κυκλο-φ-οριακα 1258, 26 Νοεμβρίου 2025

 

Κυριακή 23 Νοεμβρίου 2025, ώρα 11:00, μπροστά στην Τράπεζα της Ελλάδος, χιλιάδες Μαγνησιώτες στο συλλαλητήριο ενάντια στην εγκατάσταση LNG στον Παγασητικό Κόλπο.

Κόσμος και Λαός, χιλιάδες. Και μόνο ένας, ένα πραγματικά κακόψυχο και μεγαλομανές ανθρωπάκι, ξένο στην Μαγνησία, ήρθε στην παραλία για να φτύσει φαρμάκι και να πει ότι «έχουν μαζευτεί οι γνωστοί 200 χαβαλέδες»! Κακόψυχος, δειλός και πονηρούλης ο Άρχοντας του Βόλου, ως γνωστόν εκ στόματος κόρακος κρα! εξελεύσεται! Και έχω ξαναπεί ότι περισσότερο με στεναχωρούν οι Βολιώτικες φιγούρες που ποζάρουν ένθεν κακείθεν του Άρχοντος, ένα ροζ σακάκι, μια κανελί μποτίτσα, ένα άσπρο καπελάκι με μπλε μπουφανάκι, ένα κάτασπρο μπουφανάκι, Βολιώτες, που μεγαλώνουν σ’ αυτή τη θάλασσα παιδιά και εγγόνια, κάτω απ’ τη σκιά του τέρατος, όπως έλεγε κι ο Μάνος Χατζιδάκις, για την ακρίβεια είχε πει: «Όποιος δεν φοβάται το πρόσωπο του τέρατος, πάει να πει ότι του μοιάζει. Η πιθανή προέκταση του αξιώματος είναι, να συνηθίσουμε τη φρίκη, να μας τρομάζει η ομορφιά. Η υποταγή ή ο εθισμός σε μια τέτοια συνύπαρξη, η συνδιαλλαγή, δεν προκαλεί τον κίνδυνο της αφομοίωσης ή της λήθης, του πώς πρέπει, του πώς οφείλουμε να σκεφτόμαστε, να πράττουμε και να μιλάμε; Αναμφισβήτητα αρχίσαμε να το ανεχόμαστε. Και η ανοχή, πολλαπλασιάζει τα ζώα στη δημόσια ζωή, τα ισχυροποιεί και τα βοηθά να συνθέσουν με ακρίβεια τη μορφή του τέρατος που προΐσταται, ελέγχει και μας κυβερνά. Η μορφή του τέρατος είναι αποκρουστική. Όταν όμως το πρόσωπο του τέρατος πάψει να μας τρομάζει, τότε πρέπει να φοβόμαστε… γιατί αυτό σημαίνει ότι έχουμε αρχίσει να του μοιάζουμε.» Αρκετοί Βολιώτες έχουν, δυστυχώς, αρχίσει να του μοιάζουν… (η φωτογραφία που παραπάνω περιγράφουμε αδρομερώς είναι αναρτημένη στην ιστοσελίδα Βολιώτικης αιωνόβιας, κάποτε δημοκρατικής, εφημερίδας, που δυστυχώς επίσης, δεν τιμά την Ιστορία της)

Από την άλλη μεριά Συγχαρητήρια στον Περιφερειάρχη και ολόκληρη την δομή της Περιφέρειας, που σθεναρά αντιτάσσεται σ’ αυτόν τον παραλογισμό της εγκατάστασης. Οψόμεθα. Και θα είμαστε πάντοτε και όπου χρειαστεί παρόντες.

Να συνεχίσουμε το οδοιπορικό μας, μπαίνοντας στον Βόλο από την οδό Αθηνών. Μετά το τελείως εγκαταλειμμένο Πάρκο του Πεδίου Άρεως, όπου κάποτε υπήρχε μέχρι και μικρός ζωολογικός κήπος και, κυρίως, υπήρχε το τραινάκι Decauville, δωρεά του αείμνηστου Άρη Τσαλαπάτα στην πόλη, που έκανε τον γύρο του πάρκου, κατάφορτο με χαρούμενα παιδάκια και ευτυχισμένους γονείς – σήμερα η μηχανή σκουριάζει πεταμένη σε μιαν άκρη, τα ξύλινα βαγόνια είναι διαλυμένα, η γραμμή δεν ξέρω σε τι κατάσταση είναι, το παρελθόν της πόλης διαλύεται, κάτι ανάλογο που συμβαίνει με τις Αρχοντικές παρεμβάσεις στο Τραινάκι του Πηλίου στην Πλατεία του Αναύρου και στην Αγριά.

