Έτσι έσπασα το χέρι μου !

Η επιστολή αυτή γράφτηκε από τον Κοσμήτορα της Πολυτεχνικής Σχολής του Πανεπιστημίου μας Καθηγητή Παντελή Σκάγιαννη (δικό του είναι το σπασμένο χέρι...) και δημοσιεύτηκε στις τοπικές εφημερίδες πριν από έναν περίπου χρόνο.
Ουδείς ενδιαφέρθηκε. Το κάγκελο βρίσκεται ακόμη στην ίδια άκρως επικίνδυνη θέση, ακριβώς επάνω στην διάβαση πεζών, προς δόξαν αρχόντων και υπηρεσιών του Δήμου Βόλου. Και στο μεταξύ πολλά παρόμοια κάγκελα έχουν αφαιρεθεί, όχι λόγω επικινδυνότητας, αλλά λόγω ...όχλησης παρακείμενων τραπεζοκαθισμάτων!

Στα τέλη του Μάρτη (2014) είχα δύο επείγουσες συνεδριάσεις. Την πρώτη στο Οικονομικό Τμήμα και σχεδόν αμέσως μετά στη Σύγκλητο του Πανεπιστημίου. 

Είκοσι λεπτά προσπαθούσα να βρω μέρος να παρκάρω κάπου κοντά στο Οικονομικό Τμήμα. Δεν βρήκα. Κατέληξα να παρκάρω πίσω από το Δημοτικό θέατρο. Έφυγα τρέχοντας προς την Κοραή, πέρασα τρέχοντας από το φανάρι των πεζών στη γωνία Ξενοφώντος και 2ας Νοεμβρίου απέναντι από τη Συνεταιριστική Τράπεζα Θεσσαλίας. Επιτάχυνα το τρέξιμό μου καθώς ερχόταν ένα αυτοκίνητο που δεν μου έδωσε την αίσθηση ότι ήταν έτοιμο σταματήσει στο φανάρι. Εκεί που έστριψα το κεφάλι μου για το παρακολουθήσω αίφνης έπεσα στα χαμηλά κάγκελα και βρέθηκα φαρδύς πλατύς στο πεζοδρόμιο έχοντας κάνει ένα αξιοζήλευτο πλονζόν επιπέδου τερματοφύλακα. Με τη διαφορά πως έπεσα πάνω σε πλάκες πεζοδρομίου και χτύπησα το κεφάλι μου. Οι πόνοι αφόρητοι και στο δεξί μου χέρι, το οποίο αποδείχτηκε, μετά από λίγη ώρα στο Νοσοκομείο, πως έσπασα. 

Και σχεδόν Ιούλιος πλέον, ακόμη με ταλαιπωρεί. 

Είχα σκοντάψει στα χαμηλά κάγκελα και για δυο –τρεις μήνες τώρα νόμιζα πως είχα παραβεί το νόμο και έτρεχα δίπλα στη διάβαση εκεί που είχε τα χαμηλά κάγκελα. Έλεγα μέσα μου, αυτά παθαίνει όποιος παραβαίνει το Νόμο στη χώρα αυτή. Σίγουρα αν δεν τιμωρηθεί από το δικαστήριο θα τιμωρηθεί από τη Θεία Πρόνοια (εξ άλλου υπάρχει και ο περίφημος Θεός της Ελλάδος). Όπως περίπου τιμωρούνται οι διάφοροι κλέφτες του δημοσίου πλούτου που είναι όλοι «μέσα». Ίσως λοιπόν μου άξιζε να τιμωρηθώ αφού έτρεχα δίπλα και όχι μέσα στη διάβαση, ως όφειλα, έστω και με πράσινο.

Προχτές όμως ξαναπέρασα από εκεί και έριξα μια ματιά. Ω! του θαύματος, ανακάλυψα πως δεν είχα παραβεί κανένα νόμο. Είχα τρέξει πάνω στη διάβαση. Απλά η διάβαση στο τέλος είχε τα περίφημα χαμηλά κάγκελα!

