κυκλο-φ-οριακα 1218, 4 Δεκεμβρίου 2024

Καλημέρα και πάλι συμπολίτες και απανταχού αναγνώστες. Καλώς ορίσαμε όλοι μας στον τελευταίο μήνα του 2024. Κι αν αναρωτιέστε πότε πέρασε κι αυτός ο χρόνος είναι βέβαιο ότι θα μείνετε με την απορία – η ανασκόπηση του έτους θα περιλαμβάνει κατά βάσιν πολέμους, εγκλήματα, καταστροφές, κοινωνικές αδικίες και κάποια λίγα ευχάριστα γεγονότα, κυρίως ατομικά-οικογενειακά και σπανίως εθνικά, έτσι συμβαίνει κατά κανόνα. Και η ζωή, με το «ζ» κεφαλαίο, συνεχίζεται, με τη βοήθεια του Θεού.

Στην πόλη μας πάλι καράβι(α) βγήκαν στη στεριά, όπως λένε και οι στίχοι του Νίκου Γκανά (1944-2024) στο τραγούδι του 1998 με τον Γιώργο Νταλάρα σε μουσική Μίνωα Μάτσα. Και οι Αργοναύτες πάλι άφαντοι κι ανάκουστοι. Και το Μουσείο, που συμβασιοποιήθηκε στις 24 Μαΐου 2024 και έχει, σύμφωνα με την μεγάλη επιτόπια πινακίδα του έργου, προϋπολογισμό 17 εκατ. ευρώ με χρηματοδότηση από το ΕΣΠΑ Θεσσαλίας και διάρκεια κατασκευής από 06/2024 έως 09/2026, δεν έχει ξεκινήσει ακόμη, μακάρι να ξεκινήσει στις αρχές του 2025. Όπως και το ανακαινισμένο Δημοτικό Θέατρο, το οποίο έχει εγκαινιασθεί όχι μία αλλά δύο (2) φορές, μία με την παρουσία του Οικουμενικού Πατριάρχη στις 23 Ιουνίου 2023 και μία (σύμφωνα με τα σχετικά Δελτία Τύπου) Πρεμιέρα: μοναδική παράσταση αφιέρωμα στον Βαγγέλη Παπαθανασίου στις 13 Δεκεμβρίου 2023, με τίτλο «Βαγγέλης Παπαθανασίου- Ο Έλληνας που ξεπέρασε τα όρια του πλανήτη και έγινε άστρο». Έκτοτε ούτε φωνή ούτε ακρόαση κι εδώ, το Δημοτικό Θέατρο όλο και «γίνεται». Για την Ιστορία των κυκλο-φ-οριακών καταγράφω ότι σε αυτή την συναυλία της (τελικά) 14^ης Δεκεμβρίου 2023, όπου συμμετείχαν πολλές Χορωδίες του Βόλου, εγώ αρνήθηκα να συμμετάσχω, παρ’ ότι τιμώ απεριόριστα το έργο του Βαγγέλη Παπαθανασίου, του οποίου το όνομα επάξια φέρει πλέον το αξιολογότατο Δημοτικό μας Θέατρο. Στο οποίο Δημοτικό Θέατρο Βόλου, στο διάστημα από 12.05.1997 έως 25.05.2009, έχω τραγουδήσει επί σκηνής 17 φορές και έχω απολαύσει 10 Διεθνή Φεστιβάλ Μουσικού Θεάτρου. Αρνήθηκα να αποδεχτώ την συνολική υποβάθμιση της πολιτιστικής δημιουργίας στον Βόλο και την προσχηματική αναγνώριση ενός έργου και ενός ανθρώπου, που πολύ αμφιβάλλω ότι είναι γνωστά στην δημοτική αρχή…

Τέλος πάντων, το ‘να φέρνει τ’ άλλο και τα Χριστούγεννα φέρνουν τον Κωνσταντίνο Αργυρό και την Κατερίνα Καινούργιου να μας ανάψουν τα μπλε καταθλιπτικά λαμπάκια, όπως πάντα τα τελευταία δέκα χρόνια. Κι επειδή κάθε φορά ρωτάω κι απάντηση, φυσικά, δεν παίρνω, ξαναρωτάω τι γίνονται αυτά τα λαμπάκια μετά το πέρας της εορταστικής φωταγώγησης. Διότι κάθε χρόνο διατίθενται περίπου 200.000 €, δηλαδή είναι ήδη δοσμένα περίπου 2.000.000 € σε λαμπάκια, που αν βγάλεις τα περαστικά που παίρνουν τα ανάλογα συνεργεία, στις αποθήκες του Δήμου θα πρέπει να έχουν μαζευτεί πολλά εκατομμύρια τέτοια λαμπάκια – αλλά και του χρόνου θα πάρουμε καινούργια, να με θυμηθείτε!

