κυκλο-φ-οριακα 1297, 16 Σεπτεμβρίου 2026

 

Καλημέρα φίλες, φίλοι και απανταχού αναγνώστες! «Ανήκω σ’ εμένα και στα όνειρά μου…» τραγούδησαν, λέει, ο Γιάννης Κότσιρας, ο Μιχάλης Χατζηγιάννης, η Άννα Βίσση, ο Αντώνης Ρέμος, ο Μίλτος Πασχαλίδης στις πρόσφατες συναυλίες τους, αποχαιρετώντας μ’ αυτό το τραγούδι των Νίκου Τερζή και Πάνου Φαλάρα τον τραγουδιστή Γιώργο Μαζωνάκη, που «έφυγε» στις 09.09.2026 (τότε που κι εμείς εδώ λέγαμε ότι ο μήνας έχει εννιά…) κάτω από εν πολλοίς αδιευκρίνιστες συνθήκες. Θέμα των ημερών. Τις οποίες συνθήκες, ως ήτο φυσικόν, ανέλαβαν οι πασίγνωστοι τηλεοπτικοί αστέρες του μετα-μεσημεριού να διευκρινίσουν, και το μπάχαλο στην Ελληνική Κοινωνία καλά κρατεί. Προσωπικά τον Μαζωνάκη τον πρωτο-είδα σε ένα επεισόδιο της πολύ καλής τηλεοπτικής σειράς «Μίλα μου βρώμικα» το 2009-10, όπου τραγούδησε το «Gucci φόρεμα» – πρώτη φορά το άκουσα κι αυτό. Ύστερα τον είδα σε καναδυό επεισόδια του περίφημου «The Voice», όπου φορούσε ό,τι να ‘ταν, τραγουδούσε ό,τι έβρισκε και γενικά φαινόταν να το διασκεδάζει το πράγμα. Αυτά, περισσότερα δεν γνωρίζω, κι αυτά που βλέπουν τα κουρασμένα μου μάτια τις τελευταίες μέρες στα διάφορα «μέσα» επιβεβαιώνουν το προαναφερθέν μπάχαλο…

Ας αναπαυτεί εν ειρήνη ο άνθρωπος, κανέναν δεν πείραζε, λένε ότι έκανε και πολλές αγαθοεργίες με τα λεφτά που έβγαζε.

Πάμε για μερικά «δικά μας» θέματα. Ένα πρώτο το χιλιοπανηγυρισμένο νέο κτήριο για τα 14^ο και 15^ο νηπιαγωγεία στην Νέα Ιωνία, κατασκευασμένα σε δημοτικό οικόπεδο με συνεισφορές έξι (6) μεγάλων εταιρειών-ευεργετών τις οποίες ο Δήμος Βόλου ευχαρίστησε με μία μαρμάρινη πλάκα στην οποία υπάρχουν αναγραμματισμοί και λάθη. Ποιος; Ο Δήμος Βόλου, ο οποίος διατείνεται ότι έχει αυτή τη στιγμή που μιλάμε πλεόνασμα 21 ολόκληρα εκατομμύρια και κατηγορεί όλους τους άλλους που το αμφισβητούν, δεν είχε το απαιτούμενο ποσόν για ένα σχετικά μικρό σχολικό κτήριο. Και λέω «μικρό», γιατί καμία σχέση δεν έχει αυτή η κατασκευή με τα Σχολεία του Βόλου, που έγιναν προ Άρχοντα – το 1^ο, το 2^ο, το 8^ο, το 10^ο Γυμνάσιο-Λύκειο, το Μουσικό Σχολείο, ακόμα και τα Δημοτικά 3^ο-6^ο, 5^ο, 32^ο, παραδείγματα λέω. Και σε πολύ πιο δύσκολες οικονομικές συνθήκες και του Κράτους και του Δήμου. Τώρα, στην Ελλάδα της ανάπτυξης χτίζουν σχολεία οι φίλοι, αφερίμ εφέντη μ’…

Ένα δεύτερο, τα επίσης χιλιοτραγουδισμένα φρεάτια πάσης χρήσεως στις νέο-ασφαλτοστρωμένες οδούς Ιάσονος και Δημητριάδος, ελπίζω και εύχομαι να πετύχουν οι τεχνικές επιπεδότητος που εφαρμόζονται και να κρατήσουν για τουλάχιστον καναδυό χρόνια, κι ύστερα πάλι βλέπουμε. Πάντως για να λέμε και του στραβού το δίκιο η ασφαλτόστρωση έγινε μια χαρά. Εκείνο που δεν ξέρω είναι ποιος την πλήρωσε. Ο Δήμος ή η Περιφέρεια, δεδομένου ότι αυτές οι δύο αρτηρίες είναι τμήματα της Εθνικής Οδού 34, του Τριτεύοντος Εθνικού Οδικού Δικτύου, Βόλος-Αγριά-Νεοχώρι-Τσαγκαράδα-Χορευτό. Απλώς, μια απορία έχω, σαφώς δευτερεύουσας σημασίας για τους χρήστες των οδών.