Ποιά ιδιοφυία μηχανικού και από ποιον φορέα επέβλεψε το έργο αυτό; Ποιος ηλίθιος τα τοποθέτησε;

Παντελής Σκάγιαννης

Κοσμήτορας της Πολυτεχνικής Σχολής του

Πανεπιστημίου Θεσσαλίας

Το Κοιμητήριο και τα αυτοκίνητα

Μέσα στον Μάιο του 2013, αιφνιδίως και άνευ ετέρου, η ηγεσία του Δημοτικού Κοιμητηρίου Βόλου αποφάσισε την απαγόρευση εισόδου οχημάτων στον χώρο, προκαλώντας τις (εύλογες, κατά την γνώμη μου) διαμαρτυρίες των επισκεπτών. Η άποψη του ιστολογίου διατυπώθηκε στο κείμενο που ακολουθεί...

Τον Σεπτέμβριο του 1994, επί Δημάρχων Δημήτρη Πιτσιώρη και Στέφανου Φούσκη, το Διαδημοτικό Κοιμητήριο στον Κούκο υπήρχε μόνον ως οικόπεδο, αγορασμένο από κοινού από τους Δήμους Βόλου και Νέας Ιωνίας. Προκειμένου, λοιπόν, να κατασκευασθεί Κοιμητήριο σ’ αυτό το οικόπεδο, ο Δήμος Βόλου προκήρυξε έναν αρχιτεκτονικό διαγωνισμό – κι όποιος πιστεύει ότι ένα Κοιμητήριο είναι μία «απλή υπόθεση», ως συνήθως, γελιέται. Χρειάζεται ένα ολόκληρο σχέδιο, κάτι σαν ένα μικρό χωροταξικό, πολεοδομικό, ρυμοτομικό σχέδιο, χρειάζεται οδικό δίκτυο και κυκλοφοριακή οργάνωση, χρειάζεται αρχιτεκτονική ανάλυση και σχεδίαση των κτηρίων που θα περιλαμβάνει.

Μία από τις μελετητικές ομάδες που συμμετείχαν στον διαγωνισμό, ζήτησε την δική μου άποψη σχετικά με την κυκλοφοριακή οργάνωση και λειτουργία του Κοιμητηρίου, για να την συμπεριλάβει στην πρότασή της. Στο κείμενο που κατατέθηκε στον διαγωνισμό έγραφε επί λέξει:

«Για να αποφεύγεται αυτή η ταλαιπωρία των πεζών (σσ. υπάρχουν προηγουμένως αναφορές στις μεγάλες οριζόντιες κλίσεις κάποιων δρόμων) και συνάμα να ελαττωθεί σχεδόν στο μηδέν η κυκλοφορία οχημάτων επισκεπτών μέσα στον χώρο του Νεκροταφείου, προτείνουμε

να κινούνται σε σταθερή βάση μέσα στο Νεκροταφείο δύο (2) μικρά, κατά προτίμηση ηλεκτροκίνητα, λεωφορεία

Τα λεωφορεία αυτά θα ανήκουν στον πάγιο εξοπλισμό και οι οδηγοί τους θα είναι μόνιμοι υπάλληλοι του Νεκροταφείου.

Θα πραγματοποιούν συνεχώς "δρομολόγια"- αντίρροπες κυκλικές κινήσεις στους δρόμους, με στάσεις όπου το ζητούν οι επιβάτες. Θα έχουν αφετηρία-τέρμα στον χώρο των γραφείων Διοίκησης, όπου θα διαμορφωθεί κατάλληλος χώρος αναμονής.

