κυκλο-φ-οριακα 1273, 25 Μαρτίου 2026

 

«Όλη δόξα, όλη χάρη, Άγια μέρα ξημερώνει / 

και τη μνήμη σου το Έθνος χαιρετά γονατιστό» 

λέει το μνημειώδες εμβατήριο της 25^ης Μαρτίου, ένα εμβατήριο που έχουμε όλοι άπαντες οι Έλληνες και οι Ελληνίδες τραγουδήσει σε κάποια φάση της ζωής μας. Τα λόγια ανήκουν σε κάποιον Γ.Μ.Γεωργόπουλο, για τον οποίο (κι ας με συγχωρεί) όσο κι αν έψαξα δεν βρήκα περισσότερα στοιχεία. Η αρχική μουσική ανήκει στον Ιωάννη Σακελλαρίδη (1853-1938), ο οποίος αναφέρεται ως μουσικοδιδάσκαλος και μεταρρυθμιστής της εκκλησιαστικής μουσικής και πατέρας του Θεόφραστου Σακελλαρίδη (1883-1950), που δημιούργησε πολλές οπερέτες, μεταξύ των οποίων των περίφημο «Βαφτιστικό». Παραπέρα την ενοργάνωση ως στρατιωτικό εμβατήριο την έκανε ο Αριστοτέλης Καζαντζής (1910-1980), Αρχιμουσικός του Γ’ Σώματος Στρατού – είδατε τι μαθαίνει κανείς όταν χρησιμοποιεί σωστά τα σημερινά ψηφιακά εργαλεία! Και, παρεμπιπτόντως, τον «Βαφτιστικό» είμαστε οι μόνοι που τον ανεβάσανε στον Βόλο, η τότε Βολιώτικη Χορωδία, Μάρτιο 2016 στην Παλιά Ηλεκτρική Εταιρεία.

Χρόνια καλά και πολλά επίσης στους Βαγγελάκηδες και τις Βαγγελίτσες. Και σ’ όλα τα παιδιά που θα παρελάσουν σήμερα στην Παραλία μας. Α! και να μην ξεχάσετε την σημαία. Την μία και μοναδική, από το 1978, Ελληνική Σημαία, με τις 5 μπλε και 4 άσπρες λωρίδες και τον λευκό σταυρό στο μπλε άνω αριστερά τετράγωνο, όπως επακριβώς καθορίστηκε οριστικά με τον Νόμο 851/8-12-1978 (ΦΕΚ Α 133).

Ύστερα πάμε να δούμε τι είναι εκείνο το «Τζιμπουτί», που εγώ το πρωτοάκουσα να το μνημονεύει ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου «Ο Γουίλι, ο μαύρος θερμαστής από το Τζιμπουτί / όταν απ’ τη βάρδια του τη βραδινή σχολούσε / στην κάμαρά μου ερχότανε γελώντας να με βρει / κι ώρες πολλές για πράγματα περίεργα μου μιλούσε…» - ένα υπέροχο ποίημα του κοσμογυρισμένου ασυρματιστή Νίκου Καββαδία σε μουσική Θάνου Μικρούτσικου. Και μετά από όλους αυτούς, ο Άρχοντάς μας! Χαρακτήρισε τις καταστάσεις που ζούμε στο Μονακό της Μαγνησίας ανάλογες με αυτές που ζούνε οι κάτοικοι του Τζιμπουτί, που πολύ αμφιβάλλω αν ξέρει τι είναι και πού βρίσκεται. Οι οποίοι κάτοικοι, ειρήσθω εν παρόδω, από όσα διάβασα δεν φαίνεται να περνάνε και πάρα πολύ άσχημα. Εδώ σ’ εμάς έχουμε έναν Αντιδήμαρχο που είναι συνέχεια στους δρόμους και τι να κάνουμε, είναι αναγκαίο κακό. Κι όπως φαίνεται θα περάσουμε και το καλοκαίρι ολόκληρο με σκαψίματα, και θα περιμένουμε τον Σεπτέμβριο «γιατί τότε ξεκινά η ολική αποκατάσταση του οδοστρώματος», είπε. Και ό,τι καταλαβαίνετε εσείς ως «ολική αποκατάσταση» κρατήστε το να το συζητήσουμε τον Σεπτέμβριο – που λέει και το τραγούδι «Τον Σεπτέμβριο θυμάμαι / όταν άδειαζαν οι πάγκοι / κι έπαψ’ η βουή του κόσμου / πήγαν τα παιδιά για τσάι» [Ένας Όμηρος, Brendan Bean/Βασίλης Ρώτας, Μίκης Θεοδωράκης, Ντόρα Γιαννακοπούλου 1964]. Και να προσέχουμε πολύ πού και πώς πατάμε, οι άνθρωποι στην Ερμού (με Τοπάλη) κόντεψαν να σακατευτούν – κι αυτός ήταν ο μόνος λόγος, τολμώ να πω, που ο Άρχοντας, που μέχρι τότε τηρούσε σιγήν, βγήκε και μίλησε για το…Τζιμπουτί! Ρε τι τραβάμε και δεν το μαρτυράμε!!

