κυκλο-φ-οριακα 1271, 11 Μαρτίου 2026

 

Καλημέρα συμπολίτισσες και συμπολίτες, ακόμη μία Τετάρτη θα κάνουμε παρέα καθώς οι βόμβες εξακολουθούν να πέφτουν, οι «αναλυτές» εξακολουθούν να λένε μπούρδες και οι τιμές των πετρελαιοειδών εξακολουθούν να ανεβαίνουν – το μόνο «χειροπιαστό» αποτέλεσμα αυτού του βλακώδους πολέμου, μαζί με τα απροσμέτρητα κέρδη των κατασκευαστών και των εμπόρων αυτών των βλακωδών υπερ-όπλων.

Τώρα, στα δικά μας, ίσως να φταίει κι ο πόλεμος στον κόλπο (μας), δεν ξέρω, αλλά ακούω μια μεγάλη ησυχία σχετικά με τα υδροπλάνα. Για την ακρίβεια δεν ακούω τίποτε απολύτως, εκεί που σχεδόν όλα ήταν έτοιμα για να ξεκινήσει η μεγάλη καινοτομία των Ελληνικών υδροπλανικών γραμμών, απανταχού των Ελληνικών προορισμών, του Βόλου εξ άπαντος συμπεριλαμβανομένου. Και η καλοκαιρινή περίοδος, ακόμη μία, πλησιάζει, φτάνει.

Και μιας που ξεκινήσαμε με «ησυχία», απόλυτη, επίσης, ησυχία επικρατεί στο θέμα της ανακαίνισης-βελτίωσης-ηλεκτροδότησης της σιδηροδρομικής σύνδεσης Βόλου-Λάρισας (αυτό κι αν δεν είναι αποτύπωμα…). Και τις προάλλες, ένα πρωί που ερχόμουνα αυτοκινητιστικώς από Λάρισα είπα να κάνω μια φερ’ ειπείν «αυτοψία» (θυμάστε τον Κώστα Βουτσά να λέει συνεχώς «φερ’ ειπείν» στο υπέροχο έργο του 1962 «Ο Θόδωρος και το δίκαννο»;). Κατέβηκα, λοιπόν, από τον δρόμο, χωρίς μεγάλες δυσκολίες έφτασα έξω από τον Σταθμό του Λατομείου, πήγα λίγο πέρα-δώθε, φυσικά δεν συμβαίνει τίποτε απολύτως στον τρέχοντα χρόνο. Όλα εκεί του παρελθόντος, του ενδόξου Ελληνικού παρελθόντος, τότε που ο Σιδηρόδρομος ήταν Κρατική υπόθεση και μέριμνα, τότε που το Θηρίο αλώνιζε τον κάμπο, τότε που ο Σταθμός εξυπηρετούσε το εν ενεργεία Λατομείο. Όλα εκεί, αφημένα, πεταμένα, ερημωμένα, σε κάποιες παρακαμπτήριες γραμμές παμπάλαια βαγόνια ωτομοτρίς και εμπορικά, σκουριασμένα, διαλυμένα. Καλά τα κτήρια, τι να κάνουν, στέκονται εκεί και περιμένουν είτε την ανακαίνιση, είτε την (πολύ πιθανή) κατεδάφιση. Αλλά τα βαγόνια; Τι περιμένουν εκεί που βρίσκονται; μια πληγή μέσα στο περιβάλλον, μια μόνιμη μόλυνση για τον υδροφόρο ορίζοντα. Γιατί δεν αποσύρονται, να κοπούν, να γίνουν σκραπ για τις δυο σιδηροβιομηχανίες που ευτυχώς διαθέτει ακόμη η Μαγνησία, να χρησιμέψουν, επιτέλους σε κάτι, αφού επί τόσα και τόσα χρόνια δεν εκτελούν, πλέον, μεταφορικό έργο. Γιατί άραγε; Προφανώς γιατί κανένας δεν ενδιαφέρεται, αδέρφια, κανένας, αυτά δεν είναι θέματα που απασχολούν τους σημερινούς αρμόδιους, ούτε καν, λέμε τώρα, το Τμήμα Περιβάλλοντος της Περιφέρειας ή, πολύ περισσότερο, το Σώμα Επιθεωρητών Περιβάλλοντος Βορείου Ελλάδος. Ψυχραιμία.

