κυκλο-φ-οριακα 1230, 2 Απριλίου 2025

 

Με τούτα και με τ’ άλλα, τρεις μήνες από το 2025 τους φάγαμε κιόλας.

Πέρασε και η Εθνική Εορτή μας, κάθε πέρυσι και καλύτερα, ευκαιρίες γυρεύουν τα διάφορα «εθνικόφρονα» στοιχειά να ξεφαντώσουν – έφτασαν να βρίζουν ασύστολα δημόσια, έφτασαν να καταστρέφουν έργα (αμφίβολης, εν πάση περιπτώσει) τέχνης, έφτασαν να ασχημονούν εντός του μητροπολιτικού ναού χωρίς να προκαλούν την δέουσα αντίδραση. Δύσκολοι καιροί, συμπολίτες, κι ο σεισμός των 7,7 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ (Charles Richter, 1900-1985, Αμερικανός Καθηγητής Φυσικής και Σεισμολογίας στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Καλιφόρνιας Caltech) στην Μιανμάρ και στην Ταϋλάνδη ήρθε να συμπληρώσει το «παζλ», με εκείνες τις φοβερές εικόνες της κατάρρευσης των υψηλών κτηρίων με τις πισίνες στην ταράτσα. Με εκείνες τις εικόνες το (βρώμικο…) μυαλό μου πήγε κατ’ ευθείαν στο δικό μας Riviera Tower, στο πρώην αεροδρόμιο του Ελληνικού, στην υπό ανάπλαση από την εταιρεία Lamda Development «Αθηναϊκή Ριβιέρα». Ένα κτήριο 49 ορόφων, ύψους 200 μέτρων, χτισμένο στην ακροθαλασσιά (τουτέστιν μέσα στη θάλασσα…) σε μια σεισμογενή περιοχή όπως η Ελλάδα – δεν ξέρω, ξέρουν αυτοί, οι συνάδελφοι Μηχανικοί, Γιαπωνέζοι οι περισσότεροι, με εμπειρία σε σεισμούς, που μελετούν και κατασκευάζουν αυτό το ιδιαίτερο έργο (αγγλιστί one of a kind…) στην ελληνική ακτογραμμή. Ευχόμαστε τα καλύτερα.

Στον Βόλο, πάλι, συμβαίνουν διάφορα, κατά κανόνα με πρωταγωνιστή τον Άρχοντα, που καταφανέστατα, πλέον, κάνει τα πάντα ώστε να διατηρείται στην επικαιρότητα (θετική ή αρνητική δεν έχει σημασία, λένε οι ιματζμέικερς (imagemakers, εικονοφτιάχτες) που ξέρουν, με προφανή απώτερο σκοπό μια βουλευτική έδρα (ώστε να γίνει και σφαιριστήριο το καφενείο «Βουλή»…). Και φυσικά το θέμα των ημερών είναι το σύστημα ελεγχόμενης στάθμευσης. Επειδή, ως γνωστόν, αυτή η πόλη δεν δημιουργήθηκε με την έλευση του Άρχοντα σ’ αυτήν, ας θυμηθούμε λοιπόν:

Τον Ιούνιο 1993 ο Δήμος Βόλου αποφασίζει να αναθέσει τον έλεγχο της στάθμευσης σε ιδιωτική εταιρεία. Υποβάλλονται προσφορές από τρεις εταιρείες και το Δημοτικό Συμβούλιο Βόλου αποφασίζει με τις αποφάσεις 158/93 και 332/93 την ανάθεση του ελέγχου στην εταιρεία ΤΕΟΚΑΡ ΑΒΕΕ. Η σχετική Σύμβαση υπογράφηκε στις 8 Ιουνίου 1994. Απαίτηση της σύμβασης ήταν μία Μελέτη των τεχνικών στοιχείων ενός ολοκληρωμένου Συστήματος Ελεγχόμενης Στάθμευσης (ΣΕΣ, η συντομογραφία αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία). Αυτή την Μελέτη την συνέταξαν ο Πολ.Μηχ.Συγκ. Νίκος Τρίμης (ιδιώτης Μηχανικός, υπογράφων) και ο υποφαινόμενος Πολ.Μηχ.Συγκ. Χαράλαμπος Σκυργιάννης (αφανής, καθότι δημόσιος υπάλληλος στο ΔΕΚΑΜΜ). Ο τρίτος Πολ.Μηχ. Συγκοινωνιολόγος Γιώργος Τουλουμάκος ήταν ο προϊστάμενος της Δ/νσης Κυκλοφοριακού Σχεδιασμού του Δήμου Βόλου, που αρκετά αργότερα απέκτησε το «βαρύ» όνομα «Δ/νση Βιώσιμης Κινητικότητας».

Σχετικά με την Μελέτη και το ΣΕΣ Βόλου είναι αναρτημένη στο ιστολόγιό μου «κυκλο-φ-οριακα» η εισήγηση που έκανα σε Ημερίδα του Συλλόγου Ελλήνων Συγκοινωνιολόγων στις 18 Ιουνίου 2002. Τα κυριότερα και πιο ενδιαφέροντα σημεία αυτής της Μελέτης, και της μετέπειτα εφαρμογής της φυσικά, ήταν:

α) Οι πληρωμές γίνονταν σε ειδικά μηχανήματα AMANO, που δέχονταν κέρματα και κάρτα και εξέδιδαν εισιτήριο – τις προάλλες στο Βερολίνο διαπίστωσα ότι η πληρωμές για την στάθμευση γίνονται ακόμα σε μηχανήματα, καθυστερημένοι οι Γερμανοί, εμείς έχουμε περάσει στην έξυπνη τεχνολογία… Τα μηχανήματα στον Βόλο κράτησαν (άντεξαν) από το 1994 έως το 2014-15

β) Το ΣΕΣ Βόλου λειτουργούσε με δύο ζώνες στάθμευσης :

α.         Ζώνη βραχυχρόνιας στάθμευσης (ΠΟΡΤΟΚΑΛΛΙ ΖΩΝΗ). Σημαίνεται με λωρίδα πορτοκαλλί χρώματος στις πινακίδες της ζώνης. Στην ΠΟΡΤΟΚΑΛΛΙ ΖΩΝΗ τα μηχανήματα έκδοσης εισιτηρίων (tickets) δεν εκδίδουν ticket για χρόνο μεγαλύτερο της μιας (1) ώρας. Αναλογία στις περίπου 919 θέσεις παρά την οδό 44%.

β.         Ζώνη μακροχρόνιας στάθμευσης (ΠΡΑΣΙΝΗ ΖΩΝΗ). Σημαίνεται με λωρίδα πράσινου χρώματος στις πινακίδες της ζώνης. Στην ΠΡΑΣΙΝΗ ΖΩΝΗ τα μήχανήματα εκδίδουν ticket για χρόνο μέχρι δέκα (10) ώρες και διαθέτουν ειδική ρύθμιση που συμπεριλαμβάνει τον χρόνο που η στάθμευση είναι ελεύθερη. Αναλογία στις θέσεις παρά την οδό 56%

Οι θέσεις στάθμευσης στους Οργανωμένους Χώρους (περίπου 700) είναι μακροχρόνιας στάθμευσης (ΠΡΑΣΙΝΗ ΖΩΝΗ), πλην της οδού Ξενοφώντος στον χώρο “Χ5. Ξενοφώντος - Δημοτικό Θέατρο” που είναι βραχυχρόνιας στάθμευσης (ΠΟΡΤΟΚΑΛΛΙ ΖΩΝΗ).

Αξίζει να γράψω εδώ ότι οι Πινακίδες του ΣΕΣ κατασκευάστηκαν το 1994 ως μεταξοτυπίες σε μεταλλική επιφάνεια από την εταιρεία «Παλμός» και είναι ακόμη σήμερα, μετά από 30 χρόνια έκθεσης σε όλες τις καιρικές συνθήκες, σε άψογη κατάσταση, έχω κρατήσει δύο, μια πορτοκαλλί και μια πράσινη εις ανάμνησιν!

γ) Το τιμολόγιο στάθμευσης ήταν 100 δρχ./ώρα

δ) Οι μόνιμοι κάτοικοι, τα αυτοκίνητα των οποίων διαθέτουν το ειδικό σήμα, σταθμεύουν ελεύθερα σε όλους τους δρόμους όπου επιτρέπεται μακροχρόνια στάθμευση (ΠΡΑΣΙΝΗ ΖΩΝΗ) στην περιοχή ΓΚΛΑΒΑΝΗ-ΓΑΖΗ-ΚΟΡΑΗ-ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ (μη συμπεριλαμβανόμενη) και στο τμήμα της οδού ΣΠΥΡΙΔΗ από ΙΑΣΟΝΟΣ έως ΑΡΓΟΝΑΥΤΩΝ. Οι θέσεις αυτές είναι συνολικά 340. Σε όλα τα υπόλοιπα σημεία της περιοχής του ΣΕΣ Βόλου, οι μόνιμοι κάτοικοι υποχρεούνται στην καταβολή πλήρους τέλους στάθμευσης.

Οι καταστηματάρχες, τα αυτοκίνητα των οποίων διαθέτουν το ειδικό σήμα, σταθμεύουν ελεύθερα σε όλα τα σημεία της περιοχής του ΣΕΣ Βόλου, πληρώνοντας το μισό (1/2) του κανονικού τέλους στάθμευσης.

Αυτά τότε. Και μετά από διάφορες περιπέτειες, προσαρμογές, τροποποιήσεις μέχρι και πρότινος. Το 2013, η τελευταία δουλειά μου στον Δήμο ήταν μια μελέτη για ένα νέο ΣΕΣ. Έφτασε στο 2025, και πώς έφτασε… Γεια-χαρά, αγαπητοί και αγαπητές.

Στην φωτογραφία, μικρός αποχαιρετισμός στον καλλιτέχνη των κρουστών Γιάννη Αργυρόπουλο.

(δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα) την Τετάρτη 02.04.2025, αρ.φύλλου 4376)

κυκλο-φ-οριακα 1200, 26 Ιουνίου 2024

 

Με τη βοήθεια του Αγίου Πνεύματος φτάσαμε αισίως στο κείμενο υπ’ αριθμ. 1200. Από τις 20 Ιανουαρίου 1991 ασταμάτητα μέχρι σήμερα, ένας αγώνας είναι κι αυτός. Περίπου 760.000 λέξεις στο χαρτί της εφημερίδας και στα αρχεία του υπολογιστή – ευτυχώς, γλίτωσαν όλα από τη μανία του Δανιήλ και του Ηλία, π’ ανάθεμά τους. Και στην ψυχή μου. Μια κατάθεση ψυχής είναι όλα αυτά τα κείμενα, μια αγάπη πρωτίστως για την γενέθλια πόλη και δευτερευόντως, όμως όχι ήσσονος σημασίας, για την ελληνική μας γλώσσα, που τόσο βάρβαρα πλήττεται όλα τα τελευταία χρόνια. Οπωσδήποτε είναι και μια αποθησαύριση ιστορικών γεγονότων, μεγαλύτερης ή μικρότερης σημασίας.