Με γεια και τα μεταλλικά δίχτυα (ή κοτετσόσυρμα) αποτροπής κατολισθήσεων στις κάθετες πλαγιές της Γορίτσας πηγαίνοντας προς Αγριά λίγο πριν το τσιμεντάδικο. Αν κατάλαβα καλά το έργο ήταν δημοπρατημένο από 27 Μαρτίου 2023 από την Περιφέρεια Θεσσαλίας και ξεκίνησε να υλοποιείται στις 21 Μαρτίου 2026, καλά πάμε. Φαντάζομαι ότι υπάρχουν χίλιοι λόγοι που προκάλεσαν αυτή την καθυστέρηση, ίσως να είναι και κάπως σχετικοί με την άλλη τεράστια καθυστέρηση των μελετών για τον Περιφερειακό, που λέγαμε την προηγούμενη φορά. Ίσως και όχι. Ευχαριστώ να λέμε και να περιμένουμε τους σχετικούς πανηγυρισμούς, μπορεί και μαζί με την κορδέλα της γέφυρας στο Αλυγαρόρεμα, που επίσης δεν είναι δημοτικό έργο. Το Μουσείο της Αργούς ναι! αυτό είναι (τα του Καίσαρος τω Καίσαρι), το μοναδικό σοβαρό δημοτικό έργο και μακάρι να πάνε όλα καλά και να ολοκληρωθεί όπως πρέπει, να το ευχαριστηθούμε οι Βολιώτες. Εκεί, πάλι, στην οδό Δημητριάδος, πέρα από ταλαιπωρία οδηγών και πεζών δεν έχω καταλάβει ποιο είναι ακριβώς το επιτελούμενο (και πληρωνόμενο, φυσικά) έργο, θα περιμένω και τις εκεί κορδέλες.

Τον τελευταίο καιρό μια φορά κάθε εβδομάδα βρίσκομαι στο πρώην κτήριο Αδαμόπουλου, στο Δημοτικό Αθλητικό Κέντρο «Βάκης Παρασκευόπουλος», που αναπλάστηκε από βιομηχανικό σε αθλητικό στα τέλη της δεκαετίας του ’90 με Δήμαρχο τον Δημήτρη Πιτσιώρη και χρηματοδότηση από ειδικό πρόγραμμα URBAN, στο οποίο είχε, τότε, μεγάλη συμβολή ο μετέπειτα Δήμαρχος Αλέκος Βούλγαρης. Περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις, ένας Βόλος σε οργασμό! Τέλος πάντων, το Αθλητικό Κέντρο έμεινε, υπάρχει, φιλοξενεί κάθε μέρα εκατοντάδες αθλούμενα παιδιά, μέχρι αναρριχητές, μια καλή, σε γενικές γραμμές, λειτουργία – λεπτομέρειες δεν ξέρω, ούτε είναι σκοπός μου τα παντοειδή εσωτερικά. Για τα εξωτερικά είπα να γράψω δυο λόγια. Ανατολικά και Δυτικά υπάρχουν οι δρόμοι Καποδιστρίου (κάθοδος) και Γλάδστωνος (άνοδος). Νότια είναι το πεζοδρομημένο τμήμα της οδού Ρήγα Φεραίου και Βόρεια η ομαλώς κυκλοφορούμενη οδός Μαγνήτων (με κατεύθυνση Δ->Α). Στην βόρεια, που λέτε, πλευρά του Αθλητικού Κέντρου, οι αρμόδιοι του 90τόσο κατασκεύασαν πλακόστρωση, μια σειρά από οριοθετημένες θέσεις στάθμευσης και ένα πάρκο με πέργκολα, μέχρι το πεζοδρόμιο της Μαγνήτων. Είναι ένας συμπαθέστατος χώρος, που θα μπορούσε να ‘χει και δυο παγκάκια. Αυτό το μικρό πάρκο, που λέτε, σήμερα έχει τα μαύρα χάλια του και μάλλον πάνε χρόνια που κανείς δεν έχει ασχοληθεί μαζί του. Έξω απ’ αυτό, στο πλακόστρωτο, στην είσοδο από Καποδιστρίου, υπάρχει ένα φρεάτιο ανοιχτό, χάσκον, κίνδυνος-θάνατος για τα εισερχόμενα οχήματα. Το βρήκα εκεί, έτσι, πριν από κανένα χρόνο. Είναι ακόμη εκεί, έτσι, χάσκον. Πρόσφατα «απαλλοτρίωσα» έναν μεγάλο κώνο από τις οπτικές ίνες και πήγα και τον έστησα στην τρύπα, τουλάχιστον να μην σπάσει κανένας χριστιανός (ή και μουσουλμάνος…) το όχημά του. Στη βιτρίνα, τα πάντα, εργάκια και συντηρήσεις. Και προχτές αποτόλμησα ηρωική κάθοδο στο υπόγειο, από ανοιχτή κι αφύλακτη σκάλα και πόρτα. Αυτή η περιγραφή του απεριγράπτου θα μείνει για την άλλη φορά. Σας αγαπώ ανιδιοτελώς και εμπεριστατωμένως, γεια σας!

