κυκλο-φ-οριακα 1128, 30 Νοεμβρίου 2022

 

5ο Δ.Σ. Βόλου Γυμναστικές Επιδείξεις Ιούνιος 1965

Μια αδημονία την έχω συμπολίτες, καλημέρα σας. Έρχεται αύριο στην πόλη μου ο Αντώνης Ρέμος, μικρό πράμα είναι αυτό; Μέχρι τώρα, αν δεν κάνω λάθος, έναρξη των χριστουγεννιάτικων εκδηλώσεων μαγείας γινόταν στις 6 Δεκεμβρίου, εορτή του πολιούχου μας Αγίου Νικολάου, τώρα θα υπάρξει επιμήκυνση. Μαγικά πράγματα, ζωή να ‘χουμε συμπολίτες!

Εντύπωση έκανε στους παλιούς Βολιώτες η φωτογραφία της περασμένης Τετάρτης με τον κυρ Κώστα και το αμαξάκι του μπροστά στον Άγιο Κωνσταντίνο. Ξύπνησε θύμησες από έναν καλύτερο, φτωχότερο, πιο ήρεμο Βόλο, όπου τα αμαξάκια μετέφεραν τις ανάγκες, τις χαρές και τις λύπες των ανθρώπων. Και λίγο αργότερα τους επισκέπτες, είτε τους αμερικάνους ναύτες από τα αντιτορπιλικά στο λιμάνι, είτε τους γενικώς τουρίστες, είτε, πιο πρόσφατα, την ελίτ των κρουαζιεροπλοίων. Και όλοι ήταν ευχαριστημένοι, όλοι ήταν χαρούμενοι, ο Βόλος ήταν μία από τις Ελληνικές παραθαλάσσιες πόλεις στις οποίες κυκλοφορούσαν ιππήλατα οχήματα, κοινώς αμαξάκια. Ύστερα, στα χρόνια της μιζέριας, κάποιοι αισθάνθηκαν ότι κάτι χάνουν στον ανταγωνισμό κι άλλοι ότι ενοχλούνται από τα πέταλα και τις σβουνιές των αλόγων κι άλλοι ότι δήθεν καταστρατηγούνται νόμοι και προφήτες. Ανακάλυψαν ότι ως οχήματα δρόμου τα αμαξάκια όφειλαν να έχουν αριθμό κυκλοφορίας (!, τα ποδήλατα γιατί δεν έχουν; στον δρόμο δεν κινούνται κι αυτά;), ανακάλυψαν ότι η παραλία είναι πεζόδρομος (που δεν ήταν χαρακτηρισμένη, εγώ το ανακάλυψα και το οριστικοποίησα) και άρα δήθεν δεν μπορεί να κινούνται τα αμαξάκια (στους πεζοδρόμους της Ευρώπης κινούνται νομιμοτάτως (!) πολύ πιο επικίνδυνα τραμ) αρχές και εξουσίες έπεσαν να φάνε ό,τι είχε απομείνει από τα όμορφα, γραφικά και εντελώς ακίνδυνα αμαξάκια. Έτσι ο Βόλος διαγράφηκε από τον πίνακα των παραθαλάσσιων πόλεων με αμαξάκια και λίγο μετά εξελίχτηκε σε Μονακό με μάγους Άρχοντες, άπειρα καφενεία και τρελή κυκλοφορία. Στις πόλεις όπου συνεχίζουν να λειτουργούν τα αμαξάκια (Κέρκυρα, Ναύπλιο, Σπέτσες κλπ., ακόμα και Κηφισιά) οι «αυστηροί» νόμοι» δεν έχουν, προφανώς, ισχύ.

Τι να πεις; Και πού να το πεις; Εδώ ο άλλος έφραξε τον πεζόδρομο εδώ και τόσες μέρες και δεν βρέθηκε ένα όργανο, μια Αρχή να καταργήσει αυτό το αίσχος. Κανείς, τίποτα. Πηγαίνετε στον πεζόδρομο Δημάρχου Κονταράτου να δείτε και αυτοπροσώπως τις ξύλινες ζαρντινιέρες  με τις ελίτσες, το χάλι αυτής της πόλης. Διότι για χάλι πρόκειται, συμπολίτες. Όταν ο καθένας δικαιούται να φράσσει μια δίοδο για πεζούς, εμποδιζόμενα άτομα και άτομα με αναπηρία χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανέναν, αυτό εγώ το λέω χάλι. Κυκλοφόρησε δε, αλλά δεν παίρνω την ευθύνη της αλήθειας, ότι αυτό έγινε «με προσωπική εντολή Δημάρχου», αν τελικά είναι αλήθεια θα πρόκειται για ακόμη μεγαλύτερο χάλι. Και βέβαια ας μην ξεχνάμε ότι βάσει νόμων, προφητών και κανονιστικών αποφάσεων δημοτικών συμβουλίων για οποιαδήποτε πράξη επί οδού παντός είδους απαιτείται απόφαση Επιτροπής Βιώσιμης Κινητικότητας (τα νιάτα μας φάγαμε εκεί μέσα, 1985-2010). Αλλά δε βαριέσαι…

Θέμα της ίδιας Επιτροπής (παλαιότερα την λέγαμε πιο απλά Επιτροπή Κυκλοφοριακών Θεμάτων, από Καλλικράτη και μετά μπήκε δυνατά το θέμα της Βιώσιμης Κινητικότητας (sustainable mobility) και ψιλομπλέξαμε…) είναι και οι θέσεις στάθμευσης για τους πελάτες των διαφόρων ειδών πολυκαταστημάτων, ανάλογα με το μέγεθος του καθενός. Και εδώ, φυσικά, υπάρχει αρμόδια και δεσμευτική νομοθεσία, το κατάστημα υποχρεούται να φέρει μελέτη κυκλοφοριακών επιπτώσεων από την λειτουργία του. Υποχρεούται επίσης να κατασκευάσει και να λειτουργεί τον απαιτούμενο αριθμό θέσεων στάθμευσης και η Υπηρεσία υποχρεούται, αντιστοίχως, να ελέγχει αυτή την διαδικασία και όχι άπαξ, αλλά διαρκώς. Έχω την αίσθηση ότι σε κάποιες περιπτώσεις οι προδιαγραφές που κάποτε μπορεί να πληρούνταν τώρα πλέον, για πολλούς και διάφορους λόγους, δεν πληρούνται. Το αποτέλεσμα είναι κυκλοφοριακά ζητήματα στους πέριξ δρόμους – και δεν μιλώ για την Κ.Καρτάλη, όπου το κυκλοφοριακό πρόβλημα είναι σοβαρό και καθημερινό, δεδομένου ότι, σύμφωνα με την άδεια που χορήγησε η ως άνω Επιτροπή, οι απαιτούμενες θέσεις στάθμευσης δήθεν καλύπτονται σε παρακείμενο υπόγειο parking… Μιλώ για άλλες εγκαταστάσεις, όπου φαίνεται ότι υπάρχει πρόβλημα σταθμεύσεων και βέβαια κανείς δεν ασχολείται.

Έγραψα parking, τι το ‘θελα; Βγήκε μπροστά μου, θηρίο ολόκληρο και οσονούπω κατάφωτο, το δημοτικό parking Φιλελλήνων. Το οποίο κανένας δεν μου λέει αν δουλεύει, πώς δουλεύει, αν βγάζει τα λεφτά του, δεν ξέρω βρε παιδιά, στα άλλα parking του Βόλου, κλειστά και ανοιχτά, όταν περνάω τυχαία βλέπω εισόδους, βλέπω εξόδους, βλέπω μια κίνηση, κάτι τέλος πάντων. Στην Φιλελλήνων (και είναι ο δρόμος για το σπίτι μου) σχεδόν πάντοτε δεν συμβαίνει τίποτε, δεν ξέρω τι να υποθέσω.

«Μια ζωή περιμένω, μα δεν γίνονται θάματα / μια ζωή σ’ ανασταίνω στα γαλάζια σου γράμματα…» (Γ.Χατζηνάσιος, Γ.Κανελλόπουλος, Δ.Γαλάνη), άσμα ηρωικόν και πένθιμον.

Και με την «Κιβωτό του Κόσμου» τι θα γίνει τώρα που άνοιξαν διάφορα κιβώτια κι άρχισε να χύνεται λίγο φως (άπλετο δεν περιμένω να γίνει ποτέ…) σε διάφορες υποθέσεις, από έσοδα και λογαριασμούς μέχρι δωρεές Προσκόπων, Συμμαθητών και Χορωδών και «δωρεές» με αμοιβή ενός εκατομμυρίου ευρώπουλων – ρεζίλι στο πανελλήνιο μας έκανες όλους τους Βολιώτες, για μία ακόμη φορά, αφεντικό, δεν μας έφτανε ο ένας… Αλλά θα μου πεις όμοιος ομοίω αεί πελάζει, όπως έγραψε και ο Πλάτων στο Συμπόσιο ή, επί το δημοτικότερον, όμοιος τον όμοιο (αγαπά) κι η κοπριά τα λάχανα. Και πολύ φοβάμαι ότι θα μ(π)άθουμε κι άλλα, νέο Διοικητικό Συμβούλιο στο Κληροδότημα Δεληγεώργη διαβάζω, ψυχραιμία συμπολίτες.

Σας αγαπώ και σας σκέπτομαι αναφανδόν και ακροποδιτί. Γεια σας.

Στην φωτογραφία μία ακόμη όμορφη ανάμνηση. 5^ο Δημοτικό Σχολείο Βόλου, Γυμναστικές Επιδείξεις στην αυλή του 4^ου, Ιούνιος 1965, 6^η και 5^η τάξη μαζί, Δάσκαλος ο Σταύρος Ντόντος, γυμναστές στα δημοτικά σχολεία δεν υπήρχαν.

(δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" την Τετάρτη 30.11.2022, αρ.φύλλου 3825)

κυκλο-φ-οριακα 1127, 23 Νοεμβρίου 2022

 

ο κυρ Κώστας και ο "Μπέμπης" του

Τετάρτη ήρθε ξανά (κατά το περίφημο «Χριστούγεννα ήρθαν ξανά…») και Καλην Ημέραν να έχετε αγαπητοί και αγαπητές. Ανάσα δεν μπορούμε να πάρουμε σε τούτη τη χώρα, με το που πάει να καταλαγιάσει το ένα κουτσομπολιό τσουπ! ξεφυτρώνει ένα καινούργιο, λες και είναι στημένα τα γεγονότα, να σκάνε το ένα μετά το άλλο για να μην μείνουν άνεργα τα καλά κορίτσια κι αγόρια στα δελτία ειδήσεων και στα πρωινάδικα, μεσημεράδικα και απογευματάδικα στέκια κουτσομπολιού της ελεύθερης (και όχι ωραίας…) ελληνικής τηλεόρασης. Και λέω εγώ: τόσο απίθανο είναι, στους καιρούς που ζούμε, πολλά από αυτά να είναι στημένα ή να είναι γνωστά από καιρό και να βγαίνουν στις οθόνες κατόπιν συμφωνιών ή εντολών, ακόμη και κυβερνητικών ή πρώην και νυν φιλο-κυβερνητικών οργάνων πάσης φύσεως; Πόσο απίθανο;

Συγκλονισμένη η Ελληνική Κοινωνία. Αδιαλείπτως και ενδελεχώς, συγκλονισμένη, και σε μια διαρκή πτώση από τα σύννεφα. Και ποιος νοιάζεται για predator και τέτοια, ούτε καν για την κοροϊδία με το αδώνειο καλάθι και την «φορολόγηση των υπερκερδών» δεν ενδιαφέρεται πια κανείς, μόνο για το αίμα, για τις ολοήμερες αρένες με τους κυρίους λέοντες και τις κυρίες λέαινες, που δεν σέβονται όχι «τεκμήριο αθωότητος» και τέτοιες δικηγορίστικες ανοησίες αλλά ούτε καν τον ίδιο τους τον εαυτό. Και βεβαίως πάντα στο απυρόβλητο, πάντα στο περίφημο «ακαταδίωκτο», εφεύρεση κι αυτή των ίδιων των καταστροφέων της Ελλάδας για την προστασία των ίδιων των εαυτών τους – ατύπως και για τους/τις «σταρ» της τηλεόρασης.

Άρχισε και το 22^ο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Εθνικών Ομάδων στο Κατάρ. Και κοίτα να δεις τι κάνουν οι αριθμοί: 2022 κι αυτό είναι το υπ’ αριθμ. 22 μέγιστο ποδοσφαιρικό γεγονός. Το πρώτο ήταν το 1930 στην Ουρουγουάη, που το κέρδισε κιόλας. Μέχρι τώρα το τρόπαιο έχουν κατακτήσει 5 φορές οι Βραζιλία, από 4 η Γερμανία και η Ιταλία, από 2 η Αργεντινή, η Γαλλία και η Ουρουγουάη και από 1 η Αγγλία και η Ισπανία. Πάντα, σε κάθε διοργάνωση από το 1966 που παρακολουθώ υπήρχαν εξω-αθλητικά γεγονότα, φήμες, καταγγελίες, ιστορίες διάφορες, τίποτε δεν είναι εντελώς αθώο σ’ αυτόν τον ένοχο κόσμο που ζούμε. Φέτος το πράγμα έχει παραγίνει (ούτως ή άλλως το 2022 είναι μια παλαβή μετα-κόβιντ χρονιά…) καθώς διάφορες παγκόσμιες οργανώσεις προστασίας δικαιωμάτων μιλούν για 6.500 νεκρούς, στην μεγάλη πλειοψηφία μετανάστες από Ινδία, Πακιστάν, Μπαγκλαντες, Σρι Λάνκα κλπ., στην διαδικασία κατασκευής των επτά νέων και του ενός αναβαθμισθέντος σταδίων (γηπέδων) για την διεξαγωγή των αγώνων. Αυτό το νούμερο είναι όντως συγκλονιστικό! Και παραπέρα μιλούν για πολύ χαμηλούς μισθούς, άθλιες συνθήκες διαμονής και άλλα τέτοια. Προφανώς, αδέρφια, έτσι γίνονται τα θαύματα…

Και λέγοντας για θαύματα, ξανα-πέρασα έξω από το σκοπευτήριο – ξέρετε, αυτό στους πρόποδες της Γορίτσας, δίπλα στο (αχρηστευμένο) Εθνικό Στάδιο Βόλου. Ένα χάλι μαύρο. Τόσο το κτήριο, που δείχνει να καταρρέει, όσο και ο θλιβερός εξωτερικός χώρος, ένας σκουπιδότοπος. Παραμέσα δεν ξέρω τι γίνεται, αλλά η εξωτερική εικόνα, αδέρφια, είναι τραγική. Να χαιρόμαστε. Και βέβαια να χαιρόμαστε επίσης που ο Άρχοντας έχει καταφέρει να παίζει ο Ολυμπιακός Βόλου «εντός έδρας» σε ένα γήπεδο στο Στεφανοβίκειο!! Δεν το συζητώ. Αφού κατάφερε να πάρει για πάρτη του το Πανθεσσαλικό Στάδιο ολόκληρο, μαζί με τους ξενώνες, για 1.500 ευρώ τον μήνα (και θέλω να μάθω αν τα πληρώνει κι αυτά τα λεφτά, γιατί όσο λυμαίνονταν το Εθνικό Στάδιο, ως Πρόεδρος του Ολυμπιακού, κάτι μου λέει ότι δεν πλήρωνε δραχμή από το τότε καθορισμένο ενοίκιο…) αγνοεί παντελώς την αναγκαία επισκευή του Εθνικού Σταδίου και, ως κερασάκι στην τούρτα, βρήκε την κατάλληλη περίοδο να ξαναφυτέψει το γκαζόν στο (ο Θεός να το κάνει…) γήπεδο της Νεάπολης. Να χαιρόμαστε συμπολίτες! Λουλουδάκια και λαμπάκια!

Ευχάριστη εικόνα στην πόλη οι καινούργιες στάσεις του Αστικού ΚΤΕΛ και όχι μόνο τα καλαίσθητα στέγαστρα με τα όμορφα παγκάκια. Πληροφορήθηκα αρμοδίως ότι κατασκευάστηκαν με χρήματα από το ειδικό πρόγραμμα του Υπουργείου Εσωτερικών «Φιλόδημος». Εύγε. Αλλά εκτός από το αισθητικό μέρος οι καινούργιες στάσεις διαθέτουν και πολλή τεχνολογία! Γίνομαι σαφής: πηγαίνετε σε μία στάση, στον ιστό με την ταμπέλα της ονομασίας της στάσης. Θα δείτε βιδωμένον εκεί έναν δίσκο με ένα μεγάλο QR code (αυτό το μαύρο τετράγωνο που έχει μπει πλέον για τα καλά στη ζωή μας, ακόμη και οι αποδείξεις του μπακαλομανάβη έχουν απάνω τους τέτοιο). Αν έχετε «έξυπνο» κινητό τηλέφωνο (στα ελληνικά smartphone) σαρώστε (στα ελληνοαγγλικά scan-άρετε) αυτό το σχήμα και αστραπιαία στην οθόνη σας θα εμφανιστεί το νούμερο της λεωφορειακής γραμμής, η κατεύθυνση κίνησης του λεωφορείου, το όνομα της στάσης και (αυτό είναι το πραγματικό θαύμα!) σε πόσα λεπτά θα έρθει το λεωφορείο που περιμένετε! Μάλιστα αγαπητοί μου, επιτέλους γίναμε Ευρώπη! Και ειλικρινά χαίρομαι, γιατί το 2007, στο ξεκίνημα αυτής της προσπάθειας εφαρμογής τεχνολογιών τηλεματικής στις Αστικές Συγκοινωνίες του Βόλου, είχα πάρει μέρος, ως Διευθυντής του ΔΕΚΑΜΜ, και είχα συμβάλει σημαντικά στην καταγραφή μέσω GPS όλων των στάσεων όλων των λεωφορειακών γραμμών. Μεσολάβησαν διάφορες φάσεις και δεκαπέντε χρόνια μετά φαίνεται ότι όλα, πλέον, λειτουργούν. Από βάθους καρδίας εύχομαι μακροημέρευσιν τόσο των στεγάστρων, που κινδυνεύουν κατά βάσιν μόνο από βανδαλισμό, όσο και της τηλεματικής, όπου καραδοκούν πολλοί ηλεκτρονικοί, δορυφορικοί, τεχνικοί και ανθρώπινοι κίνδυνοι.

Πήγα να περάσω σε φρεσκοβαμμένη διάβαση πεζών, στην αρχή της οδού Ιάσονος, μετά τον κόμβο. Ο πρώτος «επιτιθέμενος» με είδε, έκανε έναν ελιγμό και συνέχισε απτόητος την πορεία του. Ο δεύτερος φρέναρε λίγο, δεν σταμάτησε, πάτησε γκάζι ακριβώς πίσω μου, επάνω στη διάβαση, κι έφυγε. Ο τρίτος, με μερσεντές καινούργια, αναγκάστηκε να σταματήσει κι άρχισε να μου κάνει νοήματα να περπατήσω πιο γρήγορα. Φοβάμαι ότι ξεστόμισα πολλά «γαλλικά», αδιαφόρησε ακόμη και γι’ αυτό και έφυγε αγέρωχος με την μερσεντάρα του. Κι εσύ μου λες…

Σας χαιρετώ διακαώς και απεριορίστως, γεια σας.

Στην φωτογραφία ο κυρ Κώστας, καλός γείτονας και καλός αμαξάς, με τον άσπρο «Μπέμπη», μπροστά στον Άγιο Κωνσταντίνο (φωτογραφία δανεισμένη με ευχαριστίες από ανάρτηση της κας. Άννας Κουτσελίνη στο φατσοβιβλίο).

(δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" την Τετάρτη 23.11.2022, αρ.φύλλου 3820)

κυκλο-φ-οριακα 1126, 16 Νοεμβρίου 2022

 

(από αριστερά) Σταύρος Ντόντος, Θεόδωρος Δημόπουλος (Δ/ντης), Άγγελος Συντήλας
Κική Ντόντου, Ελένη Κύρκου, Δέσποινα Σιάππα

Καλημέρα συμπολίτες και συμπολίτισσες. 17 Νοέμβρη αύριο, κι όσο κι αν προσπαθούν τα διάφορα φασιστοειδή της σύγχρονης δημόσιας ζωής να διαγράψουν την Ιστορία το τανκ που γκρέμισε την Πύλη του Πολυτεχνείου ήταν αληθινό, οι νεκροί ήταν νεκροί, η χούντα ήταν δικτατορία κι όχι «επανάσταση» και η Κύπρος πληρώνει ακόμη την προδοσία της. Όσο κι αν προσπαθούν, η Ιστορία ξέρει. Όπως, για παράδειγμα, η Ιστορία ξέρει τι δουλειά είχε ο Ελληνικός Στρατός να πάει σε κατακτητικό πόλεμο στην Τουρκία το 1919.

Τέτοια είναι η Ιστορία. Ξέρει τα πάντα, δεν ξεχνάει ποτέ τίποτε, κι αφήνει τους ανθρώπους να την «ερμηνεύουν» και να την «γράφουν» – τις περισσότερες φορές γελάει μαζί τους.