Σε περίπτωση που είναι ηλεκτροκίνητα, το βράδυ, μετά το κλείσιμο του Νεκροταφείου, θα φορτώνουν τις μπαταρίες τους για την κίνηση της επόμενης μέρας (τα ηλεκτροκίνητα είναι προτιμότερα για περιβαλλοντικούς, κυρίως, λόγους)

Το είδος των οχημάτων, ο τρόπος λειτουργίας τους, το αν οι επιβάτες θα πρέπει να πληρώνουν κάποιο εισιτήριο και σε ποιο ύψος καθώς και άλλα οικονομικής φύσης ζητήματα, είναι αντικείμενο μιας μικρής τεχνικοοικονομικής μελέτης, που θα γίνει σε επόμενη φάση.

Κατά την άποψή μας η μετακίνηση των επισκεπτών θα πρέπει να γίνεται ή εντελώς δωρεάν ή με συμβολικό αντίτιμο.

Εφ' όσον λειτουργήσουν ικανοποιητικά τα μικρά λεωφορεία να απαγορευτεί εντελώς η είσοδος οχημάτων επισκεπτών στον χώρο, με όλα τα προφανή πλεονεκτήματα για την λειτουργία του Νεκροταφείου».

Ως συνήθως σ’ αυτή την πόλη γέλασε, πάλι, κάθε «σώφρων», που ακούει ξαφνικά αυτό που δεν μπορεί να βάλει το μικρό μυαλό του. Από την άλλη μεριά, ο αρχιτεκτονικός διαγωνισμός έμεινε στην υποβολή των προτάσεων επτά (7) μελετητικών ομάδων που βραβεύτηκαν όλες (!!), το Κοιμητήριο οργανώθηκε το 1995 με σχέδια της Τεχνικής Υπηρεσίας του Δήμου Βόλου και, για να είμαι ειλικρινής, καλά οργανώθηκε, τόσο στο πεδίον, όσο και στην κτηριακή υποδομή.

Το θέμα της κυκλοφορίας οργανώθηκε επίσης καλά, με άνετους δρόμους μέσα και μεγάλους χώρους στάθμευσης έξω από την πύλη εισόδου-εξόδου. Με την κίνηση των αυτοκινήτων μέσα στον χώρο δεν ασχολήθηκε κανείς, άλλωστε τα πρώτα ταφικά τετράγωνα είναι κοντά στην πύλη και φτάνονται εύκολα με τα πόδια, άρα στην αρχή τα αυτοκίνητα έμεναν απ’ έξω και όλοι ήταν ευχαριστημένοι.

Ύστερα το Κοιμητήριο επεκτάθηκε. Ούτε όταν οι ανάγκες άρχισαν να ωθούν σταδιακά τα νέα ταφικά τετράγωνα προς τα ψηλώματα ασχολήθηκε κανείς να δει τι θα γίνει κάποτε με τα αυτοκίνητα που κυκλοφορούν ανενόχλητα στους δρόμους του Κοιμητηρίου.

Τώρα το «κάποτε» φαίνεται ότι έφτασε. Ακούω και διαβάζω ότι απαγορεύτηκε η είσοδος αυτοκινήτων, χωρίς, φυσικά, να έχει προβλεφθεί άλλος τρόπος μεταφοράς των πονεμένων ανθρώπων στο σημείο προορισμού τους (κανείς δεν πάει για βόλτα στο νεκροταφείο…) πέραν του γνωστού «δύο» που προϋποθέτει βαρύ λαχάνιασμα στον ανήφορο. Κι αν άκουσα καλά «συζητιέται» να υπάρξει όχημα στο οποίο οι επισκέπτες να πληρώνουν κόμιστρο για την μεταφορά τους;

Το θεωρώ απαράδεκτο – στο τέλος θα πληρώνουμε και τον αέρα που ανασαίνουμε – και επαναφέρω την πρότασή μου του 1994, με την ίδια ακριβώς διατύπωση:

να κινούνται σε σταθερή βάση μέσα στο Νεκροταφείο δύο (2) μικρά, κατά προτίμηση ηλεκτροκίνητα, λεωφορεία

Εφ' όσον λειτουργήσουν ικανοποιητικά τα μικρά λεωφορεία, να απαγορευτεί εντελώς η είσοδος οχημάτων επισκεπτών στον χώρο, με όλα τα προφανή πλεονεκτήματα για την λειτουργία του Νεκροταφείου.

