κυκλο-φ-οριακα 928, 16 Μαΐου 2018

Χάρτης Βόλου Μπολώτα 1961, ο 3ος κυκλικός κόμβος (οι άλλοι δύο στα κυκλο-φ-οριακα 920)

Καλημέρα συμπολίτες. Στον Λαύκο περάσαμε την περασμένη Κυριακή μας και σας το συνιστούμε ανεπιφύλακτα αυτό το όμορφο χωριό του Νοτίου Πηλίου. Εκτός από υπέροχη θέα, ωραία δροσιά, ωραία σπίτια, καλούς ανθρώπους, δυνατό τσίπουρο και νόστιμα φαγητά ο Λαύκος έχει και δύο μοναδικά στο είδος τους Μουσεία: το ένα περιέχει ζωγραφικά και γλυπτικά έργα του Λαυκιώτη εικαστικού Θανάση Φάμπα (1922-2011) και το άλλο φιλοξενεί 130 περίπου παλιά και σπάνια ραδιόφωνα, δωρεά ενός Γερμανοελβετού συλλέκτη στον Πολιτιστικό Σύλλογο Λαύκου «Η Δράση». Στο πρώτο μας ξενάγησε ο Αντιδήμαρχος Νοτίου Πηλίου κ Θανάσης Φλέρης, στο δεύτερο ο παλιός μας γνώριμος κ. Στάθης Σφονδυλιάς, με τον πλούτο των γνώσεων και τον χειμαρρώδη λόγο του μας καθήλωσε τόσο με τις αναφορές στην ιστορία του τόπου όσο και με τις τεχνικές και ιστορικές λεπτομέρειες των ραδιοφώνων.

Μετά ξαναμπήκαμε στον εβδομαδιαίο ρυθμό της πόλης…

Κατεδαφίστηκε το ξύλινο κτίσμα δίπλα από το Ξενία, απέναντι από την παιδική χαρά του Αγίου Κωνσταντίνου, όπου λειτουργούσε παλαιότερα το «Γιούσουρι» κι αργότερα το «Brazil» κι ύστερα το δεν-θυμάμαι-πως-το-έλεγαν μέχρι που έκλεισε και δεν ξανάνοιξε. Αυτό το κτίσμα ήταν παλαιόθεν κατασκευή του Δήμου Βόλου, το οποίο με διαγωνισμό ενοικίαζε σε διάφορους ιδιοκτήτες για χρήση μπαρ, τελευταία και για σουβλάκια. Διάβασα και μια δακρύβρεχτη δημοτική δήλωση, που μίλαγε περί όλων των κακών μαζεμένων σ’ αυτό το σημείο της πόλης «απέναντι από την παιδική χαρά» (πάντα οι αναφορές στα παιδιά βοηθούν στην επιδιωκόμενη απαξίωση…) και περί εμπλοκής της Κτηματικής Υπηρεσίας του Δημοσίου (ωσάν να είναι αυτό το μοναδικό σημείο σ’ αυτή την πόλη όπου η δημοτική περιουσία εμπλέκεται με την δημόσια περιουσία). Οι ιθαγενείς Βολιώτες πάντως δεν νομίζω να είχαμε ποτέ ενοχληθεί από την παρουσία αυτού του κέντρου σ’ αυτό το σημείο, που πρόσφερε στους θαμώνες του τα μάλλον καλύτερα ηλιοβασιλέματα πάνω από τους γερανούς του λιμανιού. Πιθανώς, λέω με τον νου μου, να ενοχλήθηκε ο ανταγωνισμός, άλλη εξήγηση δεν βρίσκω, συμπολίτες.

