κυκλο-φ-οριακα 1138, 15 Φεβρουαρίου 2023

 

«Δεν προλαβαίνω, σου λέω, δεν προλαβαίνω / ο χρόνος τρέχει κι εγώ ξωπίσω μένω…» Καλημέρα φίλοι και φίλες! Κάτι η προ-προχθεσινή (10.02) γιορτή με τον κατακλυσμό των ευχετήριων μηνυμάτων σας, την ανάγνωση των οποίων ακόμη δεν έχω ολοκληρώσει, κάτι μια προγραμματισμένη απασχόληση που θα διαρκέσει δέκα συναπτές ημέρες, τρέχω και δεν φτάνω, όπως λένε και οι Λοκομόντο (loco mondo, τρελός κόσμος στα ισπανικά).

Και ζούμε πράγματι σε έναν τρελό, παρανοϊκό κόσμο. Παρανοϊκό, γιατί διαφεντεύεται από παρανοϊκούς «ηγέτες». Σεισμός έγινε, μεγάλος, ισχυρότατος σεισμός, στα σύνορα Τουρκίας και Συρίας έγινε, θορυβήθηκε και ενεργοποιήθηκε η «διεθνής κοινότητα», αλλά μόνο για την Τουρκία! Έσπευσαν τα σωστικά συνεργεία, και καλά έκαναν, αλλά μόνο στην Τουρκία! Ξεκίνησαν τα καραβάνια της αλληλεγγύης, αλλά μόνο για την Τουρκία! Και στην Συρία; Εκεί δεν ζουν άνθρωποι, δεν επλήγησαν το ίδιο, δεν έχουν οι περιοχές της Συρίας τις ίδιες ακριβώς μετασεισμικές ανάγκες; Άνθρωποι δεύτερης κατηγορίας κατοικούν στην Συρία; Φοβάται, λέει, η Ευρωπαϊκή Ένωση της καλής κυρίας Von der Leyen ένα νέο μεταναστευτικό κύμα – λογικό δεν είναι ότι θα υπάρξει; Και οι Τούρκοι φεύγουν μαζικά και πηγαίνουν στην Βόρεια Κύπρο, οι Σύριοι που τόσα χρόνια τώρα δεν έχουν στον ήλιο μοίρα, δεν πρέπει να σώσουν ό,τι μπορούν από την ζωή τους;

Πληροφορήθηκα ότι η τοπική μας Εκκλησία συγκεντρώνει υλικά για τους ανθρώπους στις σεισμόπληκτες περιοχές της Συρίας και της Τουρκίας σε όλους τους Ιερούς Ναούς μέχρι την Κυριακή 19 Φεβρουαρίου 2023 και συγκεκριμένα: Καινούργια κλινοσκεπάσματα (κουβέρτες, παπλώματα, σεντόνια), Εμφιαλωμένο νερό, Γάλα μακράς διαρκείας, Ζυμαρικά, Ρύζι και Όσπρια. Ας δώσουμε ό,τι μπορεί ο καθένας, είναι πολύ μεγάλη η καταστροφή που υπέστησαν αυτοί οι συν-άνθρωποι.

Αλλά και πέρα από το συναίσθημα αυτός ο σεισμός, και κάθε ισχυρός σεισμός, είναι ένα μάθημα – σκληρό μεν, μάθημα δε. Θυμάμαι 20-24 Φεβρουαρίου 1984 ένα πολύ μεγάλο Επιστημονικό Συνέδριο «Σεισμοί και Κατασκευές» στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, όπου αναλύθηκαν λεπτομερώς τόσο η δυναμική του σεισμού όσο και η αναγκαία θωράκιση των κτηρίων, γεφυρών, λιμένων, κατασκευών γενικώς, μέσω του περιβόητου Αντισεισμικού Κανονισμού. Ο οποίος πρέπει να αλλάζει-προσαρμόζεται όσο η έρευνα των σεισμών προχωρεί και τα διαθέσιμα στον άνθρωπο υλικά βελτιώνονται. Η Ελλάδα διαθέτει έναν από τους καλύτερους και αυστηρότερους Αντισεισμικούς Κανονισμούς στον κόσμο και η πραγματική ουσία των πραγμάτων βρίσκεται στην πλήρη και άνευ όρων εφαρμογή αυτού του Κανονισμού στις μελέτες πρώτα και στις κατασκευές ακόλουθα. Διότι και η Τουρκία έχει έναν σχετικά σύγχρονο Αντισεισμικό Κανονισμό αλλά… (για την Συρία δεν ξέρω).

