κυκλο-φ-οριακα 1284, 10 Ιουνίου 2026

 

Καλημέρα αγαπητές και αγαπητοί, πιάσανε οι ζέστες, ξεχύθηκε ο λαός στις παραλίες, έπηξε πάλι και ξανά ο (εν μέρει) παραλιακός εθνικός δρόμος αρ. 34 Βόλου-Αγριάς-Νεοχωρίου-Τσαγκαράδας-Χορευτού. Είναι αναπόφευκτο με την σημερινή κυκλοφοριακή ικανότητα του δρόμου, αλλά δεν ανησυχώ: ο Θεόσταλτος βουλευτής μας το είπε καθαρά, ολοκληρώνονται οσονούπω οι μελέτες για τον Περιφερειακό Δρόμο, το έχει πει παλαιότερα και ο φωτισμένος Περιφερειάρχης μας, μία είναι η χάραξη αυτού του δρόμου, κάτω από τα Κάτω Λεχώνια, δεν ανησυχώ, σε καμιά 20αριά χρόνια, πρώτα ο Θεός κι ο Μητσοτάκης (έτσι έχω ακούσει να λένε αυτοί που ξέρουν), μπορεί να ξεκινήσει η αναζήτηση χρηματοδότησης με το κατάλληλο, τότε, ΕΣΠΑ – όλα καλά, ως τότε υπομονή συμπολίτες!

Πέρασε κι εκείνη η Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος, κι εγώ θυμήθηκα την ίδρυση της Οικολογικής Κίνησης Βόλου τον Φεβρουάριο 1986. Παρόντες είμαστε όλοι, ευτυχώς, τα πέντε ιδρυτικά μέλη βρισκόμαστε πάντα εδώ, στον Βόλο, και οι περισσότεροι-περισσότερες από τα μέλη επίσης. Ήταν μία από τις πρώτες Κινήσεις αυτού του είδους στην Ελλάδα, έγραψε Ιστορία, έφτιαξε δεσμούς και οι παρακαταθήκες της εξακολουθούν να γαλουχούν, όσο κι αν αυτό ακούγεται «παράξενα» στην σημερινή εποχή των τεράτων…

Ξεκίνησε και η φετινή, 11^η στη σειρά, Ναυτική Εβδομάδα, που διοργανώνεται από την «Μαγνήτων Κιβωτό», με την υποστήριξη κι άλλων φορέων, φέτος αφιερωμένη στα 200 χρόνια του Μεσολογγιού. Παρόντες στην έναρξη άπαντες, καιρό είχα, προσωπικά και δια ζώσης, να δω όλο αυτό το πλήθος μαζεμένο – κι η κοπέλα στη σκηνή να τραγουδάει «χαράματα επήρα του ήλιου το δρόμο / κρεμώντας τη λύρα τη δίκαιη στον ώμο / κι απ’ όπου χαράζει / ως όπου βυθά / τα μάτια μου δεν είδαν τόπον ενδοξότερον από τούτο τ’ αλωνάκι» κι εγώ να σκέφτομαι άραγε μας βλέπει από καμιά μεριά ο Διονύσιος σε τούτο το προαύλιο;

Πολύ δύσκολη έχει γίνει, πλέον, η κυκλοφορία στην μικρή-μεγάλη μας πόλη. Ανεξάρτητα από οπτικές ίνες κι από πολυκατοικίες – αλήθεια, αυτές τις πολυκατοικίες, που κατά δεκάδες ανεγείρονται σε όλες τις γειτονιές, ξέρουμε ποιοι τις αγοράζουν; – το να κινείται επωχούμενος κανείς στους δρόμους έχει γίνει πολύ επικίνδυνο. Ένας βασικός παράγοντας κινδύνου είναι τα χιλιάδες μηχανάκια, με όλων των ειδών τους αναβάτες. Δεύτερος παράγοντας η ορατότητα στις άπειρες διασταυρώσεις του οδικού δικτύου. Τρίτος παράγοντας η άθλια γενικά και πανταχού κατάσταση των οδοστρωμάτων. Φυσικά τα ποδήλατα έχουν εξαφανιστεί και τα πρόσφατα ηλεκτρικά μαθαίνω ότι «δεν παν πολύ καλά», αντίθετα τα πατίνια διαπρέπουν, είχαμε τα κίτρινα, προστέθηκαν τα πράσινα, τώρα και κόκκινα και κανείς δεν μας λέει τίνος είναι όλα αυτά. Αι Αρχαί αναμένουν το επόμενο θανατηφόρο δυστύχημα για να θρηνήσουν και να διατυμπανίσουν, όπως κάνουν συνήθως, τα μέτρα που θα λάβουν – μόνο προχθές, την απίστευτη αύξηση στους μισθούς των μητροπολιτών την πέρασαν «σβηστή»…

Ξέρει αυτή την ώρα κανείς εκεί στο Δημαρχείο τον αριθμό των οχημάτων και την σύνθεση της κυκλοφορίας στους δρόμους του Πολεοδομικού Συγκροτήματος; Ξέρει πόσοι είναι οι «τροφοδιανομείς» που κατακλύζουν εν στάσει την Ιάσονος και εν κινήσει τα πάντα όλα; Παρεμπιπτόντως, για την οδό Ιάσονος ξαναγράψαμε τις προάλλες, φαντάζομαι ότι το Αστικό ΚΤΕΛ χαμογέλασε ειρωνικά και απλώς προσπέρασε (κυριολεκτικά) τα δεκάδες μηχανάκια πάνω στο πράσινο χαλί.

