κυκλο-φ-οριακα 1138, 15 Φεβρουαρίου 2023

 

«Δεν προλαβαίνω, σου λέω, δεν προλαβαίνω / ο χρόνος τρέχει κι εγώ ξωπίσω μένω…» Καλημέρα φίλοι και φίλες! Κάτι η προ-προχθεσινή (10.02) γιορτή με τον κατακλυσμό των ευχετήριων μηνυμάτων σας, την ανάγνωση των οποίων ακόμη δεν έχω ολοκληρώσει, κάτι μια προγραμματισμένη απασχόληση που θα διαρκέσει δέκα συναπτές ημέρες, τρέχω και δεν φτάνω, όπως λένε και οι Λοκομόντο (loco mondo, τρελός κόσμος στα ισπανικά).

Και ζούμε πράγματι σε έναν τρελό, παρανοϊκό κόσμο. Παρανοϊκό, γιατί διαφεντεύεται από παρανοϊκούς «ηγέτες». Σεισμός έγινε, μεγάλος, ισχυρότατος σεισμός, στα σύνορα Τουρκίας και Συρίας έγινε, θορυβήθηκε και ενεργοποιήθηκε η «διεθνής κοινότητα», αλλά μόνο για την Τουρκία! Έσπευσαν τα σωστικά συνεργεία, και καλά έκαναν, αλλά μόνο στην Τουρκία! Ξεκίνησαν τα καραβάνια της αλληλεγγύης, αλλά μόνο για την Τουρκία! Και στην Συρία; Εκεί δεν ζουν άνθρωποι, δεν επλήγησαν το ίδιο, δεν έχουν οι περιοχές της Συρίας τις ίδιες ακριβώς μετασεισμικές ανάγκες; Άνθρωποι δεύτερης κατηγορίας κατοικούν στην Συρία; Φοβάται, λέει, η Ευρωπαϊκή Ένωση της καλής κυρίας Von der Leyen ένα νέο μεταναστευτικό κύμα – λογικό δεν είναι ότι θα υπάρξει; Και οι Τούρκοι φεύγουν μαζικά και πηγαίνουν στην Βόρεια Κύπρο, οι Σύριοι που τόσα χρόνια τώρα δεν έχουν στον ήλιο μοίρα, δεν πρέπει να σώσουν ό,τι μπορούν από την ζωή τους;

Πληροφορήθηκα ότι η τοπική μας Εκκλησία συγκεντρώνει υλικά για τους ανθρώπους στις σεισμόπληκτες περιοχές της Συρίας και της Τουρκίας σε όλους τους Ιερούς Ναούς μέχρι την Κυριακή 19 Φεβρουαρίου 2023 και συγκεκριμένα: Καινούργια κλινοσκεπάσματα (κουβέρτες, παπλώματα, σεντόνια), Εμφιαλωμένο νερό, Γάλα μακράς διαρκείας, Ζυμαρικά, Ρύζι και Όσπρια. Ας δώσουμε ό,τι μπορεί ο καθένας, είναι πολύ μεγάλη η καταστροφή που υπέστησαν αυτοί οι συν-άνθρωποι.

Αλλά και πέρα από το συναίσθημα αυτός ο σεισμός, και κάθε ισχυρός σεισμός, είναι ένα μάθημα – σκληρό μεν, μάθημα δε. Θυμάμαι 20-24 Φεβρουαρίου 1984 ένα πολύ μεγάλο Επιστημονικό Συνέδριο «Σεισμοί και Κατασκευές» στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, όπου αναλύθηκαν λεπτομερώς τόσο η δυναμική του σεισμού όσο και η αναγκαία θωράκιση των κτηρίων, γεφυρών, λιμένων, κατασκευών γενικώς, μέσω του περιβόητου Αντισεισμικού Κανονισμού. Ο οποίος πρέπει να αλλάζει-προσαρμόζεται όσο η έρευνα των σεισμών προχωρεί και τα διαθέσιμα στον άνθρωπο υλικά βελτιώνονται. Η Ελλάδα διαθέτει έναν από τους καλύτερους και αυστηρότερους Αντισεισμικούς Κανονισμούς στον κόσμο και η πραγματική ουσία των πραγμάτων βρίσκεται στην πλήρη και άνευ όρων εφαρμογή αυτού του Κανονισμού στις μελέτες πρώτα και στις κατασκευές ακόλουθα. Διότι και η Τουρκία έχει έναν σχετικά σύγχρονο Αντισεισμικό Κανονισμό αλλά… (για την Συρία δεν ξέρω).

