 |
| χωρίς λόγια |
Μπήκαμε στο Φθινόπωρο και η ζωή συνεχίζεται με διάφορα πολιτικά, ποδοσφαιρικά, οικονομικά, προσωπικά, κουρδικά και καταλανικά, αστεία και σοβαρά, εύκολα και δύσκολα, στατικά και κυκλοφοριακά γεγονότα μέσα στην περίπλοκη, όπως λέγαμε και την περασμένη φορά, παγκόσμια πραγματικότητα.
Δημοψήφισμα στο Κουρδιστάν (με τον Οτσαλάν ακόμη στη
φυλακή), δημοψήφισμα και στην Καταλονία, όλοι να γίνουν ανεξάρτητο κράτος
θέλουν. Κατά την δική μας γνώμη οι Κούρδοι δικαίως,
είναι μια περίπτωση παρόμοια με τους Παλαιστίνιους, διαχρονικά ανέστιοι,
αλύτρωτοι και διωκόμενοι, είναι Έθνος, δικαιούνται κάποια στιγμή να κάνουν και
Κράτος. Οι Καταλανοί δεν ξέρω ποια
ακριβώς δίκαια έχουν και, κυρίως, δεν ξέρω γιατί
θα έπρεπε να τους υποστηρίξω στο να φτιάξουν ένα ακόμη εθνικιστικό κρατίδιο
στην Ευρώπη. Βεβαίως κρίνω ως απαράδεκτη και, εν τέλει, επιζήμια την
πανικόβλητη αντίδραση της επίσης απολύτως συντηρητικής κυβέρνησης της Μαδρίτης,
μιας κυβέρνησης που επίσης σε καμία φάση της ελληνικής κρίσης δεν βρήκε έναν
καλό λόγο υποστήριξης να ψελλίσει. Εν κατακλείδι, αγαπητοί μου αναγνώστες, η
προσωπική μου γνώμη είναι ότι μου φτάνουν οι σημερινοί απίθανοι τύποι που
κυβερνούν την Ενωμένη Ευρώπη, δεν μου χρειάζονται κι άλλοι.
