κυκλο-φ-οριακα 1285, 17 Ιουνίου 2026

Είμαστε πια στο Καλοκαίρι (με κάτι ενδιάμεσες καταιγιδούλες, που δυσκολέψανε την φετινή Ναυτική Εβδομάδα) Καλημέρα αγαπητές και αγαπητοί. Και επειδή ακριβώς έχουνε πιάσει οι ζέστες βγήκε ένας «δημοσιογράφος» (με πάρα πολλά εισαγωγικά…) ονόματι Σταμάτης Ζαχαρός και δήλωσε ευθαρσώς και τιμίως ότι, επί λέξει: «Με τον Μητσοτάκη ζούμε πολύ καλύτερα από ό,τι ζούσαν οι άνθρωποι στον μεσαίωνα». Μάλιστα, αυτό ακριβώς δήλωσε. Και υπάρχουν Έλληνες που τον πληρώνουν κι άλλοι Έλληνες που τον ακούν και τον βλέπουν…

Αλλά, ευτυχώς για εμάς, έχουμε πολύ σοβαρότερα πράγματα για να ασχολούμαστε. Για παράδειγμα, το Αεροδρόμιο της Νέας Αγχιάλου, με το διεθνές διακριτικό VOL (εκ του Βόλος). Το Σάββατο 9 Μαΐου έγινε η έναρξη των δρομολογίων από Ντύσελντορφ, με σχετική υποδοχή, ενώ την Τετάρτη 3 Ιουνίου έγινε ένα μεγάλο γλέντι για την υποδοχή 187 τουριστών από το Κατοβίτσε της Πολωνίας. Είχε προηγηθεί την Δευτέρα 1 Ιουνίου 2026 η έναρξη επικοινωνίας με Βρυξέλλες, χωρίς ιδιαίτερους πανηγυρισμούς. Δηλώσεις επί δηλώσεων και πλήθος φωτογραφιών ομιλούν περί αισιοδοξίας για την τουριστική ανάπτυξη της Θεσσαλίας ολόκληρης. Παραλλήλως δημοσιοποιήθηκε από τον Κρατικό (ακόμα…) Αερολιμένα το πλήρες πρόγραμμα των πτήσεων, αφίξεων και αναχωρήσεων, για όλη την περίοδο, από 9 Μαΐου μέχρι 31 Οκτωβρίου 2026. Είπαμε να ασχοληθούμε λίγο ψύχραιμα, να καταλάβουμε τι γίνεται, επιτέλους, με αυτό το πολύ «ευαίσθητο» θέμα, για το οποίο άλλοτε μαθαίνουμε θριάμβους κι άλλοτε ακούμε έναν σωρό γκρίνιες – πάντα με τον κίνδυνο να χαρακτηριστούμε «εχθροί του τόπου».

Λοιπόν, έχουμε και λέμε: Σύνολο πτήσεων, για ολόκληρη την περίοδο των 157 ημερών (υπολογίζοντας μόνο τα 4 Σάββατα του Μαΐου), 155, τουτέστιν στατιστικά 1 πτήση την ημέρα. Για να έχετε μια σύγκριση, η Σκιάθος έχει 20-35 πτήσεις την ημέρα, η Καλαμάτα 5-15, το Ηράκλειο 100-120 και φτάνει τις 200+, η Θεσσαλονίκη 70-90 και το καλοκαίρι 150-200. Αυτά έτσι, απλώς για να ξέρουμε περί τίνος ομιλούμεν. Αυτές οι 155 πτήσεις κατανέμονται ως εξής: 21 Δε.+21 Πα.=42 Βρυξέλλες, 15 Τρ.+15 Πα.=30 Ηράκλειο, 6 Τε.+26 Σα.=32 Ντύσελντορφ, 18 Τε. Κατοβίτσε, 15 Πε. Μπρνο και 18 Σα. Παρίσι.

Αυτά λένε οι αριθμοί. Το (Πολιτικό το λέγαμε κάποτε) Αεροδρόμιο της Νέας Αγχιάλου ξεκίνησε να λειτουργεί το 1993, κυρίως με μισθωμένες πτήσεις (charter) και για ένα μικρό διάστημα με τακτική γραμμή Αθήνα-Βόλος – θυμάμαι τότε μπροστάρη τον Βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας αείμνηστο Χρήστο Αντωνίου. Αργότερα ανέλαβε δράση η Αντινομάρχης Κυρία Τζαβέλλα με πολύ καλά αποτελέσματα. Μόλις το 2010, μετά από διεκδικήσεις ετών, ολοκληρώθηκε ο καινούργιος, σύγχρονος και όμορφος Αεροσταθμός και έκτοτε λειτουργεί περίπου στους φετινούς ρυθμούς, λίγο πάνω λίγο κάτω, λίγο Μόναχο ή Λονδίνο, λίγο Ισραήλ, τίποτε σταθερό ή, πολύ περισσότερο, τίποτε αισιόδοξο για το μέλλον, πέρα από τις εκάστοτε δηλώσεις της αρχής, που στο τέλος, κατά κανόνα, μετατρέπονται σε ελεγείες. Τώρα συζητιέται η παραχώρηση και αυτού του Αεροδρομίου σε Ιδιωτική Εταιρεία (υπάρχει και η Fraport A.G., που ήδη λειτουργεί 14 Ελληνικά Αεροδρόμια) και όλοι οι ασχολούμενοι, στα φανερά ή στα κρυφά, στους ιδιώτες εναποθέτουν τις ελπίδες τους…

«Πάμε γι’ αλλού / πάμε γι’ αλλού / μονάχα η τρέλα του μυαλού / μας έμεινε αμανάτι

σ’ αυτού του κόσμου το τουρλού / γίναμε εμείς τ’ αλάτι» μας τραγούδησε το 1994 ο Γιώργος Νταλάρας

Πάμε στην Αγριά, στην παραλιακή Λεωφόρο Δημοκρατίας, όπου τον Μάιο 2024 ο ΟΣΕ παιδεύονταν επί μέρες να τοποθετήσει σωστά τις σιδηροτροχιές του Τραίνου του Πηλίου και μόλις τελείωσε ήρθε ο Άρχοντας και έθαψε τελείως, σε ένα κόκκινο τσιμέντο τις γραμμές, την Ιστορία, τα πάντα. Τα έχουμε πει αυτά, περιμένουμε να εκδικαστούν, σε καμιά δεκαριά χρόνια να ‘μαστε καλά, οι αρμόδιες μηνύσεις. Σήμερα άλλο θέμα. Ο Άρχοντας, ως γνωστόν, αρέσκεται στα άνθη. Μαζί λοιπόν με το θάψιμο φρόντισε να αποκτηθούν καμια εκατοστή ζαρντινιέρες-θηρία, οι οποίες οριοθετούν την κόκκινη λωρίδα προς τον δρόμο, και να φυτευτούν με κάθε τι το ωραίον, χάρμα δια το ειδέσθαι και απαραίτητον δια το επιλανθάνεσθαι την καταστροφήν. Έκτοτε, ως ήτο φυσικόν, ουδείς ασχολήθηκε με τα έρμα τα φυτά (τι φταίνε τα καημένα…) και σήμερα υπάρχει πέρα-πέρα μια άθλια εικόνα την οποία, είμαι βέβαιος, κανείς από τους παρόδιους ή παρατρεχάμενους δεν βλέπει. Θαύμα!

Και επί του «πληκτρολογίου» μας βρήκε μια «κατραπακιά», σύμφωνα με την οποία η Επιτροπή Βιώσιμης Κινητικότητας του Δήμου Βόλου (της οποίας προΐσταται Αντιδήμαρχος Ιατρός…) αποφάσισε να «υπάρξει τροποποίηση του τύπου του υφιστάμενου ποδηλατοδρόμου που έχει υλοποιηθεί στα τμήματα της οδού Παπαδιαμάντη…». Και να δείτε που θα το πλασάρουν, μέσω των γνωστών σκουπιδομέσων, ως σημαντική επιτυχία του Δόκτορος ή του Καθηγητού. Αλλά όταν εμείς κι άλλοι πολλοί λέγαμε ότι αυτή η ζωγραφιά στην άσφαλτο είναι μια επικίνδυνη μπούρδα ήμασταν εχθροί της πόλης. Όταν το κοριτσάκι, η φοιτήτρια από την Σμύρνη, σακατεύτηκε εκεί, «κακό του κεφαλιού της» – κι αλήθεια, λογοδότησε κανένας γι’ αυτό το δυστύχημα; Και δεν είναι ο μόνος επικίνδυνος ή άχρηστος κατ’ ευφημισμόν «ποδηλατόδρομος».

Πλησιάζει, συμπολίτες μου, ο καιρός που θα τα πούμε όλα σχετικά με τους ποδηλατοδρόμους στον Βόλο. Όλα και για όλους.

Σας ασπάζομαι αμφοτεροβαρώς, γεια σας! Στην (μία ακόμη) πολυπρόσωπη φωτογραφία η Ομάδα του 58^ου Συστήματος Ναυτοπροσκόπων Βόλου 1966-68, 28 Πρόσκοποι, 3 Βαθμοφόροι (άπαντες απόντες) και 1 Αρχηγός (πάντοτε παρών).

δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα) την Τετάρτη 17.06.2026, αρ.φύλλου 4661.

κυκλο-φ-οριακα 1225, 5 Φεβρουαρίου 2025

 

Καλημέρα συμπολίτες και συμπολίτισσες και απανταχού αναγνώστες και αναγνώστριες.

