κυκλο-φ-οριακα 1214, 30 Οκτωβρίου 2024

Καλημέρα Συμπολίτες, Συμπολίτισσες και απανταχού Αναγνώστες. Φτάσαμε αισίως στο τέλος και του δέκατου μήνα του σωτηρίου έτους 2024. Αισίως, τρόπος του λέγειν δηλαδή, όλα καλά κι όλα ωραία, και πυλώνας σταθερότητας είμαστε – κι ας μη βγάζουμε άχνα για τις σφαγές στη Μέση Ανατολή – και η ανάπτυξη μας τρέχει απ’ τα μπατζάκια – κι ας πρόκειται μόνο για ενεργειακές «επενδύσεις» και (ευτυχώς) μερικούς δρόμους – και όλοι μα όλοι έχουν συμφωνήσει να μειώσουν τις τιμές 123 προϊόντων στα σούπερ μάρκετ – τάχα ότι δεν αντιλαμβάνονται τα κόλπα του τραστ – και προσλήψεις στο Δημόσιο, και τακτοποίηση των Ατόμων με Αναπηρία άνω του 50%, και ενδοσχολική βία μαζί με την πανώλη των προβάτων που θα παταχθεί-αποζημιωθεί, σε παράδεισο ζούμε συμπολίτες μου, «όνειρο ζω, μη με ξυπνάτε» που έλεγε κι εκείνος ο ψήστης-γιατρός της πείνας σ’ εκείνη την ιστορική διαφήμιση του 2011 με τον Ομορφάντρα.

Πολλά θέματα «έχουν μείνει πίσω» και περιμένουν την σειρά τους για να δουν το άπλετον φως της δημοσιότητος. Πάμε.

Εγκαινιάστηκε επιτέλους, με τις γνωστές φανφάρες, ο νέος κυκλικός κόμβος, στην διασταύρωση Ελ. Βενιζέλου και Δοξοπούλου, απέναντι από τον μεγάλο υποσταθμό της ΔΕΗ στο Αλιβέρι. Η κατασκευή είχε ξεκινήσει λίγο πριν τις πλημμύρες του Σεπτεμβρίου 2023 και, όπως διάβασα, το έργο είχε σταματήσει προσωρινά μέχρι να ορθοποδήσει η πόλη! Διάβασα επίσης ότι ο κυκλικός κόμβος έγινε για να αντιμετωπιστούν προβλήματα υψηλής παραβατικότητας στην διασταύρωση, διότι (ακούστε-διαβάστε και χαρείτε φίλοι αναγνώστες των νυν και αεί κυκλο-φ-οριακών!) οδηγοί που περιμένουν άσκοπα μπροστά από φωτεινούς σηματοδότες αναγκάζονται να παραβιάζουν το κόκκινο. Αυτό είναι, βρήκαμε την αιτία, βρήκαμε και τη λύση. Τώρα, αν εγώ ως συγκοινωνιολόγος και ως άνθρωπος σκεφτώ ότι προφανώς η διασταύρωση δεν είχε σοβαρό κυκλοφοριακό φόρτο (άσκοπα…) και ίσως μια καλύτερη ρύθμιση των φαναριών θα έλυνε το πρόβλημα των πιθανών καθυστερήσεων (που δεν τις ξέρω, τις μέτρησε επακριβώς, άραγε, κανείς; ή απλώς ο κύριος καθηγητής έβαλε το κομπιούτερ να τραβήξει γραμμές, αφού ούτως ή άλλως άλλος πληρώνει με τα δικά μας λεφτά και κάνει και την γνωστή φιγούρα του;). Απορία ψάλτου βηξ. Ή, κατά το άσμα, βρεκεκέξ κουάξ κουάξ. Και απορία δεύτερη, τι θα πει ότι οι οδηγοί, γενικώς και αορίστως, αναγκάζονται να παραβιάζουν το κόκκινο; Τι ή ποιος τους αναγκάζει; Και επειδή αναγνωρίζουμε ότι έχουμε ανεγκέφαλους οδηγούς κάνουμε ένα ακριβό έργο για να τους διευκολύνουμε τους ανθρώπους, να μας ψηφίσουν και την επόμενη φορά.