Ίσως το 2013 κάποιοι να μην γελάσουν όπως γέλασαν το 1994.

(επιστολή, στάλθηκε στις 05.06.2013 και στις τρεις βολιώτικες εφημερίδες "Θεσσαλία", "Ταχυδρόμο" και "Μαγνησία". η "Μαγνησία" την ανέβασε στον ιστότοπό της www.magnesianews.gr και μίλησε μαζί μου από την συχνότητα του Ράδιο ΕΝΑ, ο "Ταχυδρόμος" την δημοσίευσε μετά φωτογραφίας την επόμενη μέρα, η "Θεσσαλία" δεν την δημοσίευσε, άγνωστο γιατί...) 

Γεια σας παιδιά...

Ύστερα πέρασαν οι μέρες...
Τα κυκλο-φ-οριακά δεν ξαναφάνηκαν στις σελίδες της βολιώτικης "Θεσσαλίας" και κανείς "εκ των έσω" δεν ενδιαφέρθηκε να μάθει γιατί και πώς.
Ήταν και η τρόικα εδώ, σκληρές διαπραγματεύσεις διεξάγονταν, ίσως ήταν απασχολημένοι οι άνθρωποι, ποιος μπορεί να ξέρει;
Εμείς εξακολουθούμε, σε πείσμα όλων, να υπάρχουμε...
Και να ψάχνουμε τις ωραίες στιγμές μέσα στην καθημερινή μαυρίλα.

Ωραίες στιγμές μας προσφέρει, εδώ και χρόνια, το Μουσικό Σχολείο Βόλου.
Το κείμενο, που δημοσιεύτηκε στην τοπική εφημερίδα "Ταχυδρόμος" στις 07.04.2013, τα λέει, πιστεύω, όλα:

Γεια σας παιδιά…

…Παιδιά του Μουσικού Σχολείου Βόλου. Για μία ακόμη φορά γεμίσατε την ψυχή μας με φως, γεμίσατε τούτη την πόλη με πολιτισμό.

2 και 3 Απριλίου 2013, στην αίθουσα της Παλαιάς Ηλεκτρικής Εταιρείας, συναυλία-αφιέρωμα στην θεία μουσική του Μάνου Χατζιδάκι. Μετά από τον κινηματογραφικό Μίκη Θεοδωράκη, το συνολικό έργο του Σταύρου Ξαρχάκου, την διαδρομή του Γιώργου Νταλάρα, την ανάμνηση της Σμύρνης πέρυσι, στα 90 χρόνια από την καταστροφή, σειρά φέτος είχε ο Μάνος.

Μία ορχήστρα μουσικής δωματίου με 28 όργανα, μία χορωδία με 72 εφηβικές φωνές και 15 σολίστ τραγουδιστές επί σκηνής – μία μουσική πανδαισία, με τον γενικό τίτλο «Ο Μάνος Χατζιδάκις στην οδό νεανικών ονείρων». Από την πιανιστική Μικρή Λευκή Αχιβάδα και την Λαϊκή Ζωγραφιά της Αρχόντισσας του 1954, στα συμφωνικά σύννεφα και την προσωπογραφία της μητέρας από το Χαμόγελο της Τζοκόντας του 1965. Από την Βουλή των Ορνίθων, επίσης του 1965, και το κρυμμένο μυστικό της Αλίκης Βουγιουκλάκη, στον αητό χωρίς φτερά, στον χορευτικό ηθοποιό του Δημήτρη Χορν, στην Αμπελιώτισσα του Καπετάν Μιχάλη. Δύσκολα κομμάτια, απαιτητικά και για τα όργανα και για τους τραγουδιστές – τίποτε δεν είναι εύκολο στις συνθέσεις του Χατζιδάκι. Στο κλείσιμο, τα τιμημένα με όσκαρ Παιδιά του Πειραιά.

