κύκλο-φ-οριακα 1291, 5 Αυγούστου 2026

 

Με μεγάλες πυρκαγιές υποδεχτήκαμε τον φετινό Αύγουστο. 73 πυρκαγιές, υπερπυρκαγιές, mega fires (κάθε μέρα και μια καινούργια βλακεία, προχθές ήταν η πυρηνική οικογένεια της κυρίας Μιχαηλίδου, μακριά από μας, σήμερα οι υπερ-πυρκαγιές, διεστραμμένα μυαλά…) που κατέκαψαν μέχρι τώρα πάνω από 200.000 στρέμματα δάσους (για την ακρίβεια «παρθένου δάσους», ο φετινός χαρακτηρισμός που ακούγεται σε όλα τα κανάλια…) κι άφησαν πίσω τους πέντε (5), επίσης μέχρι τώρα, ανθρώπινα θύματα και δύο (2) κατεστραμμένα πυροσβεστικά (;) ελικόπτερα. Όπως σαφέστατα δήλωσε ο άριστος πρωθυπουργός της Μπαν… συγγνώμη, της Ελλάδας «Η φύση και η ένταση των καιρικών φαινομένων ξεπερνούν κάθε ανθρώπινο σχεδιασμό», σοφή διαπίστωση που, βεβαίως, ισχύει από φέτος ή το πολύ από το 2019 και μετά, και σαφώς και ανυπερθέτως δεν ίσχυε στο Μάτι στις 23.07.2018, το οποίο Μάτι τον έβγαλε πρωθυπουργό. Πόση ακόμη ξεφτίλα θα αντέξουμε, συν-Έλληνες…

Και τι θέλω και θυμάμαι, μία από τις πιο καίριες εξαγγελίες του υποψήφιου του 2019 ήταν ότι θα βελτιώσει «αποφασιστικά» την πολεοδομία του οικισμού, καθώς μία από τις κύριες αιτίες που χάθηκε τόσος κόσμος αποδείχτηκε ότι ήταν οι στενοί δρόμοι μιας κατεύθυνσης. 1.218 σπίτια, 305 αυτοκίνητα και πάνω από 100 άνθρωποι. Το διάβασα τότε κι από μέσα μου γέλασα, ως Μηχανικός, ιδίως με το «αποφασιστικά», που περίπου σημαίνει γκρεμίζω σπίτια. Γελάω και σήμερα, 7 χρόνια μετά και με χιλιάδες Νόμους και τροπολογίες στην αυτοδύναμη Βουλή, καμία απολύτως, όμως, σχετικά με την πολεοδομική κατάσταση στο Μάτι. Ευτυχείτε και ψηφίζετε. Μένουμε στην φύση και στην ένταση των φαινομένων…

Βεβαίως η αδελφή Ντόρα έσπευσε στις κατακα(η)μένες περιοχές και διεκήρυξε τρία θα: θα ξαναχτίσουμε τα σπίτια, θα ξαναφτιάξουμε τις επιχειρήσεις, θα ξαναφυτέψουμε τις ελιές. Σημασία έχει ο πληθυντικός της μεγαλοπρέπειας: εμείς θα. Εμείς οι άλλοι θα περιμένουμε, μαζί με τους πληγέντες.

Το «δύσκολο» θέμα είναι η υπαιτιότητα των ανεμογεννητριών, για την ακρίβεια του «αιολικού πάρκου», στην έναρξη της μεγάλης πυρκαγιάς στην Βοιωτία. Όσο για τα ελικόπτερα που συγκρούστηκαν δεν ανησυχώ. Έχει αναλάβει το Ελληνικό Federal Bureau of Investigation την διερεύνηση του θέματος, απόλυτον έχω εμπιστοσύνην.

Στην πόλη μας αφ’ ενός διαδραματίζεται ένα ανέμελο καθημερινό aqua aerobic στις κοντινές παραλίες, μια ποδηλατοβόλτα στα αθλητικά κέντρα της Ολλανδίας, μια παραδοσιακή ψαράδικη βραδιά στην Αγριά (καλοκαιρινοί περισπασμοί…) και αφ’ ετέρου μαίνεται ένας πόλεμος αναφορικά με τα χρέη της ακόμη δικής μας ΔΕΥΑΜΒ, αν είναι 60 εκατ. ή 47 εκατ. – δηλαδή, ρε παιδιά, Αργύρη και Δημήτρη, έστω ότι αδίκως σας κατηγορούν και δεν είναι 60 αλλά είναι 47 τα εκατομμύρια, 13 λιγότερα. Και είναι καλό αυτό; Το ότι μια Δημοτική Επιχείρηση, που ακόμη είναι δική μας, των Βολιωτών, έχει ένα έλλειμμα 47 εκατομμυρίων εσείς το βρίσκετε λογικό; Βρίσκετε ότι κάνετε αυτό που αποκαλείται διεθνώς «χρηστή διοίκηση»; Για όλο αυτό το τεράστιο ποσόν φταίνε κάποιοι άλλοι; Ή μήπως φταίει αποκλειστικά και μόνο ο κακός μας ο καιρός; Εξηγείστε μας παρακαλώ.

Δυο φορές έγραψα παραπάνω «την ακόμη δική μας ΔΕΥΑΜΒ» επειδή πρόσφατα, λίγο μετά την Ανώνυμη Εταιρεία διαχείρισης της Πολιτιστικής μας Κληρονομιάς, η αυτοδύναμη Βουλή του κυρίου πρωθυπουργού ψήφισε μόνη της έναν Νόμο σχετικά με την μερική; ολική; δεν μπόρεσα να καταλάβω, ιδιωτικοποίηση του νερού! Μέσα στον οποίο Νόμο υπάρχουν και θέματα συνενώσεων των «ξεπερασμένων» και «αποτυχημένων» και «στα όριά τους» (τα είπε ο κύριος Παπασταύρου…) κατά τόπους διαχειριστών του νερού. Μεταξύ των οποίων, φυσικά, είναι και η ΔΕΥΑΜΒ. Πάλι πρέπει να περιμένουμε…

Και να μην ξεχνάμε ότι το Πήλιο είναι τα Νερά του.

Πρόσφατα έφυγε για το μακρύ ταξίδι ο Απόστολος (Λάκης) Αποστολάκης, ένας δημιουργικός άνθρωπος (έχουν ήδη γραφτεί πολλά γι’ αυτόν) τον οποίο γνώριζα από την δεκαετία του ’60, πρόσκοποι στο 58^ο Σύστημα Ναυτοπροσκόπων Βόλου. Στην μνήμη του η σημερινή φωτογραφία. Στα Χάνια, στο Καταφύγιο «Κένταυρος», μπροστά στον ιστό, σύσσωμο το Επιτελείο της Κατασκήνωσης, Καλοκαίρι 1973. Από αριστερά Μπάμπης Σκυργιάννης, Σταύρος Αϊδινλής (+), Κώστας Ζαφειρόπουλος, Νίκος Κεφαλάς-Ραν (Αρχηγός), Δημήτρης Σκυργιάννης, Λάκης Αποστολάκης (+), Νίκος Αργυρόπουλος (+), Κώστας Αδαμάκης, Κώστας Μαρούσος. Ο επιχρωματισμός (στο ιστολόγιο) έχει γίνει από τον ΔημΣκυρ με μαρκαδόρο!!

δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα) την Τετάρτη 29.07.2026, αρ.φύλλου 4696.

κυκλο-φ-οριακα 1283, 3 Ιουνίου 2026

προσκυνητές στο Άγιον Όρος, Οκτώβριος 2003

Καλημέρα και πάλι, πάει, μας πήρε ο κατήφορος, χωρίς να το πάρουμε χαμπάρι μπήκαμε στον 6^ο μήνα του σωτηρίου έτους 2026 (αυτό το «σωτήριον» έτος, μεσαιωνικό εκκλησιαστικό κατάλοιπο αν δεν κάνω λάθος, ποτέ δεν κατάλαβα τι εννοεί…) και ξεκίνησε ήδη το Καλοκαίρι, μια εποχή όπου οι Έλληνες πολύ απολαμβάνουμε τη ζωή και τα δάση μας πολύ υποφέρουν, παρά τις κατ’ έτος εξαγγελίες περί πλήρους ελέγχου και ασφαλούς αντιπυρικής προστασίας – για φέτος έχουν εφευρεθεί κάποια ιπτάμενα κομπιουτεράκια τα οποία θα περιπολούν και θα ενημερώνουν αυτομάτως, κι ύστερα οι περιοχές θα είναι «δυσπρόσιτες», θα φυσάει δυνατός αέρας και θα είναι «αδύνατη η χρήση εναέριων μέσων» κι ύστερα εδώ θα είμαστε πάλι να θρηνούμε, ως οι «Ρομπέν των Καμμένων Δασών», που τραγουδάει ο Ορφέας Περίδης. Όχι, δεν είμαστε ούτε μάντεις κακών, ούτε γρουσούζηδες, απλώς θυμόμαστε τον Στρατηγό Άνεμο, την Τραγωδία στο Μάτι, την Βόρεια Εύβοια και το Δάσος της Δαδιάς, τις οβίδες στις αποθήκες της 111 Πτέρυγας Μάχης (αλήθεια, υπήρξε κανένας υπεύθυνος γι’ αυτές;) και τις χιλιάδες άλλες παρόμοιες «ατυχίες» που μας συμβαίνουν κάθε χρόνο. Θυμόμαστε και κλαίμε.

Πάμε, λοιπόν, να κυκλο-φ-ορήσουμε λίγο, μιας και, θεωρητικά, τα πολλά περί Ανακύκλωσης από την μεριά μας τα είπαμε. Μία ακόμη απορία, εύλογη νομίζω: αντί να δώσουμε ως δήμος 85.000 και κάτι ευρώ για να προμηθευτούμε ακόμη μερικά, άχρηστα στην ουσία, χριστουγεννιάτικα λαμπάκια γιατί δεν δίνουμε αυτά τα λεφτά στο ΚΔΑΥ του Αγίου Γεωργίου, όπου και τα χρωστάμε, προκειμένου να αρχίσει πάλι η κανονική ροή της Ανακύκλωσης και να σταματήσουν οι μεταφορτώσεις και οι μεταφορές στην Καρδίτσα, που επίσης κοστίζουν. Χρειάζεται να έχει κανείς πολύ μυαλό; Ή μαθηματικό κεφάλι (Κύριε Σαββάκη, έλεος!, σας εκτιμούσα κάποτε…) για να καταλάβει ότι όλο αυτό είναι μία βλακώδης και απαράδεκτη ζημιά;

Με αφορμή κάτι άλλο, άσχετο, ξαναβρέθηκε μπροστά μου ένα κείμενο γνωμοδότησης με ημερομηνία 17.11.2004 «Ύστερα από παράκληση των Συλλόγων Γονέων και Κηδεμόνων του 8ου Δημοτικού Σχολείου, του 3ου Γυμνασίου και του 6ου Νηπιαγωγείου Νέας Ιωνίας, επισκέφθηκα κατ’ επανάληψη την περιοχή κλπ.» τα σχολεία αυτά βρίσκονται σε επαφή με την οδό Καθηγητρίας Αγγελέτου, ακριβώς απέναντι από τα Σιλό που πρόσφατα και τόσο πανηγυρικά κατεδάφισε ο Άρχοντάς μας. Εν ολίγοις, η πρότασή μου, η οποία και υλοποιήθηκε άμεσα από τον τότε Δήμο Νέας Ιωνίας, ήταν να πεζοδρομηθεί η οδός Καθηγητρίας Αγγελέτου διότι «Η πεζοδρόμησή της ενιαιοποιεί, ουσιαστικά, τον χώρο του 8ου ΔΣ και του 3ου Γυμνασίου με τον (υπό ανάπλαση) χώρο των Σιλό, στον οποίο, λειτουργικά, εντάσσεται και ο χώρος του Νηπιαγωγείου». Αυτά το 2004. Πριν απ’ αυτό, στις 06.12.2002 έχω άλλη μελετούλα σχετική με τα κυκλοφοριακά δεδομένα του «υπό ανάπλαση» χώρου των Σιλό – αυτά για να θυμόμαστε ότι υπήρχαν Βόλος και Νέα Ιωνία πολύ πριν εμφανιστεί στην περιοχή μας ο δρόλαπας. Γιατί δεν έγινε τότε η ανάπλαση, ρωτήστε τους αρμόδιους.

Πριν μερικές εβδομάδες είχαμε γράψει για τα παλιά, σκουριασμένα σιδηροδρομικά βαγόνια, τα οποία βρίσκονται πεταμένα στην περιοχή του Σταθμού «Λατομείο» (που, φυσικά, τώρα έχει επίσης τα μαύρα χάλια του). Στις 14 Μαΐου, λοιπόν, έμαθα ότι ο ΟΣΕ θα απομακρύνει 1.231 παλιά βαγόνια, τα οποία θα αποδώσουν περίπου 25 τόνους σκραπ για τις σιδηροβιομηχανίες της Ελλάδας. Επιτέλους, μια σοφή κίνηση. Και ελπίζουμε τα βαγόνια του Λατομείου να συμπεριλαμβάνονται.