Καλημέρα συμπολίτες και συμπολίτισσες στο τέλος ενός θερμού Ιουνίου, εύχομαι να σας βρίσκω όλους κι όλες καλά.

Για 9^η συνεχόμενη χρονιά η Ένωση Παλαιών Προσκόπων του 58^ου Συστήματος Ναυτοπροσκόπων Βόλου σκοπεύει την ερχόμενη Κυριακή, 30 Ιουνίου 2024, να κάνει την γνωστή, πλέον, απόβαση στην βραχονησίδα του Αγίου Νικολάου, εδώ, στον θαλάσσιο χώρο πίσω από τον Σωρό, λίγο μετά από το ακρωτήριο Αγκίστρι. Εκεί υπάρχουν όχι μία αλλά δύο βραχονησίδες, που φέρουν τα μυθολογικά ονόματα Δευκαλίων και Πύρρα, σε ανάμνηση της δια κατακλυσμού καταστροφής του ανθρώπινου είδους από τον Δία, από τον οποίο κατακλυσμό επέζησε μόνο αυτό το ζευγάρι με πλοίο που κατασκεύασε ο Προμηθέας, πλοίο το οποίο κατά μία εκδοχή του μύθου εξόκειλε στην περιοχή της Όθρυος. Κι ύστερα άρχισαν να πετάνε πέτρες πίσω τους και έτσι αναγεννήθηκε το ανθρώπινο είδος. Στην νησίδα Δευκαλίων είναι χτισμένο από ψαράδες ένα ξωκλήσι αφιερωμένο στο Άγιο Νικόλαο. Πηγαίνουμε λοιπόν εκεί, με βάρκα, φυσικά, συντηρούμε το εκκλησάκι, τις εικόνες και τα σκεύη του, περιποιούμαστε τον περιβάλλοντα χώρο, αλλάζουμε τις σημαίες που επί όλον τον προηγούμενο χρόνο τις ταλαιπωρεί ο αέρας. Όλα αυτά συμβαίνουν με την άδεια και τις ευλογίες της Μητρόπολης, μάλιστα 1-2 φορές έχουμε φέρει στον βράχο και τον ιερέα του Αγίου Στεφάνου και μας διάβασε έναν αγιασμό.

Έτσι αισθανόμαστε, έτσι κάνουμε ως πρόσκοποι, οι περισσότεροι από τους οποίους δώσαμε την προσκοπική υπόσχεση στις αρχές της δεκαετίας του ’60. Υγεία να έχουμε για να μπορούμε να συνεχίζουμε.

Δεν συνεχίζουμε, βέβαια, τις φωτιές του Αη Γιάννη του Κλήδονα. Δια λόγους αντιπυρικής προστασίας προφανώς, κι ας είναι ακαθάριστά παραπάνω από τα δύο τρίτα των επικίνδυνων χωραφιών-οικοπέδων. Και έτσι δεν έχω πού να κάψω το μαγιάτικο στεφάνι μας! Το κρατώ σε μιαν άκρη του κήπου και περιμένω να ανάψω εν καιρώ το αριστοκρατικό μου τζάκι (το οποίο επίσης βλάπτει σοβαρά την υγεία…) για να το κάψω, διότι δεν θέλω και δεν πρέπει να το πετάξω στα σκουπίδια, αυτό μου έμαθε η Μητέρα. Λόγοι «ασφαλείας», λοιπόν. Παρακολουθώ και περιμένω το επόμενο που θα μας κόψουν «για το καλό μας» (που έλεγε κι ο Γιάννης Μηλιώκας σ’ εκείνο το αξέχαστο τραγούδι του 1986). Και σημειώστε ότι έχω βαριά προσωπική εμπειρία: το καλοκαίρι του 1965 αποφοιτούσε από το 5^ο Δημοτικό Σχολείο η ένδοξη γενιά του 1953, που ξεκίνησε το 1959 στις παράγκες. Ο υποφαινόμενος είχε επωμιστεί το βαρύ φορτίο (άλλο που δεν ήθελε, εδώ που τα λέμε…) να γράψει και να εκφωνήσει τον αποχαιρετιστήριο λόγο στην καθιερωμένη γιορτή λήξης. Η οποία είχε προσδιοριστεί μετά τις φωτιές τ’ Αγιαννιού. Όμως σ’ αυτή τη φωτιά της γειτονιάς μου, στην οποία συμμετείχαμε οικογενειακώς όλοι οι γείτονες, καθώς πηδούσα με κοντό παντελόνι κάπως έγινε και πήραν φωτιά και τα δύο πόδια μου, από τα γόνατα και κάτω! Εγκαύματα δευτέρου βαθμού, επίδεσμοι, αλοιφές (Pat Fissan η «θαυματουργή»), μέχρι τάμα στην Αγία Παρασκευή στα Τέμπη με πήγε η μάνα μου για να μου περάσουν και να μην αφήσουν σημάδια (και δεν άφησαν). Όμως στην γιορτή αποχαιρετισμού δεν γίνονταν να μην συμμετέχω, είχα και σκετς με την Ροδούλα Ζήση, είχα και τον αποχαιρετιστήριο λόγο, που τον έγραφα κάτι μέρες. Έτσι, εκτός από γυαλιά μυωπικού αστιγματισμού που από εκείνη την περίοδο δεν έχουν εγκαταλείψει την μύτη μου, αυτή ήταν η πρώτη (και μοναδική) φορά που φόρεσα μακρύ παντελόνι στο Δημοτικό Σχολείο – υπάρχει φωτογραφία!

Πάλι μας παρέσυρε το (ωραίο, αν και κατακαμένο…) παρελθόν μας.

Κινούμαι αρκετά τον τελευταίο καιρό με αυτοκίνητο και χαζεύω λίγο τις γραμμούλες για το νέο Σύστημα Ελεγχόμενης Στάθμεσης. Πρώτη παρατήρηση είναι ότι έχουν αρχίσει και ξεθωριάζουν, πάει καιρός που έγιναν και δεν λειτούργησαν, σύντομα θα θέλουν ανανέωση. Η δεύτερη παρατήρηση είναι αυτός ο διαχωρισμός σε μπλε και άσπρες. Όπου στις μπλε, από όσο καταλαβαίνω, δεν θα επιτρέπεται να σταθμεύσω εγώ που δεν είμαι μόνιμος κάτοικος της περιοχής ή της οικείας ζώνης. Και ερωτώ, ο αφελής: θέλω-πρέπει να επισκεφθώ την Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, που, αν δεν λαθεύω, εδρεύει στο παλιό κτήριο του Οργανισμού Καπνού, Γαζή-Γαμβέτα/Ογλ. Οι θέσεις στην οδό Γαζή είναι όλες μπλε, από Φιλελλήνων μέχρι Γκλαβάνη. Πού σταθμεύω το όχημά μου; Σας αφήνω να το σκεφτείτε, κι αν αρχίσετε να λέτε τις γνωστές εξυπνάδες του διαδικτύου, κακό του κεφαλιού σας.

Σχετικό με αυτό, το parking Φιλελλήνων-Δημητριάδος έχει όνομα πλέον: LAMDA PARKING. Εγώ μέχρι τώρα ήξερα την Εταιρεία Lamda Development S.A., μια εταιρεία σούπερ επενδύσεων που, μεταξύ άλλων, διαμορφώνει σιγά-σιγά και τις κατασκευές στον πρώην αεροδρόμιο του Ελληνικού. Τώρα έχουμε Lamda και στον Βόλο, ποιος τη χάρη μας! Σας αγαπώ ευκρινώς, γεια σας.

Στην φωτογραφία ακριβώς αυτό το Lamda Parking. Και σ’ άλλα με υγεία.

(δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα) την Τετάρτη 26.06.2024, αρ.φύλλου 4198)

κυκλο-φ-οριακα 1196, 29 Μαΐου 2024

Μεγάλη μέρα η σημερινή, σε τούτον τον ιστορικό Μάη που διανύουμε. Αθλητικού χαρακτήρα ιστορικότητα, διότι κατά τα άλλα διανύουμε ακόμη μία προεκλογική περίοδο «υψίστης σημασίας» δια την Ευρωπαϊκήν Ένωσιν και την θέσιν της Ελλάδος εντός αυτής (που όλο και περισσότερο υποβαθμίζεται, αλλά εμείς άλλα πρέπει να πιστεύουμε…) όπου κάθε πικραμένος/-η φτιάχνει ένα κόμμα και ζητάει την ψήφο μας μέσω μακροσκελούς τηλεοπτικού μηνύματος. Το μεγάλο ζητούμενο, πλέον, είναι η συμμετοχή των ψηφοφόρων, ακόμη και μετά την καθιέρωση της επιστολικής ψήφου – έτσι αναξιόπιστη που την καταντήσανε την Δημοκρατία οι παντοιότροποι και ποικιλόχρωμοι Αθώοι της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και όχι μόνο στην Ελλάδα, φοβάμαι ότι δεν αξίζει τον κόπο να ασχολείται κανείς μαζί της.

Αλλά η ιστορικότητα έγκειται στο ότι την περασμένη Κυριακή ο Παναθηναϊκός στέφθηκε Ευρωπαϊκός Πρωταθλητής Μπάσκετ, το περασμένο Σάββατο ο ίδιος στέφθηκε Κυπελλούχος Ελλάδος στο Ποδόσφαιρο και απόψε, 29.05.2024, περιμένουμε να στεφθεί ο Ολυμπιακός Πειραιώς Κυπελλούχος στο Ευρωπαϊκό Ποδοσφαιρικό Conference League. Τόσα σοβαρά γεγονότα συμπυκνωμένα δεν θυμάμαι να με βομβάρδισαν τα τελευταία χρόνια. Αφήστε και την ανασφάλεια αν θα βρεθεί επενδυτής να αγοράσει τα στοιχήματα του ΝΠΣ, έχω χάσει τον ύπνο μου αδέρφια.

Υπογράφηκε η σύμβαση για την κατασκευή του Μουσείου της Αργούς, και καλά έκανε. Δεν έμαθα ποιος είναι ο ανάδοχος και τι έκπτωση έχει δώσει, διότι, με όλον τον προσήκοντα σεβασμό στον συμπαθή κλάδο των (κατά κανόνα συναδέλφων) εργοληπτών δημοσίων έργων, τον τελευταίο καιρό στον Μονακοβόλο τα έργα (ακόμη και τα εργάκια) αρχίζουν και δεν τελειώνουν (με εξαίρεση τα έργα του Πανεπιστημίου), δεν ξέρω ποιος ή τι φταίει, πολλά συζητιούνται στα καφενεία, οι πολίτες διαμαρτύρονται …από μέσα τους, και το καθεστώς της Πλατείας Ρήγα Φεραίου καλά κρατεί. Αυτά για σήμερα, την επόμενη φορά θα πούμε λίγη απαραίτητη Ιστορία περί αυτού του Μουσείου και του ναυπηγήματος της Αργούς αυτού καθ’ αυτού.

