κυκλο-φ-οριακα 1288, 8 Ιουλίου 2026

 

Καλημέρα συμπολίτες! Το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου (το και Mundial αποκαλούμενο) συνεχίζεται καθημερινά, με έναν πρωτοφανή βομβαρδισμό διαφημίσεων σχεδόν αποκλειστικά στοιχηματικών εταιρειών – κίνδυνος απώλειας περιουσίας, παίξτε υπεύθυνα !! Θυμάμαι τον Πατέρα μου που έλεγε ότι «όσο πιο μεγάλο είναι ένα λαχείο, τόσο πιο φτωχός είναι ο λαός» και ήξερε τι έλεγε…

Στα κυκλο-φ-οριακα 1280, μόλις στις 13 Μαΐου 2026, αναφερόμενοι στα φοβερά και τρομερά έργα των οπτικών ινών, που συγκεντρώνονται σε μεγάλα, τετράγωνα μεταλλικά φρεάτια, κατά κανόνα δύο σε κάθε σταυροδρόμι γράφαμε επί λέξει: «Αλλά το μεγαλύτερο πρόβλημα θα προκύψει αν και όποτε κάποιος αποφασίσει να κάνει καινούργια, πλήρη ασφαλτόστρωση  του οδοστρώματος... Όταν, που λέτε, με το καλό θα φτάσει η ευλογημένη ώρα των ασφαλτοστρώσεων στους πολλαπλώς κατεστραμμένους δρόμους της πόλης μας, τότε που δίνεται πάντα μια μάχη για να «σηκωθούν» τα στρογγυλά μεταλλικά καπάκια της αποχέτευσης (μια μάχη που σπανίως στέφεται με νίκη…), τι θα γίνει με τα τετράγωνα, κατά κανόνα δύο σε κάθε διασταύρωση, καπάκια των οπτικών ινών; Τι μάχη θα είναι αυτή; Και ποιος θα είναι ο υπεύθυνος δια την ανύψωσιν; Νομίζω ότι ο πιο ωφελημένος θα είναι αυτός που πουλάει αμορτισέρ αυτοκινήτων...». Δεν πέρασαν δυο μήνες και η στήλη δικαιώθηκε πλήρως. Προέκυψε αιφνιδίως πλήρης ασφαλτόστρωση στην οδό 28^ης Οκτωβρίου, οι «κακές γλώσσες» είπαν ότι η οδός επιλέχθηκε επειδή εκεί νοικιάζει διαμέρισμα ο Άρχοντάς μας, τέλος πάντων, η καινούργια άσφαλτος έπεσε και το συγκλονιστικό αποτέλεσμα μπορεί να το διαπιστώσει κάθε πολίτης, ντόπιος ή ξένος. Καταφανώς ουδείς ασχολήθηκε με το θέμα των φρεατίων, το συνεργείο πρόσεξε μόνο να μην σκεπαστούν, και ο δρόμος, πολύ απλά, γέμισε λακκούβες! Λακκούβες «η χαρά του αμορτισερατζή», λακκούβες ιδιαίτερα επικίνδυνες για ποδηλάτες – σε βαθμό που αν αυτό το χάλι συνεχιστεί και στους υπόλοιπους δρόμους ο Βόλος θα γίνει τελείως απαγορευτικός για ποδήλατα.

Βεβαίως η προφανής και εύκολη απάντηση είναι, παγίως, ότι η άσφαλτος θα «καθίσει» και σιγά-σιγά θα φτάσει στο επίπεδο του καπακιού. Το λες και ξενοιάζεις, κι αφήνεις την άσφαλτο («ουδείς άσφαλτος», που έλεγε κι η Άντζελα…) να σε δικαιώσει. Κι αν δεν το κάνει, δεν φταις εσύ, φταίει αυτή, η μαύρη άσφαλτος, η ακάθιστη.

