...τέλος (κι αρχή)

 Ιδού εγώ, λοιπόν. 
Στο τέλος.
Στο τέλος της δημοσιοϋπαλληλικής περιόδου της ζωής μου.
Στην Ελλάδα που δεν ξέρει πού πατάει και πού βρίσκεται, στην Ελλάδα που δεν ξέρει για πού τραβάει - για πού την τραβάνε.
Στο άγνωστο βαδίζουμε όλοι. Στο άγνωστο μέλλον του "συνταξιούχου" κι εγώ, μαζί με εκατοντάδες χιλιάδες άλλους και άλλες συναδέλφους, αδελφούς. 
Καταραμένος κι εγώ από τους "μεταρρυθμιστές" και τα παπαγαλάκια τους στα μέσα μαζικής προπαγάνδας, εξαπατημένος κι εγώ από ένα κράτος-υπηρέτη ξένων συμφερόντων - ευδοκίμως τερματίσας, όπως θα έλεγαν και οι καθαρευουσιάνοι, αν υπήρχαν...
Στο τέλος και συνάμα στην αρχή.
Πάντοτε μετά από ένα Τέλος υπάρχει μια Αρχή.
Εδώ, λοιπόν, στην αρχή μιας καινούργιας περιόδου ζωής.
Γιατί η Ζωή είναι βέβαιο ότι δεν τελειώνει με την συνταξιοδότηση.

Μπορεί και να αρχίζει...

Αναμνήσεις από το 5ο Δημοτικό Σχολείο Βόλου 1959-1965

Ήταν κάποια "ωραία χρόνια" (όλα τα παρελθόντα χρόνια είναι καλύτερα από τα παρόντα...) που κι εμείς πηγαίναμε μαθητούδια στο Δημοτικό Σχολείο.
Αρκετά!! χρόνια πριν.
Ευτυχώς, η μητέρα είχε την πρόνοια να κρατάει διάφορα "ντοκουμέντα" εκείνης της περιόδου, μαζί με φωτογραφίες, μέσα σ' ένα κουτί από πουκάμισο, το οποίο κουτί όταν, πολύ αργότερα, το ανακάλυψα, το διατήρησα ακέραιο, ως κόρην οφθαλμού. 
Τώρα πλέον, όλα είναι "απλά": ένας σαρωτής χρειάστηκε μόνο και να! οι εκθέσεις της Α' Δημοτικού (1960), το Θέμα Αριθμητικής της Δ' Τάξης (1963), ο Αποχαιρετιστήριος Λόγος στο τέλος της Στ' Τάξης (1965), οι φωτογραφίες του συνόλου της Γ' και της Στ' Τάξης μαζί με την Δασκάλα και τον Δάσκαλο, κούκλες και κούκλοι με αποκριάτικες στολές το 1963, γυμναστικές επιδείξεις, η Σημαία (1964 και 1965), όλα ξαφνικά ζωντανά πάλι εμπρός μου. Κι ένα κείμενο, με θύμησες και ονόματα, εύκολη υπόθεση για έναν που, κατά τεκμήριο, ξέρει να γράφει, όταν έχει στα χέρια του όλο αυτό το εξαιρετικό πρωτογενές υλικό.

Το έγγραφο (σε μορφή .pdf) ανοίγει με "κλικ" πάνω στον παρακάτω σύνδεσμο.
Και (νομίζω ότι) αξίζει τον κόπο... 

http://www.scribd.com/doc/128336547/5%CE%BF-%CE%94-%CE%A3-%CE%92%CF%8C%CE%BB%CE%BF%CF%85-%CE%91%CE%BD%CE%B1%CE%BC%CE%BD%CE%AE%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CE%A7-%CE%A3%CE%BA%CF%85%CF%81%CE%B3%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%82-2013

(το κείμενο πλήρες με μόνο 4+1 φωτογραφίες δημοσιεύτηκε στην "Θεσσαλία" της Κυριακής 03.03.2013, στο πλαίσιο του Αφιερώματος στα 100 Χρόνια του 5ου Δημοτικού Σχολείου Βόλου)

Καλή Χρονιά

οι φετινές ευχές μας προς συγγενείς, γνωστούς και φίλους, λίγο μετά τα Χριστούγεννα, έλεγαν:

Αφού ο Κόσμος δεν καταστράφηκε στις 21.12.2012

και αφού το 2013 αναπόφευκτα θα έρθει,

εύχομαι να έχουμε όλοι και όλες 

Υγεία, Δουλειά, Πραγματική Χαρά 

και να μην ξεχνάμε ότι http://www.youtube.com/watch?v=ETXIbk8RStY

Με πολλή αγάπη

Μπάμπης Σκυργιάννης

ύστερα όλα έγιναν ξαφνικά:

το 2013 ήρθε πράγματι ένα βράδυ....