Κι αν έχετε τίποτε απορίες εγώ δεν ξέρω, ό,τι μου λένε σας λέω και ευθύνη καμία δεν έχω, ούτε και κανένα λάθος κάνω. Ποτέ, λάθος δεν κάνω ποτέ, οι άλλοι ναι!, οι άλλοι όλο λάθη κάνουν, εγώ ποτέ, εγώ ό,τι λέω είναι λίρα εκατό, εγώ, εγώ…

Για παράδειγμα, όταν ο κυρ Θανάσης, ό γιος του κυρ Βρασίδα και ανεψιός της κυρα Μελπομένης μού λέει ότι το τραίνο δεν κουβαλούσε χημικούς διαλύτες εγώ, ως υπεύθυνος, πρέπει να βγω δημοσίως και να πω ότι το τραίνο έτσι κι έτσι. Τώρα, αν ο κυρ Θανάσης δεν τα λέει καλά φταίει αυτός και τώρα σιμά-κοντά θα τον κρεμάσω, εγώ πάντως σε τίποτε δεν φταίω. Έγινα κατανοητός;

Για παράδειγμα επίσης, όταν ο υπεύθυνος λέει ότι οι Βολιώτες έχουν αγκαλιάσει το δίκτυο (;) ποδηλατοδρόμων εγώ τι πρέπει να πω, αν όχι ότι κοιμούνται με τους ποδηλατοδρόμους αγκαλιά; Σκεφτόμουνα μήπως θα ήταν σκόπιμο να γίνει μια έρευνα στην τοπική κοινή γνώμη γι’ αυτό το θεματάκι, αλλά την απέρριψα την σκέψη, διότι με το ερευνητικό δυναμικό που έχουμε σ’ αυτή την έρμη πόλη πολύ φοβάμαι ότι τα αποτελέσματα θα είναι όχι όπως τα λέει η κοινή γνώμη, αλλά όπως τα λένε τα ίδια τα φερέφωνα του γνωστού, βραβευμένου, καθεστώτος. Όλα καλά, κι ένα ταξιδάκι στις Βρυξέλλες, την πρωτεύουσα της ευρωπαϊκής μπίζνας, είναι ότι πρέπει για το ίματζ μας – μόνο που δεν απέδωσε τα αναμενόμενα ο μέγας ευρωβουλευτής Γιώργος Αυτιάς, να μου θυμηθείτε ότι ο επόμενος μέγας θα λέγεται Άρης Πορτοσάλτε «μέχρι να σβήσει ο ήλιος»…

Τι τραβάμε και δεν το μαρτυράμε αγαπητές και αγαπητοί!

Για το σοβαρό έργο του Μουσείου της Αργούς γράφαμε την προηγούμενη φορά και καταλήγαμε ότι με τούτα και με τ’ άλλα έργο δεν υπάρχει. Και κανένα άλλο επίσης δεν υπάρχει. Η Κίτρινη Αποθήκη με την σημαντική ιστορία της, ένα ρημάδι. Το Οικοτροφείο της Μητρόπολης στην αναμονή (;) Η Πυροσβεστική, τα λέγαμε, αντί να κατασκευάσει τα καινούργια, ήδη μελετημένα, κτήριά της πήγε και νοίκιασε χώρους για το «επιχειρησιακό κέντρο» της. Εκατομμύρια τρέχουν από παντού, δισ-εκατομμύρια μη σου πω (τις προάλλες ο Υπουργός Μεταφορών ήταν γαλαντόμος) και όλα στα λόγια, κυρίως, και λίγο στα χαρτιά. Ουσία μηδέν. Για το Δικαστικό Μέγαρο στην περιοχή της Νεάπολης άρχισαν να υπάρχουν και νέες επιφυλάξεις – η προσωπική μας πρόταση ήταν «εξ αρχής» και παραμένει το οικόπεδο όπου μέχρι πρότινος στεγαζόταν το Κέντρο Φιλοξενίας Ανηλίκων (ακόμη ένα ρημάδι σήμερα), στην οδό Αγίου Διονυσίου, στον Ξηρόκαμπο της Νέας Ιωνίας. Με εύκολη πρόσβαση κι ακόμη πιο εύκολο υπέδαφος. Δεν ξέρω ποιος και κυρίως γιατί έχει απορρίψει αυτή την λύση.

Άρα, από δημόσια έργα μένουν μόνο τα καινούργια κτήρια του Πανεπιστημίου μας στον χώρο της πάλαι ποτέ «Υπηρεσίας Εγγείων Βελτιώσεων» (Μηχανική Καλλιέργεια την έλεγαν όλοι τότε, ήταν η Δημόσια Υπηρεσία που προωθούσε τα μηχανικά μέσα, τρακτέρ, θεριζοαλωνιστικές, βαμβακοσυλλέκτες και λοιπά στις αγροτικές καλλιέργειες, πέρα από τα πολλών ειδών άροτρα, τις φρέζες και τα άλλα «μικρά» αγροτικά εργαλεία. Επίσης, αν θυμάμαι καλά, ήταν υπεύθυνη για τα λεγόμενα εγγειοβελτιωτικά έργα προς όφελος των αγροτικών καλλιεργειών, κυρίως σε θέματα αρδευτικών και αντιπλημμυρικών έργων) και των παρακείμενων ψυγείων ΠΗΛΙΟΝ της οικογένειας Μουστακαλή. Κτήρια που, ευτυχώς, προχωρούν με κανονικούς ρυθμούς. Μια μικρή παρατήρηση για την ώρα, κι όσοι από το Πανεπιστήμιο διαβάζουν κυκλο-φ-οριακά ας την μεταφέρουν αρμοδίως: στην αρχή της οδού Σέκερη, αριστερά, έχει κατασκευαστεί και ήδη λειτουργεί βεβαίως το κτήριο των Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Ηλεκτρονικών Υπολογιστών. Το αν αρέσουν ή όχι τα ανοίγματα στην κατασκευή της πρόσοψης είναι «ιδιωτικό» θέμα, εμάς μας αρέσουν. Εκείνο που δεν μας αρέσει είναι η (μη) διαμόρφωση του περιβάλλοντος χώρου. Είναι κρίμα, ο χώρος είναι άσχημος και η περίφραξη ακόμη χειρότερη. Δεν νομίζω να χρειάζονται δα τα κεφάλαια για μια ευπρόσωπη διαμόρφωση, απλώς πιστεύω ότι οι αρμόδιοι «δεν το βλέπουν» και είναι, επαναλαμβάνω, κρίμα, είναι κι αυτή μια εικόνα στην είσοδο της πόλης. Α! και κάτι ακόμη στην περιοχή, που δεν αφορά το Πανεπιστήμιο αλλά τον Δήμο Βόλου. Εκείνο το πολύ χρήσιμο γεφυράκι στον Κραυσίδωνα, που συνέδεε την Σχολή Χωροταξίας (και τα υπόλοιπα κτήρια του «campus» στο Πεδίον του Άρεως) με την απέναντι πλευρά, την οδό Αλμυρού και τα κτήρια που τώρα κατασκευάζονται, εκείνο το ξύλινο γεφυράκι που χάλασε, πρόκειται ποτέ να ξαναγίνει; Απλώς, ερωτώ.

Ένα σοβαρό κυκλοφοριακό πρόβλημα που αντιμετωπίζει ανέκαθεν ο Βόλος (και όλες οι ελληνικές πόλεις…) είναι η στάθμευση οχημάτων πάσης φύσεως στις γωνίες / διασταυρώσεις των κυκλοφορούμενων δρόμων, με άμεσο αποτέλεσμα την συνήθως παντελή έλλειψη ορατότητας για τα διασταυρούμενα κινούμενα οχήματα. Και στον Βόλο με το Ιπποδάμειο Σύστημα (τιμή μας και καμάρι μας) αυτό συμβαίνει κάθε 50-70 μέτρα, όσο είναι το μήκος των οικοδομικών τετραγώνων. Βεβαίως υπάρχουν μονόδρομοι και δρόμοι προτεραιότητας χωρίς πινακίδες Ρ-3, αλλά με πινακίδες Ρ-1 και, όπου απαιτείται (μερικές φορές και όπου δεν απαιτείται…), Ρ-2 στους κάθετους δρόμους. Υπάρχουν όμως και χιλιάδες διασταυρώσεις χωρίς καμία σήμανση, όπου ισχύει απαρέγκλιτα η εκ δεξιών προτεραιότης. Σ’ αυτές τις διασταυρώσεις η έλλειψη ορατότητας είναι καταστροφική. Κι όσο κι αν μοιράζουμε δεξιά-αριστερά ευθύνες ή αλληλοκατηγορούμαστε ότι δεν δείχνουμε την απαιτούμενη προσοχή, όταν για να δεις αν έρχεται κάποιο όχημα στον κάθετο δρόμο πρέπει να βγάλεις το μισό δικό σου μέσα στον ίδιο κάθετο δρόμο, το ατύχημα μπορεί να συμβεί στιγμιαία. Και μάλλον θα φταις κιόλας. Χάλια κατάσταση, καθημερινής τρέλας. Η λύση, συμπολίτες μου είναι μία και μοναδική και λέγεται «τοπική διαπλάτυνση πεζοδρομίου», μια πρόταση που κλείνει 40 χρόνια σ’ αυτή την Όμορφη Πόλη. Περισσότερα την άλλη φορά. Σας αγαπώ μεγαλοπρεπώς, γεια σας.

Στην φωτογραφία εμείς…κι εμείς, Πάσχα 2012.

(δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα) την Τετάρτη 05.02.2025, αρ.φύλλου 4340)

κυκλο-φ-οριακα 1184, 28 Φεβρουαρίου 2024

 

Καλημέρα απανταχού αναγνώστες. «Φάγαμε» κιόλας τα δύο δωδέκατα του σωτηρίου έτους 2024 (βεβαίως το αν ο παρών ενιαυτός θα αποβεί σωτήριος και κατά ποίαν έννοιαν, μένει να αποδειχτεί).

Μαύρη μέρα σήμερα, μαύρη επέτειος, ένας χρόνος μετά από το έγκλημα του Σιδηροδρόμου στα Τέμπη, νύχτα 28 Φεβρουαρίου 2023, που στοίχισε τη ζωή σε τουλάχιστον 57 νέους ανθρώπους. Ένας χρόνος μετά από εκείνη την απίστευτη, πραγματικά, νύχτα, στην οποία οι Ελληνικοί Σιδηρόδρομοι κατάφεραν το αδιανόητο για τον 21^ο αιώνα των τραίνων, μια μετωπική σύγκρουση. Τη στιγμή που στην Κίνα τα σύγχρονα τραίνα αναπτύσσουν ταχύτητες 350 χλμ/ω κινούμενα με απόλυτη ασφάλεια πάνω σε μαγνητικά πεδία, στην Ελλάδα δεν καταφέρνουμε να έχουμε ούτε καν πλήρη ηλεκτροκίνηση στο δίκτυο. Αλλά καταφέρνουμε να παραβλέπουμε ή να συσκοτίζουμε ό,τι επιβαρυντικό μπορεί να υπάρχει για την πάρτη μας: τι έγινε με την περιβόητη, πλέον, σύμβαση 771, ουδείς γνωρίζει, πώς και ποιος έδωσε εντολή να «μπαζωθούν» τα συντρίμμια των τραίνων, μόνο Κύριος οίδεν, τι μετέφερε το εμπορικό τραίνο δεν βρέθηκε πουθενά καταγραμμένο, δηλαδή ένα τραίνο χ σ’ έναν σταθμό ψ φορτώνει ένα εμπόρευμα ω, που κανείς δεν ξέρει ή δεν βλέπει τι είναι, και αναχωρεί προς κατάκτησιν του μέλλοντός του – νομίζω ότι ούτε στην Ινδία, με τα υπερφορτωμένα τραίνα, που τα βλέπουμε στα tiktok εμείς οι «δυτικοί» και χασκογελάμε, συμβαίνει κάτι τέτοιο.