Και λέγοντας για την Πλατεία του Αναύρου, η μείζων μειοψηφία του Δημοτικού Συμβουλίου Βόλου κατέθεσε επίσημη πρόταση να ονομαστεί αυτή η Πλατεία προς τιμήν του δημιουργού αυτού του Δημόσιου Χώρου, πρόσφατα αποθανόντος 1978-1990 και 1998-2000 Δημάρχου Βόλου «Πλατεία Δημάρχου Μιχάλη Κουντούρη». Και η πλειοψηφία αρνήθηκε. Αρνήθηκε, το καταλαβαίνετε; Όπως λέει και η νεολαία μας «οι άνθρωποι δεν υπάρχουν» ή το τέρας που λέγαμε…

«Επανέρχομαι», που φωνάζει κι ο Λάκης Λαζόπουλος στο «Αλ τσαντίρι νιουζ». Μετά το Πάρκο έρχεται το σκάμμα για το Μουσείο της Αργούς. Σ’ αυτό το οικόπεδο υπήρχαν μεγάλες υπόγειες δεξαμενές και εγκαταστάσεις για καταθλιπτικές αντλίες, ως αντιπλημμυρικό έργο μελλοντικής σωτηρίας της Νεάπολης μετά την καταστροφή του 2006. Το έργο δεν ολοκληρώθηκε και, φυσικά, δεν λειτούργησε ποτέ, άγνωστο γιατί, όμως οι δεξαμενές και η ηλεκτρολογική εγκατάσταση ελέγχου ήταν στο οικόπεδο. Το καλοκαίρι του 2022 τόσο τα κυκλο-φ-οριακα (κείμενα 1110, 1116, 1117) όσο και η σελίδα μου στο φατσοβιβλίο επανειλημμένα ασχολήθηκαν με αυτό το θέμα γραπτώς και φωτογραφικώς (για τους δύσπιστους…), κανένας απολύτως δεν ενδιαφέρθηκε! Καταφανώς ούτε και οι μελετητές του Μουσείου. Και οι τσάπες μεγαλοπρεπώς κατέστρεψαν ό,τι υπήρχε, ώστε το πεδίον να είναι ελεύθερον δια την ανέγερσιν. Τέλος, λοιπόν. Ας χαρούμε το Μουσείο μας. Όμως, όσο κι αν δεν μ’ αρέσει να γίνομαι μάντης κακών, η επιλογή του οικοπέδου το 2007-8 για την συγκέντρωση των πλημμυρικών υδάτων της Νεάπολης έχει άραγε ληφθεί υπόψη στην μελέτη των υπογείων του Μουσείου ή θα μας συμβεί (χτύπα ξύλο!) ό,τι συνέβη με τα υπόγεια π.χ. της Πανεπιστημιακής Βιβλιοθήκης προσφάτως ή του Δημοτικού Θεάτρου παλαιότερα – οπότε, πάλι, δεν θα φταίει κανένας απολύτως, μόνο ο κακός μας ο καιρός…

Μετά το Μουσείο έρχεται το «Εκθεσιακό Κέντρο», κατά κόσμον «Μπουζουξίδικο ευκαιρίας», ένας χώρος που κάποτε έσφυζε καθημερινά από αθλητική ζωή και τώρα «έρημος, βαρύς και μόνος», όπως λέει και το τραγούδι του Αττίκ από το 1933 που τραγούδησε η Δανάη (Στρατηγοπούλου), περιμένει να έρθει ένας Φέρρης, μια Ανδρομάχη, ένας επ-Αργυρός μπας και πάρει λίγη ζωή. Κι ύστερα πάλι του χρόνου, για τα γούστα…