Μετά από εκείνο το «ιστορικό» Συνέδριο, στο οποίο, μεταξύ των άλλων, έγινε μια μεγάλη «μάχη» ανάμεσα στον Καθηγητή Βαρώτσο, εκπρόσωπο του ΒΑΝ και στον Καθηγητή Παπαζάχο εκπρόσωπο της ασφάλειας των κατασκευών ακολούθησαν πολλοί σεισμοί, στους οποίους οι ελληνικές κατασκευές εν γένει άντεξαν – και έχουμε και ισχυρούς σεισμούς στην Ελλάδα. Η Μέθοδος ΒΑΝ (Καθηγητές Βαρώτσος, Αλεξόπουλος, Νομικός, 1981) ισχυρίζεται ότι με ένα δίκτυο ειδικών σταθμών μέτρησης προ-σεισμικής δραστηριότητας μέσω σεισμικών ηλεκτρικών σημάτων μπορεί να προβλέψει τόπο και χρόνο και μέγεθος ενός επερχόμενου σεισμού. Δύσκολα πράγματα, τόσο από επιστημονικής απόψεως όσο και από πρακτικής – άντε και έχουμε την πρόβλεψη, τι κάνουμε με τον πληθυσμό;

Κατόπιν όλων αυτών, ο Θεός να μας φυλάει.

Βέβαια εμείς εδώ μπορεί να μην κινδυνεύουμε. Με τον Άρχοντα που έχουμε, που ξέρει τα πάντα για τα πάντα (με τα κοάλα δεν έχει ασχοληθεί ακόμη…), δεν μπορεί, θα ξέρει και πώς να μας προστατέψει από σεισμό. Πάντως από κόμβους ξέρει, από αποχιονισμό ξέρει, και οι οδηγοί τα κατάλαβαν όλα, το μπρος-πίσω, τα μαχαίρια, όλα. «Τα κορμιά και τα μαχαίρια / άντε κάποτε αλλάζουν χέρια / τα σημάδια τους αφήνουν / που πονάνε και δε σβήνουν» τραγουδάει η Ελευθερία Αρβανιτάκη κι εσείς αν θέλετε να καταλάβετε περί τίνος πρόκειται πρέπει να ανα-τρέξετε στο πρόσφατο διαδίκτυο

Ύστερα διαβάζω συνεχώς νεοφανείς όρους και δεν ξέρω τι πρέπει να καταλάβω. Πρώτα με βρήκαν οι «ψηφιακοί νομάδες», από τους Τουαρέγκ στους τηλε-εργαζόμενους πάσης φύσεως που μετακινούνται ανά τον κόσμο με ένα λάπτοπ ανά χείρας. Ύστερα με χτύπησε μια «ενεργειακή δημοκρατία» την οποία πρέπει να διεκδικήσω. Και τέλος με αντάμωσε η «οικονομική δημοκρατία», που είναι απαραίτητη, λέει, για τις μικρές επιχειρήσεις. Αγαπητοί μου αναγνώστες εγώ λέω πως ό,τι και να θέλουν να υποδηλώσουν αυτές οι βαρύγδουπες και δήθεν ευφάνταστες (;;) ορολογίες, στο βάθος δεν σημαίνουν τίποτε περισσότερο από μια μπούρδα και μισή. Εκτός εάν αυτοί που τις εκστομίζουν μπουν στον κόπο να αναμετρηθούν με τους κυρίους Σμιθ, Κέυνς, Χάγιεκ, Μαρξ, ακόμη και με τον κύριο Τσόμσκι. Η Ιστορία διδάσκει.