Και απορώ, ρε παιδιά, τι κόλπα κάνουν εκείνοι οι κουτόφραγκοι και καταφέρνουν επιπεδότητες ανά πάσαν στιγμήν. Κι εμείς, χώρα πρωτοπόρος στην ανάπτυξη, με τέτοιες εμβληματικές εταιρείες δημοσίων έργων, μεγάλων, μεγαλύτερων και μικρών, με τέτοια πληθώρα παντοειδών εργολάβων, με τέτοια ψηφιακή υπερ-επάρκεια να μην καταφέρνουμε τα αυτονόητα. Δεν το χωράει ο κοινός νους μου.

Είπα για ψηφιακή υπερ-επάρκεια, και ο (κοινός, είπαμε…) νους μου πέταξε στην καινούργια μορφή επένδυσης, ονόματι data center, ελληνιστί κέντρο δεδομένων, καθώς, όπως μου λέει το διαδίκτυο «…η Ελλάδα εξελίσσεται ραγδαία σε περιφερειακό τεχνολογικό κόμβο στην περιοχή, προσελκύοντας σημαντικές επενδύσεις για την ανέγερση νέων κέντρων δεδομένων», ραγδαία, όχι παίζουμε! Καταλαβαίνω «στα χοντρά» ότι είναι χώροι με πολλούς και ισχυρούς ηλεκτρονικούς υπολογιστές, με τεράστιους σκληρούς δίσκους. όπου θα αποθηκεύονται παντός είδους δεδομένα, τα οποία δεν έχω καταλάβει ακόμα πώς και πού θα επαναδιατίθενται (με το αζημίωτο, φυσικά, μπίζνα είναι, όχι αγαθοεργία). Ψάχνοντας έπεσα πάνω σε μια ανακοίνωση σχετικά με ένα τέτοιο σχεδιαζόμενο στην περιοχή της Λάρισας, στην οποία δηλώνεται καθαρά ότι «…τα data centers δεν αποτελούν βιώσιμο αναπτυξιακό μοντέλο: είναι εγκαταστάσεις τεράστιας κατανάλωσης ενέργειας και φυσικών πόρων, υψηλής έντασης κεφαλαίου και πολύ χαμηλής έντασης μόνιμης εργασίας». Μιλάει για τρομερά μεγέθη (TWh, τέρα-βατ-ώρες) ηλεκτρικής κατανάλωσης, τόνους νερού για ψύξη των συστημάτων και ελάχιστο αριθμό μόνιμου προσωπικού.

Κι όλα αυτά την ώρα που η πρωτοπόρος Ελλάς δεν μπορεί να κάνει το αυτονόητο, να αποθηκεύσει το ρεύμα που παράγεται στις διαρκώς αυξανόμενες ανεμογεννήτριες και τις διαρκώς επεκτεινόμενες φωτοβολταϊκές κακοέργειες, ώστε να το έχει διαθέσιμο στις περιόδους αιχμής. Γι’ αυτό, λέει, το στέλνει στην «τελευταία» Βουλγαρία, η οποία, όμως, έχει τις κατάλληλες υποδομές σε μπαταρίες, πληρώνει (η Ελλάς) για την αποθήκευση και όταν το χρειάζεται ξανα-πληρώνει για να το πάρει πίσω το ρεύμα της. Πρωτοποριακή πατέντα, από την οποία σίγουρα κάποιοι επωφελούνται… Η άλλη τεράστια εξυπνάδα, που ξανα-βάζει την Ελλάδα στο κέντρο του Κόσμου, είναι η περίφημη αντλησιοταμίευση – η λέξη εφευρέθηκε ακριβώς για να νομίζει ότι περιγράφει αυτή την εξυπνάδα – που τάχα θα συμβεί στην λίμνη Τριχωνίδα και υποτίθεται ότι ολοκληρώνεται οσονούπω σε τεχνητές λίμνες κοντά στην Αμφιλοχία της Αιτωλοακαρνανίας. Κατασκευαστής, ποιος άλλος; ΤΕΡΝΑ.

Λακκούβες, πολλές λακκούβες, συν-Έλληνες. Σας αγαπώ πολλαπλασιαστικώς, Γεια σας και Καλά Μπάνια σας.