Λίγο παρακεί, είναι εκείνο το γεφυράκι στο πλακόστρωτο δρομάκι κάτω από το Ξενία. Στις 08.02.2017 τα κυκλο-φ-οριακα έγραφαν «Πρώτο σημείο ενδιαφέροντος: το μεταλλικό γεφυράκι. Μια κατασκουριασμένη και χιλιοφαγωμένη λαμαρίνα που, εκτός από το χάλι της ίδιας, περιστοιχίζεται κι από συρματοπλέγματα κι από κάτι πεταμένα κίτρινα κινητά φράγματα – ένα μεγαλειώδες θέαμα άξιο τουριστικής υπερ-προβολής.» Όχι πολύ αργότερα πράγματι το χάλι αυτό απομακρύνθηκε (διαβάζονται τα κυκλο-φ-οριακα…) και αντικαταστάθηκε από επιμήκεις τάβλες που έμοιαζαν ξύλινες (π.χ. σαν το περίφημο ξύλο ιρόκο από την Δυτική ακτή της Αφρικής, που αντέχει μέχρι και 500 χρόνια) αλλά δεν ήταν: ήταν (και είναι) πλαστικές! Και καθώς το πλαστικό δεν τα πάει καλά με το αλάτι της θάλασσας, οι «τάβλες» τρίφτηκαν κι έσπασαν. Το αποτέλεσμα είναι και πάλι χάλια. Και για μία εισέτι φορά επιβεβαιώνεται το ρηθέν «το φτηνό είναι ακριβό».

Πρωτολειτούργησε ως συνεδριακό κέντρο το μέχρι τώρα εκθεσιακό-αθλητικό κέντρο στο Πεδίο Άρεως. Και μάλιστα με συνέδριο Φυσικής Αγωγής. Τα κυκλο-φ-οριακα έχουν εξ αρχής διαφωνήσει με αυτή την αλλαγή χρήσης αυτού του χώρου. Και μάλιστα για λόγους Φυσικής Αγωγής, διότι σ’ αυτόν τον χώρο αθλούνταν καθημερινά εκατοντάδες παιδιά και ενήλικες, ο χώρος λειτουργούσε ως ένα ακόμη κλειστό γυμναστήριο, πολύτιμο στην δυτική πλευρά της πόλης, πολυτιμότερο από έναν χώρο συνεδρίων (έχουμε πολλούς τέτοιους στον Βόλο) ή χώρο «…για καλλιτέχνες … όπως ο Ρουβάς ή η Παπαρίζου, που μέχρι σήμερα δεν έχουν τον Βόλο στο χειμερινό τους πρόγραμμα…», όπως έγραψε την Δευτέρα ο φίλος μου ο Γιάννης Αναστασίου, με τον οποίο «καθέτως» διαφωνώ επ’ αυτού. Βεβαίως ο καθένας δικαιούται να έχει την άποψή του.

Τέλος, να και ο κυκλικός κόμβος στην διασταύρωση Λαρίσης-Μπότσαρη-Δερβενακίων, στον χάρτη Μπολώτα του 1961. Για την Ιστορία. Γεια σας.

(δημοσιεύτηκε στην βολιώτικη "Θεσσαλία" την Τετάρτη 16.05.2018)

Έτσι έσπασα το χέρι μου !

Η επιστολή αυτή γράφτηκε από τον Κοσμήτορα της Πολυτεχνικής Σχολής του Πανεπιστημίου μας Καθηγητή Παντελή Σκάγιαννη (δικό του είναι το σπασμένο χέρι...) και δημοσιεύτηκε στις τοπικές εφημερίδες πριν από έναν περίπου χρόνο.
Ουδείς ενδιαφέρθηκε. Το κάγκελο βρίσκεται ακόμη στην ίδια άκρως επικίνδυνη θέση, ακριβώς επάνω στην διάβαση πεζών, προς δόξαν αρχόντων και υπηρεσιών του Δήμου Βόλου. Και στο μεταξύ πολλά παρόμοια κάγκελα έχουν αφαιρεθεί, όχι λόγω επικινδυνότητας, αλλά λόγω ...όχλησης παρακείμενων τραπεζοκαθισμάτων!

Στα τέλη του Μάρτη (2014) είχα δύο επείγουσες συνεδριάσεις. Την πρώτη στο Οικονομικό Τμήμα και σχεδόν αμέσως μετά στη Σύγκλητο του Πανεπιστημίου. 