Ένα κομμάτι της δικής μας ιστορίας ταξίδεψε μακριά μας για πάντα: η πρώτη μας Δασκάλα, η Κυρία Δέσποινα Σιάππα. Την συναντήσαμε στην 1η τάξη του 5^ου Δημοτικού Σχολείου τον Σεπτέμβριο 1959 στις παράγκες όπου στεγαζόταν, στην αυλή του 4^ου Δημοτικού Σχολείου, παράλληλα με την οδό Φιλίππου Ιωάννου – μια ομάδα παιδιών της συνοικίας Αγίου Κωνσταντίνου, που μέχρι σήμερα θυμόμαστε, που μέχρι σήμερα κρατάμε έναν δεσμό. Η Κυρία Δέσποινα (ή απλούστερα η κυραΔέσποινα) μας πήγε μέχρι την 3η τάξη και στην 4η μας ανέλαβε ο Κύριος Άγγελος Συντήλας. Ήδη από την 2α στεγαζόμασταν στις αίθουσες του 4^ου και τα μαθήματα γίνονταν εναλλάξ πρωί-απόγευμα. Η Κυρία Δέσποινα μας έμαθε γράμματα «γράμματα σπουδάματα, του Θεού τα πράματα», από το «να Λόλα, να ένα μήλο» μέχρι τις εκθέσεις «γράφω για το Φθινόπωρο» και τις γυμναστικές επιδείξεις – έχω μια φωτογραφία, εμείς, αγόρια και κορίτσια, ντυμένοι στα ολόλευκα με τα χέρια στην έκταση και δίπλα η ΚυραΔέσποινα, με τα χέρια στην πλάτη, αρχοντική, στοργική και συνάμα άγρυπνος φύλακας της καλής μας ανατροφής στο πνεύμα και στο σώμα. Έφτασε κοντά στα 100, ανάμεσα μιλούσαμε, πολλά χρόνια αργότερα μου έδειχνε ότι παρακολουθούσε την επιστημονική και οικογενειακή εξέλιξη όλων μας, εμένα με αποκαλούσε πάντοτε Χαραλαμπάκο, αλλά δεν με έπαιρνε στις ημερήσιες εκδρομές αν δεν ήταν και η μητέρα μου μαζί, φοβόταν την ανταλαβιά μου, μην προκαλέσω ή πάθω κανένα κακό… Ας είναι ελαφρό το χώμα που την σκεπάζει.

Ύστερα προχθές Κυριακή πήγαμε με καλή παρέα μια βόλτα απογευματινή στις Αλυκές και, ως ήτο φυσικόν, καταλήξαμε να πιούμε δυο χαλαρά τσιπουράκια και, ως ήτο επίσης φυσικόν, «ο ήλιος εβασίλεψε, Έλληνά μου» (Στρατηγός Μακρυγιάννης, Χρήστος Λεοντής, Νίκος Ξυλούρης), κι επιστρέφοντας τα φώτα των δρόμων είχαν ανάψει. Κινηθήκαμε στον παραλιακό δρόμο Πλαζ-Πευκάκια, αυτόν που εμείς τον ξέραμε να ονομάζεται Γεωργίου Παπαδάκου (1909-1975), του Νομάρχη Μαγνησίας στα διαστήματα 1946-1949, 1953-1958 και 1959-1964 (τα στοιχεία από το πολυτιμότατο πόνημα του Κυρίου Δημήτρη Κωνσταντάρα-Σταθαρά «Δρομο-λόγιο του Δήμου Βόλου», έκδοση Ίωνες 2009). Τώρα οι μπλε ταμπέλες γράφουν «Οδός Ασα Τζένιγκς» και δεν ξέρω αν υπάρχει σχετική απόφαση ονοματοθεσίας. Τέλος πάντων, σ’ αυτόν τον δρόμο, στο προς την θάλασσα φαρδύ πεζοδρόμιο υπάρχει και οριοθετημένος ποδηλατόδρομος και μία μακριά σειρά από μεταλλικούς στύλους, που στην κορυφή έχουν φωτοβολταϊκές πλάκες (πάνελς, ελληνιστί) και παρακάτω φωτιστικά σώματα τα οποία, προφανώς, λειτουργούν με το ρεύμα των φωτοβολταϊκών, ήτοι δωρεάν! Αυτό είναι τμήμα ενός συνολικότερου έργου, που έγινε από την προ Άρχοντος Δημοτική Αρχή (οι εξωγήινοι, που λέγαμε…) και βεβαίως πληρώθηκε από δημόσια χρήματα. Ε! λοιπόν την σήμερον νύκτα αυτός ο φωτισμός με τα φωτοβολταϊκά δεν λειτουργεί και ακριβώς στο απέναντι πεζοδρόμιο οι κάτασπροι led λαμπτήρες καταυγάζουν τα πέριξ. Ποιον να ρωτήσω γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί αχρηστεύτηκε έτσι ένα τόσο πρωτοποριακό έργο «πράσινης ανάπτυξης»; Ποίος ο λόγος ή οι λόγοι;

Σιγά μην πάρω απάντηση. Εδώ έχουμε τόσες δουλειές, λαμπάκια, λουλουδάκια, μέχρι και Πατριάρχη να εγκαινιάσει (τι να εγκαινιάσει δηλαδή, μια ανακαινισούλα όλο κι όλο, έργο εξωγήινων από τα παλιά τα χρόνια είναι κι αυτό) το Δημοτικό Θέατρο θα φέρουμε, σιγά μην ασχοληθούμε με φωτοβολταϊκά. Με σκουπίδια, ίσως…

Α! ναι!, φτιάχνουμε και «ποδηλατοδρόμους». Ένας καλός φίλος μου έστειλε σχετική ενημέρωση από τα Χανιά, στην Κρήτη ντε!, όπου επίσης φτιάχνουν ποδηλατοδρόμους. Και μου «άναψαν τα λαμπάκια» φίλοι αναγνώστες και επί τόπου έκανα μια ανάρτηση στο φατσοβιβλίο που λέει επί λέξει: «Αφιερωμένο σε όλους τους ανεγκέφαλους, εκπαιδευτικούς, ποδηλάτες, "συγκοινωνιολόγους", λοιπούς τεχνικούς και "τεχνικούς", διάφορους πολιτικούς και "πολιτικούς", δημοσιογράφους και "δημοσιογράφους" αναρμόδιους και αρμόδιους, που απαξίωσαν, δαιμονοποίησαν, έσυραν στα δικαστήρια και τελικά κατέστρεψαν το δίκτυο ποδηλατοδρόμων στον Βόλο. Ευτυχώς υπάρχουν ακόμη επιστήμονες με μυαλό και μηχανικοί που ξέρουν και να διαβάζουν και να εφαρμόζουν. Και Πολιτικοί που ακούν και δέχονται… Με γεια στους Κρητικούς φίλους. Για όσους ΠΙΘΑΝΟΝ αμφιβάλλουν δια το αληθές του λόγου, η πλήρης δημοσίευση σε ιστοσελίδα των Χανίων: https://www.zarpanews.gr/o-kyvos-errifthi-gia.../». Αυτό διότι στην σύνοψη του Σχεδιασμού Ποδηλατοδρόμου επιλέγεται (επί λέξει): «ο τύπος ποδηλατοδρόμου «Διάδρομος ποδηλάτων-Cycle Track» (η υποκατηγορία τοποθέτησής του στο επίπεδο του οδοστρώματος με διαχωριστική νησίδα από οπλισμένο σκυρόδεμα και συχνά ανοίγματα)…Σε πλήρη συμφωνία με τις Τεχνικές Οδηγίες για Ποδηλατοδρόμους του Υπουργείου ΥΠΟΜΕΔΙ, ΦΕΚ 1053 Β’/2016».

Είναι γνωστό, νομίζω, ότι η βλακεία δεν παλεύεται. Επίσης είναι γνωστό ότι «ουδείς χειρότερος εχθρός από τον ευεργετηθέντα αχάριστον» (αν και η ύπαρξη αρχαίου ρητού με την ίδια έννοια αμφισβητείται σφόδρα). Και επίσης ισχύει η ρήση του Γεωργίου Σουρή (1853-1919) (αμφισβητούμενης, ως τόσο, πατρότητος) «τ’ αγγειά γινήκαν θυμιατά και τα σκ… λιβάνι…». Όλα αυτά μαζί και ταυτοχρόνως, και η ζωή συνεχίζεται κουτσά-στραβά. Γεια σας.

Στην φωτογραφία, στο 5^ο Δημοτικό Σχολείο Βόλου 1959-1965, (από αριστερά) οι Δάσκαλοι Σταύρος Ντόντος, Θεόδωρος Δημόπουλος (Διευθυντής) και Άγγελος Συντήλας και οι Δασκάλες Κική Ντόντου, Ελένη Κύρκου και Δέσποινα Σιάππα.

(δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" την Τετάρτη 16.11.2022, αρ.φύλλου 3815)

κυκλο-φ-οριακα 1125, 9 Νοεμβρίου 2022

 

Καλημέρα συμπολίτες και απανταχού αναγνώστες. Μας τρέλαναν οι απανταχού μετεωρολόγοι με την κακοκαιρία «Εύα» (τελειωμό δεν έχει αυτή η ανοησία των ονομάτων…), γιούργια και οι τηλεοπτικοί σταθμοί και καλά να δείξουν πλημμύρες – δυο φρεάτια βουλωμένα «πλημμύρισε ο Πειραιάς», ο άλλος, επιστήμονας άνθρωπος, προέτρεψε να αναβληθεί το παιχνίδι Παναθηναϊκού-Ολυμπιακού λόγω αναμενόμενης νερο-καταστροφής – δεν έπεσε σταγόνα. Λύσσαξε κι εκείνο το 112, ευτυχώς όχι στα μέρη μας, γενικώς ζήσαμε πάλι μια αναστάτωση, να ξεφεύγει, βρε αδερφέ, ο ελληνικός νους από παρακολουθήσεις και επισυνδέσεις, ενεργειακά υπερκέρδη, βιαστές και καταχραστές εν γένει, αυγά και καλάθια κι άλλα τέτοια ουσιώδη.

«Βροχή βροχούλα βρέξε με / βοήθα με ν’ αντέξω / τριγύρω τόσες ομορφιές / για να τις ημερέψω» τραγουδάει η Μελίνα Τανάγρη, κι εμείς ακούμε βροχή μήνα Νοέμβρη και πανικοβαλόμαστε…

Την προηγούμενη φορά αναφερθήκαμε στο (καυτό…) θέμα της μεταστέγασης της Πυροσβεστικής στον Βόλο με αφορμή μια «διαφωνία» (πόσο όμορφα μπορούν να κάνουν τα άσχημα πράγματα οι όμορφες λέξεις…) μεταξύ Υφυπουργού και Περιφερειάρχη. Μνημονεύσαμε ένα δικό μας παρελθόν πιθανών οικοπέδων και αναρωτηθήκαμε αν υπάρχει σήμερα κάτι. Και μόλις λάλησε ο αλέκτωρ της Τετάρτης μού ήρθε ηλεκτρονικά αρμόδια (πιο αρμόδια δεν γίνεται…) ενημέρωση και διατελώ ευγνώμων γι’ αυτό. Η οποία ενημέρωση λέει αναλυτικά (επί λέξει) ότι «…το Δημοτικό Συμβούλιο Βόλου αποφάσισε, στις 17-06-2011, να παραχωρήσει κατά κυριότητα στην Πυροσβεστική Υπηρεσία δύο όμορα δημοτικά οικόπεδα, συνολικού εμβαδού 3.091,36 τ.μ., τα οποία βρίσκονται στη Νέα Ιωνία, πλησίον της Περιφερειακής Οδού, καθώς και να χαρακτηρίσει τα οικόπεδα αυτά ως «Χώρο Εγκατάστασης Πυροσβεστικής Υπηρεσίας».