Από την άλλη μεριά αυτός ο ορυμαγδός των παντοειδών επιδομάτων εν όψει εκλογών, που οφείλεται, κυρίως, στην κατηφόρα που μόνο δημοσκοπικά αλλά όχι πραγματικά ανατρέπεται (…), τι είδους «δημοκρατία» είναι; Ερωτώ και, ως είναι φυσικόν, δεν περιμένω απάντηση.

Τέλος, τα κλασικά μας: Ποιο θα είναι το όφελος της πόλης μας από την ιδιωτικοποίηση του Λιμένα; ΟΧΙ εγκατάσταση LNG στον Παγασητικό Κόλπο! Πώς δουλεύει το κατασκευής ΑΡΧΙΤΕΧ parking Φιλελλήνων;

Σας αγαπώ οικειοθελώς και μένω. Γεια σας και Χαρά σας.

Στην φωτογραφία η 6^η Τάξη του 2^ου Γυμνασίου Αρρένων Βόλου στην 5ήμερη εκδρομή 01-05.05.1971 στην Πελοπόννησο (από τον Μπάμπη Μπακογιάννη).

(δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" την Τετάρτη 15.02.2023, αρ.φύλλου 3876)

κυκλο-φ-οριακα 1114, 20 Ιουλίου 2022

 

Καλημέρα συμπολίτισσες, συμπολίτες και απανταχού αναγνώστριες και αναγνώστες παντός προσιτού μέσου ενημέρωσης. Τα κυκλο-φ-οριακά είναι σήμερα εδώ αλλά επειδή φτάσαμε στο κατακαλόκαιρο (ούτε που κατάλαβα πώς…) θα πάρουν άδεια από τη Σημαία για τις ερχόμενες δύο (2) Τετάρτες. Ολόψυχα εύχομαι να περάσετε ένα υπέροχο καλοκαίρι, τον Αύγουστο, που ‘ναι παχιές οι μύγες, θα τα ξαναπούμε και θα ξαναθυμηθούμε τους στίχους του Ελύτη «…Αύγουστε μήνα και Θεέ σε σέναν ορκιζόμαστε / Πάλι του χρόνου να μας βρεις στο βράχο να φιλιόμαστε…».

Και επίσης ολόψυχα εύχομαι να μπορέσουμε όλοι να κρατήσουμε σώας τας φρένας μας, καθότι κυκλοφορούν αβέρτα «πάουερ πας», «φιούελ πας» «ψυγειοκαταψύκτης πας» και «Κυριάκο πού το πας;» με κάτι επιδόματα-ψίχουλα που τα «μέσα» διατυμπανίζουν ως περίπου την σωτηρία της ψυχής μας, κυκλοφορεί ελεύθερος ένας βιαστής καταδικασμένος σε 12 χρόνια κάθειρξη και ο συνήγορός του κυκλοφορεί επίσης ελεύθερος παρότι έχει απαξιώσει, βρίσει, συκοφαντήσει, εξευτελίσει ανοιχτά σχεδόν το σύνολο της Ελληνικής Κοινωνίας, κυκλοφορούν γκρίζοι λύκοι και άλλα αρπακτικά ζώα στην αντίπερα όχθη του Αιγαίου, κυκλοφορούν και πέφτουν τεράστια αεροσκάφη φορτωμένα με ποιος-ξέρει-τι, που ξεκίνησαν από ποιος-ξέρει-πού και πηγαίνουν προς ποιος-ξέρει-πού, κυκλοφορούν «με το κεφάλι ψηλά» και κάνουν προεκλογικές συγκεντρώσεις οι καταστροφείς των Πανεπιστημίων και του Περιβάλλοντος, των περιοχών Natura συμπεριλαμβανομένων, κυκλοφορεί και πανάκριβο υγροποιημένο φυσικό αέριο ΥΦΑ, αμερικανιστί Liquefied Natural Gas LNG – προτιμάται, ως είθισται, η αμερικάνικη ορολογία – που ψάχνει τόπο να σταθεί δεδομένου ότι πρόκειται για πολύ καλή μπίζνα.