Και για την Ιστορία των γεγονότων, τις προάλλες βρέθηκα να τραγουδώ στην Βέροια, στην σκηνή του εκεί «Χώρου Τεχνών». Είναι κάτι που μάλλον δεν περίμενα να συναντήσω σε μια μικρή επαρχιακή πόλη. Ένα κτήριο σε άψογη κατάσταση, που εγκαινιάστηκε τον Οκτώβριο 1999 και λειτουργεί έκτοτε ανελλιπώς, με 600 θέσεις θεατών, διατεταγμένες σε πλατεία, υπερυψωμένη πλατεία και εξώστη, με μια τεράστια σκηνή, που μπορεί να φιλοξενήσει κάθε είδους παράσταση, πολύ καλή ακουστική και πολλούς βοηθητικούς χώρους, όλους σε λειτουργία. Πραγματικά εντυπωσιαστήκαμε άπαντες.

Ύστερα…έπιασε βροχή. Και καλά έκανε, νομίζω ότι η σπαρμένη γη και οι πηγές του βουνού χρειάζονται νεράκι αυτή την περίοδο, έτσι είναι η φυσική ροή των πραγμάτων. Χρειάστηκε να πάω στην Αγριά νύχτα, με δυνατή βροχή, και κόντεψα καναδυό φορές να φύγω στη θάλασσα: απόλυτο σκοτάδι, το φως των προβολέων χάνεται στην βροχή, το μόνο που βοηθάει σ’ αυτές τις περιπτώσεις είναι η ανακλαστική κατά μήκος διαγράμμιση του δρόμου. Θεμελιώδης η δεξιά συνεχής οριογραμμή του οδοστρώματος και απαραίτητη η κεντρική γραμμή, διαχωριστική των κατευθύνσεων κυκλοφορίας, είτε μονή, είτε διπλή, είτε διακεκομμένη, ανάλογα με τις δυνατότητες προσπέρασης. Αυτές είναι πολύ χρήσιμες υποδομές συμπολίτες, δεν είναι «δε βαριέσαι αδερφέ…». Σώζουν ζωές. Και δεν είναι και τίποτε ιδιαίτερα ακριβό ή δύσκολο – απλώς να το βάλουν οι αρμόδιοι στο πρόγραμμα πρέπει. Και ένας λόγος παραπάνω που αυτός ο δρόμος είναι η Εθνική Οδός αρ. 34 και είναι ο πιο πολυσύχναστος δρόμος της Μαγνησίας.

Στον μεγάλο αυτοκινητόδρομο Α1 κινούμουν συχνά τις τελευταίες μέρες και μία από αυτές την ιδιαίτερη προσοχή μου τράβηξαν τρεις μεγάλες πληροφοριακές πινακίδες, καφέ με άσπρα πηκτογράμματα, στην κατεύθυνση Αλμυρός-Μικροθήβες (νομίζω ότι υπάρχουν όμοιες και στην κατεύθυνση Λάρισα-Βελεστίνο). Οι πινακίδες αυτές τοποθετήθηκαν από την Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Μαγνησίας επί Νομάρχου Σκοτινιώτη, αν δεν κάνω λάθος, και σημαίνουν (κατά σειρά στην κίνηση) η πρώτη «ΒΟΛΟΣ, η πόλη των Αργοναυτών», η δεύτερη «ΠΗΛΙΟ, το βουνό των Κενταύρων» και η Τρίτη «ΣΚΙΑΘΟΣ-ΣΚΟΠΕΛΟΣ-ΑΛΟΝΝΗΣΟΣ τα νησιά της Μαγνησίας». Είναι, δηλαδή, μια πολύ ωραία προσπάθεια να τονιστούν και να προβληθούν περιληπτικά με έξυπνα εικονίδια τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του τόπου μας, και πρέπει να βρίσκονται στην θέση τους μάλλον περισσότερα από 25 χρόνια. Την συγκεκριμένη ημέρα, λοιπόν, και οι τρεις πινακίδες μόλις που διακρίνονταν, κρυμμένες πίσω από κάθε λογής βλάστηση, στην δεξιά πλευρά του δρόμου. Σταμάτησα στην Λωρίδα Έκτακτης Ανάγκης (ΛΕΑ), έβαλα τα αλάρμ και κάλεσα στο τηλέφωνο 1075 την διαχειρίστρια εταιρεία «Αυτοκινητόδρομος Αιγαίου». Να μην τα πολυλογώ, στο τέλος με ευχαρίστησαν κιόλας και σε περίπου μία εβδομάδα τα φυτά κλαδεύτηκαν και οι πινακίδες είναι πλέον ωραιότατα ορατές, δείτε τες και θυμηθείτε με. Ένα «εύγε» να πω στην Εταιρεία («Σ’ ευχαριστώ ω! εταιρεία» που λέει κι ο 80χρονος από τις 2 Δεκεμβρίου Διονύσης Σαββόπουλος).