Στο μεταξύ αναπτύσσεται σταδιακά το καινούργιο Σύστημα Ελεγχόμενης Στάθμευσης, σε συντομογραφία ΣΕΣ. Αυτό το «ΣΕΣ» ήταν μια αποκλειστικά δική μου επινόηση, το καλοκαίρι του 1994, όταν μαζί με τον καλό συνάδελφο Νίκο Τρίμη μελετούσαμε την ελεγχόμενη στάθμευση για λογαριασμό, τότε, της ιδιωτικής εταιρείας ΤΕΟΚΑΡ ΑΒΕΕ, που είχε πλειοδοτήσει στον σχετικό διαγωνισμό του Δήμου Βόλου τον Ιούνιο 1993 (σύμβαση 8 Ιουνίου 1994), επί Δημαρχίας Δημήτρη Πιτσιώρη. Όποιος/-α ενδεχομένως ενδιαφέρεται για εκείνη την Ιστορία, υπάρχει στο ιστολόγιό μου η πλήρης εισήγηση και η σχετική παρουσίαση σε Ημερίδα του Συλλόγου Ελλήνων Συγκοινωνιολόγων στην Αθήνα, στις 18 Ιουνίου 2002, σε συνεργασία με τον άλλο καλό συνάδελφο Γιώργο Τουλουμάκο, Προϊστάμενο στο Τμήμα Κυκλοφορίας του Δήμου Βόλου. Το ΣΕΣ που λειτουργεί μέχρι σήμερα ξεκίνησε στις 11 Ιουλίου 1994. Έφτασε ως τις μέρες μας με πολλές διαφοροποιήσεις αλλά με τις ίδιες πάντοτε Πινακίδες, κατασκευής της βολιώτικης εταιρείας γραφικών τεχνών «ΠΑΛΜΟΣ» των Βασίλη Καραπατάκη και Ηρακλή Γαρυφαλλογιάννη, μεταξοτυπία πάνω σε φύλλο λαμαρίνας. 30 ολόκληρα χρόνια εκτεθειμένες στις καιρικές συνθήκες και στα ανθρώπινα γούστα κι είναι ακόμη ακέραιες και στιλπνές. Τώρα που αυτές οι Πινακίδες ξηλώνονται λόγω του καινούργιου, ψηφιακού, πλέον, Συστήματος φρόντισα να κρατήσω δύο, μία από Πορτοκαλί Ζώνη και μία από Πράσινη Ζώνη, έτσι, για την Ιστορία και την Ανάμνηση. Η ΤΕΟΚΑΡ ΑΒΕΕ έπαψε να ελέγχει στις 4 Μαρτίου 1998, ύστερα από απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας και ανέλαβε ό Δήμος Βόλου.

Ένα τέτοιο ψηφιακό Σύστημα Στάθμευσης ήταν η προτελευταία μελέτη που έκανα, πριν την συνταξιοδότησή μου ως υπάλληλος του Δήμου Βόλου, 2012-13. Εκείνη η μελέτη, σε συνεργασία με σχετικές εταιρείες που ήδη δραστηριοποιούνταν σε πολλές πόλεις, δεν υλοποιήθηκε, το Δημοτικό ΣΕΣ (ΔΗΣΕΣ) συνέχισε να λειτουργεί κατά βάση με ξυστές κάρτες, καθώς οι κερματοδέκτες ΑΜΑΝΟ που λειτουργούσαν από το 1994 ένας-ένας έβγαιναν εκτός λειτουργίας λόγω έλλειψης ανταλλακτικών. Σήμερα δεν ξέρω πόσες είναι οι ελεγχόμενες θέσεις και τι απόδοση έχουν, καθώς και αν υπάρχουν διακριτές ζώνες – οι έρμες οι Πινακίδες με τα διαφορετικά χρώματα (πορτοκαλί και πράσινο) παραμένουν στη θέση τους.

Το νέο ΣΕΣ Βόλου έρχεται αυτές τις μέρες με ορμή. Με άσπρες και μπλε διαγραμμίσεις, με αισθητά μεγαλύτερη περιοχή ελέγχου, με νόμιμες θέσεις στις οδούς Ελ.Βενιζέλου και Κ.Καρτάλη – δεν ξέρω τι σκοπεύουν για Δημητριάδος-Ιάσονος, όπου, ως γνωστόν, η κυκλοφορία διεξάγεται σε μία και μοναδική λωρίδα – και με ρυθμίσεις για τους μόνιμους κατοίκους στις μπλε θέσεις, χωρισμένους αποκλειστικά σε τρεις ζώνες, που φοβάμαι ότι είναι δύσκολο να λειτουργήσουν όπως οι σχεδιαστές τους το φαντάζονται, πιθανώς αυτό να είναι ένα σύστημα που λειτουργεί στο χάος της Αθήνας, για τον Βόλο μας δεν ξέρω. Επίσης δεν ξέρω πώς κατανέμονται οι θέσεις επισκεπτών στις ζώνες των μονίμων κατοίκων. Και τέλος θεωρώ ότι ο διπλασιασμός του τέλους στάθμευσης είναι και υπέρογκος και αδικαιολόγητος, καθώς αφ’ ενός τα έξοδα συντήρησης ενός τέτοιου συστήματος δεν φαίνονται τεράστια και αφ’ ετέρου η ελεγχόμενη στάθμευση εφαρμόζεται για το καλό της πόλης, όχι για τον πλουτισμό του Δήμου...

Τουτέστιν, συμπολίτες, μπαίνουμε σε καινούργιες περιπέτειες, κι εμείς θα είμαστε εδώ να παρακολουθούμε, να ενημερώνουμε και, αν χρειαστεί, να αντιδρούμε.

Σας αγαπώ μελοδραματικώς, γεια σας.

Στην φωτογραφία οι αχώριστοι Φίλοι στο Πάρκο κάθε μέρα ταΐζουν τα περιστέρια.

(δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα) την Τετάρτη 29.05.2024, αρ.φύλλου 4179)

κυκλο-φ-οριακα 1180, 31 Ιανουαρίου 2024

 

Τελευταία ημέρα του Γενάρη, Καλημέρα συμπολίτες και απανταχού αναγνώστες. Κι έρχεται ο Φλεβάρης με τις 29 ημέρες, καθότι το έτος 2024 δίσεκτον, τουτέστιν έχον 366 ημέρας, εξ ου και «δισ-εκτον». Βεβαίως, όπως όλοι γνωρίζουμε, «ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει, καλοκαίρι θα μυρίσει» οπότε όσο κι αν αγωνίζονται οι παντοειδείς μετεωρολόγοι να δικαιολογήσουν την ύπαρξή τους διαφημίζοντας «παν-τουρκικούς χιονιάδες» και «καιρούς φωτοβολίδες» – απίθανα πράγματα, σε μια Ελλάδα, επαναλαμβάνω, που δεν ξέρει πού πατάει και πού βρίσκεται και τρέχει πανικόβλητη πίσω από κάθε καραγκιοζάκι, είτε της πολιτικής, είτε του θεάματος-ακροάματος, είτε της τηλεόρασης. Και παράγει κατά συρροήν βουτυρόπαιδα, που με το πρώτο πασπάλι χιονιού κλείνονται στο σπίτι αντί να παίζουν χιονοπόλεμο στις αυλές των σχολείων…

Διαβάζω κατά καιρούς στις φιλο-κυβερνητικές ιστοσελίδες κάποιες καταθέσεις μαρτύρων (κατά κανόνα άσχετων με το συγκεκριμένο δυστύχημα) στην Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής για το έγκλημα των Τεμπών. Οι οποίες καταθέσεις σαφέστατα ρίχνουν όλη την ευθύνη της σύγκρουσης στον Σταθμάρχη και στον Μηχανοδηγό. Στο διάστημα 23.01-20.02.2024 θα κληθούν να καταθέσουν 24 μάρτυρες, μεταξύ των οποίων μία και μοναδική χαροκαμένη μάνα και ένας και μοναδικός επιζών. Όλοι οι υπόλοιποι, πλην του κ. Σπίρτζη, είναι με άμεσο ή έμμεσο τρόπο σημερινοί ή χθεσινοί κυβερνητικοί αξιωματούχοι ή φιλο-κυβερνητικά διοικητικά στελέχη. Είμαι απολύτως βέβαιος ότι τελικοί υπεύθυνοι θα είναι οι δύο προαναφερθέντες και ο κ. Σπίρτζης, που έκανε το έγκλημα να είναι Υπουργός στην Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Εδώ θα είμαστε, να διαβάζουμε, να βλέπουμε και να χαιρόμαστε την όμορφη χώρα μας.

Η οποία χώρα μας, αφ’ ετέρου, κατάφερε μετά από χρόνια γραφειοκρατικών αγώνων μεταξύ των υπηρεσιών της να παραχωρήσει το Πάρκο Βασιλέως Γεωργίου Α’, κατά κόσμον Πάρκο Αγίου Κωνσταντίνου (η Αγία Ελένη απουσίαζε κατά την ονοματοδοσία…) για δεύτερη φορά (τονιίω, 2^η φορά!) στον Δήμο Βόλου. Άξιον και Δίκαιον. Κι εκεί που περιχαρής διάβαζα τα της παραχωρήσεως τσακ! έρχεται η κεραμίδα, ακούστε Χριστιανοί. Το φοβερό και τρομερό «Υπερταμείο» ή ΤΑΙΠΕΔ, που διαφεντεύει όλη την ακίνητη περιουσία του Δημοσίου κατ’ επιταγήν των Μνημονίων – τα οποία Μνημόνια η Κυβέρνησή μας τα έχει στείλει στον εξαποδώ και οι επενδυτικές βαθμίδες τραβούν την ανηφόρα αλλά αυτοί οι επαίσχυντοι οργανισμοί υποδούλωσης παραμένουν σε λειτουργία – παραχωρεί στον Δήμο Βόλου 25.000 τ.μ. χόρτα, δέντρα, δρομάκια και κρατάει για την πάρτη του 185 τ.μ. όπου υπάρχει η καφετέρια!! Δεν πίστευα στα μάτια μου, τέτοιο «τρολλάρισμα». στον Άρχοντά μας δεν το φανταζόμουνα. Ρε παιδιά, έλεος πια, ανάλγητο αυτό το «Υπερταμείο». Ο άνθρωπος στην καφετέρια ήθελε να βάλει πόδι και χέρι, τα χορτάρια τι να τα κάνει, πάρκα και αηδίες…

Ακόμα γελάω. Δεν ξέρω πώς θα εξελιχθεί η κατάσταση, αλλά γέλασα μέχρι δακρύων – άτιμη κενωνία!