Κι ύστερα τα πράγματα γίνονται σοβαρά και επικίνδυνα. Διαχωρισμός ρευμάτων, ευθεία προς τον κυκλικό κόμβο της γέφυρας του Κραυσίδωνα, έναν δύσκολο και πολύ φορτισμένο κόμβο, και δεξιά οδός Σέκερη, με Πανεπιστημιακές εγκαταστάσεις αριστερά και δεξιά. Κίνδυνος! Πολύ συχνές οι διασχίσεις του καταστρώματος από παιδιά και διδάσκοντες, όχι πολύ σπάνιες οι υψηλές ταχύτητες των οχημάτων στην ευθεία. Είχα διαβάσει ότι «σχεδιαζόταν» η μετατροπή της οδού σε ήπιας κυκλοφορίας, με διαπλάτυνση πεζοδρομίων, στένεμα οδού, σαμαράκια για μείωση ταχυτήτων, τέτοια. Αντ’ αυτού του απαραίτητου στην οδό Σέκερη διάβασα μετά κάτι ανοησίες περί της οδού Ιάσονος. Ό,τι να ‘ναι σ’ αυτή την έρμη πόλη, ό,τι να ‘ναι! Σύντομα, παρακαλώ, να γίνει κάτι σοβαρό στην οδό Σέκερη, πριν θρηνήσουμε θύματα, για τα οποία κανένας απολύτως δεν θα φέρει ευθύνη ηθικής αυτουργίας… Γένοιτο! 

Με την διαπλανητική αγάπη μου, γεια σας!

Στην φωτογραφία το Τραινάκι στο Πεδίο του Άρεως, 1992 (ΧΣ).

δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα) την Τετάρτη 26.11.2025, αρ.φύλλου 4528.

κυκλο-φ-οριακα 1224, 29 Ιανουαρίου 2025

Δεν έχω Οξυγόνο.

Και δεν ξεχνώ, δεν παραβλέπω, δεν παραγράφω, δεν συγκαλύπτω, δεν δημιουργώ συνεχώς καινούργια παρελκυστικά οργανάκια (π.χ. τριμελής ιατροδικαστική επιτροπή…) δεν θολώνω διαρκώς τα νερά της Δικαιοσύνης, δεν βάζω τα σκουπίδια μου να λένε ό,τι αισχρό κατεβάζει η κούτρα τους μπροστά στις κάμερες.

Ύστερα έρχομαι «στον τόπο μου» και κόβω με καθαρή συνείδηση βασιλόπιτες. Λέω τώρα εγώ…

Πολύ μεγάλη ήταν η διαδήλωση της περασμένης Κυριακής 26.01.2025 στον Βόλο, με τεράστια συμμετοχή «απλού κόσμου», χωρίς κομματικά καπελώματα, με πλήθος φοιτητών και μαθητών, με την αγανάκτηση να ξεχειλίζει απ’ τις απλές ντουντούκες και τις συζητήσεις ανάμεσα στους ανθρώπους – απόντων των γνωστών ανθρωποειδών. Και πάμε παρακάτω:

Πριν από μερικές μέρες μου ήρθε στο κινητό ένα μήνυμα που επιγραφόταν επί λέξει «Μπάμπη μάς δουλεύουν» και εξηγούσε το γιατί. Ιδέα δεν είχα εγώ περί τίνος πρόκειται, οπότε βρήκα κατάλληλη πηγή και ενημερώθηκα ότι (οι επισημάνσεις δικές μου): «Μία ακόμη σημαντική διάκριση απέσπασε ο Δήμος Βόλου, κατακτώντας το όγδοο διαδοχικό βραβείο του στα Best City Awards 2025. Αυτή τη φορά, η βράβευση αφορά την υλοποίηση ενός σύγχρονου, εκτεταμένου και ασφαλούς δικτύου ποδηλατόδρομων, που προάγει τη βιώσιμη κινητικότητα και αναβαθμίζει την ποιότητα ζωής στην πόλη.» και παρακάτω δήλωση του μελετητή του δικτύου και επιβλέποντος του έργου που λέει ότι «Αυτή η διάκριση δεν ανήκει μόνο στη Δημοτική Αρχή αλλά σε όλους τους Βολιώτες, που αγκάλιασαν το έργο. Το δίκτυο ποδηλατόδρομων αποτελεί ένα όραμα που έγινε πραγματικότητα, καθιστώντας τον Βόλο παράδειγμα προς μίμηση για τις ελληνικές πόλεις.»

