κυκλο-φ-οριακα 1281, 20 Μαΐου 2026

Κατά πρώτον, οι χρωστούμενες ειδήσεις των ημερών: ο Παναθηναϊκός έχασε τρίτο σερί παιχνίδι από την Βαλέντσια και αποκλείστηκε από την τελική φάση του μπάσκετ, στην οποία θα συμμετάσχουν οι Ισπανικές Βαλέντσια και Ρεαλ, η Τουρκική Φενερμπαχτσέ και ο Ελληνικός Ολυμπιακός. Στην Ευρωβιζιόν ο Ακύλας κατέληξε 10^ος, πρώτη και επάξια η Βουλγαρία, για μια ακόμη χρονιά η Μοσάντ κατάφερε να βγάλει 2^η (και παραλίγο 1^η) την «μάπα» του Ισραήλ. Όμορφος κόσμος, αγγελικά πλασμένος, μέχρι Αυστραλία η χάρη του.

Κατά δεύτερον, Καλημέρα, καθώς μπαίνουμε στο 3^ο δεκαήμερο του 5^ου μήνα.

Κατά τρίτον, μην ξεχάσουμε αύριο τους απειράριθμους Κωστάδες και τις μυριάδες των Ελενών (sic!), να ζήσουν να μας χαίρονται!

Κατά τέταρτον, στην πόλη μας όλα πάνε απ’ το καλό στο καλύτερο, τα σκαψίματα συνεχίζονται απτόητα, τώρα και εγκαρσίως στην οδό Δημητριάδος (!!), στην οποία οδό όλοι διερωτώνται τι εργάρα είναι αυτή που εκτελείται στα πεζοδρόμια. Στην πόλη όπου ο υποτιθέμενος Δήμαρχός της, μετά από 12 χρόνια υποτιθέμενης θητείας, ανακάλυψε τα μεταλλικά σιλό για σιτάρι πίσω από την Βιομηχανία ΜΕΤΚΑ (στην υποτιθέμενη «Πλατεία Ακρόπολης», δεν υπάρχει πλατεία με τέτοιο όνομα, πού τα βρίσκουν και τα γράφουν οι διάφοροι κολλητοί;), τα οποία βρίσκονται εκεί από την δεκαετία του 1950, χάρη σε μία δακρύβρεχτη επιστολή μιας δακρυρροούσας γειτόνισσας (με υποτιθέμενες 400 υπογραφές…) στην οποία υποτίθεται ότι ανταποκρίθηκε αστραπιαία με κατεδάφιση των σιλό, παράγοντας έργο. Κάτι ανάλογο, δηλαδή, με την οδό Αγησάνδρου, από την οποία πέρασε μετά από τα ίδια 12 χρόνια και ανακάλυψε ότι είχε στένωση την οποία και αστραπιαία διευθέτησε. Είναι ξεκάθαρο, αγαπητές Φίλες και αγαπητοί Φίλοι, ότι έχει ξεκινήσει προεκλογική εκστρατεία – εύχομαι ολόψυχα να εκλεγεί, όπως θέλει, Βουλευτής.

Τέλος (για σήμερα, εννοείται), τα επίσης υπεσχημένα ολίγα περί Ανακύκλωσης στην γειτονιά μας. Η σημερινή μορφή και λειτουργία ξεκινάει στον Βόλο το 2008, μετά από σύμβαση μεταξύ Δήμου Βόλου και Ελληνικής Εταιρείας Αξιοποίησης Ανακύκλωσης (ΕΕΑΑ), η οποία για αρχή χορήγησε στον Βόλου περίπου 3.000 μπλε κάδους και 5 απορριμματοφόρα (περισσότερα οχήματα αποκτήθηκαν με leasing το 2019, σε ακριβή μέτρηση το 2023 βρέθηκαν σε λειτουργία περίπου 1.700 μπλε κάδοι). Παράλληλα δημιουργήθηκε στον δρόμο για τον Άγιο Γεώργιο Φερών το Κέντρο Διαλογής Ανακυκλώσιμων Υλικών (ΚΔΑΥ), ιδιωτική επιχείρηση με όλα τα απαραίτητα, χώρους, εξοπλισμό και προσωπικό, για την διαχείριση των υλικών. Το 2009 άλλαξε η ιδιοκτησία του Κέντρου και έκτοτε δεν έχει επέλθει καμία αλλαγή ούτε στον χώρο, ούτε στον εξοπλισμό. Τα απορριμματοφόρα του δήμου συλλέγουν από τις γειτονιές του Βόλου και της Νέας Ιωνίας καθημερινά περίπου 30 τόνους υλικών που βρίσκονται μέσα στους μπλε κάδους. Αυτό το σύνολο φορτώνεται σταδιακά σε μία υπερυψωμένη κυλιόμενη ταινία, δεξιά και αριστερά στην οποία στέκονται 12-16 άντρες και γυναίκες, κατάλληλα εξοπλισμένοι με γάντια, μάσκες κλπ., που κάνουν με τα χέρια πλήρη διαλογή των υλικών – χαρτιά, χαρτόνια, πλαστικά διαφόρων συνθέσεων, σακούλες κάθε είδους, συσκευασίες «τετραπάκ», αλουμίνια, γυαλιά στοιβάζονται σε χωριστούς συρμάτινους αποδέκτες, τα σιδηρούχα έλκονται από ειδικό μαγνήτη και καταλήγουν σε ειδικό αποδέκτη. Στην συνέχεια οι αποδέκτες, όταν γεμίσουν, παραλαμβάνονται από περονοφόρα οχήματα (κλαρκ) και οδηγούνται σε μια μεγάλη πρέσα, από την οποία βγαίνουν μεγάλες «μπάλες» ενιαίου υλικού (π.χ. «μπάλες» πλαστικού pet, τα μπουκάλια του πόσιμου νερού που όλοι άπαντες χρησιμοποιούμε ευρύτατα, συμπιεσμένα). Οι «μπάλες» αυτές στοιβάζονται στον έξω χώρο κατά κατηγορίες και εν καιρώ φορτώνονται σε νταλίκες και οδηγούνται στις Ελληνικές ή Βουλγαρικές ή Τουρκικές εταιρείες παραγωγής ανακυκλωμένων υλικών για νέες χρήσεις. Και βέβαια ένα ποσοστό 35-40 % του συνολικού υλικού είναι σκουπίδια μη ανακυκλώσιμα – αποφάγια και σάπια οργανικά, ρούχα, ξύλα, φελιζόλ, κλαδιά και φύλλα, χαρτιά υγείας, απ’ όλα τα καλά βρίσκει κανείς μέσα στους μπλε κάδους. Αυτά αποκαλούνται «υπόλειμμα», συλλέγονται σε container και οδηγούνται, μόνον αυτά, στον ΧΥΤΑ.

Μια κουραστική και καθόλου εύκολη δουλειά, που την παρακολουθούσα και την αξιολογούσα, μαζί με την σύζυγό μου, από το 2012 μέχρι το 2024 για λογαριασμό της ΕΕΑΑ σε πολύ τακτική βάση. Μία σχέση συνεργασίας ανάμεσα στην ΕΕΑΑ όπου συμμετέχουν η Κεντρική Ένωση Δήμων Ελλάδας (ΚΕΔΕ) σε ποσοστό 35% και άλλες 19 μεγάλες ιδιωτικές εταιρίες που συσκευάζουν μεγάλες ποσότητες προϊόντων, στην Τοπική Αυτοδιοίκηση και στην Ιδιωτική Πρωτοβουλία, που στην περιοχή μας λειτούργησε αρκετά καλά από το 2008 μέχρι το 2025. Τώρα διαβάζω και βλέπω τα απορριμματοφόρα της ανακύκλωσης να αδειάζουν στον ΧΥΤΑ, αυτό είναι απαράδεκτο και οφείλουν άμεσα η Περιφέρεια, η Αποκεντρωμένη Διοίκηση και, κυρίως, ο Ελληνικός Οργανισμός Ανακύκλωσης (ΕΟΑΝ) να παρέμβουν.

Λίγα ακόμα θα πούμε την ερχόμενη Τετάρτη. Σας αγαπώ ανιδιοτελώς, γεια σας! Στην φωτογραφία μια εικόνα «οι Κάδοι μας, το Χάλι μας» απόγευμα Δευτέρας 18.05.2026.

δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα) την Τετάρτη 20.05.2026, αρ.φύλλου 4642.