Εξαιρετικά τα Παιδιά του Βόλου. Και το επίσης εξαιρετικό είναι ότι ενώ κάθε χρόνο η σύνθεση των σχημάτων και των σολίστ αλλάζει (υποχρεωτικά, αφού τα παιδιά μεγαλώνουν κι ανοίγουν γι’ αλλού τα φτερά τους και καινούργια παιδιά παίρνουν την σκυτάλη της γνώσης και της δημιουργίας), η ποιότητα παραμένει ίδια, στα ίδια υψηλά επίπεδα.

Το Σχολείο είναι που παραμένει όλα τα χρόνια στα ίδια υψηλά επίπεδα. Κι αυτουνού η σύνθεση αλλάζει, όμως οι γενικές αρχές παραμένουν αναλλοίωτες: «υπάρχει μια δίψα, υπάρχει μι’ αγάπη, υπάρχει μια έκσταση…» όπως θα ‘λεγε και ο Σεφέρης. Ένα Σχολείο, που κάθε μέρα αποδεικνύει ότι η Δημόσια Εκπαίδευση στην χώρα μας έχει τις δυνατότητες, με λίγα μέσα και πολλή θέληση, να κάνει θαύματα, δίνοντας στα Ελληνόπουλα γνώση κι αγάπη για τον τόπο τους. Γιατί η μουσική και το τραγούδι, που διαιωνίζουν τους ζώντες ήχους και την ζώσα γλώσσα των Ελλήνων, είναι γνώση υψηλής αξίας, υψηλότερης, κατά την γνώμη μας – και μη προς κακοφανισμό κανενός, παρακαλώ –, από πολλά άλλα σχολικά μαθήματα.

Συγχαρητήρια, λοιπόν. Στους Δασκάλους-Μύστες, στην Κυρία Διευθύντρια, στον Σύλλογο Γονέων, που στέκεται πάντα αρωγός και, κυρίως, στα Παιδιά.

Γεια σας ωραία Παιδιά του Μουσικού Σχολείου Βόλου!

επιστολή 4. Περί "μετεγκατάστασης" του 2ου Γυμνασίου Βόλου

το κτήριο και οι παιδαγωγικές αρχές του 2ου Λυκείου/Γυμνασίου Βόλου

Κύριε Διευθυντά,

Με τον ίδιο ακριβώς τίτλο είχα δημοσιεύσει στις 19 Ιουλίου 2000 στην «Θεσσαλία» μας μία επιστολή. Ακριβώς 12 χρόνια μετά (τι σύμπτωση!!) το θέμα βρίσκεται και πάλι στην τοπική επικαιρότητα.

Τότε, το 2000, το 2^ο Γυμνάσιο Βόλου αποσχίστηκε από τον φυσικό του χώρο, το Σχολικό Συγκρότημα του Αναύρου, όπου από το 1971 συγκατοικούσε με το 2^ο Λύκειο Βόλου, και δια της βίας μεταφέρθηκε στο καινούργιο Σχολικό Κτήριο, που είχε μόλις αποπερατωθεί, στην γωνία Απόλλωνος και Ορμινίου, παρέα με το 8^ο Γυμνάσιο Βόλου. Στον Άναυρο στεγάστηκε, μαζί με το 2^ο Λύκειο, το 8^ο Λύκειο.

Για μένα, απόφοιτο 1971 του ενιαίου, τότε, 2^ου Γυμνασίου Αρρένων Βόλου, αυτή η ενέργεια ήταν εντελώς παράλογη και δεν μπόρεσα ποτέ να καταλάβω ούτε την σκοπιμότητα ούτε και τα επιχειρήματα που χρησιμοποιήθηκαν για να γίνει αυτός ο διαχωρισμός – Γυμνάσια πάνω, Λύκεια κάτω. Το ιστορικό 2^ο Γυμνάσιο/Λύκειο είχε το κτήριό του, που το κάλυπτε απόλυτα, το καινούργιο 8^ο Γυμνάσιο/Λύκειο αποκτούσε το δικό του, ολοκαίνουργο κτήριο, που επίσης κάλυπτε πλήρως της ανάγκες του.