Πάλι σε σχέση με μια παλιότερη δημοσίευσή μας, σχετικά με τους «κυκλικούς κόμβους» που η Περιφέρεια σκέπτεται να φτιάξει πάνω στον δρόμο Βόλου-Βελεστίνου, (βλ. https://babisskyrgiannis.blogspot.com/2026/04/1275-8-2026.html) με το που διάβασε τις απόψεις μου μού τηλεφώνησε ένας πολύ αρμόδιος Μηχανικός και μου είπε ότι υπάρχει πλήρης μελέτη για ανισόπεδο κόμβο στο Σέσκλο στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση Θεσσαλίας. Τι σημαίνει αυτό; Μήπως ότι «δεν γνωρίζει η δεξιά μας τι ποιεί η αριστερά μας»; Έλεος!, δεύτερο.

Μία από τις πολλές φορές που κατέβαινα από τις Σταγιάτες μέσω των Αηδονοφωλιών (χωρίς αηδόνια τώρα, έχουν ξεπατώσει όλα τα δέντρα…) και ατένιζα τον κατεστραμμένο παρακραυσιδώνειο δρόμο και το ποτάμι, ξαφνικά με έλουσε κρύος ιδρώτας. Διότι, σκέφτηκα, καλά τώρα που γίνεται έργο στον Άναυρο, στον κλειστό δρόμο της Άλλης Μεριάς, τι είχαμε τι χάσαμε, έτσι κι αλλιώς η κύρια και σωστή πρόσβαση προς και από το Πήλιο είναι μέσω της οδού Ιωλκού και των Αηδονοφωλιών. Αν, λέω, αν για να γίνει το έργο στον Κραυσίδωνα χρειαστεί να κλείσει η οδός Ιωλκού, από πού θα διοχετευθεί η κυκλοφορία του Πηλίου; Κρύος ιδρώτας! Αλλά δεν ανησυχώ: η θεία ΤΕΡΝΑ, η θεία ΤΕΡΝΑ ξέρει.

Η οποία θεία ΤΕΡΝΑ ολοκλήρωσε την καταστροφή στο ρέμα του Άη Γιάννη του Αιγαίου με μια οδική γέφυρα με μεσόβαθρο, πιο χαμηλή κι από εκείνη στις Άσπρες Πεταλούδες, αν θυμάστε, που πλημμύρισε, τότε, όλη την περιοχή. Να την χαίρονται. Και να δείτε τι βρισίδι έχει να πέσει αν, λέω, αν γίνει στα επόμενα χρόνια κανένα κακό – Πηλιορείτες είμαστε, τι διάολο;…

Σας αγαπώ μελοδραματικώς, γεια σας! Στην φωτογραφία μια παρέα προσκυνητών στο Άγιον Όρος 4-7.10.2003. Μαζί μας ήταν κι ένας ακόμη, που αργότερα, δυστυχώς, μας άφησε για πάντα…

δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα) την Τετάρτη 03.06.2026, αρ.φύλλου 4651.

κυκλο-φ-οριακα 1241, 2 Ιουλίου 2025

 Καλημέρα και πάλι, Συμπολίτες!

Η απουσία της περασμένης Τετάρτης (και μας ψάχνατε, έμαθα…) οφειλόταν σε ολιγοήμερη προσκυνηματική εκδρομή στην Μεγαλόχαρη της Τήνου. Πρώτη φορά επισκέφθηκα το νησί στην δεκαετία του ’70, φοιτητής ακόμα, παρέα με τους γονείς μου. Τόσο η Μεγαλόχαρη, όσο και συνολικά η κατάσταση και η ιστορία του νησιού μπήκαν στην καρδιά μου, κι από τότε πολλές φορές, και περισσότερο στις δύσκολες στιγμές των πρόσφατων ετών, έχω καταφύγει προσκυνητής στην Χάρη της.

Τούτη τη φορά επικρατούσε μια ωραία ηρεμία στο νησί. Στη Χώρα, στον τουριστικό Πάνορμο, στον μοναδικό Πύργο με τον πλάτανο της πλατείας, το κλειστό, υπό ανακαίνισιν, Μουσείο Γιαννούλη Χαλεπά και το Μουσείο Μαρμαροτεχνίας. Με την ευκαιρία, να σημειώσω εδώ ότι στον Πύργο της Τήνου κατασκευάστηκε από τον γλύπτη Ιωάννη Στρατή Φιλιππότη (1912-2000) το μαρμάρινο τέμπλο του Ιερού Ναού Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, στον Βόλο. Εγκαταστάθηκε λίγο πριν την 9^η Οκτωβρίου 1973 και κόστισε συνολικά 380.000 δραχμές, ποσόν που συγκεντρώθηκε με εράνους και προσφορές. Στάλθηκε και σχετική επιστολή «προς Εξοχώτατον Αντιβασιλέα και Πρωθυπουργόν της Ελλάδος Κον Γεώργιον Παπαδόπουλον» με αίτημα 100.000 δρχ. αλλά μάλλον ο εξοχώτατος είχε άλλες έγνοιες και δεν ανταπεκρίθη…

Και η θάλασσα, φίλη μας κι αυτή. Παρά τα τηλεοπτικώς αναγγελθέντα, «οι σημάντορες άνεμοι που ιερουργούνε / που σηκώνουν το πέλαγος σαν Θεοτόκο / που φυσούν και ανάβουνε τα πορτοκάλια / που σφυρίζουν στα όρη κι έρχονται», δεν στάθηκαν ενάντιοί μας, τα σύγχρονα γρήγορα οχηματαγωγά (αυτολεξί Fast Ferries) μας πήγαν και μας έφεραν «αρχοντικά» και ομοίως χωρίς συνωστισμούς. Βοήθειά μας.

Αλλά γράφοντας για θάλασσα («θάλασσα, τους θαλασσινούς – θαλασσάκι μου / μη τους θαλασσοδέρνεις» ή, όπως λέει κι ένα σύγχρονο τραγούδι του Μίλτου Πασχαλίδη, «όλους τους ξέμπαρκους τους τρώει το σαράκι / κι όσοι ταξίδεψαν ζηλεύουν την Ιθάκη») για θάλασσα, που λέτε, αναπόφευκτα ο νους τρέχει στον Παγασητικό μας, ο οποίος, προσφάτως, έχει φύγει εντελώς, τελείως, απολύτως και διαχρονκώς από την οποιαδήποτε ευθύνη του Μεγάλου, του Τεράστιου Δήμου Βόλου. Αν κατάλαβα καλά και τα σκουπίδια του δικού του ΧΑΔΑ (Χώρος Ανεξέλεγκτης Διάθεσης Απορριμμάτων, τι ωραία έκφραση για έναν σκουπιδότοπο…) κάπου 85.000 τόνοι, που έχουν έρθει με τους Δανιήλ και Ηλία από τον Ξηριά (ποιος εναποθέτει «ανεξέλεγκτα» σκουπίδια στον Ξηριά;) στον Παγασητικό πρέπει να τα αποκομίσει ο ΦΟΔΣΑ (Φορέας Διαχείρισης Στερεών Αποβλήτων) Θεσσαλίας, Πρόεδρος του οποίου είναι ο Δήμαρχος Τρικάλων, ο αποκλειθείς και «γιδοβοσκός» από τον Άρχοντά μας. Τα είπα καλά, τα καταλάβαμε; ή να τα ξαναπώ; Ο «γιδοβοσκός» των Τρικάλων οφείλει, λέει, να καθαρίσει τις βρωμιές του Άρχοντα του Βόλου! Τι ακούμε, Παναγία μου!, ντροπή δεν υπάρχει.