Στην φωτογραφία στο Λιμάνι, πλοίο και γλάροι, 2026.02.21 (ΧΣ).

δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα) την Πέμπτη 26.03.2026, αρ.φύλλου 4606.

κυκλο-φ-οριακα 1272, 18 Μαρτίου 2026

Βρε, βρε πώς περνάει ο καιρός! Μέσα στον Μάρτη θα προκάνουμε ένα ακόμα κυκλο-φ-οριακο κι ύστερα ο ξανθός Απρίλης, το Πάσχα, η Πρωτομαγιά (το Πάσχα φέτος πέφτει Κυριακή, η Πρωτομαγιά Παρασκευή) και η ζωή συνεχίζεται. Τρέχει ο Χρόνος, τρέχουμε κι εμείς να προλάβουμε να ζήσουμε, παραμένουμε αισιόδοξοι, παρά τις αυξανόμενες δυσκολίες της ζωής σε μια χώρα που διαρκώς αναπτύσσεται στα λόγια κι όλο κατά πίσω πάει στην πραγματικότητα.

Καλημέρα συν-Άνθρωποι. Ελπίζω να σας βρίσκω όλες και όλους υγιείς, χαρούμενους/-ες και ευτυχισμένες/-ους.

Και τα τρία αυτά, υγεία, χαρά και ευτυχία, φαίνεται να κατέχει και ο καλός Βουλευτής Μαγνησίας κ. Τριαντόπουλος, ο οποίος επισκέφθηκε, λέει το Δελτίο Τύπου, την Κυρία Γραμματέα της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Θεσσαλίας-Στερεάς Ελλάδος (τόσα χρόνια, κι εγώ ακόμα αδυνατώ να κατανοήσω ποίος ο ρόλος αυτής της Υπηρεσίας (;), ίσως να είμαι και ολίγον βλαξ, που ξέρεις;) με την οποία συζήτησε επί λέξει «την εξέλιξη της διαδικασίας περιβαλλοντικής αδειοδότησης της μελέτης για το σημαντικό οδικό έργο, το οποίο αφορά την επέκταση του Περιφερειακού Οδικού Άξονα Βόλου μέσω Αγριάς και Λεχωνίων έως την περιοχή Μαλάκι». Από το όλον Δελτίον , εγώ, με την άδεια του κ. Βουλευτού, συγκράτησα τρία πράγματα: α) έχει ανατεθεί από την Περιφέρεια Θεσσαλίας μία μελέτη κόστους 1 εκατομμυρίου ευρώ, με αντικείμενο που δεν διευκρινίζεται πλήρως (π.χ. περιλαμβάνει ή όχι το έργο οδοποιίας; περιλαμβάνει ή όχι υπολογισμό του κόστους των απαλλοτριώσεων;), στα τέλη του 2022 κι ακόμα δεν έχει ολοκληρωθεί β) «η μελέτη έχει υποβληθεί από την Περιφέρεια Θεσσαλίας στις αρμόδιες υπηρεσίες της Αποκεντρωμένης Διοίκησης από τον Σεπτέμβριο του 2025. Ωστόσο, τον Νοέμβριο του ίδιου έτους οι υπηρεσίες (σσ. της Αποκεντρωμένης) ζήτησαν συμπληρωματικά στοιχεία από την Περιφέρεια και τον ανάδοχο της μελέτης, προκειμένου να επαναξιολογηθεί η πληρότητα του φακέλου ως προς τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις και να προχωρήσει η διαδικασία αδειοδότησης (άρα μόνον αυτό λείπει;) και γ) σύμπασα η Θεσσαλική πολιτική και υπηρεσιακή νομενκλατούρα κοιμάται και ξυπνάει με την έγνοια της παράκαμψης Αγριάς-Λεχωνίων, μέχρι Μαλάκι. Παρενθέσεις και επισημάνσεις αποκλειστικώς δικές μου.

Άρα, συμπέρασμα, ο Θεός μεθ’ ημών! Διότι, συν-Μαγνησιώτες, ακόμη και όταν «ωριμάσει» η μελέτη και εκδοθεί κάποτε και η ΑΕΠΟ (Απόφαση Έγκρισης Περιβαλλοντικών Όρων) για το Έργο, πόσα χρόνια θα κρατήσουν οι απαιτούμενες απαλλοτριώσεις (εκτός αν προβλεφθεί ακόμη ένας ουράνιος δρόμος fly over, μετά απ’ αυτόν της Θεσσαλονίκης) και σε ποιο χρηματοδοτικό πλαίσιο θα ενταχθεί όλο αυτό; Νομίζω, και να με συμπαθάτε, ότι οι περισσότεροι από εμάς θα έχουμε εγκαταλείψει τον μάταιο τούτο κόσμο…