Ποιος, άραγε, παιδαγωγικός κανόνας επέβαλε εκείνον τον διαχωρισμό; Ή μήπως δεν ήταν παιδαγωγικοί αλλά ήταν «άλλοι λόγοι»;

Στην επιστολή μου του 2000 με συντομία παρουσίαζα την ιστορία του Σχολείου μας και του Κτηρίου του και κατέληγα τονίζοντας μόνο την ανάγκη διατήρησης της ιστορικής μνήμης – τα υπόλοιπα που λέγονταν εκείνο τον καιρό δεν άντεχαν σε καμία «αντιπαράθεση» από το «τεχνοκρατικό» μυαλό μου.

Τώρα, με κεντρικό άξονα πάλι αυτή την ιστορικότητα διαβάζω τα νέα επιχειρήματα, που αυτή τη φορά ζητούν να επανέλθει το 2^ο Γυμνάσιο στον φυσικό του χώρο, στον Άναυρο.

Προσυπογράφω και με τα δύο χέρια, αφήνοντας πάλι εκτός οπτικής γωνίας τα λοιπά επιχειρήματα, που μου ακούγονται το ίδιο έωλα όπως και τότε, το 2000.

Μέχρι που διάβασα το βροντερό «όχι» της Επιτροπής Παιδείας του Δήμου Βόλου, απόφαση που ελήφθη «με γνώμονα να μην δημιουργηθεί αναστάτωση στην τοπική κοινωνία». Τότε, το 2000, κάποιοι, προφανώς, έκαναν «ότι ήθελαν» και δικαιούνταν να αναστατώνουν την τοπική κοινωνία, τώρα όμως υπάρχει τάξις και ηθική καλλικρατικού χαρακτήρα, θεματοφύλακας της τοπικής ηρεμίας.

Αυτό κι αν είναι έωλο επιχείρημα!

Καταλήγω, πάλι φοβούμαι εις ώτα μη ακουόντων ομιλών, όπως ακριβώς κατέληγα και στην επιστολή του 2000:

            Το κτήριο του 2^ου Γυμνασίου/Λυκείου Βόλου πρέπει για πάντα να στεγάζει το 2^ο Γυμνάσιο/Λύκειο Βόλου.

(δημοσιεύτηκε στην βολιώτικη «Θεσσαλία» την Πέμπτη 19.07.2012)

...και δια του λόγου το αληθέστατον, ιδού και η επιστολή που δημοσιεύτηκε στην "Θεσσαλία" την Τετάρτη 19.07.2000:
 

Τα Χριστούγεννα του 1970 το 6τάξιο 2ο Γυμνάσιο Αρρένων Βόλου μετακόμισε από τις θρυλικές παράγκες της οδού Κύπρου στο δικό του, μοναδικό ανά το Πανελλήνιο, τότε, νεόδμητο κτήριο του Αναύρου. Είχα την τύχη να είμαι μαθητής του 2ου στην 6η Τάξη, μαζί με άλλους 122 συμπολίτες (49 του κλασσικού και 74 του πρακτικού), που όλοι μαζί αναλάβαμε ακόμη και να περιφρουρήσουμε το αγαπημένο μας Σχολείο (το «πέρασμα» από το ντουβάρι της οδού Ογλ στις απαστράπτουσες τουαλέτες του νέου κτηρίου δεν ήταν καθόλου «ειρηνικό», θυμάμαι…).