Κι αυτό μας φέρνει στο δεύτερο θέμα μας, αυτό με τις διασταυρώσεις της οδού Κασσαβέτη με τις οδούς Κωνσταντά και Γαζή, όπου, λέει, επειδή γίνονται συνεχώς μικροσυγκρούσεις λόγω, κατά κανόνα, παραβίασης τής εδώ και δεκαετίες δηλωμένης προτεραιότητας, περίοικοι ζητούν να τοποθετηθούν φωτεινοί σηματοδότες. Έχω κατ’ επανάληψη γράψει και δηλώσει ότι τα φανάρια δεν είναι πανάκεια. Είναι χρήσιμα σε ορισμένες περιπτώσεις αλλά δεν είναι το φάρμακο δια πάσαν νόσον – το ίδιο κι απαράλλαχτο ισχύει και για τους κυκλικούς κόμβους. Το φάρμακο, δηλαδή η λύση σε όλα αυτού του είδους τα προβλήματα της σύγχρονης κυκλοφοριακής πραγματικότητας στις πόλεις είναι ο Άνθρωπος. Ο άνθρωπος Ερασιτέχνης Οδηγός, ο άνθρωπος Επαγγελματίας Οδηγός, ο άνθρωπος Πεζός. Το αξίωμα λέει ότι η Κυκλοφορία είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο, τα συμπεράσματα από εκεί και πέρα δικά σας. Κάποτε μιλούσαμε για «νοοτροπία» και την ανάγκη αλλαγής στους Έλληνες Οδηγούς. Κάποτε εγώ και ελάχιστοι ακόμη τρέχαμε να κάνουμε «κυκλοφοριακή αγωγή» (άγνωστες λέξεις σήμερα) στα Δημοτικά Σχολεία, προσπαθούσαμε να πείσουμε τους Δήμους (στον δικό μας του Βόλου και στον γειτονικό, τότε, της Νέας Ιωνίας, τα καταφέραμε, ποια είναι η κατάστασή τους σήμερα;) να στήσουν «πάρκα κυκλοφοριακής αγωγής» (τι ‘ν τούτο πάλι;). Πέρασαν τα χρόνια, δεν θα διστάσω να πω ότι, τελικά, αποτύχαμε, ελάχιστοι συμπαρατάχτηκαν με την ψυχή τους μαζί μας, οι περισσότεροι κοιτούσαν γύρω-γύρω τα δικά τους μη-ενδιαφέροντα και τα συμφέροντα των άλλων Τίποτε δεν έγινε καλύτερο, κι ό,τι πήγε να γίνει καταστράφηκε.

Και οι οδηγοί; Όσο πάει και χειρότερα, το βλέπουμε κάθε μέρα. Δεν είναι, λοιπόν, λύση ούτε ο κυκλικός κόμβος ώστε κάποιοι να μην «αναγκάζονται», ούτε τα φανάρια που εκτός των άλλων θα γεμίσουν και τα σπίτια σας με καυσαέριο, αγαπητοί περίοικοι. Ούτε το εξάγωνο STOP έναντι του ανάποδου τριγώνου στην διασταύρωση Κουντουριώτου-Γαζή είναι λύση. Λύση είναι η συνετή και σωστή οδήγηση μέσα στην πόλη (και έξω, φυσικά, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία…).

Πάμε παρακάτω. Η Τράπεζα της Ελλάδος, το κορυφαίο πιστωτικό ίδρυμα της χώρας μας, το πούλησε το διατηρητέο κτήριο-τοπόσημο στην παραλία του Βόλου έναντι τεσσάρων εκατομμυρίων ευρώ στον Αγχιαλίτη εφοπλιστή Πάρη Δράγνη. Το διεκδίκησε και το Πανεπιστήμιο και ο Δήμος Βόλου και «δύο ακόμη επιχειρηματίες» λέει, χωρίς να κατονομάζει, το διαδίκτυο. Προφανώς χρειαζόταν τα χρήματα η καλή Τράπεζα του γνωστού κυρίου Στουρνάρα, γι’ αυτό το πούλησε το κτήριο αντί να το νοικιάσει ή, βρε αδερφέ, να το παραχωρήσει, να το χαρίσει στον τόπο όπου χτίστηκε το 1933-35, όπου άντεξε ατόφιο ισχυρούς σεισμούς το 1955, όπου δεχόταν κόσμο μέχρι το 2022, στον Βόλο. Είχα την τύχη να το επισκεφθώ στις 20 Ιουλίου 2022 και να κατέχω σήμερα 83 φωτογραφίες από το εσωτερικό του, στο οποίο η Ιστορία παρέμενε παρούσα. Μακάρι ο κύριος Δράγνης, που έχει ήδη δώσει κάποια καλά δείγματα, να το αξιοποιήσει πραγματικά αυτό το υπέροχο κτήριο – μια ιδέα θα μπορούσε να είναι ένας μουσειακός ή εκθεσιακός χώρος, με ένα καφενείο στον ελεύθερο χώρο της οδού Ιάσονος, καμιά εικοσαριά τέτοιους χώρους διαθέτει η Πρωτεύουσα.