Αλλά δεν είναι καθόλου για γέλια το αίτημα παραχώρησης του συνόλου της χερσαίας ζώνης του Λιμένος στον Δήμο Βόλου. Το αίτημα είναι πολύ παλιό, έχει επαναδιατυπωθεί επισήμως από το Δημοτικό Συμβούλιο (κι εγώ συνέβαλα πολύ σ’ αυτό…) τον Φεβρουάριο 2010 (πωπω! 14 χρόνια πίσω…), επί Μονακό δεν ξέρω λεπτομέρειες (ποιος ξέρει;…) αλλά κατά καιρούς ακούω κάτι κραυγές, μακάρι να βρεθεί κάποια άκρη κύριοι και κυρία Βουλευτές του Νομού.

Τις προάλλες βρέθηκα επωχούμενος στο Νότιο Πήλιο. Πέντε (5) μήνες μετά τις πλημμύρες του Σεπτεμβρίου η κατάσταση παραμένει απελπιστική. Στον Πλατανιά το γερμένο σπίτι πάνω στο βουλιαγμένο λεωφορείο μαυρίζει την ψυχή. Παρακεί τα στοιβαγμένα αυτοκίνητα που ανασύρθηκαν από τον βυθό τρομάζουν (βλέπε και την σημερινή μας φωτογραφία). Στην Μηλίνα οι ρίζες των θεόρατων δέντρων, ένα κουβάρι στην ακροθαλασσιά, μαζί με την γεφυρούλα που πήρε το ποτάμι και κατάφεραν να ανελκύσουν επιτείνουν τις εικόνες της πλαγιάς που έχει φύγει και των χειμάρρων που δεν έχουν, πλέον, κοίτη αλλά ένα μεγάλο, πετροσπαρμένο ίσιωμα. Κι όλη την ώρα σκεφτόμουνα «ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει…» και τι θα γίνουν αυτοί κι άλλοι πολλοί τόποι στην γειτονιά μας, που έχουν κρεμάσει μεγάλο κομμάτι της ύπαρξής τους στον τουρισμό. Θα προλάβουν;

Στην πόλη υπάρχει η επέλαση των τροχονόμων. Για την ακρίβεια, μία ακόμη επέλαση. Οι καινούργιοι κάτοικοι, μεταξύ των οποίων ο Άρχοντας, πιθανώς και ο νέος Κύριος Διοικητής, δεν έχουν ζήσει τις καταστάσεις του παρελθόντος που έχουμε ζήσει οι παλιοί Βολιώτες. Κι έχουμε ζήσει πολλές τέτοιες επελάσεις, με τις οποίες ούτε το πρόβλημα λυνόταν, ούτε οι συμπολίτες αλλά ούτε και οι καταστηματάρχες ήταν ευχαριστημένοι. Μόνο μερικά λεφτά προστίμων έμπαιναν στα κρατικά ταμεία, αν, βεβαίως, δεν διαγράφονταν αρμοδίως. Έτσι όλοι ήταν δυσαρεστημένοι, ακόμη και οι Αστυνόμοι που έβλεπαν το μάταιον των προσπαθειών τους (τότε είχα πολλές κυκλοφοριακού χαρακτήρα επαφές μαζί τους, και όχι μόνο λόγω των Ολυμπιακών Αγώνων). Γι’ αυτό μπήκαν οι κορύνες στους άξονες των αρτηριών και με το τσακ!, ως δια (τεχνικής) μαγείας, που λένε, όλα τα προβλήματα λύθηκαν. Ακόμη και τα λεωφορεία, χωρίς πράσινα άλογα, κινούνταν πολύ πιο γρήγορα. Μόνο μερικοί, εκ φύσεως γκρινιάρηδες και εκ θέσεως αντιπολιτευόμενοι αντιτάχθηκαν. Αλλά οι κορύνες έμειναν στην θέση τους επί επτά (7) χρόνια! Διότι οι Βολιώτες τις ήθελαν. Ύστερα ήρθε ο Άρχων του Μονακό (ο Μονεγάσκος, λέει ένας καλός φίλος) και τα πήρε όλα σβάρνα.

Αλλά τώρα σφίξαν τα πράγματα. Κι αναγκάζεται να κάνει αυτό που όλοι ξέρουν πολύ καλά ότι δεν θα έχει αποτέλεσμα. Εκείνο που επίσης δεν ξέρει τι να το κάνει είναι σίγουρα το Τραινάκι του Πηλίου…

Στις 28 Ιανουαρίου 2000 έγιναν τα εγκαίνια του μετρό της Αθήνας με πάρα πολύ κόσμο στα δωρεάν δρομολόγια των συρμών. Το μετρό της Θεσσαλονίκης το περιμένουμε, επιτέλους, τον Νοέμβριο 2024.

Σας ασπάζομαι απεριφράστως. Γεια σας και Χαρά σας.

(δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα!) την Τετάρτη 31.01.2024, αρ.φύλλου 4101)

κυκλο-φ-οριακα 1167, 25 Οκτωβρίου 2023

 

Καλημέρα σε όλη την ομήγυρη.

Καλή μέρα και καλή συνέχεια με καλόν καιρό, μπας και γλιτώσουμε λίγο καλοριφέρ! Και καλή παρέλαση, στην 79^η επέτειο της απελευθέρωσης του Βόλου από την ιταλογερμανική κατοχή και στην 83^η από το ένδοξο ΟΧΙ στα βουνά της Αλβανίας. Και Χρόνια Πολλά στους Δημήτρηδες και τις Δήμητρες.

Ακόμη περιμένουμε τα επίσημα αποτελέσματα των Εκλογών από το Πρωτοδικείο. Κάποια μπερδέματα φαίνεται ότι υπάρχουν, κάποιοι ψήφοι αμφισβητούνται (δεν είναι και πάρα πολλοί, με όλη αυτή την αποχή που καταγράφηκε…) και φτού! κι απ’ την αρχή, μετράνε και ξαναμετράνε οι ταλαίπωροι του Πρωτοδικείου. Επίσης δεν έχω καταλάβει ακριβώς πώς γίνεται η κατανομή των εδρών στην αντιπολίτευση (την συμπολίτευση την έχει καλά οχυρωμένη ο νόμος του κ. Βορίδη με το 43%) και κάθε τόσο ακούω περί «ανατροπής» (ανατροπή, μία ακόμη λέξη της μόδας, καθημερινά παρούσα).

Όπως και η λέξη «αυτοάμυνα», η οποία κατά κόρον, αποκλειστικά σχεδόν, χαρακτηρίζει τις δράσεις του Ισραήλ απέναντι στους Παλαιστίνιους. Ποια είναι η ειδοποιός διαφορά της αυτοάμυνας του Ισραήλ από την άμυνα, στην οποία, αν δεν απατώμαι, έχει απόλυτο δικαίωμα κάθε χώρα, κάθε λαός; Και οι Ουκρανοί, για παράδειγμα, τι κάνουν; Αμύνονται ή αυτοαμύνονται; Και μη μου πείτε περί «εσωτερικού εχθρού» διότι α) οι Παλαιστίνιοι ποτέ δεν συνυπήρξαν με τους Ισραηλινούς και β) τότε με τις Ερυθρές Ταξιαρχίες η Ιταλία και πιο πρόσφατα η Γαλλία με το Μπατακλάν θα έπρεπε επίσης να «αυτοαμύνονται».

Και λέγοντας περί αμύνης (μέρες που ‘ναι κιόλας…) όλα καλά κι όλα ωραία στο στράτευμα και στην κυβέρνηση. Πτώση Canadair, δύο νεκροί πιλότοι – απλή ανακήρυξη ηρώων, εκρήξεις στην Νέα Αγχίαλο – απλή μετάθεση του Διοικητή, πλημμύρα στο Στεφανοβίκειο – απλή μετακίνηση ολόκληρης της 1^ης Ταξιαρχίας Αεροπορίας Στρατού (ΤΑΞΑΣ) σε Τύρναβο-Λάρισα, 5 νεκροί σε «ατύχημα» στην Λιβύη – απλή συμμετοχή στο πένθος των οικογενειών. Ποτέ και καμία ανάληψη ευθύνης, οι Αρχηγοί ακλόνητοι, οι Υπουργοί το ίδιο – κι όσο τα σκέφτομαι αυτά τόσο θυμάμαι τον έσχατο κ. Καραμανλή, που με δάκρυα στα μάτια παραιτήθηκε από Υπουργός Υποδομών μετά το φοβερό δυστύχημα στα Τέμπη τον Φεβρουάριο, και στις εκλογές του Ιουνίου επανεκλέχτηκε πρώτος και καλύτερος βουλευτής απασών των Σερρών και περιμένει την επόμενη υπουργοποίησή του. Όσο για τα ελικόπτερα, μίλησα με άνθρωπο που ήταν στο Στεφανοβίκειο πολλά χρόνια ως τεχνικός και μου είπε ότι όλοι ξέρανε ότι υπάρχει μεγάλος κίνδυνος να πλημμυρίσει το στρατόπεδο λόγω της Κάρλας και ότι για να αποφευχθεί κάτι τέτοιο χρειάζονταν πολύ συγκεκριμένα αντιπλημμυρικά έργα. Τα οποία έργα απλώς δεν τα έκανε ποτέ, κανείς. Ευθύνη; Κανείς και ποτέ. Τώρα ξεκουβαλάει (μετεγκαθίσταται, στα ελληνικά…) ολόκληρο το στρατόπεδο και κάπου πήρε το μάτι μου ότι η Μαγνησία «θρηνεί» επειδή χάνει οικονομικά μεγέθη από κάπου 500 οικογένειες κλπ. κλπ.

Κατά τα άλλα, καλά. Το Λιμάνι βαδίζει προς πώληση στον γνωστό επιχειρηματία κύριο Ιβάν Σαββίδη, ο οποίος κατ-έχει και τον Οργανισμό Λιμένος Θεσσαλονίκης, οι πληροφορίες μου λένε ότι υπάρχει κάποια ένσταση, θα δούμε. Αλλά κανείς δεν έχει απαντήσει στο καίριο ερώτημα σε τι θα ωφελήσει την πόλη και τον νομό μας αυτό το ξεπούλημα. Η ιστορία του LNG στον Παγασητικό προχωρεί ύπουλα, τώρα, μετά τον εκλογικό καταποντισμό του Kostas Agorastos και πριν την έλευση της νέας Περιφερειακής Αρχής, εισάγεται στο απερχόμενο Περιφερειακό Συμβούλιο «προς συζήτησιν» η σχετική Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων. Αγρυπνούμε μαζί με πολλούς και πολλές, με μεγάλη πίστη και αισιοδοξία μετά και την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας κατά της ΑΓΕΤ και υπέρ του Περιβάλλοντος της Μαγνησίας.