Ειλικρινά, θέλω να κάνω μόνο ένα σχόλιο. Αυτοί που απένειμαν αυτό το βραβείο ή είναι παντελώς άσχετοι με την (καταταλαιπωρημένη) βιώσιμη κινητικότητα ή είναι απολύτως σχετικοί (το και πιθανότερο, ο νοών νοείτο…), σίγουρα όμως δεν έχουν επισκεφθεί ποτέ τα τελευταία χρόνια τον Βόλο, ώστε να δουν εκ του σύνεγγυς την ασφάλεια του (ανύπαρκτου) δικτύου με τις κόκκινες λωρίδες στην άσφαλτο και τις γεμάτες με το έργο αγκαλιές των Βολιωτών. Άλλο τι δεν έχω να προσθέσω, και γράμματα, δόξα τω Θεώ, παιδιόθεν γνωρίζω.

Στις 24.01.2025 στην ιστοσελίδα ypodomes.gr (περί υποδομών, γενικά, μια αρκετά αξιόπιστη πληροφοριακή ιστοσελίδα) δημοσιεύτηκαν οι αποφάσεις του Υπουργείου Υποδομών και Μεταφορών (Σταϊκούρας, Οικονόμου, Ταχιάος) σχετικά με τα έργα αποκατάστασης οδικών και σιδηροδρομικών υποδομών στην Θεσσαλία. Και επειδή ξέρω ότι είχατε αγωνία για το ποιες εταιρείες θα τα αναλάμβαναν αυτά τα έργα, σας ενημερώνω ότι η ΤΕΡΝΑ (Περιστέρης, πεθερός Γεραπετρίτη) θα εκτελέσει έργα 545,7 εκ. €, η AKTOR (Intrakat, του κάποτε πανίσχυρου ομίλου Κόκκαλη) έργα 365,66 εκ. €, η AVAX (J&P ΑΒΑΞ τον λέγαμε παλιότερα) έργα 227,66 εκ. € και η ΜΕΤΚΑ (Metlen, Μυτιληναίος) έργα 173,6 εκ. €. Σύνολο 1,3 δις και κάτι ψιλά. Και εκκρεμεί, λέει το άρθρο, η ανάθεση για το έργο του σιδηροδρομικού τμήματος του Τραίνου του Πηλίου, έργο 1,86 εκ. €. Λέει επίσης, προς πληροφορίαν σας, ότι στα οδικά έργα των Δήμων της Μαγνησίας προσωρινός ανάδοχος είναι η ΤΕΡΝΑ με προϋπολογισμό 278,2 εκ. € και έκπτωση 5% – για να δούμε τι θα δούμε, πάντως αυτό με τις χαμηλές εκπτώσεις, σε όλα τα έργα που είδα, είναι ενθαρρυντικό. Είναι προφανές ότι όλο αυτό είναι μια συμφωνημένη μεταξύ των «γιγάντων» και της Κυβέρνησης μοιρασιά, αφού πρόκειται για απ’ ευθείας αναθέσεις. Εκείνο που δεν είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικό είναι ότι ήδη υπάρχουν ενστάσεις από «μικρότερους» και στο βάθος καραδοκεί το σαλιγκαροτάχιστο Συμβούλιο της Επικρατείας.