Όσο για τις ελεύθερες, κοινόχρηστες βρύσες με πηγαίο νερό, που κατά τους «αρμόδιους» μας γυρίζουν 100 χρόνια πίσω, τους πληροφορώ ότι εμείς πληρώνουμε το εμφιαλωμένο νερό, άγνωστης, εν γένει, προέλευσης, που πίνουν αφειδώς στις συναντήσεις τους στα γραφεία και στα συμβούλια. Κι αυτά τα εμφιαλωμένα νερά, που είναι εκ των ουκ άνευ για τα σύγχρονα νοικοκυριά του Αρχοντικού Βόλου, κοστίζουν πανάκριβα, αλλά ποιος νοιάζεται; Τα αρχοντιλίκια να ‘ν’ καλά και τα χριστουγεννιάτικα λαμπάκια. Προσωπικά, εδώ και πολλά χρόνια έχω κατασκευάσει μια έξυπνη πατέντα μεταφοράς (εδώ είμαι για όποιον/-α ενδιαφέρεται), ανεβαίνω κάθε όποτε στο ευλογημένο Βουνό μας κι έχουμε νεράκι καθαρό να πίνουμε – ούτε εμφιαλωμένα, ούτε, πολύ περισσότερο, βρύση, εδώ και πολλά χρόνια. Και το αίτημα για τις κοινόχρηστες βρύσες δεν είναι καινούργιο, όπως προσπαθούν να απαξιώσουν αυτοί που νομίζουν ότι ο Βόλος φτιάχτηκε μετά το ’14. Δεν βρίσκω αυτή την ώρα ακριβή τεκμηρίωση (όποιος έχει ας συμβάλει, παρακαλώ) αλλά σίγουρα υπάρχει από την δεκαετία του ’90, ίσως κι ακόμα πιο πίσω.

Άλλο θέμα. Καλοκαιράκι, αεράκι, κοντά και η πυρκαγιούλα! Νόμοι, παρανόμοι, όργανα και λοιπά, ορθές απαγορεύσεις και ορθές υπαγορεύσεις για καθαρισμό οικοπέδων από ξερά χόρτα και λοιπή «καύσιμη ύλη» (σύγχρονη έννοια κι αυτή, καραμελίτσα στο στοματάκι των απανταχού εκφωνητών). Αλλά τι ακριβώς συμβαίνει, συμπολίτες και απανταχού αναγνώστες, με τους δημόσιους χώρους; Για τρανό παράδειγμα, ο λόφος της Γορίτσας μας, δίπλα μας, μέσα στην πόλη. Γεμάτος ξερόχορτα. Μια σπίθα και θα γίνει «παρανάλωμα του Πειραιώς» όπως έλεγε κινηματογραφικώς η συμπαθέστατη Δέσποινα Στυλιανοπούλου (1932-2024). Δίπλα είναι η τεράστια καύσιμη ύλη των πεύκων, κι αλλοίμονό μας. Ποιος έχει την ευθύνη αυτού του καθαρισμού; Μήπως πάλι ο Δήμαρχος Τρικκαίων; Χωρίς πλάκα, πρέπει ο Δήμος Βόλου να «τσακιστεί» να καθαρίσει, πριν να είναι πολύ αργά.

Α! και κάτι που μου «ήρθε» τώρα, αν και το σκεφτόμουνα σε όλο το ταξίδι της επιστροφής από την Τήνο. Γεμάτο το νησί με αυτοκίνητα. Κινούμενα και σταματημένα, παρκαρισμένα, παντού και κυρίως στον παραλιακό δρόμο, που συνδέει το Λιμάνι με την Ακτή Γ.Δρόσου κι ακόμα παραπέρα, μέχρι το γήπεδο. Αρκετή κυκλοφορία δύο κατευθύνσεων. Και μέσα σ’ όλο αυτό δύο (2) πανέμορφα αμαξάκια: το ένα με ένα άσπρο αλογάκι και το δεύτερο με δύο κανελιά αλογάκια. Κλιπιτικλόπ, κλιπιτικλόπ, ήρεμα κι απλά, βόλτα τους τουρίστες, από τη μια άκρη στην άλλη. Στοιχείο ζωντανό ενός ήρεμου πολιτισμού. Μελαγχόλησα. Σ’ εμάς εδώ, που, φυσικά, δεν είμαστε καθόλου ήρεμοι, λυσσάξανε να καταργήσουν τα αμαξάκια. Λυσσάξανε, κυριολεκτικά, με αστείες δικαιολογίες και διαρκείς βλακώδεις απαγορεύσεις στερήσανε τον Βόλο από ένα παραδοσιακό κι όμορφο μεταφορικό μέσον αναψυχής. Δύσμοιρη πόλη. Ας ευχηθούμε βελτίωση. Και Καλόν Μήνα. Σας αγαπώ ανελλιπώς, γεια σας.

Στην φωτογραφία μια μακρινή ανάμνηση. Ημέρα χωρίς Αυτοκίνητο, 22 Σεπτεμβρίου 2000, τα παιδάκια χορεύουν μέσα στην οδό Δημητριάδος (!), φωτο ΧΣ.

δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα) την Τετάρτη 02.07.2025, αρ.φύλλου 4429)

κυκλο-φ-οριακα 1159, 2 Αυγούστου 2023

 

Τα καταφέραμε πάλι εμείς ως Μαγνησία. Γράψαμε ιστορία. Και (κατα)καήκαμε και γίναμε διεθνώς ρεζίλι, για πολλούς λόγους.

Πρώτον διότι η φωτιά ξεκίνησε από και τελείωσε σε χόρτα. Δεν υπήρχαν ψηλά δέντρα στην περιοχή, δεν ήταν πευκώνας, η μόνη, σχεδόν, καύσιμη ύλη ήταν ξερόχορτα και μια τέτοια φωτιά, περίπου ανάλογη με αυτές που βάζουν οι ίδιοι οι αγρότες στα χωράφια μετά τον θερισμό, δεν μπόρεσε να ελεγχθεί, έκανε βόλτες κατά το δοκούν του «στρατηγού άνεμου» - τον θυμάστε τον κύριο Βύρωνα Πολύδωρα στις πυρκαγιές του 2007 στην Ηλεία με 73 νεκρούς ή μόνο το Μάτι σάς έχει μπει στο μάτι; - πηδούσε λόφους και οδούς κι έκαιγε μαντριά (15 στο σύνολο, μόνο στην περιοχή του Βελεστίνου), αυλές και κτήρια.