Οι άλλες πινακίδες, στην είσοδο-έξοδο του Βόλου στον Σωρό, ακόμη απουσιάζουν. Σας αγαπώ ιδιαιτέρως, γεια σας!

Στην φωτογραφία μια όμορφη στιγμή στον Άναυρο, 27 Οκτωβρίου 2024.

(δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα) την Τετάρτη 04.12.2024, αρ.φύλλου 4301)

κυκλο-φ-οριακα 1133, 11 Ιανουαρίου 2023

 

Είχα αρχίσει να πιστεύω ότι ζω τουλάχιστον στην Φλόριντα! Τουλάχιστον, λέω, διότι μπορεί να είμαστε, πλέον, και αφρικανική χώρα, μια κανονική έρημος με άμμο μας λείπει. Αλλά την Τρίτη ήρθε μια βροχούλα στην κατάξερη γη, χρειάστηκε να κάνω μια βόλτα στην Λάρισα, απήλαυσα το φρέσκο πράσινο του σπαρμένου κάμπου και τον χιονισμένο γερο-Όλυμπο και κάπως ήρθε ο Κόσμος στη θέση του…

Τέτοια χαρούμενα στην αρχή του χρόνου, Καλημέρα απανταχού αναγνώστες μας. Έχασε πάλι κι ο ΝΠΣ Πύδνας, από μόνο 3 ομάδες (όνομα και μη χωριό) έχει φάει 13 γκολ κι έχει βάλει 1 μέσα στο Πανθεσσαλικό Στάδιο, στην έδρα του δηλαδή. Θρίαμβος, γελάει ο κόσμος. Ή μάλλον δεν γελάει, κλαίει όταν διαβάζει, μάλιστα, απίθανες μεγαλοστομίες γνωστού ρυπαρογράφου περί «πόλης αθλητικών συναντήσεων» (με κλειστό το κολυμβητήριο, άχρηστο το ΕΑΚ, γήπεδα στο Στεφανοβίκειο και στον Αλμυρό) και περί «αυξήσεως του τουρισμού» – ίσως είναι μια τακτική αυτό, να πουλάς εισιτήρια και ύστερα να κάθεσαι να τις τρως ώστε τα εισιτήρια να είναι ευχαριστημένα και να ξανάρθουν, να αυξήσουν το τουριστικό ρεύμα!

Πήρε όμως μια καλή απάντηση όλο εκείνο το πρωτοχρονιάτικο παραλήρημα… Και έπεται συνέχεια, όπως μαθαίνω. Θα έχουμε τον χρόνο να τα ξανασυζητήσουμε ως στήλη αυτά τα πολύ σοβαρά θέματα.

Έβλεπα αυτές τις εορταστικές ημέρες ένα αυτοκινητο-τρενάκι να περιτρέχει τας οδούς και τας ρίμας της πόλεως, μαζί με τα «κοινά» αυτοκίνητα, μηχανάκια, πατίνια και λοιπά πολύ επικίνδυνα αντικείμενα του ανθρώπινου πολιτισμού και αναρωτιόμουνα γιατί άραγε τώρα να επιτρέπεται ενώ κάποτε απαγορεύτηκε «δια ροπάλου». Ήταν 2002 όταν εμφανίστηκε ένα παρόμοιο με άδεια κυκλοφορίας από τον ΕΟΤ (σχετικά κυκλο-φ-οριακα 426/06.09.2002), του φτιάξαμε λωρίδα κυκλοφορίας με κίτρινη διαγράμμιση στην παραλία, είχα κι εγώ τις ενστάσεις μου για ελεύθερη κυκλοφορία στους δρόμους, το 2006 «…το βλέπω να σαπίζει έξω απ’ το εκθεσιακό κέντρο» (σχετικά κυκλο-φ-οριακα 547/08.09.2006). Ύστερα πήγαμε με την Βολιώτικη Χορωδία στο Ναύπλιο και βρήκαμε δύο (2) τέτοια τροχήλατα τρενάκια να διασχίζουν την πόλη (σχετικά κυκλο-φ-οριακα 654/10.12.2010). Και στην Τρίπολη ακόμη ένα, πάλι με την Χορωδία, σε μια δύσκολη περίοδο της ζωής μου (σχετικά κυκλο-φ-οριακα 954/12.12.2018). Δεν ξέρω τι ισχύει, ίσως εδώ το «τρενάκι» να κυκλοφορεί «με εντολή Δημάρχου», όλα γίνονται σ’ αυτόν τον τόπο του (θείου) δράματος, και οι ζαρντινιέρες στην οδό Κονταράτου ακόμα εκεί είναι, λίγο «κουνημένες» αλλά εκεί.