Είκοσι λεπτά προσπαθούσα να βρω μέρος να παρκάρω κάπου κοντά στο Οικονομικό Τμήμα. Δεν βρήκα. Κατέληξα να παρκάρω πίσω από το Δημοτικό θέατρο. Έφυγα τρέχοντας προς την Κοραή, πέρασα τρέχοντας από το φανάρι των πεζών στη γωνία Ξενοφώντος και 2ας Νοεμβρίου απέναντι από τη Συνεταιριστική Τράπεζα Θεσσαλίας. Επιτάχυνα το τρέξιμό μου καθώς ερχόταν ένα αυτοκίνητο που δεν μου έδωσε την αίσθηση ότι ήταν έτοιμο σταματήσει στο φανάρι. Εκεί που έστριψα το κεφάλι μου για το παρακολουθήσω αίφνης έπεσα στα χαμηλά κάγκελα και βρέθηκα φαρδύς πλατύς στο πεζοδρόμιο έχοντας κάνει ένα αξιοζήλευτο πλονζόν επιπέδου τερματοφύλακα. Με τη διαφορά πως έπεσα πάνω σε πλάκες πεζοδρομίου και χτύπησα το κεφάλι μου. Οι πόνοι αφόρητοι και στο δεξί μου χέρι, το οποίο αποδείχτηκε, μετά από λίγη ώρα στο Νοσοκομείο, πως έσπασα. 

Και σχεδόν Ιούλιος πλέον, ακόμη με ταλαιπωρεί. 

Είχα σκοντάψει στα χαμηλά κάγκελα και για δυο –τρεις μήνες τώρα νόμιζα πως είχα παραβεί το νόμο και έτρεχα δίπλα στη διάβαση εκεί που είχε τα χαμηλά κάγκελα. Έλεγα μέσα μου, αυτά παθαίνει όποιος παραβαίνει το Νόμο στη χώρα αυτή. Σίγουρα αν δεν τιμωρηθεί από το δικαστήριο θα τιμωρηθεί από τη Θεία Πρόνοια (εξ άλλου υπάρχει και ο περίφημος Θεός της Ελλάδος). Όπως περίπου τιμωρούνται οι διάφοροι κλέφτες του δημοσίου πλούτου που είναι όλοι «μέσα». Ίσως λοιπόν μου άξιζε να τιμωρηθώ αφού έτρεχα δίπλα και όχι μέσα στη διάβαση, ως όφειλα, έστω και με πράσινο.

Προχτές όμως ξαναπέρασα από εκεί και έριξα μια ματιά. Ω! του θαύματος, ανακάλυψα πως δεν είχα παραβεί κανένα νόμο. Είχα τρέξει πάνω στη διάβαση. Απλά η διάβαση στο τέλος είχε τα περίφημα χαμηλά κάγκελα!

Ποιά ιδιοφυία μηχανικού και από ποιον φορέα επέβλεψε το έργο αυτό; Ποιος ηλίθιος τα τοποθέτησε;

Παντελής Σκάγιαννης

Κοσμήτορας της Πολυτεχνικής Σχολής του

Πανεπιστημίου Θεσσαλίας

Το Κοιμητήριο και τα αυτοκίνητα

Μέσα στον Μάιο του 2013, αιφνιδίως και άνευ ετέρου, η ηγεσία του Δημοτικού Κοιμητηρίου Βόλου αποφάσισε την απαγόρευση εισόδου οχημάτων στον χώρο, προκαλώντας τις (εύλογες, κατά την γνώμη μου) διαμαρτυρίες των επισκεπτών. Η άποψη του ιστολογίου διατυπώθηκε στο κείμενο που ακολουθεί...