Στην φωτογραφία, μια οικογενειακή στιγμή στον μετασεισμικό Βόλο, 1961. Η 47χρονη Μητέρα, ο ήδη Πρόσκοπος αδερφός και η 8χρονη αφεντιά μου καβάλα στο κασελάκι του Έφεδρου Υπολοχαγού της Αλβανίας Πατέρα. Στην αυλή του νεόδμητου, μετασεισμικού σπιτιού μας. Πίσω, παράγκες, στην αριστερή ήταν για πολλά χρόνια η τουαλέτα (ο θρυλικός απόπατος…). Τότε που ο Βόλος υπέφερε πραγματικά…

δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα) την Τετάρτη 08.07.2026, αρ.φύλλου 4676.

κυκλο-φ-οριακα 1268, 18 Φεβρουαρίου 2026

Καλημέρα φίλες και φίλοι αναγνώστες, ήρθε πάλι η Τετάρτη. Και μαζί της ήρθε και η ποδοσφαιρική Bayer Leverkusen, η ομάδα με ιδιοκτήτη από το 1904 την μεγάλη γερμανική φαρμακοβιομηχανία Bayer, εξ ου και το προσωνύμιο «ασπιρίνες», καθώς η ασπιρίνη είναι, από το 1899 μέχρι και σήμερα, ένα βασικό προϊόν αυτής της βιομηχανίας. Ήρθε για να παίξει, το βράδυ, με τον Ολυμπιακό, και μακάρι να κερδίσει ο καλύτερος, αρκεί να είναι ο δικός μας.

Τα σκαψίματα στην πόλη συνεχίζονται ακάθεκτα. Κι εκεί που ως τώρα είχαμε μέσα στο οδόστρωμα ένα μεταλλικό καπάκι από φρεάτιο αποχέτευσης (στρόγγυλο κατά κανόνα) τώρα έχουμε δύο. Καθότι προστίθεται και το επίσης μεταλλικό, συνολικά μεγαλύτερο ορθογώνιο καπάκι από το φρεάτιο των οπτικών ινών. Και επειδή, ως γνωστόν, στη Ελλάδα δεν καταφέρνουμε ποτέ να βρίσκονται τα καπάκια των παντοειδών φρεατίων στο ίδιο επίπεδο με τα παντοειδή οδοστρώματα, εκεί που είχαμε μία «κατεστημένη» λακούβα τώρα θα έχουμε δύο. Πέραν των επίσης γνωστών και μη εξαιρετέων «ανωμαλιών», που χαρακτηρίζουν όλα τα Ελληνικά οδοστρώματα ανά την Επικράτεια.