Μετά από εκείνο το «ιστορικό» Συνέδριο, στο οποίο, μεταξύ των άλλων, έγινε μια μεγάλη «μάχη» ανάμεσα στον Καθηγητή Βαρώτσο, εκπρόσωπο του ΒΑΝ και στον Καθηγητή Παπαζάχο εκπρόσωπο της ασφάλειας των κατασκευών ακολούθησαν πολλοί σεισμοί, στους οποίους οι ελληνικές κατασκευές εν γένει άντεξαν – και έχουμε και ισχυρούς σεισμούς στην Ελλάδα. Η Μέθοδος ΒΑΝ (Καθηγητές Βαρώτσος, Αλεξόπουλος, Νομικός, 1981) ισχυρίζεται ότι με ένα δίκτυο ειδικών σταθμών μέτρησης προ-σεισμικής δραστηριότητας μέσω σεισμικών ηλεκτρικών σημάτων μπορεί να προβλέψει τόπο και χρόνο και μέγεθος ενός επερχόμενου σεισμού. Δύσκολα πράγματα, τόσο από επιστημονικής απόψεως όσο και από πρακτικής – άντε και έχουμε την πρόβλεψη, τι κάνουμε με τον πληθυσμό;

Κατόπιν όλων αυτών, ο Θεός να μας φυλάει.

Βέβαια εμείς εδώ μπορεί να μην κινδυνεύουμε. Με τον Άρχοντα που έχουμε, που ξέρει τα πάντα για τα πάντα (με τα κοάλα δεν έχει ασχοληθεί ακόμη…), δεν μπορεί, θα ξέρει και πώς να μας προστατέψει από σεισμό. Πάντως από κόμβους ξέρει, από αποχιονισμό ξέρει, και οι οδηγοί τα κατάλαβαν όλα, το μπρος-πίσω, τα μαχαίρια, όλα. «Τα κορμιά και τα μαχαίρια / άντε κάποτε αλλάζουν χέρια / τα σημάδια τους αφήνουν / που πονάνε και δε σβήνουν» τραγουδάει η Ελευθερία Αρβανιτάκη κι εσείς αν θέλετε να καταλάβετε περί τίνος πρόκειται πρέπει να ανα-τρέξετε στο πρόσφατο διαδίκτυο

Ύστερα διαβάζω συνεχώς νεοφανείς όρους και δεν ξέρω τι πρέπει να καταλάβω. Πρώτα με βρήκαν οι «ψηφιακοί νομάδες», από τους Τουαρέγκ στους τηλε-εργαζόμενους πάσης φύσεως που μετακινούνται ανά τον κόσμο με ένα λάπτοπ ανά χείρας. Ύστερα με χτύπησε μια «ενεργειακή δημοκρατία» την οποία πρέπει να διεκδικήσω. Και τέλος με αντάμωσε η «οικονομική δημοκρατία», που είναι απαραίτητη, λέει, για τις μικρές επιχειρήσεις. Αγαπητοί μου αναγνώστες εγώ λέω πως ό,τι και να θέλουν να υποδηλώσουν αυτές οι βαρύγδουπες και δήθεν ευφάνταστες (;;) ορολογίες, στο βάθος δεν σημαίνουν τίποτε περισσότερο από μια μπούρδα και μισή. Εκτός εάν αυτοί που τις εκστομίζουν μπουν στον κόπο να αναμετρηθούν με τους κυρίους Σμιθ, Κέυνς, Χάγιεκ, Μαρξ, ακόμη και με τον κύριο Τσόμσκι. Η Ιστορία διδάσκει.

Από την άλλη μεριά αυτός ο ορυμαγδός των παντοειδών επιδομάτων εν όψει εκλογών, που οφείλεται, κυρίως, στην κατηφόρα που μόνο δημοσκοπικά αλλά όχι πραγματικά ανατρέπεται (…), τι είδους «δημοκρατία» είναι; Ερωτώ και, ως είναι φυσικόν, δεν περιμένω απάντηση.

Τέλος, τα κλασικά μας: Ποιο θα είναι το όφελος της πόλης μας από την ιδιωτικοποίηση του Λιμένα; ΟΧΙ εγκατάσταση LNG στον Παγασητικό Κόλπο! Πώς δουλεύει το κατασκευής ΑΡΧΙΤΕΧ parking Φιλελλήνων;

Σας αγαπώ οικειοθελώς και μένω. Γεια σας και Χαρά σας.

Στην φωτογραφία η 6^η Τάξη του 2^ου Γυμνασίου Αρρένων Βόλου στην 5ήμερη εκδρομή 01-05.05.1971 στην Πελοπόννησο (από τον Μπάμπη Μπακογιάννη).

(δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" την Τετάρτη 15.02.2023, αρ.φύλλου 3876)

κυκλο-φ-οριακα 1099, 7 Απριλίου 2022

Καλημέρα, πάλι με μία ημέρα καθυστέρηση πολίτες αυτής της χώρας με την καταπληκτική ποιότητα ζωής. Αυτή τη φορά χωρίς δικαιολογία, καθυστέρηση σκέτη και, στην ουσία, αναίτια.