κυκλο-φ-οριακα 1280, 13 Μαΐου 2026

 

Καλημέρα συμπολίτισσες, συμπολίτες και απανταχού της γης αναγνώστες μας. Στα μισά του ο Μάης, που ήρθε στα συγκαλά του μετά το αρχικό εκφοβιστικό τριήμερο.

Το Σαββατοκύριακο βρεθήκαμε ως Χορωδοί στην Κομοτηνή, να γιορτάσουμε μαζί με τους Κομοτηνιώτες τα «Ελευθέρια» της Θράκης από τον Βουλγαρικό ζυγό από το 1913 και την «Διασυμμαχική Θράκη» (με επίσημη γλώσσα τα Γαλλικά…), στις 14 Μαΐου 1920, οπότε ο Ελληνικός Στρατός διατάχθηκε να αναλάβει εξ ονόματος των συμμάχων την κατάληψη και διοίκηση της Δυτικής Θράκης, αντικαθιστώντας τα Γαλλικά στρατεύματα. Τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου, με τη Συνθήκη των Σεβρών, η Θράκη προσαρτήθηκε οριστικά στην Ελλάδα – δέος προκαλεί εκείνη η απολύτως σκοτεινή περίοδος της Ελληνικής μας Ιστορίας, που κατέληξε στην απολύτως καταστροφική εκστρατεία στην Μικρά Ασία και την προσφυγιά του 1922. Έχουμε ξαναβρεθεί για τον ίδιο λόγο και στο παρελθόν στην ακριτική Κομοτηνή που πολύ μας αρέσει, και ως τόπος και ως λαός, χριστιανοί και μουσουλμάνοι, να είναι καλά οι άνθρωποι.

Με την αρχή της εβδομάδας μπήκαμε στον «κανονικό» ρυθμό και επέλεξα να ταξιδέψω από την οδό Αγησάνδρου, στις Αλυκές, που χρειαζόταν, εδώ και 15 χρόνια, μια μικρή τοπική διαπλάτυνση (γράφαμε περί αυτού πριν δύο εβδομάδες). Ε! έγινε η δουλειά. Προφανώς δεν υπήρχαν νομικές ή πολεοδομικές περιπλοκές, τσακ-μπαμ! το έργο τελείωσε. Τι διδάσκει η Ιστορία; Διδάσκει ότι όταν κανείς επί 12 χρόνια άλλο ενδιαφέρον δεν έχει πέρα από το «Βολονάκι» και τα τσιπουράδικα…

Με τούτα και με τ’ άλλα και με τα διαρκή σκαψίματα για τις περιβόητες, πλέον, οπτικές ίνες, έχει προκύψει κι ακόμη ένα πρόβλημα στους δρόμους της πόλης, το οποίο δεν ξέρω αφ’ ενός πόσοι το έχουν συνειδητοποιήσει και αφ’ ετέρου πώς θα μπορέσει να αντιμετωπιστεί στο μέλλον. Γίνομαι σαφής: στην διασταύρωση των οδών έξω απ’ το σπίτι μου υπήρχαν δύο στρογγυλά μεταλλικά καπάκια φρεατίων, ένα για τον αγωγό ομβρίων υδάτων (που συνδέεται και με τα φρεάτια με τις σχάρες στα ρείθρα της κάθετης, προς την θάλασσα, οδού), ο οποίος αγωγός βρίσκεται εκεί από τις αρχές του 1980, και ένα για τον αγωγό ακαθάρτων, από την περίοδο 1981-1986. Δύο μεταλλικά καπάκια, λοιπόν, ποτέ στο ίδιο ύψος με το οδόστρωμα, άρα δύο εξ ορισμού λακκούβες. Αυτή τη στιγμή τα μεταλλικά καπάκια έχουν γίνει τέσσερα (4), τα δύο που προστέθηκαν είναι παραλληλόγραμμα, αισθητά μεγαλύτερα σε επιφάνεια και αποτελείται έκαστον από δύο βαριά τριγωνικά τμήματα (δεν ξέρω γιατί, ξέρουν αυτοί που τα βάζουν…). Και είναι δύο επειδή το ένα είναι αποκλειστικά της ΔΕΗ και το άλλο όλων των σημερινών παρόχων internet μαζί – θα θυμάστε που γράψαμε ότι κατά πληροφορία μας ο Δήμος δεν ενέκρινε την κατασκευή ενός ενιαίου σκάμματος. Τα δύο καινούργια είναι σχετικά «προσαρμοσμένα» στο οδόστρωμα, το πόσο θα κρατήσει αυτή η προσαρμογή είναι πάντοτε άγνωστο στην Ελλάδα μας.

Αλλά το μεγαλύτερο πρόβλημα θα προκύψει αν και όποτε κάποιος αποφασίσει να κάνει καινούργια, πλήρη ασφαλτόστρωση του οδοστρώματος. Κάτι που χρειάζονται αυτή τη στιγμή σχεδόν όλοι οι δρόμοι του Βόλου, αλλά ας μην τρέφετε αυταπάτες ή ας μην ακούτε μεγαλόστομες προεκλογικές εξαγγελίες, αυτές οι βελτιώσεις θα αργήσουν. Τώρα προέχουν τα καινούργια μαρμαρένια κράσπεδα στην οδό Δημητριάδος, σε αντικατάσταση των υπαρχόντων αψόγων μαρμαρένιων κρασπέδων. Όταν, που λέτε, με το καλό θα φτάσει η ευλογημένη ώρα των ασφαλτοστρώσεων στους πολλαπλώς κατεστραμμένους δρόμους της πόλης μας, τότε που δίνεται πάντα μια μάχη για να «σηκωθούν» τα στρογγυλά μεταλλικά καπάκια (μια μάχη που σπανίως στέφεται με νίκη…), τι θα γίνει με τα τετράγωνα, κατά κανόνα δύο σε κάθε διασταύρωση, καπάκια των οπτικών ινών; Τι μάχη θα είναι αυτή; Και ποιος θα είναι ο υπεύθυνος δια την ανύψωσιν; Νομίζω ότι ο πιο ωφελημένος θα είναι αυτός που πουλάει αμορτισέρ αυτοκινήτων...

Είναι τρομερό το πώς καταφέρνουμε να δυσκολεύουμε την ζωή μας σ’ αυτή τη χώρα. Κι έρχεται η άλλη και πανηγυρίζει για την (δήθεν) επιστροφή στην Ελλάδα του Ελληνικού επιστημονικού δυναμικού, που βρίσκεται έξω από ‘δω. Πρόκειται για ένα ακόμη «αφήγημα» στο πλαίσιο της Υπερ-ανάπτυξης, του Υπερ-πλεονάσματος, της Υπερ-σταθερότητας και της Υπερ-αριστείας, η οποία προετοιμάζεται για νέα αυτοδυναμία.

Τρίτη πρωί δεν ξέρουμε τι απέγινε με εκείνο το ferto, ferto στην Βιέννη, θα τα πούμε την επόμενη φορά. Και θα πούμε και μερικά περί Ανακύκλωσης. Ούτε τι θα κάνει απόψε ο Παναθηναϊκός μπορούμε να μαντέψουμε, δυστυχώς.

Καλή αντάμωση την ερχόμενη Τετάρτη. Σας αγαπώ εξωστρεφώς, γεια σας. Στην φωτογραφία οι ίδιοι (?) Ναυτοπρόσκοποι του 58^ου Σ.Ν/Π Βόλου στα Χάνια το 1966, κι αυτός με τα πολιτικά ρούχα ήταν ένας επισκέπτης Γερμανός ορειβάτης!

δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα) την Τετάρτη 13.05.2026, αρ.φύλλου 4637.

κυκλο-φ-οριακα 1279, 6 Μαΐου 2026

 

Ο Μάιος μας έφτασε, εμπρός βήμα ταχύ, να τον προϋπαντήσουμε στο χιόνι το παχύ!

Εμείς εδώ ψέματα δεν λέμε. Άμα δείτε τις χιονισμένες κορφές της Όθρυος θα καταλάβετε. Και στο Πήλιο χιόνισε, δε λέω (ζηλιάρηδες…) αλλά στην Όρθυ είναι το κάτι άλλο. Κι από την άλλη μεριά οι Πρόσκοποι και τα Λυκόπουλα του 58^ου Σ.Ν/Π ήταν για 3ήμερο στο Προσκοπικό Κέντρο Καβαλάρι, στο Κιλκίς, κι ο καιρός ήταν υπέροχος. Τυχεροί. Όμως ό,τι και να γίνει τα λουλούδια και τα δέντρα ανθίζουν, η Φύση ξυπνάει, η Ελλάδα δεν κάνει δίχως Μάη!