Τρίτη «ησυχία», στην ανακαίνιση του (πρώην) Οικοτροφείου της Μητρόπολης Δημητριάδος, στην γωνία Κ.Καρτάλη-Αναλήψεως. Έργο ξεκινημένο, με εξασφαλισμένη χρηματοδότηση, με μεγάλα σχέδια λειτουργίας, όλα καλά κι όλα ωραία και μετά στοπ. Βρε μπας και τρέχει τίποτε σαν την Κίτρινη Αποθήκη που έμεινε έρημη και μόνη και πια κινδυνεύει με πλήρη καταστροφή; Λέμε εμείς, ρωτάμε και απαντήσεις, φυσικά, δεν παίρνουμε – απλώς διαβάζουμε κάτι σχολιάκια «στα σόσιαλ», που δείχνουν ότι κανείς, πλέον, δεν ενδιαφέρεται γι’ αυτό το εμβληματικό και ιστορικό κτήριο. Και το βλέπω να περνάει σε χέρια ιδιωτών (Ισραηλινών κατά κανόνα στην γειτονιά μας) και να μετατρέπεται σε «φοιτητική εστία», μιας και το Πανεπιστήμιο, στο οποίο εμείς ως Δήμος Βόλου (ήμουν Δημοτικός Σύμβουλος τότε…) παραχωρήσαμε το ακίνητο, προκειμένου να δημιουργηθεί σ’ αυτό Κέντρο Επιχειρηματικής Καινοτομίας, δεν επιθυμεί πια αυτή την χρήση σ’ αυτό το κτήριο. Και επίσης δεν έχει καταφέρει (ή δεν θέλει;) 35 χρόνια τώρα να λειτουργήσει μία δεύτερη δική του φοιτητική εστία. Η ανακαίνισή σταμάτησε τον Φεβρουάριο 2023 και σχεδόν την ίδια μέρα το έργο απεντάχθηκε από το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων, προκειμένου να μην χαθούν τα χρήματα (είχαν δαπανηθεί 3 εκατ. από τα εγκριθέντα 10,5 εκατ.), και οι πόροι μεταφέρθηκαν – διαβάστε με προσοχή – στην κατασκευή νέου κτηρίου για την Πυροσβεστική Υπηρεσία Βόλου !!!

Το 2023. Αλλά ούτε και η Πυροσβεστική ξεκίνησε να γίνεται, παρά το ότι διαθέτει και οικόπεδο και μελέτη. Όλα καλά κι όλα ωραία, λεφτά υπάρχουν και μην ανησυχείτε χριστιανοί και λοιποί, όλα θα γίνουν, είμαι απολύτως βέβαιος. Μέχρι και τα σκουπίδια θα φύγουν από το Λιμάνι. Μέχρι και η διατηρητέα Οικία του Δημάρχου Ιωάννη Κονταράτου (1892-1970), που ανήκει στην περιουσία του Νοσοκομείου, θα γίνει ιδιωτικό προσωρινό κατάλυμα (ελληνιστί Airbnb)! Ο θεός να με βγάλει ψεύτη αλλά βλέπω κάτι τέτοιο να γίνεται και με την επίσης διατηρητέα Οικία Αδαμόπουλου (Αντωνοπούλου-Τ.Οικονομάκη), που ανήκει ακόμα στην περιουσία του Δήμου. Το έχω ξαναπεί και αμαρτίαν ουκ έχω: οι μοναδικές επενδύσεις που γίνονται στην Ελλάδα είναι επενδύσεις σε παντός είδους ακίνητα (ελληνιστί Real Estate).