Στη συνέχεια, τον Ιανουάριο του 2012, ο Δήμος Βόλου προέβη στη δωρεά των δύο οικοπέδων, με σκοπό την ανέγερση νέων εγκαταστάσεων για τη στέγαση της Π.Υ. Βόλου, εντός πέντε (5) ετών από την ημερομηνία αποδοχής της δωρεάς. Η αποδοχή της δωρεάς έγινε στις 21-11-2012 (συνεπώς στις 21-11-2017 εξέπνευσε η πενταετία), με απόφαση του τότε Γενικού Γραμματέα Δημόσιας Περιουσίας. Η απόφαση αυτή ρητά ορίζει ότι, σε περίπτωση που η ανωτέρω προθεσμία παρέλθει άπρακτη ή σε περίπτωση που η Πυροσβεστική Υπηρεσία Βόλου μεταφερθεί σε άλλο χώρο, η κυριότητα των εν λόγω οικοπέδων επανέρχεται αυτοδικαίως στον Δήμο Βόλου. Ορίζει, επίσης, ρητά πως, όταν ολοκληρωθούν οι νέες εγκαταστάσεις και μεταφερθεί σ' αυτές η Πυροσβεστική Υπηρεσία, το κεντρικό ακίνητο, στο οποίο στεγάζεται, από τη δεκαετία του ’50, η Πυροσβεστική Υπηρεσία (οδός Γαλλίας και Κουμουνδούρου), θα επιστραφεί κατά κυριότητα στον Δήμο Βόλου.

Στις 3-2-2014, ο τότε υπουργός Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη Ν.Δένδιας, απαντώντας σε σχετικό υπόμνημα του τέως δημάρχου Βόλου, Π.Σκοτινιώτη, που κατέθεσαν στη Βουλή ως αναφορά οι βουλευτές, Α.Μεϊκόπουλος και Μ.Χρυσοβελώνη, ανέφερε ότι το Αρχηγείο του Πυροσβεστικού Σώματος έχει προχωρήσει στην «ωρίμανση» του έργου, προκρίνοντας τη χρηματοδότησή του μέσω του προγράμματος Σ.Δ.Ι.Τ.»

Νοέμβριος 2012 η δωρεά, Νοέμβριος 2022, 10 τα χρόνια, 8 από αυτά υπό τον «αποτελεσματικό» (έτσι αυτοχαρακτηρίζεται…) Άρχοντα πασών των εξυπηρετήσεων, να χαριεντίζονται μεταξύ τους οι αξιωματούχοι του Κόμματος που τον στηρίζει πάση δυνάμει κι ο Βόλος να έχει την Πυροσβεστική Υπηρεσία στον Κεντρικό Ιστό της πόλης. Ίσως να πληρώνει και την «αφέλεια» τού τότε Δήμου, που παραχώρησε «δια βίου» τον χώρο κι αυτό το τζάμπα το εκμεταλλεύονται οι διοικούντες – κάτι που δεν υπήρχε για την Αστυνομία και τους ανάγκασε να χτίσουν στο Αλιβέρι καινούργιο και ωραίο Αστυνομικό Μέγαρο. Αυτό, βέβαια, δεν μειώνει τις ευθύνες του σημερινού Δήμου, που έπρεπε να έχει το θέμα της Πυροσβεστικής ψηλότερα και από την ασφαλτόστρωση των δρόμων και από τις χριστουγεννιάτικες εκδηλώσεις και από το εργοστάσιο παραγωγής SRF (και άλλα παραμύθια…).

Πάλι την έβγαλαν την Αργώ στην στεριά, πάλι το εξευτελίζουν το ιστορικό ναυπήγημα. Κι έχουν και το θράσος να καμαρώνουν γι’ αυτό και να νέμονται τον τίτλο «Αργοναύτης». Τι να πω; Άξιοι της μοίρας μας, για μία ακόμη φορά, άξιοι της κακομοιριάς μας, για την ακρίβεια, σε τούτη την όμορφη πόλη. Και όλοι εσείς οι κωπηλάτες της Αργούς, που με τα μπράτσα σας γράψατε ένδοξη ιστορία το 2008, να χαίρεστε. Και να βγαίνετε ωραίες φωτογραφίες!

Τις τελευταίες μέρες ταξίδευα καθημερινά στον Αλμυρό με Ι.Χ. κυρίως μέσα από τον Αυτοκινητόδρομο, είτε από Βελεστίνο με διόδιο 1,20 € είτε από τον παράπλευρο δίπλα από τις αποθήκες της ΚΥΔΕΠ μέχρι το Αερινό στο πήγαινε και στο έλα από Μικροθήβες, σπανίως από Ν.Αγχίαλο και συχνότερα μέχρι Αερινό και πάλι στον παράπλευρο. Σε αυτή την διαδρομή, που λέτε, συμβαίνουν τα εξής αξιοσημείωτα: α) προχωρεί η κατασκευή μεγάλου αμφίπλευρου ΣΕΑ (Σταθμού Εξυπηρέτησης Αυτοκινήτων) κοντά στον ανισόπεδο κόμβο Αερινού. Πρόκειται για παλιά ιστορία, που είχε μπλέξει με Αρχαιολογία και τώρα φαίνεται ότι ξέμπλεξε β) στις πληροφοριακές πινακίδες του ανισόπεδου κόμβου Μικροθηβών έχει απαλειφθεί τελείως η αναγραφή κατεύθυνσης «Βόλος». Στην έξοδο υπάρχει αναγραφή μόνο για Ν.Αγχίαλο και Φάρσαλα (Εθνική Οδός 30). Αυτό σημαίνει ότι ουσιαστικά η μόνη έξοδος για Βόλο είναι στο Βελεστίνο και η μόνη συνδετήρια οδός είναι η Βελεστίνο-Βόλος (Ε.Ο 6), 15 km, που προβλέπεται να εξελιχθεί σε Αυτοκινητόδρομο Α12 και γ) υπάρχουν ακόμη οι τρεις μεγάλες πινακίδες χρώματος καφέ με τα λευκά πηκτογράμματα που αναφέρονται στα χαρακτηριστικά (με τη σειρά) της Μαγνησίας γενικώς, του Πηλίου και των Βορείων Σποράδων. Ωραίες και έξυπνες πληροφοριακές πινακίδες, που κατασκευάστηκαν και τοποθετήθηκαν από την Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Μαγνησίας, αν δεν κάνω λάθος, στις αρχές της χιλιετίας. Σήμερα είναι δυσδιάκριτες, τις πνίγουν τα δέντρα και είναι κρίμα. Η «Αυτοκινητόδρομος Αιγαίου» οφείλει να τις συντηρήσει.

Και κάτι τελευταίο, για να μην ξεχνιόμαστε: ΟΧΙ εγκατάσταση LNG στον Παγασητικό Κόλπο. Γεια σας και χαρά σας.

Στην φωτογραφία της Ηλέκτρας Μ. ο φθινοπωρινός Βόλος από ψηλά.

(δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" την Τετάρτη 09.11.2022, αρ.φύλλου 3811)

κυκλο-φ-οριακα 1124, 2 Νοεμβρίου 2022

 

Δευτέρα 2 Νοεμβρίου 1881 (με το παλιό ημερολόγιο) ο Βόλος (τότε Βώλος) εκκενώθηκε από τους Τούρκους και μετά από σχεδόν πέντε αιώνες η περιοχή ξαναέγινε ελληνική (σχετική αναφορά στο εξαιρετικό ιστολόγιο «Η Μαγνησία στο Πέρασμα του Χρόνου», όπου υπάρχουν και ωραίες περιγραφές των γεγονότων από το περιοδικό «Μη χάνεσαι» του Βλάση Γαβριηλίδη (1848-1920)). Εξ ου και η οδός 2ας Νοεμβρίου, που συνδέει τον Βόλο με την Νέα Ιωνία.

Εμείς εδώ, 141 χρόνια μετά την απελευθέρωση, βαδίζουμε ολοταχώς προς το τέλος ενός ακόμη ενιαυτού. Με χρηματικές δυσκολίες μεν, με τριήμερες διακοπές δε. «Βούλιαξε» η γενικώς Μαγνησία σ’ αυτό το υπέροχο, από άποψη καιρού, τριήμερο της Παρασκευιάτικης 28^ης Οκτωβρίου. Του χρόνου τα πράγματα δεν θα είναι τόσο ωραία, καθώς η 25^η Μαρτίου 2023 πέφτει Σάββατο, κι όπως σας έχω ξαναγράψει σ’ αυτή τη στήλη ό,τι μέρα είναι η 25^η Μαρτίου ίδια είναι και η 28 Οκτωβρίου. Κάθε χρόνο, μονίμως και διακαώς. Και γιατί συμβαίνει αυτό; Πολύ απλά, διότι η 25.03 και η 28.10 απέχουν ακριβώς 217 ημέρες, ήτοι ακριβώς 31 εβδομάδες. Και επειδή δεν μεσολαβεί ο Φεβρουάριος, η απόσταση παραμένει σταθερή κάθε χρόνο. Το αυτό συμβαίνει με την Πρωτομαγιά και τα Χριστούγεννα! Η μεταξύ τους απόσταση, πάλι, φυσικά, χωρίς τον Φεβρουάριο, είναι σταθερά 238 μέρες, ήτοι 34 εβδομάδες. Άρα, Πρωτομαγιά 2023 Δευτέρα, νάτο το τριημεράκι, Χριστούγεννα 2023 Δευτέρα-Τρίτη, τετραήμερο, παρακαλώ.

Διότι, αγαπητέ μου, άλλο τι δηλώνουμε εμείς οι Έλληνες μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες εις άγραν επιδομάτων και καλάθων και άλλο πώς διαχειριζόμαστε την διασκέδασή μας – «δε θα μου πεις εσύ...». Πλήθη, το λοιπόν, 95% πληρότητα λένε τα ίδια τα ξενοδοχεία, να δείτε τι έγινε με τις «βραχυχρόνιες μισθώσεις», στα ελληνικά Airbnb – κι άλλη μία «άχρηστη γνώση» για σήμερα, αυτή η έννοια που τόσο ξαφνικά και βίαια μπήκε στη ζωή μας είναι δημιούργημα δύο ομολογουμένως έξυπνων αμερικάνων φοιτητών που σε ένα δωμάτιο του σπιτιού τους νοίκιαζαν σε άλλους διερχόμενους φοιτητές χώρο με Airbed (αερόστρωμα, φουσκωτό στρώμα θαλάσσης) and (και) breakfast (πρωινό). Και πληρώνονταν γι’ αυτό! Οργάνωσαν την ανάλογη πλατφόρμα στο διαδίκτυο και σήμερα είναι δισεκατομμυριούχοι. Αυτό λέγεται καινοτομία αγαπητοί φίλοι.