Κι αυτά όλα, βέβαια, για την λεγόμενη «πεδινή χάραξη», αυτή που σήμερα προωθούν πολιτικοί και υπηρεσιακοί παράγοντες. Αν διανοηθούμε να μιλήσουμε για «ημιορεινή χάραξη» δεν μας φτάνει ούτε η Δευτέρα Παρουσία…

Καθυστερεί ανεξήγητα και ο κυκλικός κόμβος στην Χορεύτρα, στο σημείο συνάντησης του δρόμου που περνάει απ’ τις Μηλιές με την Εθνική Ορό αρ.34 Βόλος-Νεοχώρι-Τσαγκράδα-Χορευτό. Άνετος διαθέσιμος χώρος, εύκολη κυκλοφοριακή ρύθμιση, νομίζω εύκολη και η ρύθμιση αποστράγγισης των υδάτων, δεν καταλαβαίνω γιατί καθυστερεί η ολοκλήρωση. Και στο κέντρο του κύκλου προβλέπεται ο μεταλλικός Ιππότης-Κένταυρος! Τον οποίο πολύ καλά έκανε και διέσωσε ο Δήμος Νοτίου Πηλίου από το λατομείο (;) που τον είχε πεταμένο ο Δήμος Βόλου αλλά η Ηλέκτρα λέει (κι εγώ συμφωνώ…) ότι δεν είναι η Χορεύτρα η σωστή θέση για να εγκατασταθεί. Πιο ταιριαστό και πιο εντυπωσιακό στην συγκεκριμένη θέση θα ήταν ένα γλυπτό, ανεξαρτήτως υλικού, που να παριστάνει μια όμορφη χορεύτρια! Λέμε τώρα εμείς, κι ο Δήμαρχος, αν δεν έχει κάτι καλύτερο να κάνει, ας το σκεφτεί.

Αν προλάβει κι αυτός, διότι ο Μεγάλος μας Πρωθυπουργός, τώρα που πέφτουν αράδα οι βόμβες δεξιά κι αριστερά στο σύνολο της Μέσης Ανατολής, και αφού έχει υπογράψει κάποιες απίθανα αποικιακές συμβάσεις με πετρελαϊκούς ομίλους αλλά «αδυνατεί», παρ’ ολο που πάντα είναι «έτοιμος», να ελέγξει τις τιμές στα πρατήρια καυσίμων, τώρα, που λέτε, ξανα-θυμήθηκε την πυρηνική ενέργεια! Κι αμόλησε πάλι την ομάδα αλήθειας (η οποία, σημειωτέον, διατείνεται ότι ποτέ δεν δημοσιοποιεί ψεύτικα νέα-ελληνιστί fake news…) που έχει επί κεφαλής τον άριστο κυβερνητικό εκπρόσωπο, να μας πείσει για το πόσο ευεργετικά πράσινη, καταπράσινη, είναι η πυρηνική ενέργεια – ποιος μπορεί να ξέρει τι του έχουν τάξει…

Την προηγούμενη φορά, την πρώτη μετά το 1982 φορά που Έλληνας Πρωθυπουργός αναφέρθηκε σ’ αυτό το θέμα, τα κυκλο-φ-οριακα 1202, στις 10 Ιουλίου 2024, ήταν αφιερωμένα αποκλειστικά σ’ αυτό, περνώντας από Κάρυστο σε Τσέρνομπίλ, από Αντιπυρηνικές διαδηλώσεις στον Βόλο σε Φουκοσίμα και άλλα χαρμόσυνα. Όλα είναι καταγραμμένα εδώ: https://babisskyrgiannis.blogspot.com/2024/07/1202-10-2024.html. Και τούτη τη φορά βγήκε ο πολύ γνωστός Σεισμολόγος Καθηγητής Κύριος Άκης Τσελέντης και χαρακτήρισε εκτός πραγματικότητος και σοβαρότητος την κατασκευή πυρηνικών αντιδραστήρων στην Ελλάδα, όπως είπε «σε μια χώρα όπου ένα εργοστάσιο με μπισκότα τινάχτηκε στον αέρα με συνέπεια τον φρικτό θάνατο εργαζομένων και σε μια χώρα που δεν μπορέσαμε να σταματήσουμε δύο τρένα που κινούνταν αντίθετα στην ίδια γραμμή» δεδομένου ότι «οι ελεγκτικοί μηχανισμοί της Πολιτείας δεν μπορούν να εποπτεύσουν και να ελέγξουν σωστά πολύ απλά πράγματα, πόσο μάλλον τα πολύπλοκα και επικίνδυνα συστήματα των αντιδραστήρων της πυρηνικής ενέργειας. Αυτά τα πράγματα δεν είναι σοβαρά». Και στην συνέχεια αναφέρθηκε και στην σεισμική επικινδυνότητα.

Φυσικά και δεν είναι σοβαρά αυτά τα πράγματα. Απλώς είναι κουβέντες μπας και ξεχάσουμε υποκλοπές, Τέμπη, ΟΠΕΚΕΠΕ και βάλε. Αλλά ας έχουμε τον νου μας. Είχα κι άλλα να σας γράψω, ο χώρος εξαντλήθηκε. Σας αγαπώ ρομαντικώς, γεια σας!