Σ’ αυτό το τελευταίο συνάνθρωποι Μαγνησιώτες οφείλουμε, πρέπει, όλοι με μια φωνή να πούμε ένα βροντερό ΟΧΙ. Όχι τύπου «όχι εδώ, ναι αλλού…», όχι πάλι «μακριά απ’ τον κ… μου κι ας είναι όπου να ‘ναι», όχι μπούρδες «δεν το προβλέπει το μάστερ πλαν…» και τρίχες κατσαρές, ένα ατόφιο, πεντακάθαρο «ΟΧΙ μέσα στον Παγασητικό Κόλπο»! Πουθενά. Υπεύθυνα. Και προσοχή στα παντός είδους λαμόγια (είναι πολλά τα λεφτά Άρη…): έχουν πολλά «επιχειρήματα», βασικότερο των οποίων είναι οι φοβερές και τρομερές θέσεις εργασίας, οι οποίες, αν έχω καταλάβει καλά, τελικά δεν είναι παραπάνω από δέκα.

Στο μεταξύ τελείωσε η επίσης φοβερή και τρομερή εκκαθάριση δικαιούχου πάουερ πας (γινόταν εδώ και καμιά δεκαριά μέρες…) και μας ήρθε ηλεκτρονικώς (πολιτισμός παιδί μου!) το αποτέλεσμα: Εκκαθαρισθέν Ποσό 0,00 €, Συνολικό Εκκαθαρισθέν Ποσό 0,00 €, Συνολικό Ποσό Επιστροφής 0,00 €. Πήξαμε στα κουλούρια. Ενός καλού Βολιώτη φίλου ήρθε Εκκαθαρισθέν Ποσό -32,90 €, Συνολικό Εκκαθαρισθέν Ποσό -32,90 €, Συνολικό Ποσό Επιστροφής 0,00 €. Καλά πες, το δικό μας το μηδενικό ποσό άντε να το καταπιώ, το αρνητικό ποσό του φίλου τι σημαίνει άραγε; Σημαίνει παιδάκια, άριστα παιδάκια, απόφοιτα Χάρβαρντ, Γέιλ, Πρινστον και Λόντον Σκουλ οφ Εκονόμικς, που παίζουν με τον πόνο των Ελλήνων την ώρα που τα πραγματικά αφεντικά τους θησαυρίζουν αισχροκερδώντας ασυστόλως. Εγώ αυτό καταλαβαίνω, και να με συμπαθάτε.