Αντιστοίχως ο Βόλος δεν κάνει δίχως Άρχοντα, έτσι λέει ο ίδιος. Έκανε τη βόλτα του στα χωριά, μάζεψε πληροφορίες, κοίταξε και γύρω-γύρω τι τεράστιο έργο έχει κάνει (;) με τους άριστους συνεργάτες που έχει (::) και έκανε συνέντευξη τύπου για να πει πως ναι! θα ξανα-είναι υποψήφιος το 2028 – ψυχραιμία παιδιά, έχουμε καιρό ως τότε. Κι εγώ που περίμενα μια ανανέωση του βουλευτικού προσωπικού της ΝΔ στην Μαγνησία, με δυο νέους υποψήφιους, Άρχοντα και πρώην Αντιπεριφερειάρχισσα, θα πρέπει, δυστυχώς, να αρκεστώ μόνο στην δεύτερη; Αχ! τι τραβάμε κι εμείς οι ψηφοφόροι και δεν το μαρτυράμε, αδέρφια.

Στο μεταξύ διαβάζω και ωραίες συνεντεύξεις, με ωραία σχέδια, από τον Πρόεδρο του Αστικού ΚΤΕΛ. Με το καλό να γίνουν όλα αυτά, να ενεργοποιηθεί ξανά η πάλαι ποτέ γραμμή 11 Άναυρος-Σιδηροδρομικός Σταθμός μέσω Γαζή και Γαλλίας (αν και ούτε ο Σταθμός, ούτε ο Άναυρος, ούτε οι δρόμοι είναι ίδιοι όπως τότε, ποιος θυμάται πότε;), μακάρι να γινόταν αυτό που εμείς οι Συγκοινωνιολόγοι παντού και πάντα εισηγούμαστε εδώ και πολλές συναπτές δεκαετίες: προτεραιότητα στις αστικές συγκοινωνίες μέσα στις πόλεις – μήπως γλιτώσουμε από την απόλυτη κυριαρχία του αυτοκινήτου πάνω στις πάντοτε περιορισμένες ελεύθερες επιφάνειες του οικιστικού ιστού και δι’ αυτών στις ζωές μας. Μισόλογα, μισοέργα, μισοεπενδύσεις, μισοαποφάσεις, μισοκέρδη παιχνίδι να γίνεται, και η ζωή τραβάει την ανηφόρα. Παράδειγμα μικρό πλην τίμιο: η λεωφορειολωρίδα στην οδό Ιάσονος. Ή είναι χρήσιμη ή δεν είναι χρήσιμη για τις συγκοινωνίες. Διότι πώς είναι χρήσιμη όταν από την Τράπεζα της Ελλάδος και πέρα είναι μονίμως κατειλημμένη είτε από μηχανάκια τροφοδιανομέων (ελληνιστί delivery boys) είτε από άνετα ΙΧ, αγνώστου ασυλίας εκ μέρους της Δημοτικής Αστυνομίας. Και από την μεριά του ΚΤΕΛ τίποτε δεν ακούω, όλα καλά κι όλα ωραία. Συμπέρασμα;

Και για να ξέρετε (δεν θυμάμαι αν σας το έχω ξαναγράψει) εμείς εδώ στον Βόλο, οι Συγκοινωνιολόγοι που κάποτε ήμασταν τρεις, και οι άλλες πόλεις μας ζηλεύανε στα Συνέδρια, έχουμε μελετητικά πολλές φορές ασχοληθεί με τις Αστικές Συγκοινωνίες, κι έχουμε καταθέσει μια σειρά από προτάσεις, λίγες από τις οποίες υιοθετήθηκαν, π.χ. η γραμμή 15, οι στάσεις με το κεφαλαίο Σ, τα στέγαστρα, η τηλεματική. Αγνοήθηκαν όλες οι προτάσεις μας που είχαν να κάνουν με μετεπιβίβαση, κάτι που είναι απολύτως συνηθισμένο τόσο στην Ευρώπη (σε πόλεις μεσαίου μεγέθους, που κάποτε τις μελετούσαμε σε Ευρωπαϊκές Ομάδες Εργασίας – αχ! τι θέλω και θυμάμαι…) όσο και στις δικές μας μεγαλουπόλεις Αθήνα-Θεσσαλονίκη. Για παράδειγμα, προτείναμε το 5 να ξεκινάει από τον Άναυρο και όχι από την Αφετηρία, οι επιβάτες του 5 θα φτάνουν στον Άναυρο είτε με το 1, είτε με το 3, είτε με το 15, κανονικά και με πυκνά δρομολόγια κι από εκεί θα επιβιβάζονται στο 5, το ίδιο και στην αντίστροφη κίνηση. Τεράστια εξοικονόμηση χρόνου, δυνατότητα για πολύ περισσότερα δρομολόγια για το 5, που θα γλιτώσει όλη την κίνηση Ιάσονος-Δημητριάδος, πολύ καλύτερη εξυπηρέτηση Αγριάς, Λεχωνίων, Πλατανιδίων. Και τελευταίο, για να μην σας ζαλίζω, μέχρι μελέτη για τραμ έχουμε εκπονήσει γι’ αυτόν τον τόπο, μάλιστα, τράμ! Στον προ-Αρχοντικό Βόλο όλα αυτά, σαν να λέμε στην Προϊστορία…

Από το άλλο ΚΤΕΛ, το Υπεραστικό, έχω εδώ και καιρό ζητήσει κάτι κατά την γνώμη μου πολύ απλό, το οποίο δεν έχει ακόμη ευδοκήσει να γίνει: τα υπερ-σύγχρονα λεωφορεία του που έρχονται στον Βόλο να γράφουν και από πού προέρχονται. Σαφές; Δηλαδή, ξεκινάει το λεωφορείο από Θεσσαλονίκη και φτάνει σήμερα στον Σταθμό, στην μετώπη του γράφει «Βόλος» κι εσύ που περιμένεις κάποιον δικό σου δεν ξέρεις από πού έρχεται αυτό το λεωφορείο. Λέω λοιπόν, τόσο δύσκολο είναι αντί για σκέτο «Βόλος» να γράφει η μετώπη «Θεσ/νίκη-Βόλος»; Υπάρχει κάποιο αντικειμενικό πρόβλημα ή πρόκειται απλώς για «δε βαριέσαι αδερφέ»;

Συνεχίζω να σας αγαπώ υψηλοφρόνως, γεια σας. Στην απολύτως ιστορική φωτογραφία, το καθηγητικό δυναμικό του 2^ου Γυμνασίου Αρρένων Βόλου μπροστά στις Παράγκες, 1969 ή 1970 (με ευχαριστίες στον συμμαθητή Κώστα Δουκαντζή).

δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα) την Τετάρτη 06.05.2026, αρ.φύλλου 4632.

κυκλο-φ-οριακα 1278, 29 Απριλίου 2026

Και πάλι μαζί, Τετάρτη γαρ, η ημέρα που ανταμώνουμε είτε στο χαρτί είτε στον αιθέρα, εδώ και χρόνια ημέρα-ορόσημο για εμάς, Καλημέρα!

Τι να πω και τι να μολογήσω συνάνθρωποι, τρέλα είναι αυτό που ζούμε καθημερινά όλοι εμείς οι κοινοί και τετριμμένοι θνητοί αυτού του κόσμου, που όσο πάει και χειρότερος γίνεται όσο βελτιώνονται οι ψηφιακές του δεξιότητες (ή αριστερότητες, όπως το επιθυμεί κανείς…) ή όσο πιο περίπλοκες γίνονται οι σχέσεις μεταξύ μας. Μυστήρια επί μυστηρίων, συγκαλύψεις επί συγκαλύψεων, εγκλήματα επί εγκλημάτων, κι εγώ να προσπαθώ να ερμηνεύσω τα ανερμήνευτα και να κατανοήσω τα ακατανόητα (ή και τα ανόητα…) μέσα σε ένα περιβάλλον πανάκριβων αθωοτήτων.