Να μην ξεχάσουμε τα 57 παιδιά και τον συμπολίτη μας Γεράσιμο που ζει , έναν χρόνο τώρα, σε κώμα. Υπενθύμιση θα έχουμε κι από τα 57+1 τεράστια καρφιά καρφωμένα στον κάμπο της τραγωδίας και στο κορμί της Ελλάδας, έργο του εικαστικού Γιώργου Κόφτη.

Και με την θλιβερή αυτή ευκαιρία ας αναρωτηθούμε και τι συμβαίνει ή τι πρόκειται να συμβεί με τα σιδηροδρομικά πράγματα του Βόλου – να θυμίσω ότι ο Βόλος απέκτησε τραίνο το 1884 και ακριβώς 140 χρόνια μετά, σήμερα, όλα είναι κατεστραμμένα. Είναι μια πόλη, δυστυχώς, σε παρακμή, μια πόλη που είτε αθέλητα, είτε ηθελημένα (βλέπε Άρχοντας και περί αυτόν ανθρωπάρια) κάνει ό,τι μπορεί για να διαγράψει το όμορφο παρελθόν της. Κι αν πας να αναζητήσεις ευθύνες, βρίσκεσαι αυτομάτως στον κυκεώνα μιας περίπου Εξεταστικής Επιτροπής της Βουλής (βοήθειά μας…).

Από την άλλη πλευρά οι Οδικές Μεταφορές βρίσκονται σε διαρκή άνθιση και οι επενδύσεις είναι συνεχείς, θα τα πούμε κάποιαν άλλη φορά αυτά. Όμως μέσα στην πόλη «όποιον δρόμο και να πάρω / στο σώμα σου απάνω / περπατώ…» τραγουδάει η Δήμητρα Γαλάνη (1987, Μ.Τόκας, Α.Νεοφυτίδης) κι εγώ το παραλλάσσω σε «όποιον δρόμο και να πάρω, σε λακκούβες διαρκώς παραπατώ» και δεν υπερβάλλω, συμπολίτες. Χάλια μαύρα. Πάρτε τις μακριές οριζόντιες, την οδό Γαλλίας, την οδό Κωνσταντά, την οδό Μαγνήτων (η οδός Γαζή έχει εν μέρει επισκευαστεί, λόγω δικτύου ύδρευσης) και όποια κάθετη θέλετε (πλην των αρτηριών, βεβαίως, εκεί είναι βιτρίνα, και μάλιστα προεκλογική, χρήσιμη μεν, τροφή για προβατάκια δε). Στους περισσότερους δρόμους τα οδοστρώματα είναι τραγικά, έχουν να δουν άσφαλτο ποιος ξέρει από πότε. Και ενδιαμέσως, όπως είναι φυσικό, σκάφτηκαν και ξανα-σκάφτηκαν και διαβρώθηκαν και υποχώρησαν και ξανα-μπαλώθηκαν (ρίξε, ρε αδερφέ, δυο τσουβαλάκια ψυχρή άσφαλτο, πάτα το και λίγο, έτοιμο…), είναι και οι τρύπες από τις μπετόβεργες με τα κουρέλια (τα λέγαμε την προηγούμενη φορά), τι να σου κάνει και η άσφαλτος, άσφαλτη (sic) δεν μπορεί να παραμένει…

Διαμαρτύρονταν τις προάλλες σε μια συζήτηση πολύ καλοί φίλοι για τον «ποδηλατόδρομο» στην οδό Κασσαβέτη. Και πρότειναν ως λύση το ανέβασμα της λωρίδας ποδηλάτου στο πεζοδρόμιο, το οποίο έχει πλάτος 6-7 μέτρα. Αναγκάστηκα να τους στεναχωρήσω, ενημερώνοντάς τους ότι στο σχέδιο των αμφίδρομων ποδηλατοδρόμων του 2008 στην οδό Κασσαβέτη προβλεπόταν ποδηλατόδρομος στο πεζοδρόμιο. Το οποίον, μόλις το πήραν μυρωδιά οι παρόδιοι κάτοικοι, ξεσήκωσαν θύελλα διαμαρτυριών με «βαριά» επιχειρήματα, του τύπου κινδυνεύει η ζωή μας και των παιδιών μας, δεν θα τολμούμε να ανοίξουμε την πόρτα μας, σίφουνας θα περνάνε οι αισχροί και άκρως επικίνδυνοι ποδηλάτες, κορναρίσματα, φωνές, αβίωτη η γειτονιά μας – στην πραγματικότητα ήταν προφανές ότι θα ενοχλούνταν κάπως τα παρτεράκια, τα οποία, ως γνωστόν τοις πάσιν, απαγορεύονται να υπάρχουν στα πεζοδρόμια, αλλά… Και, ως ήτο φυσικόν, ενώπιον της λαϊκής αγανακτήσεως η Δημοτική Αρχή, τρομοκρατηθείσα, «έκανε πίσω» (εμού διαφωνούντος, αλλά δε βαριέσαι…) και στην Κασσαβέτη δεν έγινε τίποτε! Λέτε να γίνει τώρα; Α! και κάτι ακόμα μου είπαν οι καλοί φίλοι. Υπάρχουν ποδηλάτες, που στον μονόδρομο ποδηλατόδρομο (με κατεύθυνση προς την παραλία) πηγαίνουν ανάποδα, ήτοι «ανεβαίνουν» την Κασσαβέτη. Παρέπεμψα αρμοδίως στους δημιουργούς και τους αστυνόμους αυτού του κυκλοφοριακού θαύματος, δεν εξέφρασα άποψη.

«Όλα αλλάξαν στην Ελλάδα / όλα τ’ άλλαξε ο καιρός / και δεν άλλαξαν μονάχα / το κοπάδι κι ο βοσκός». Η διαπίστωση αυτή υπάρχει στην βωβή ελληνική ταινία του 1929, «Αστέρω». Το 1929, λοιπόν, είχαν όλα αλλάξει εκτός από το κοπάδι και τον βοσκό του. Ε! και σήμερα το ίδιο συμβαίνει «όλα τριγύρω αλλάζουνε, κι όλα τα ίδια μένουν…» αλλά το κοπάδι παραμένει κοπάδι κι ο βοσκός παραμένει βοσκός…

Θα τελειώσουμε με μια συγκινητικά γενναιόδωρη προσφορά ενός μεγάλου καταστήματος προς τους πελάτες του. Διαβάστε και μαγευτείτε: προσφέρει την απόλαυση του δωρεάν parking διάρκειας 1 ώρας στους πελάτες που κάνουν αγορές άνω των 99 €! (το θαυμαστικό περιλαμβάνεται στη διαφήμιση, τονίζει το μέγεθος της προσφοράς…). 1 ώρα στα ακριβότερα parking του Βόλου κοστίζει 2,00-2,50 €, το καλό κατάστημα, που λέτε, με αγορές άνω των 99 €, προσφέρει την απόλαυση των 2,00-2,50 € (λιγότερο από έναν καφέ στην παραλία). Άφωνος στέκω μπροστά σε μια τέτοια προσφορά, μπροστά σε τόση γαλαντομία.

Εύχομαι να είστε όλες και όλοι καλά μέχρι την επόμενη Τετάρτη. Γεια σας.

Στην φωτογραφία τα Καρφιά στα Τέμπη, του Γιώργου Κόφτη.

(δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα!) την Τετάρτη 28.02.2024, αρ.φύλλου 4121)

κυκλο-φ-οριακα 1158, 26 Ιουλίου 2023

 

Κυκλο-φ-οριακα 1158 σήμερα. Κι όπου υπάρχει ο αριθμός 58 εμείς (και είμαστε πάρα πολλοί) συγκινούμαστε, καθότι Ναυτοπρόσκοποι στο 58^ο Σύστημα Ναυτοπροσκόπων Βόλου, το μοναδικό σε όλη την Ελλάδα με αυτή την αρίθμηση, και μόλις το δεύτερο στον κόσμο, με το άλλο να βρίσκεται στην Κολομβία!! 58^ο Σύστημα στον Βόλο, συνένωση, το 1953, δύο Προσκοπικών Συστημάτων, του 5^ου Ναυτοπροσκόπων και του 8^ου Πεζοπροσκόπων με το «προσωρινό» όνομα 58^ο Ναυτοπροσκόπων. Έχουν περάσει ακριβώς 70 χρόνια και κανείς σ’ αυτή την πόλη δεν διανοείται να το αλλάξει!

Εκείνο που, δυστυχώς για μας, αλλάζει τα τελευταία χρόνια και ιδιαίτερα ραγδαία φέτος, είναι το όνομα του Θερινού Δημοτικού Θεάτρου Βόλου «Μελίνα Μερκούρη». Δεν ξέρω για ποιον ακριβώς λόγο, συντομία, χαριτωμενιά, άγνοια (το πιθανότερο...) στις διαφημιστικές καμπάνιες των καλλιτεχνικών σχημάτων, που καθημερινά παρουσιάζουν την δουλειά τους στον Βόλο, αυτό γίνεται στο Θέατρο «Μελίνα». Σκέτο. Χωρίς το επίθετο της Μεγάλης Ελληνίδας Μερκούρη, που συνέβαλε τα μέγιστα στην δημιουργία του. Βεβαίως η Διεύθυνση Πολιτισμού του Δήμου ορθώς και επιμελώς γράφει παντού στο εξαιρετικό τετράπτυχο πρόγραμμα εκδηλώσεων και στις λοιπές αναφορές το πλήρες όνομα Θερινό Δημοτικό Θέατρο Βόλου «Μελίνα Μερκούρη». Οι υπόλοιποι;

Τώρα θα μου πείτε «εδώ ο κόσμος καίγεται κι εσύ χτενίζεσαι», δεν λέω, καίγεται, αλλά δεν ανησυχώ, θα πάει στα καμένα ο γνωστός μας θεόσταλτος προπομπός του Μωυσή και την επόμενη φορά το 40% θα γίνει 50%. Άλλωστε για όλα φταίει η κλιματική κρίση. Άλλωστε, επίσης, υπάρχει και η «πράσινη ανάπτυξη» (και πράσινα άλογα...) των ανεμογεννητριών και των φωτοβολταϊκών κακοεργειών, χιλιάδες θέσεις εργασίες, όλα καλά θα πάνε, δεν ανησυχώ. Και μόλις τελειώσουν οι παλιο-φωτιές βουρ οι πυροσβέστες για τα ασθενοφόρα του ΕΚΑΒ, όλα προγραμματισμένα, δεν ανησυχώ.