Και λέγοντας περί «ανωμαλιών», πρόσφατα κατασκευάστηκαν στην προέκταση της οδού Δημητριάδος, πίσω από το πάρκο Αγίου Κωνσταντίνου (Γεωργίου Α’) τέσσερα ή πέντε ολικά σαμαράκια (τα αγγλιστί επονομαζόμενα speed tables), μήκους περίπου 3,0 m και πλάτους πλήρους οδοστρώματος, ύψους περίπου 25 cm, με τσιμέντο χρώματος ερυθρού. Αυτού του είδους τα σαμαράκια είναι στοιχεία των περιοχών Ήπιας Κυκλοφορίας και εφαρμόζονται σε δρόμους πρώην υψηλών ταχυτήτων, με σκοπό, ακριβώς, την αισθητή μείωσή τους. Στις περιοχές Ήπιας Κυκλοφορίας που φτιάξαμε στον Βόλο («Πειθαρχημένης Κυκλοφορίας» τις λέγαμε τότε, πρωτοπόροι εμείς, πριν καλά-καλά θεσμοθετηθούν από τον Ελληνικό Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας) δεν παρέστη ανάγκη πουθενά να δημιουργήσουμε τέτοια ολικά σαμαράκια. Αρκεστήκαμε στην αλλαγή του οδοστρώματος και, κυρίως, στην κατάργηση των μεγάλων ευθύγραμμων τμημάτων, έχοντας επίσης κατά νου ότι δεν αναπτύσσονται μεγάλες ταχύτητες μέσα στην πόλη, και δη σε περιμετρικούς δρόμους. Μετά από αυτά τα «γενικά», στον συγκεκριμένο δρόμο πίσω από το πάρκο ουδέποτε παρατηρήθηκε κάποιου είδους κυκλοφοριακό πρόβλημα. Είναι κυρίως ένας δρόμος που χρησιμοποιείται για πρόσβαση σε ιδιοκτησίες, για στάθμευση στις παρακείμενες λοξές θέσεις και για εξυπηρέτηση του παρακείμενου ξενοδοχείου, σπανιότερα για διέλευση προς τον Ιερό Ναό. Βεβαίως κάποια στιγμή χαρακτηρίστηκε από τον Δήμο ως Οδός Ήπιας Κυκλοφορίας, μπήκαν και οι απαραίτητες (πολλές) Πινακίδες, ούτως ή άλλως ίδιο χαρακτηρισμό, να σε χαρώ, έχει και η μεγάλη ευθεία στην παρόχθια του Κραυσίδωνα οδό Αριστοτέλους Ζάχου. Αλλά από αυτό μέχρι την κατασκευή επάλληλων μεγάλων speed tables υπάρχει απόσταση, ακατανόητη, κατ’ εμέ. Και κάτι τελευταίο: όπου εφαρμόστηκαν τέτοιες λύσεις στην Αθήνα αναιρέθηκαν γρήγορά, είτε μετά από, είτε και χωρίς δικαστικές προσφυγές. Αλλά εδώ είναι Βόλος, δεν είναι παίξε-γέλασε (καθ’ υπερβολή της διαπίστωσης «Εδώ είναι Βαλκάνια, δεν είναι παίξε-γέλασε» του Διονύση Σαββόπουλου, που πατάει στον αντίστοιχο στίχο του Νίκου Εγγονόπουλου (1907-1985) «Εδώ δεν είναι παίξε-γέλασε: εδώ είναι Μπαλκάνια»). Εδώ είναι Βόλος, που λέτε…

Κάποιο μεγάλο παιχνίδι παίζεται (και) με τα τραίνα στην Ελλάδα. Μετά την κατάτμηση-καταστροφή του ΟΣΕ και την ακόλουθη πώληση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ στους Ιταλούς η Ελλάδα περιμένει, χρόνια τώρα, να αποκτήσει σοβαρές Σιδηροδρομικές Μεταφορές. Κι όλο αγοράζει τραίνα και τραίνα δεν έρχονται, όλο φτιάχνει δίκτυα και δίκτυα δεν υπάρχουν και, κυρίως, όλο «αποζημιώνει» την κακόμοιρη Εταιρεία Hellenic Train (παντελώς Αθώα κι αυτή για το έγκλημα των Τεμπών), που στο λογότυπό της συμπληρώνει Ferrovie dello Stato Italiane Group, που σημαίνει, με τα Ιταλικά μου, Εταιρεία που ανήκει στην Ομάδα των Ιταλικών Κρατικών Σιδηροδρόμων. Μια χαρά και όλοι ευτυχισμένοι, και Κυβέρνηση και ΤΑΙΠΕΔ και Υπερταμείο (για όλα φταίει εκείνος ο Τσίπρας…) και σκ… στα μούτρα μας, με συγχωρείτε κιόλας. Και μόλις ξανα-αποζημιώθηκαν οι φίλτατοι Ιταλικοί Σιδηρόδρομοι πρώτη απόφαση που πήραν ήταν η αναστολή των δρομολογίων του Τραίνου του Πηλίου! Πρώτη-πρώτη. Διότι όλη την ζημιά στους Ιταλικούς Σιδηροδρόμους την κάνει ποιος νομίζετε; Μα το Τραινάκι του Πηλίου, που όταν κυκλοφορεί τα Σαββατοκύριακα είναι πάντα ασφυκτικά γεμάτο. Αυτό, αυτό κάνει τη ζημιά. Μαζί με μια ακόμη σημαντική γραμμή Θεσσαλονίκη – Σέρρες, εκείνη, λέει, «λόγω διέλευσης εμπορικών αμαξοστοιχιών», τρομερές δικαιολογίες – αλλά τι μετέφερε η εμπορική αμαξοστοιχία που συγκρούστηκε στα Τέμπη δεν ήξερε ούτε έμαθε ποτέ η Αθώα Hellenic Train των Ιταλικών Σιδηροδρόμων.