Προσβλήθηκε ως Έλλην ο κύριος Βουλγαράκης επειδή η Ευρωπαία Εισαγγελέας τους χαρακτήρισε «απατεώνες». Αλλά δεν θυμάμαι να είχε προσβληθεί όταν ο κύριος Σόιμπλε τον αποκαλούσε «τεμπέλη» – τότε ήταν με το χέρι απλωμένο, ελεήστε τον φτωχό, να την βγάλουμε και φέτος, τώρα έχει καλοφάει, χόρτασε ΟΠΕΚΕΠΕ και υπερ-αναπτύχθηκε, και δεν εννοεί να αφήσει «τα ορφανά του Τσαουσέσκου» να του κάνουν μαθήματα οικονομίας. Γελάστηκε ένας απληροφόρητος (;) Δικαστής και ζήτησε να ξανανοίξει ο φάκελος των υποκλοπών κι ήρθε ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου και τον επανέφερε στην τάξη – τον Δικαστή, εννοείται, όχι τις υποκλοπές που άλλωστε είναι βέβαιον πλέον ότι δεν έγιναν ποτέ. Δεκατρία, ακούς; 13 παλληκάρια και κορίτσια, όλα σαν τα κρύα τα νερά, βρίσκονται αυτή την αποφράδα ώρα χωρίς βουλευτική ασυλία, κι εσύ σκούζεις επειδή δεν έχεις να βάλεις βενζίνη στο αυτοκίνητο – και σιγά το σαράβαλο, αφού δεν είναι Φεράρι η Πόρσε Καγιέν τι να το κάνεις; Αναζητείται ο κατάλληλος «φυσικός δικαστής». Ο άλλος τέτοιος, εκεί στην Λάρισα, στην Δίκη των Τεμπών και του Αιώνα, ψάχνει την άκρη μέσα από μπαζωμένα συντρίμμια και παραλλαγμένους ήχους, έχοντας απέναντι δύο Αρχηγούς Κομμάτων αλλά όχι τον σωστό – τι άκρη θα βγάλει;

Και μέσα σ’ όλα αυτά κάποιος αποπειράθηκε, λέει, να δολοφονήσει τον Τρumpούκο. Ένας 31χρονος Μηχανολόγος Μηχανικός, προγραμματιστής βιντεοπαιχνιδιών και καθηγητής σε φροντιστήριο, ο οποίος φαίνεται ότι «τα πήρε στο κρανίο», κατά την Ελληνική μας λαοφιλή έκφραση, με τις πράξεις και τις συμπεριφορές αυτού του ανεκδιήγητου Προέδρου, και είπε να ξεκαθαρίσει αυτοπροσώπως την υπόθεση. Αν αναλογισθεί κανείς πόσες ψυχές έχει αφανίσει ως τώρα και τι σχεδιάζει για το άμεσο μέλλον αυτό το αιμοβόρο τέρας, εγώ προσωπικά δεν θα έλεγα «όχι» – σκέφτομαι και τις αντίστοιχες, πολύ πιο άδικες, εκτελέσεις του Κένεντυ, του Λίνκολν και των άλλων προέδρων αυτού του βαθύτατα δημοκρατικού έθνους.

«Στα σκοτεινά πηγαίνουμε, στα σκοτεινά προχωρούμε…» «Οι ήρωες προχωρούν στα σκοτεινά», έγραψε ο Γιώργος Σεφέρης. Εμείς ήρωες δεν είμαστε, απλώς στα σκοτεινά προχωρούμε, ελπίζοντας κάποτε να βγούμε στο φως.

Με το φως των προβολέων, πάντως, η καινούργια διαγράμμιση στον δρόμο Βόλου-Αγριάς (για παραπέρα δεν ξέρω, δεν πήγα) λειτουργεί πολύ καλά, δυο-τρεις φορές έχουμε γράψει στο παρελθόν σχετικά, ίσως κάποιος τα διάβασε και φιλοτιμήθηκε, επιτέλους, μια χαρά διαγράμμιση, τόσο στο κέντρο όσο και στα άκρα του δρόμου, υπάρχει πλέον και θα κρατήσει όσο κρατάνε όλες οι ίδιες διαγραμμίσεις στην Ελλάδα.

Άλλες τόσες φορές έχουμε γράψει για την ανάγκη διαπλάτυνσης της οδού Αγησάνδρου στις Αλυκές, τελευταία μετά την διακοπή της κυκλοφορίας στον Εθνικό Δρόμο λόγω Αλυγαρορέματος και την διοχέτευση όλου του φόρτου στην οδό Αγησάνδρου. Στις 19.11.2025 η στήλη έγραφε: «Πρώτο ζήτημα η οδός Αγησάνδρου, ένας χρήσιμος (και χωρίς παράκαμψη) δρόμος, παράλληλος της πεζοδρομημένης παραλιακής οδού Ηρώων Πολυτεχνείου. Που διανοίχτηκε άρον-άρον, αν θυμάμαι καλά, κι έμεινε στενή σε δυο σημεία. Πάνε πάνω από 15 χρόνια από τότε και μια απαλλοτρίωση καμιά 50ριά μέτρων δεν κατέστη δυνατή ώστε να αποκτήσει το κανονικό εύρος του ο δρόμος. Σε «ομαλές» συνθήκες αυτές οι στενώσεις δεν γίνονται ιδιαίτερα αισθητές, τώρα δημιουργείται πρόβλημα στην έντονη κυκλοφορία δύο κατευθύνσεων. Πού κολλάει το πράμα;». Και στις 14.01.2026 έγραφε: «Κι εγώ αργοσέρνομαι στην οδό Αγησάνδρου, στην οποία ούτε σκέψη υπάρχει για την διάνοιξη των στενώσεων – όλα καλά και τα κουκιά μπαγλάν, που έλεγαν κάποτε κι οι μάγκες». Και προχθές, εν αιθρία (μεταφορικώς και κυριολεκτικώς), τη απαραιτήτω συνοδεία (όλα δοτικές!) μπινελικίων, ο Άρχοντάς μας ανακοίνωσε την διαπλάτυνση – είμαι απολύτως βέβαιος ότι κάποιος από τους δεκάδες παρατρεχάμενους διαβάζει κυκλο-φ-οριακα και αυτός ενημέρωσε τον Άρχοντα ότι υπάρχει κάπου ένας δρόμος κλπ, κλπ. Διότι είμαι επίσης βέβαιος ότι ο επίσημος άρχοντας των Αλυκών στα διάφορα τάτσι-μίτσι-κότσι ουδέποτε αναφέρθηκε εις την οδόν Αγησάνδρου (όπου ο Αγήσανδρος ο Ρόδιος ήταν ο γλύπτης της ιστορικής ελληνιστικής μαρμάρινης σύνθεσης «Ο Λαοκόων και οι γιοί του», μαζί με τον Αθηνόδωρο και τον Πολύδωρο, που βρίσκεται στο Μουσείο του Βατικανού). Άντε λοιπόν, με το καλό να πραγματοποιηθεί κι αυτή η χρονίζουσα διάνοιξ-ούλα (πάλι κορδέλες θα ‘χουμε, να μου το θυμηθείτε).

Για το ρέμα στον Αη Γιάννη δεν έχω νεώτερα. Όπως είχα καθήκον (λέω εγώ τώρα βαριές κουβέντες: καθήκον!) ενημέρωσα αρμοδίως τους περιφερειακούς και τους τοπικούς αρμοδίους, οι οποίοι δεν είχαν ιδέα περί του θέματος, και οι οποίοι, επί πλέον, με ενημέρωσαν ότι – ακούστε και φρίξτε Χριστιανοί! – η αγαπητή Εταιρεία ΤΕΡΝΑ, που έχει αναλάβει με ανάθεση τα «έργα αποκαταστάσεων» στο Πήλιο (και αλλού, αλλά εμάς εδώ μας ενδιαφέρει) δεν υποβάλει πουθενά μελέτες, ούτε τεχνικές ούτε περιβαλλοντικών επιπτώσεων, δεν ενημερώνει κανέναν, δεν δίνει σε κανέναν λογαριασμό, κάνει ό,τι νομίζει, διότι κατέχει το αλάθητον! Όπου αλάθητον η μετατροπή ενός ρέματος-βιοτόπου σε τσιμεντένιο αγωγό! Να χαιρόμαστε!! Έχει κι άλλα, πολλά ρέματα το Πήλιο.

Σας αγαπώ μεγαλοφώνως, γεια σας. Στην φωτογραφία, καθώς το Καλοκαίρι πλησιάζει, Ναυτοπρόσκοποι του 58^ου Σ.Ν/Π Βόλου (ανάμεσά τους και ο γράφων) το 1966, στο Χορευτό! 

δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα) την Τετάρτη 29.04.2026, αρ.φύλλου 4628.

Το ρέμα του Αη Γιάννη, η Μαυρούτσα, 19 Απριλίου 2026

Στα αμέσως προηγούμενα κυκλο-φ-οριακα 1277 δημοσιεύτηκε μία (1) φωτογραφία από το ρέμα, και μία παράγραφος στο κείμενο που περιγράφει αδρομερώς την κατάσταση. 

Και λέγοντας περί αντιπλημμυρικής προστασίας, Κυριακή του Θωμά με θαυμάσιο καιρό, παιδιά και εγγονό εξαμηνίτη, πήραμε πάλι τον δρόμο του βουνού. Μέσα στο όργιο της φύσης, όπου το φρέσκο πράσινο δένει με το ροζ της κουτσουπιάς και της πασχαλιάς, σε μία οδό αρκετά περιποιημένη, θα έλεγα, σιγά-σιγά και χωρίς απρόοπτα ή αξιοσημείωτα φτάσαμε κάποτε στον Αη Γιάννη του ακύμαντου Αιγαίου. Με ειδικό σκοπό. Να δούμε, να καταλάβουμε και να αποτυπώσουμε τι ακριβώς αντιπλημμυρικό έργο διεξάγει η μεγάλη και τρανή ΤΕΡΝΑ στο ρέμα του Αη Γιάννη, με το όνομα Μαυρούτσα, η οποία, όταν θύμωσε, τον Σεπτέμβριο του 2023, πήρε μαζί της τρεις γέφυρες (μία ψηλά, στον Εθνικό Δρόμο Κισσός-Μούρεσι, και δύο χαμηλά, στην κατασκήνωση της ΧΑΝ και την παραλιακή με το δικτύωμα, την αποκαλούμενη και Γέφυρα ΛεΚαΤράβα), ολόκληρον τον παρόχθιο δρόμο, την μισή κατασκήνωση και καμιά δεκαπενταριά αυτοκίνητα. Απίστευτο πραγματικά, το βλέπαμε αμέσως μετά και δεν πιστεύαμε στα μάτια μας. Και… ήρθε ο καιρός. Στο ιστολόγιό μου θα υπάρξουν πολλές φωτογραφίες, αλλιώς η κατάσταση δεν περιγράφεται. Με δυο λέξεις, χτίζεται ένας Κηφισός, που του λείπει μόνο η άνω πλάκα, με την επιφάνεια του δρόμου. Η κοίτη εγκιβωτίζεται με ισχυρά σίδερα και μπετόν πάχους 60 cm και εκατέρωθεν υψώνονται περίπου 5 m τοιχία επίσης με 60 cm μπετόν. Μέχρι ένα σημείο – και δεν ξέρω αν θα συνεχιστεί – από την επάνω στροφή προς τα κάτω, στο κέντρο της όλης διατομής υψώνεται ένα ακόμη ίδιου ύψους και πάχους τοιχίο, κάτι σαν διαχωριστής ρευμάτων, αν το εξηγώ καλά.

Τρόμαξα, αδέρφια, τρόμαξα. Αν αυτή είναι η λύση για τα αρχέγονα Πηλιορείτικα ρέματα, που ξέρουμε ότι είναι η χαρά της άγριας φύσης, η χαρά της βλάστησης, η ζωή του βουνού μας και των ανθρώπων του, αν το μέλλον τους είναι τσιμέντο να γίνει, τότε αλίμονο, αλίμονο σ’ εμάς, στα παιδιά μας, στον τόπο μας. Να τον πουλήσουμε στους Εβραίους να ησυχάσουμε.

Εδώ δημοσιεύονται οι περισσότερες φωτογραφίες που τραβήχτηκαν εκείνη την ημέρα, Κυριακή 19 Απριλίου 2026.

Για να μπορέσει, όποιος/-α ενδιαφέρεται, να αποκτήσει μια πληρέστερη εικόνα. 

Παραπέρα έχω θέσει στην (οποιαδήποτε) Ηγεσία του Νομού το ερώτημα αν υπάρχει σχετική εγκεκριμένη Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων γι΄αυτό το "αντιπλημμυρικό έργο" της ΤΕΡΝΑ και αναμένω απαντήσεις...

(η σειρά των φωτογραφιών είναι από το δρομάκι της "Σεβίλλης" προς τα ανάντη του ρέματος και επιστροφή στα κατάντη)

κυκλο-φ-οριακα 1277, 22 Απριλίου 2026

 

Καλημέρα συμπολίτισες, συμπολίτες και απανταχού αναγνώστες! Χθες ήταν η θλιβερή επέτειος του στρατιωτικού πραξικοπήματος της 21^ης Απριλίου 1967, μια επέτειος που οι Νέο-Έλληνες δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε, παρά τα όποια «κοινωνικά δίκτυα», τις τεχνικές νοημοσύνες, τους Λαζαρίδηδες και τ’ άλλα παιδιά, τους Ακύλες κι όλον αυτόν τον ζόφο που σκοπό του έχει να συσκοτίσει τον νου μας. Να θυμόμαστε ότι εμείς είμαστε, πρέπει να είμαστε, «η Ελλάδα που αντιστέκεται, η Ελλάδα που επιμένει». Γιατί ο ζόφος θρέφει τέρατα, το ίδιο έγινε και τότε, κι είδαμε και πάθαμε να καθαρίσουμε τον τόπο από τα αποβράσματα, σήμερα δεν δικαιολογείται καμία επανάπαυση, κανένας εφησυχασμός – «ο φασισμός δεν έρχεται απ’ το μέλλον, καινούργιο τάχα κάτι να μας φέρει / τι κρύβει μεσ’ στα δόντια του το ξέρω / καθώς μου δίνει γελαστός το χέρι…τον φασισμό βαθιά κατάλαβέ τον / δεν θα πεθάνει μόνος, τσάκισέ τον» Φώντας Λάδης, Θάνος Μικρούτσικος, Μαρία Δημητριάδη.

Και είναι πολλοί, συν-άνθρωποι, πάρα πολλοί σήμερα οι γελαστοί που μας δίνουν το χέρι, οι «ινφλουένσερς» (επηρεαστές-επιδράστες) οι «ποντκάστερς» (όποιος γουστάρει κάνει κι ένα δικό του κανάλι), οι «λάιφστάιλερς» (όλοι αυτοί κι αυτές που σήμερα παντρεύονται στα κόκκινα χαλιά κι αύριο χωρίζουν), οι κυβερνητικοί του είδους Γεωργιάδη (χωρίς πολλά χαμόγελα αυτός, ειν’ αλήθεια) αλλά και της τοπικής ανέμελης ηγεσίας, αλλά και παραέξω, δείτε τι γίνεται στην Ευρώπη και στην μεγάλη και τρανή Ένωση της κυρίας φον ντερ Λάιεν, δείτε τους ατιμώρητους τραμπουκισμούς Νετανιάχου και Τραμπ. Ο φασισμός είναι κοντά μας, δίπλα μας, μας πιπιλίζει καθημερινά το μυαλό μέσω της άθλιας τηλεόρασης και του ατελείωτου τζόγου, αλλά και μέσω του κραταιού Χόλυγουντ, που μόνο «θρυλικά» τέρατα κινηματογραφεί πλέον.

Και άλλο τι δεν έχω να προσθέσω. Τέτοιες μέρες αναπολώ τα νιάτα μου κι αισθάνομαι υπερήφανος για το μικρό, το ελάχιστο λιθαράκι που πρόσθεσα κι εγώ για την ανασυγκρότηση αυτής της έρμης της Ελληνικής Δημοκρατίας…

Πέρασα την γέφυρα στο Αλυγαρόρεμα. Μία ακόμη γεφυρούλα, προσθήκη στις δεκάδες (ή μήπως εκατοντάδες) που έχει η περιοχή μας, μια πολύ χρήσιμη γέφυρα, απαραίτητη εδώ και εκατοντάδες (!!) χρόνια, καλοφτιαγμένη μου φάνηκε, άλλη φορά θα την εξετάσω λεπτομερέστερα. Κι όσο για τα «εγκαίνια» και τον αμίλητο Υπουργό, χάρηκα πολύ και θυμήθηκα εκείνη την άλλη καινούργια γέφυρα, στον Κραυσίδωνα, στην προέκταση της οδού Χαϊδαρίου, έτοιμη στα τέλη του 2024, που σχεδόν κανένας δεν την πήρε χαμπάρι, και καλώς, θα πω, αυτά είναι μικρο-έργα με μεγάλο, βέβαια, κόστος και υψηλή χρησιμότητα που καλώς γίνονται αλλά δεν είναι και Παρθενώνες για να πανηγυρίζονται έξαλλα. Για το καθ’ αυτό έργο της γέφυρας αυτής στον Κραυσίδωνα η στήλη είχε εκφράσει κάποιες επιφυλάξεις-αντιρρήσεις στα κυκλο-φ-οριακα 1217, 27.11.2024, αν θέλετε τα βλέπετε στο ιστολόγιο.