Και για την ντόπια μας ΔΕΥΑΜΒ επίσης δεν ανησυχώ. Είναι σε πολύ καλά χέρια, ε! γίνεται καμιά φορά κανένα λαθάκι, ο Άρχοντας τα διορθώνει τα πάντα όλα, άλλωστε δεν κάνει Αυτός τις μετρήσεις, κάτι παλιο-ιδιώτες είναι (γιατί άραγε;) κατά πάσαν πιθανότητα κάποιος «ανέντιμος και ασυνεπής εργολάβος» (δικός του χαρακτηρισμός για τον εργολάβο των Πλατειών Πανεπιστημίου και Γερμανικών) είναι υπεύθυνος, Αυτός ή/και ο Άρχων του Ύδατος και του Αναύρου δεν κάνουν ποτέ λάθη. Και με την ευκαιρία, για να μαθαίνει ο Άρχων και η αμόρφωτη παρέα του, η Πλατεία Πανεπιστημίου ήταν όραμα και σχέδιο τεσσάρων Δημοτικών Αρχών από το 1985 (Κουντούρη, Πιτσιώρη, Μήτρου, Βούλγαρη) και υλοποιήθηκε με δυσκολίες λόγω απαλλοτριώσεων από την τελευταία το 2008 – τα κυκλο-φ-οριακα έχουν παρακολουθήσει αρκετά τις ενέργειες για την δημιουργία της. Η «ανάπλασή» της μας τρομάζει.

Με τους τάχαμου καινούργιους τάχαμου ποδηλατοδρόμους η στήλη δεν πρόκειται να ασχοληθεί. Περιμένει να ακούσει τις απόψεις ποδηλατών και φίλων του ποδηλάτου, κομμάτων και κομματιών, δημοσιογράφων και λοιπών συγγενών, που μετά βδελυγμίας κατακεραύνωναν τους ποδηλατοδρόμους-«οχυρωματικά έργα» της περιόδου 2008-2010, καθώς και του παν-ειδήμονα καθηγητή που τους έσυρε στο δικαστήριο το 2013. Οι ποδηλατόδρομοι αθωώθηκαν, αλλά ο Βόλος έχασε τότε την ευκαιρία να έχει ένα εκτεταμένο, εξυπηρετικό, αμφίδρομο και ασφαλές δίκτυο, που εξασφάλιζε πλήρως τον χώρο κίνησης των ποδηλάτων χωρίς να καταργεί πολλές θέσεις στάθμευσης και με την επόμενη χρηματοδότηση θα εξελισσόταν σε διαπλάτυνση πεζοδρομίων – ύστερα ήρθαν οι μπουλντόζες του Άρχοντα και, ως είθισται έκτοτε, «δεν άνοιξε ρουθούνι». Κρίμα, Βολιώτες.

Τώρα κόπηκαν μέσα στη νύχτα τα δυο εμβληματικά κυπαρίσσια έξω από την πύλη του παλιού Νεκροταφείου. Το τι πρόκειται να συμβεί είναι προφανές, και μαντικές ικανότητες δεν απαιτούνται. Θέλω να δω τις νομοθετικές-νομικές δυνατότητες της Εφορίας Νεωτέρων Μνημείων, καθώς και του Συμβουλίου Αρχιτεκτονικής της Π.Ε. Μαγνησίας & Σποράδων.

Και ενώ πραγματικά ο κόσμος καίγεται, τα καλά τηλεοπτικά μας κανάλια ασχολούνται όλη μέρα με το πόσο ευχαριστημένοι είναι οι τουρίστες που εγκαταλείπουν τα φλεγόμενα μέρη από την άριστη διαχείριση των πραγμάτων μέσω υπηρεσιών και εθελοντών.

Μόνο θετικό το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων Ιστιοπλόων, που διοργανώνει ο ΝΟΒ, με 440 συμμετέχοντες από 50 χώρες. Πάντα τέτοια!

Μη συγχύζεστε, κάνει κακό σε συνδυασμό με τον κάψωνα. Σας αγαπώ διακαώς, γεια σας.

Στην φωτογραφία τα αγαλματάκια των βράχων, έργα αγάπης και υπομονής του Κυρίου Καρασμάνογλου.

(δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα!) την Τετάρτη 26.07.2023, αρ.φύλλου 3985)

κυκλο-φ-οριακα 1150, 24 Μαρτίου 2023

 

Κυκλο-φ-οριακα υπ. αριθμ. 1150, συνεχίζουμε ακάθεκτοι. Καλημέρα Φίλοι, Φίλες και Αγαπητά μου Παιδιά. Παρελθόν οι εθνικές εκλογές, παρελθόν και η για πρώτη φορά απλή αναλογική, έγινε καταφανέστατο ότι ο Ελληνικός Λαός δεν επιθυμεί αλλαγές, όλα καλά του πάνε, μια χαρά άρχοντας στον όμορφο τόπο του αισθάνεται, μάρκετ πας, φιούελ πας, καλάθια διάφορα και προϊόντα πανάκριβα, κολέγια και «φιλικές» επενδύσεις, όλα καλά κι όλα ωραία, κανονικότητα. Σταθερότητα.

Πάμε, το λοιπόν, γι’ άλλα, ακόμη πιο πολύ περισσότερο σταθερά. Έτσι και οι τοπικοί μας Άρχοντες, σταθερά.

Εντυπωσιακή (επαν)εμφάνιση της Ένωσης Ξενοδόχων, που είχε, αν δεν απατώμαι, 3 χρόνια να βγάλει οποιαδήποτε ανακοίνωση. Έβγαλε για το «παλλαϊκό αίτημα» της παράκαμψης των Λεχωνίων, με πολύ επιθετικό (λεκτικό, εννοείται) στυλ. Και βέβαια όχι τυχαία, κατά την γνώμη μας, η ανακοίνωση αυτή συνοδεύει χρονικά και οπωσδήποτε νοηματικά τις δηλώσεις της κυρίας Αντιπεριφερειάρχη μας περί προπηλακισμού των μελετητών που κάνουν μετρήσεις και γεωτρήσεις για την οριστικοποίηση της χάραξης, νοτίως του υπάρχοντος δρόμου (μεταξύ δρόμου και θάλασσας δηλαδή). Οι καλοί μας ξενοδόχοι, χρησιμοποιούν ένα λεκτικό ευθέως ανάλογο προς τις ανακοινώσεις της Περιφέρειας για τα θέματα τα σχετικά με τους δρόμους, τόσο ανάλογο που μπήκε ο διάολος μέσα μου και μ’ έβαλε να σκεφτώ ότι η ανακοίνωση γράφτηκε από την ίδια την Περιφέρεια – είμαι πολύ κακός;;

Στην ανακοίνωση αυτή απάντησε η «μειοψηφία» των 2.000 σχεδόν κατοίκων εκθέτοντας, με ανάλογη επιθετικότητα, τα δικά της επιχειρήματα εναντίον αυτής της χάραξης και υπέρ της ημιορεινής.

Κοινώς, κουλουβάχατα γίναμε πάλι, και εν πολλοίς ήταν αναμενόμενη η στάση των κατοίκων. Ομολογώ ότι η παρέμβαση του φορέα των ξενοδόχων ήταν γενικώς μη αναμενόμενη. Επίσης δεν έχω καταλάβει (κι αν θέλει κάποιος/α ας μου το εξηγήσει) πώς εμπλέκεται η Αγριά σε όλη αυτή την συζήτηση, η Αγριά η οποία διαθέτει στα βόρειά της διασφαλισμένο διάδρομο διέλευσης της συνέχειας του υπάρχοντος Περιφερειακού Δρόμου. Σημαντικό, επίσης, στοιχείο είναι το τελικό συνολικό πλάτος του υπό μελέτη δρόμου και το τι γίνεται με κόμβους και δίκτυο οδών εξυπηρέτησης – θυμάμαι ότι η πρώτη μελέτη είχε την ιδιαιτερότητα των υπερυψωμένων διαβάσεων  στις συναντήσεις με τους δρομίσκους που οδηγούν στην θάλασσα και στα κτήματα, αυτό θεωρήθηκε «φράγμα» και η μελέτη αναπέμφθηκε προκειμένου να γίνουν ισόπεδοι κόμβοι, ίσως και με σηματοδότηση. Πουθενά δεν θυμάμαι να μιλούσαμε για ανισόπεδους κόμβους και κλειστό αυτοκινητόδρομο. Θα φροντίσω να ενημερωθώ και θα τα ξαναπούμε, διότι αυτά είναι θέματα ἐν οὐ παικτοῖς.