Τέτοια γίνονται και φέρνουν στην μνήμη μου παλιούς καιρούς, τότε που εκπροσωπούσα, ως Αντιπρόεδρος, τον Σύλλογο των Φίλων του Τραίνου Βόλου-Πηλίου σε μια σειρά από συσκέψεις τις οποίες συγκαλούσε με τους παραγωγικούς φορείς του Νομού η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Μαγνησίας, με στόχο την δημιουργία ενός αυτόνομου Φορέα Λειτουργίας του μικρού μας Τραίνου. Αποτέλεσμα μηδέν! Διότι όταν το θέμα έφτασε στο «ψητό», δηλαδή στο ποιος θα βάλει τα (λίγα) λεφτά που χρειάζονταν για το στήσιμο και την αρχική λειτουργία του Φορέα, οι συμμετέχοντες εφάρμοσαν άπαντες το παλιό καλό «στρίβειν δια του αρραβώνος» και, ως ήτο φυσικόν, δεν έγινε τίποτε Μαγνησιώτικο. Τώρα έχουμε Hellenic Train για την λειτουργία και Δήμο Βόλου για την υποδομή, να χαιρόμαστε. Κι ασ’ τον να λέει ό,τι θέλει ο φίλος Δήμαρχος Νοτίου Πηλίου.

Είναι κι Απόκριες, ταιριαστές και οι αμφιέσεις όλων των παιδιών που συμμετείχαν στον περίφημο διαγωνισμό «Sing for Greece», στον οποίο κέρδισε ο καλλιτέχνης (;) Akyla με το άσμα (;) Ferto, το οποίο θα μας εκπροσωπήσει (;) στην Eurovision 2026. Παραμένω διάπυρος προς Κύριον ευχέτης, γεια σας!

Στην φωτογραφία, αυτή η πινακίδα θεωρητικά καλωσορίζει στον Δήμο Ζαγοράς-Μουρεσίου όσους έρχονται από Μηλιές/Νεοχώρι. Ελάχιστα πριν την έξοδο για Λιμνιώνα.

δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα) την Τετάρτη 18.02.2026, αρ.φύλλου 4582.

κυκλο-φ-οριακα 1088, 19 Ιανουαρίου 2022

 

Ο θεός Ερμής, αγγελιοφόρος ποδηλάτης, έργο Αλέκου Φασιανού

Να δείτε που θα περάσει ο Ιανουάριος χωρίς να το καταλάβουμε, φίλες και φίλοι. Καλημέρα! Την περάσαμε την μέση, γιορτάσαμε Αντώνηδες και Θανάσηδες, Αντωνίες και Αθανασίες, πάμε για τα επόμενα. Πάμε για τα πρόστιμα!

Δεν ξέρω ποια γνώμη έχετε σχηματίσει γι’ αυτό το μηνιαίο πρόστιμο στους ανεμβολίαστους συν-Έλληνες άνω των 60 ετών. Εγώ ευθέως και ευθαρσώς θεωρώ ότι είναι ένα απαράδεκτο χαράτσι, που για κανέναν λόγο δεν μπορεί, νομικά, να γίνει αποδεκτό σε μία ευνομούμενη και όχι πανικόβλητη κοινωνία – αλλά εγώ δεν είμαι ούτε νομικός, ούτε, πολύ περισσότερο δικαστής, π.χ. στο Συμβούλιο της Επικρατείας, που βγάζει κάθε φορά για το ίδιο θέμα διαφορετικές αποφάσεις, εξ ου και τα περιβόητα «αναδρομικά» των συνταξιούχων, που τότε «νομίμως» κόπηκαν και τώρα «νομίμως» επιστρέφονται ως τότε παρανόμως παρακρατηθέντα (ο Θεός και η Ψυχή μας), δεν είμαι, λέω, τίποτε από αυτά και ίσως δεν δικαιούμαι δια να ομιλώ. Και ας μην πάει, πάλι, ο νους σας στο κακό, τριπλοεμβολιασμένος τυγχάνω και κατά πως ακούω τους Έλληνες εκπροσώπους του κυρίου Μπουρλά μου ετοιμάζουν και τέταρτη δόση – κι αρχίζω να πιστεύω τους κινηματίες ανεμβολίαστους που με αποκαλούν «τρυπημένο».