Και ας μην ξεχνάμε, συμπολίτες, ότι όοοολα αυτά γίνονται στο πλαίσιο υλοποίησης του Σχεδίου Δίκαιης Αναπτυξιακής Μετάβασης (ΣΔΑΜ), του Προγράμματος Δίκαιης Αναπτυξιακής Μετάβασης 2021-2027 (ΠΔΑΜ) και των Εδαφικών Σχεδίων Δίκαιης Αναπτυξιακής Μετάβασης (ΕΣΔΙΜ), όπως σας έλεγα και την προηγούμενη φορά…

Όμως πουθενά μέσα σε όλα αυτά δεν προβλέπεται κάτι σχετικό με το Μουσείο της Αργούς. Το οποίο αιφνιδίως έχει πρόβλημα και τι σόι πρόβλημα; Μα τα υπόγεια νερά στο οικόπεδο όπου προβλέπεται να κατασκευαστεί, δίπλα από το Εκθεσιακό Κέντρο, σχεδόν μέσα στην θάλασσα. Αν κατάλαβα καλά, η σχετική μελέτη που συνέταξε ο καλύτερος, ο πιο καταρτισμένος και πιο προσεκτικός Πολιτικός Μηχανικός που έχουμε στην Μαγνησία προέβλεπε στεγανή λεκάνη και πασσάλους σε βάθος 18 μέτρων. Ανάλογη κατασκευή έγινε για πρώτη φορά στον Βόλο, αν δεν κάνω λάθος, στο κτήριο Ιάσονος-Κ.Καρτάλη, όπου σήμερα η Τράπεζα Πειραιώς (τότε ήταν η Τράπεζα Μακεδονίας-Θράκης) και διήρκεσε τουλάχιστον δύο χρόνια για τα τρία (3) υπόγεια, μέχρι να αρχίσει η ανωδομή του κτηρίου – συνολικά το έργο ξεκίνησε το 1995 και ολοκληρώθηκε το 2000. Ανάλογη επίσης είναι και η κατασκευή στο περιβόητο parking Φιλελλήνων-Δημητριάδος, όπου η εταιρεία που ασχολήθηκε με τα υπόγεια, 19 μέτρα μέσα στο νερό, κήρυξε πτώχευση. Πιο πρόσφατα, κι ακόμη σε εξέλιξη, τα κτήρια του Πανεπιστημίου στην παλιά Μηχανική Καλλιέργεια, δίπλα στον Κραυσίδωνα. Είναι, δηλαδή, μια τεχνολογία την οποία γνωρίζουν καλά όλοι οι σχετικοί Μηχανικοί (πολύ περισσότερο ο δικός μας, που είναι, επαναλαμβάνω, άριστος σ’ αυτά) αλλά και οι σοβαρές κατασκευαστικές εταιρείες που αναλαμβάνουν αυτό το ρίσκο (διότι όντως περιέχει πολλούς κατασκευαστικούς κινδύνους αυτή η δουλειά, με πρωτεύοντα κίνδυνο, φυσικά, το κόστος).

Από εκεί μέχρι τα καινούργια θεατρινίστικα χαστούκια, τα ψάρια και τα πρόβατα του Άρχοντα στις 21.01.2025 η απόσταση είναι τεράστια και το γεγονός παραμένει: Μουσείο της Αργούς ούτε υπάρχει, ούτε κατασκευάζεται. Θα επανέλθουμε.

Με όλη μας την διαρκή αγάπη, ευχόμαστε Υγεία.

Στην φωτογραφία η σύνθεση του ψηφιακού δημιουργού Jo Di. Στην σελίδα του στο fb φωτογραφίες από όλη την Ελλάδα.

(δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα) την Τετάρτη 29.01.2025, αρ.φύλλου 4335)

κυκλο-φ-οριακα 1196, 29 Μαΐου 2024

Μεγάλη μέρα η σημερινή, σε τούτον τον ιστορικό Μάη που διανύουμε. Αθλητικού χαρακτήρα ιστορικότητα, διότι κατά τα άλλα διανύουμε ακόμη μία προεκλογική περίοδο «υψίστης σημασίας» δια την Ευρωπαϊκήν Ένωσιν και την θέσιν της Ελλάδος εντός αυτής (που όλο και περισσότερο υποβαθμίζεται, αλλά εμείς άλλα πρέπει να πιστεύουμε…) όπου κάθε πικραμένος/-η φτιάχνει ένα κόμμα και ζητάει την ψήφο μας μέσω μακροσκελούς τηλεοπτικού μηνύματος. Το μεγάλο ζητούμενο, πλέον, είναι η συμμετοχή των ψηφοφόρων, ακόμη και μετά την καθιέρωση της επιστολικής ψήφου – έτσι αναξιόπιστη που την καταντήσανε την Δημοκρατία οι παντοιότροποι και ποικιλόχρωμοι Αθώοι της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και όχι μόνο στην Ελλάδα, φοβάμαι ότι δεν αξίζει τον κόπο να ασχολείται κανείς μαζί της.