Ένα τρίτο, τα τελείως ασυντόνιστα φανάρια της οδού Γιάννη Δήμου. Κάποτε για να πετύχουμε συντονισμό φαναριών ανάμεσα σε δύο κόμβους και να λειτουργήσει το λεγόμενο «πράσινο κύμα» έπρεπε οι τεχνικοί να τοποθετήσουν υπόγεια καλώδια διασύνδεσης και οι επιστήμονες να φτιάξουν ιδιαίτερη μελέτη. Ύστερα η καλή τεχνολογία διευκόλυνε τα πράγματα, ο συντονισμός γινόταν, πλέον, ασύρματα, μέσω δορυφόρων και οι μελέτες απλοποιήθηκαν. Αναρωτιέμαι τώρα, μετά από τόσα χρόνια που βρίσκομαι «εκτός μάχης» (η κυκλοφορία είναι μια αέναη μάχη…) αν αυτά ισχύουν για τους σηματοδοτούμενους κόμβους του Βόλου κι αν ναι τι ισχύει ιδιαίτερα για την Γιάννη Δήμου. Την οποία αποφεύγω συστηματικά διότι πολύ με εκνευρίζει (σε λαϊκό μοτίβο, μου τη σπάει…) το κάθε φανάρι να κάνει το δικό του. Εκτός, λέμε τώρα, αν υπάρχει συγκεκριμένος λόγος.

Ένα τέταρτο, έξω από ‘δω, στους Αυτοκινητοδρόμους. Χρόνια τώρα πάνε, πάνω από 30, που τους έχουμε, όχι εξ αρχής όλους, βέβαια, αλλά σταδιακά στο πέρασμα των χρόνων. Και επειδή είναι οι πιο πρόσφατοι που κατασκευάζονται στην Ευρώπη είναι και οι καλύτεροι από άποψη προδιαγραφών, εξοπλισμού και κατασκευής – τα διόδια και η συντήρηση είναι άλλη ιστορία. Εμείς όμως, οι Έλληνες οδηγοί, δεν έχουμε ακόμα μάθει πώς πρέπει να οδηγούμε στους Αυτοκινητοδρόμους. Το λέω εν πλήρη γνώσει του λόγου. Ανάλογα με το τι δυνατοτήτων αυτοκίνητο αισθάνεται ότι κατέχει και το πόσο καλά νομίζει ότι οδηγεί ο Έλληνας Οδηγός συμπεριφέρεται στους Αυτοκινητοδρόμους ως ακολούθως α) προσπερνάει «άνετα» από δεξιά β) οδηγεί πολύ συχνά στην Λωρίδα Έκτακτης Ανάγκης (ΛΕΑ) άνευ λόγου και αιτίας γ) μένει στην αριστερή λωρίδα είτε μετά από προσπέραση είτε χωρίς, ομοίως άνευ λόγου και αιτίας δ) όταν ο δρόμος διαθέτει τρεις λωρίδες κυκλοφορίας θεωρεί ότι την άκρα δεξιά λωρίδα την έφτιαξαν αποκλειστικά για να κινούνται τα φορτηγά και ο ίδιος αρνείται πεισματικά να την πατήσει.

«Ζούγκλα είμαστε, ζούγκλα» που έλεγε κι ο Χάρης Ζάβαλος-Λάμπρος Κωνσταντάρας στην μνημειώδη «Βίλα των οργίων». Με την ολόθερμη αγάπη μου, γεια σας!

Στην φωτογραφία, μιλώντας για σχολικά κτήρια, Άνοιξη 1971 στο ολοκαίνουργιο 2^ο Γυμνάσιο Αρρένων Βόλου. Από αριστερά Α.Τσέτας, Τ.Σφυάκης, Χ.Σκυργιάννης, Δ.Χλέμπος. Άπαντες παρόντες.

δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα) την Τετάρτη 16.09.2026, αρ.φύλλου 4716.