Για την ορατότητα στις διασταυρώσεις δεν έχω να πω τίποτε πια, μετά από 30τόσα χρόνια στου κουφού την πόρτα (παρ’ την και φύγε, λέει μια παραλλαγή…). Κάποτε είχα κάνει και κάποιες απόπειρες, κι επειδή (ποτέ για τέτοια έργα) δεν έφταναν τα λεφτά είχαμε εφαρμόσει (κι εκεί…) κορύνες για να κρατήσουμε ελεύθερες τις γωνίες ορατότητας. Όσοι κινούνταν φχαριστήθηκαν, όσοι (δεν) πάρκαραν δυσαρεστήθηκαν, φυσικά κέρδισαν οι δεύτεροι – το ίδιο κι απαράλλαχτο έγινε και με τις κορύνες στους άξονες τον δρόμων, σήμερα είμαστε πάρα πολύ ευχαριστημένοι με τους τρεις-τέσσερις κυκλικούς κόμβους, παρκάρουμε ελεύθερα όπου θέλουμε. Και τώρα που μου ξανάρθαν στο μυαλό όλα αυτά θυμήθηκα και τα παιδιά του Συνεργείου του Τμήματος Κυκλοφοριακού Σχεδιασμού (μετέπειτα Βιώσιμης Κινητικότητας) τον Νίκο, τον Φώτη, τον Γιώργο, όλοι συνταξιούχοι ήδη και τελευταίον τον Ηλία, που ακόμη παλεύει, είχαν βιδώσει με τα χέρια τους στην άσφαλτο χιλιάδες κορύνες, απ’ τα χαράματα ως το νύχτωμα, αδιαμαρτύρητα – καλά να είναι όπου κι αν βρίσκονται.

Είπε κάποτε ο άλλος Διονύσιος, ο Σαββόπουλος «Πολλά ήταν τα ψέματα που είπαμε ως εδώ / ας πούμε και μια αλήθεια κι ας πέσει στο γιαλό / ο κόσμος είναι ζόρικος κι εμείς ασθενικοί / και ό,τι πούμε το παίρνει η βουή», εδώ Βόλος, πόλη των ψεμάτων, ποίαν άλλην χρείαν έχομεν μαρτύρων;

Σας αγαπώ διαξιφιστικώς, γεια σας! Στην φωτογραφία η πολυκυπελλούχος ομάδα των ιστιοπλόων του Ναυτικού Ομίλου Βόλου 1969, τουλάχιστον τρεις συμμαθητές, ένας εκ των οποίων οριστικά απών…

δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα) την Τετάρτη 10.06.2026, αρ.φύλλου 4656.

κυκλο-φ-οριακα 1283, 3 Ιουνίου 2026

προσκυνητές στο Άγιον Όρος, Οκτώβριος 2003

Καλημέρα και πάλι, πάει, μας πήρε ο κατήφορος, χωρίς να το πάρουμε χαμπάρι μπήκαμε στον 6^ο μήνα του σωτηρίου έτους 2026 (αυτό το «σωτήριον» έτος, μεσαιωνικό εκκλησιαστικό κατάλοιπο αν δεν κάνω λάθος, ποτέ δεν κατάλαβα τι εννοεί…) και ξεκίνησε ήδη το Καλοκαίρι, μια εποχή όπου οι Έλληνες πολύ απολαμβάνουμε τη ζωή και τα δάση μας πολύ υποφέρουν, παρά τις κατ’ έτος εξαγγελίες περί πλήρους ελέγχου και ασφαλούς αντιπυρικής προστασίας – για φέτος έχουν εφευρεθεί κάποια ιπτάμενα κομπιουτεράκια τα οποία θα περιπολούν και θα ενημερώνουν αυτομάτως, κι ύστερα οι περιοχές θα είναι «δυσπρόσιτες», θα φυσάει δυνατός αέρας και θα είναι «αδύνατη η χρήση εναέριων μέσων» κι ύστερα εδώ θα είμαστε πάλι να θρηνούμε, ως οι «Ρομπέν των Καμμένων Δασών», που τραγουδάει ο Ορφέας Περίδης. Όχι, δεν είμαστε ούτε μάντεις κακών, ούτε γρουσούζηδες, απλώς θυμόμαστε τον Στρατηγό Άνεμο, την Τραγωδία στο Μάτι, την Βόρεια Εύβοια και το Δάσος της Δαδιάς, τις οβίδες στις αποθήκες της 111 Πτέρυγας Μάχης (αλήθεια, υπήρξε κανένας υπεύθυνος γι’ αυτές;) και τις χιλιάδες άλλες παρόμοιες «ατυχίες» που μας συμβαίνουν κάθε χρόνο. Θυμόμαστε και κλαίμε.