Έτυχε (και πέτυχε…) το Σάββατο του τριημέρου να παίζουν ποδόσφαιρο ο ΝΠΣ Πύδνας με τον Παναθηναϊκό στο Πανθεσσαλικό Στάδιο Βόλου και ο γαλαντόμος Άρχων πασών των εξυπηρετήσεων πόλεώς τε και αθλητισμού προσεκάλεσε μυριάδες φιλάθλων του συμπαθούς αθηναϊκού σωματείου, οι οποίοι, βεβαίως, προσετέθησαν στα προαναφερθέντα πλήθη και τελικώς έγινε «το έλα να δεις». Κόντεψε να σωθεί το τσίπουρο, θρίαμβος καταναλωτικός! Πλην όμως δράμα ποδοσφαιρικόν, 5 γκολ ο Παναθηναϊκός, 1 ο ΝΠΣ Πύδνας, ευγενής ο Άρχων συνεχάρη τους αντιπάλους. Οι οποίοι αντίπαλοι, όμως, από ότι φαίνεται σε κάτι φωτογραφίες που δειλά-δειλά έκαναν την εμφάνισή τους στα «μέσα» της Μαγνησίας, δεν ήταν και απολύτως ευγενικοί με την πόλη, είδα κάποιους αδειασμένους κάδους σκουπιδιών με γραμμένο το αναμνηστικό «θύρα 13»…

Εκεί στον Αλμυρό, μόλις γράψαμε στην στήλη ότι οι κυβόλιθοι του δρόμου γύρω από την Πλατεία θέλουν επισκευή, επισκεύασαν τον δρόμο ασφαλτοστρώνοντάς τον! Κυβόλιθοι και λοιπές ομορφιές, αηδίες! Αλλά είναι και αλήθεια, αδελφοί, ότι κυβόλιθοι με βαριά κυκλοφορία δεν ταιριάζουν, οι κυβόλιθοι, είτε τσιμεντένιοι (παλαιότεροι) είτε πέτρινοι (πρόσφατοι, και πολύ ανθεκτικότεροι) είναι για πεζοδρόμους – σε δρόμους ήπιας κυκλοφορίας πρέπει να χρησιμοποιούνται με φειδώ και με προσοχή. Αυτά πρέπει οπωσδήποτε να τα παίρνουν υπόψη οι κατασκευαστές αλλά και οι σχεδιαστές τέτοιων δρόμων. Με την ευκαιρία, διαβάζω ότι «απεφασίσθη» να μετατραπούν σε ήπιας κυκλοφορίας τμήματα των οδών Γαμβέτα και Ερμού, απόφαση Δημοτικού Συμβουλίου που ανάγεται στο 2007 και μακάρι, εφ’ όσον τώρα βρέθηκαν τα χρήματα, να υλοποιηθεί. Βέβαια η Πυροσβεστική έχει βαριά οχήματα και η διαμόρφωση του οδοστρώματος της οδού Γαμβέτα χρειάζεται ειδική φροντίδα.

Χαχα, έγραψα Πυροσβεστική, τι φιάσκο ήταν αυτό! Δήλωσε η κυρία Υφυπουργός, αντιδήλωσε ο κύριος Περιφερειάρχης, στον τόπο τα βιολιά! Αποτέλεσμα μηδέν. Και μέσα σε όλα αυτά, μου επιτρέπετε μια ερώτηση: Οικόπεδο έχετε εξασφαλίσει; Γιατί για Δικαστικόν Μέγαρον βλέπω να ψάχνουμε από την αρχή, κουράστηκε κι ο Άρχων να ασχολείται με τους Δικηγόρους, σκούρα τα βλέπω τα πράγματα. Με την Πυροσβεστική τι γίνεται αδέρφια; Υπάρχει κι εκεί ένα παρελθόν, τότε που στον Βόλο οι τοπικοί άρχοντες δεν έκαναν τίποτε και όλα γίνονταν από εξωγήινους (άλλη φορά θα πούμε αναλυτικά τα έργα των εξωγήινων…), είχε γίνει συζήτηση για δύο δημοτικά οικόπεδα: ένα «γήπεδο» στο τέλος της οδού Κουντουριώτου, δίπλα στον Περιφερειακό, και ένα μεγάλο οικόπεδο-μπουμπούκι ακριβώς στην βορειοανατολική γωνία της διασταύρωσης Περιφερειακού και Ελύτη-οδού Βόλου-Άλλης Μεριάς. Το πρώτο συνάντησε οργανωμένη ισχυρή αντίσταση περιοίκων. Το δεύτερο ανήκε τότε στον Δήμο Πορταριάς, σήμερα, φυσικά, στον Δήμο Βόλου, και δεν ξέρω ακριβώς γιατί δεν προχώρησε το θέμα, ίσως λόγω έλλειψης χρημάτων. Τώρα; Τώρα υπάρχει ακόμη έλλειψις; Όποιος ξέρει ας μας ενημερώσει, παρακαλώ, άνευ δηλώσεων, ξανα-παρακαλώ.

Εξαιρετικό το ημισέληνο φεγγαράκι τούτες τις ξάστερες νύχτες. Και δεν το βάζουμε κάτω, συνεχίζουμε να αγαπάμε τους άλλους και τον εαυτό μας, συνεχίζουμε τα καλά μας έργα και οπωσδήποτε την διασκέδασή μας. Καθ’ ότι ουκ επ’ άρτω μόνον ζήσεται άνθρωπος. Να είστε καλά, γεια σας.

Στην φωτογραφία πίνακας της εποχής «Η απόφαση της Ευρώπης και η παράδοση της Θεσσαλίας και της Ηπείρου στην Ελλάδα 1881».

(δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" την Τετάρτη 02.11.2022, αρ.φύλλου 3806)

κυκλο-φ-οριακα 1123, 26 Οκτωβρίου 2022

 

για καλό και για κακό...

Τ’ Αη Δημητριού σήμερα, Χρόνια Πολλά σε Δημητράδες («Δημήτρη μου, Δημήτρη μου, μου το ‘κλεισες το σπίτι μου…») και Δημητρούλες («Δημητρούλα μου γεια σου, πάρτα όλα δικά σου…») και στην όμορφη Θεσσαλονίκη («…τα μαγικά σου βράδια νοσταλγώ…»), που γιορτάζει την απελευθέρωσή της το 1912 από την Οθωμανική κατοχή, για την οποία απελευθέρωση ο Ιωάννης Πολέμης (1862-1924) έγραψε κατάλληλο και περισπούδαστο ποίημα – το βρήκα σε ένα ορθόδοξο ιστολόγιο στο διαδίκτυο…

Ύστερα διάβασα ένα άρθρο που είχε ως τίτλο επί λέξει «Ο Πούτιν καταστρέφει, η Αμερική θησαυρίζει και η Ευρώπη χαζολογάει και πληρώνει ακριβά…» (news247, Γιώργος Καρελιάς). Το βρήκα πολύ καλό, πολύ ταιριαστό γι’ αυτό που άνευ λόγου και αιτίας μάς συμβαίνει στην καθημερινή μας πραγματικότητα. Κυρίως αυτό όπου τα επιδόματα τρέχουν το ένα πίσω από το άλλο, δεν προλαβαίνω πια να καταλάβω περί τίνος πρόκειται, τα ποσά πάνε κι έρχονται, η ζωή πάει κι έρχεται, προσωπικά-οικογενειακά δεν λαμβάνω κανένα απολύτως, δεν ξέρω τι σόι «πατέντα» είναι αυτό το «καλάθι του νοικοκυριού», δεν ξέρω, επίσης, πότε θα μας αναγγείλουν επισήμως για μία ακόμη φορά ότι «δυστυχώς επτωχεύσαμεν». Και ποιοι θα είναι αυτοί που θα το αναγγείλουν. Διότι, αν δεν απατώμαι, και το 2008 η ΝΔ κυβερνούσε και τα έκανε μπάχαλο, αναγκάζοντας το ΠαΣοΚ που κέρδισε τις εκλογές στις 10 Οκτωβρίου 2009 (τι το ‘θελε;!) να κάνει τις ανακοινώσεις Καστελόριζου στις 23 Απριλίου 2010. Και ίσως, ίσως λέω, η ιστορία να επαναληφθεί στις εκλογές του 2023 με ή χωρίς ΠαΣοΚ…

Διότι είναι πολλά τα λεφτά, ρε παιδιά, και η Ευρώπη χαζολογάει ασυστόλως και αρνείται πεισματικά να τα βάλει με τους δικούς της ολιγάρχες. Κι όσο κι αν η «Μεγάλη» Βρετανία δεν ανήκει πια στην Ένωση, στην Ευρώπη, αναγκαστικά, παραμένει. Και χαζολογάει περισσότερο από όλους, ακόμη κι από την Ιταλία, από χθες έχει καινούργιο Πρωθυπουργό, 6^ο μέσα σε 5 χρόνια, να δούμε πόσο θα κρατήσει κι αυτός στο Airbnb διαμέρισμα Downing Street 10, κατασκευής 1680!!

Οκτωβριανό καλοκαιράκι, λοιπόν – και ποιος, άραγε, θυμάται την οκτωβριανή επανάσταση, τι ‘ν τούτο;! Και τριήμερο της 28^ης, ευκαιρία για βαθιές ανάσες. Συναφές και το θέμα του σημαιοστολισμού, κι εμείς το έχουμε ξαναπεί ευθαρσώς: δεν χαρίζουμε την ελληνική μας σημαία στους διάφορους «ελληναράδες». Την έχουμε στην καρδιά μας, την τιμούμε παντού και πάντα και την έχουμε μόνιμα αναρτημένη στο μπαλκόνι μας. Την σωστή ελληνική σημαία λέμε, με τις «εννέα ισοπαχείς, οριζόντιες και εναλλασσόμενες λευκές και κυανές παράλληλες λωρίδες», και τον σταυρό αριστερά επάνω.

Σε συνάντηση πολιτών ενάντια στην εγκατάσταση σταθμού υγροποιημένου φυσικού αερίου στον Παγασητικό Κόλπο παρευρεθήκαμε. Η αταλάντευτη άποψη της στήλης είναι ΟΧΙ LNG στον Παγασητικό Κόλπο. Και να σταματήσουν αμέσως οι «επιστημονικοί φορείς», εν αγνοία των μελών τους και μόνο για την αυτό-ικανοποίησή τους, να συζητούν οτιδήποτε με την εταιρεία. Ομοίως να σταματήσει και η τοπική ΝΔ να βλέπει το θέμα ως «τεχνικό» και όχι ως «πολιτικό». Ένα ΟΧΙ από όλους αυτούς φτάνει και περισσεύει.