Αρχίζω επίσης να πιστεύω λίγο-λίγο την συνωμοσιολογική άποψη ότι όλα αυτά που ζούμε είναι μια πρόβα τζενεράλε για ένα έργο που έχει ήδη σκηνοθετηθεί…

Όμως ενώ όλα αυτά κι άλλα πολύ χειρότερα συμβαίνουν (π.χ. «συναυλία» Ρουβά, αποχαρακτηρισμός περιοχών natura, διώξεις δημοσιογράφων αλά Ερντογκάν, λίστες εξαγοράς συνειδήσεων κλπ.) τα τηλεοπτικά μας μέσα προσπάθησαν, είναι αλήθεια πολύ, να μας συγκλονίσουν με την σύγκρουση σε δέντρο και την ανάφλεξη ενός αυτοκινήτου μάρκας Ferrari 488 Pista κάπου στην παραλιακή οδό των Αθηνών – είναι το ισχυρότερο μοντέλο για δρόμο της ιταλικής αυτοκινητοβιομηχανίας, με κινητήρα V8 3.900 cm3, με ισχύ 720 ΗΡ, επιτάχυνση 0-100 km/h σε 2,8 sec και τελική ταχύτητα 340 km/h. Ο οδηγός νεκρός, η συνοδηγός σύζυγος ευτυχώς επέζησε. Εγώ ομολογώ ότι δεν συγκλονίστηκα, όχι γιατί δεν λυπάμαι τους ανθρώπους, θλίβομαι σε κάθε τροχαίο ατύχημα ή δυστύχημα, ανεξάρτητα από αίτια ή υπεύθυνους, δεν συγκλονίστηκα διότι θεωρώ ότι τέτοια αυτοκίνητα δεν μπορούν και δεν πρέπει να κυκλοφορούν στους δρόμους των ελληνικών πόλεων – και μη μου πείτε περί ελεύθερης επιλογής, δημοκρατίας κι άλλα τέτοια, αυτού του είδους η επίδειξη πλούτου (διότι περί αυτού πρόκειται, ας μην κοροϊδευόμαστε, κανένας άλλος λόγος δεν υπάρχει που να δικαιολογεί μια τέτοια αγορά 300.000 ευρώ) δεν συνάδει ούτε με την ψυχολογία αλλά ούτε και με τα οδοστρώματα (συν τα φρεάτια…) της ελληνικής μας πραγματικότητας. Αυτά. Κι εκεί που «υποχρεωτικώς συγκλονιζόμουν» τσουπ! ο κύριος Κούγιας μπροστά μου! Τι μυρίστηκε, άραγε, αυτό το τσακάλι; Οι επόμενες μέρες θα δείξουν…