Πάμε, λοιπόν, να κυκλο-φ-ορήσουμε λίγο, μιας και, θεωρητικά, τα πολλά περί Ανακύκλωσης από την μεριά μας τα είπαμε. Μία ακόμη απορία, εύλογη νομίζω: αντί να δώσουμε ως δήμος 85.000 και κάτι ευρώ για να προμηθευτούμε ακόμη μερικά, άχρηστα στην ουσία, χριστουγεννιάτικα λαμπάκια γιατί δεν δίνουμε αυτά τα λεφτά στο ΚΔΑΥ του Αγίου Γεωργίου, όπου και τα χρωστάμε, προκειμένου να αρχίσει πάλι η κανονική ροή της Ανακύκλωσης και να σταματήσουν οι μεταφορτώσεις και οι μεταφορές στην Καρδίτσα, που επίσης κοστίζουν. Χρειάζεται να έχει κανείς πολύ μυαλό; Ή μαθηματικό κεφάλι (Κύριε Σαββάκη, έλεος!, σας εκτιμούσα κάποτε…) για να καταλάβει ότι όλο αυτό είναι μία βλακώδης και απαράδεκτη ζημιά;

Με αφορμή κάτι άλλο, άσχετο, ξαναβρέθηκε μπροστά μου ένα κείμενο γνωμοδότησης με ημερομηνία 17.11.2004 «Ύστερα από παράκληση των Συλλόγων Γονέων και Κηδεμόνων του 8ου Δημοτικού Σχολείου, του 3ου Γυμνασίου και του 6ου Νηπιαγωγείου Νέας Ιωνίας, επισκέφθηκα κατ’ επανάληψη την περιοχή κλπ.» τα σχολεία αυτά βρίσκονται σε επαφή με την οδό Καθηγητρίας Αγγελέτου, ακριβώς απέναντι από τα Σιλό που πρόσφατα και τόσο πανηγυρικά κατεδάφισε ο Άρχοντάς μας. Εν ολίγοις, η πρότασή μου, η οποία και υλοποιήθηκε άμεσα από τον τότε Δήμο Νέας Ιωνίας, ήταν να πεζοδρομηθεί η οδός Καθηγητρίας Αγγελέτου διότι «Η πεζοδρόμησή της ενιαιοποιεί, ουσιαστικά, τον χώρο του 8ου ΔΣ και του 3ου Γυμνασίου με τον (υπό ανάπλαση) χώρο των Σιλό, στον οποίο, λειτουργικά, εντάσσεται και ο χώρος του Νηπιαγωγείου». Αυτά το 2004. Πριν απ’ αυτό, στις 06.12.2002 έχω άλλη μελετούλα σχετική με τα κυκλοφοριακά δεδομένα του «υπό ανάπλαση» χώρου των Σιλό – αυτά για να θυμόμαστε ότι υπήρχαν Βόλος και Νέα Ιωνία πολύ πριν εμφανιστεί στην περιοχή μας ο δρόλαπας. Γιατί δεν έγινε τότε η ανάπλαση, ρωτήστε τους αρμόδιους.

Πριν μερικές εβδομάδες είχαμε γράψει για τα παλιά, σκουριασμένα σιδηροδρομικά βαγόνια, τα οποία βρίσκονται πεταμένα στην περιοχή του Σταθμού «Λατομείο» (που, φυσικά, τώρα έχει επίσης τα μαύρα χάλια του). Στις 14 Μαΐου, λοιπόν, έμαθα ότι ο ΟΣΕ θα απομακρύνει 1.231 παλιά βαγόνια, τα οποία θα αποδώσουν περίπου 25 τόνους σκραπ για τις σιδηροβιομηχανίες της Ελλάδας. Επιτέλους, μια σοφή κίνηση. Και ελπίζουμε τα βαγόνια του Λατομείου να συμπεριλαμβάνονται.

Πάλι σε σχέση με μια παλιότερη δημοσίευσή μας, σχετικά με τους «κυκλικούς κόμβους» που η Περιφέρεια σκέπτεται να φτιάξει πάνω στον δρόμο Βόλου-Βελεστίνου, (βλ. https://babisskyrgiannis.blogspot.com/2026/04/1275-8-2026.html) με το που διάβασε τις απόψεις μου μού τηλεφώνησε ένας πολύ αρμόδιος Μηχανικός και μου είπε ότι υπάρχει πλήρης μελέτη για ανισόπεδο κόμβο στο Σέσκλο στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση Θεσσαλίας. Τι σημαίνει αυτό; Μήπως ότι «δεν γνωρίζει η δεξιά μας τι ποιεί η αριστερά μας»; Έλεος!, δεύτερο.