Τον Σεπτέμβριο του 1994, επί Δημάρχων Δημήτρη Πιτσιώρη και Στέφανου Φούσκη, το Διαδημοτικό Κοιμητήριο στον Κούκο υπήρχε μόνον ως οικόπεδο, αγορασμένο από κοινού από τους Δήμους Βόλου και Νέας Ιωνίας. Προκειμένου, λοιπόν, να κατασκευασθεί Κοιμητήριο σ’ αυτό το οικόπεδο, ο Δήμος Βόλου προκήρυξε έναν αρχιτεκτονικό διαγωνισμό – κι όποιος πιστεύει ότι ένα Κοιμητήριο είναι μία «απλή υπόθεση», ως συνήθως, γελιέται. Χρειάζεται ένα ολόκληρο σχέδιο, κάτι σαν ένα μικρό χωροταξικό, πολεοδομικό, ρυμοτομικό σχέδιο, χρειάζεται οδικό δίκτυο και κυκλοφοριακή οργάνωση, χρειάζεται αρχιτεκτονική ανάλυση και σχεδίαση των κτηρίων που θα περιλαμβάνει.

Μία από τις μελετητικές ομάδες που συμμετείχαν στον διαγωνισμό, ζήτησε την δική μου άποψη σχετικά με την κυκλοφοριακή οργάνωση και λειτουργία του Κοιμητηρίου, για να την συμπεριλάβει στην πρότασή της. Στο κείμενο που κατατέθηκε στον διαγωνισμό έγραφε επί λέξει:

«Για να αποφεύγεται αυτή η ταλαιπωρία των πεζών (σσ. υπάρχουν προηγουμένως αναφορές στις μεγάλες οριζόντιες κλίσεις κάποιων δρόμων) και συνάμα να ελαττωθεί σχεδόν στο μηδέν η κυκλοφορία οχημάτων επισκεπτών μέσα στον χώρο του Νεκροταφείου, προτείνουμε

να κινούνται σε σταθερή βάση μέσα στο Νεκροταφείο δύο (2) μικρά, κατά προτίμηση ηλεκτροκίνητα, λεωφορεία

Τα λεωφορεία αυτά θα ανήκουν στον πάγιο εξοπλισμό και οι οδηγοί τους θα είναι μόνιμοι υπάλληλοι του Νεκροταφείου.

Θα πραγματοποιούν συνεχώς "δρομολόγια"- αντίρροπες κυκλικές κινήσεις στους δρόμους, με στάσεις όπου το ζητούν οι επιβάτες. Θα έχουν αφετηρία-τέρμα στον χώρο των γραφείων Διοίκησης, όπου θα διαμορφωθεί κατάλληλος χώρος αναμονής.

Σε περίπτωση που είναι ηλεκτροκίνητα, το βράδυ, μετά το κλείσιμο του Νεκροταφείου, θα φορτώνουν τις μπαταρίες τους για την κίνηση της επόμενης μέρας (τα ηλεκτροκίνητα είναι προτιμότερα για περιβαλλοντικούς, κυρίως, λόγους)

Το είδος των οχημάτων, ο τρόπος λειτουργίας τους, το αν οι επιβάτες θα πρέπει να πληρώνουν κάποιο εισιτήριο και σε ποιο ύψος καθώς και άλλα οικονομικής φύσης ζητήματα, είναι αντικείμενο μιας μικρής τεχνικοοικονομικής μελέτης, που θα γίνει σε επόμενη φάση.

Κατά την άποψή μας η μετακίνηση των επισκεπτών θα πρέπει να γίνεται ή εντελώς δωρεάν ή με συμβολικό αντίτιμο.

Εφ' όσον λειτουργήσουν ικανοποιητικά τα μικρά λεωφορεία να απαγορευτεί εντελώς η είσοδος οχημάτων επισκεπτών στον χώρο, με όλα τα προφανή πλεονεκτήματα για την λειτουργία του Νεκροταφείου».

Ως συνήθως σ’ αυτή την πόλη γέλασε, πάλι, κάθε «σώφρων», που ακούει ξαφνικά αυτό που δεν μπορεί να βάλει το μικρό μυαλό του. Από την άλλη μεριά, ο αρχιτεκτονικός διαγωνισμός έμεινε στην υποβολή των προτάσεων επτά (7) μελετητικών ομάδων που βραβεύτηκαν όλες (!!), το Κοιμητήριο οργανώθηκε το 1995 με σχέδια της Τεχνικής Υπηρεσίας του Δήμου Βόλου και, για να είμαι ειλικρινής, καλά οργανώθηκε, τόσο στο πεδίον, όσο και στην κτηριακή υποδομή.