Έργα, έργα και ξανά. Νέοι «ποδηλατόδρομοι» πανηγυρίζονται, θα γελάσουμε πάλι μου φαίνεται, που πρέπει να ετοιμαστούν, λέει, πριν βγουν στην κυκλοφορία τα 137 (τι νούμερο κι αυτό!) κοινόχρηστα ποδήλατα, για τα οποία οι μεταλλικές θέσεις στάθμευσης έχουν ήδη τοποθετηθεί, δεν ξέρω αν οι θέσεις τους έχουν κάποια χωρική σχέση με τους «ποδηλατοδρόμους». Πανηγυρίζονται επίσης ασφαλτοστρώσεις – απαραίτητες μετά τα σκαψίματα. Έχουμε ξαναπεί ότι το έργο αντικατάστασης των σωλήνων ύδρευσης είναι πολύ σημαντικό, είναι το συμπλήρωμα του προηγούμενου αντίστοιχου έργου, που είχε φτάσει από βορρά μέχρι την οδό Ρήγα Φεραίου και είναι αυτό για το οποίο πληρώνουμε τζερεμέδες στην εταιρεία ΕΡΓΗΛ όλοι εμείς, συμπολίτες, χωρίς να ξέρουμε τι ακριβώς πληρώνουμε. Κι όταν πρόσφατα τα τοπικά μας κυβερνητικά στελέχη, συμπεριλαμβανομένου του Άρχοντος, πανηγύρισαν για την «επιχορήγηση» της ΔΕΥΑΜΒ από τον καλό κ. Βορίδη με 8 εκ. € για να καλύψει αυτό το χρέος, κανείς δεν μας είπε πόσο, επί τέλους, είναι αυτό το ρημαδο-χρέος. Βεβαίως κάποια στιγμή θα πέσει και σ’ αυτό «άπλετο φως», έτσι όπως πάμε τόσο άπλετο όσο και στο φοβερό δυστύχημα των Τεμπών, για το οποίο, όπως ίσως μάθατε, ο υπεύθυνος και θεατρικά παραιτηθείς Κώστας Καραμανλής ο Γ’ θριαμβευτικά επανεξελέγη βουλευτής στας Σέρρας – άντε και Υπουργάρα!

Τώρα, λέγοντας για ασφαλτοστρώσεις. Ωραία στρώθηκε η οδός Αναλήψεως, εύγε να πούμε. Αλλά τα φρεάτια, για μία ακόμη φορά, δεν πέτυχαν. Φαίνεται πλέον ξεκάθαρα ότι είναι αδύνατον στην ελληνική επικράτεια να γλιτώσουμε από το ντουπ-ντουπ στα καπάκια των φρεατίων της αποχέτευσης στον άξονα των δρόμων – άσε που δεν είναι όλα στη σειρά και ποτέ δεν ξέρεις από πού θα σου ‘ρθει το χτύπημα.

Στα κυκλο-φοριακα 1145, στις 19.04.2023 είχαμε γράψει επί λεξει «Απογοήτευση και διαμαρτυρία στην Αγία Τριάδα, όπου ο νέος προϊστάμενος Αρχιμανδρίτης παράγγειλε σε ανθοπωλείο (!!) τον στολισμό του Επιταφίου, τον οποίο πάντα έκαναν οι γυναίκες της γειτονιάς – πληροφορίες μου λένε ότι αυτό κόστισε στο ταμείο της εκκλησίας 700 €». Οφείλω να καταγράψω τις νεώτερες πληροφορίες, από εκκλησιαστικούς κύκλους, που μου είπαν ότι το πρόβλημα δημιουργήθηκε από τις ίδιες τις γυναίκες της γειτονιάς, οι οποίες τσακώθηκαν μεταξύ τους, και στην προσπάθεια του Αρχιμανδρίτη να βρει λύση βρέθηκε ένας άνθρωπος ο οποίος μόνος χρηματοδότησε τον στολισμό του Επιταφίου χωρίς καμία επιβάρυνση του εκκλησιαστικού ταμείου. Αυτά και τέλος, παρακαλώ. Χωρίς κανέναν παραπέρα σχολιασμό.

Και τώρα τι γίνεται με τον Πατριάρχη; Είναι να έρθει στις 23 Ιουνίου να ανοίξει την Ναυτική Εβδομάδα και στις 24 να εγκαινιάσει το (ημιτελές, καθώς μου λένε) Δημοτικό Θέατρο. Κι αν στις 25 υπάρχουν Εθνικές Εκλογές τι θα γίνει;

Α! ναι! κάτι τελευταίο: Η μη εγκατάσταση LNG στον Παγασητικό είναι αναμφίβολα ένα παλλαϊκό αίτημα κκ. Ξενοδόχοι.

Άλλο τι, συμπολίτες, δεν έχω να δηλώσω, και γράμματα γνωρίζω. Γεια σας.

Για την φωτογραφία δεν χρειάζονται επεξηγήσεις.

(δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" την Τετάρτη 24.05.2023, αρ.φύλλου 3941)

κυκλο-φ-οριακα 1142, 15 Μαρτίου 2023

 

Καλημέρα συμπολίτες και απανταχού αναγνώστες/αναγνώστριες. Είμαστε 15, πλέον, μέρες μακριά από το φοβερό σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη, 57 οι διαπιστωμένοι νεκροί, μία κοπέλα αγνοείται ακόμη, προφανώς δεν υπάρχουν άλλοι αγνοούμενοι, ο δικός μας Γεράσιμος-Ιάσων συνεχίζει την μάχη και ολόψυχα ευχόμαστε να την κερδίσει, οι έρευνες καλά κρατούν. Όλοι μιλούσαν με όλους εκείνο το μοιραίο βράδυ της 28^ης Φεβρουαρίου, όλοι άβουλοι και μοιραίοι, όλοι ένοχοι και συνάμα αθώοι, εγκληματικά αμελείς και δικαιολογημένα (;) αφελείς. Είναι κι εκείνη η εικόνα του υπουργικού συμβουλίου με τα κατεβασμένα κεφάλια των υπουργών μπροστά στις κάμερες, το ηλίθιο χαμόγελο του αρχηγού και το «φταίμε όλοι» (κάτι σαν εκείνο το ιστορικό «μαζί τα φάγαμε»…), δεν ακούω άχνα από τους δύο Συναδέλφους Συγκοινωνιολόγους Καθηγητές, ειδικευμένους στην σιδηροδρομική τεχνική, που απαρτίζουν την Επιτροπή Εμπειρογνωμόνων. Μόνο τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου ακούω να ξανα-διερευνά τον εκτροχιασμό στο Άδενδρο Θεσσαλονίκης στις 13 Μαΐου 2017, σχετικά με τον οποίο η διαδικτυακή Βικιπαίδεια γράφει, εν κατακλείδι: «Η ΤΡΑΙΝΟΣΕ και το Υπουργείο Μεταφορών ξεκίνησαν έρευνα για το δυστύχημα. Σύμφωνα με τα ευρήματα, ο καταγραφέας του τρένου αποκάλυψε ότι η αιτία του δυστυχήματος ήταν η υπερβολική ταχύτητα. Το τρένο έτρεχε με ταχύτητα 144.3 km/h ενώ το όριο ταχύτητας ήταν τα 60 km/h (χλμ/ώ). Η τριμελής επιτροπή εμπειρογνωμόνων απεφάνθη ότι δεν υπήρχε ένδειξη σαμποτάζ και ότι οι τοπικοί ελεγκτές είχαν ακολουθήσει τις  συνήθεις διαδικασίες.»

Άλλο τι δεν έχω να δηλώσω, και γράμματα γνωρίζω.

Στην σελίδα μου στο φατσοβιβλίο (με όνομα Μπάμπης Sky για όποιον/-α ενδιαφέρεται) έχω δύο φορές ως τώρα (25.11.22 και 10.03.23) αναρτήσει φωτογραφίες από την βαμμένη κεραμιδί λωρίδα ασφάλτου, σύμφωνα με τους «επιστήμονες» του Δήμου Βόλου λωρίδα ονομαζόμενη «ποδηλατόδρομος», στην οδό Μαιάνδρου της Νέας Ιωνίας. Είναι εντυπωσιακές φωτογραφίες, που σε κανέναν, προφανώς, δεν προκαλούν εντύπωση. Δείχνουν πέραν πάσης αμφισβητήσεως ότι αυτή η κεραμιδί λωρίδα είναι μονίμως και σθεναρώς κατειλημμένη από παρκαρισμένα οχήματα και μόνο ποδήλατα δεν εξυπηρετεί. Έθεσα δε δύο ερωτήματα: α) το «έργο» έχει σταματήσει; και β) πόσα λεφτά έχουν πεταχτεί ως τώρα και σε ποια τσέπη έχουν καταλήξει; Σαφώς δεν περιμένω απάντηση από τον Δήμο, περιμένω, ίσως, να ενδιαφερθεί κάποιο ανώτερο ελεγκτικό όργανο; Αιθεροβάμων;

Αλλά ποδηλατοδρόμων μη υπαρχόντων, υπάρχουν ποδήλατα! Μάλιστα, ποδήλατα. Η πόλη αποκτά ήδη σε διάφορα σημεία ποδηλατοστάσια με οσονούπω εκάστοτε 12 ηλεκτρονικώς ενοικιαζόμενα ποδήλατα. Σύμφωνα με παλαιότερες καταγραφές και εκτιμήσεις (τότε που γίνονταν και κάτι «ποδηλατοπορείες», αν θυμάστε οι Βολιώτες, τότε που υπήρχαν και πραγματικοί, ασφαλείς ποδηλατόδρομοι…) το Π.Σ. Βόλου διαθέτει περισσότερα από 60.000 ποδήλατα. Στις αρχές του 2009 η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Μαγνησίας δημιούργησε ένα σύστημα με 50 ενοικιαζόμενα ποδήλατα και κάρτα μέλους, μέσα σε δυο χρόνια τα συμπαθή αυτά ποδήλατα εξαφανίστηκαν! Τον Οκτώβριο 2016 βρέθηκα στην συμπαθή μου «πόλη του ποδηλάτου» Καρδίτσα, στην κεντρική πλατεία της οποίας συνάντησα ένα μεγάλο σύγχρονο σύστημα ενοικιαζομένων ποδηλάτων εκτός λειτουργίας και πλήρως απαξιωμένο, όλα αυτά μπορείτε να τα βρείτε με φωτογραφίες εδώ https://babisskyrgiannis.blogspot.com/2018/09/941-6-2018.html. Τώρα λοιπόν φαίνεται ότι έφτασε και η ώρα του Βόλου να δοκιμάσει – το θέμα, όπως καταλαβαίνετε, δεν είναι καινούργιο, έχει από τα τέλη της δεκαετίας ‘90 που συζητείται ποικιλοτρόπως, κατά την δική μας γνώση όπου στην Ελλάδα εφαρμόστηκε δεν καλο-λειτούργησε. Ίδωμεν και πιστεύσομεν!

«Δεν έχει ασφοδίλια, μενεξέδες, μήτε υάκινθους / πώς να μιλήσεις με τους πεθαμένους.

Οι πεθαμένοι ξέρουν μονάχα τη γλώσσα των λουλουδιών / γι’ αυτό σωπαίνουν

ταξιδεύουν και σωπαίνουν, υπομένουν και σωπαίνουν / παρά δήμον ονείρων, παρά δήμον ονείρων.»