Μία από τις πολλές φορές που κατέβαινα από τις Σταγιάτες μέσω των Αηδονοφωλιών (χωρίς αηδόνια τώρα, έχουν ξεπατώσει όλα τα δέντρα…) και ατένιζα τον κατεστραμμένο παρακραυσιδώνειο δρόμο και το ποτάμι, ξαφνικά με έλουσε κρύος ιδρώτας. Διότι, σκέφτηκα, καλά τώρα που γίνεται έργο στον Άναυρο, στον κλειστό δρόμο της Άλλης Μεριάς, τι είχαμε τι χάσαμε, έτσι κι αλλιώς η κύρια και σωστή πρόσβαση προς και από το Πήλιο είναι μέσω της οδού Ιωλκού και των Αηδονοφωλιών. Αν, λέω, αν για να γίνει το έργο στον Κραυσίδωνα χρειαστεί να κλείσει η οδός Ιωλκού, από πού θα διοχετευθεί η κυκλοφορία του Πηλίου; Κρύος ιδρώτας! Αλλά δεν ανησυχώ: η θεία ΤΕΡΝΑ, η θεία ΤΕΡΝΑ ξέρει.

Η οποία θεία ΤΕΡΝΑ ολοκλήρωσε την καταστροφή στο ρέμα του Άη Γιάννη του Αιγαίου με μια οδική γέφυρα με μεσόβαθρο, πιο χαμηλή κι από εκείνη στις Άσπρες Πεταλούδες, αν θυμάστε, που πλημμύρισε, τότε, όλη την περιοχή. Να την χαίρονται. Και να δείτε τι βρισίδι έχει να πέσει αν, λέω, αν γίνει στα επόμενα χρόνια κανένα κακό – Πηλιορείτες είμαστε, τι διάολο;…

Σας αγαπώ μελοδραματικώς, γεια σας! Στην φωτογραφία μια παρέα προσκυνητών στο Άγιον Όρος 4-7.10.2003. Μαζί μας ήταν κι ένας ακόμη, που αργότερα, δυστυχώς, μας άφησε για πάντα…

δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα) την Τετάρτη 03.06.2026, αρ.φύλλου 4651.

κυκλο-φ-οριακα 1282, 27 Μαΐου 2026

 

Καλημέρα Αγαπητοί και Αγαπητές Αναγνώστες και Αναγνώστριες, πανηγυρίζει, και καλά κάνει, ολόκληρη η φίλαθλη Ελλάδα για την κατάκτηση από Ελληνική ομάδα μπάσκετ του τίτλου του Πρωταθλητή Ευρώπης (κατά τεκμήριο, κατά ιδιοκτησία και σύμφωνα με το παρελθόν Ελληνική, διότι την σήμερον ημέραν ένας και μοναδικός Έλληνας παίκτης συμμετείχε στην «μυσταγωγία» της Κυριακής απέναντι στην βασίλισσα Real Μαδρίτης, αναλόγου μη Ισπανικής συνθέσεως, στο κλειστό γυμναστήριο του ΟΑΚΑ «Νίκος Γκάλης», το οποίο εσχάτως και βλακωδώς έχει μετονομαστεί σε «T-Center»). Αυτά, τα αθλητικά.

Στα περί Ανακύκλωσης, τι να πω; Για μία ακόμη φορά ο Βόλος διασύρεται στο πανελλήνιο και η επίσης πανελλήνια Συμμορία των Αθώων φροντίζει να κουκουλωθούν και τα ανακυκλώσιμα και οι ευθύνες, καθώς τα άτιμα τα μηχανήματα (όχι οι άνθρωποι, αλίμονο…) αδυνατούν να εκδώσουν ζυγολόγια και δελτία αποστολής για τις αποστολές στην Καρδίτσα, όπως ισχυρίζονται οι την εξουσίαν έχοντες. Όσο για τα τοπικά κομματικοκυβερνητικά στελέχη ούτε είδαν ούτε άκουσαν τίποτε. Μόνο να γελάνε ξέρουν. Ωραία περνάμε, αδελφωμένοι άπαντες και αγαπημένοι. Χωρίς αντι-πατριώτες, αντί-θρησκους και αντι-οικογενειάρχηδες (μην ξεχνάμε…) Ακύλες, Καπουτζίδηδες και τα συναφή – αγνοί και αμόλυντοι.

Όμως χρωστάμε μια μικρή συνέχεια στα γραμμένα της προηγούμενης Τετάρτης περί Ανακύκλωσης. Διότι ό,τι και να γίνει, αυτή η διαφωνία του Δήμου Βόλου με το ΚΔΑΥ (σημειώστε ότι οι υπόλοιποι δήμοι της Μαγνησίας συνεχίζουν κανονικά την συνεργασία τους) κάποτε θα τελειώσει, είτε αυτοβούλως, είτε με κρατική παρέμβαση, μέσω του Ελληνικού Οργανισμού Ανακύκλωσης (ΕΟΑΝ) που ζει και βασιλεύει από το 2009 και έχει, φυσικά, ένα διορισμένο Διοικητικό Συμβούλιο και 26, να σας χαρώ, αρμοδιότητες για την Ανακύκλωση, μεταξύ των οποίων η 26^η είναι επί λέξει «Η επίλυση διαφορών μεταξύ Ο.Τ.Α. α’ βαθμού και των φορέων ΣΣΕΔ για τους όρους σύναψης της σύμβασης συνεργασίας, σύμφωνα με τη διαδικασία της παρ. 3 του άρθρου 89» (αυτό το ΣΣΕΔ, πάλι, σημαίνει Συλλογικά Συστήματα Εναλλακτικής Διαχείρισης, από ορολογίες και συντομογραφίες πάμε μια χαρά…). Που σημαίνει ότι κάποια στιγμή τα πράγματα θα επανέλθουν στην πρότερη κατάσταση, όπως ήδη την περιγράψαμε.