Α! κι ένα τελευταίο, λέγοντας για Τράπεζα. Τώρα που η αλλαγή ταυτότητας είναι υποχρεωτική, ανάλογα πρέπει να υποχρεωθούν, δια Νόμου, και οι Τράπεζες να μην ταλαιπωρούν τους πελάτες τους με την περίφημη «επικαιροποίηση στοιχείων», που έχει γίνει ένα (ακόμη) μεγάλο βάσανο. Με την αγάπη μου, ευτυχείτε!

Στην (σύνθετη) φωτογραφία οι χαρακτηριστικές πινακίδες της Τράπεζας της Ελλάδος στον Βόλο.

 (δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα) την Τετάρτη 30.10.2024, αρ.φύλλου 4277)

κυκλο-φ-οριακα 1120, 5 Οκτωβρίου 2022

Με λιακάδα υποδεχτήκαμε τον Οκτώβρη. Ο φιδωτός δρόμος κι ένας μάστορας μας οδήγησαν στον Αη Γιάννη την περασμένη Κυριακή, σε μία ακόμη φετινή επίσκεψη. Αυτή τη φορά ο ουρανός ήταν καταγάλανος και ο ήλιος καυτός αλλά ο βοριάς (…που τ’ αρνάκια παγώνει…) ξεσήκωνε το Αιγαίο και το πέταγε με δύναμη στην αμμουδερή παραλία, έτσι που ήταν αδύνατον να αποτολμήσει κανείς μπάνιο, οι επίμονοι τουρίστες ξαπλωμένοι παραπέρα, στην ζεστή άμμο. Στο πήγαιν-έλα ο δρόμος στα ανατολικά στρωμένος με άδειες κασίδες, 5.000 επισκέπτες στο φεστιβάλ γαστρονομίας της Πορταριάς, το Πήλιο σε οργασμό, κάστανα, μήλα, ελιές, βουνό, θάλασσα και άνθρωποι, ένας ευλογημένος τόπος, που με την έλευση του Φθινοπώρου περνά σταδιακά από το καταπράσινο στις αποχρώσεις του καφεκιτρινοκοκκινουμωβ. Κι ένας έξυπνος διαφημιστής θέλοντας να χαρακτηρίσει πόσο ωραίο είναι ένα ψωμί τοστ 50-50 λευκό-ολικής άλεσης βάζει έναν καλό ηθοποιό να λέει «…και το ένα και το άλλο, και βουνό και θάλασσα, το Πήλιο σε ψωμί!!!». Να χαιρόμαστε.

Πορταριά, λοιπόν, το πηλιορείτικο χωριό με τους περισσότερους επισκέπτες σε όλη την διάρκεια του έτους. Στο οποίον χωριό, πολύ ορθώς σκεφθείσα η Τράπεζα Πειραιώς εγκατέστησε μηχάνημα ΑΤΜ (Automated Teller Machine, Αυτόματη Ταμειολογιστική Μηχανή) για να εξυπηρετεί (διότι, ως γνωστόν, οι Τράπεζες γενικώς μόνον την εξυπηρέτηση των πολιτών έχουν κατά νου…) τους κατοίκους και τους επισκέπτες-τουρίστες, μόνιμους και διερχόμενους. Εύγε, άξιον και δίκαιον, προς όφελος όλων! Μέχρι εδώ όλα καλά. Όμως εδώ και περίπου δύο (2) μήνες το ΑΤΜ βρίσκεται «προσωρινά εκτός λειτουργίας». Προσωρινά, λέμε. Άρα τζίφος οι φοβερές και τρομερές έννοιες οι σχετικές με «εξυπηρέτηση». Το χειρότερο όμως είναι ότι το κακό και απαίσιο μυαλό μου αυτοβούλως σκέπτεται ότι σε όλο το Πήλιο έχει αναπτυχθεί (από πέρυσι αν δεν κάνω λάθος) ένα δίκτυο «ιδιωτικών» ΑΤΜ, μιας διεθνούς εταιρείας ονόματι Euronet, η οποία χρεώνει περίπου 4 € για κάθε συναλλαγή! Και σε ρωτάω τώρα εγώ: πόσο δύσκολο είναι να καθυστερεί η επαναλειτουργία του «προσωρινά εκτός λειτουργίας» ΆΤΜ της Πορταριάς, χίλιοι δυο λόγοι μπορεί να υπάρχουν ή/και απλώς να προβάλλονται αρμοδίως. Προς όφελος όλων και στην υγειά των κορόιδων…