Στους δρόμους εμφανίστηκε μετά από πολύυυυυν καιρό η Τροχαία και αφαίρεσε πινακίδες οχημάτων παραβατών στάθμευσης. Μια παλιά ιστορία που επαναλαμβάνεται (συνήθως κατόπιν αρμοδίου τηλεφωνήματος, εν προκειμένω δια την προστασίαν της πράσινης λεωφορειολωρίδας…) με πολύ μελό, πολλά δάκρυα, πολλή νομοθεσία, πολλές κορώνες περί «νοοτροπίας» και, κυρίως, πολλές άνωθεν παρεμβάσεις «για να φανούν εμπιστευτοί στον ίδιο τον Λομπάρδο», που λέει και η ζακυνθινή καντάδα. Και καθώς έκανα ένα σχετικό μικρό σχόλιο κάπου στο διαδίκτυο, δέχτηκα ερώτηση σχετική με το μονίμως άδειο parking Φιλελλήνων «Το ανέλαβε η νέα εταιρεία;» και δεν ήξερα τι να απαντήσω. Ξέρει κανείς ή είναι κι αυτό μία ομιχλώδης ιστορία παρόμοια με του παρακείμενου φούρνου;

Για τον «ποδηλατόδρομο» Ρήγα Φεραίου με συγκίνησαν πραγματικά οι τέσσερεις (4 ακριβώς) γραμμές «αμφισβήτησης» που διάβασα σε ιστορικό ΜΜΕ του τόπου μας!

Σας αγαπώ και σας υπολήπτομαι διακαώς. Γεια σας.

Στο σκίτσο του Μποστ (Μέντης Μποσταντζόγλου, 1918-1995) με την Μαμά Ελλάδα, που φοράει ένα μόνο ψηλοτάκουνο γοβάκι, και τα δυο παιδιά της, τον Πειναλέοντα, που χαιρετάει στρατιωτικά με το αριστερό χέρι και την Ανεργίτσα, που κρατάει στο δεξί χέρι «βιβλιάριον απόρον κορασίς», ο ενθουσιασμός είναι καταφανής και οι (τότε) σημαίες ανεμίζουν.

(δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα!) την Τετάρτη 25.10.2023, αρ.φύλλου 4034)

 

κυκλο-φ-οριακα 1128, 30 Νοεμβρίου 2022

 

5ο Δ.Σ. Βόλου Γυμναστικές Επιδείξεις Ιούνιος 1965

Μια αδημονία την έχω συμπολίτες, καλημέρα σας. Έρχεται αύριο στην πόλη μου ο Αντώνης Ρέμος, μικρό πράμα είναι αυτό; Μέχρι τώρα, αν δεν κάνω λάθος, έναρξη των χριστουγεννιάτικων εκδηλώσεων μαγείας γινόταν στις 6 Δεκεμβρίου, εορτή του πολιούχου μας Αγίου Νικολάου, τώρα θα υπάρξει επιμήκυνση. Μαγικά πράγματα, ζωή να ‘χουμε συμπολίτες!

Εντύπωση έκανε στους παλιούς Βολιώτες η φωτογραφία της περασμένης Τετάρτης με τον κυρ Κώστα και το αμαξάκι του μπροστά στον Άγιο Κωνσταντίνο. Ξύπνησε θύμησες από έναν καλύτερο, φτωχότερο, πιο ήρεμο Βόλο, όπου τα αμαξάκια μετέφεραν τις ανάγκες, τις χαρές και τις λύπες των ανθρώπων. Και λίγο αργότερα τους επισκέπτες, είτε τους αμερικάνους ναύτες από τα αντιτορπιλικά στο λιμάνι, είτε τους γενικώς τουρίστες, είτε, πιο πρόσφατα, την ελίτ των κρουαζιεροπλοίων. Και όλοι ήταν ευχαριστημένοι, όλοι ήταν χαρούμενοι, ο Βόλος ήταν μία από τις Ελληνικές παραθαλάσσιες πόλεις στις οποίες κυκλοφορούσαν ιππήλατα οχήματα, κοινώς αμαξάκια. Ύστερα, στα χρόνια της μιζέριας, κάποιοι αισθάνθηκαν ότι κάτι χάνουν στον ανταγωνισμό κι άλλοι ότι ενοχλούνται από τα πέταλα και τις σβουνιές των αλόγων κι άλλοι ότι δήθεν καταστρατηγούνται νόμοι και προφήτες. Ανακάλυψαν ότι ως οχήματα δρόμου τα αμαξάκια όφειλαν να έχουν αριθμό κυκλοφορίας (!, τα ποδήλατα γιατί δεν έχουν; στον δρόμο δεν κινούνται κι αυτά;), ανακάλυψαν ότι η παραλία είναι πεζόδρομος (που δεν ήταν χαρακτηρισμένη, εγώ το ανακάλυψα και το οριστικοποίησα) και άρα δήθεν δεν μπορεί να κινούνται τα αμαξάκια (στους πεζοδρόμους της Ευρώπης κινούνται νομιμοτάτως (!) πολύ πιο επικίνδυνα τραμ) αρχές και εξουσίες έπεσαν να φάνε ό,τι είχε απομείνει από τα όμορφα, γραφικά και εντελώς ακίνδυνα αμαξάκια. Έτσι ο Βόλος διαγράφηκε από τον πίνακα των παραθαλάσσιων πόλεων με αμαξάκια και λίγο μετά εξελίχτηκε σε Μονακό με μάγους Άρχοντες, άπειρα καφενεία και τρελή κυκλοφορία. Στις πόλεις όπου συνεχίζουν να λειτουργούν τα αμαξάκια (Κέρκυρα, Ναύπλιο, Σπέτσες κλπ., ακόμα και Κηφισιά) οι «αυστηροί» νόμοι» δεν έχουν, προφανώς, ισχύ.

Τι να πεις; Και πού να το πεις; Εδώ ο άλλος έφραξε τον πεζόδρομο εδώ και τόσες μέρες και δεν βρέθηκε ένα όργανο, μια Αρχή να καταργήσει αυτό το αίσχος. Κανείς, τίποτα. Πηγαίνετε στον πεζόδρομο Δημάρχου Κονταράτου να δείτε και αυτοπροσώπως τις ξύλινες ζαρντινιέρες  με τις ελίτσες, το χάλι αυτής της πόλης. Διότι για χάλι πρόκειται, συμπολίτες. Όταν ο καθένας δικαιούται να φράσσει μια δίοδο για πεζούς, εμποδιζόμενα άτομα και άτομα με αναπηρία χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανέναν, αυτό εγώ το λέω χάλι. Κυκλοφόρησε δε, αλλά δεν παίρνω την ευθύνη της αλήθειας, ότι αυτό έγινε «με προσωπική εντολή Δημάρχου», αν τελικά είναι αλήθεια θα πρόκειται για ακόμη μεγαλύτερο χάλι. Και βέβαια ας μην ξεχνάμε ότι βάσει νόμων, προφητών και κανονιστικών αποφάσεων δημοτικών συμβουλίων για οποιαδήποτε πράξη επί οδού παντός είδους απαιτείται απόφαση Επιτροπής Βιώσιμης Κινητικότητας (τα νιάτα μας φάγαμε εκεί μέσα, 1985-2010). Αλλά δε βαριέσαι…

Θέμα της ίδιας Επιτροπής (παλαιότερα την λέγαμε πιο απλά Επιτροπή Κυκλοφοριακών Θεμάτων, από Καλλικράτη και μετά μπήκε δυνατά το θέμα της Βιώσιμης Κινητικότητας (sustainable mobility) και ψιλομπλέξαμε…) είναι και οι θέσεις στάθμευσης για τους πελάτες των διαφόρων ειδών πολυκαταστημάτων, ανάλογα με το μέγεθος του καθενός. Και εδώ, φυσικά, υπάρχει αρμόδια και δεσμευτική νομοθεσία, το κατάστημα υποχρεούται να φέρει μελέτη κυκλοφοριακών επιπτώσεων από την λειτουργία του. Υποχρεούται επίσης να κατασκευάσει και να λειτουργεί τον απαιτούμενο αριθμό θέσεων στάθμευσης και η Υπηρεσία υποχρεούται, αντιστοίχως, να ελέγχει αυτή την διαδικασία και όχι άπαξ, αλλά διαρκώς. Έχω την αίσθηση ότι σε κάποιες περιπτώσεις οι προδιαγραφές που κάποτε μπορεί να πληρούνταν τώρα πλέον, για πολλούς και διάφορους λόγους, δεν πληρούνται. Το αποτέλεσμα είναι κυκλοφοριακά ζητήματα στους πέριξ δρόμους – και δεν μιλώ για την Κ.Καρτάλη, όπου το κυκλοφοριακό πρόβλημα είναι σοβαρό και καθημερινό, δεδομένου ότι, σύμφωνα με την άδεια που χορήγησε η ως άνω Επιτροπή, οι απαιτούμενες θέσεις στάθμευσης δήθεν καλύπτονται σε παρακείμενο υπόγειο parking… Μιλώ για άλλες εγκαταστάσεις, όπου φαίνεται ότι υπάρχει πρόβλημα σταθμεύσεων και βέβαια κανείς δεν ασχολείται.

Έγραψα parking, τι το ‘θελα; Βγήκε μπροστά μου, θηρίο ολόκληρο και οσονούπω κατάφωτο, το δημοτικό parking Φιλελλήνων. Το οποίο κανένας δεν μου λέει αν δουλεύει, πώς δουλεύει, αν βγάζει τα λεφτά του, δεν ξέρω βρε παιδιά, στα άλλα parking του Βόλου, κλειστά και ανοιχτά, όταν περνάω τυχαία βλέπω εισόδους, βλέπω εξόδους, βλέπω μια κίνηση, κάτι τέλος πάντων. Στην Φιλελλήνων (και είναι ο δρόμος για το σπίτι μου) σχεδόν πάντοτε δεν συμβαίνει τίποτε, δεν ξέρω τι να υποθέσω.

«Μια ζωή περιμένω, μα δεν γίνονται θάματα / μια ζωή σ’ ανασταίνω στα γαλάζια σου γράμματα…» (Γ.Χατζηνάσιος, Γ.Κανελλόπουλος, Δ.Γαλάνη), άσμα ηρωικόν και πένθιμον.