Μέλημα δικό μας, των Πολιτών, είναι να προσέχουμε τι πετάμε στους μπλε κάδους – 17 χρόνια κι ακόμα, δεν εννοούμε να καταλάβουμε κάποια απλά πράγματα. Ας τα ξαναπούμε λοιπόν, τι ΔΕΝ πετάμε στους μπλε κάδους:

Ρούχα, υφάσματα παντός είδους. Υπάρχουν ειδικοί, μωβ χρώματος κάδοι σε πολλά σημεία της πόλης. Παπούτσια. Ανήκουν στους πράσινους κάδους, πηγαίνουν κατ’ ευθείαν στον ΧΥΤΑ. Φελιζόλ σε κάθε μορφή. Δυστυχώς δεν έχει βρεθεί ακόμη μέθοδος ανακύκλωσης του φελιζόλ, καταλήγει στον ΧΥΤΑ. Ξύλα και μοριοσανίδες (νοβοπάν, MDF κλπ.). Υπάρχει ξεχωριστή διαδικασία, δεν περνάει από τον μπλε κάδο. Το ίδιο ισχύει και για τα μπάζα από κατεδαφίσεις κλπ., απλώς επιβαρύνουν τις διαδικασίες μεταφοράς και διαλογής. Στην περιοχή μας υπάρχει εταιρεία που παραλαμβάνει και ανακυκλώνει μπάζα. Κλαδιά δέντρων και χόρτα. Είναι άχρηστα στην ανακύκλωση και πολύ χρήσιμα στον ΧΥΤΑ. Ο Δήμος Βόλου διαθέτει και καλή υπηρεσία (το σωστό να λέγεται…) αποκομιδής κλαδιών απ’ ευθείας από τα πεζοδρόμια, κάποια χρησιμοποιούνται στην παραγωγή κομπόστ. Λάδια και ορυκτέλαια κάθε μορφής. Υπάρχουν και για τα δύο αυτά υλικά ειδικές διαδικασίες και ειδικές εγκαταστάσεις υποδοχής. Μπαταρίες, μικρές και μεγάλες. Υπάρχει το σύστημα ΑΦΗΣ για τις μικρές και ειδικά σημεία σε συνεργεία για τις μεγάλες (π.χ. αυτοκινήτων). Λάμπες κάθε είδους, μικροσυσκευές και ηλεκτρολογικός εξοπλισμός γενικά. Υπάρχουν δύο πανελλήνιες εταιρείες που παραλαμβάνουν τέτοια υλικά, συνήθως έξω από τα σχετικά καταστήματα πώλησης ή μετά από συνεννόηση. Τζάμια και καθρέφτες. Αυτά τα δύο είδη γυαλιού δεν ανακυκλώνονται. Όλα τα υπόλοιπα γυάλινα είδη ανήκουν στους μπλε κάδους ή, ακόμα καλύτερα, στους γαλάζιους κώδωνες που βρίσκονται σε πολλά σημεία της πόλης και παραλαμβάνουν μόνον γυαλί (εκεί δεν πετάμε τίποτε άλλο, μόνο γυαλί). Είδη κεραμικά και πιάτα. Δεν ανακυκλώνονται. Χαρτιά υγείας και καθαρισμού, πάνες μωρών και υπερηλίκων, σερβιέτες, γάζες, υγειονομικές μάσκες και γάντια, φάρμακα – τα νοσοκομειακά απόβλητα έχουν δικές τους διαδικασίες, όπως έχουν και τα υπόλοιπα των κρεάτων στα κρεοπωλεία. Και βέβαια δεν πετάμε ποτέ οργανικά απόβλητα, τουτέστιν υπολείμματα τροφών, σάπια φρούτα και λαχανικά, νεκρά ζώα, θαλασσινά κλπ.

Αυτά περί αυτού του μεγάλου θέματος. Κι αν χρειαστεί, επανερχόμαστε.

Για το επίσης μεγάλο θέμα της τσιμεντοποίησης του ρέματος στον Αη Γιάννη του Αιγαίου από την ανεξέλεγκτη ΤΕΡΝΑ ουδεμία αντίδραση υπάρχει αν και είναι πλέον ΟΛΟΙ ενημερωμένοι (διότι δεν ήξεραν και δεν ρώταγαν…), από Περιφέρεια, Δήμο Ζαγοράς-Μουρεσίου, Τεχνική Υπηρεσία Νομαρχίας, Ξενοδόχους του Αη Γιάννη, Κατασκήνωση ΧΑΝΘ μέχρι τοπική ιστοσελίδα, που την περασμένη Πέμπτη υποσχέθηκε και την Παρασκευή «ξέχασε» το «στάνταρ»… Μια απίστευτη ομερτά!