Τα εγκαίνια του Σχολείου πραγματοποιήθηκαν στις 4 Ιουνίου 1971, παρουσία Σιώρη, Μπράβου και λοιπών εθνοσωτήρων. Στην τελετή θεμελίωσης, στις 22 Ιουνίου 1969, παρέστη μέχρι και ο Στυλιανός Παττακός αυτοπροσώπως. Γυμνασιάρχης ήταν ο φιλόλογος κ. Κωνσταντίνος Παπαθανασίου, από το 1966 μέχρι το 1971. Παρών σε όλες τις τελετές και ο πρώην Γυμνασιάρχης/Λυκειάρχης κ. Δημήτρης Οικονομίδης.

Από το 1939, που ιδρύθηκε το 2ο Γυμνάσιο, μέχρι το 1959 Γυμνασιάρχης ήταν ο φιλόλογος κ. Σωκράτης Παπαϊωάννου. Το 1959 ανέλαβε ο μαθηματικός κ. Δημήτρης Οικονομίδης, που συνταξιοδοτήθηκε το 1966, αφού πραγματοποίησε τουλάχιστον το μεγαλύτερο τμήμα του ονείρου του.

Το μεγάλο όνειρο του Δασκάλου Δημήτρη Οικονομίδη ήταν να αποκτήσει το 2ο Γυμνάσιο δικό του διδακτήριο σε δικό του οικόπεδο. Μεγάλος και πολύχρονος αγώνας για τον ωραίο σκοπό. Την Δευτέρα 16 Αυγούστου 1965, ο Δημήτριος Ν. Οικονομίδης, ο Διονύσιος Π. Μακρής και ο Ευάγγελος Λ. Ψαρράς αντίστοιχα Γραμματέας, Πρόεδρος και Ταμίας της Σχολικής Επιτροπής του Β’ Λυκείου Βόλου υπέγραψαν το συμβόλαιο αγοράς του οικοπέδου έκτασης 7.700 τετρ. μέτρων με συνολικό αντίτιμο 1.078.081 δρχ. Πωλητής ήταν ο Κυνηγετικός Σύλλογος Βόλου, με Πρόεδρο τον κ. Γεώργιο Δήμου.

Αυτά λέει η Ιστορία. Μια Ιστορία καθόλου μακρινή, μ’ εμάς, τ’ αδέρφια μας και τους φίλους μας μέσα, μια Ιστορία άριστα αποτυπωμένη στο πολύτιμο λεύκωμα του Σχολείου, που εκδόθηκε το 1992.

Το να συζητούν κάποιοι σήμερα για «μεταστέγαση» του 2ου Γυμνασίου/Λυκείου Βόλου, το θεωρώ τουλάχιστον προσβολή σ’ αυτήν ακριβώς την Ιστορία. Δεν υπεισέρχομαι στους άλλους πολλούς λόγους που προβάλλουν γονείς, καθηγητές και άλλοι, στέκομαι μόνο σ’ αυτή την Ιστορία. Λέξη πολύπαθη στην πόλη μας, που συχνά κάνει ότι μπορεί για να τη διαγράψει, λες και μισεί το παρελθόν της.

Το κτήριο του 2ου Γυμνασίου/Λυκείου Βόλου πρέπει για πάντα να στεγάζει το 2ο Γυμνάσιο/Λύκειο Βόλου.

επιστολή 3. Φεύγουν διαλυμένα τα ψαροκάικα ...

Την Παρασκευή 20 Ιανουαρίου 2012 δημοσιεύτηκε στην "Θεσσαλία", στην στήλη "το βήμα του πολίτη", η παρακάτω επιστολή του (άγνωστου σ' εμένα) κ. Πάκη Αθανασίου, από την Αλόννησο

Δέκα λεπτά μετά την ανάγνωσή της, "εν υπερ-θερμώ", έγραψα και έστειλα με το ηλεταχυδρομείο την παρακάτω επιστολή, που δημοσιεύτηκε "εις την αυτήν θέσιν και με τα αυτά στοιχεία" την επόμενη μέρα, Σάββατο 21 Ιανουαρίου 2012