Έτοιμο, λοιπόν, το Αλυγαρόρεμα. Και καπάκι νέα εξαγγελία εκατομμυρίων για «αθλητικό πάρκο» (με ό,τι σημαίνει αυτό) στην βόρεια άκρη του Πεδίου Άρεως, μεταξύ Εκθεσιακού Κέντρου και βενζινάδικου/πανεπιστημίου. Θα περιμένουμε να εκπλαγούμε. Κι ως τότε ας μη το μπερδεύουμε με το Πάρκο του Πεδίου Άρεως, που εκτείνεται (εκτεινόταν, για την ακρίβεια) νότια του Εκθεσιακού Κέντρου, σήμερα νότια του υπό ανέγερσιν Μουσείου της Αργούς. Το οποίο Μουσείο, κακό να μην το ‘βρει, αλλά χτίζεται στον χώρο όπου υπήρχαν από το 2007-8 μεγάλες υπόγειες δεξαμενές με σκοπό την συλλογή βρόχινων υδάτων και την αντιπλημμυρική προστασία της Νεάπολης. Τα κυκλο-φ-οριακα 1258 στις 26.11.2025 ξανα-γράφουν σχετικά, κι αυτά αν θέλετε τα βλέπετε στο ιστολόγιο.

Και λέγοντας περί αντιπλημμυρικής προστασίας, Κυριακή του Θωμά με θαυμάσιο καιρό, παιδιά και εγγονό εξαμηνίτη, πήραμε πάλι τον δρόμο του βουνού. Μέσα στο όργιο της φύσης, όπου το φρέσκο πράσινο δένει με το ροζ της κουτσουπιάς και της πασχαλιάς, σε μία οδό αρκετά περιποιημένη, θα έλεγα, σιγά-σιγά και χωρίς απρόοπτα ή αξιοσημείωτα φτάσαμε κάποτε στον Αη Γιάννη του ακύμαντου Αιγαίου. Με ειδικό σκοπό. Να δούμε, να καταλάβουμε και να αποτυπώσουμε τι ακριβώς αντιπλημμυρικό έργο διεξάγει η μεγάλη και τρανή ΤΕΡΝΑ στο ρέμα του Αη Γιάννη, με το όνομα Μαυρούτσα, η οποία, όταν θύμωσε, τον Σεπτέμβριο του 2023, πήρε μαζί της τρεις γέφυρες (μία ψηλά, στον Εθνικό Δρόμο Κισσός-Μούρεσι, και δύο χαμηλά, στην κατασκήνωση της ΧΑΝ και την παραλιακή με το δικτύωμα, την αποκαλούμενη και Γέφυρα ΛεΚαΤράβα), ολόκληρον τον παρόχθιο δρόμο, την μισή κατασκήνωση και καμιά δεκαπενταριά αυτοκίνητα. Απίστευτο πραγματικά, το βλέπαμε αμέσως μετά και δεν πιστεύαμε στα μάτια μας. Και… ήρθε ο καιρός. Στο ιστολόγιό μου θα υπάρξουν πολλές φωτογραφίες, αλλιώς η κατάσταση δεν περιγράφεται. Με δυο λέξεις, χτίζεται ένας Κηφισός, που του λείπει μόνο η άνω πλάκα, με την επιφάνεια του δρόμου. Η κοίτη εγκιβωτίζεται με ισχυρά σίδερα και μπετόν πάχους 60 cm και εκατέρωθεν υψώνονται περίπου 5 m τοιχία επίσης με 60 cm μπετόν. Μέχρι ένα σημείο – και δεν ξέρω αν θα συνεχιστεί – από την επάνω στροφή προς τα κάτω, στο κέντρο της όλης διατομής υψώνεται ένα ακόμη ίδιου ύψους και πάχους τοιχίο, κάτι σαν διαχωριστής ρευμάτων, αν το εξηγώ καλά.

Τρόμαξα, αδέρφια, τρόμαξα. Αν αυτή είναι η λύση για τα αρχέγονα Πηλιορείτικα ρέματα, που ξέρουμε ότι είναι η χαρά της άγριας φύσης, η χαρά της βλάστησης, η ζωή του βουνού μας και των ανθρώπων του, αν το μέλλον τους είναι τσιμέντο να γίνει, τότε αλίμονο, αλίμονο σ’ εμάς, στα παιδιά μας, στον τόπο μας. Να τον πουλήσουμε στους Εβραίους να ησυχάσουμε.

Σας αγαπώ διορατικώς, γεια σας. Στην φωτογραφία, μικρή εικόνα του έργου (ΧΣ).

δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα) την Τετάρτη 22.04.2026, αρ.φύλλου 4623.

κυκλο-φ-οριακα 1276, 15 Απριλίου 2026

Χριστός Ανέστη! Το είπανε όλοι άπαντες, έγινε γνωστό σε ολόκληρη την Ελληνική Επικράτεια και όχι μόνο, παντού όπου υπάρχει Ελληνισμός και Ορθοδοξία. Μέχρι και άγιο φως αεροπορικό μας ήρθε φέτος, εγώ άλλη τέτοια διαδικασία «με τιμές αρχηγού κράτους» στο Αεροδρόμιο της Νέας Αγχιάλου δεν θυμάμαι, μπορεί να κάνω και λάθος. Και εκεί παρόντες οι Πρόσκοποι, αυτή τη φορά, και ορθώς, το 6^ο Σύστημα Αεροπροσκόπων Βόλου πάση δυνάμει, από λυκόπουλα μέχρι παππούδες καληώρα. Και του χρόνου να είμαστε εδώ να ξανα-γιορτάσουμε Πάσχα – του Λαζάρου συναυλία, φέτος και διπλή, Μεγάλη Τετάρτη συλλογή προσφορών, Μεγάλη Πέμπτη πρωί Καλή Πράξη Άσπρες Πεταλούδες, βράδυ Εγκώμια Αγία Τριάδα-Παναγία Τρύπα, Μεγάλη Παρασκευή Επιτάφιος Ι.Ν. Αγίων Κωνσταντίνου & Ελένης, Σάββατο Ανάσταση χωρίς βεγγαλικά, Κυριακή Οβελίας «παραδοσιακός», που λένε, Δευτέρα ανάπαυση σώματος και ψυχής, Τρίτη …γραφή – αυτό, έτσι είναι για μας το Πάσχα. Λίγο διαφορετικά ήταν και τότε, στην φωτογραφία, Πάσχα 29 Απριλίου 1962, εγώ μόλις 9 χρονών, με οικογένεια, γιαγιά, συγγενείς και γείτονες στην χωμάτινη αυλή του αντισεισμικού σπιτιού μας, με ξύλινη σούβλα και σιδερένια στηρίγματα made by Glavanis, όπου δούλευε ο Πατέρας-Ψήστης. Από αυτή την ομήγυρη επιζούμε εγώ (ο μικρότερος), ο ξάδερφος με την κιθάρα και ο αδερφός που μας φωτογραφίζει.