Σας αγαπώ αδιακρίτως, γεια σας! Στην φωτογραφία το ρολόι του Βελεστίνου με την «κλασική» πελαργίνα στην κορυφή, 2026.05.24 (ΧΣ).

δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα) την Τετάρτη 27.05.2026, αρ.φύλλου 4647.

κυκλο-φ-οριακα 1281, 20 Μαΐου 2026

Κατά πρώτον, οι χρωστούμενες ειδήσεις των ημερών: ο Παναθηναϊκός έχασε τρίτο σερί παιχνίδι από την Βαλέντσια και αποκλείστηκε από την τελική φάση του μπάσκετ, στην οποία θα συμμετάσχουν οι Ισπανικές Βαλέντσια και Ρεαλ, η Τουρκική Φενερμπαχτσέ και ο Ελληνικός Ολυμπιακός. Στην Ευρωβιζιόν ο Ακύλας κατέληξε 10^ος, πρώτη και επάξια η Βουλγαρία, για μια ακόμη χρονιά η Μοσάντ κατάφερε να βγάλει 2^η (και παραλίγο 1^η) την «μάπα» του Ισραήλ. Όμορφος κόσμος, αγγελικά πλασμένος, μέχρι Αυστραλία η χάρη του.

Κατά δεύτερον, Καλημέρα, καθώς μπαίνουμε στο 3^ο δεκαήμερο του 5^ου μήνα.

Κατά τρίτον, μην ξεχάσουμε αύριο τους απειράριθμους Κωστάδες και τις μυριάδες των Ελενών (sic!), να ζήσουν να μας χαίρονται!

Κατά τέταρτον, στην πόλη μας όλα πάνε απ’ το καλό στο καλύτερο, τα σκαψίματα συνεχίζονται απτόητα, τώρα και εγκαρσίως στην οδό Δημητριάδος (!!), στην οποία οδό όλοι διερωτώνται τι εργάρα είναι αυτή που εκτελείται στα πεζοδρόμια. Στην πόλη όπου ο υποτιθέμενος Δήμαρχός της, μετά από 12 χρόνια υποτιθέμενης θητείας, ανακάλυψε τα μεταλλικά σιλό για σιτάρι πίσω από την Βιομηχανία ΜΕΤΚΑ (στην υποτιθέμενη «Πλατεία Ακρόπολης», δεν υπάρχει πλατεία με τέτοιο όνομα, πού τα βρίσκουν και τα γράφουν οι διάφοροι κολλητοί;), τα οποία βρίσκονται εκεί από την δεκαετία του 1950, χάρη σε μία δακρύβρεχτη επιστολή μιας δακρυρροούσας γειτόνισσας (με υποτιθέμενες 400 υπογραφές…) στην οποία υποτίθεται ότι ανταποκρίθηκε αστραπιαία με κατεδάφιση των σιλό, παράγοντας έργο. Κάτι ανάλογο, δηλαδή, με την οδό Αγησάνδρου, από την οποία πέρασε μετά από τα ίδια 12 χρόνια και ανακάλυψε ότι είχε στένωση την οποία και αστραπιαία διευθέτησε. Είναι ξεκάθαρο, αγαπητές Φίλες και αγαπητοί Φίλοι, ότι έχει ξεκινήσει προεκλογική εκστρατεία – εύχομαι ολόψυχα να εκλεγεί, όπως θέλει, Βουλευτής.