Δεν ζούμε σε έναν αθώο κόσμο, δυστυχώς αδελφοί. Αλλά είμαι βέβαιος ότι θα ζήσουμε και φέτος εξαιρετικά μπλε Χριστούγεννα, ήδη Δευτέρα 3 Οκτωβρίου ξεκίνησαν οι εργολάβοι να τοποθετούν λαμπιόνια στα δέντρα της διαχωριστικής νησίδας της οδού Αθηνών. Με ενημέρωσε φίλος κι εγώ απάντησα ότι δεν ανησυχώ, είμαι βέβαιος ότι ο Άρχων της πόλεώς μας έχει εγκαίρως κρατήσει επαρκή αποθέματα ενέργειας. Πού; Ε! δεν θα σας τα πω εγώ τα πάντα όλα, χαρτί και καλαμάρι, κάντε κι εσείς μόνοι σας μια μικρή έρευνα!

Όσο για κείνον τον στίχο «ο βοριάς που τ’ αρνάκια παγώνει», περιέχεται σε ένα ποίημα του αγωνιστή του ’21 και ποιητή Γεωργίου Ζαλοκώστα (1805-1858) που γράφτηκε το 1848 και ιστορεί τον θάνατο του τέταρτου παιδιού του: «Ήταν νύχτα, εις την στέγη εβογγούσε / Ο βορειάς, και ψιλό έπεφτε χιόνι. / Τι μεγάλο κακό να εμηνούσε / Ο βορειάς που τ’ αρνάκια παγώνει;» – έχασε επτά από τα εννέα παιδιά του και συντετριμμένος πέθανε σε ηλικία 53 ετών.

Αυτό, αγαπητοί μου, είναι το τεράστιο καλό του διαδικτύου. Βεβαίως η Εγκυκλο-παίδεια Ελευθερουδάκη μάλλον θα έχει περισσότερες πληροφορίες από την Βικι-παίδεια, αλλά άντε να ψάχνεις τώρα τους χοντρούς τόμους, την ώρα που με ένα κλικ! βρίσκεις παραπάνω από το 60-70% των αναγκαίων πληροφοριών.

Και ξαφνικά έφτασε σε γνώση μου το Αεροδρόμιο – κάργκο (cargo σημαίνει φορτίο και, κατ’ επέκταση, εμπορεύματα) της Νέας Αγχιάλου. Δεν κατάλαβα πώς μας προέκυψε αυτή η εξέλιξη, εγώ το συνάντησα στην «ιστορική» ομιλία του γνωστού «θεόσταλτου» (για την Εύβοια και όχι μόνο…) κυρίου Τριαντόπουλου σε ένα Συνέδριο στον Αλμυρό. Από εκεί ξεκίνησε ένα γαϊτανάκι δηλώσεων «επωνύμων», με τελευταία (για την ώρα…) την πρόταση του ενός και μοναδικού Περιφερειάρχη μας «να αναλάβει η Περιφέρεια και οι φορείς το αεροδρόμιο» στο οποίο «μπορούν να γίνονται και μεταφορές cargo». Όταν ακούω-διαβάζω κάτι τέτοια τρελαίνομαι αδέρφια, ειλικρινά. Δύο τινά: ή αυτοί που τα λένε αυτά δεν ξέρουν περί τίνος πρόκειται ή ξέρουν και απλώς μας δουλεύουν για να γίνεται κουβέντα και να καλύπτεται η επικαιρότητα. Κυρίως όταν ακούω/διαβάζω για τους «φορείς» με πιάνει ένα πράμα, μια ανατριχίλα. Και πιστέψτε με, ξέρω καλά τι λέω, χρόνια και ζαμάνια έχω περάσει σ’ αυτή την «πιάτσα» των φορέων, που όλο αναλαμβάνουν και όλο τίποτε δεν γίνεται, νιος ήμουνα και γέρασα, νιος ξεκίνησα στο Διεθνές Ερευνητικό Κέντρο Ανατολικής Μεσογείου για τις Μεταφορές (ΔΕΚΑΜΜ) (μια μεγάλη πλην όμως εν πολλοίς άγνωστη ιστορία για την πόλη του Βόλου) κι όταν… με φύγανε, είχα ήδη αποθησαυρίσει μεγάλα ποσά εμπειρίας σχετικά με το ποιος και γιατί ενδιαφέρεται για τι ακριβώς σε τούτη τη γωνιά της Ελληνικής Γης.