Στον Αη Γιάννη του Αιγαίου μεταβήκαμε την περασμένη Κυριακή. Με λαμπρό καιρό, δυνατό αέρα ο οποίος εξαφάνισε κάθε μόριο σκόνης και μας χάρισε εξαιρετική διαύγεια που μας επέτρεψε να θαυμάσουμε για ακόμη μία φορά τον Άθω με το γνωστό συννεφάκι στην κορφή του – αυτοί που ξέρουν λένε ότι αυτό υποδηλώνει την αέναη παρουσία της Παναγίας στο Άγιον Όρος. Ο Αη Γιάννης παραμένει στη θέση του εν αναμονή (δοτική, με υπογεγραμμένη στο «η», λέμε…) του Πάσχατος και βεβαίως του Καλοκαιριού. Πέρυσι το καλοκαίρι (2021) ολοκληρώθηκε η πλήρης επισκευή του λιμανιού, που ήταν κατεστραμμένο από το 2009, και η για πρώτη φορά στην ιστορία του Αη Γιάννη τσιμεντόστρωση του παραλιακού δρόμου προς το λιμάνι. Στο πλαίσιο της αποκατάστασης του λιμανιού τοποθετήθηκαν και τέσσερα (4) «πίλλαρ» (pillar=κολώνα, κίων, υποστύλωμα) που παρέχουν νερό και ηλεκτρικό ρεύμα σε σκάφη παντός είδους τα οποία δένουν στα μουράγια. Τέτοια υπάρχουν και στην μεγάλη παραλία μας και στο λιμανάκι του Αγίου Κωνσταντίνου. Όπως είπα, στον Αη Γιάννη τοποθετήθηκαν πέρυσι 4 για να καλύψουν όλο το μέτωπο του λιμανιού. Φέτος, την περασμένη Κυριακή, υπάρχει μόνον ένα (1)! Τα υπόλοιπα τρία (3) έχουν βανδαλιστεί με τον χειρότερο τρόπο, έχουν τελείως καταστραφεί, κι όποιος ενδιαφέρεται ας μπει στην σελίδα μου στο facebook (Μπάμπης Sky) να δει και τις υπόλοιπες φωτογραφίες. Μιλάμε για μίσος. Μείναμε άναυδοι, δεν περιγράφεται το συναίσθημα. Και κυρίως δεν υπάρχει απάντηση στο ερώτημα «γιατί;». Και επίσης γιατί το θέμα δεν απασχόλησε τον τοπικό τύπο – εκτός αν δεν το πήραμε εμείς χαμπάρι. Σήμερα (χθες), για παράδειγμα, μάθαμε για την κλοπή δύο (2) αγαλμάτων από την πλατεΐτσα Καραμπατζάκη-Λεωφόρο Ειρήνης. Για αυτή την μεγάλη καταστροφή, μαζί και οικονομική, στον Αη Γιάννη, γιατί δεν μας ενημέρωσε κανείς; Μήπως κάποιοι γνωρίζουν και δεν μιλούν ή μήπως ξέχασαν να μιλήσουν παραδομένοι στα ολοήμερα μυστήρια της Πάτρας; «Επί του πληκτρολογίου» γείτονας μού είπε ότι και γι’ αυτό ευθύνεται η θάλασσα – δυσκολεύομαι να το πιστέψω…

Ένας ρεπόρτερ, ένας φωτογράφος, ένας κάτοικος, ένας κάποιος, ρε παιδιά. Όλοι μπροστά σε μια οθόνη; Ένα τηλέφωνο, ένα κάτι.

Και δεν είναι η μόνη ζημιά. Στο Παπά Νερό πάλι ένας κρηπιδότοιχος κατεστραμμένος, καμιά 25αριά μέτρα. Μεγάλο το έργο της ανακατασκευής, στο ίδιο facebook κι αυτές οι φωτογραφίες. Το Αιγαίο δεν αστειεύεται, το ξέρουμε αυτό, κι ό,τι στέκεται απέναντί του, τεχνική ή ανθρώπινη οντότητα, πρέπει να είναι γερά φτιαγμένη. Αλλά τα καημένα τα pillars δεν είχαν να κάνουν με την δύναμη του Αιγαίου, προφανώς με τη μαύρη ψυχή (υπ)ανθρώπων βρέθηκαν αντιμέτωπα.

Όσο για την ιστορία της Πάτρας, ένας καλός φίλος, που παρακολουθεί διαδικτυακά τα πάντα από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, μου γράφει ότι «…Η ναρκισσιστική προσωπικότητα περιγράφεται λεπτομερώς σε ιατρικά εγχειρίδια, εγωκεντρισμός χωρίς όρια, μηδενική συμπάθεια για άλλους, μεγαλομανία, χειριστικότητα άλλων για ιδίους σκοπούς, πλήρης έλλειψη ηθικής… Δεν υπάρχει θεραπεία ψυχολογική η ψυχιατρική. Δεν υπάρχουν φάρμακα. Δεν είναι αρρώστια. Απλώς είναι.» Φαίνεται ότι το γνωρίζει το αντικείμενο, προσυπογράφω και (αναγκαστικά…) συνεχίζω να ζω χωρίς να αναλαμβάνω ρόλους που δεν μου αναλογούν. Μέχρι την επόμενη αναπόφευκτη φρίκη.

