Μέχρι την επόμενη αναπόφευκτη φρίκη.

Αλλά τι λέω; Η αναπόφευκτη φρίκη είναι ήδη εδώ, είναι ήδη μέσα στα σαλόνια μας και στις ψυχές μας. Είναι, βέβαια, ο πόλεμος στα εδάφη της Ουκρανίας, που όχι μόνο τελειωμό δεν έχει (στην αρχή του λέγαμε ότι θα τελειώσει γρήγορα) αλλά όλο και πιο βάρβαρος, όλο και πιο συγκεχυμένος γίνεται. Και σε ρωτάω, αδερφέ: είναι δυνατόν σε μια πόλη να φαίνονται τόσα πτώματα και οι επιτιθέμενοι να ισχυρίζονται ότι όλα αυτά είναι στημένη προβοκάτσια των αμυνόμενων; Και οι νεκροί, τι είναι οι νεκροί; Μολυβένια στρατιωτάκια; Δεν ξέρω, αγαπητοί και δεν ξέρω ποιος ξέρει πώς διεξάγεται ένας πόλεμος στον 21^ο αιώνα, αιώνα της 4^ης Βιομηχανικής Επανάστασης, αιώνα της Επικοινωνίας, αιώνα του Διαδικτύου, αιώνα της Κλιματικής Αλλαγής, της Ισότητας, της Πολυπολιτισμικότητας, της Ελευθερίας κι άλλα πολλά τέτοια χαρούμενα και «επιδραστικά» (influencing, που λένε και οι φίλοι μας οι Αμερικάνοι, προστάτες, γενικώς, των λαών…).

Δεν ξέρω, λέω. Όπως και δεν ξέρω τι δουλειά έχει ένας Δήμαρχος, που επί τούτου βιντεοσκοπείται από επαγγελματία βιντεοσκόπο, να καθορίζει πλάτος νησίδων (με μετροταινία, παρακαλώ) σε κόμβους («θα μου το κάνεις 2,60», πώς λέμε στον ράφτη «θα μου το κάνεις το σακάκι με διπλό σκίσιμο…), διαβάσεις πεζών και άλλα κυκλοφοριακά στοιχεία. Αυτά τα στοιχεία τα καθορίζει, κατά κανόνα, η μελέτη του έργου, μελετητής του οποίου είναι, κατά κανόνα, αρμόδιος περί αυτά Μηχανικός. Κι ο συνάδελφος που μου έστειλε το σχετικό βίντεο να μου επισημαίνει «Πάρε μαθήματα…». Τι να κάνω, αδέρφια, τι πρέπει να κάνω επιτέλους, πόσα μαθήματα να πάρω ακόμη σ’ αυτή την πόλη;;

«Άδεια η πόλη / τι γίναν όλοι / αν με θυμάσαι, στην υγειά μου κάτι πιες» που τραγούδησε το 1992 ο μεγάλος Βασίλης Παπακωνσταντίνου. Και οι άλλοι να αρνούνται να καταλάβουν τι δηλώνει ο σαββοπουλικός στίχος «…εγώ θα είμαι εκεί να σας θυμίζω / τις μέρες τις παλιές!».

Ύστερα μας πρόκυψε όχι αιφνιδίως θέμα με κατεδάφιση του Ξενοδοχείου της Γαλλίας και του Καφενείου «Η Συνάντηση», Κ.Καρτάλη/Ιάσονος/Αργοναυτών για τα οποία κτήρια, αν κατάλαβα καλά, η Εφορία Νεωτέρων Μνημείων ξεκινάει τώρα διαδικασία για κήρυξη διατηρητέων μνημείων. Η άποψή μου είναι ρητά όχι στην κατεδάφιση αλλά ρε παιδιά, πού ήταν τόοοοσα χρόνια η καλή Υπηρεσία;

Άλλο τι δεν έχω να προσθέσω, και γράμματα γνωρίζω. Γεια σας.

(δημοσιεύτηκε στην 125χρονη (1898-2022) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Πέμπτη 07.04.2022, αρ.φύλλου 37.690)