Ουρές αυτοκινήτων τεράστιες στους εθνικούς δρόμους, φαινόμενο φυσιολογικό και λογικό, που επιτείνεται από τα μετωπικά διόδια, όπου άκουσον! άκουσον! οι υπάλληλοι στα Μάλγαρα αναγκάστηκαν να σηκώσουν τις μπάρες. Αναγκάστηκαν, οι έρμοι. Που θα έπρεπε με άνωθεν εντολή (Κυρανάκης αρμόδιος; ή ο μεγάλος Δήμας;) χθες, Δευτέρα του Πάσχα, να είναι ανοιχτές όλες οι μπάρες, σε όλα τα άπειρα διόδια στους Αυτοκινητοδρόμους, τόσα λεφτά κονομάνε όλοι του κυκλώματος, από βενζινάδικα μέχρι «παραχωρησιούχες» εταιρείες, μέχρι Κράτος (αυτό κι αν κονομάει…) από τις τελείως άνευ λόγου τρελές και καθαρά κερδοσκοπικές αυξήσεις στα καύσιμα. Αφού, αν έχω καταλάβει καλά, ο παράφρων ηγεμών έχει αποκλείσει τα στενά του Ορμούζ και πετρελαιοφόρα πλοία δεν διέρχονται με αυξημένα έξοδα γιατί τα αραβικά καράβια, που δεν περνούν από εκείνη την γειτονιά να πουλάνε με αυξημένες τιμές; Αν έχετε απάντηση ευχαρίστως θα την ακούσω.

Το Σάββατο του Λαζάρου με την Χορωδία της Αγριάς μεταβήκαμε στον Λαύκο και τραγουδήσαμε μέσα στην «Παναγία βροντού» στην μητρόπολη, ας πούμε, του χωριού, στην κεντρική πλατεία, που στην πραγματικότητα είναι αφιερωμένη στην Γέννηση της Θεοτόκου, εορτάζει στις 8 Σεπτεμβρίου, και επειδή τότε ξεκινούν τα πρωτοβρόχια (αν έχετε ακουστά σας, οι ακατασχέτως μετεωρολογούντες…), που συνοδεύονται από αστραπές και βροντές, πήρε το προσωνύμιο «βροντού» (αυτά κι άλλα πολλά και πολύ ενδιαφέροντα υπάρχουν σε ένα φωτοτυπημένο Α4 διπλής όψης, άριστα επιμελημένο από τον Γιάννη Λουλούδα). Τραγουδήσαμε, που λέτε, πέντε ξενόγλωσσα και δύο ελληνόγλωσσα άσματα, ενώπιον πυκνού ακροατηρίου, το οποίο αποτελούνταν από όχι πολλούς Έλληνες και αρκετά περισσότερους Ξένους, κυρίως Γερμανούς, που κατοικούν, κατά κανόνα, μονίμως εδώ και χρόνια στο Νότιο Πήλιο. Καλή εμπειρία, μία ακόμη προσθήκη στις πολλές που από το 1997 με συνοδεύουν στο χορωδιακό τραγούδι. Άλλα άλλο ήθελα να πω, κι όχι να παινευτώ για μία ακόμη χορωδιακή επιτυχία.

Ήθελα να πω πως πηγαίνοντας από τον Βόλο στον Λαύκο με το πούλμαν περάσαμε υποχρεωτικά μέσα από το περίφημο Μετόχι, είχα καιρό να περάσω αυτή τη στενωπό, περάσαμε αδιαταράκτως! Επιστρέφοντας όμως μεσημεράκι, φυσικά από τον ίδιο δρόμο, άλλος δεν υπάρχει, μπήκαμε στο στενό κι αργήσαμε να βγούμε. Διότι απλούστατα από την απέναντι κατεύθυνση, προς Λαύκο δηλαδή, ύπήρχαν δύο αυτοκίνητα. Συνάντηση αποκλείεται, άντε να κάνουν όπισθεν οι χριστιανοί, να περάσουμε εμείς με το ογκωδέστερο όχημα. Κι αν τυχαίνει (που θα τυχαίνει το καλοκαίρι οπωσδήποτε, είναι αδύνατον να μην…) να υπάρχουν ΙΧ κι από τις δυο κατευθύνσεις ποιος κάνει όπισθεν; Ερωτώ.

Να λοιπόν το αμέσως επόμενο απαραίτητο έργο οδοποιίας στο Πήλιο. Το οποίο έργο οι ακριβείς πληροφορίες μου λένε ότι έχει και έτοιμη μελέτη, ζώνη διέλευσης, μάλλον και απαλλοτριώσεις, τα πάντα, χρειάζεται μόνο χρηματοδότηση και δημοπράτηση – ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν, λαμπρότατον.

Και η «πηγή» μου είπε κι ένα άλλο επιχείρημα. Φτιάξαμε, λέει, ένα εξαιρετικό λιμάνι στον Πλατανιά, που μπορεί να δώσει ζωή και κίνηση και δυνατότητες σε όλον τον Νομό και ιδιαίτερα στο Νότιο Πήλιο, κι αυτό το λιμάνι χρειάζεται μια καλή οδική σύνδεση. Και δεν μπορεί να υπάρξει καλή εξυπηρέτηση αν δεν λειτουργήσει η Παράκαμψη Μετοχίου.

Έλεγα να πούμε κι άλλα περί κρισίμων παρακάμψεων, αλλά όπως βγήκα για λίγο από την κεντρική μας πόρτα, ήρθε κάτι και με χτύπησε άγρια στο μυαλό. Πριν από λίγες μέρες ολοκληρώθηκε στην γειτονιά μας ένα σκάμα για οπτικές ίνες. Βγαίνοντας είδα πάλι, φράγματα και κορδέλες, στην απέναντι πλευρά του δρόμου. Ενδιαφέρθηκα και πήρα τις εξής ατόφιες απαντήσεις: α) αυτό που τέλειωσε ήταν δίκτυο της ΔΕΗ, τώρα θα κάνουμε δίκτυο της Vodafone β) Εγώ: μα καλά, η ΔΕΗ δεν κάνει εναέριο δίκτυο; Αυτό (το όργανο): ναι, αλλά κάνει και υπόγειο! γ) (το καλύτερο) Εγώ: αφού είναι έτσι γιατί, ρε παιδιά, δεν κάνατε ένα σκάμα να περάσουν και τα δύο καλώδια, παρά πρέπει να σκάψετε δύο φορές; Αυτό: τι να σας πω κύριέ μου, εμείς, όλοι μαζί, το ζητήσαμε, αλλά ο Δήμαρχός σας δεν το ενέκρινε!! Εγώ: σοβαρά μιλάς; Αυτό: σοβαρότατα, ο Δήμαρχος δεν μας έδωσε άδεια για ένα, ενιαίο σκάμα, και τώρα βγαίνει στα κανάλια και λέει αυτά που λέει.

Μάρτυς μου ο αναστηθείς Κύριος, ούτε λέξη δεν έχω παραλλάξει από αυτόν την μνημειώδη διάλογο. Ποιος, τι, πώς και γιατί δεν γνωρίζω, γνωρίζω μόνον αυτό που άκουσα, ο Δήμαρχος δεν μας έδωσε άδεια για ένα, ενιαίο σκάμα.

«Κοίτα με στα μάτια / πάτα όπου πατώ / κράτα με καλά απόψε / μην αναληφθώ», τι άλλο μου μένει να κάνω άραγε;

Σας αγαπώ κυκλοθυμικώς, γεια σας. Για την φωτογραφία τα είπαμε παραπάνω. 

δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα) την Τετάρτη 15.04.2026, αρ.φύλλου 4618.

κυκλο-φ-οριακα 1275, 8 Απριλίου 2026

Μεγάλη Τετάρτη φτάσαμε!! Πάσχα παραμεθαύριο και η στήλη σάς εύχεται από βάθους καρδίας να περάσετε υπέροχα, σωματικά και πνευματικά, κι αυτό το Πάσχα των Ελλήνων, που τόσο ωραία περιέγραψε ο Γιώργος Θέμελης, μελοποίησε ο Σταύρος Κουγιουμτζής και τραγούδησε ο Γιώργος Νταλάρας. Κάτι τρελά με τον καιρό ακούω πάλι – τι φιάσκο ήταν πάλι αυτό με την φοβερή και τρομερή κακοκαιρία Erminio και τα μηνύματα του 112 κάτω από σχεδόν απολύτως έναστρο ουρανό… Κάτι ακούω, που λέτε, αλλά εγώ τα έχω ετοιμάσει τα τσουμπλέκια όλα, ψησταριά, κάρβουνα, μοτέρι, όλα, το κατσίκι λείπει μόνο αλλά θα ‘ρθει στην ώρα του, έτσι με είπε. Στην ώρα μας κι εμείς ως Πρόσκοποι, αύριο το πρωί θα επισκεφθούμε με όσες προσφορές συγκεντρώσουμε το Ίδρυμα Άσπρες Πεταλούδες και την Μεγάλη Παρασκευή το βράδυ θα λιτανεύσουμε τον Επιτάφιο του Ι.Ν. Αγίων Κωνσταντίνου & Ελένης, όπως κάνουμε κάθε χρόνο από το 1956!