Και με την «Κιβωτό του Κόσμου» τι θα γίνει τώρα που άνοιξαν διάφορα κιβώτια κι άρχισε να χύνεται λίγο φως (άπλετο δεν περιμένω να γίνει ποτέ…) σε διάφορες υποθέσεις, από έσοδα και λογαριασμούς μέχρι δωρεές Προσκόπων, Συμμαθητών και Χορωδών και «δωρεές» με αμοιβή ενός εκατομμυρίου ευρώπουλων – ρεζίλι στο πανελλήνιο μας έκανες όλους τους Βολιώτες, για μία ακόμη φορά, αφεντικό, δεν μας έφτανε ο ένας… Αλλά θα μου πεις όμοιος ομοίω αεί πελάζει, όπως έγραψε και ο Πλάτων στο Συμπόσιο ή, επί το δημοτικότερον, όμοιος τον όμοιο (αγαπά) κι η κοπριά τα λάχανα. Και πολύ φοβάμαι ότι θα μ(π)άθουμε κι άλλα, νέο Διοικητικό Συμβούλιο στο Κληροδότημα Δεληγεώργη διαβάζω, ψυχραιμία συμπολίτες.

Σας αγαπώ και σας σκέπτομαι αναφανδόν και ακροποδιτί. Γεια σας.

Στην φωτογραφία μία ακόμη όμορφη ανάμνηση. 5^ο Δημοτικό Σχολείο Βόλου, Γυμναστικές Επιδείξεις στην αυλή του 4^ου, Ιούνιος 1965, 6^η και 5^η τάξη μαζί, Δάσκαλος ο Σταύρος Ντόντος, γυμναστές στα δημοτικά σχολεία δεν υπήρχαν.

(δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" την Τετάρτη 30.11.2022, αρ.φύλλου 3825)

κυκλο-φ-οριακα 1089, 26 Ιανουαρίου 2022

 

Είναι όλα υπό έλεγχον, συν-Έλληνες, όλα, μην ανησυχείτε για τίποτε, είμαστε άριστα προετοιμασμένοι για την αντιμετώπιση παντός κακού. Κι όταν λέμε παντός, εννοούμε παντός. Κι όταν λέμε κακού, εννοούμε κακού, από κακό σπυρί και κακό μάτι μέχρι κακο-λογία, μέχρι κακο-ψυχία, μέχρι και κακο-καιρία. Αυτό, πριν.

Μετά έρχεται το άτιμο το κακό. Και φαίνεται περίτρανα ότι δεν ήμασταν προετοιμασμένοι. Και γίνεται ό,τι γίνεται τέλος πάντων, εμείς ευθαρσώς αναγνωρίζουμε μέρος των ευθυνών, πάντα υπάρχουν κάποια εξιλαστήρια θύματα, υποσχόμεθα όμως εκ βαθέων και ακατακρίτως ότι την επόμενη φορά θα είμεθα οπωσδήποτε άριστα προετοιμασμένοι για την αντιμετώπιση παντός κακού. Και έρχεται η άτιμη η επόμενη φορά…

Καλημέρα συμπολίτες! Χιονοπασπάλισε στη γειτονιά μας, χιόνισε στο βουνό μας, ένας ωραίος χειμώνας, έχουμε πει δεκάδες φορές, και από αυτή τη στήλη, ότι το χιόνι είναι πολύ χρήσιμο, εμπλουτίζει τις πηγές, ζωογονεί τα ρέματα, ποτίζει την καλλιεργούμενη γη. Βεβαίως προκαλεί κάποιες δυσλειτουργίες στα δίκτυα, οδικά, ηλεκτρικά, υδροδοτικά, μπορεί και στο δίκτυο φυσικού αερίου – μην ξεχνάτε τους λέβητες φυσικού αερίου στα μπαλκόνια, αυτή την επικίνδυνη ανοησία που δεν υπάρχει σε καμία ευνομούμενη χώρα, οι οποίοι μπορούν πολύ εύκολα να καταστραφούν σε έναν παγετό-συνέχεια μιας καλής χιονόπτωσης. Πρέπει επίσης να γίνει βίωμα ότι όποιος κινείται για οποιονδήποτε λόγο με αυτοκίνητο στο βουνό πρέπει να έχει μαζί του αλυσίδες και να ξέρει να τις περάσει αν χρειαστεί – αυτά τα απλά πράγματα δεν τα «έχουμε» εμείς οι Έλληνες, αδέρφια, δεν πιστεύουμε ότι θα χρειαστούν οι ρημαδο-αλυσίδες. Ακόμα κι όταν χρειάζονται εμείς πιστεύουμε ότι θα τα βγάλουμε πέρα χωρίς αυτές. Γιατί είμαστε οδηγάρες, γιατί έχουμε το καλύτερο όχημα του κόσμου, έστω και χωρίς 4 επί 4, γιατί «σιγά τώρα μη βάλω εγώ αλυσίδες». Κι ένα μέρος των μεγάλων ή μικρών εγκλωβισμών που συμβαίνουν κάθε χρόνο απανταχού της Ελλάδας μέσα ή έξω από τα φώτα της τηλεοπτικής δημοσιότητας, οφείλεται ακριβώς στην έλλειψη χιονοαλυσίδων.

Το υπόλοιπο, το μεγαλύτερο μέρος αυτών των καταστάσεων, οφείλεται α) στην απουσία συγκεκριμένων σχεδίων δράσης για την κάθε μία εξειδικευμένη περίπτωση (τεχνοκρατικό ζήτημα που ενδεχομένως, λέω, μπορεί να βελτιωθεί) και β) στην ασυνεννοησία μεταξύ των εκάστοτε αρμοδίων φορέων (πολιτικό ζήτημα που δεν πρόκειται να βελτιωθεί στον αιώνα τον άπαντα σε μια χώρα όπου σταδιακά τα πάντα παραχωρούνται σε ιδιώτες, αλλοδαπούς τις περισσότερες φορές, και όπου φέρνουν έναν αλλοδαπό να ασχοληθεί με την προστασία μας κι άλλον έναν να ασχοληθεί με το ποδόσφαιρό μας). Δεν πρόκειται, φίλοι αναγνώστες, εγώ το έχω πιστέψει πλέον, έτσι θα πορευόμαστε αιωνίως «προς τα πεπρωμένα» μας.

Το μόνο που θα βελτιώνεται συνεχώς και αδιαλείπτως θα είναι τα πλυντήρια εγκεφάλων μέσω της ολοένα ισχυροποιούμενης και αφειδώς χρηματοδοτούμενης τηλεόρασης. Ώστε να είμαστε ακόμη καλύτερα προετοιμασμένοι για την επόμενη φορά…

Και τελικά, και τούτη τη φορά, η θεόσταλτη λύση βρέθηκε (θυμάστε τον θεόσταλτο κύριο Τριαντόπουλο στην Εύβοια; αν όχι ψάξτε το στο γιουτούμπι, είναι καταπληκτικό). Βρέθηκε, που λέτε. Πήρε ο Ένας και Μοναδικός τηλέφωνο και το κανόνισε το θέμα: αποζημίωση από τις εταιρείες «Αττική Οδός Α.Ε» και «Αττικές Διαδρομές Α.Ε» 2.000 € σε κάθε εγκλωβισθέν όχημα. Τέλος, λήξη συναγερμού, όλα καλά, πάμε γι’ άλλα. Οι εγκλωβισθέντες Κατεχάκη, Μεσογείων, Κιφησίας, Μαραθώνος, Εθνική Οδό και κάτι άλλα ψιλά ας προσέχατε, γιατί δεν πήγατε κι εσείς από Αττική Οδό;

Κι όλα αυτά από μία χιονόπτωση που οι αν-εγκέφαλοι του Αστεροσκοπείου ονόμασαν «Ελπίδα» και οι καλοί επικοινωνιολόγοι των καναλιών ονόμασαν «Ελπίς», μια λέξη την οποία παραπάνω από το 50% των δύστυχων τηλεθεατών δεν καταλαβαίνει…

Πριν από αυτά τα πολύ σπουδαία, στο όμορφο «Μονακό» συνέβησαν δύο (2) σημαντικά γεγονότα.

α) 18 Ιανουαρίου 2022 (σημειώστε την ιστορική ημερομηνία) πραγματοποιήθηκε «επίθεση» εναντίον της παράνομης στάθμευσης στην οδό Δημητριάδος, μια δράση που υλοποιήθηκε από την Δημοτική Αστυνομία (με εξάρχουσα αυτοπροσώπως την κυρία Αντιδήμαρχο) και την Τροχαία, και απέδωσε πλήθος προστίμων – ενισχυτικών των τεραστίων αποθεματικών του Δήμου μας, που όμως δεν έχει λεφτά για απαλλοτριώσεις. Η κατάσταση, βέβαια, καθόλου δεν βελτιώθηκε, δέκα λεπτά μετά την «επίθεση» η στάθμευση ήταν απολύτως αποκατεστημένη. Αυτό το πολύ απλό γεγονός, ότι δεν αντιμετωπίζεται έτσι αποσπασματικά η παράνομη στάθμευση στις αρτηρίες του Βόλου είναι τόσο δύσκολο να γίνει κατανοητό; Είναι τόσο δύσκολο, φαίνεται.

β) 20 Ιανουαρίου 2022 η Αρχή του Αθλητισμού έκλεισε την εξωτερική 50άρα πισίνα του κολυμβητηρίου του ΕΑΚ «λόγω της επερχόμενης κακοκαιρίας». Έχω φωτογραφία από τότε που κολυμπούσαν στο ΕΑΚ τα παιδιά μου, όπου η πισίνα λειτουργούσε άψογα με χιόνι στρωμένο γύρω-γύρω! Τώρα δεν μπορεί. Και το δεύτερο κολυμβητήριο, που με κόπους και θυσίες προηγούμενων Δημοτικών Αρχών του Δήμου Νέας Ιωνίας δημιουργήθηκε, παραμένει εδώ και μήνες κλειστό, περιμένοντας την «ενεργειακή αναβάθμιση». Στο μεταξύ το ιστορικό κολύμπι στον Βόλο; δε βαριέσαι αδερφέ, ο ΝΠΣ-Πύδνα να ‘ναι καλά και οι διάφοροι παραγοντίσκοι, που κάθε μέρα ιδρύουν κι ένα καινούργιο «ναυταθλητικό σωματείο».

Τέλος. Επί του πληκτρολογίου το καινούργιο νέο: 1.000 € αποζημίωση από την Ιταλική «ΤΡΑΙΝΟΣΕ Α.Ε» στους ταλαιπωρηθέντες επιβάτες των τραίνων στο Λιανοκλάδι (άλλη ιστορία φρίκης κι αυτή). Τώρα ησύχασα τελείως, τακτοποιήθηκαν όλα, πάω για ύπνο. Γεια σας.

Στην φωτογραφία το καλοκαίρι, που οπωσδήποτε θα έρθει.