Επίσης δεν ξέρω τι ισχύει για τα ηλεκτροκίνητα οχήματα των Ατόμων με Αναπηρία (ΑμεΑ) που κινούνται χωρίς αριθμό κυκλοφορίας ή άλλου είδους άδεια (ή κάνω λάθος;) παντού στην πόλη. Το θέμα έχει να κάνει με την ασφάλεια των ίδιων των ΑμεΑ αλλά και των άλλων μελών της κυκλοφορίας. Ανάλογα προβλήματα υπάρχουν και με τα ηλεκτροκίνητα πατίνια. Κάποτε ρώτησα την Τροχαία για όλα αυτά, δεν ήξερε κι αυτή, άλλωστε η Τροχαία έχει εγκαταλείψει την αστυνόμευση των πόλεων, βρίσκεται εκεί μόνο όταν κληθεί λόγω ατυχήματος ή λόγω «ανωτέρας βίας», π.χ. μιας πορείας με κυκλοφοριακές επιπτώσεις. Νέα ήθη και έθιμα, κι εγώ κάθε Χριστούγεννα θυμάμαι τον Τροχονόμο στις διασταυρώσεις Δημητριάδος (διπλής κατεύθυνσης) με Κ.Καρτάλη και Ιωλκού μέσα στο κυλινδρικό του βάθρο περιτριγυρισμένο με τα δώρα της πόλης να ρυθμίζει, χωρίς φανάρια φυσικά, μόνο με τις κινήσεις των χεριών του, την κυκλοφορία. Καθόμουν ώρα και τον «χάζευα», έβλεπα πώς Ι.Χ., λεωφορεία, φορτηγά, τρίκυκλα, κάρα, ακόμη και ποδήλατα πειθαρχούσαν στις απλές αλλά οριστικές κινήσεις των χεριών του. Και τον θαύμαζα, ίσως τότε να μπήκε και το σκουλήκι της συγκοινωνιολογίας μέσα μου και δεν λέει να βγει μετά από τόσα χρόνια…

Και μιας και είπα «έθιμα», από πότε, ρε αδέρφια, είναι ελληνικό έθιμο το να πετάμε φαναράκια-αερόστατα εορταστικώς τα Χριστούγεννα, σε κάποια «νύχτα των ευχών»; Ό,τι να ΄ναι! Να μου το θυμηθείτε ότι κάποια στιγμή θα μας γίνει «ελληνικό έθιμο» η κολοκύθα του χάλοουιν (Halloween) και η μεξικάνικη «νύχτα των νεκρών» – είναι τρομερή η δύναμη του διαδικτύου και είναι η ίδια που μας έφερε ως ένα ακόμη «έθιμο» και την «μαύρη Παρασκευή» (black Friday) και την «λευκή νύχτα».

Κυκλικούς κόμβους θα φτιάξει, λέει, η Περιφέρεια στον Αλμυρό. Κι εγώ που νόμιζα ότι θα είχαμε την αποκλειστικότητα, τουλάχιστον για την Μαγνησία βρε αδερφέ, ηπατήθην. Κι εκείνο το τέρας στον κόμβο της Γορίτσας, επιμόνως να προσπαθεί να πυρπολήσει τα πεύκα του λόφου – μπρρρρ! Επίσης διαβάζω ότι έχουν αρχίσει κάποια πρόδρομα έργα για την ηλεκτροκίνηση και την μερική τροποποίηση της χάραξης της σιδηροδρομικής γραμμής Βόλου-Λάρισας, θα επισκεφθώ το σημείο και θα σας ενημερώσω.