Το έγκλημα αυτό ενέσκηψε στην ταλαίπωρη Ελλάδα ως μία ακόμη "ευρωπαϊκή ευλογία" μέσω του Επιχειρησιακού Προγράμματος Αλιείας (Ε.Π.ΑΛ) 2007-2013, του οποίου το όραμα, σύμφωνα με το επίσημο κείμενο,  είναι "Η βιώσιμη και αειφόρος ανάπτυξη του τομέα της Αλιείας στην κατεύθυνση ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας και της διατήρησης της κοινωνικής και οικονομικής συνοχής".


Αυτό το σωτήριο Ε.Π.ΑΛ έχει Άξονα Προτεραιότητας 1: Μέτρα για την προσαρμογή του αλιευτικού στόλου και Μέτρο 1.1: Μόνιμη παύση αλιευτικών δραστηριοτήτων, όπου λέει: "Δίνεται δημόσια ενίσχυση σε ιδιοκτήτες αλιευτικών σκαφών (ηλικίας 10 ετών και άνω) για την μόνιμη παύση των αλιευτικών δραστηριοτήτων των αλιευτικών σκαφών με τη διάλυσή τους ... κλπ.".


Έτσι, με την υπογραφή Έλληνα Υπουργού και την ανάγκη ή την αφέλεια ή την αβελτηρία ή το βόλεμα Ελλήνων Υπηκόων, καταστρέφεται ο περήφανος Ελληνικός Αλιευτικός Στόλος, καταστρέφεται, στην ουσία, ένας ακόμη Ελληνικός Παραγωγικός Τομέας, αυτός της Αλιείας. Rooms to let, εν όψει!


Κι εσύ μου μιλάς για "πρωτογενές πλεόνασμα" ... 

επιστολή 2. Τα "τσαρδάκια" της Αγριάς.

Με έκπληξη, σχεδόν με αγανάκτηση, διάβασα ότι τελικά το Λιμεναρχείο προχωρεί στην επιβολή προστίμων (το λιγότερο…) και στην αποβολή όλων των 28  καταστημάτων από την παραλία της Αγριάς.

Με έκπληξη, λέω, διότι πίστευα ότι σε αυτή την ιστορία που τελείως ξαφνικά ξεκίνησε κάποια στιγμή από το Λιμεναρχείο και την Κτηματική Υπηρεσία, που θυμήθηκαν τώρα, το 2011, ότι καταπατάται ο αιγιαλός και η παραλία, θα επικρατούσε εν τέλει η κοινή ανθρώπινη λογική και όχι το ψυχρό γράμμα του Νόμου.

Διότι η κοινή λογική λέει ότι ένας ελληνικός παραλιακός τόπος χωρίς τραπεζάκια έξω είναι χωριάτικη σαλάτα χωρίς ντομάτα, είναι λεμονάδα χωρίς λεμόνι.

επιστολή 1. Το μονοπάτι της Νταμούχαρης

Το τριήμερο της Πεντηκοστής το περάσαμε στον Αη Γιάννη του Αιγαίου, με έναν υπέροχο καιρό, παρά τις δυσοίωνες προβλέψεις των μετεωρολόγων. Το απόγευμα της Κυριακής είπαμε να πάμε για ένα καφεδάκι στην Νταμούχαρη. Με τα πόδια, βεβαίως, από το πανάρχαιο και πασίγνωστο μονοπάτι-καλντερίμι, που ξεκινάει από την παραλία Παπά Νερό. Το μονοπάτι αυτό είναι σημασμένο με τα γνωστά σε όλους τους περιπατητές των βουνών μεταλλικά κίτρινα ταμπελάκια, υπάρχει σε όλους του έντυπους και ηλεκτρονικούς χάρτες, το χρησιμοποιούν κάθε χρόνο εκατοντάδες, ίσως και χιλιάδες, περιπατητές, έλληνες και ξένοι.