Δεύτερον διότι μετά τους δύο ηρωικούς πιλότους του πυροσβεστικού canadair CL-215, που σκοτώθηκαν προσπαθώντας να σβήσουν την πυρκαγιά στην Κάρυστο, μόνο η Μαγνησία καταγράφει δύο (2) νεκρούς, μια γυναίκα στον Πλάτανο και έναν κτηνοτρόφο στο Σέσκλο.

Τρίτον διότι ούτε οι επιχειρήσεις ούτε και η ίδια η πυροσβεστική είχαν νερό για να κάνουν αυτό που μπορούσαν. Μια ρημαδο-γεννήτρια δεν βρέθηκε στο ρημαδο-αντλιοστάσιο της ΔΕΥΑΜΒ όταν η φωτιά κατέκαψε τα ηλεκτρικά καλώδια. Κλαίνε και θρηνούν επιχειρηματίες και κάτοικοι και ο τοπικός μας Άρχοντας τους γράφει στα «τέτοια» του (επί λέξει).

Τέταρτον διότι μόνο εδώ, από όσο έχω αντιληφθεί στα τόσα χρόνια ελληνικών πυρκαγιών βγήκε η κυρία Αντιπεριφερειάρχης μας να εγκαλέσει την Πυροσβεστική, ότι δεν έκανε καλά τη δουλειά της. Είχε προηγηθεί, το πρωί της 2^ης μέρας, μια σύσκεψη, που μόλις τελείωσε, ο πάντα χυδαίος Άρχοντας την αποκάλεσε ευθέως «σύσκεψη του κ@λου» (επί λέξει, επίσης), στην οποία ήταν άπαντες παρόντες και ουδείς γνωρίζει τι συζήτησαν. Ύστερα έφταιγε η Πυροσβεστική.

Πέμπτον διότι πουθενά αλλού στην ελληνική επικράτεια δεν έσκασαν βλήματα, που υποχρέωσαν σε εκκένωση έναν οικισμό (νέα Αγχίαλο) αν και δεν κινδύνευε άμεσα από την φωτιά καθ’ αυτή. Εκκένωση δια θαλάσσης (μπράβο στον ΝΟΒ και στους λοιπούς εθελοντές) όταν ο δρόμος προς Βόλο ήταν εντελώς ανοιχτός και εντελώς ακίνδυνος. Στρατόπεδο πυρομαχικών μέσα σε κατοικημένες περιοχές, που δεν το υπερασπίζεται κανείς έναντι της φωτιάς και απλώς εγκαταλείπεται στο έλεός της. Στο ίδιο έλεος και μια από τις δυναμικότερες επιχειρήσεις της Μαγνησίας, το οινοποιείο-αποστακτήριο της «Δήμητρας».

Έκτον διότι ουδείς αντελήφθη ποιος ή ποιο ήταν ο άνθρωπος ή το όργανο που συντόνιζε την όλη επιχείρηση κατάβεσης. Ερωτώ: επιτρέπεται η Μαγνησία με τέλειο Περιφερειάρχη, τέλεια Αντιπεριφερειάρχη, τέλειο και θεόσταλτο υπουργό-βουλευτή, και απάντων τελειότερον Άρχοντα της πρωτεύουσας πόλης και των περιχώρων να πάθει τέτοιο κάζο από μια φωτίτσα σε ξερόχορτα; Δεν τολμώ ούτε καν να φανταστώ τι, ενδεχομένως και μακριά από μας, θα συμβεί...

Αλλά πάλι δεν ανησυχώ. Έφυγε αυτομάτως ο παντοκράτωρ πασών των επιδημιών, τώρα και υποψήφιος Περιφερειάρχης Αττικής, να διατρέξει σε τρεις (3) μέρες (όλα τα θαύματα τρεις μέρες, έλεγε ο πατέρας μου...) όλα τα στρατόπεδα και λοιπά στρατιωτικά σημεία και να ελέγξει την απαραίτητη κλπ. κλπ. πυρασφάλεια – κι εγώ θυμάμαι τότε, 1981 στην Τρίπολη, ένα τεράστιο στρατόπεδο νεοσυλλέκτων με «πυρασφάλεια» κάτι βαρέλια γεμάτα άμμο, φτυάρια και τσεκούρια. Ποιος ασχολείται, σε τούτη τη χώρα, με τέτοιες λεπτομέρειες;

Αλλά για να λέμε και του στραβού το δίκιο έχουμε την αίσθηση ότι οι πυροσβεστικές δυνάμεις και τα εναέρια μέσα εναντίον αυτής της φωτιάς δεν ήταν επαρκή, η φωτιά στα ξερόχορτα φαίνεται να υποτιμήθηκε, και τον έξυπνο δεν κάνω. Αλλονών προνόμιο είναι η «εξυπνάδα», αυτών που όταν ανοίγουν το στόμα ξεχύνεται δυσωδία κι αυτών που όταν γράφουν, το χαρτί υποφέρει. Να βοηθήσουμε όλοι να απαλλαγούμε από αυτή την λαίλαπα. Α! και κάτι άλλο. Ο πρωθυπουργός τον άλλον τον έστειλε σπίτι του επειδή χόρεψε ένα ζεϊμπέκικο. Τούτον τον διαρκή οχετό δεν πρέπει να τον στείλει αναλόγως;

Τέλος. Καλόν Μήνα συνάνθρωποι, σας αγαπώ και σας υπολήπτομαι δεόντως. Θα τα ξαναπούμε τέλος Αυγούστου, γεια σας.

Στην φωτογραφία από το Σέσκλο (πηγή news24/7), τι φταίνε και τα έρημα τα ζώα...;

(δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα!) την Τετάρτη 02.08.2023, αρ.φύλλου 3990)

κυκλο-φ-οριακα 1158, 26 Ιουλίου 2023

 

Κυκλο-φ-οριακα 1158 σήμερα. Κι όπου υπάρχει ο αριθμός 58 εμείς (και είμαστε πάρα πολλοί) συγκινούμαστε, καθότι Ναυτοπρόσκοποι στο 58^ο Σύστημα Ναυτοπροσκόπων Βόλου, το μοναδικό σε όλη την Ελλάδα με αυτή την αρίθμηση, και μόλις το δεύτερο στον κόσμο, με το άλλο να βρίσκεται στην Κολομβία!! 58^ο Σύστημα στον Βόλο, συνένωση, το 1953, δύο Προσκοπικών Συστημάτων, του 5^ου Ναυτοπροσκόπων και του 8^ου Πεζοπροσκόπων με το «προσωρινό» όνομα 58^ο Ναυτοπροσκόπων. Έχουν περάσει ακριβώς 70 χρόνια και κανείς σ’ αυτή την πόλη δεν διανοείται να το αλλάξει!