12.12.12

12 Δεκεμβρίου 2012. 
δώδεκα δωδεκάτου δύο χιλιάδες δώδεκα.
τουτέστιν 12.12.12
και ...τέλος. 
μάλλον δεν θα ξαναζήσουμε, αδέρφια, τέτοια ημερομηνιακή ακολουθία, καθότι η επόμενη θα είναι η 12.12.2112.

μάλλον, λέω...

...και χωρίς τις βλακείες περί καταστροφής του κόσμου.

πασχαλινές ευχές ...

Καλή Ανάσταση, Καλή Ανάταση, Καλή Λευτεριά.
Κι ας πάει και το παλιάμπελο, παρέα με τον στροβιλιζόμενο οβελία.
Και μ' ένα ποτηράκι ευγενές κρασί Montbazillac με φράουλα...

πρώτη ...

πρώτη του δίσεκτου έτους δύο χιλιάδες δώδεκα.
λιακάδα.
χιόνι στα βουνά.
ομίχλη στις ψυχές.
συνεχίζουμε να ζούμε.

ένα μικρό-μικρό φωτισμένο ποδήλατο

κι ένα μικρό-μικρό παιδί

που αδιάκοπα κόβουν βόλτες στη ζωή της πόλης

σου εύχονται

ευτυχισμένο 2012

ένα ταξίδι ...

... είναι πάντα ένα ταξίδι. μια αλλαγή. μια άλλη πραγματικότητα.
ένα ταξίδι έχει πάντα μία αρχή και ένα τέλος.
το τέλος είναι πάντα η πραγματική πραγματικότητα ...

ήρθε και πέρασε...

Ήρθε (όπως αναμένονταν...) και πέρασε (όπως επίσης αναμένονταν...) και τούτο το καλοκαίρι.
Άφησε πίσω του μια γεύση αρμύρας, έναν ήχο κυμάτων, μια γαλάζια ματιά, ένα χρωματάκι "μπρονζέ" και μια αγωνία για το πώς θα πηδήξουμε και τούτον τον χειμώνα της απόλυτης ύφεσης ("τούτον το χειμώνα άμα τον πηδήξαμε, γι' άλλα δέκα χρόνια άντε καθαρίσαμε..." Δ.Σαββόπουλος).
Πάμε για τα δύσκολα, απ' τα οποία κανείς δε μας λέει πότε θα βγούμε.
Πάμε γι' άλλα...

δυο λόγια για τον Ζαφείρη Χαλιαμπάλια

Ο Καπετάνιος αναχώρησε.

Απλά και ήσυχα, όπως με πληροφόρησε η Κυρία Φούλη,

έλυσε τους κάβους, ξεκόλλησε το πλοίο απ’ τον ντόκο

κι ανοίχτηκε για το Μεγάλο Ταξίδι.

Τον Ζαφείρη τον γνώρισα στις αρχές της δεκαετίας του ’90, όταν στο ΔΕΚΑΜΜ, το Διεθνές Ερευνητικό Κέντρο Ανατολικής Μεσογείου για τις Μεταφορές, μαζί με τον Δημήτρη Δερβένη τότε, χρειαζόμασταν έναν εξωτερικό συνεργάτη για τις μελέτες θαλασσίων μεταφορών που κάναμε. Χρειαζόμασταν τις πρακτικές γνώσεις του εμείς, οι θεωρητικοί.

πέρασε καιρός...

πέρασαν μέρες, νέρο πολύ κύλησε στ' αυλάκια του κόσμου, το ευρωπαϊκό κεφάλαιο αποφάσισε (;) να σώσει την Ελλάδα και ξαφνικά (;;) του πρόκυψε η Ιταλία, το εβραϊκό κεφάλαιο αποφάσισε να υποβαθμίσει (;;;) την πιστοληπτική ικανότητα των Ηνωμένων Πολιτειών, η λεμονάδα θα κοστίζει διπλάσια από 1ης Σεπτεμβρίου (καλό χειμώνα...) και ο επωνύμως συντηρών αυτό το ιστολόγιο σταμάτησε (προσωρινά, βεβαίως-βεβαίως) να δουλεύει και πήγε οικογενειακώς για μπάνια.
πέρασε καιρός...
7 Αυγούστου 2011, ώρα 10:00 περίπου, το τηλεφώνημα ήταν σαφέστατο:

ο καπετάνιος "έφυγε"...