Τέλος (για σήμερα, εννοείται), τα επίσης υπεσχημένα ολίγα περί Ανακύκλωσης στην γειτονιά μας. Η σημερινή μορφή και λειτουργία ξεκινάει στον Βόλο το 2008, μετά από σύμβαση μεταξύ Δήμου Βόλου και Ελληνικής Εταιρείας Αξιοποίησης Ανακύκλωσης (ΕΕΑΑ), η οποία για αρχή χορήγησε στον Βόλου περίπου 3.000 μπλε κάδους και 5 απορριμματοφόρα (περισσότερα οχήματα αποκτήθηκαν με leasing το 2019, σε ακριβή μέτρηση το 2023 βρέθηκαν σε λειτουργία περίπου 1.700 μπλε κάδοι). Παράλληλα δημιουργήθηκε στον δρόμο για τον Άγιο Γεώργιο Φερών το Κέντρο Διαλογής Ανακυκλώσιμων Υλικών (ΚΔΑΥ), ιδιωτική επιχείρηση με όλα τα απαραίτητα, χώρους, εξοπλισμό και προσωπικό, για την διαχείριση των υλικών. Το 2009 άλλαξε η ιδιοκτησία του Κέντρου και έκτοτε δεν έχει επέλθει καμία αλλαγή ούτε στον χώρο, ούτε στον εξοπλισμό. Τα απορριμματοφόρα του δήμου συλλέγουν από τις γειτονιές του Βόλου και της Νέας Ιωνίας καθημερινά περίπου 30 τόνους υλικών που βρίσκονται μέσα στους μπλε κάδους. Αυτό το σύνολο φορτώνεται σταδιακά σε μία υπερυψωμένη κυλιόμενη ταινία, δεξιά και αριστερά στην οποία στέκονται 12-16 άντρες και γυναίκες, κατάλληλα εξοπλισμένοι με γάντια, μάσκες κλπ., που κάνουν με τα χέρια πλήρη διαλογή των υλικών – χαρτιά, χαρτόνια, πλαστικά διαφόρων συνθέσεων, σακούλες κάθε είδους, συσκευασίες «τετραπάκ», αλουμίνια, γυαλιά στοιβάζονται σε χωριστούς συρμάτινους αποδέκτες, τα σιδηρούχα έλκονται από ειδικό μαγνήτη και καταλήγουν σε ειδικό αποδέκτη. Στην συνέχεια οι αποδέκτες, όταν γεμίσουν, παραλαμβάνονται από περονοφόρα οχήματα (κλαρκ) και οδηγούνται σε μια μεγάλη πρέσα, από την οποία βγαίνουν μεγάλες «μπάλες» ενιαίου υλικού (π.χ. «μπάλες» πλαστικού pet, τα μπουκάλια του πόσιμου νερού που όλοι άπαντες χρησιμοποιούμε ευρύτατα, συμπιεσμένα). Οι «μπάλες» αυτές στοιβάζονται στον έξω χώρο κατά κατηγορίες και εν καιρώ φορτώνονται σε νταλίκες και οδηγούνται στις Ελληνικές ή Βουλγαρικές ή Τουρκικές εταιρείες παραγωγής ανακυκλωμένων υλικών για νέες χρήσεις. Και βέβαια ένα ποσοστό 35-40 % του συνολικού υλικού είναι σκουπίδια μη ανακυκλώσιμα – αποφάγια και σάπια οργανικά, ρούχα, ξύλα, φελιζόλ, κλαδιά και φύλλα, χαρτιά υγείας, απ’ όλα τα καλά βρίσκει κανείς μέσα στους μπλε κάδους. Αυτά αποκαλούνται «υπόλειμμα», συλλέγονται σε container και οδηγούνται, μόνον αυτά, στον ΧΥΤΑ.

Μια κουραστική και καθόλου εύκολη δουλειά, που την παρακολουθούσα και την αξιολογούσα, μαζί με την σύζυγό μου, από το 2012 μέχρι το 2024 για λογαριασμό της ΕΕΑΑ σε πολύ τακτική βάση. Μία σχέση συνεργασίας ανάμεσα στην ΕΕΑΑ όπου συμμετέχουν η Κεντρική Ένωση Δήμων Ελλάδας (ΚΕΔΕ) σε ποσοστό 35% και άλλες 19 μεγάλες ιδιωτικές εταιρίες που συσκευάζουν μεγάλες ποσότητες προϊόντων, στην Τοπική Αυτοδιοίκηση και στην Ιδιωτική Πρωτοβουλία, που στην περιοχή μας λειτούργησε αρκετά καλά από το 2008 μέχρι το 2025. Τώρα διαβάζω και βλέπω τα απορριμματοφόρα της ανακύκλωσης να αδειάζουν στον ΧΥΤΑ, αυτό είναι απαράδεκτο και οφείλουν άμεσα η Περιφέρεια, η Αποκεντρωμένη Διοίκηση και, κυρίως, ο Ελληνικός Οργανισμός Ανακύκλωσης (ΕΟΑΝ) να παρέμβουν.

Λίγα ακόμα θα πούμε την ερχόμενη Τετάρτη. Σας αγαπώ ανιδιοτελώς, γεια σας! Στην φωτογραφία μια εικόνα «οι Κάδοι μας, το Χάλι μας» απόγευμα Δευτέρας 18.05.2026.

δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα) την Τετάρτη 20.05.2026, αρ.φύλλου 4642.

κυκλο-φ-οριακα 1280, 13 Μαΐου 2026

 

Καλημέρα συμπολίτισσες, συμπολίτες και απανταχού της γης αναγνώστες μας. Στα μισά του ο Μάης, που ήρθε στα συγκαλά του μετά το αρχικό εκφοβιστικό τριήμερο.