Αλλά τι λέω; Η αναπόφευκτη φρίκη είναι ήδη εδώ, είναι ήδη μέσα στα σαλόνια μας και στις ψυχές μας. Είναι, βέβαια, ο πόλεμος στα εδάφη της Ουκρανίας, που όχι μόνο τελειωμό δεν έχει (στην αρχή του λέγαμε ότι θα τελειώσει γρήγορα) αλλά όλο και πιο βάρβαρος, όλο και πιο συγκεχυμένος γίνεται. Και σε ρωτάω, αδερφέ: είναι δυνατόν σε μια πόλη να φαίνονται τόσα πτώματα και οι επιτιθέμενοι να ισχυρίζονται ότι όλα αυτά είναι στημένη προβοκάτσια των αμυνόμενων; Και οι νεκροί, τι είναι οι νεκροί; Μολυβένια στρατιωτάκια; Δεν ξέρω, αγαπητοί και δεν ξέρω ποιος ξέρει πώς διεξάγεται ένας πόλεμος στον 21^ο αιώνα, αιώνα της 4^ης Βιομηχανικής Επανάστασης, αιώνα της Επικοινωνίας, αιώνα του Διαδικτύου, αιώνα της Κλιματικής Αλλαγής, της Ισότητας, της Πολυπολιτισμικότητας, της Ελευθερίας κι άλλα πολλά τέτοια χαρούμενα και «επιδραστικά» (influencing, που λένε και οι φίλοι μας οι Αμερικάνοι, προστάτες, γενικώς, των λαών…).

Δεν ξέρω, λέω. Όπως και δεν ξέρω τι δουλειά έχει ένας Δήμαρχος, που επί τούτου βιντεοσκοπείται από επαγγελματία βιντεοσκόπο, να καθορίζει πλάτος νησίδων (με μετροταινία, παρακαλώ) σε κόμβους («θα μου το κάνεις 2,60», πώς λέμε στον ράφτη «θα μου το κάνεις το σακάκι με διπλό σκίσιμο…), διαβάσεις πεζών και άλλα κυκλοφοριακά στοιχεία. Αυτά τα στοιχεία τα καθορίζει, κατά κανόνα, η μελέτη του έργου, μελετητής του οποίου είναι, κατά κανόνα, αρμόδιος περί αυτά Μηχανικός. Κι ο συνάδελφος που μου έστειλε το σχετικό βίντεο να μου επισημαίνει «Πάρε μαθήματα…». Τι να κάνω, αδέρφια, τι πρέπει να κάνω επιτέλους, πόσα μαθήματα να πάρω ακόμη σ’ αυτή την πόλη;;

«Άδεια η πόλη / τι γίναν όλοι / αν με θυμάσαι, στην υγειά μου κάτι πιες» που τραγούδησε το 1992 ο μεγάλος Βασίλης Παπακωνσταντίνου. Και οι άλλοι να αρνούνται να καταλάβουν τι δηλώνει ο σαββοπουλικός στίχος «…εγώ θα είμαι εκεί να σας θυμίζω / τις μέρες τις παλιές!».

Ύστερα μας πρόκυψε όχι αιφνιδίως θέμα με κατεδάφιση του Ξενοδοχείου της Γαλλίας και του Καφενείου «Η Συνάντηση», Κ.Καρτάλη/Ιάσονος/Αργοναυτών για τα οποία κτήρια, αν κατάλαβα καλά, η Εφορία Νεωτέρων Μνημείων ξεκινάει τώρα διαδικασία για κήρυξη διατηρητέων μνημείων. Η άποψή μου είναι ρητά όχι στην κατεδάφιση αλλά ρε παιδιά, πού ήταν τόοοοσα χρόνια η καλή Υπηρεσία;

Άλλο τι δεν έχω να προσθέσω, και γράμματα γνωρίζω. Γεια σας.

(δημοσιεύτηκε στην 125χρονη (1898-2022) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Πέμπτη 07.04.2022, αρ.φύλλου 37.690)

 

κυκλο-φ-οριακα 979, 31 Ιουλίου 2019

...χωρίς λόγια

Καλόν Μήνα αύριο, συν-Έλληνες. Και όπως έγραψε ο Οδυσσέας Ελύτης και μελοποίησε ο Λίνος Κόκοτος…

«Αύγουστε μήνα και Θεέ σε σένα ορκιζόμαστε, πάλι του χρόνου να μας βρεις στο βράχο να φιλιόμαστε», μια ωραία ευχή για τον χρόνο που έρχεται.