Εξαντλείται καθημερινά και ο δημοσιονομικός χώρος και η υπομονή μου…

Και στο υπόλοιπο μεταξύ κυκλοφορώ κι εγώ, το κατά δύναμιν. Μέλος κι εγώ ενός συρφετού που μετα-κινείται από παντού προς παντού, ίσια κι ανάποδα, με όλους τους πρόσφορους τρόπους. Βγαίνω στους δρόμους της πόλης και δεν αισθάνομαι πλέον καμία απολύτως ασφάλεια – η άδεια οδήγησής μου εκδόθηκε στις 17 Αυγούστου 1972, πλησιάζει δρομαίον το χρυσούν ιωβηλαίον, στο ενδιάμεσο τριγύρισα λίγο στους δρόμους της υπόλοιπης Ευρώπης και αρκετά στους Ελληνικούς, τώρα πλέον τα ‘χω χαμένα και το αναγνωρίζω. Και δεν βλέπω τρόπους να βελτιωθεί αυτό, η Τροχαία έχει εγκαταλείψει την πόλη και ασχολείται σχεδόν αποκλειστικά με τις «υπερβολικές ταχύτητες» στους υπεραστικούς δρόμους, απολύτως ουδείς ασχολείται με αστεία πράγματα όπως «κυκλοφοριακή αγωγή», το μηχανάκι του ντελιβερά είναι το άλφα και το ωμέγα της καθημερινής πραγματικότητας, παντελώς και δια παντός ανεξέλεγκτο από νόμους και προφήτες κι ανάμεσα σε όλα αυτά κάποιοι μη εποχούμενοι προσπαθούν να επιβιώσουν.

Προχθές στον Περιφερειακό μια ασπρομάλλα κυρία με μπαστούνι προσπαθούσε να περάσει απέναντι. Ήταν στο πεζοδρόμιο της καφετέριας, στο κόμβο με Ιωλκού, δεν υπάρχει απ’ ευθείας φανάρι για πεζούς, και έπρεπε ή να κάνει τον γύρο του κόσμου διασχίζοντας 2 φορές την Ιωλκού και 1 τον Περιφερειακό ανατολικά ή να δοκιμάσει την τύχη της και να διασχίσει τον Περιφερειακό δυτικά, ανάμεσα στα αυτοκίνητα, σταματημένα και κινούμενα. Ξεκίνησε κούτσα-κούτσα, εγώ κρατούσα την αναπνοή μου, και με τη συνδρομή του γνωστού φύλακα-αγγέλου κούτσα-κούτσα η κυρία έφτασε στο απέναντι πεζοδρόμιο. Αυτά, λογικά, συμβαίνουν μόνο στα έργα (σοβαρής) επιστημονικής φαντασίας, όπου οι άνθρωποι τηλεμεταφέρονται ή διακτινίζονται. Φαίνεται όμως ότι στον πραγματικό κόσμο του Μονακοβόλου είναι καθημερινό άγχος για πολλούς ανθρώπους των βορείων συνοικιών. Άρα; Αν και όταν συμβεί κάποιο τέτοιο δυστύχημα, το οποίο φυσικά απεύχομαι, όλοι θα ξεπλένουν τα χέρια τους και θα καταριούνται την κακιά την ώρα, τον κακούργο οδηγό και τον κακούργο τον δρόμο. Αλλά την πραγματική ευθύνη την έχουν αυτοί που λειτουργούν έναν τόσο πολυσύχναστο κόμβο χωρίς πλήρη εξασφάλιση των πεζών σε όλες τις κατευθύνσεις. Η πλήρης ασφάλιση όλων των κινήσεων των πεζών σημαίνει μικρή (αλλά υπαρκτή) επιβάρυνση των καθυστερήσεων για τα αυτοκίνητα. Γι’ αυτό και δεν «συνηθίζεται», για να μην καθυστερούν λίγο παραπάνω τα οχήματα. Ξέρω ακριβώς για τι πράγμα μιλάω, ξέρω τι σημαίνει «ολικό κόκκινο» κι όποιος ίσως ενδιαφέρεται (λέμε τώρα, εδώ έχουμε να κάνουμε με αυθεντίες σε όλα τα επίπεδα, με πρώτο και καλύτερο τον Άρχοντα, που παντού και πάντα δίνει κατάλληλες οδηγίες…) ας έρθει να ρωτήσει.

Σας υπολήπτομαι και σας χαιρετώ αναφανδόν. Γεια σας.

Στην φωτογραφία οι δύο Ναύτες που διαβάζουν, δύο πίνακες του Γιάννη Τσαρούχη (1910-1989), "φωτοσοπική" σύνθεση δική μου.

(δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" την Τετάρτη 20.07.2022, αρ.φύλλου 3742)