Πάμε πάλι για μια βόλτα στην πόλη. Ο Δήμος Νέας Ιωνίας ζει, είναι εδώ, είναι υπαρκτός, Παύλο, Στέφανε, Ανδρέα και προηγούμενοι Δήμαρχοι. Ανεβαίνοντας την ράμπα από Λαρίσης για Περιφερειακό συναντάς μεγάλη και τρανή πινακίδα χρώματος μπλε που γράφει «Δήμος Νέας Ιωνίας» κι από κάτω «Municipality of Nea Ionia», άρα εισέρχεσαι στην περιοχή του Δήμου Νέας Ιωνίας, εγώ αυτό βλέπω και τι μου λέτε εσείς πρόγραμμα Καλλικράτης και τέτοια δεν ξέρω, εγώ αυτό βλέπω, αυτό λέω – και προφανώς, μαζί με όλα τα φρουφρού κι αρώματα, ουδείς ασχολείται με τέτοιες «λεπτομέρειες». Βέβαια, η δουλειά με τα φωτάκια καλά κρατεί, άσχετα με αυτά που ανακοινώνουν διάφοροι συν-αρμόδιοι υπουργοί, κάτι βαφές στην άσφαλτο γίνονται στην Δημοτική Ενότητα Νέας Ιωνίας, και μάλιστα με λάθος χρώματα, που ξεπλύθηκαν από τη βροχή και πήγε εκεί ο Άρχων και τους μάλωσε όλους και ύστερα δεν έμαθα τι έγινε, πώς προχωράει αυτό το «έργο» δεν είδα. Επίσης δεν έχω ιδέα αν και πώς λειτουργεί αυτοκινητιστικώς το πανάκριβο στην κατασκευή parking Φιλελλήνων-Δημητριάδος, στο ισόγειο του οποίου λειτουργεί, βεβαίως, διάσημη, εκτός Βόλου, επιχείρηση.

Και γράφοντας «εκτός Βόλου», βρέθηκε στα χέρια μου το τελευταίο Δελτίο του Συνδέσμου Βιομηχανιών Θεσσαλίας & Στερεάς Ελλάδος στο οποίο, διαβάζοντας το impressum, διαπίστωσα ότι ο σχεδιασμός και η εκτύπωσή του γίνεται στην Αθήνα. Δεν ξέρω τους λόγους, ίσως να είναι οικονομικοί μέσα από κάποιον διαγωνισμό, αλλά μου έκανε εντύπωση. Γιατί ξέρω καλά ότι στον Βόλο έχουμε καλές δυνατότητες τόσο για σχεδιασμό (γραφίστες κλπ.) όσο και για εκτυπώσεις. Εκτός…εκτός αν τις έχουμε χάσει, ως πόλη, κι αυτές τις δυνατότητες…

Έχω κάνει αίτηση ανανέωσης Άδειας Οδήγησης στις 23 Μαΐου 2022. Μου είπαν τότε να περιμένω μέχρι τον Νοέμβριο (τουτέστιν 6 μήνες!). Ο Νοέμβριος βρίσκεται προ των πυλών. Κι εγώ απλώς περιμένω.

Σας ασπάζομαι επ’ αμφοτέρων των παρειών. Γεια σας

Στην φωτογραφία, για καλό και για κακό…

(δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" την Τετάρτη 26.10.2022, αρ.φύλλου 3802)

κυκλο-φ-οριακα 1122, 19 Οκτωβρίου 2022

Οι Μουσικοί. Νίκος Εγγονόπουλος 1984

«Εις τον αφρό, εις τον αφρό της θάλασσας, η αγάπη μου, η αγάπη μου κοιμάται…», άσχετον μεν, ωραίον δε, καλημέρα συμπολίτες. Εγώ κάθε πρωί σηκώνομαι απ’ το κρεβάτι με ένα τραγούδι στο στόμα, όποιο να ‘ναι, από τα εκατομμύρια ελληνικά μας τραγούδια, τουτέστιν ξυπνάω τραγουδώντας κι αυτό, πιστέψτε με, κάνει πολύ καλό στην ψυχική υγεία. Ανεξάρτητα από το τι συμβαίνει γύρω μας πρέπει να φροντίζουμε εμείς να στεκόμαστε όρθιοι, ανεξάρτητα από την στάση των άλλων απέναντί μας.

«…παρακαλώ σας κύματα, μη μου τηνε ξυπνάτε…» και λοιπά και λοιπά.

Ολοκληρώθηκε το δημοψήφισμα του Δικηγορικού Συλλόγου όσον αφορά στην προτεινόμενη χωροθέτηση του νέου Δικαστικού Μεγάρου, στη συνοικία της Νεάπολης Βόλου με ένα βροντερό «όχι» – 293 «όχι» 68 «ναι». Και τώρα τι γίνεται αδέρφια; Γύρω-γύρω όλοι, στη μέση το Μέγαρο, όλοι αθώοι κι όλοι ένοχοι ταυτόχρονα, στα παλιά λημέρια θα μείνει πάλι η Θέμις, να μου το θυμηθείτε. Κι όχι τίποτε άλλο δηλαδή, θα έχει ήδη στεναχωρηθεί και ο Άρχων, που τόσες και τόσες προσπάθειες έκανε να βρει κατάλληλο οικόπεδο – εκτός αν όλα αυτά ήταν μία (ακόμη…) μπλόφα. Ή εκτός αν τα Υπουργεία αγνοήσουν του Δικηγόρους και προχωρήσουν ακάθεκτα, θα έχει ενδιαφέρον.

Με τούτα και με τ’ άλλα δεν μας μένει αρκετός χρόνος για αυτοκινητοβόλτες στην πόλη, πράγμα χρήσιμο δια την κατανόησιν των εν γένει κυκλοφοριακών συνθηκών του άστεως. Πάμε λοιπόν:

Ένα απόγευμα που ήθελα να πάω στον Άγιο Νεκτάριο, επίτηδες διάλεξα να πάω από την διαδρομή Γιάννη Δήμου-Παρασκευοπούλου-Φυτόκου ξεκινώντας από την οδό Περραιβού. Έκανα πάνω από 40 λεπτά να φτάσω. Και δεν έφταιγε ο κυκλοφοριακός φόρτος, πολύ λίγα τα οχήματα. Έφταιγαν οι φωτεινοί σηματοδότες, τα φανάρια! Πρέπει να είναι κάτι λίγο περισσότερα από 10 και δεν «πέτυχα» κανένα πράσινο. Κανένα. Με «έπιασε» μέχρι κι εκείνο το «διπλό» έξω απ’ τον ΑΒ, που ποτέ δεν κατάλαβα τι εξυπηρετεί. Όλα τα φανάρια κόκκινα, με όποια ταχύτητα κι αν κινήθηκα – επειδή ξέρω τι είναι το «πράσινο κύμα» δοκίμαζα διάφορες ταχύτητες μέχρι την ανώτατη επιτρεπόμενη μέσα στις αστικές περιοχές (δεν σας λέω ποια είναι, καλό είναι να ξεσκονίσετε λίγο τον ΚΟΚ…). Τίποτε. Κάθε σηματοδότης είναι «αυτόνομος». Άρχοντας (ο σηματοδότης…).

Εκεί ακριβώς, στο Σχολείο δίπλα στον Άγιο Νεκτάριο, όσο ήμουν Δημοτικός Σύμβουλος, ήτοι μέχρι το 2010, και επειδή το πεζοδρόμιο από το οποίο έπρεπε υποχρεωτικά να περάσουν τα παιδιά για να μπουν στην αυλή και στο κτήριο ήταν ιδιαίτερα στενό, είχα κάνει μια «πατέντα», οριοθετώντας με κορίνες έναν διάδρομο περίπου 1 μ. πάνω στο οδόστρωμα ως επέκταση, ας πούμε, του πεζοδρομίου. Η παρέμβαση λειτούργησε άψογα από την πρώτη μέρα, γονείς, παιδιά και δάσκαλοι ένιωσαν πιο ασφαλείς, και με ειλικρινή χαρά βλέπω ότι μέχρι και σήμερα, 12 χρόνια μετά (!), ο διάδρομος υφίσταται, άρα χρησιμοποιείται. Εκείνο που χρειάζεται είναι μια συμπλήρωση-ανανέωση μερικών κορινών, λίγη αγάπη τέλος πάντων, δουλειά μισής ώρας για το συνεργείο και κόστος ασήμαντο για τον Δήμο. Μακάρι. Και να σας θυμίσω με την ευκαιρία ότι οι γονείς αυτού του Δημοτικού Σχολείου (στο διαδίκτυο το βρίσκω σήμερα ως 6^ο Δημοτικό Σχολείο Νέας Ιωνίας Βόλου) ήταν οι πρώτοι που εθελοντικά έγιναν Σχολικοί Τροχονόμοι για την ασφάλεια των παιδιών τους, μετά από μια εισήγηση περί του θεσμού του Σχολικού Τροχονόμου και της Οδικής Ασφάλειας στην περιοχή των Σχολείων, που είχα κάνει σε Ημερίδα στο Τεχνικό Επιμελητήριο τον Μάρτιο 1998.

Αν και το αποφεύγω συστηματικά, πέρασα σε όλο το μήκος, από Περιφερειακό μέχρι Φιλαδελφείας, την οδό Καραμπατζάκη. Πρώτο ερώτημα: γιατί το όριο ταχύτητας είναι 30 χλμ/ω ενώ σε άλλες περιοχές που έχουν την ίδια ακριβώς σήμανση ήπιας κυκλοφορίας το όριο είναι 15 χλμ/ω; Για παράδειγμα η προέκταση της οδού Δημητριάδος, στο πάρκο του Αγίου Κωνσταντίνου (Βασιλέως Γεωργίου Α’ είναι το σωστό) ή οποία κανένα χαρακτηριστικό οδού ήπιας κυκλοφοράς δεν έχει κι όμως έχει Πινακίδες Π92 με όριο ταχύτητας 15 χλμ/ω, ίσως διότι χρήζουν ειδικής προστασίας οι παροικούντες… Και με αυτή, επίσης, την ευκαιρία, να σας ενημερώσω ότι σε αυτόν τον δρόμο εκδηλώνεται μία ακόμη παράνοια της ελληνικής νομο-βλακείας: η στάθμευση δεξιά, στις διαμορφωμένες θέσεις προς το πάρκο, ελέγχεται από την Λιμενική Αστυνομία λόγω χερσαίας ζώνης λιμένος. Η στάθμευση αριστερά, παρά το κράσπεδο ή «καβαλητά», ελέγχεται από την Δημοτική Αστυνομία ή/και την Τροχαία. Αυτά.