Άσχετο! Δύο καινούργιες λέξεις έχουν προστεθεί στο σύγχρονο δυναμικό των ούτε εκατό λέξεων που έχουν περισσέψει στην καθημερινή χρήση από τον τεράστιο πλούτο της Ελληνικής μας Γλώσσας: άχαστος και αχάμπαρος. Ο πρώτος είναι αυτός που δεν χάνει και χρησιμοποιείται ευρέως στην ποδοσφαιρική διάλεκτο, ο δεύτερος είναι αυτός που δεν χαμπαριάζει, τουτέστιν δεν καταλαβαίνει!! Είδατε τι κάνει το στερητικό «α-» όταν ξέρεις να το χρησιμοποιείς!

Κατά τα λοιπά το σκάψιμο της πόλης συνεχίζεται χωρίς κανέναν χρονικό ορίζοντα ολοκλήρωσης, το πανάκριβο internet που μας πουλάνε οι αλλοδαποί πάροχοι (η γερμανική Telekom, που διαφεντεύει την COSMOTE, έχει μικρότερες από μισές τιμές στην Γερμανία…) παραμένει στα ίδια χάλια, μηνύσεις επί παντός πάνε κι έρχονται, δεν θυμάμαι, κι ας μας πουν οι αρμόδιοι ερευνητές της Ιστορίας μας αν κάνω λάθος, άλλη περίοδο στην μακρά ιστορία αυτής της έρμης πόλης που να υπήρχε τέτοια δικομανία στα ανώτερα κλιμάκια τοπικής εξουσίας. Γενικώς, μια χαρά περνάμε.

Σας αγαπώ διαχρονικώς, γεια σας!

Στην φωτογραφία του Νικόλα Ρίζου, μία δια-δήλωση αγάπης σε τοίχο, περίπου στα 1994.

δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα) την Τετάρτη 11.03.2026, αρ.φύλλου 4596.

κυκλο-φ-οριακα 1270, 4 Μαρτίου 2026

Βόμβες ξανά! Βόμβες, πύραυλοι, drones. Γι’ αυτό το τελευταίο, που τον τελευταίο καιρό έχει εισβάλει στην ζωή μας και μας ζαλίζει διαρκώς, είπα να ψάξω να καταλάβω τι σημαίνει, βρε αδερφέ. Και φυσικά βρήκα, σε ένα εξαιρετικό και πολύ εύχρηστο διαδικτυακό λεξικό ονόματι Wordreference. Drone, λοιπόν, όπως κατά κόρον συμβαίνει σ’ αυτήν την πάμφτωχη αγγλοαμερικάνικη γλώσσα, είναι και ρήμα και ουσιαστικό με πολλές ερμηνείες. Ως ρήμα I drone σημαίνει βουίζω, παράγω βόμβο, αλλά και φλυαρώ, μακρηγορώ, λέω κάτι ανιαρό. Ως ουσιαστικό the drone είναι το βουητό, ο βόμβος αλλά και ο κηφήνας (η αρσενική μέλισσα!) και ο χαραμοφάης, ο δούλος, ο υποτακτικός. Μετά από όλα αυτά τα υπέροχα προέκυψε να αποκαλούν έτσι και το μη επανδρωμένο αεροσκάφος, το οποίο «επισήμως» ονομάζεται UAV, Unmanned Aerial Vehicle. Καταλάβαμε; Πάμε παρακάτω.