Στην φωτογραφία επανάληψη του διαχρονικού συμβόλου του αντιπυρηνικού κινήματος.

 δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα) την Τετάρτη 18.03.2026, αρ.φύλλου 4601.

κυκλο-φ-οριακα 1271, 11 Μαρτίου 2026

 

Καλημέρα συμπολίτισσες και συμπολίτες, ακόμη μία Τετάρτη θα κάνουμε παρέα καθώς οι βόμβες εξακολουθούν να πέφτουν, οι «αναλυτές» εξακολουθούν να λένε μπούρδες και οι τιμές των πετρελαιοειδών εξακολουθούν να ανεβαίνουν – το μόνο «χειροπιαστό» αποτέλεσμα αυτού του βλακώδους πολέμου, μαζί με τα απροσμέτρητα κέρδη των κατασκευαστών και των εμπόρων αυτών των βλακωδών υπερ-όπλων.

Τώρα, στα δικά μας, ίσως να φταίει κι ο πόλεμος στον κόλπο (μας), δεν ξέρω, αλλά ακούω μια μεγάλη ησυχία σχετικά με τα υδροπλάνα. Για την ακρίβεια δεν ακούω τίποτε απολύτως, εκεί που σχεδόν όλα ήταν έτοιμα για να ξεκινήσει η μεγάλη καινοτομία των Ελληνικών υδροπλανικών γραμμών, απανταχού των Ελληνικών προορισμών, του Βόλου εξ άπαντος συμπεριλαμβανομένου. Και η καλοκαιρινή περίοδος, ακόμη μία, πλησιάζει, φτάνει.

Και μιας που ξεκινήσαμε με «ησυχία», απόλυτη, επίσης, ησυχία επικρατεί στο θέμα της ανακαίνισης-βελτίωσης-ηλεκτροδότησης της σιδηροδρομικής σύνδεσης Βόλου-Λάρισας (αυτό κι αν δεν είναι αποτύπωμα…). Και τις προάλλες, ένα πρωί που ερχόμουνα αυτοκινητιστικώς από Λάρισα είπα να κάνω μια φερ’ ειπείν «αυτοψία» (θυμάστε τον Κώστα Βουτσά να λέει συνεχώς «φερ’ ειπείν» στο υπέροχο έργο του 1962 «Ο Θόδωρος και το δίκαννο»;). Κατέβηκα, λοιπόν, από τον δρόμο, χωρίς μεγάλες δυσκολίες έφτασα έξω από τον Σταθμό του Λατομείου, πήγα λίγο πέρα-δώθε, φυσικά δεν συμβαίνει τίποτε απολύτως στον τρέχοντα χρόνο. Όλα εκεί του παρελθόντος, του ενδόξου Ελληνικού παρελθόντος, τότε που ο Σιδηρόδρομος ήταν Κρατική υπόθεση και μέριμνα, τότε που το Θηρίο αλώνιζε τον κάμπο, τότε που ο Σταθμός εξυπηρετούσε το εν ενεργεία Λατομείο. Όλα εκεί, αφημένα, πεταμένα, ερημωμένα, σε κάποιες παρακαμπτήριες γραμμές παμπάλαια βαγόνια ωτομοτρίς και εμπορικά, σκουριασμένα, διαλυμένα. Καλά τα κτήρια, τι να κάνουν, στέκονται εκεί και περιμένουν είτε την ανακαίνιση, είτε την (πολύ πιθανή) κατεδάφιση. Αλλά τα βαγόνια; Τι περιμένουν εκεί που βρίσκονται; μια πληγή μέσα στο περιβάλλον, μια μόνιμη μόλυνση για τον υδροφόρο ορίζοντα. Γιατί δεν αποσύρονται, να κοπούν, να γίνουν σκραπ για τις δυο σιδηροβιομηχανίες που ευτυχώς διαθέτει ακόμη η Μαγνησία, να χρησιμέψουν, επιτέλους σε κάτι, αφού επί τόσα και τόσα χρόνια δεν εκτελούν, πλέον, μεταφορικό έργο. Γιατί άραγε; Προφανώς γιατί κανένας δεν ενδιαφέρεται, αδέρφια, κανένας, αυτά δεν είναι θέματα που απασχολούν τους σημερινούς αρμόδιους, ούτε καν, λέμε τώρα, το Τμήμα Περιβάλλοντος της Περιφέρειας ή, πολύ περισσότερο, το Σώμα Επιθεωρητών Περιβάλλοντος Βορείου Ελλάδος. Ψυχραιμία.