Ωραία ευχή για έναν ακόμη χρόνο ζωής μέσα σ’ αυτόν τον κόσμο της ολούθε τοξικότητας, που φτάσαμε να ζούμε. Ζωής ή, καλύτερα, επιβίωσης. Μαζί με τα αέρια από την καύση των σκουπιδιών στην ΑΓΕΤ, που τη μια είναι εκτός και την άλλη εντός ορίων – με τα όρια να τίθενται όχι από τα διεθνή όργανα αλλά από τις αντοχές και ανοχές της κοινωνίας μας. Της κοινωνίας που δεν εκπροσωπείται όπως θα έπρεπε από τα όργανα της Αυτοδιοίκησης – πού είναι ο σούπερ-δήμαρχος με την αγωγή των 500 εκατομμυρίων ευρώ; Μόνον τον κύριο Λούλη ξέρει να υπερασπίζεται έναντι παντός κινδύνου; Φτάνουν οι βόλτες του κυρίου περιφερειάρχη, μία έτσι, μία αλλιώς, χρειάζεται απόφαση. Και στο βάθος, κυβέρνηση. Τώρα που «αλλάζουν όλα εδώ κάτω με ορμή», που λέει και ο πάλαι ποτέ Διονύσης Σαββόπουλος, ας αλλάξει λοιπόν, και η εγκληματική άδεια, που φέρει την υπογραφή του κ. Φάμελου.

Κι όταν λέμε όλα, εννοούμε όλα. Μέχρι και το πολύ σωστό μέτρο της πρακτικής επανεξέτασης των οδηγών 74 ετών και άνω βρίσκεται εδώ και πέντε-έξι μέρες σε αναστολή.

«Οδηγών» έγραψα και πλημμύρισε το μυαλό μου με εικόνες οδήγησης στους ωραίους πηλιορείτικους δρόμους, μια εμπειρία ζωής, που τη ζούμε κάθε φορά που ο χρόνος μας επιτρέπει μια απόδραση στο Αιγαίο. Με αποκορύφωμα, βέβαια, τα μηχανάκια. Χωρίς κράνος, με βρώμικο νύχι και σαγιονάρα, με τον καφέ στο ένα χέρι και το αίσθημα στο πίσω κάθισμα, ένα χάρμα οφθαλμών κι ένα κράμα αδρεναλίνης, που μόνο οι φύλακες άγγελοι, οι οποίοι εδώ και χρόνια υπερίπτανται του Πηλίου, προστατεύουν. Άλλος κανείς ή άλλο τι δεν υπάρχει., μυαλό, ας πούμε, πού να βρεθεί; «Δεν πουλάνε πουθενά να πάω να σ’ αγοράσω 300 δράμια» μου έλεγε ο πατέρας όταν έκανα μικρός τις μικρές μου αποκοτιές.

Κι αφού βρεθήκαμε στους δρόμους, πάμε μια βόλτα στα διόδια του Βελεστίνου, τα οποία μια στιγμιαία αφηρημάδα μας ανάγκασε να διαβούμε – εγώ από Βόλο στον Αη Γιώργη ήθελα να πάω, αλλά την έξοδο στο ΠΕΒ την προσπέρασα… χαλαρά, με μουσική και ωραίο τραγούδι, ύστερα δεν έχει γυρισμό, βγαίνεις στον αυτοκινητόδρομο και χρειάζεσαι αναστροφή ή στο Μεγάλο Μοναστήρι (διόδια!) ή στο Αερινό μέσω Βελεστίνου (διόδια!). Προτίμησα το δεύτερο. Και βρέθηκα στο εξής περιβάλλον διοδίων: δύο (2) λωρίδες κίνησης, η μία για ηλεκτρονικό πομποδέκτη-διαβατήριο e-way, που ξεχρεώνει αυτόματα, αφού το έχεις προπληρώσει, η δεύτερη με μηχανικό κερματοδέκτη, που δεν πρόσεξα αν δίνει ρέστα καθότι ψάχτηκα καλά, έψαξα και στο αυτοκίνητο και συγκέντρωσα το ποσόν των 1,20 € σε ψιλά. Άνθρωπος πουθενά, ίσως μπροστά σε καμιά οθόνη, να επιτηρεί ποιος ξέρει πόσους σταθμούς. Η τεχνολογία, γενικώς, που αφαιρεί θέσεις εργασίας και αυξάνει κέρδη, μια χαρά, κι ο καταναλωτής (εν προκειμένω, ο οδηγός) να κόψει τον λαιμό του να μας τα φέρει στο πιάτο…