Πόλεμος ξανά. Και λέω, αγαπητοί φίλοι, τόσα χρόνια αυτός ο αμερικανικός λαός, αυτό το θαύμα (ή μήπως το λάθος;) της φύσης, που ούτε καν στον 2^ο Παγκόσμιο Πόλεμο δεν θα κέρδιζε αν δεν έριχνε τις πυρηνικές βόμβες στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, δεν έχει μάθει τίποτε από τις αλλεπάλληλες μετέπειτα ήττες στην Κορέα, στο Βιετνάμ, στο Αφγανιστάν, στον Περσικό Κόλπο, στο Ιράκ, ακόμα και στην Ουκρανία (σε διπλωματικό επίπεδο); Γεμάτα τα νεκροταφεία με «ήρωες», με σκληρούς μάγκες πεζοναύτες, που με τα φλογοβόλα έψηναν βιετναμεζάκια και με τις ριπές θέριζαν αφγανάκια. Κι ύστερα; Όσοι δεν επέστρεφαν «θριαμβευτικά» μέσα σε κάσες σκεπασμένες με την αστερόεσσα επέστρεφαν με κομμένα χέρια και πόδια, πήχτρα στα ναρκωτικά, με κατεστραμμένες ζωές, αδύναμοι να δημιουργήσουν κάτι καλό. Και τι άφηναν πίσω τους; Λαούς που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, που μας αρέσει ή δεν μας αρέσει, αυτό-διαχειρίζονται την δική τους ύπαρξη, χωρίς έξωθεν παρεμβάσεις από αμερικανούς «σωτήρες». Και οι μόνοι ωφελημένοι ήταν πάντα οι κατασκευαστές και οι έμποροι των όπλων. Πάντα και παντού, τα γεράκια πίσω απ’ τα γεράκια του ιδιότυπου αμερικάνικου κοινοβουλευτισμού. Χρόνια ατέλειωτα μετά την δολοφονία του Τζων Κένεντυ εκλέγει αυτός ο λαός τον ένα χειρότερο από τον άλλο για κυβερνήτη και του δίνει όλο και περισσότερες εξουσίες – χώρια από αυτές που ο καθένας παίρνει με το έτσι θέλω, μόνος του.

Πόλεμος. Όλο και χειρότερα πάει αυτός ο κόσμος, οι αρμάδες και οι πύραυλοι είναι, πλέον, καθημερινά παιχνιδάκια κι εμείς, για την ώρα, το τονίζω, για την ώρα, αφού ο «Κίμων» σπεύδει, θεατές στο ίδιο έργο – σιχάθηκα…

Στο ίδιο έργο θεατές και στην πόλη μας, στην πόλη των αποτυπωμάτων. Το καινούργιο «αποτύπωμα» λέγεται Πανθεσσαλικό Στάδιο και έσπευσε σύσσωμη η κυβερνώσα παράταξη με τα γνωστά εξαρτήματα (για να μη νομίζετε ότι υπάρχουν, τάχα, διαφωνίες…) να πανηγυρίσει για το μελλούμενο «στολίδι». Και για όλες τις άλλες αθλητικές εγκαταστάσεις Βόλου και Νέας Ιωνίας τσιμουδιά, αρκεί το Πανθεσσαλικό να χωράει 20.000 ΑΕΚτζήδες και να επιτευχθεί το σπουδαιότατον γεγονός ενός ευρωπαϊκού (με όλα τα παρελκόμενα της Ευρώπης, Ισραήλ, Ατζερμπαϊτζάν, Μαρόκο…) πρωταθλήματος Κ23 το 2029. Φοβερός και τρομερός στόχος, δε λέω. Το να κολυμπάνε περισσότερα από 1.000 παιδιά κάθε μέρα σε δυο από τα κάποτε καλύτερα κολυμβητήρια στην Ελλάδα (που κάποιοι άλλοι κατασκεύασαν και λειτούργησαν με αγώνα εξ αρχής και ονόμασαν «Βασίλης Πολύμερος», «Ιάσων Ζηργάνος», «Γιάννης Αντωνόπουλος» (ακούω κόκκαλα να τρίζουν…)) τα οποία σήμερα απαξιώνονται ή να παίζουν άλλα τόσα παιδιά και ενήλικες μπάλα σε ένα ωραίο και ασφαλές Εθνικό Αθλητικό Κέντρο, που δικαίως ονομάστηκε «Τάκης Συνετόπουλος», προφανέστατα δεν αποτελούν αποτύπωμα και άρα δεν ενδιαφέρουν μήτε τα κυβερνητικά μήτε τα τοπικά στελέχη. Άλλα είναι τα ενδια-φέροντα…