Αλλά η ιστορικότητα έγκειται στο ότι την περασμένη Κυριακή ο Παναθηναϊκός στέφθηκε Ευρωπαϊκός Πρωταθλητής Μπάσκετ, το περασμένο Σάββατο ο ίδιος στέφθηκε Κυπελλούχος Ελλάδος στο Ποδόσφαιρο και απόψε, 29.05.2024, περιμένουμε να στεφθεί ο Ολυμπιακός Πειραιώς Κυπελλούχος στο Ευρωπαϊκό Ποδοσφαιρικό Conference League. Τόσα σοβαρά γεγονότα συμπυκνωμένα δεν θυμάμαι να με βομβάρδισαν τα τελευταία χρόνια. Αφήστε και την ανασφάλεια αν θα βρεθεί επενδυτής να αγοράσει τα στοιχήματα του ΝΠΣ, έχω χάσει τον ύπνο μου αδέρφια.

Υπογράφηκε η σύμβαση για την κατασκευή του Μουσείου της Αργούς, και καλά έκανε. Δεν έμαθα ποιος είναι ο ανάδοχος και τι έκπτωση έχει δώσει, διότι, με όλον τον προσήκοντα σεβασμό στον συμπαθή κλάδο των (κατά κανόνα συναδέλφων) εργοληπτών δημοσίων έργων, τον τελευταίο καιρό στον Μονακοβόλο τα έργα (ακόμη και τα εργάκια) αρχίζουν και δεν τελειώνουν (με εξαίρεση τα έργα του Πανεπιστημίου), δεν ξέρω ποιος ή τι φταίει, πολλά συζητιούνται στα καφενεία, οι πολίτες διαμαρτύρονται …από μέσα τους, και το καθεστώς της Πλατείας Ρήγα Φεραίου καλά κρατεί. Αυτά για σήμερα, την επόμενη φορά θα πούμε λίγη απαραίτητη Ιστορία περί αυτού του Μουσείου και του ναυπηγήματος της Αργούς αυτού καθ’ αυτού.

Στο μεταξύ αναπτύσσεται σταδιακά το καινούργιο Σύστημα Ελεγχόμενης Στάθμευσης, σε συντομογραφία ΣΕΣ. Αυτό το «ΣΕΣ» ήταν μια αποκλειστικά δική μου επινόηση, το καλοκαίρι του 1994, όταν μαζί με τον καλό συνάδελφο Νίκο Τρίμη μελετούσαμε την ελεγχόμενη στάθμευση για λογαριασμό, τότε, της ιδιωτικής εταιρείας ΤΕΟΚΑΡ ΑΒΕΕ, που είχε πλειοδοτήσει στον σχετικό διαγωνισμό του Δήμου Βόλου τον Ιούνιο 1993 (σύμβαση 8 Ιουνίου 1994), επί Δημαρχίας Δημήτρη Πιτσιώρη. Όποιος/-α ενδεχομένως ενδιαφέρεται για εκείνη την Ιστορία, υπάρχει στο ιστολόγιό μου η πλήρης εισήγηση και η σχετική παρουσίαση σε Ημερίδα του Συλλόγου Ελλήνων Συγκοινωνιολόγων στην Αθήνα, στις 18 Ιουνίου 2002, σε συνεργασία με τον άλλο καλό συνάδελφο Γιώργο Τουλουμάκο, Προϊστάμενο στο Τμήμα Κυκλοφορίας του Δήμου Βόλου. Το ΣΕΣ που λειτουργεί μέχρι σήμερα ξεκίνησε στις 11 Ιουλίου 1994. Έφτασε ως τις μέρες μας με πολλές διαφοροποιήσεις αλλά με τις ίδιες πάντοτε Πινακίδες, κατασκευής της βολιώτικης εταιρείας γραφικών τεχνών «ΠΑΛΜΟΣ» των Βασίλη Καραπατάκη και Ηρακλή Γαρυφαλλογιάννη, μεταξοτυπία πάνω σε φύλλο λαμαρίνας. 30 ολόκληρα χρόνια εκτεθειμένες στις καιρικές συνθήκες και στα ανθρώπινα γούστα κι είναι ακόμη ακέραιες και στιλπνές. Τώρα που αυτές οι Πινακίδες ξηλώνονται λόγω του καινούργιου, ψηφιακού, πλέον, Συστήματος φρόντισα να κρατήσω δύο, μία από Πορτοκαλί Ζώνη και μία από Πράσινη Ζώνη, έτσι, για την Ιστορία και την Ανάμνηση. Η ΤΕΟΚΑΡ ΑΒΕΕ έπαψε να ελέγχει στις 4 Μαρτίου 1998, ύστερα από απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας και ανέλαβε ό Δήμος Βόλου.