Στίχοι του Γιώργου Σεφέρη από το ποίημα «Ο Στράτης Θαλασσινός ανάμεσα στους αγάπανθους», μελοποιημένο από τον Γιάννη Μαρκόπουλο και εκτελεσμένο με την θεία φωνή του Νίκου Ξυλούρη το 1973 – τότε που ακόμα γραφόταν μουσική σε τούτη την έρμη Ελλάδα της απώλειας.

Και είναι πολλές οι απώλειες συμπολίτες, πολλές και καθημερινές. Αλλά ας μη μελαγχολούμε, δεν βοηθάει σε τίποτε.

Με τούτα και με τ’ άλλα χάσαμε κι έναν γιατρό υποψήφιο βουλευτή, ο οποίος είναι βέβαιο ότι θα χρεωθεί όλες τις αμαρτίες που οδήγησαν στο δυστύχημα των Τεμπών. Αυτός κι ο άλλος, κι ο Επιθεωρητής και καναδυό-πέντε Σταθμάρχες κι έξι-εφτά Μηχανοδηγοί, όλοι, αρκεί να σωθεί ο Ένας – έρχονται, γρήγορα ή αργά, και εκλογές, Κυρίες και Κύριοι. Οι Μεταφορές είναι μεγάλη πληγή και έχουν, όπως ξαναείπαμε εμείς εδώ, πολύ «ψωμί».

Και γράφοντας αυτά μου ήρθε στον νου εκείνη η ενοικίαση ή μίσθωση (;) των λεωφορείων από τα Υπεραστικά ΚΤΕΛ της Περιφέρειας στις αρχές της πανδημίας (Φεβρουάριο 2020, μην ξεχνάμε) προκειμένου να ενισχυθούν οι Επιβατικές Μεταφορές του (γνωστού και μη εξαιρετέου) λεκανοπεδίου της Αττικής. Αν η ενημέρωσή μου είναι σωστή, αυτό το έξυπνο «προτζεκτ» έχει κοστίσει στο Ελληνικό Δημόσιο ως τώρα περίπου 150 εκατ., τα οποία χαλαρά και λάιτ περάσανε στα ιδιωτικά ΚΤΕΛ. Και συνεχίζεται, αντί με τα ίδια χρήματα να αγορασθούν καινούργια λεωφορεία για να ανανεωθεί-εμπλουτισθεί ο ταλαιπωρημένος στόλος της Αττικής. Τι να πω; Θα πω τα ίδια: 

Ποιο θα είναι το όφελος της πόλης μας από την ιδιωτικοποίηση του Λιμένα; 

ΟΧΙ εγκατάσταση LNG στον Παγασητικό Κόλπο! 

Πώς δουλεύει το κατασκευής ΑΡΧΙΤΕΧ parking Φιλελλήνων;

Τι γίνεται με την Κίτρινη Αποθήκη; 

Σας αγαπώ ενδελεχώς και μένω, γεια σας!

Στην φωτογραφία συνάντηση αποφοίτων 1971 του ενδόξου 2^ου Γυμνασίου Αρρένων Βόλου, Απρίλιος 1991.

(δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" την Τετάρτη 15.03.2023, αρ.φύλλου 3895)

κυκλο-φ-οριακα 1134, 18 Ιανουαρίου 2023

 

Αντώνης Σκυργιάννης 1972

Καλημέρα Φίλοι και Φίλες. Αγίου Αθανασίου σήμερα, Αγίου Αντωνίου χθες και θα μου επιτρέψετε να ευχηθώ Χρόνια Πολλά στην δεύτερη κόρη μου Ιατρό Μυρτώ-Αντωνία και να θυμηθώ τον πατέρα μου Αντώνη, Έφεδρο Ανθυπολοχαγό στο Αλβανικό μέτωπο, απόφοιτο 1^ου έτους Νομικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών (γράφτηκε στο 2^ο έτος, στις 07.12.1925 διέκοψε λόγω αδυναμίας πληρωμής των απαιτούμενων διδάκτρων…) και επί 44 χρόνια υπάλληλο γραφείου στην Βιομηχανία Γκλαβάνη, από όπου και συνταξιοδοτήθηκε για περίπου 30 ακόμη χρόνια. Ευτύχησε να δει δύο ευτυχισμένους γάμους των αγοριών του και τέσσερα εγγόνια. Ήταν λάτρης της φρέσκιας ρετσίνας, πρόσκοπος, καπνιστής και τελείως φάλτσος τραγουδιστής, κηπουρός και μάστορας, εργαλεία του έχω ακόμη. Έφυγε ήσυχα σε ηλικία 96 ετών και στο ξόδι του έβαλα στη διαπασών το «ο κυρ Αντώνης πάει καιρός που ζούσε στην αυλή…», στη συγκεκριμένη αυλή ζούσε απ’ το 1955, στο σπίτι που έχτισε μεταξύ Ιουνίου και Οκτωβρίου μετά τον μεγάλο σεισμό.

Κάθε μέρα κυκλοφορεί μέσα μου, αυτή τη μέρα περισσότερο, και να με συμπαθάτε…

Βεβαίως το γεγονός των ημερών ήταν ο θάνατος στις 10 Ιανουαρίου και η επακολουθήσασα στις 16.01 κηδεία (παράγωγο του ρήματος «κήδομαι», που σημαίνει «φροντίζω») του τέως βασιλιά Κωνσταντίνου του Β’ ή, κατά τους βυζαντινοβαρεμένους, Κωνσταντίνου του ΙΓ, ως δήθεν συνέχεια των Βυζαντινών Αυτοκρατόρων, όπου ο τελευταίος ήταν ο Κωνσταντίνος ΙΑ Παλαιολόγος. Άρα ΙΒ ο Κωνσταντίνος του Εθνικού Διχασμού, ΙΓ ο τελευταίος, ο οποίος πρόλαβε να βασιλέψει από 06.03.1964 μέχρι 13.12.1967 (3 χρόνια και 9 μήνες) και πρόλαβε να κάνει όσα ολέθρια λάθη δεν έκαναν όλοι μαζί οι πρόγονοί του, με εξαίρεση τον συνονόματό του. Ήταν έκπτωτος από τις 8 Δεκεμβρίου 1974, μετά το 69,2% του ελληνικού λαού υπέρ της Αβασίλευτης Δημοκρατίας. Πρόλαβε να κάνει πέντε παιδιά και πλούσιες νύφες και να χαρεί εννιά ωραία εγγόνια, που τον τίμησαν σύσσωμα και με αξιοπρέπεια στην κηδεία του. Ήρθαν και οι εστεμμένοι της Ευρώπης, συγγενείς και φιλαράκια, πήγε και το φιλοθεάμον κοινόν μαζί με μερικούς φιλοβασιλικούς και δεξιούς πολιτικούς μη χάσει το προσκύνημα, όλα ωραία και ήρεμα, το Τατόϊ (που ανήκει στο Ελληνικό Δημόσιο από το 2003) ένα χάλι, στην κυριολεξία μαύρο, από την πυρκαγιά του Αυγούστου 2021. Αυτά.

Στο τρέξιμο και τα κοριτσάκια-αγοράκια των καναλιών με τα μικρόφωνα, με την αγωνία να προλάβουν τα πάντα όλα και, κυρίως, να μην μπερδέψουν τα ονόματα των υψηλών καλεσμένων. Και να τα «συνοδευόμενη από την βασιλομήτωρ» (άκλιτο) και να τα «φόρο τιμής στον εκλιπών» (επίσης άκλιτο), δύσκολα πράγματα συμπολίτες, δύσκολη η Ελληνική Γλώσσα και τα σύγχρονα παιδιά δεν προλαβαίνουν να την μάθουν. Ή δεν θέλουν, δεν ξέρω ακριβώς. Ή θεωρούν ότι δεν τους χρειάζεται, δεν θα τους χρειαστεί στο μέλλον, αφού οι πάντες όλοι θα μιλάνε εγγλέζικα! Ή κάτι σαν εγγλέζικα, όπως π.χ. κριντζάρω, τρολάρω, καρατρέντι, είμαι μπούμερ, και μη χειρότερα.

Αλλά αρκετά. Ας προσεδαφιστούμε στα δικά μας θέματα, τα «ταπεινά» και μη-μοναρχικά.

Περνάω τακτικά από το σημείο και χρόνια τώρα αναρωτιέμαι τι γίνεται. Οδός Κασσαβέτη, ξέρετε, φαρδιά πεζοδρόμια, που όλο και στενεύουν λόγω κήπων, τραπεζοκαθισμάτων, παρκαρισμάτων και λοιπών κοινωφελών έργων, μεταξύ Γαλλίας και 28^ης Οκτωβρίου αριστερά. Ένα ωραιότατο οικόπεδο, περιτοιχισμένο, με πορτούλα και με κάποια κακόμοιρα δέντρα, χώρος αναψυχής για τους δεσποζόμενους σκύλους της ευρύτερης περιφέρειας. Πριν από δεν θυμάμαι πόσα χρόνια, εκεί ήταν ένα «Στέκι Παιδιού» του Δήμου Βόλου με σκεπή από πλάκες «ελενίτ», ήτοι επικίνδυνου αμιαντοτσιμέντου, κάποια στιγμή καθαιρέθηκε και λίγο μετά κατεδαφίστηκε και ολόκληρο το (όχι πολύ μεγάλο) κτήριο. Όποιος/-α θυμάται χρονολογίες ας κάνει τον κόπο να με ενημερώσει παρακαλώ. Έκτοτε, που λέτε, αυτό το έρμο οικόπεδο κείται αναξιοποίητο, στην άμεση περίμετρο του κέντρου της πόλης, και τα δημοτικά λεφτά των προγραμμάτων σφυρίζουν αδιάφορα γύρω του. Κάποτε είχα ακούσει ότι το οικόπεδο είναι «μισιακό» με το Νοσοκομείο, δεν ξέρω αν ευσταθεί. Αλλά όπως κι αν έχει, μια ωραία πλατεΐτσα χωρίς μόνιμα κτίσματα θα μπορούσε οπωσδήποτε να γίνει, κάτι σαν «πλατεία τσέπης», για να δείχνουμε και ενήμεροι με τις σύγχρονες τάσεις της πολεοδομικής επιστήμης. Πάντως αυτή η χρονίζουσα εικόνα εγκατάλειψης δεν θυμίζει Μονακό – άραγε συναντήθηκαν κατ’ ιδίαν οι δύο Άρχοντες; ο Αλβέρτος ήρθε για την κηδεία, ο ημέτερος πήγε στον Ιωνικό Νικαίας…

Μια βόλτα στην οδό Μαιάνδρου της Νέας Ιωνίας με έφερε «σε επαφή» με τους λεγόμενους «ποδηλατόδρομους», εμπνεύσεως και κατασκευής Δήμου Βόλου. Λωρίδες ασφάλτου βαμμένες κεραμιδί (με δυσκολία το πέτυχαν το χρώμα και την ποιότητα…) στην αριστερή πλευρά του δρόμου, με παρκαρισμένα, σχεδόν πέρα-πέρα, οχήματα παντός είδους πάνω τους. Ποδήλατο, φυσικά, ούτε για δείγμα! Δημοσίευσα φωτογραφίες στο φατσοβιβλίο (με βρίσκει όποιος θέλει ως «Μπάμπης Sky») για να μη λένε κάποιοι ότι είμαι «κακός και εμπαθής», και κατέληξα με το σχόλιο «Έργο σοφών μη-συγκοινωνιολόγων και "αποτελεσματικών" Αρχόντων. Σε ποιες τσέπες πηγαίνουν τα πεταμένα λεφτά (και πήραν και παράταση...);».