Στον Αη Γιάννη πήγαμε για 6^η συνεχή χρονιά στα Θεοφάνεια και ρίξαμε τον Σταυρό στο ανακαινισμένο λιμανάκι με θαυμάσιο καιρό και μέγα πλήθος κόσμου. Ύστερα κάναμε μια βόλτα στο Παπά Νερό και βρεθήκαμε μπροστά στην πραγματικά απέραντη αμμουδιά (μία από τις καλύτερες παραλίες της Ελλάδας) και στο ανοιχτό, φυτρωμένο σκάμμα μιας υπό επισκευήν ζημιάς στον κρηπιδότοιχο, που κρατάει περίπου ενάμιση χρόνο τώρα. Κι έχουμε και εκλογές το ’23…!

Να κλείσουμε με τους βασικούς προβληματισμούς μας:

ΟΧΙ εγκατάσταση LNG στον Παγασητικό Κόλπο! Κάποιος να μας εξηγήσει ποιο το όφελος της πόλης μας από την ιδιωτικοποίηση του Λιμένα. Κάποιος επίσης να μας εξηγήσει πώς δουλεύει το (τζάμπα καίει η λάμπα;…) parking Φιλελλήνων.

Σας ασπάζομαι υψηλοφρόνως. Γεια σας.

Στην φωτογραφία ο Τροχονόμος του Βόλου, περίπου στα 1970, δανεισμένη με ευχαριστίες από την εξαιρετική ανάρτηση τού Φίλου Αντώνη Χιώτη στο φατσοβιβλίο.

(δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" την Τετάρτη 11.01.2023, αρ.φύλλου 3851)

κυκλο-φ-οριακα 991, 22 Νοεμβρίου 2019

Γερμανικά αναγνωριστικά υδροπλάνα Arado 196 στο λιμάνι του Βόλου, 1941

Κυκλο-φ-οριακα 991, Καλημέρα συμπολίτες. Μπήκαμε στην τελευταία δεκάδα πριν από τον «μαγικό» αριθμό 1.000 και κάπως πρέπει να το γιορτάσουμε. Κι αν νομίζετε ότι κάτι τέτοιο είναι αυταρέσκεια ή ψωροπερηφόνια ή δεν ξέρω τι άλλο εγωιστικό ή υπερφίαλο, θα παρακαλέσω να φέρετε στη συζήτηση μία ακόμη τέτοιου είδους εβδομαδιαία ερασιτεχνική προσπάθεια με τέτοια διάρκεια στον ελληνικό Τύπο. Διότι την σήμερον ημέραν κάθε αλαλάζον κύμβαλον θεωρεί ότι «υπάρχει» μόνον ότι διασπείρεται δια των «μέσων κοινωνικής δικτύωσης», λόγια του αέρα, δηλαδή, και τίποτε περισσότερο.

Εορτάστηκε και η επέτειος της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, στις 17 Νοέμβρη 1973. Πλήθος κόσμου στην πορεία της Αθήνας, πλήθος αστυνομικών, λίγα τα επεισόδια, γελοιότητες στις δύο πορείες στον Βόλο, ένα ψυχοπλάκωμα. Από όσα άκουσα αυτές τις μέρες έχω την αίσθηση ότι η κανονικότητα σκοπεύει να έρθει και σ’ αυτό το θέμα, οι αγέννητοι κανονικοί, ακόμη και οι εξαμηνίτες εξόριστοι, δεν πιστεύουν ότι η Μαρία απ’ τη Σπάρτη ή ο Ορέστης απ’ τον Βόλο έπαιξαν κάποιον ρόλο στην Ιστορία της Ελλάδας, απεναντίας θεωρούν ήρωες τους «πατριώτες» που παρέδωσαν την Κύπρο στους Τούρκους. Ο Θεός ας μας φυλάξει.