Και το Αεροδρόμιο της Νέας Αγχιάλου μια χαρά επιβατικό είναι κι έτσι πρέπει να παραμείνει.

Ξεκίνησε, διαβάζω, και η διαδικασία «επενδυτικής αξιοποίησης» του Λιμένα Βόλου, που στα ελληνικά σημαίνει ιδιωτικοποίηση. Ονόματα επιχειρηματικά μεγάλα και τρανά, διαβάζω, θα ασχοληθούν με αυτό το «πρότζεκτ», το οποίο, ειλικρινά το λέω, δεν ξέρω σε τι θα ωφελήσει την αγαπημένη μου πόλη. Διαβάζω και κάτι περί κατασκευής ναυστάθμου του Πολεμικού Ναυτικού «εντός των ορίων του οργανισμού» στις σχετικές δηλώσεις του ως άνω κ. Τριαντόπουλου, πώς γίνεται ιδιωτικοποίηση με ναύσταθμο δεν ξέρω, ξέρουν, προφανώς, αυτοί, και να πάψω να ενδιαφέρομαι. Όπως επίσης δεν ξέρω τι ακριβώς κάνουν οι χερσαίοι χώροι (τα ξαναλέγαμε αυτά…).

Τέλος και τω Θεώ Δόξα! Καλή καινούργια θητεία στο Αστικό ΚΤΕΛ στον Νίκο Ευαγγελινό και την ομάδα του. Γεια σας.

Στην φωτογραφία, απλώς, το Αιγαίο είναι ακόμη εδώ!

(δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" την Τετάρτη 05.10.2022, αρ.φύλλου 3787)

κυκλο-φ-οριακα 902 4 Οκτωβρίου 2017

χωρίς λόγια

Μπήκαμε στο Φθινόπωρο και η ζωή συνεχίζεται με διάφορα πολιτικά, ποδοσφαιρικά, οικονομικά, προσωπικά, κουρδικά και καταλανικά, αστεία και σοβαρά, εύκολα και δύσκολα, στατικά και κυκλοφοριακά γεγονότα μέσα στην περίπλοκη, όπως λέγαμε και την περασμένη φορά, παγκόσμια πραγματικότητα.

Δημοψήφισμα στο Κουρδιστάν (με τον Οτσαλάν ακόμη στη φυλακή), δημοψήφισμα και στην Καταλονία, όλοι να γίνουν ανεξάρτητο κράτος θέλουν. Κατά την δική μας γνώμη οι Κούρδοι δικαίως, είναι μια περίπτωση παρόμοια με τους Παλαιστίνιους, διαχρονικά ανέστιοι, αλύτρωτοι και διωκόμενοι, είναι Έθνος, δικαιούνται κάποια στιγμή να κάνουν και Κράτος. Οι Καταλανοί δεν ξέρω ποια ακριβώς δίκαια έχουν και, κυρίως, δεν ξέρω γιατί θα έπρεπε να τους υποστηρίξω στο να φτιάξουν ένα ακόμη εθνικιστικό κρατίδιο στην Ευρώπη. Βεβαίως κρίνω ως απαράδεκτη και, εν τέλει, επιζήμια την πανικόβλητη αντίδραση της επίσης απολύτως συντηρητικής κυβέρνησης της Μαδρίτης, μιας κυβέρνησης που επίσης σε καμία φάση της ελληνικής κρίσης δεν βρήκε έναν καλό λόγο υποστήριξης να ψελλίσει. Εν κατακλείδι, αγαπητοί μου αναγνώστες, η προσωπική μου γνώμη είναι ότι μου φτάνουν οι σημερινοί απίθανοι τύποι που κυβερνούν την Ενωμένη Ευρώπη, δεν μου χρειάζονται κι άλλοι.