(δημοσιεύτηκε στην 125χρονη (1898-2022) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 26.01.2022, αρ.φύλλου 37.631)

κυκλο-φ-οριακα 1066, 7 Ιουλίου 2021

ενήλικος ασημόγλαρος, αγέρωχος συν-ταξιδιώτης

Ημέρα έβδομη στον έβδομο μήνα, καλημέρα συμπολίτες! Ο «ιερός», κατ’ άλλους «συμπαντικός», αριθμός 7 (επτά) εμφανίζεται σχεδόν παντού στη ζωή μας, από τις 7 ημέρες της εβδομάδας, τα 7 φωνήεντα της ελληνικής μας γλώσσας και την 7φωτη λυχνία των Εβραίων μέχρι τις 7 σφραγίδες, τους 7 αγγέλους, τις 7 πληγές και τις 7 χρυσές φιάλες της Αποκάλυψης, που απευθύνεται, κυρίως, στις 7 εκκλησίες της Ανατολής (Μικράς Ασίας). Στην πορεία της ανθρωπότητας υπήρξαν πολλοί άνθρωποι, ανάμεσά τους και πολύ επιστήμονες, μαθηματικοί και άλλοι, που προσπάθησαν να κατανοήσουν και να αποκωδικοποιήσουν, τρόπον τινά, αυτόν τον αριθμό και έχουν καταλήξει, που λέει ο λόγος, σε απίθανα συμπτωσιο- και συνωμοσιο-λογικά συμπεράσματα. Αλλά και η ίδια η Εκκλησία χρησιμοποίησε τον αριθμό 7 για να ορίσει τις 7 χριστιανικές αρετές (ευσπλαχνία, ταπεινότητα, αγνότητα, φιλαλληλία, επιείκεια, καλοσύνη, εργατικότητα) και τα 7 θανάσιμα αμαρτήματα (αλαζονεία, ζηλοφθονία, οργή, οκνηρία, απληστία, λαιμαργία, λαγνεία).

Τέτοια ωραία συμβαίνουν, την ώρα που αφ’ ενός τα κρούσματα αυξάνονται και αφ’ ετέρου κάποιοι, ξένοι και ντόπιοι, οραματίζονται σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης, λόγω «υγειονομικής αναγκαιότητος» παρά το ρητό ψήφισμα της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης από 27.01.2021 (5^η Συνεδρίαση) με αρ. 2361/2021 με το οποίο καλούνται τα κράτη-μέλη και η Ευρωπαϊκή Ένωση:

σημείο 7.3.1 να διασφαλίσουν ότι οι πολίτες ενημερώνονται ότι ο εμβολιασμός ΔΕΝ είναι υποχρεωτικός και ότι κανείς δεν πιέζεται πολιτικά, κοινωνικά ή με άλλο τρόπο να εμβολιαστεί, εάν δεν το επιθυμεί,

σημείο 7.3.2 να διασφαλίσουν ότι κανείς δεν υφίσταται διακρίσεις για το ότι δεν έχει εμβολιαστεί, λόγω πιθανών κινδύνων για την υγεία ή επειδή δεν θέλει να εμβολιαστεί.

σημείο 7.5.2 να χρησιμοποιούν πιστοποιητικά εμβολιασμού μόνο για τον καθορισμένο σκοπό παρακολούθησης της αποτελεσματικότητας του εμβολίου, των πιθανών παρενεργειών και των ανεπιθύμητων ενεργειών.

Παρ’ όλα αυτά εμείς εδώ στην Ελλάδα είμαστε εκτός από ανεύθυνοι τώρα και «τζαμπατζήδες», για δεύτερη φορά, καθώς το ίδιο είχαμε υπάρξει και το 2011, με αφορμή το κίνημα «δεν πληρώνω» στα διόδια. Τότε νονός ήταν ο κ. Πεταλωτής, τώρα είναι αυτοπροσώπως ο κ. Μητσοτάκης – μια χαρά περνάμε.

Και οι άλλοι, στον Τσουγκριά, το νησάκι απέναντι από το λιμάνι της Σκιάθου, καλά περνάνε επίσης. Πηγαινοέρχονται ελικόπτερα με κορίτσια «ινφλουένσερ» (λέξη, κατ’ ουσίαν, αμετάφραστη, προερχόμενη από το αγγλοσαξωνικό ρήμα influence, που σημαίνει επηρεάζω, επιδρώ, εξ ου και η βλακώδης προσπάθεια απόδοσης του όρου ως «επιδραστικός/-η/-ο», κάτι που σ’ εμένα τουλάχιστον δεν λέει τίποτε). Τα κορίτσια, που λέτε, πληρώθηκαν καλά, καθώς έμαθα, για να αποβιβαστούν στο νησί και να φωτογραφηθούν σε μεγάλα κέφια με τον Άρχοντα του Βόλου και ιδιοκτήτη του εκεί μπαρ. Μεγάλες στιγμές ζούμε, κι από νερό ας είν’ καλά τα εμφιαλωμένα – πανηγυρίζει και γνωστή βολιώτικη ιστοφυλλάδα με το «εξαιρετικό» διαφημιστικό βίντεο, ενώ βεβαίως για το νερό της Αγριάς δεν χαλαλίζει ένα σχόλιο…

Βρέθηκα Σάββατο πρωί ώρα 11:10 στον οργανωμένο χώρο στάθμευσης Μπόρελ, όπου συνάντησα 6 εταιρικά οχήματα παρκαρισμένα σε κανονικές θέσεις στάθμευσης και 23 εταιρικά μοτοποδήλατα στη σειρά πάνω στο πεζοδρόμιο. Δεν ξέρω αν υπάρχει ή όχι κάποια συμφωνία με τον Δήμο, θυμάμαι όμως ότι κάποτε (τότε που δεν γινόταν τίποτε σ’ αυτή την πόλη, και περιμέναμε να έρθει ο Άρχων με τα Αρχοντόπουλά του να κάνει κάτι…) τα ψάχναμε αυτά τα πράγματα, και οι υπηρεσίες το ξέρουν. Όπως επίσης ψάχναμε τον αριθμό των θέσεων στάθμευσης σε σχέση με τα τετραγωνικά μέτρα κάλυψης των πολυκαταστημάτων και των μεγάλων κέντρων διασκέδασης, κάτι που επίσης ξέρουν πώς γίνεται οι υπηρεσίες. Τώρα δεν ξέρω πρώτον τι ισχύει και δεύτερον τι γίνεται. Ακούω και κάτι τρελά, που δεν θέλω να τα πιστέψω αδέρφια, πως τάχα, λέει, τα περισσότερα πρόστιμα για διάφορους λόγους «πατσίζονται» με εισιτήρια διαρκείας, αν είναι δυνατόν!

Όπως υποσχεθήκαμε, κι επειδή οι απορίες μας όλο και πληθαίνουν, ξεκινάμε την στήλη μέσα στην στήλη με τίτλο «απορίας άξιον»: α) πού βρίσκεται το έργο ανακαίνισης του Δημοτικού Θεάτρου; β) γιατί καθυστερεί η πλήρης λειτουργία της έτοιμης από καιρό Ιχθυόσκαλας; γ) γιατί τα πάμπολλα και καθ’ όλα άξια αυτοδιοικητικά στελέχη της Νέας Δημοκρατίας των παρελθόντων ετών ανέχονται σε κάθε δημόσια εμφάνισή του να τους αποκαλεί «λαμόγια», «πολιτικούς απατεώνες», «άχρηστους», «ανίκανους» και ένα σωρό παρόμοια και χειρότερα ο Άρχων, ο οποίος, στο κάτω-κάτω, από το ίδιο τους το Κόμμα υποστηρίχτηκε;

Κι όποιος ξέρει και θέλει, μακάρι να μας δώσει απαντήσεις. Κι επειδή πολλοί κακοπροαίρετοι σ’ αυτή την κοινωνία που ζούμε υπάρχουν, να τους ενημερώσω πάραυτα ότι οικογενειακώς άπαντες ομοθυμαδόν είμεθα εμβολιασθέντες, εντάξει; Αυτό είναι άλλο κι άλλο είναι αυτή η κατάφωρη παραβίαση των δικαιωμάτων απάντων, που βρίσκεται σε εξέλιξη.

Και η εκδήλωση του Λυκείου των Ελληνίδων Βόλου για την Ηρωίδα Εξοδίτισσα του Μεσολογγίου (10 Απριλίου 1826) Τασούλα Γυφτογιάννη ήταν εξαιρετική και αξίζει ένα εύγε!

Θα τα ξαναπούμε, γεια σας.

Στην φωτογραφία ένας ενήλικος ασημόγλαρος συνταξιδιώτης με αρκετό θράσος (πληροφορίες Σ.Χ.).

(δημοσιεύτηκε στην 124χρονη (1898-2021) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 07.07.2021, αρ.φύλλου 37.461)  

κυκλο-φ-οριακα 997, 22 Ιανουαρίου 2020

Καλημέρα, για εννιακοσιοστή ενενηκοστή έβδομη (997η) φορά, τούτη τη μεγάλη μέρα όπου εκλέγεται η πρώτη στην Ιστορία Ελληνίδα Πρόεδρος της Δημοκρατίας, τιμή μας και καμάρι μας και βοήθειά μας. Και ας μη σας κακοφανεί που προσωπικά δεν είμαστε πάρα πολύ χαρούμενοι με αυτή την επιλογή δικαστή, αυτό, τίποτε άλλο.

Στο μεταξύ διεξήχθη και η σύνοδος του Βερολίνου, με το τέλος της οποίας όλοι συνεχάρησαν όλους αμοιβαίως και ασκαρδαμυκτί, βγήκαν φωτογραφία όλοι μαζί και στη μέση η κυρία με τα μπλε (αυτό οι Γερμανοί το ονομάζουν «Gruppenbild mit Dame» όπως και το μυθιστόρημα του Heinrich Böll (Χάινριχ Μπελ) από το 1971, που του χάρισε το 1972 το Νόμπελ Λογοτεχνίας, σε ελληνική μετάφραση «Ομαδικό πορτρέτο με μία κυρία», εκδόσεις Πόλις) και από εκεί και πέρα δήλωσε ο καθείς ό,τι κατάλαβε αυτός, έτσι ώστε να μην καταλάβει κανείς άλλος. Τι ζούμε Παναγία μου; Και πού θα μας βγάλει όλη αυτή η θολούρα, που ούτε καν ηθελημένη είναι, απλό σημάδι απόλυτης ανικανότητας είναι, κι όσοι προσπαθούν να την ερμηνεύσουν (τη θολούρα…) τζάμπα φαιά ουσία καταναλώνουν.