Στην οδό Καραμπατζάκη παρατηρεί κανείς ακόμη ότι τα περισσότερα τμήματα πεζοδρομίου είναι «εικονικά», δηλαδή είναι αδιάβατα για πεζούς, πόσο μάλλον για εμποδιζόμενα άτομα (με μπαστούνι π.χ. ή και με παιδικό καροτσάκι, γιατί αυτές οι έννοιες παραμένουν άγνωστες στο Ελληνικό κοινό…) άσε πια για Άτομα με Αναπηρία (επιτέλους, αυτό σημαίνει ΑμεΑ, ούτε «ειδικές ανάγκες», ούτε «ειδικές δεξιότητες» κι άλλα τέτοια δήθεν «καλλωπιστικά»), αυτοί οι συνάνθρωποι δεν έχουν καμία τύχη σ’ αυτόν τον δρόμο πέραν του οδοστρώματος, κι ο Θεός μαζί τους.

Τέλος (για σήμερα…) στην οδό Ιάσονος. Κυκλοφορία εφ’ ενός ζυγού στο μεγαλύτερο τμήμα της ημέρας. Και η «λεωφορειολωρίδα» χιλιοπαρκαρισμένη, γι’ αυτό και τα εισαγωγικά, και το αριστερό πεζοδρόμιο μυριοπαρκαρισμένο, μια ωραία ατμόσφαιρα «μεγαλούπολης» με ωραίες φωτογραφίες κυκλικών κόμβων, μούρλια! Το ίδιο συμβαίνει στην Δημητριάδος, στην Κ.Καρτάλη (χωρίς λεωφορειολωρίδα) και στην Ελ.Βενιζέλου (ομοίως χωρίς) από την Γαλλίας και κάτω. Δεν το βλέπει κανείς αυτό το χάλι; Ή πιστεύει κάποιος ότι φτιάχνοντας δεν ξέρω ‘γω πού καναδυοτρείς παραπάνω κυκλικούς θα λυθεί το πρόβλημα στην Ιάσονος; Και ναι! οι μπλε ουρανοί ετοιμάζονται, πάνω από τους πεζοδρόμους είναι κιόλας έτοιμοι. Και όχι! τους «ποδηλατοδρόμους» δεν τους ξεχνάμε.

«…γιαλό να πας, γιαλό να ‘ρθεις, τα λόγια μου να θυμηθείς…». Γεια σας.

Στην φωτογραφία ο πίνακας του Νίκου Εγγονόπουλου «Οι Μουσικοί», 1984.

(δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" την Τετάρτη 19.10.2022, αρ.φύλλου 3797)

κυκλο-φ-οριακα 1121, 12 Οκτωβρίου 2022

Καλημέρα και τούτη την Τετάρτη. Πληθώρα γεγονότων στον μείζονα κόσμο, αναστάτωση και στην ωραία μας πόλη καθώς βρισκόμαστε στη μέση μιας εβδομάδας ποικίλων σοβαρών αποφάσεων. Σεισμός στον Κορινθιακό κόλπο, έκρηξη του ηφαιστείου του ιταλικού νησιού Στρόμπολι (ένα από τα τέσσερα ενεργά ηφαίστεια της Ιταλίας), εκτροχιασμός τρένου στην τοπική γραμμή Λιανοκλάδι-Τιθορέα, ολοκλήρωση του μετρό της Αθήνας μέχρι τον Πειραιά, δεκάδες πνιγμένοι μετανάστες, ανατίναξη της γέφυρας στην Κριμαία και αντίποινα στο Κίεβο (οχτώ μήνες πολέμου χωρίς κανένα αποτέλεσμα), σύναξη της Ευρωπαϊκής Πολιτικής Κοινότητας (European Political Community) τουτέστιν σε δουλειά να βρισκόμαστε, 44 ηγέτες, ταξιδάκια, φωτογραφίες, κουβεντούλες να περνάει ή ώρα και αποφάσεις να μην παίρνουμε – σύγκρουση Μητσοτάκη-Ερντογκάν (μπρρρ…) ενώπιον της απολύτως απαθούς (τουλάχιστον…) «ευρωπαϊκής οικογένειας», στην οποία, αν δεν το ξέρετε, περιλαμβάνεται η Γεωργία, η Αρμενία, το Ατζερμπαϊτζάν, το Καζακστάν, όλες αμιγώς ευρωπαϊκές χώρες και δεν περιλαμβάνονται η Ρωσία και η Λευκορωσία, που, ως γνωστόν, δεν βρίσκονται στην ευρωπαϊκή ήπειρο.

Όλα καλά, λοιπόν, τους νικήσαμε πάλι και πολύ υπερήφανος αισθάνθηκα, ύστερα, μετά την ομαδική φωτογραφία κάτω από την αψίδα με την Τσέχικη σημαία, είδα και την τοπική μας φωτογραφία με τρεις βουλευτές (παραδόξως έλειπε η τέταρτη…) μία αντιπεριφερειάρχη, έναν δήμαρχο και έναν Υφυπουργό Εσωτερικών να κόβουν όλοι μαζί μια λευκή κορδέλα σε μια ασφαλτόστρωση αγροτικού δρόμου 3 χιλιομέτρων Λεφόκαστρο-Καλαμος μέσα από ελαιοπερίβολα! Έχουμε ξαναγράψει γι’ αυτές τις υπερβολές, που δεν ξέρουμε πόσο πείθουν τους «χωριάτες» ή πόσο καταμαρτυρούν «έργο». Βεβαίως ο δρομάκος καλώς ασφαλτοστρώθηκε για να μην σπάνε τα αμορτισέρ των αγροτικών (κυρίως) οχημάτων που κινούνται στην περιοχή αλλά ως εκεί το μπράβο, ως εκεί και η προσφορά στο κοινωνικό σύνολο. Το να φέρνεις έναν Υπουργό να σου κόψει κορδελίτσα γι’ αυτόν τον δρομάκο, ε! νομίζω ότι παραπάει – άσε που μου θυμίζει και λίγο από «μυστρί», συνέπεσε και με τον ναζιστικό χαιρετισμό του πατέρα του Υπουργού Υγείας (να τους χαίρεστε παιδιά, γιο και πατέρα…), ήρθε κι έδεσε η σούπα.

Με αγωνία θα περιμένω (πλάκα κάνω, έχω μάλλον βεβαιότητα για το αποτέλεσμα…) το Δημοψήφισμα του Δικηγορικού Συλλόγου Βόλου «…για την διατύπωση σύμφωνης ή μη άποψης των Μελών του, όσον αφορά στην προτεινόμενη χωροθέτηση του νέου Δικαστικού Μεγάρου Βόλου, στη συνοικία της Νεάπολης Βόλου…». Δημοκρατικό πράμα το Δημοψήφισμα, δημοκρατικό δικαίωμα η Απόφαση. Ως καλοί Δημοκράτες, ας την περιμένουμε.

Ας περιμένουμε και τις εκλογές στον Ιατρικό Σύλλογο Μαγνησίας, για τις οποίες νομίζω ότι η αντιπαράθεση των εκλογικών σχηματισμών αυτή τη φορά έπιασε πάτο, κρίμα, ίσως είναι κι αυτό ένα σημάδι της γενικευμένης κρίσης των θεσμών και των αξιών, που βιώνουμε ως κοινωνία.

Και ύστερα νάτοι πάλι για το ζήτημα του υγροποιημένου φυσικού αερίου LNG στον Παγασητικό Κόλπο οι «φορείς» μπροστά μου – οι φορείς, αν θυμάστε από την προηγούμενη φορά, με τους οποίους ο Kostas Agorastos θέλει να λειτουργήσει το Αεροδρόμιο της Νέας Αγχιάλου. Αυτή τη φορά, στις 4 Οκτωβρίου 2022, αποφάσισαν ότι η Επιτροπή των Επιστημονικών Φορέων «…αποδέχεται – με πλήρη συναίσθηση της συνθετότητας και των εγγενών δυσκολιών ολιστικής προσέγγισης του θέματος – την τιμητική πρόταση και ταυτόχρονα την ευθύνη να συντονίσει τον αναγκαίο διεπιστημονικό διάλογο, προκειμένου να συνεκτιμηθούν, με μεθοδολογική πληρότητα, όλες οι κρίσιμες παράμετροι της σχεδιαζόμενης δραστηριότητας και να αξιολογηθούν οι εν γένει επιπτώσεις αυτής στο φυσικό, οικιστικό και πολιτιστικό περιβάλλον και στα βιοτικά συμφέροντα των τοπικών κοινωνιών της ευρύτερης περιοχής χωροθέτησης». Είναι ακριβώς οι ίδιοι Φορείς που στις 23 Μαρτίου 2022 είχαν ομόφωνα αποφασίσει ότι «Στο πλαίσιο αυτό, η Επιτροπή τάσσεται ομόφωνα κατά της φερόμενης χωροθέτησης της σχεδιαζόμενης δραστηριότητας δημιουργίας υπεράκτιου πλωτού τερματικού σταθμού υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) στην ευρύτερη περιοχή του Λιμένα Βόλου, αλλά και κατά οποιασδήποτε τυχόν άλλης χωροθέτησης που χαρακτηρίζεται από αντίστοιχη εγγύτητα με υφιστάμενες δραστηριότητες εντός διαμορφωμένου οικιστικού, φυσικού και πολιτιστικού περιβάλλοντος, εκφράζει δε τη θέση ότι η συγκεκριμένη δραστηριότητα θα πρέπει να χωροθετηθεί σε πολύ μεγαλύτερη απόσταση τόσο από την πόλη του Βόλου, όσο και από τις λοιπές οικιστικές περιοχές της Μαγνησίας».

Δεν ξέρω, δεν διαφαίνεται ποιος έκανε αυτή την «τιμητική» πρόταση. Δεν ξέρω τι είναι αυτό που υποχρεώνει κατά τεκμήριο σοβαρούς ανθρώπους να αναθεωρούν μέσα σε έξι μήνες την τεκμηριωμένη άποψή τους. Δεν καταλαβαίνω ποιο είναι το δέλεαρ. Δεν αντιλαμβάνομαι το «απολύτως κρίσιμο» αναπτυξιακό όφελος αυτής της επένδυσης. Υποθέτω ότι μεταξύ Μαρτίου και Οκτωβρίου έχουν ασκηθεί αναμενόμενες πιέσεις πολιτικής φύσης, μπορώ να τις «δικαιολογήσω» στην περίπτωση του Τεχνικού Επιμελητηρίου και καναδυό φορέων ή/και συλλόγων ακόμη. Αλλά υπάρχουν και άλλοι που δεν τους δικαιολογώ. Και να ξέρουν όλοι ότι υπάρχουν πράγματα σε τούτον τον τόπο που δεν είναι «ναι μεν αλλά», ούτε είναι «φερόμενα» αλλά είναι πράγματι απολύτως κρίσιμα για την επιβίωση ημών και των παιδιών μας. Απλώς, ντροπή!