Από το ένα στο άλλο, αγωγή κυκλοφορίας, χαχαχαχα, κυκλοφοριακή αγωγή, τι ‘ν τούτο. πώς το ‘πατε; Πρωτοπορούσαμε κάποτε στον Βόλο, 2001-2002, δεν θυμάμαι ακριβώς, φτιάξαμε ένα από τα πρώτα «Πάρκα Κυκλοφοριακής Αγωγής» στην Ελλάδα, αξιοποιώντας ειδικό κονδύλι του Υπουργείου Μεταφορών. Στην αρχή υπήρχαν και εκπαιδευτικά οχήματα, δωρεά του Συλλόγου Εκπαιδευτών Οδηγών, μετά εξαφανίστηκαν. Το 2007, που ανέλαβα την Επιτροπή Κυκλοφοριακών Θεμάτων, ζήτησα να περιέλθει το Πάρκο στην αρμοδιότητα του Τμήματος Κυκλοφορίας, όμως το Κέντρο Παιδιού, ως εκπαιδευτικός οργανισμός, αντιστάθηκε σθεναρά και διατήρησε τον έλεγχο του Πάρκου. Περάσανε χρόνια πολλά, το ξέρω. Ξέρει κανείς τι απόγινε αυτό το Πάρκο Κυκλοφοριακής Αγωγής εκεί, στην Νεάπολη, στην οδό Νικολαΐδου;

Χωρίς αγωγή, το λοιπόν. Αύγουστος, μήνας αγαπημένος. Εύχομαι γαλήνη και υγεία, γεια σας.

(δημοσιεύτηκε στην 121χρονη καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 31.07.2019, αρ.φύλλου 36.881)

κυκλο-φ-οριακα 963, 13 Μαρτίου 2019

...πάνω από τον Άγιο Κωνσταντίνο

Μεγάλη Σαρακοστή, νηστεία και προσευχή, Χαιρετισμοί και στο βάθος Πάσχα το Άγιον. Μετά το τελευταίο «ανέκδοτο» στην γιορτή προς τιμήν των γυναικών των ΚΑΠΗ (τρομάρα τους, γιορτή θέλανε, χειροκρότησαν κιόλας…), καθημερινά αναρωτιέμαι τι άλλο μπορεί να ακούσω μέχρι να φτάσει η ώρα να μην ακούω, πλέον, τίποτε, παρά μόνο, ίσως – αδιάφορους για μένα – ποδοσφαιρικούς αφορισμούς. Για μία ακόμη φορά καλώ σε συσπείρωση, εγώ ο τελευταίος πολίτης αυτής της πολύπλαγκτης πόλης. Σε συνεργασία, σε Δημοκρατική Συνεργασία. Καλώ.

Δημήτρη Καραμπερόπουλου το ανάγνωσμα, μέρος 2^ο. Για όσους,-ες δεν διάβασαν τα προηγούμενα κυκλο-φ-οριακα, ο κ. Καραμπερόπουλος, είναι πρώτα ενεργός Πολίτης, ύστερα μέλος της Ένωσης Καταναλωτών Βόλου και εργάζεται στο Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών του Πανεπιστημίου μας ως Ειδικό Εργαστηριακό Προσωπικό (ΕΤΕΠ). Διατυπώνει, λοιπόν, τις απόψεις του επί του θέματος «Κυκλικοί Κόμβοι» κι εγώ σας τις μεταφέρω:

«Και κάτι ακόμα! Κυκλικοί κόμβοι. Εκσυγχρονισμός σου λέει. Ευρώπη! Για να καταλάβω πάλι. Ποιους εξυπηρετούν; Απαντώ: Τα αυτοκίνητα πάλι (και αυτά όχι πάντα). Ο νέος οδηγός δυσκολεύεται, όπως και ο ηλικιωμένος. Μπαίνεις στον κόμβο και πρέπει να κοιτάς δεξιά-αριστερά να δεις από πού θα σου έρθει κάποιος. Και σε τελική ανάλυση γιατί πρέπει να σταματώ και να κοιτώ πότε δεν έρχεται κάποιος για να περάσω; Αυτό συνέβαινε πριν 50 χρόνια που δεν υπήρχε πολύ κίνηση και δεν υπήρχαν φανάρια. Για αυτό τον λόγο ανακαλύφθηκαν! Για την ασφάλειά μας. Άναβε πράσινο και έφευγες ευθεία στην λωρίδα σου. Στη Σέκερη μπροστά από τα ΚΤΕΛ, πριν είχαμε 3 λωρίδες κυκλοφορίας (1 αριστερά προς Αθηνών και 2 ευθεία προς κέντρο) και τώρα δύο στενές λωρίδες που από τα λεωφορεία γίνονται μόνο μία! Κύρια είσοδος του Βόλου με μία λωρίδα. Τέλεια, μια τρύπα στο νερό.
Το ποδήλατο βέβαια δεν το συζητάω. Εάν θελήσει να διανύσει περισσότερο του μισού ημικυκλίου μάλλον θα πρέπει να κάνει το σταυρό του πρώτα.