Όχι, η γέφυρα στο Αλυγαρόρεμα, το μοναδικό, για την ώρα τουλάχιστον, αντιπλημμυρικό έργο που αφορά τον Βόλο δεν θα είναι έτοιμη πριν την Κυριακή, όπως είχε αρχικά μεγαλοφώνως δηλωθεί, να ευχόμαστε να μην ξεπεράσει τον Θωμά. Τα υπόλοιπα αντιπλημμυρικά έργα για την «ασφαλή Μαγνησία», που οι μελέτες τους κόστισαν 800.000 € (μάλιστα Κύριε!) και τα ίδια θα κοστίσουν 17 εκατομμύρια (έλα Παναγία μου!) αλλά εμείς έχουμε διαθέσιμα μόνο 10 εκατομμύρια και τώρα έχουμε αμοληθεί (;) να βρούμε αρμοδίως ακόμη 7, τι να σας πω, δεν ξέρω πότε θα πραγματοποιηθούν. Είναι κι αυτός ο οπεκεπές στη μέση, μας έχει αναστατώσει βρε παιδί μου, ούτε το ΚΚΕ δεν την «πάει» αυτή την στρίγγλα την Ρουμάνα που μας έχει βάλει στο τρέξιμο, έχουμε παλληκάρια και κορίτσια σαν τα κρύα τα νερά να φροντίσουμε, με τα ρέματα της Μαγνησίας θα ασχολούμαστε; Έγινε και μια άπελπις προσπάθεια να ζητηθούν κάποιες εξηγήσεις, πλην εις μάτην, σύσσωμος η κανοναρχούσα τριάς Περιφερειάρχης, Πρύτανις (του Πρυτάνεως και μη προς κακοφανισμόν σας το «ι») και Άρχοντας απαγόρεψαν κάθε ερώτηση και μας άφησαν στα σκότη, μαζί με την απορία των 800.000 €.

Μετά από αυτά ανακοινώθηκαν κι άλλα έργα, μακράς πνοής και συγκεκριμένα τέσσερις (4) κυκλικοί κόμβοι: δύο στον Περιφερειακό Δρόμο και δύο στον δρόμο Βόλου-Βελεστίνου. Και καλά, στον Περιφερειακό άντε, ας γίνουν, χρήσιμοι θα είναι αν γίνουν όπως πρέπει. Αλλά στον δρόμο Βόλου-Βελεστίνου θα είναι λάθος. Και τούτο διότι αυτός ο δρόμος, σήμερα Εθνική Οδός αρ. 6, έχει άμεση πρόβλεψη, έχει ήδη χαρακτηριστεί ως μελλοντικός Αυτοκινητόδρομος και έχει ήδη πάρει και αριθμό Α12. Χρειάζεται μόνο δύο Ανισόπεδους Κόμβους, έναν στο Σέσκλο κι έναν στην Β’ ΒΙΠΕ. Θυμίζω ότι το κύριο στοιχείο που χαρακτηρίζει έναν Αυτοκινητόδρομο είναι οι Ανισόπεδοι Κόμβοι. Και οι κυκλικοί κόμβοι είναι Ισόπεδοι Κόμβοι. Γίνομαι κατανοητός; Κατασκευάζοντας (πανεύκολα) δύο, κι όχι έναν, κυκλικούς κόμβους σ’ αυτόν τον δρόμο αυτομάτως απεμπολούμε την δυνατότητα να έχουμε ένα σωστό Αυτοκινητόδρομο, με όλα τα συμπαρομαρτούντα, για είσοδο στην πόλη μας και για την επικοινωνία Βόλου-Λάρισας-Αθήνας-Θεσσαλονίκης. Αυτό πρέπει να γίνει και εκεί και τότε πρέπει να υπάρξουν οι πανηγυρισμοί, τα υπόλοιπα είναι όχι απλώς κουβέντα να γίνεται, είναι λάθος. Και από ό,τι ξέρω γι’ αυτούς τους δύο Ανισόπεδους Κόμβους πρέπει να υπάρχουν τουλάχιστον προμελέτες – σίγουρα για την ΒΙΠΕ, από τότε που γινόταν η μεγάλη συζήτηση για την σύνδεση του Βελεστίνου, που κατέληξε στην υπάρχουσα… μονόδρομη γέφυρα, αλλά και κατά μεγάλη πιθανότητα και για το Σέσκλο, λίγο αν ψάξει η Περιφέρεια θα τις βρει.

Επίσης κάτι διάβασα και περί Παράκαμψης της Άλλης Μεριάς. Μία ακόμη μελέτη που χρονίζει στα συρτάρια της Περιφερειακής Ενότητας και, αν θυμάμαι καλά, είναι σε προχωρημένο στάδιο. Μακάρι να βγει στην επιφάνεια, μακάρι να γλιτώσει ο οικισμός από την διέλευση μέσα από το στενό δρομάκι – που είναι Δημοτική Οδός, ας μην ξεχνιόμαστε – και μακάρι να δημιουργηθεί ένας παρακαμπτήριος δρόμος, που να συνδεθεί με την άλλη απολύτως απαραίτητη Παράκαμψη Πορταριάς. Ξέρω, τέτοια λέω και θα σηκωθεί ο αείμνηστος Δήμαρχος Κοντορίζος και θα με βαράει στο κεφάλι, αν δεν αγροικούσε τις θηριώδεις νταλίκες της «Ζαγορίν» να παίρνουν τα κεραμίδια του μανάβικου δεν μπορούσε να κοιμηθεί – πλάκα κάνω, κι ας με συγχωρήσει η καλή οικογένειά του, πάντως η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν συναίνεσε, ούτε καν συζήτησε την δυνατότητα οδικής παράκαμψης της Πορταριάς του. Κι ας είναι, ξαναλέω, απαραίτητη.

Παραμονές Πάσχα κι εμείς ζούμε πάλι μεγάλες στιγμές. Και προσδοκούμε την υπεσχημένη πλήρη αποκατάσταση των οδοστρωμάτων, μετά την λαίλαπα των οπτικών ινών. Από τις οποίες οπτικές ίνες ιδίως προσδοκούμε το αποτέλεσμα όλης αυτής της αναστάτωσης, τουτέστιν την βελτίωση των άθλιων συνδέσεων internet, που όμοιές τους ούτε στο Τζιμπουτί (διαπιστωμένα…) δεν υπάρχουν. Για να δούμε τι θα δούμε, αδέρφια!

Α! και να μην το ξεχάσω: αύριο, Μεγάλη Πέμπτη, μεσάνυχτα ώρα 12:00 στην Αγία Τριάδα θα ψάλει τα εγκώμια η γνωστή «Παρέα της Μ.Πέμπτης», που με επικεφαλής τον Νίκο Παρθένη από το 1981 (!) περιδιαβαίνει στις Εκκλησιές της περιοχής μας αυτή την μεγάλη νύχτα. Στην συνέχεια θα πάμε στην μυσταγωγία της Παναγίας Γορίτσας (Τρύπας). Όσοι πιστοί προσέλθετε.

Και μιλώντας για έργα (και ημέρες…) ένα μικρό αλλά μεγάλο (!!) θέμα. Ξανα-πέρασα από τον δρόμο έξω απ’ τα Καλά Νερά και έξω απ’ το ΚΑΑΥ (Κέντρο Αποκατάστασης Απωλειών Υγείας), λέγε με Παραθεριστικό Κέντρο, του Ελληνικού μας Στρατού. Εκεί, που λέτε, υπάρχει εδώ και τουλάχιστον τρία χρόνια, χειμώνα-καλοκαίρι, άθλια καλουπωμένο ένα μελλοντικό τοιχάκι, που περιμένει, προφανώς, λίγο τσιμεντάκι. Τρία χρόνια, μπορεί και παραπάνω, δεν καταφέρνει ο Ελληνικός Στρατός να χτίσει ένα τοιχαλάκι πάνω στον δρόμο;

Με όλη μου την Αγάπη συν-Άνθρωποι, Καλή, Πραγματική Ανάσταση σας εύχομαι. Γεια σας.

Στην φωτογραφία, ο Άγιος των Ελληνικών Γραμμάτων στην παραλία του Βόλου.

δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα) την Τετάρτη 08.04.2026, αρ.φύλλου 4615.