Ύστερα ήρθε και με βρήκε αυτή η καινούργια «διαφήμιση» της καλής εταιρείας, στην οποία οι τεχνικοί της προσαρμόζουν το σπίτι σας στο internet τους. Το προσέξατε; Όχι το internet τους στο σπίτι σας, που γι’ αυτό και για την κινητή τους τηλεφωνία τους πληρώνετε πανάκριβα σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη, αλλά το σπίτι σας στο internet τους, επειδή το σπίτι σας φταίει που δεν έχετε καλές λήψεις, όχι αυτοί! Καταλαβαίνετε πόσο ξεδιάντροποι απατεώνες είναι, αγαπητοί φίλοι; Νομίζω ότι το ζούμε όλοι, και μάλιστα κάθε μέρα εντεινόμενα, η κινητή τηλεφωνία και η λήψη internet στα σπίτια μας και έξω από αυτά γίνεται προβληματική. Υποθέτω ότι τα παράπονα των καταναλωτών-κορόιδων στα τηλεφωνικά κέντρα εξυπηρέτησης πελατών και των τριών εταιρειών είναι πάμπολλα καθημερινά. Κάποιος, λοιπόν, «έξυπνος» σκέφτηκε «είναι που είναι κορόιδα, γιατί να μην τους πούμε ότι αυτοί και τα σπίτια τους φταίνε για το χάλι τους και να τους πάρουμε και κάτι παραπάνω, πώς, τζάμπα θα σας φτιάξουμε το σπίτι σας;) και έβγαλαν αυτή την κατάπτυστη «διαφήμιση», που αν υπήρχαν σοβαρές αρχές σ’ αυτή την έρμη χώρα έπρεπε ανυπερθέτως να την απαγορέψουν.

Ουφ! συγχύστηκα! Ναι, φταίει κι ο φόβος του διαβολοϊού, που μας κρατάει μέσα κι έχει αυξήσει, δυστυχώς, τον χρόνο μπροστά στην τηλεόραση, με το σχεδόν εναγώνιο «ζάπινγκ» μπας και παίζεται τίποτε καλύτερο από την κυρία Μάρα, τον κύριο Νίκο τον συνεντευξιαστή (!), την κυρία Σία, την κυρία Τατιάνα και την κυρία Ζήνα, τον άλλον κύριο Νίκο, τον κύριο Άρη και όλα τα υπόλοιπα καλά παιδιά. Όαση το δωρεάν ertflix και το συνδρομητικό netflix.

Έγραψα πιο πάνω για επικίνδυνα για Ferrari φρεάτια στους δρόμους των ελληνικών πόλεων. Στην δική μας πόλη, πάντως, είναι κίνδυνος-θάνατος, κι όχι μόνο για τις Ferrari, σ’ εκείνη την οδό Αναλήψεως είναι αδύνατον να κινηθείς χωρίς να πέσει μία ρόδα σε καπάκι φρεατίου. Τις προάλλες πέρασα από την Νέα Αγχίαλο, όπου έριχναν καινούργια άσφαλτο και τα καπάκια ξεκάθαρα ήταν γύρω στους 5 πόντους κάτω από το επίπεδο της πατημένης με οδοστρωτήρα ασφάλτου. Το σκεπτικό είναι «η άσφαλτος θα καθίσει το καλοκαίρι και το επίπεδο θα αποκατασταθεί», όμως έλα που δεν αποκαθίσταται! Κάποτε πάλι είχα δει κάποιους μαστόρους, στην οδό Αναλήψεως νομίζω, που έριχναν τσιμέντο γύρω από το καπάκι για να το σταθεροποιήσουν, έλα όμως που το τσιμέντο και η άσφαλτος δεν συνεργάζονται. Ειλικρινά δηλώνω ότι δεν ξέρω τι πρέπει να γίνεται, υποθέτω πως εξειδικευμένοι στην οδοστρωσία συνάδελφοι πρέπει να το ξαναδούν λεπτομερώς το θέμα.

Πέθανε κι ο ζωγράφος Αλέκος Φασιανός και φτωχύναμε λίγο ακόμα ως λαός. Αλλά πέθανε κι ο Αδερφός Πρόσκοπος Γιάννης Κολέτσος κι ο Συμμαθητής Νίκος Πανταζής και ορφανέψαμε ακόμη μία φορά. Ας είναι ελαφρύ το χώμα, για όλους τους νεκρούς, δικούς μας και δικούς σας. Να είστε καλά, γεια σας.

Στην φωτογραφία ο θεός Ερμής, αγγελιοφόρος ποδηλάτης σε έντονο μπλε, έργο του Αλέκου Φασιανού.

(δημοσιεύτηκε στην 125χρονη (1898-2022) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 19.01.2022, αρ.φύλλου 37.625)