Όσον αφορά τους πεζούς η κατάσταση είναι δραματική, διότι πλέον δεν έχουν φανάρι. Φανταστείτε τι έχει να γίνει στον νέο μεγάλο κυκλικό κόμβο του Δημαρχείου. Να δω πως θα περνούν απέναντι οι πεζοί και τα ΑΜΕΑ μετά την ολοκλήρωση του. Σημειωτέον: τώρα με το φανάρι η διαδικασία είναι σαφής και ασφαλής για όλους, στο κόκκινο περιμένουν, στο πράσινο περνούν απέναντι. Μετά τον «εκσυγχρονισμό» δεν θα έχουν φανάρι και θα απαιτείται καλή παρατηρητικότητα και μάλλον λίγο τροχάδην! Βέβαια, μαμάδες, παιδιά, ηλικιωμένοι, ΑΜΕΑ... απλά δεν θα περνάνε! Για τους φίλους μας με προβλήματα όρασης δεν θα υπάρχει δυνατότητα ηχητικού σήματος διότι όπως είπαμε δεν υπάρχουν φανάρια στους κυκλικούς κόμβους. Ας μείνουν στα σπίτια τους λοιπόν! Βιώσιμη κινητικότητα σου λέει… Μεταξωτές κορδέλες, που λες κι εσύ Μπάμπη, λέω κι εγώ! Όλα για το αυτοκίνητο (και για το θεαθήναι βέβαια) στο όνομα του εκσυγχρονισμού και της βιώσιμης κινητικότητας. Γελάω! Πόσο κουτόχορτο άραγε μπορεί να χωρέσει αυτό το έρμο, βολιώτικο κεφάλι μας; Ευχαριστώ και συγνώμη εάν κούρασα. Ανάσανα λίγο….»

Ανάσανε ο Χριστιανός, τα είπε και «ξέδωσε». Αλλά ποιος ακούει; Οι άλλες, και πολλοί άλλοι, είμαι βέβαιος, χειροκροτούν ακούγοντας μια άθλια βρισιά – δοξάστε μας, μάς πήρε και το Ράδιο Αρβύλα στο στόμα του, ακόμη ένα πανελλήνιο ρεζίλι...

Ενδιαφέρον, επίσης, έχουν και οι απόψεις του συμπολίτη Αρχιτέκτονα Μηχανικού κ. Σωτήρη Γιαμάκου επί του κυκλικού κόμβου στο Δημαρχείο, όπως δημοσιεύτηκαν στο φατσοβιβλίο, θα τις δούμε την επόμενη φορά.

Ευτυχώς, το έχω ξαναπεί, υπάρχουν ακόμη ζωντανοί άνθρωποι στον Βόλο. Στον Βόλο, που είναι ακόμη ζωντανός.

Να είστε καλά, να μην το βάζετε κάτω και πάντοτε να πετάτε τον χαρταετό ψηλά, όσο πιο ψηλά γίνεται. Γεια σας.

(δημοσιεύτηκε στην βολιώτικη καθημερινή 121χρονη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 13.03.2019, αρ.φύλλου 36.766)

κυκλο-φ-οριακα 961, 20 Φεβρουαρίου 2019

το Τριώδιον βιβλίο

Τελειώνει σιγά-σιγά και ο δεύτερος μήνας του ενεστώτος έτους (για να μην ξεχνάμε και τα ελληνικά μας). Στενοχωριέται πολύ ο άλλος διότι «επιτρέψαμε» στους κατοίκους της Βόρειας Μακεδονίας να ομιλούν την μακεδονική γλώσσα (λες κι αν δεν την «επιτρέπαμε» οι Έλληνες οι άλλοι θα επέλεγαν την κινεζικήν ως επίσημη γλώσσα τους). Και ερωτώ: υπάρχει λαός, πληθυσμός, ομάδα εντός του Ελλαδικού χώρου που ομιλεί την μακεδονική γλώσσα, από την ομάδα των νοτιοσλαβικών γλωσσών; Αν υπάρχει να το μάθω και να συμμεριστώ την μεγάλη στενοχώρια – εκτός και αν οι Θεσσαλλλονικιοί, οι Σερραίοι ή οι Κοζανίτες μιλούν τέτοια κι όχι Ελληνικά και δεν το ‘χω πάρει χαμπάρι.

Αχ! Βάσανα που ‘χει η αγάπη! Έφυγε κι ο Μιχάλης Πόρναλης, οδοντίατρος, μουσικός-ψυχή της «μπάντας του κόκκινου κρασιού» (red wine band), φωτογράφος απ’ τους καλύτερους, αναζητείστε τις καρτ-ποστάλ με αποτυπωμένη κάθε γωνιά της Μαγνησίας, αποκτήστε τα βιβλία του. Ένα χαμογελαστό παιδί με αγάπη για τη ζωή – φτωχότεροι γινήκαμε.