Κυρίες και Κύριοι, είπατε ένα «όχι» και σας χειροκροτήσαμε γι’ αυτό. Αν καταφέρετε να κάνετε το «όχι» «ναι» μέσα από τον «αναγκαίο διεπιστημονικό διάλογο», ανάλογο με αυτόν που εδώ και χρόνια κάνετε σχετικά με την μόλυνση της ατμόσφαιράς μας από την ΑΓΕΤ, θα σας γράψει η Ιστορία. Κι ας νομίζετε ότι δεν υπάρχει Ιστορία αλλά υπάρχουν μόνο συμφέροντα.

ΌΧΙ στην εγκατάσταση FSRU στον Παγασητικό Κόλπο!

Κάτι χρώματα στην άσφαλτο είδα στην οδό Εθνικών Αγώνων, λέτε αυτοί να είναι οι «νέοι ποδηλατόδρομοι»!; Ας περιμένουμε και γι’ αυτό λίγο ακόμη. Να είστε καλά, γεια σας.

Στην φωτογραφία η ελληνική βαρκούλα έξω από τον Άγιο Κωνσταντίνο.

(δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" την Τετάρτη 12.10.2022, αρ.φύλλου 3792)

κυκλο-φ-οριακα 1120, 5 Οκτωβρίου 2022

Με λιακάδα υποδεχτήκαμε τον Οκτώβρη. Ο φιδωτός δρόμος κι ένας μάστορας μας οδήγησαν στον Αη Γιάννη την περασμένη Κυριακή, σε μία ακόμη φετινή επίσκεψη. Αυτή τη φορά ο ουρανός ήταν καταγάλανος και ο ήλιος καυτός αλλά ο βοριάς (…που τ’ αρνάκια παγώνει…) ξεσήκωνε το Αιγαίο και το πέταγε με δύναμη στην αμμουδερή παραλία, έτσι που ήταν αδύνατον να αποτολμήσει κανείς μπάνιο, οι επίμονοι τουρίστες ξαπλωμένοι παραπέρα, στην ζεστή άμμο. Στο πήγαιν-έλα ο δρόμος στα ανατολικά στρωμένος με άδειες κασίδες, 5.000 επισκέπτες στο φεστιβάλ γαστρονομίας της Πορταριάς, το Πήλιο σε οργασμό, κάστανα, μήλα, ελιές, βουνό, θάλασσα και άνθρωποι, ένας ευλογημένος τόπος, που με την έλευση του Φθινοπώρου περνά σταδιακά από το καταπράσινο στις αποχρώσεις του καφεκιτρινοκοκκινουμωβ. Κι ένας έξυπνος διαφημιστής θέλοντας να χαρακτηρίσει πόσο ωραίο είναι ένα ψωμί τοστ 50-50 λευκό-ολικής άλεσης βάζει έναν καλό ηθοποιό να λέει «…και το ένα και το άλλο, και βουνό και θάλασσα, το Πήλιο σε ψωμί!!!». Να χαιρόμαστε.

Πορταριά, λοιπόν, το πηλιορείτικο χωριό με τους περισσότερους επισκέπτες σε όλη την διάρκεια του έτους. Στο οποίον χωριό, πολύ ορθώς σκεφθείσα η Τράπεζα Πειραιώς εγκατέστησε μηχάνημα ΑΤΜ (Automated Teller Machine, Αυτόματη Ταμειολογιστική Μηχανή) για να εξυπηρετεί (διότι, ως γνωστόν, οι Τράπεζες γενικώς μόνον την εξυπηρέτηση των πολιτών έχουν κατά νου…) τους κατοίκους και τους επισκέπτες-τουρίστες, μόνιμους και διερχόμενους. Εύγε, άξιον και δίκαιον, προς όφελος όλων! Μέχρι εδώ όλα καλά. Όμως εδώ και περίπου δύο (2) μήνες το ΑΤΜ βρίσκεται «προσωρινά εκτός λειτουργίας». Προσωρινά, λέμε. Άρα τζίφος οι φοβερές και τρομερές έννοιες οι σχετικές με «εξυπηρέτηση». Το χειρότερο όμως είναι ότι το κακό και απαίσιο μυαλό μου αυτοβούλως σκέπτεται ότι σε όλο το Πήλιο έχει αναπτυχθεί (από πέρυσι αν δεν κάνω λάθος) ένα δίκτυο «ιδιωτικών» ΑΤΜ, μιας διεθνούς εταιρείας ονόματι Euronet, η οποία χρεώνει περίπου 4 € για κάθε συναλλαγή! Και σε ρωτάω τώρα εγώ: πόσο δύσκολο είναι να καθυστερεί η επαναλειτουργία του «προσωρινά εκτός λειτουργίας» ΆΤΜ της Πορταριάς, χίλιοι δυο λόγοι μπορεί να υπάρχουν ή/και απλώς να προβάλλονται αρμοδίως. Προς όφελος όλων και στην υγειά των κορόιδων…

Δεν ζούμε σε έναν αθώο κόσμο, δυστυχώς αδελφοί. Αλλά είμαι βέβαιος ότι θα ζήσουμε και φέτος εξαιρετικά μπλε Χριστούγεννα, ήδη Δευτέρα 3 Οκτωβρίου ξεκίνησαν οι εργολάβοι να τοποθετούν λαμπιόνια στα δέντρα της διαχωριστικής νησίδας της οδού Αθηνών. Με ενημέρωσε φίλος κι εγώ απάντησα ότι δεν ανησυχώ, είμαι βέβαιος ότι ο Άρχων της πόλεώς μας έχει εγκαίρως κρατήσει επαρκή αποθέματα ενέργειας. Πού; Ε! δεν θα σας τα πω εγώ τα πάντα όλα, χαρτί και καλαμάρι, κάντε κι εσείς μόνοι σας μια μικρή έρευνα!

Όσο για κείνον τον στίχο «ο βοριάς που τ’ αρνάκια παγώνει», περιέχεται σε ένα ποίημα του αγωνιστή του ’21 και ποιητή Γεωργίου Ζαλοκώστα (1805-1858) που γράφτηκε το 1848 και ιστορεί τον θάνατο του τέταρτου παιδιού του: «Ήταν νύχτα, εις την στέγη εβογγούσε / Ο βορειάς, και ψιλό έπεφτε χιόνι. / Τι μεγάλο κακό να εμηνούσε / Ο βορειάς που τ’ αρνάκια παγώνει;» – έχασε επτά από τα εννέα παιδιά του και συντετριμμένος πέθανε σε ηλικία 53 ετών.

Αυτό, αγαπητοί μου, είναι το τεράστιο καλό του διαδικτύου. Βεβαίως η Εγκυκλο-παίδεια Ελευθερουδάκη μάλλον θα έχει περισσότερες πληροφορίες από την Βικι-παίδεια, αλλά άντε να ψάχνεις τώρα τους χοντρούς τόμους, την ώρα που με ένα κλικ! βρίσκεις παραπάνω από το 60-70% των αναγκαίων πληροφοριών.

Και ξαφνικά έφτασε σε γνώση μου το Αεροδρόμιο – κάργκο (cargo σημαίνει φορτίο και, κατ’ επέκταση, εμπορεύματα) της Νέας Αγχιάλου. Δεν κατάλαβα πώς μας προέκυψε αυτή η εξέλιξη, εγώ το συνάντησα στην «ιστορική» ομιλία του γνωστού «θεόσταλτου» (για την Εύβοια και όχι μόνο…) κυρίου Τριαντόπουλου σε ένα Συνέδριο στον Αλμυρό. Από εκεί ξεκίνησε ένα γαϊτανάκι δηλώσεων «επωνύμων», με τελευταία (για την ώρα…) την πρόταση του ενός και μοναδικού Περιφερειάρχη μας «να αναλάβει η Περιφέρεια και οι φορείς το αεροδρόμιο» στο οποίο «μπορούν να γίνονται και μεταφορές cargo». Όταν ακούω-διαβάζω κάτι τέτοια τρελαίνομαι αδέρφια, ειλικρινά. Δύο τινά: ή αυτοί που τα λένε αυτά δεν ξέρουν περί τίνος πρόκειται ή ξέρουν και απλώς μας δουλεύουν για να γίνεται κουβέντα και να καλύπτεται η επικαιρότητα. Κυρίως όταν ακούω/διαβάζω για τους «φορείς» με πιάνει ένα πράμα, μια ανατριχίλα. Και πιστέψτε με, ξέρω καλά τι λέω, χρόνια και ζαμάνια έχω περάσει σ’ αυτή την «πιάτσα» των φορέων, που όλο αναλαμβάνουν και όλο τίποτε δεν γίνεται, νιος ήμουνα και γέρασα, νιος ξεκίνησα στο Διεθνές Ερευνητικό Κέντρο Ανατολικής Μεσογείου για τις Μεταφορές (ΔΕΚΑΜΜ) (μια μεγάλη πλην όμως εν πολλοίς άγνωστη ιστορία για την πόλη του Βόλου) κι όταν… με φύγανε, είχα ήδη αποθησαυρίσει μεγάλα ποσά εμπειρίας σχετικά με το ποιος και γιατί ενδιαφέρεται για τι ακριβώς σε τούτη τη γωνιά της Ελληνικής Γης.

Και το Αεροδρόμιο της Νέας Αγχιάλου μια χαρά επιβατικό είναι κι έτσι πρέπει να παραμείνει.

Ξεκίνησε, διαβάζω, και η διαδικασία «επενδυτικής αξιοποίησης» του Λιμένα Βόλου, που στα ελληνικά σημαίνει ιδιωτικοποίηση. Ονόματα επιχειρηματικά μεγάλα και τρανά, διαβάζω, θα ασχοληθούν με αυτό το «πρότζεκτ», το οποίο, ειλικρινά το λέω, δεν ξέρω σε τι θα ωφελήσει την αγαπημένη μου πόλη. Διαβάζω και κάτι περί κατασκευής ναυστάθμου του Πολεμικού Ναυτικού «εντός των ορίων του οργανισμού» στις σχετικές δηλώσεις του ως άνω κ. Τριαντόπουλου, πώς γίνεται ιδιωτικοποίηση με ναύσταθμο δεν ξέρω, ξέρουν, προφανώς, αυτοί, και να πάψω να ενδιαφέρομαι. Όπως επίσης δεν ξέρω τι ακριβώς κάνουν οι χερσαίοι χώροι (τα ξαναλέγαμε αυτά…).

Τέλος και τω Θεώ Δόξα! Καλή καινούργια θητεία στο Αστικό ΚΤΕΛ στον Νίκο Ευαγγελινό και την ομάδα του. Γεια σας.

Στην φωτογραφία, απλώς, το Αιγαίο είναι ακόμη εδώ!

(δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" την Τετάρτη 05.10.2022, αρ.φύλλου 3787)