Ένα τέτοιο ψηφιακό Σύστημα Στάθμευσης ήταν η προτελευταία μελέτη που έκανα, πριν την συνταξιοδότησή μου ως υπάλληλος του Δήμου Βόλου, 2012-13. Εκείνη η μελέτη, σε συνεργασία με σχετικές εταιρείες που ήδη δραστηριοποιούνταν σε πολλές πόλεις, δεν υλοποιήθηκε, το Δημοτικό ΣΕΣ (ΔΗΣΕΣ) συνέχισε να λειτουργεί κατά βάση με ξυστές κάρτες, καθώς οι κερματοδέκτες ΑΜΑΝΟ που λειτουργούσαν από το 1994 ένας-ένας έβγαιναν εκτός λειτουργίας λόγω έλλειψης ανταλλακτικών. Σήμερα δεν ξέρω πόσες είναι οι ελεγχόμενες θέσεις και τι απόδοση έχουν, καθώς και αν υπάρχουν διακριτές ζώνες – οι έρμες οι Πινακίδες με τα διαφορετικά χρώματα (πορτοκαλί και πράσινο) παραμένουν στη θέση τους.

Το νέο ΣΕΣ Βόλου έρχεται αυτές τις μέρες με ορμή. Με άσπρες και μπλε διαγραμμίσεις, με αισθητά μεγαλύτερη περιοχή ελέγχου, με νόμιμες θέσεις στις οδούς Ελ.Βενιζέλου και Κ.Καρτάλη – δεν ξέρω τι σκοπεύουν για Δημητριάδος-Ιάσονος, όπου, ως γνωστόν, η κυκλοφορία διεξάγεται σε μία και μοναδική λωρίδα – και με ρυθμίσεις για τους μόνιμους κατοίκους στις μπλε θέσεις, χωρισμένους αποκλειστικά σε τρεις ζώνες, που φοβάμαι ότι είναι δύσκολο να λειτουργήσουν όπως οι σχεδιαστές τους το φαντάζονται, πιθανώς αυτό να είναι ένα σύστημα που λειτουργεί στο χάος της Αθήνας, για τον Βόλο μας δεν ξέρω. Επίσης δεν ξέρω πώς κατανέμονται οι θέσεις επισκεπτών στις ζώνες των μονίμων κατοίκων. Και τέλος θεωρώ ότι ο διπλασιασμός του τέλους στάθμευσης είναι και υπέρογκος και αδικαιολόγητος, καθώς αφ’ ενός τα έξοδα συντήρησης ενός τέτοιου συστήματος δεν φαίνονται τεράστια και αφ’ ετέρου η ελεγχόμενη στάθμευση εφαρμόζεται για το καλό της πόλης, όχι για τον πλουτισμό του Δήμου...

Τουτέστιν, συμπολίτες, μπαίνουμε σε καινούργιες περιπέτειες, κι εμείς θα είμαστε εδώ να παρακολουθούμε, να ενημερώνουμε και, αν χρειαστεί, να αντιδρούμε.

Σας αγαπώ μελοδραματικώς, γεια σας.

Στην φωτογραφία οι αχώριστοι Φίλοι στο Πάρκο κάθε μέρα ταΐζουν τα περιστέρια.

(δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα) την Τετάρτη 29.05.2024, αρ.φύλλου 4179)