Το θέμα της κυκλοφορίας οργανώθηκε επίσης καλά, με άνετους δρόμους μέσα και μεγάλους χώρους στάθμευσης έξω από την πύλη εισόδου-εξόδου. Με την κίνηση των αυτοκινήτων μέσα στον χώρο δεν ασχολήθηκε κανείς, άλλωστε τα πρώτα ταφικά τετράγωνα είναι κοντά στην πύλη και φτάνονται εύκολα με τα πόδια, άρα στην αρχή τα αυτοκίνητα έμεναν απ’ έξω και όλοι ήταν ευχαριστημένοι.

Ύστερα το Κοιμητήριο επεκτάθηκε. Ούτε όταν οι ανάγκες άρχισαν να ωθούν σταδιακά τα νέα ταφικά τετράγωνα προς τα ψηλώματα ασχολήθηκε κανείς να δει τι θα γίνει κάποτε με τα αυτοκίνητα που κυκλοφορούν ανενόχλητα στους δρόμους του Κοιμητηρίου.

Τώρα το «κάποτε» φαίνεται ότι έφτασε. Ακούω και διαβάζω ότι απαγορεύτηκε η είσοδος αυτοκινήτων, χωρίς, φυσικά, να έχει προβλεφθεί άλλος τρόπος μεταφοράς των πονεμένων ανθρώπων στο σημείο προορισμού τους (κανείς δεν πάει για βόλτα στο νεκροταφείο…) πέραν του γνωστού «δύο» που προϋποθέτει βαρύ λαχάνιασμα στον ανήφορο. Κι αν άκουσα καλά «συζητιέται» να υπάρξει όχημα στο οποίο οι επισκέπτες να πληρώνουν κόμιστρο για την μεταφορά τους;

Το θεωρώ απαράδεκτο – στο τέλος θα πληρώνουμε και τον αέρα που ανασαίνουμε – και επαναφέρω την πρότασή μου του 1994, με την ίδια ακριβώς διατύπωση:

να κινούνται σε σταθερή βάση μέσα στο Νεκροταφείο δύο (2) μικρά, κατά προτίμηση ηλεκτροκίνητα, λεωφορεία

Εφ' όσον λειτουργήσουν ικανοποιητικά τα μικρά λεωφορεία, να απαγορευτεί εντελώς η είσοδος οχημάτων επισκεπτών στον χώρο, με όλα τα προφανή πλεονεκτήματα για την λειτουργία του Νεκροταφείου.

Ίσως το 2013 κάποιοι να μην γελάσουν όπως γέλασαν το 1994.

(επιστολή, στάλθηκε στις 05.06.2013 και στις τρεις βολιώτικες εφημερίδες "Θεσσαλία", "Ταχυδρόμο" και "Μαγνησία". η "Μαγνησία" την ανέβασε στον ιστότοπό της www.magnesianews.gr και μίλησε μαζί μου από την συχνότητα του Ράδιο ΕΝΑ, ο "Ταχυδρόμος" την δημοσίευσε μετά φωτογραφίας την επόμενη μέρα, η "Θεσσαλία" δεν την δημοσίευσε, άγνωστο γιατί...) 

Το Νοσοκομείο και το parking Ογλ-28ης Οκτωβρίου

Τον τελευταίο καιρό ο κ. Διοικητής του Νοσοκομείου βάλλει αδιακρίτως κατά πάντων των παντοιοτρόπως εργαζομένων στο Ίδρυμα και σε κάθε ευκαιρία επαίρεται για το θετικό οικονομικό αποτέλεσμα που κατάφερε ο ίδιος να επιτύχει – κατά την φτωχή αντίληψή μου σε βάρος των παροχών υγείας που οφείλει το Νοσοκομείο προς όλους τους πάσχοντες.