Και οι επιθέσεις στην νοημοσύνη μας συνεχίζονται. Μετά την «ήπια κυκλοφορία» στην οδό Καραμπατζάκη, τώρα «η πρώτη διαδρομή ΑμεΑ που κατασκευάζεται στο Βόλο». Είδα το αρχικό δρώμενο με σχεδόν σύσσωμη τη Δημοτική Αρχή στην οδό Ιωλκού, διάβασα την ανακοίνωση που μοιράστηκε στους καταστηματάρχες, είπα, ο άνθρωπος, «κάτι καλό πάει να γίνει, για να δούμε». Ύστερα άφησα να περάσει ένα διάστημα, να γίνει ένα κομμάτι έργου, έτσι κι έγινε. Και τι διαπιστώνω; Ότι «η πρώτη διαδρομή ΑμεΑ που κατασκευάζεται στο Βόλο» είναι ακριβές αντίγραφο των πεζοδρομίων Δημητριάδος και Ιάσονος, με τις κόκκινες πλάκες, την κίτρινη ειδική λωρίδα καθοδήγησης τυφλών και τις ράμπες, που σημαίνονται με τις επίσης ειδικές κίτρινες φολιδωτές πλάκες (με τα «μπιμπίκια»). Ένα έργο που βοηθάει πολύ τους τυφλούς, είναι αλήθεια, αλλά που δεν είναι ΤΟ καινοτόμο έργο «την ώρα που σε όλες τις σύγχρονες ευρωπαϊκές πόλεις υπάρχει διαδρομή για άτομα με ειδικές ανάγκες». Τον Δεκέμβριο 2004 στα κυκλο-φ-οριακα 490 γράφαμε ότι «Ολοκληρώθηκαν, σχεδόν, η λωρίδα καθοδήγησης και οι ειδικές ράμπες για τα άτομα με προβλήματα όρασης, στα πεζοδρόμια της Δημητριάδος (αυτές οι κίτρινες πλάκες με τις κατά μήκος αυλακώσεις, που κάποιοι, στην αρχή, τις πέρασαν για ποδηλατόδρομο (!!) και οι άλλες, επίσης κίτρινες, με τα μπιμπίκια, στις ράμπες)» (επί Δημαρχίας Μήτρου). Επαναλαμβάνω, Δεκέμβριος 2004, στα αρχεία της Τεχνικής Υπηρεσίας οπωσδήποτε το έργο με την διαπλάτυνση και ανακατασκευή των πεζοδρομίων Δημητριάδος-Ιάσονος υπάρχει, αλλά και τα ίδια τα στελέχη της Δημοτικής Αρχής που ζούσαν τότε στον Βόλο δεν είναι δυνατόν να μην ξέρουν ότι αυτό που γίνεται στην οδό Ιωλκού είναι μια απλή επανάληψη μιας από 15ετίας υπάρχουσας κατασκευής. Η οποία κατασκευή, πέραν όλων των άλλων, είναι και υποχρεωτική με βάση το ΦΕΚ Β 2621 του 2009, όπου περιλαμβάνεται η Υπουργική Απόφαση ΥΠΕΚΑ αρ. 52907 με αντικείμενο «Ειδικές ρυθμίσεις για την εξυπηρέτηση ατόμων με αναπηρία σε κοινόχρηστους χώρους των οικισμών που προορίζονται για την κυκλοφορία πεζών» στην οποία απόφαση προδιαγράφεται ακριβώς και το είδος των κίτρινων πλακών που θα χρησιμοποιηθεί.

Έτσι που λέτε, συμπολίτες, έτσι μετατρέπονται τα φύκια σε μεταξωτές κορδέλες και σου λέει ο άλλος «ΕΡΓΟ». Βεβαίως είναι έργο η αντικατάσταση πλακών στα πεζοδρόμια – και μακάρι να γίνει σε όλη την πόλη – αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι ένα «μοναδικό», «πρωτοποριακό» και δεν ξέρω ‘γω τι άλλο κατόρθωμα. Με τα πεζοδρόμια παλεύουν και θα παλεύουν διαχρονικά όλες οι Δημοτικές Αρχές απανταχού της γης.

Αν χρειαστεί θα επανέλθουμε, είδαμε και την κατασκευή στην πρόσβαση της οδού Τάκη Οικονομάκη με τις ήδη κατεστραμμένες πλάκες, εδώ θα είμαστε.

Άνοιξε και το Τριώδιο, το βιβλίο της Εκκλησίας που περιλαμβάνει τις καθημερινές ακολουθίες από τώρα μέχρι τον Εσπερινό του Μεγάλου Σαββάτου. Ανάμεσα είναι και οι Αποκριές. Γεια σας.

Την φωτογραφία την δανείστηκα από τον καλό φίλο Γιώργο Κοτσμανίδη.