Εκείνο που, δυστυχώς για μας, αλλάζει τα τελευταία χρόνια και ιδιαίτερα ραγδαία φέτος, είναι το όνομα του Θερινού Δημοτικού Θεάτρου Βόλου «Μελίνα Μερκούρη». Δεν ξέρω για ποιον ακριβώς λόγο, συντομία, χαριτωμενιά, άγνοια (το πιθανότερο...) στις διαφημιστικές καμπάνιες των καλλιτεχνικών σχημάτων, που καθημερινά παρουσιάζουν την δουλειά τους στον Βόλο, αυτό γίνεται στο Θέατρο «Μελίνα». Σκέτο. Χωρίς το επίθετο της Μεγάλης Ελληνίδας Μερκούρη, που συνέβαλε τα μέγιστα στην δημιουργία του. Βεβαίως η Διεύθυνση Πολιτισμού του Δήμου ορθώς και επιμελώς γράφει παντού στο εξαιρετικό τετράπτυχο πρόγραμμα εκδηλώσεων και στις λοιπές αναφορές το πλήρες όνομα Θερινό Δημοτικό Θέατρο Βόλου «Μελίνα Μερκούρη». Οι υπόλοιποι;

Τώρα θα μου πείτε «εδώ ο κόσμος καίγεται κι εσύ χτενίζεσαι», δεν λέω, καίγεται, αλλά δεν ανησυχώ, θα πάει στα καμένα ο γνωστός μας θεόσταλτος προπομπός του Μωυσή και την επόμενη φορά το 40% θα γίνει 50%. Άλλωστε για όλα φταίει η κλιματική κρίση. Άλλωστε, επίσης, υπάρχει και η «πράσινη ανάπτυξη» (και πράσινα άλογα...) των ανεμογεννητριών και των φωτοβολταϊκών κακοεργειών, χιλιάδες θέσεις εργασίες, όλα καλά θα πάνε, δεν ανησυχώ. Και μόλις τελειώσουν οι παλιο-φωτιές βουρ οι πυροσβέστες για τα ασθενοφόρα του ΕΚΑΒ, όλα προγραμματισμένα, δεν ανησυχώ.

Και για την ντόπια μας ΔΕΥΑΜΒ επίσης δεν ανησυχώ. Είναι σε πολύ καλά χέρια, ε! γίνεται καμιά φορά κανένα λαθάκι, ο Άρχοντας τα διορθώνει τα πάντα όλα, άλλωστε δεν κάνει Αυτός τις μετρήσεις, κάτι παλιο-ιδιώτες είναι (γιατί άραγε;) κατά πάσαν πιθανότητα κάποιος «ανέντιμος και ασυνεπής εργολάβος» (δικός του χαρακτηρισμός για τον εργολάβο των Πλατειών Πανεπιστημίου και Γερμανικών) είναι υπεύθυνος, Αυτός ή/και ο Άρχων του Ύδατος και του Αναύρου δεν κάνουν ποτέ λάθη. Και με την ευκαιρία, για να μαθαίνει ο Άρχων και η αμόρφωτη παρέα του, η Πλατεία Πανεπιστημίου ήταν όραμα και σχέδιο τεσσάρων Δημοτικών Αρχών από το 1985 (Κουντούρη, Πιτσιώρη, Μήτρου, Βούλγαρη) και υλοποιήθηκε με δυσκολίες λόγω απαλλοτριώσεων από την τελευταία το 2008 – τα κυκλο-φ-οριακα έχουν παρακολουθήσει αρκετά τις ενέργειες για την δημιουργία της. Η «ανάπλασή» της μας τρομάζει.

Με τους τάχαμου καινούργιους τάχαμου ποδηλατοδρόμους η στήλη δεν πρόκειται να ασχοληθεί. Περιμένει να ακούσει τις απόψεις ποδηλατών και φίλων του ποδηλάτου, κομμάτων και κομματιών, δημοσιογράφων και λοιπών συγγενών, που μετά βδελυγμίας κατακεραύνωναν τους ποδηλατοδρόμους-«οχυρωματικά έργα» της περιόδου 2008-2010, καθώς και του παν-ειδήμονα καθηγητή που τους έσυρε στο δικαστήριο το 2013. Οι ποδηλατόδρομοι αθωώθηκαν, αλλά ο Βόλος έχασε τότε την ευκαιρία να έχει ένα εκτεταμένο, εξυπηρετικό, αμφίδρομο και ασφαλές δίκτυο, που εξασφάλιζε πλήρως τον χώρο κίνησης των ποδηλάτων χωρίς να καταργεί πολλές θέσεις στάθμευσης και με την επόμενη χρηματοδότηση θα εξελισσόταν σε διαπλάτυνση πεζοδρομίων – ύστερα ήρθαν οι μπουλντόζες του Άρχοντα και, ως είθισται έκτοτε, «δεν άνοιξε ρουθούνι». Κρίμα, Βολιώτες.

Τώρα κόπηκαν μέσα στη νύχτα τα δυο εμβληματικά κυπαρίσσια έξω από την πύλη του παλιού Νεκροταφείου. Το τι πρόκειται να συμβεί είναι προφανές, και μαντικές ικανότητες δεν απαιτούνται. Θέλω να δω τις νομοθετικές-νομικές δυνατότητες της Εφορίας Νεωτέρων Μνημείων, καθώς και του Συμβουλίου Αρχιτεκτονικής της Π.Ε. Μαγνησίας & Σποράδων.

Και ενώ πραγματικά ο κόσμος καίγεται, τα καλά τηλεοπτικά μας κανάλια ασχολούνται όλη μέρα με το πόσο ευχαριστημένοι είναι οι τουρίστες που εγκαταλείπουν τα φλεγόμενα μέρη από την άριστη διαχείριση των πραγμάτων μέσω υπηρεσιών και εθελοντών.

Μόνο θετικό το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων Ιστιοπλόων, που διοργανώνει ο ΝΟΒ, με 440 συμμετέχοντες από 50 χώρες. Πάντα τέτοια!

Μη συγχύζεστε, κάνει κακό σε συνδυασμό με τον κάψωνα. Σας αγαπώ διακαώς, γεια σας.

Στην φωτογραφία τα αγαλματάκια των βράχων, έργα αγάπης και υπομονής του Κυρίου Καρασμάνογλου.

(δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα!) την Τετάρτη 26.07.2023, αρ.φύλλου 3985)

κυκλο-φ-οριακα 1071, 11 Αυγούστου 2021

 

Αύγουστε Μήνα και Θεέ σε σένανε ορκιζόμαστε / πάλι του χρόνου να μας βρεις στο βράχο να φιλόμαστε. Έγραψε ο Οδυσσέας Ελύτης στα Ρω του Έρωτα. Καλημέρα συμπολίτες! Σε διακοπές βρίσκεται η στήλη και «κανονικά» (η έννοια της κανονικότητας έχει διαστραφεί, πλέον, κανονικότατα…) δεν θα έπρεπε να δει το φως της δημοσιότητος. Όμως ξημερώνοντας η Δευτέρα μια μυρωδιά κάπνας χτύπησε τα ρουθούνια μας και μια θολούρα κάλυψε το οικείο μας τοπίο και ύστερα η Πυροσβεστική Υπηρεσία μας ενημέρωσε ότι αυτό ήταν καπνός από την μεγάλη πυρκαγιά στην Βόρεια Εύβοια, που πέρασε θάλασσες και βουνά κι έφτασε στις ανατολικές ακτές του Πηλίου. Και πέρασε μέσα από τον νου μας.

Χιλιάδες δασικές πυρκαγιές στην ταλαίπωρη Ελλάδα μας. Και κάθε φορά, ως μόνιμη επωδός, λόγοι τρανοί περί ανάγκης αναδιάρθρωσης και στελέχωσης των πυροσβέστικών υπηρεσιών, ανάγκης επιτήρησης και διαχείρισης των δασών, ανάγκης δημιουργίας αντιπυρικών ζωνών, ανάγκης αντιπυρικής προστασίας και σωστής πολεοδόμησης των οικισμών που γειτνιάζουν με δάσος (πολύ περισσότερο όταν βρίσκονται μέσα σ’ αυτό), ανάγκης προμήθειας και επιχειρησιακής ετοιμότητας κατάλληλων εναέριων μέσων, κι άλλες πολλές ανάγκες. Οι οποίες ανάγκες πάντα εντοπίζονται, διακηρύττονται, ενίοτε λειτουργούν και ως προεκλογικές εξαγγελίες, και στην κατακλείδα όταν έρχεται η επόμενη πυρκαγιά (διότι πάντοτε έρχεται η ρημάδα, που κακό χρόνο να ‘χει…) βρίσκει την Ελλάδα πάντοτε απροετοίμαστη – ακινητοποιημένα αεροπλάνα, λειψό προσωπικό εδάφους, ανύπαρκτο σχέδιο δράσης, άγνοια τοπικών συνθηκών.

Πρόσφατη ανακάλυψη το περιβόητο 112. Είναι πάρα πολύ νωρίς, νομίζω, για να αξιολογηθεί η παρουσία του στη ζωή μας. Είναι πολύ απλό να λες «πάνω απ’ όλα η ανθρώπινη ζωή, όλα τ’ άλλα γίνονται» ιδίως όταν ο ίδιος βρίσκεσαι πολύ μακριά απ’ όλα αυτά, πίσω από μικρόφωνα και τηλεοπτικές κάμερες, είναι πολύ εύκολο να στέλνεις ένα μήνυμα στο κινητό και να λες «εκκενώστε…». Ιδίως όταν ξέρεις ότι μετά την εκκένωση δεν θα υπάρχει κανείς και τίποτε για να υπερασπιστεί τον δύστυχο τόπο, το δύστυχο χωριό, την δύστυχη ιδιοκτησία. Πρωτοφανή πράγματα.

Ούτως ή άλλως όλα πρωτοφανή είναι σ’ αυτή τη χώρα, ακόμη και ο απλός καύσωνας. Πρωτοφανής ήταν ο «στρατηγός άνεμος» και η «ασύμμετρη απειλή» το 2007 στην Ζαχάρω, πρωτοφανής ήταν η πυροθύελλα κατηγορίας 7 το 2018 στο Μάτι (η κατηγοριοποίηση είναι από τους επιστήμονες του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών Θ.Μ.Γιάνναρο, Κ.Λαγουβάρδο, Β.Κοτρώνη, μέσω του ιστοτόπου meteo.gr, και περιγράφεται ακριβώς ως «Πυρκαγιά που είναι αδύνατο να ελεγχθεί: Επικόρυφη, Ακραίας πυκνότητας κηλίδωση (καύτρες), Ακραία ταχύτητα εξάπλωσης, Ακραία υψηλό μήκος φλογών, Ακραία υψηλό θερμικό φορτίο, Χαοτική και απρόβλεπτη συμπεριφορά, Συνθήκες πυροθύελλας», πρωτοφανείς είναι και τούτες οι πυρκαγιές που ζούμε, που με πλήρη άπνοια κατάφεραν να κάψουν ένα μεγάλο κομμάτι Ελλάδας και να καταστρέψουν πολλές χιλιάδες Έλληνες.

Κι ύστερα … ήρθαν οι Ρουμάνοι! Μετά από 7 ημέρες παντελούς ανικανότητας ελέγχου. έφτασαν και επιχειρούν Ρουμάνοι, Τσέχοι, Ούγγροι, Γερμανοί, Σέρβοι, Ουκρανοί, Γάλλοι και άλλοι που μπορεί να ξεχνάω, με σύγχρονο εξοπλισμό και σύγχρονο τρόπο δράσης, ακόμη και στο ξένο γι’ αυτούς πεδίο, μαζί με μερικά εναέρια μέσα – ακόμη κι απ’ την Τουρκία, που επίσης ταλαιπωρείται από μεγάλες πυρκαγιές. Κι αυτοί, μαζί με τους κατοίκους που αγνόησαν το 112 και έμειναν στον τόπο τους, μαζί με άλλους πολίτες που έσπευσαν από όλη τη χώρα, καταφέρνουν, πλέον, να τιθασεύσουν σταδιακά τις φλόγες.

Θλίψη, μια απέραντη θλίψη. Αφ’ ενός για την τεράστια οικολογική και οικονομική καταστροφή και αφ’ ετέρου για την αδυναμία αντιμετώπισης από μεριάς του Ελληνικού Κράτους στοιχειωδών αναγκών προστασίας των πολιτών του. Και όχι, συμπολίτες, αυτό δεν είναι «αντιπολίτευση», είναι η πραγματικότητα. Διότι μπορεί πράγματι το 2007 να ήταν πολύ ισχυροί οι άνεμοι, μπορεί στο Μάτι οι 102 νεκροί να είναι ένα πολύ βαρύ τίμημα για μια φωτιά που οι επιστήμονες λένε ότι ήταν αδύνατο να ελεγχθεί, τώρα δυστυχώς είναι πολύ δύσκολο να αναζητήσει κανείς δικαιολογία, όταν μάλιστα οι αριθμοί των επιχειρούντων, ανθρώπων και μέσων, γέμιζαν κάθε βράδυ τις τηλεοπτικές οθόνες και οι κραυγές των καιομένων εκλιπαρούσαν για σωτηρία.

Θλίψη, μια απέραντη θλίψη. Ένα σύννεφο καπνού (και όχι, βέβαια, ένα καπνογόνο σύννεφο, όπως κάπου διάβασα…) που ταξιδεύει απ’ την Εύβοια μέχρι το Ανατολικό Πήλιο σκεπάζει την καρδιά μου.