Άσχετο. Πόσα λεφτά, τελικά, ξοδεύονται για τις εορταστικές εκδηλώσεις των Χριστουγέννων; Αληθεύει ότι οι δεινόσαυροι κοστίζουν κάπου 200.000 €; Αληθεύει ότι μόνο η προβολή αυτών των εκδηλώσεων (πού; πώς; πότε;) θα κοστίσει περίπου 75.000 €; Πόσο θα πληρωθούν η κυρία Βανδή και ο κύριος Μάστορας; Αν όλα αυτά προστεθούν στα αν δεν κάνω λάθος 180.000 € για τα λαμπιόνια φτάνουμε σε κάτι στρογγυλά ποσά της τάξης των 500.000 €. Πόσα από αυτά τα ευρώ επιστρέφουν στον μωβ Βόλο; Πόσοι είναι οι επισκέπτες της πόλης εξ αιτίας και μόνο αυτών των εκδηλώσεων; Τι αφήνουν αυτοί οι επισκέπτες στην πόλη; Τι ποσά επιστρέφουν άμεσα στα ταμεία του Δήμου; Γιατί δεν δίνονται ποτέ στη δημοσιότητα κάποια τέτοια στοιχεία; Κι ένα τελευταίο ερώτημα: πόσο κοστίζει η επισκευή του Εθνικού Σταδίου;

Και η Αργώ ξαναβγήκε στη στεριά, τι ωραία τι καλά! Τώρα φαίνεται ότι το νούμερο ένα αίτημα είναι ένα άγαλμα του Ιάσονα, «που θα τοποθετηθεί στο παραλιακό μέτωπο του Βόλου, ακριβώς μπροστά από τον χώρο ελλιμενισμού της μυθικής Αργούς» πολύ σωστά, αλλά αναρωτιέμαι, όταν ο γερανός θα σηκώνει την Αργώ για να την βγάλει στη στεριά στη γωνία του Παπαστράτου θα σηκώνει μετά και το άγαλμα του Ιάσονα; Έτσι, ρωτάω, κι αν με πείτε κακό δεν θα ‘χετε άδικο, σήμερα έχω πράγματι τις πολύ κακές μου.

Παρακολουθήσαμε με ενδιαφέρον και την Επιστημονική Ημερίδα για την αέρια ρύπανση, μια επικαιροποίηση των σχετικών γνώσεων για εμάς, ωραίες πληροφορίες για πολλούς που δεν έχουν «επαφή» με τέτοιου είδους θέματα. Για παράδειγμα πληροφορηθήκαμε ότι η κυκλοφορία, τουτέστιν οι εκπομπές καυσαερίων από τα μέσα μεταφοράς, συμμετέχει κατά 18-20% στην ρύπανση (και κάπως ησύχασα ως συγκοινωνιολόγος και ως άνθρωπος…), ότι ο μεγαλύτερος ρυπαντής είναι τα τζάκια (και ένιωσα βαθύτατα ένοχος διότι κι εγώ καίω σποραδικά ένα τζάκι…) και ότι η καύση των κλαδιών από το κλάδεμα των εκατομμυρίων ελαιόδεντρων της ελληνικής επικράτειας προκαλεί ομολογουμένως απίστευτη ρύπανση (ελαιόδεντρο δεν έχω ούτε σε φωτογραφία, που λέει ο λόγος…). Για την καύση του RDF και των λοιπών σκουπιδιών δεν άκουσα σχεδόν τίποτε, για μετρητές και μετρήσεις άκουσα πολλά. Παρόντες και άπαντες πλην μιάς οι βουλευτές Μαγνησίας, πανηγυρικά απόντες ο Δήμος και η Περιφέρεια, απρόσκλητη η σχετική Επιτροπή Πολιτών, οι βουλευτές … μας τα έψαλαν ολίγον, ωραία περάσαμε ένα πρωινό Σαββάτου, δε λέω. Ύστερα πήγαμε για τσίπουρα…

Όμως ως Βολιώτικη Χορωδία τραγουδήσαμε σε φιλανθρωπική συναυλία για την Ελληνική Εταιρεία Νόσου Αλτσχάιμερ και Συγγενών Διαταραχών, με γενικό τίτλο «Μνήμες και Αναμνήσεις». Ευχάριστα τραγούδια και αλληλεγγύη στους διπλανούς μας ανθρώπους, που παλεύουν για τη ζωή του παρόντος και του μέλλοντός τους στερημένοι από τις εικόνες και τις εμπειρίες του παρελθόντος τους.

Και αισθανθήκαμε κάπως καλύτερα. Γεια σας.

Στην φωτογραφία, σε συνέχεια του προηγουμένου περί υδροπλάνων, ένα γερμανικό υδροπλάνο το 1941 στην παραλία του Βόλου, δανεισμένη από δημοσίευση του κ. Δ. Διανελλή στο φατσοβιβλίο.

(δημοσιεύτηκε στην 122χρονη (1898-2019) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Παρασκευή 22.11.2019, αρ.φύλλου 36.976)