Ταυτόχρονα, εδώ και τρία περίπου χρόνια, παραμένει περιφραγμένο και κλειστό το οικόπεδο ιδιοκτησίας του Νοσοκομείου στην διασταύρωση των οδών 28^ης Οκτωβρίου και Ογλ, όπου επί χρόνια λειτουργούσε υπαίθριο parking για 40 αυτοκίνητα με μηνιαία μίσθωση. Το λειτουργούσε ένας τοπικός επιχειρηματίας, ο οποίος το νοίκιαζε από το Νοσοκομείο. Από όσα ξέρω, κάποια στιγμή επιχειρηματίας και Νοσοκομείο (με Διοικήτρια τότε την κα. Καρά, αν δεν κάνω λάθος) διαφώνησαν για το ύψος του ενοικίου, ο επιχειρηματίας αποχώρησε και το Νοσοκομείο σφράγισε τον χώρο.

Έναν χώρο πολύ χρήσιμο για την κυκλοφοριακή λειτουργία του Κέντρου της πόλης που δεν διαθέτει επαρκείς χώρους στάθμευσης για τα οχήματα των μονίμων κατοίκων. Τα 40 αυτοκίνητα που στάθμευαν εκεί, έλειπαν από τους δρόμους και η πόλη είχε όφελος. Ανάλογο όφελος είχε και ο επιχειρηματίας αλλά και το ίδιο το Νοσοκομείο, που εισέπραττε το όποιο ενοίκιο.

Σήμερα, που, εν πάση περιπτώσει τόσος λόγος γίνεται περί της δημόσιας περιουσίας, γιατί το Νοσοκομείο και ο λαλίστατος κ. Διοικητής του δεν προχωρούν στην εκ νέου εκμίσθωση του οικοπέδου, ώστε να ξαναλειτουργήσει το parking, να έχει έσοδο το Ίδρυμα, να λειτουργήσει μία επιχείρηση και να ωφεληθεί η κυκλοφοριακή οργάνωση της πόλης;

Αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας δεν είναι ο στόχος; Ιδού, λοιπόν, η Ρόδος…

(δημοσιεύτηκε στην βολιώτικη «Θεσσαλία» την Πέμπτη 11.10.2012)

ποδήλατα πολλά...

 ...μερικές ακόμη φωτογραφίες από την ποδηλατοσύναξη που διοργανώθηκε από την Διεύθυνση Βιώσιμης Κινητικότητας του Δήμου Βόλου, με κεντρικό σύνθημα "Κινηθείτε προς την σωστή κατεύθυνση"...

 ...συγκέντρωση

 ...βόλτα στην οδό Πολυμέρη

...βόλτα στην οδό Αναλήψεως











...άσκηση ισορροπίας

 ...με ρυθμό

...απλώς, ένα ωραίο ποδήλατο

στην πόλη, 01: οι φοίνικες του "Τετραγώνου"

Η φωτογραφία δείχνει ό,τι έχει απομείνει από τους τρεις περήφανους 70χρονους φοίνικες που κοσμούσαν την πόλη του Βόλου στο οικόπεδο στην γωνία Φιλελλήνων και Δημητριάδος (στο πάλαι ποτέ "Τετράγωνο"). Οι δύο ξεράθηκαν νωρίς, κάπου στις αρχές του 2008. Ο τρίτος άντεξε όσο μπορούσε.
Μεταφυτεύτηκαν "πανηγυρικά" στην θέση αυτή, στο πάρκο του Αγίου Κωνσταντίνου, στις 15.07.2006, με  ¨γιγαντιαία" επιχείρηση που συντόνιζε ο τότε Αντιδήμαρχος Πρασίνου κ. Τέλης Δουλόπουλος. Τότε ξεκινούσε και η κατασκευή των επτά (αριθμητικώς 7) υπογείων-ενδοθαλασσίων ορόφων του parking - κλείνουν αυτές τις μέρες πέντε (5) συναπτά έτη κι ακόμη parking δεν έχουμε...

Ούτε και φοίνικες, βέβαια.