Τρίτη σήμερα. Και στην τηλεόραση ο καθ’ ύλην αρμόδιος μού κουνάει, για μία ακόμη φορά, το δάχτυλο. Εύχομαι ολόψυχα την επόμενη φορά να μην χρειασθεί να τον βλέπω, τον ίδιο ή κάποιον άλλο στη θέση του. Οι φωτιές που θα ‘ρθουν (και θα ‘ρθουν οπωσδήποτε οι ρημάδες, που κακό χρόνο να ‘χουν…) να σβηστούν γρήγορα από το ένα, ενιαίο, συνεχές και αδιάσπαστο Ελληνικό Κράτος, που φέτος γιορτάζει τα 200 χρόνια ανεξαρτησίας.

Γεια σας.

Στην φωτογραφία η Κατηγοριοποίηση Δασικών Πυρκαγιών σύμφωνα με το Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών.

(δημοσιεύτηκε στην 124χρονη (1898-2021) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 11.08.2021, αρ.φύλλου 37.491)

κυκλο-φ-οριακα 937, 2 Αυγούστου 2018

Με το κεφάλι γεμάτο φωτιά, πυκνό καπνό και δηλητηριώδεις αναθυμιάσεις βλακείας περάσαμε την προηγούμενη εβδομάδα και πολλές φορές σκεφτήκαμε ότι η Φύση ξέρει πολύ καλά τι κάνει κι εμείς οι άνθρωποι καλόν είναι να σιωπούμε (στα…απλά ελληνικά, να βγάλουμε, επιτέλους, τον σκασμό). Αλλά δεν έμεινε άνθρωπος ή ανθρωπάκος, Έλληνας ή Ελληναράς που αφ’ ενός δεν κάηκε και αφ’ ετέρου είχε (και έχει, ακλόνητη…) άποψη επί όλων ανεξαιρέτως των παραμέτρων αυτού του πράγματι μεγάλου δράματος της 23.07.2018 στους οικισμούς Καλλιτεχνούπολη, Νέος Βουτζάς και, κυρίως, Μάτι, της Ανατολικής Αττικής.

Καλόν μήνα συμπολίτες, απότομα ξεκινήσαμε σήμερα, με το κεφάλι γεμάτο και την ψυχή βαριά. Γιατί είναι η πρώτη φορά που μια πυρκαγιά, και μάλιστα τέτοιου μεγέθους χτυπά μια αμιγώς κατοικημένη περιοχή. Και την χτύπησε με την μεγαλύτερη δυνατή μανία, λες και η Μητέρα Φύση είχε σκοπό να επιδώσει ένα (ακόμη) μήνυμα – το πέτυχε, εξοντώνοντας πάνω από 100 ανθρώπους και καταστρέφοντας σχεδόν ολοσχερώς το περιβάλλον που αυτοί με την στενομυαλιά τους δημιούργησαν. Το μεγάλο ερώτημα είναι αν αυτό το μήνυμα ελήφθη. Εγώ νομίζω πως δεν ελήφθη και ούτε πρόκειται να ληφθεί. Με το που τόλμησαν κάποιοι να αναφέρουν λέξεις όπως «αυθαίρετο σε δασική περιοχή», «πρόσβαση σε παραλίες» - θυμάμαι ένα από τα συνθήματα του Υπουργού Αντώνη Τρίτση που έλεγε «οι ακτές ανοικτές», παραμύθια για αιθεροβάμονες έτους 1981 – ξεκίνησε το γνωστό και επί δεκαετίες ίδιο πανηγύρι: όλοι εναντίον όλων, αλλά «υπό προϋποθέσεις». Εμ! αυτές οι «προϋποθέσεις» είναι που φτάσανε τα πράγματα ως εδώ!

Εγώ να πω μόνο τρεις λέξεις, κι όσοι μπορούν ας καταλάβουν: Πολεοδομική Μελέτη Κορώπης (Μπούφας). Να! και το ΤΕΕ Μαγνησίας με σούπερ ανακοίνωση (ο Μάιος μας έφτασε, εμπρός βήμα ταχύ…), όπου η λέξη «τεχνολογία» θεοποιείται πάνω από δέκα φορές αλλά ούτε μία λέξη (δεν) αφιερώνεται στις διαχρονικά τεράστιες ευθύνες των Συναδέλφων μας Μηχανικών και στην κατάπτυστη «Νομιμοποίηση Αυθαιρέτων». Και όπου διατυπώνεται ένα ακόμη ευχολόγιο περί το δέον (πλην αδύνατον…) γενέσθαι.

1.218 καμμένα σπίτια, 305 καμμένα αυτοκίνητα, πάνω-κάτω 100 καμμένοι ή πνιγμένοι συνάνθρωποι. Δεν έμαθα ως τώρα, έστω ένα νούμερο κατά προσέγγιση, πόσοι άνθρωποι βρίσκονταν εκεί την ώρα που η μεγάλη φωτιά περνούσε την Λεωφόρο Μαραθώνος. Δεν μπόρεσα επίσης να καταλάβω πώς το μήνυμα στο κινητό μέσω του μαγικού αριθμού 112 θα έφτανε μόνο σ’ αυτούς τους συνδρομητές που θα βρίσκονταν εκεί, με ποιο κριτήριο επιλογής δηλαδή, όσοι μετά μανίας το επικαλέστηκαν αυτές τις μέρες ελπίζω να ξέρουν – η τεχνολογία έγινε θεά, αλλά ο άνθρωπος παραμένει άνθρωπος, ο παππούς κι η γιαγιά σφιχταγκαλιασμένοι με τα δύο εγγονάκια …

Και ξαφνικά μια ίδια εικόνα ήρθε και μου έριξε μια μπουνιά στη μούρη από τη μακρινή, πλην ομοιοπαθή Βόρεια Καλιφόρνια των Ηνωμένων Πολιτειών: μια γιαγιά με δύο εγγονούλες, απανθρακωμένες (και δεν είναι οι μόνες…), κάπου 1.000 σπίτια καμμένα, χιλιάδες πυροσβέστες – κι ακόμα πιο ξαφνικά άκουσα χθες σύσσωμη την (ελληνική) αντιπολίτευση να ζητά μετ’ επιτάσεως την παραίτηση του Προέδρου Τραmp και όλων ανεξαιρέτως των ανίκανων Υπουργών του…

Δύσκολοι καιροί για τυμβωρύχους. Για εμάς η πιο συγκλονιστική εικόνα από αυτή την τραγωδία είναι αυτή που δημοσιεύουμε, γιατί δείχνει όλο το πρόβλημα και όλη την απόγνωση. Ας είναι ελαφρύ το χώμα, γεια σας.

(δημοσιεύτηκε στην βολιώτικη "Θεσσαλία" την Πέμπτη 02.08.2018)