Αμ το άλλο; Που απαγόρεψε ο ένας παράγων να τον αναφέρει με το άγιο όνομά του ο άλλος παράγων με το όσιο όνομα; Τέλος, του το απαγόρεψε, με απόφαση Πρωτοδικείου. Κι αυτό μου θύμισε την αντίστοιχη ανοησία του Γιώργου Νταλάρα με τον Τζίμη Πανούση, όπου ο Τζιμάκος αποκαλούσε εφεξής τον Γιώργο με ό,τι επίθετο μπορεί ή δεν μπορεί κανείς να φανταστεί, με το «ακατονόμαστος» να είναι το ηπιότερο…

Σε «νεκρό σημείο» το έργο ηλεκτροκίνησης Βόλου-Λάρισας διαβάζω στην Κυριακάτικη «Θεσσαλία», διότι υπάρχουν «νέες παλινωδίες με τις μελέτες και τον προϋπολογισμό». Αλλά εγώ άκουσα με τα αυτιά μου τον καλό κ. Βουλευτή να ορκίζεται δημοπράτηση μέχρι τον Μάρτιο – λέτε να με κοροϊδεύει;

Καθημερινό κυκλοφοριακό κομφούζιο στην Καρτάλη, διαβάζω σε άλλο μέσον, όπου γίνεται άμεση αναφορά στο εκπτωτικό κατάστημα τροφίμων το οποίο λειτουργεί στην γωνία Κ.Καρτάλη-Γαλλίας. Στο θέμα η στήλη έχει αναφερθεί κατ’ επανάληψη, είχε προβλέψει το κομφούζιο, καθότι η έγκριση για την λειτουργία του καταστήματος από κυκλοφοριακής απόψεως ήταν-είναι ένα μνημείο ασάφειας, ποιος, όμως, νοιάζεται για τα κυκλοφοριακά πράγματα στον Βόλο, πέρα από τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα και τις πανηγυρικές βόλτες μετά των απαραιτήτων βωμολοχιών;

Και κάτι άλλο σχετικό. Η κυκλοφορία δεν είναι μια αφηρημένη έννοια, ούτε μια «αίσθηση» είναι, ούτε μια «εικόνα». Η κυκλοφορία είναι πολύ συγκεκριμένο και μετρήσιμο μέγεθος της ανθρώπινης δραστηριότητας. Και ως τέτοιο μέγεθος ποσοτικοποιείται – κυκλοφοριακός φόρτος – και ομογενοποιείται – σύνθεση οχημάτων-ΜΕΑ, Μονάδες (ισοδύναμων) Επιβατικών Αυτοκινήτων. Από το 2000 έως το 2010 έχω στοιχεία φόρτου και σύνθεσης της κυκλοφορίας σε 30 νευραλγικούς κόμβους ολόκληρου του Πολεοδομικού Συγκροτήματος. Στοιχεία που συλλέγονταν από φοιτητές του Τμήματος Μηχανικών Χωροταξίας & Περιφερειακής Ανάπτυξης του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, στους οποίους δίδασκα Σχεδιασμό Μεταφορών και Κυκλοφοριακή Τεχνική. Και κάθε χρόνο, μετά την επεξεργασία από τα ίδια τα παιδιά, δημοσιεύαμε στον τοπικό τύπο νούμερα και συμπεράσματα επί του κυκλοφοριακού παρόντος της πόλης. Αυτό μέχρι το 2010. Ύστερα ήρθαν τα μνημόνια, η δική μου σχέση με το Πανεπιστήμιο διακόπηκε και από τότε δεν ξαναείδα τίποτε που να θυμίζει αποτελέσματα μετρήσεων σε κόμβους. Θα μου πείτε «και ποιος είσαι εσύ που θες να ξέρεις», μάλλον έτσι είναι, οι επαΐοντες (πρέπει να) κατέχουν και να  κρατούν σφιχτά τη γνώση, μη και τους φύγει και γίνει κτήμα των πολλών και χάσουν έτσι την αυθεντία τους. Άλλο εγώ… Αλλά, για παράδειγμα, επειδή πολύ μιλάμε για τον Περιφερειακό Δρόμο, όλοι με κάποια άποψη, όλοι μηδενός εξαιρουμένου, οδηγοί ή μη, με πολλά «θέλω» κι ακόμη περισσότερα «πρέπει», δεν είναι σωστό να ξέρουμε κιόλας, σε επίπεδο πραγματικών αριθμών, για τι πράγμα μιλάμε;  Ή δεν χρειάζεται, εσείς τι λέτε;

Ούτως ή άλλως, βέβαια, μια κοινωνία-σούπα είμαστε…

Μ’ αυτά και μ’ αυτά νύχτωσε χωρίς φεγγάρι. Και μέσα στη νύχτα ο τοίχος τα λέει όλα. Γεια χαρά.

(δημοσιεύτηκε στην 123χρονη (1898-2020) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 22.01.2020, αρ.φύλλου 37.024)

κυκλο-φ-οριακα 993, 5 Δεκεμβρίου 2019

Κυκλο-φ-οριακα 993, Καλημέρα φίλοι και φίλες αναγνώστες «Τ’ς ΑγιαΒαρβάρας βαρβαρών’, τ’ ΑηΣάββα σαβανών’ κι τ’ ΑηΝικόλα παραχών’» έλεγε η γιαγιά μου, που είχε γεννηθεί στο Μούρεσι, που σήμαινε ότι τέτοιες μέρες αναμένονταν χιόνια στο βουνό. Εδώ και τώρα εμείς μόλις τελειώσαμε με τις ζέστες, μόλις ανάψαμε τα καλοριφέρια ή/και τις σόμπες, μόλις φορέσαμε τα βαριά τα μπουφάν, εν γένει μόλις θυμηθήκαμε το ρεμπέτικο του 1940 «μπήκε ο χειμώνας κι ο κοσμάκης τά ‘χει χάσει, και παλτουδιά καινούργια τρέχει ν’ αγοράσει, μα το δικό μου κι αν επάλιωσε παλτό, … θα με θερμαίνει το φιλί σου το ζεστό…».

Έτσι αναβλήθηκε και η γιορτή με την Δέσποινα και τον Χρήστο για ανήμερα του πολιούχου μας Αγίου Νικολάου, βοήθειά μας, ημών όλων εδώ στον όμορφο Βόλο και των ναυτικών μας όλων σ’ όλα τα πέλαγα. Κι έμεινε η Αργώ στη στεριά έρημη και μόνη, κι είναι, νομίζω, η πρώτη φορά που μέσα στο Δημοτικό Συμβούλιο ειπώθηκαν δυο κουβέντες γι’ αυτή την κακομεταχείριση. Για πρώτη φορά στα κυκλο-φ-οριακά 827, στις 11.11.2015 εμείς γράφαμε τους στίχους του Μιχάλη Γκανά που τους τραγούδησε ο Γιώργος Νταλάρας «καράβια βγήκαν στη στεριά και πιάσανε τα όρη / ποιος είδε βάρκα στον Χελμό, στο Μέτσοβο βαπόρι» και συμπληρώναμε «βγήκε και η δική μας Αργώ στην παραλία κι έπιασε θέση στου Παπαστράτου, εορταστικώς». 2015, πάνε κιόλας πέντε (5) χρόνια – κι αναρωτιέμαι, επίσης, τι γίνεται με το προεκλογικώς επαν-εξαγγελθέν Μουσείο της Αργούς, για το οποίο συν-στρατεύτηκε και πρώην Δήμαρχος Βόλου;

Είπα Δήμαρχος και ο νους μου πήδηξε στους πολλούς, διάφορους και  για εμένα τελείως αδιάφορους «παράγοντες» του ποδοσφαίρου (για να μαθαίνουμε, η λέξη παράγων είναι μετοχή ενεργητικού ενεστώτα του ρήματος «παράγω» που δηλώνει δημιουργώ, παρασκευάζω, κατασκευάζω, προξενώ, εκκρίνω. Η ουσιαστικοποιημένη λέξη «ο παράγων, δημ. ο παράγοντας» είναι (άκουσον, άκουσον!) μεταφραστικό δάνειο από  την αγγλική λέξη factor ή την γαλλική facteur), και φαίνεται απολύτως λογικό, καθώς οι παράγοντες δεν παράγουν απολύτως τίποτε. Λάθος! Οι παράγοντες παράγουν ανακοινώσεις. Συνεχώς, ανακοινώσεις, όλοι εναντίον όλων, των άλλων, των αντιπάλων, των διαιτητών, των οργάνων της τάξεως και της αταξίας, των δημοσιογράφων, των υπουργών, των πρωθυπουργών, των πάντων. Και καθόλου δεν με ενδιαφέρει όλο αυτό το ξεκατίνιασμα, ας νοιάζονται οι ανόητοι που παίζουν τα λεφτά τους στοίχημα για τάδε σκορ ημιχρόνου, «ανατροπή» στο τελικό σκορ και στη συνέχεια ειρωνείες και τουρτίτσες. Καθόλου δεν με ενδιαφέρει και δεν επρόκειτο ποτέ να ασχοληθώ με το θέμα αν η πόλη όπου γεννήθηκα και θέλω να ζω και η Δημοτική Αρχή της ονομαστικά δεν βρισκόταν διαρκώς «στο στόμα» μιας σειράς από απίθανους τύπους με τις παραπάνω ιδιότητες.

Κατά τα άλλα, με γεια τον καινούργιο κυκλικό κόμβο στα Αστέρια, στη συμβολή του Περιφερειακού Δρόμου με την παραλιακή Εθνική Οδό αρ. 34, κατασκευή της Περιφερειακής Ενότητας Μαγνησίας και Β.Σποράδων. Πήγαμε, τον περάσαμε, και γύρω-γύρω όλοι κάναμε, μια χαρά τον βρήκαμε, θαυμάσαμε και την κεντρική κατασκευή με τα φωτιστικά που, αν είναι σωστές οι πληροφορίες μας, ήρθε στον Βόλο εκ του εξωτερικού, όλα καλά κι όλα ωραία. Μένει να δούμε λίγο την λειτουργία του στην καλοκαιρινή περίοδο, ελπίζουμε στα καλύτερα.

Μέσα στην πόλη πολύ μας συγκίνησε η παραχώρηση από πλευράς Δήμου θέσης στάθμευσης για το όχημα βουλευτή. Διετέλεσα μέλος και στο τέλος πρόεδρος της Επιτροπής Κυκλοφοριακών Θεμάτων του Δήμου Βόλου από το 1989 έως το 2010 συνεχώς. Ουδέποτε θυμάμαι να ασχολήθηκε η Επιτροπή με τέτοιο αίτημα, οι βουλευτές Μαγνησίας εκείνων των περιόδων που στάθμευαν, άραγε, τα οχήματά τους; Ποτέ δεν μας απασχόλησαν, όσο εμείς, όλα τα εκάστοτε μέλη της Επιτροπής, προσπαθούσαμε να εφαρμόζουμε τους κανόνες του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας αλλά και του Συντάγματος της Ελλάδας περί ισότητας των πολιτών στην διαχείριση των δημόσιων αγαθών, όπως τέτοιο είναι ο δρόμος. Αμήν.

Και τω Θεώ Δόξα να λέμε. Χρόνια Πολλά Σάββα σήμερα και Νικόλα αύριο. Γεια σας.

(δημοσιεύτηκε στην 122χρονη (1898-2019) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Πέμπτη 05.12.2019, αρ.φύλλου 36.987)