Τρίτη «ησυχία», στην ανακαίνιση του (πρώην) Οικοτροφείου της Μητρόπολης Δημητριάδος, στην γωνία Κ.Καρτάλη-Αναλήψεως. Έργο ξεκινημένο, με εξασφαλισμένη χρηματοδότηση, με μεγάλα σχέδια λειτουργίας, όλα καλά κι όλα ωραία και μετά στοπ. Βρε μπας και τρέχει τίποτε σαν την Κίτρινη Αποθήκη που έμεινε έρημη και μόνη και πια κινδυνεύει με πλήρη καταστροφή; Λέμε εμείς, ρωτάμε και απαντήσεις, φυσικά, δεν παίρνουμε – απλώς διαβάζουμε κάτι σχολιάκια «στα σόσιαλ», που δείχνουν ότι κανείς, πλέον, δεν ενδιαφέρεται γι’ αυτό το εμβληματικό και ιστορικό κτήριο. Και το βλέπω να περνάει σε χέρια ιδιωτών (Ισραηλινών κατά κανόνα στην γειτονιά μας) και να μετατρέπεται σε «φοιτητική εστία», μιας και το Πανεπιστήμιο, στο οποίο εμείς ως Δήμος Βόλου (ήμουν Δημοτικός Σύμβουλος τότε…) παραχωρήσαμε το ακίνητο, προκειμένου να δημιουργηθεί σ’ αυτό Κέντρο Επιχειρηματικής Καινοτομίας, δεν επιθυμεί πια αυτή την χρήση σ’ αυτό το κτήριο. Και επίσης δεν έχει καταφέρει (ή δεν θέλει;) 35 χρόνια τώρα να λειτουργήσει μία δεύτερη δική του φοιτητική εστία. Η ανακαίνισή σταμάτησε τον Φεβρουάριο 2023 και σχεδόν την ίδια μέρα το έργο απεντάχθηκε από το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων, προκειμένου να μην χαθούν τα χρήματα (είχαν δαπανηθεί 3 εκατ. από τα εγκριθέντα 10,5 εκατ.), και οι πόροι μεταφέρθηκαν – διαβάστε με προσοχή – στην κατασκευή νέου κτηρίου για την Πυροσβεστική Υπηρεσία Βόλου !!!

Το 2023. Αλλά ούτε και η Πυροσβεστική ξεκίνησε να γίνεται, παρά το ότι διαθέτει και οικόπεδο και μελέτη. Όλα καλά κι όλα ωραία, λεφτά υπάρχουν και μην ανησυχείτε χριστιανοί και λοιποί, όλα θα γίνουν, είμαι απολύτως βέβαιος. Μέχρι και τα σκουπίδια θα φύγουν από το Λιμάνι. Μέχρι και η διατηρητέα Οικία του Δημάρχου Ιωάννη Κονταράτου (1892-1970), που ανήκει στην περιουσία του Νοσοκομείου, θα γίνει ιδιωτικό προσωρινό κατάλυμα (ελληνιστί Airbnb)! Ο θεός να με βγάλει ψεύτη αλλά βλέπω κάτι τέτοιο να γίνεται και με την επίσης διατηρητέα Οικία Αδαμόπουλου (Αντωνοπούλου-Τ.Οικονομάκη), που ανήκει ακόμα στην περιουσία του Δήμου. Το έχω ξαναπεί και αμαρτίαν ουκ έχω: οι μοναδικές επενδύσεις που γίνονται στην Ελλάδα είναι επενδύσεις σε παντός είδους ακίνητα (ελληνιστί Real Estate).

Άσχετο! Δύο καινούργιες λέξεις έχουν προστεθεί στο σύγχρονο δυναμικό των ούτε εκατό λέξεων που έχουν περισσέψει στην καθημερινή χρήση από τον τεράστιο πλούτο της Ελληνικής μας Γλώσσας: άχαστος και αχάμπαρος. Ο πρώτος είναι αυτός που δεν χάνει και χρησιμοποιείται ευρέως στην ποδοσφαιρική διάλεκτο, ο δεύτερος είναι αυτός που δεν χαμπαριάζει, τουτέστιν δεν καταλαβαίνει!! Είδατε τι κάνει το στερητικό «α-» όταν ξέρεις να το χρησιμοποιείς!

Κατά τα λοιπά το σκάψιμο της πόλης συνεχίζεται χωρίς κανέναν χρονικό ορίζοντα ολοκλήρωσης, το πανάκριβο internet που μας πουλάνε οι αλλοδαποί πάροχοι (η γερμανική Telekom, που διαφεντεύει την COSMOTE, έχει μικρότερες από μισές τιμές στην Γερμανία…) παραμένει στα ίδια χάλια, μηνύσεις επί παντός πάνε κι έρχονται, δεν θυμάμαι, κι ας μας πουν οι αρμόδιοι ερευνητές της Ιστορίας μας αν κάνω λάθος, άλλη περίοδο στην μακρά ιστορία αυτής της έρμης πόλης που να υπήρχε τέτοια δικομανία στα ανώτερα κλιμάκια τοπικής εξουσίας. Γενικώς, μια χαρά περνάμε.

Σας αγαπώ διαχρονικώς, γεια σας!

Στην φωτογραφία του Νικόλα Ρίζου, μία δια-δήλωση αγάπης σε τοίχο, περίπου στα 1994.

δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα) την Τετάρτη 11.03.2026, αρ.φύλλου 4596.

κυκλο-φ-οριακα 1270, 4 Μαρτίου 2026

Βόμβες ξανά! Βόμβες, πύραυλοι, drones. Γι’ αυτό το τελευταίο, που τον τελευταίο καιρό έχει εισβάλει στην ζωή μας και μας ζαλίζει διαρκώς, είπα να ψάξω να καταλάβω τι σημαίνει, βρε αδερφέ. Και φυσικά βρήκα, σε ένα εξαιρετικό και πολύ εύχρηστο διαδικτυακό λεξικό ονόματι Wordreference. Drone, λοιπόν, όπως κατά κόρον συμβαίνει σ’ αυτήν την πάμφτωχη αγγλοαμερικάνικη γλώσσα, είναι και ρήμα και ουσιαστικό με πολλές ερμηνείες. Ως ρήμα I drone σημαίνει βουίζω, παράγω βόμβο, αλλά και φλυαρώ, μακρηγορώ, λέω κάτι ανιαρό. Ως ουσιαστικό the drone είναι το βουητό, ο βόμβος αλλά και ο κηφήνας (η αρσενική μέλισσα!) και ο χαραμοφάης, ο δούλος, ο υποτακτικός. Μετά από όλα αυτά τα υπέροχα προέκυψε να αποκαλούν έτσι και το μη επανδρωμένο αεροσκάφος, το οποίο «επισήμως» ονομάζεται UAV, Unmanned Aerial Vehicle. Καταλάβαμε; Πάμε παρακάτω.

Πόλεμος ξανά. Και λέω, αγαπητοί φίλοι, τόσα χρόνια αυτός ο αμερικανικός λαός, αυτό το θαύμα (ή μήπως το λάθος;) της φύσης, που ούτε καν στον 2^ο Παγκόσμιο Πόλεμο δεν θα κέρδιζε αν δεν έριχνε τις πυρηνικές βόμβες στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, δεν έχει μάθει τίποτε από τις αλλεπάλληλες μετέπειτα ήττες στην Κορέα, στο Βιετνάμ, στο Αφγανιστάν, στον Περσικό Κόλπο, στο Ιράκ, ακόμα και στην Ουκρανία (σε διπλωματικό επίπεδο); Γεμάτα τα νεκροταφεία με «ήρωες», με σκληρούς μάγκες πεζοναύτες, που με τα φλογοβόλα έψηναν βιετναμεζάκια και με τις ριπές θέριζαν αφγανάκια. Κι ύστερα; Όσοι δεν επέστρεφαν «θριαμβευτικά» μέσα σε κάσες σκεπασμένες με την αστερόεσσα επέστρεφαν με κομμένα χέρια και πόδια, πήχτρα στα ναρκωτικά, με κατεστραμμένες ζωές, αδύναμοι να δημιουργήσουν κάτι καλό. Και τι άφηναν πίσω τους; Λαούς που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, που μας αρέσει ή δεν μας αρέσει, αυτό-διαχειρίζονται την δική τους ύπαρξη, χωρίς έξωθεν παρεμβάσεις από αμερικανούς «σωτήρες». Και οι μόνοι ωφελημένοι ήταν πάντα οι κατασκευαστές και οι έμποροι των όπλων. Πάντα και παντού, τα γεράκια πίσω απ’ τα γεράκια του ιδιότυπου αμερικάνικου κοινοβουλευτισμού. Χρόνια ατέλειωτα μετά την δολοφονία του Τζων Κένεντυ εκλέγει αυτός ο λαός τον ένα χειρότερο από τον άλλο για κυβερνήτη και του δίνει όλο και περισσότερες εξουσίες – χώρια από αυτές που ο καθένας παίρνει με το έτσι θέλω, μόνος του.

Πόλεμος. Όλο και χειρότερα πάει αυτός ο κόσμος, οι αρμάδες και οι πύραυλοι είναι, πλέον, καθημερινά παιχνιδάκια κι εμείς, για την ώρα, το τονίζω, για την ώρα, αφού ο «Κίμων» σπεύδει, θεατές στο ίδιο έργο – σιχάθηκα…