Αλλά αυτό, παρ’ όλο το χάλι, δεν είναι το χειρότερο συμπολίτες Βολιώτες. Το χειρότερο είναι, ειλικρινά, α) ότι υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που μιλούν απαξιωτικά για «οχυρωματικά έργα» όταν αναφέρονται στο προηγούμενο δίκτυο ασφαλών ποδηλατοδρόμων και β) ότι το θέμα «ποδήλατο» έχει οριστικά κλείσει για τον «πανέξυπνο» Βόλο, ο Θεός να με βγάλει ψεύτη.

Αθανάσιοι και Αθανασίες, εύχομαι μακροημέρευσιν! Κι ας κλείσουμε με τους βασικούς προβληματισμούς μας:

ΟΧΙ εγκατάσταση LNG στον Παγασητικό Κόλπο! Ποιο το όφελος της πόλης μας από την ιδιωτικοποίηση του Λιμένα; Πώς δουλεύει το (τζάμπα καίει η λάμπα;…) parking Φιλελλήνων;

Σας ασπάζομαι διακαώς. Γεια σας.

Στην φωτογραφία ο Αντώνης Σκυργιάννης σε ηλικία 66 ετών.

(δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" την Τετάρτη 18.01.2023, αρ.φύλλου 3856)

κυκλο-φ-οριακα 1126, 16 Νοεμβρίου 2022

 

(από αριστερά) Σταύρος Ντόντος, Θεόδωρος Δημόπουλος (Δ/ντης), Άγγελος Συντήλας
Κική Ντόντου, Ελένη Κύρκου, Δέσποινα Σιάππα

Καλημέρα συμπολίτες και συμπολίτισσες. 17 Νοέμβρη αύριο, κι όσο κι αν προσπαθούν τα διάφορα φασιστοειδή της σύγχρονης δημόσιας ζωής να διαγράψουν την Ιστορία το τανκ που γκρέμισε την Πύλη του Πολυτεχνείου ήταν αληθινό, οι νεκροί ήταν νεκροί, η χούντα ήταν δικτατορία κι όχι «επανάσταση» και η Κύπρος πληρώνει ακόμη την προδοσία της. Όσο κι αν προσπαθούν, η Ιστορία ξέρει. Όπως, για παράδειγμα, η Ιστορία ξέρει τι δουλειά είχε ο Ελληνικός Στρατός να πάει σε κατακτητικό πόλεμο στην Τουρκία το 1919.

Τέτοια είναι η Ιστορία. Ξέρει τα πάντα, δεν ξεχνάει ποτέ τίποτε, κι αφήνει τους ανθρώπους να την «ερμηνεύουν» και να την «γράφουν» – τις περισσότερες φορές γελάει μαζί τους.

Ένα κομμάτι της δικής μας ιστορίας ταξίδεψε μακριά μας για πάντα: η πρώτη μας Δασκάλα, η Κυρία Δέσποινα Σιάππα. Την συναντήσαμε στην 1η τάξη του 5^ου Δημοτικού Σχολείου τον Σεπτέμβριο 1959 στις παράγκες όπου στεγαζόταν, στην αυλή του 4^ου Δημοτικού Σχολείου, παράλληλα με την οδό Φιλίππου Ιωάννου – μια ομάδα παιδιών της συνοικίας Αγίου Κωνσταντίνου, που μέχρι σήμερα θυμόμαστε, που μέχρι σήμερα κρατάμε έναν δεσμό. Η Κυρία Δέσποινα (ή απλούστερα η κυραΔέσποινα) μας πήγε μέχρι την 3η τάξη και στην 4η μας ανέλαβε ο Κύριος Άγγελος Συντήλας. Ήδη από την 2α στεγαζόμασταν στις αίθουσες του 4^ου και τα μαθήματα γίνονταν εναλλάξ πρωί-απόγευμα. Η Κυρία Δέσποινα μας έμαθε γράμματα «γράμματα σπουδάματα, του Θεού τα πράματα», από το «να Λόλα, να ένα μήλο» μέχρι τις εκθέσεις «γράφω για το Φθινόπωρο» και τις γυμναστικές επιδείξεις – έχω μια φωτογραφία, εμείς, αγόρια και κορίτσια, ντυμένοι στα ολόλευκα με τα χέρια στην έκταση και δίπλα η ΚυραΔέσποινα, με τα χέρια στην πλάτη, αρχοντική, στοργική και συνάμα άγρυπνος φύλακας της καλής μας ανατροφής στο πνεύμα και στο σώμα. Έφτασε κοντά στα 100, ανάμεσα μιλούσαμε, πολλά χρόνια αργότερα μου έδειχνε ότι παρακολουθούσε την επιστημονική και οικογενειακή εξέλιξη όλων μας, εμένα με αποκαλούσε πάντοτε Χαραλαμπάκο, αλλά δεν με έπαιρνε στις ημερήσιες εκδρομές αν δεν ήταν και η μητέρα μου μαζί, φοβόταν την ανταλαβιά μου, μην προκαλέσω ή πάθω κανένα κακό… Ας είναι ελαφρό το χώμα που την σκεπάζει.

Ύστερα προχθές Κυριακή πήγαμε με καλή παρέα μια βόλτα απογευματινή στις Αλυκές και, ως ήτο φυσικόν, καταλήξαμε να πιούμε δυο χαλαρά τσιπουράκια και, ως ήτο επίσης φυσικόν, «ο ήλιος εβασίλεψε, Έλληνά μου» (Στρατηγός Μακρυγιάννης, Χρήστος Λεοντής, Νίκος Ξυλούρης), κι επιστρέφοντας τα φώτα των δρόμων είχαν ανάψει. Κινηθήκαμε στον παραλιακό δρόμο Πλαζ-Πευκάκια, αυτόν που εμείς τον ξέραμε να ονομάζεται Γεωργίου Παπαδάκου (1909-1975), του Νομάρχη Μαγνησίας στα διαστήματα 1946-1949, 1953-1958 και 1959-1964 (τα στοιχεία από το πολυτιμότατο πόνημα του Κυρίου Δημήτρη Κωνσταντάρα-Σταθαρά «Δρομο-λόγιο του Δήμου Βόλου», έκδοση Ίωνες 2009). Τώρα οι μπλε ταμπέλες γράφουν «Οδός Ασα Τζένιγκς» και δεν ξέρω αν υπάρχει σχετική απόφαση ονοματοθεσίας. Τέλος πάντων, σ’ αυτόν τον δρόμο, στο προς την θάλασσα φαρδύ πεζοδρόμιο υπάρχει και οριοθετημένος ποδηλατόδρομος και μία μακριά σειρά από μεταλλικούς στύλους, που στην κορυφή έχουν φωτοβολταϊκές πλάκες (πάνελς, ελληνιστί) και παρακάτω φωτιστικά σώματα τα οποία, προφανώς, λειτουργούν με το ρεύμα των φωτοβολταϊκών, ήτοι δωρεάν! Αυτό είναι τμήμα ενός συνολικότερου έργου, που έγινε από την προ Άρχοντος Δημοτική Αρχή (οι εξωγήινοι, που λέγαμε…) και βεβαίως πληρώθηκε από δημόσια χρήματα. Ε! λοιπόν την σήμερον νύκτα αυτός ο φωτισμός με τα φωτοβολταϊκά δεν λειτουργεί και ακριβώς στο απέναντι πεζοδρόμιο οι κάτασπροι led λαμπτήρες καταυγάζουν τα πέριξ. Ποιον να ρωτήσω γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί αχρηστεύτηκε έτσι ένα τόσο πρωτοποριακό έργο «πράσινης ανάπτυξης»; Ποίος ο λόγος ή οι λόγοι;

Σιγά μην πάρω απάντηση. Εδώ έχουμε τόσες δουλειές, λαμπάκια, λουλουδάκια, μέχρι και Πατριάρχη να εγκαινιάσει (τι να εγκαινιάσει δηλαδή, μια ανακαινισούλα όλο κι όλο, έργο εξωγήινων από τα παλιά τα χρόνια είναι κι αυτό) το Δημοτικό Θέατρο θα φέρουμε, σιγά μην ασχοληθούμε με φωτοβολταϊκά. Με σκουπίδια, ίσως…

Α! ναι!, φτιάχνουμε και «ποδηλατοδρόμους». Ένας καλός φίλος μου έστειλε σχετική ενημέρωση από τα Χανιά, στην Κρήτη ντε!, όπου επίσης φτιάχνουν ποδηλατοδρόμους. Και μου «άναψαν τα λαμπάκια» φίλοι αναγνώστες και επί τόπου έκανα μια ανάρτηση στο φατσοβιβλίο που λέει επί λέξει: «Αφιερωμένο σε όλους τους ανεγκέφαλους, εκπαιδευτικούς, ποδηλάτες, "συγκοινωνιολόγους", λοιπούς τεχνικούς και "τεχνικούς", διάφορους πολιτικούς και "πολιτικούς", δημοσιογράφους και "δημοσιογράφους" αναρμόδιους και αρμόδιους, που απαξίωσαν, δαιμονοποίησαν, έσυραν στα δικαστήρια και τελικά κατέστρεψαν το δίκτυο ποδηλατοδρόμων στον Βόλο. Ευτυχώς υπάρχουν ακόμη επιστήμονες με μυαλό και μηχανικοί που ξέρουν και να διαβάζουν και να εφαρμόζουν. Και Πολιτικοί που ακούν και δέχονται… Με γεια στους Κρητικούς φίλους. Για όσους ΠΙΘΑΝΟΝ αμφιβάλλουν δια το αληθές του λόγου, η πλήρης δημοσίευση σε ιστοσελίδα των Χανίων: https://www.zarpanews.gr/o-kyvos-errifthi-gia.../». Αυτό διότι στην σύνοψη του Σχεδιασμού Ποδηλατοδρόμου επιλέγεται (επί λέξει): «ο τύπος ποδηλατοδρόμου «Διάδρομος ποδηλάτων-Cycle Track» (η υποκατηγορία τοποθέτησής του στο επίπεδο του οδοστρώματος με διαχωριστική νησίδα από οπλισμένο σκυρόδεμα και συχνά ανοίγματα)…Σε πλήρη συμφωνία με τις Τεχνικές Οδηγίες για Ποδηλατοδρόμους του Υπουργείου ΥΠΟΜΕΔΙ, ΦΕΚ 1053 Β’/2016».