Το περασμένο Σάββατο προσγειώθηκαν στην Ελλάδα, προερχόμενοι εκ Μονάχου Γερμανίας, η κόρη, ο γαμπρός και ο εγγονός ούτε 5 μηνών. Τους έφερα από την Θεσσαλονίκη στον Βόλο (η Νέα Αγχίαλος κάποτε συνδεόταν, τώρα ούτε κι αυτό) εγκαταστάθηκαν, και Κυριακή πρωί είπαν να βγουν στον ωραίο καιρό με το καρότσι βόλτα. Είδαν κι έπαθαν μέχρι να φτάσουν στην κατάμεστη από ΑΕΚτζήδες παραλία. Είδαν κι έπαθαν και τραγουδούσαν «δεν έχει δρόμο να διαβώ / σοκάκι να περάσω / γωνιά να μη σε θυμηθώ / ημέρα να μην κλάψω» καθώς πάλευαν με απίστευτα πεζοδρόμια (τρόπος του λέγειν…), παρκαρισμένα οχήματα στις λιγοστές ράμπες ΑΜεΑ, λακουβιασμένα οδοστρώματα και τα τρία κακά της μοίρας μας, καθ’ όσον όοοολα αυτά δεν αποτελούν αποτυπώματα. Αμέσως θυμήθηκα το δικό μου «σοκ», Σεπτέμβριος 1990, όταν έβγαλα κι εγώ το πρώτο μου παιδί, την σημερινή μητέρα, βόλτα με το καροτσάκι. Σεπτέμβριος 1990, 35 χρόνια πριν και σχεδόν τίποτε δεν έχει αλλάξει. Θυμήθηκα επίσης ότι ήμουν ο πρώτος Βολιώτης (δεν υπερβάλλω, ούτε αυτοπροβάλλομαι, είναι πολύ αργά και για τα δυο…) που μίλησε για ράμπες πρόσβασης για τα ΑΜεΑ. Μίλησα πολλές φορές στον Δήμαρχο που ανέλαβε από 01.01.1991 (ήμουν και υποψήφιος στις εκλογές 14.10.1990) ήταν ανοιχτό μυαλό, πείστηκε, κι έτσι κατασκευάστηκαν οι τέσσερεις πρώτες ράμπες στον Βόλο, 2 Ερμού με Κ.Καρτάλη και 2 Ερμού με Ελ.Βενιζέλου. Ύστερα έγιναν κι άλλες πολλές, άλλες σωστές κι άλλες λάθος, έβγαλαν και τα Υπουργεία συγκεκριμένες οδηγίες, κάπως συμμορφώθηκαν οι Δήμοι. Εκείνοι που δεν πρόκειται ποτέ να συμμορφωθούν είναι οι Έλληνες οδηγοί, είμαι βέβαιος περί αυτού. Για να επανέλθω, δεν ξέρω πώς «την παλεύουν», τι αγώνα κάνουν οι εκατοντάδες (ή μήπως χιλιάδες;) γονείς αυτής της πόλης με παιδικά καροτσάκια κάθε μέρα, όλη μέρα στις επικρατούσες τραγικές συνθήκες κίνησης.

Διότι για εμάς αποτύπωμα είναι μόνο η οδός Δημητριάδος, η βιτρίνα. Εκεί που ο Δήμος «επενδύει» ενώ σε όλη την υπόλοιπη πόλη υπεύθυνοι και υπόλογοι «επενδυτές» είναι οι παρόδιοι ιδιώτες.

Σας αγαπώ αντιστικτικώς, γεια σας!

Στην φωτογραφία, 02.08.2018, ένας πολύ οργανωμένος ψαράς στην παραλία μας. Και το πλοίο φεύγει… (E la nave va).

δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα) την Τετάρτη 04.03.2026, αρ.φύλλου 4591.