Στο ίδιο έργο θεατές και στην πόλη μας, στην πόλη των αποτυπωμάτων. Το καινούργιο «αποτύπωμα» λέγεται Πανθεσσαλικό Στάδιο και έσπευσε σύσσωμη η κυβερνώσα παράταξη με τα γνωστά εξαρτήματα (για να μη νομίζετε ότι υπάρχουν, τάχα, διαφωνίες…) να πανηγυρίσει για το μελλούμενο «στολίδι». Και για όλες τις άλλες αθλητικές εγκαταστάσεις Βόλου και Νέας Ιωνίας τσιμουδιά, αρκεί το Πανθεσσαλικό να χωράει 20.000 ΑΕΚτζήδες και να επιτευχθεί το σπουδαιότατον γεγονός ενός ευρωπαϊκού (με όλα τα παρελκόμενα της Ευρώπης, Ισραήλ, Ατζερμπαϊτζάν, Μαρόκο…) πρωταθλήματος Κ23 το 2029. Φοβερός και τρομερός στόχος, δε λέω. Το να κολυμπάνε περισσότερα από 1.000 παιδιά κάθε μέρα σε δυο από τα κάποτε καλύτερα κολυμβητήρια στην Ελλάδα (που κάποιοι άλλοι κατασκεύασαν και λειτούργησαν με αγώνα εξ αρχής και ονόμασαν «Βασίλης Πολύμερος», «Ιάσων Ζηργάνος», «Γιάννης Αντωνόπουλος» (ακούω κόκκαλα να τρίζουν…)) τα οποία σήμερα απαξιώνονται ή να παίζουν άλλα τόσα παιδιά και ενήλικες μπάλα σε ένα ωραίο και ασφαλές Εθνικό Αθλητικό Κέντρο, που δικαίως ονομάστηκε «Τάκης Συνετόπουλος», προφανέστατα δεν αποτελούν αποτύπωμα και άρα δεν ενδιαφέρουν μήτε τα κυβερνητικά μήτε τα τοπικά στελέχη. Άλλα είναι τα ενδια-φέροντα…

Το περασμένο Σάββατο προσγειώθηκαν στην Ελλάδα, προερχόμενοι εκ Μονάχου Γερμανίας, η κόρη, ο γαμπρός και ο εγγονός ούτε 5 μηνών. Τους έφερα από την Θεσσαλονίκη στον Βόλο (η Νέα Αγχίαλος κάποτε συνδεόταν, τώρα ούτε κι αυτό) εγκαταστάθηκαν, και Κυριακή πρωί είπαν να βγουν στον ωραίο καιρό με το καρότσι βόλτα. Είδαν κι έπαθαν μέχρι να φτάσουν στην κατάμεστη από ΑΕΚτζήδες παραλία. Είδαν κι έπαθαν και τραγουδούσαν «δεν έχει δρόμο να διαβώ / σοκάκι να περάσω / γωνιά να μη σε θυμηθώ / ημέρα να μην κλάψω» καθώς πάλευαν με απίστευτα πεζοδρόμια (τρόπος του λέγειν…), παρκαρισμένα οχήματα στις λιγοστές ράμπες ΑΜεΑ, λακουβιασμένα οδοστρώματα και τα τρία κακά της μοίρας μας, καθ’ όσον όοοολα αυτά δεν αποτελούν αποτυπώματα. Αμέσως θυμήθηκα το δικό μου «σοκ», Σεπτέμβριος 1990, όταν έβγαλα κι εγώ το πρώτο μου παιδί, την σημερινή μητέρα, βόλτα με το καροτσάκι. Σεπτέμβριος 1990, 35 χρόνια πριν και σχεδόν τίποτε δεν έχει αλλάξει. Θυμήθηκα επίσης ότι ήμουν ο πρώτος Βολιώτης (δεν υπερβάλλω, ούτε αυτοπροβάλλομαι, είναι πολύ αργά και για τα δυο…) που μίλησε για ράμπες πρόσβασης για τα ΑΜεΑ. Μίλησα πολλές φορές στον Δήμαρχο που ανέλαβε από 01.01.1991 (ήμουν και υποψήφιος στις εκλογές 14.10.1990) ήταν ανοιχτό μυαλό, πείστηκε, κι έτσι κατασκευάστηκαν οι τέσσερεις πρώτες ράμπες στον Βόλο, 2 Ερμού με Κ.Καρτάλη και 2 Ερμού με Ελ.Βενιζέλου. Ύστερα έγιναν κι άλλες πολλές, άλλες σωστές κι άλλες λάθος, έβγαλαν και τα Υπουργεία συγκεκριμένες οδηγίες, κάπως συμμορφώθηκαν οι Δήμοι. Εκείνοι που δεν πρόκειται ποτέ να συμμορφωθούν είναι οι Έλληνες οδηγοί, είμαι βέβαιος περί αυτού. Για να επανέλθω, δεν ξέρω πώς «την παλεύουν», τι αγώνα κάνουν οι εκατοντάδες (ή μήπως χιλιάδες;) γονείς αυτής της πόλης με παιδικά καροτσάκια κάθε μέρα, όλη μέρα στις επικρατούσες τραγικές συνθήκες κίνησης.

Διότι για εμάς αποτύπωμα είναι μόνο η οδός Δημητριάδος, η βιτρίνα. Εκεί που ο Δήμος «επενδύει» ενώ σε όλη την υπόλοιπη πόλη υπεύθυνοι και υπόλογοι «επενδυτές» είναι οι παρόδιοι ιδιώτες.

Σας αγαπώ αντιστικτικώς, γεια σας!

Στην φωτογραφία, 02.08.2018, ένας πολύ οργανωμένος ψαράς στην παραλία μας. Και το πλοίο φεύγει… (E la nave va).

δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα) την Τετάρτη 04.03.2026, αρ.φύλλου 4591.