Είναι γνωστό, νομίζω, ότι η βλακεία δεν παλεύεται. Επίσης είναι γνωστό ότι «ουδείς χειρότερος εχθρός από τον ευεργετηθέντα αχάριστον» (αν και η ύπαρξη αρχαίου ρητού με την ίδια έννοια αμφισβητείται σφόδρα). Και επίσης ισχύει η ρήση του Γεωργίου Σουρή (1853-1919) (αμφισβητούμενης, ως τόσο, πατρότητος) «τ’ αγγειά γινήκαν θυμιατά και τα σκ… λιβάνι…». Όλα αυτά μαζί και ταυτοχρόνως, και η ζωή συνεχίζεται κουτσά-στραβά. Γεια σας.

Στην φωτογραφία, στο 5^ο Δημοτικό Σχολείο Βόλου 1959-1965, (από αριστερά) οι Δάσκαλοι Σταύρος Ντόντος, Θεόδωρος Δημόπουλος (Διευθυντής) και Άγγελος Συντήλας και οι Δασκάλες Κική Ντόντου, Ελένη Κύρκου και Δέσποινα Σιάππα.

(δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" την Τετάρτη 16.11.2022, αρ.φύλλου 3815)

κυκλο-φ-κορωνοϊκα 1039, 16 Δεκεμβρίου 2020

 

Ο Βιολιστής στο Πάρκο

Click away ή drive through; Ιδού η απορία! Δεν ξέρω τι να κάνω, δεν ξέρω τι να διαλέξω, είναι κάτι σαν το Σαιξπηρικό to be or not to be του πρίγκηπα Άμλετ. Πώς μπορώ να συνεχίσω ως καταναλωτικό ον χωρίς ένα click away ή, έστω, λίγο drive through – αυτό το τελευταίο μου θυμίζει έντονα τον Ζαμπέτα να λέει «…και η βρόχα έπεφτε στρέιτ θρου…». Βεβαίως, αγαπητοί μου, ο κορωνοϊός είναι μια πρωτόγνωρη κατάσταση παγκοσμίως, που απειλεί να μας εξοντώσει (κι ακόμα δεν ξέρουμε από πού προέρχεται…), αλλά δεν μπορούσα να φανταστώ, όταν ξεκινούσε αυτό το πανηγύρι, ότι θα μας μόρφωνε κιόλας γλωσσικώς. Το παθαίνω, λοιπόν, κι αυτό (ευτυχώς από μικρόβια δεν παθαίνω, προς ώρας) και κάθε φορά που ακούω τον κ. Πέτσα ή τον, κατά δήλωση του ιδίου, αρχαιολάτρη κ. Γεωργιάδη να μου λέει αβίαστα και «με προφορά» από τηλοψίας μία ακόμα αμερικανιά η οποία οφείλει να ενσωματωθεί στην καθημερινότητά μου, χάνω και μερικές τρίχες από την πλούσια κόμη μου. Και να πεις ότι δεν την ξέρω αυτή τη ρημαδογλώσσα, χρόνια ολόκληρα σε διασκέψεις στον ΟΗΕ και στην ΕΕ τριγύρναγα, μελέτες και διαλέξεις ολόκληρες στα εγγλέζικα έχω κάνει, ποτέ και πουθενά δεν συνάντησα λέξεις όπως λοκντάουν (κλείδωσε κάτω) ή αυτό το απίθανο κλικ αγουέη (πάτα το κουμπί μακριά).

Όσο για το ντραιβ θρού (οδήγησε μέσα από, δια μέσου) εγώ το κάνω εδώ και χρόνια στην οδό 28^ης Οκτωβρίου όπου, επειδή δεν βρίσκω να παρκάρω, τηλεφωνώ αρμοδίως και ο εξυπηρετικότατος γιος του φίλου καφεκόπτη μού φέρνει στον δρόμο το σακουλάκι με τον ελληνικό καφέ, παίρνει το δίευρω και είμεθα άπαντες ευτυχείς χωρίς να έχουμε δώσει όνομα στην θεάρεστη αυτή πράξη. Το αυτό και στην οδό Σπυρίδη, όπου παραλαμβάνω από συγγενικό βιβλιοπωλείο το βιβλίο από το ανοιχτό παράθυρο πριν ανάψει το φανάρι πράσινο και περνάω άλλη μέρα, πεζή, και πληρώνω αναλόγως. Χρόνια τώρα, επαναλαμβάνω.

Αυτά από γλωσσικής απόψεως, συμπολίτες. Από εμπορικής, που είναι και η ουσιαστική άποψη για τους ανθρώπους που αγωνίζονται να επιβιώσουν, νομίζω ότι αυτά τα μέτρα είναι ο οριστικός «Θάνατος του εμποράκου» (Death of a Salesman, Arthur Miller, 1949) και η οριστική επικράτηση των πολυεθνικών πολυκαταστημάτων. Μακάρι να βγω ψεύτης. Αλλά δεν το χωνεύω να μην ανοίξει στην μεγάλη μας πόλη ούτε ένα από τα προβλεπόμενα εποχικά καταστήματα με τα χριστουγεννιάτικα στολίδια, έτσι «αναγκάστηκαν» πάλι τα πολυκαταστήματα να συνδράμουν. Α! και κάτι καλό για την μεγάλη μας πόλη: το μόνο όμορφα και πραγματικά γιορτινά διακοσμημένο μέρος είναι το Πάρκο του Αγίου Κωνσταντίνου. Πάρτε παιδιά κι εγγόνια, βάλτε το 6 στο χαρτάκι σας (όχι sms!) και πάτε μια βόλτα, χωρίς βροχή, βέβαια. Θα την ευχαριστηθείτε, εδώ την ευχαριστήθηκα εγώ, που με λένε γκρινιάρη…

Κι ενώ αυτά συμβαίνουν, εν μέσω δισεκατομμυρίων εμβολίων αλλά και πανηγυρισμών διότι άνοιξαν τα κομμωτήρια και, κυρίως, τα «νυχάδικα» (όπως λέμε τυροπιτάδικα, μαρμαράδικα, ξενυχτάδικα…) εμφανίστηκαν ξαφνικά κι απρόσμενα δύο συναδέλφισσες (θυμήθηκα τα νιάτα μου στα αμφιθέατρα του φοιτητικού κινήματος) συγκοινωνιολόγοι του Πανεπιστημίου μας, η μία εξ αυτών Καθηγήτρια, με μεγάλες ανησυχίες για τα σχέδια των (καινούργιων;;…) ποδηλατοδρόμων σε σχέση με το υπερκείμενο, ως επίπεδο σχεδιασμού, Σχέδιο Βιώσιμης Αστικής Κινητικότητας για την Πόλη του Βόλου, σε συντομογραφία ΣΒΑΚ, που εκπονείται ή θα έπρεπε να εκπονείται, κάπου από το 2017 αν δεν κάνω λάθος. Και παραλίγο να πέσω από το σύννεφο στο οποίο, ως γνωστόν, ανέκαθεν και μονίμως κατοικοεδρεύω. Νάτο, είπα, κάτι σαν εσωτερικός ανταγωνισμός μου ακούγεται όλο αυτό, χρονιάρες μέρες, λέω να το αφήσω, εκτός απροόπτου, για τον καινούργιο χρόνο. Μπορεί να ταιριάζουν και μερικά πραγματάκια σχετικά με τους προηγούμενους ποδηλατοδρόμους, αυτούς ντε!, που τους πήγαν, πάλι Πανεπιστημιακοί, στα δικαστήρια κι ύστερα τους γκρέμισαν ως επικίνδυνους και ακατάλληλους, αλλά αμέσως μετά η επικινδυνότητα και ακαταλληλότητά τους πέρασε στις περίφημες «νέες προδιαγραφές για την κατασκευή ποδηλατοδρόμων» με τις οποίες προδιαγραφές κανένας ποδηλατόδρομος δεν έχει κατασκευαστεί ακόμη στην Ελλάδα, τέτοια ωραία.

Λέω να μην ανοίγω το στόμα μου, αλλά δεν μ’ αφήνουν στην ησυχία μου, στο σύννεφό μου.

Εν πάση περιπτώσει, μέρες που ‘ναι, ας έχουμε στον νου και στην καρδιά μας αυτούς που μένουν κι αυτούς που φεύγουν, τα αχ! και βαχ! των ανθρώπων. Προσωπικά θρηνώ ακόμη μια μεγάλη απώλεια, την τέταρτη κατά σειρά, συνομήλικος κι αδερφός Πρόσκοπος από το 1964 ο Σταύρος, θύμα του κορωνοϊού κι αυτός.

Περιμένοντας τους Μάγους με τα Δώρα, σας αφήνω πάλι. Φιλιά πολλά, γεια σας.

Στην φωτογραφία ένας βιολιστής από χαρτί, μια χαρούμενη φιγούρα στο Πάρκο Αγίου Κωνσταντίνου. Ο Βιολιστής στο Πάρκο.

(δημοσιεύτηκε στην 123χρονη (1898-2020) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 16.12.2020, αρ.φύλλου 37.298)