Το Σαββατοκύριακο βρεθήκαμε ως Χορωδοί στην Κομοτηνή, να γιορτάσουμε μαζί με τους Κομοτηνιώτες τα «Ελευθέρια» της Θράκης από τον Βουλγαρικό ζυγό από το 1913 και την «Διασυμμαχική Θράκη» (με επίσημη γλώσσα τα Γαλλικά…), στις 14 Μαΐου 1920, οπότε ο Ελληνικός Στρατός διατάχθηκε να αναλάβει εξ ονόματος των συμμάχων την κατάληψη και διοίκηση της Δυτικής Θράκης, αντικαθιστώντας τα Γαλλικά στρατεύματα. Τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου, με τη Συνθήκη των Σεβρών, η Θράκη προσαρτήθηκε οριστικά στην Ελλάδα – δέος προκαλεί εκείνη η απολύτως σκοτεινή περίοδος της Ελληνικής μας Ιστορίας, που κατέληξε στην απολύτως καταστροφική εκστρατεία στην Μικρά Ασία και την προσφυγιά του 1922. Έχουμε ξαναβρεθεί για τον ίδιο λόγο και στο παρελθόν στην ακριτική Κομοτηνή που πολύ μας αρέσει, και ως τόπος και ως λαός, χριστιανοί και μουσουλμάνοι, να είναι καλά οι άνθρωποι.

Με την αρχή της εβδομάδας μπήκαμε στον «κανονικό» ρυθμό και επέλεξα να ταξιδέψω από την οδό Αγησάνδρου, στις Αλυκές, που χρειαζόταν, εδώ και 15 χρόνια, μια μικρή τοπική διαπλάτυνση (γράφαμε περί αυτού πριν δύο εβδομάδες). Ε! έγινε η δουλειά. Προφανώς δεν υπήρχαν νομικές ή πολεοδομικές περιπλοκές, τσακ-μπαμ! το έργο τελείωσε. Τι διδάσκει η Ιστορία; Διδάσκει ότι όταν κανείς επί 12 χρόνια άλλο ενδιαφέρον δεν έχει πέρα από το «Βολονάκι» και τα τσιπουράδικα…

Με τούτα και με τ’ άλλα και με τα διαρκή σκαψίματα για τις περιβόητες, πλέον, οπτικές ίνες, έχει προκύψει κι ακόμη ένα πρόβλημα στους δρόμους της πόλης, το οποίο δεν ξέρω αφ’ ενός πόσοι το έχουν συνειδητοποιήσει και αφ’ ετέρου πώς θα μπορέσει να αντιμετωπιστεί στο μέλλον. Γίνομαι σαφής: στην διασταύρωση των οδών έξω απ’ το σπίτι μου υπήρχαν δύο στρογγυλά μεταλλικά καπάκια φρεατίων, ένα για τον αγωγό ομβρίων υδάτων (που συνδέεται και με τα φρεάτια με τις σχάρες στα ρείθρα της κάθετης, προς την θάλασσα, οδού), ο οποίος αγωγός βρίσκεται εκεί από τις αρχές του 1980, και ένα για τον αγωγό ακαθάρτων, από την περίοδο 1981-1986. Δύο μεταλλικά καπάκια, λοιπόν, ποτέ στο ίδιο ύψος με το οδόστρωμα, άρα δύο εξ ορισμού λακκούβες. Αυτή τη στιγμή τα μεταλλικά καπάκια έχουν γίνει τέσσερα (4), τα δύο που προστέθηκαν είναι παραλληλόγραμμα, αισθητά μεγαλύτερα σε επιφάνεια και αποτελείται έκαστον από δύο βαριά τριγωνικά τμήματα (δεν ξέρω γιατί, ξέρουν αυτοί που τα βάζουν…). Και είναι δύο επειδή το ένα είναι αποκλειστικά της ΔΕΗ και το άλλο όλων των σημερινών παρόχων internet μαζί – θα θυμάστε που γράψαμε ότι κατά πληροφορία μας ο Δήμος δεν ενέκρινε την κατασκευή ενός ενιαίου σκάμματος. Τα δύο καινούργια είναι σχετικά «προσαρμοσμένα» στο οδόστρωμα, το πόσο θα κρατήσει αυτή η προσαρμογή είναι πάντοτε άγνωστο στην Ελλάδα μας.

Αλλά το μεγαλύτερο πρόβλημα θα προκύψει αν και όποτε κάποιος αποφασίσει να κάνει καινούργια, πλήρη ασφαλτόστρωση του οδοστρώματος. Κάτι που χρειάζονται αυτή τη στιγμή σχεδόν όλοι οι δρόμοι του Βόλου, αλλά ας μην τρέφετε αυταπάτες ή ας μην ακούτε μεγαλόστομες προεκλογικές εξαγγελίες, αυτές οι βελτιώσεις θα αργήσουν. Τώρα προέχουν τα καινούργια μαρμαρένια κράσπεδα στην οδό Δημητριάδος, σε αντικατάσταση των υπαρχόντων αψόγων μαρμαρένιων κρασπέδων. Όταν, που λέτε, με το καλό θα φτάσει η ευλογημένη ώρα των ασφαλτοστρώσεων στους πολλαπλώς κατεστραμμένους δρόμους της πόλης μας, τότε που δίνεται πάντα μια μάχη για να «σηκωθούν» τα στρογγυλά μεταλλικά καπάκια (μια μάχη που σπανίως στέφεται με νίκη…), τι θα γίνει με τα τετράγωνα, κατά κανόνα δύο σε κάθε διασταύρωση, καπάκια των οπτικών ινών; Τι μάχη θα είναι αυτή; Και ποιος θα είναι ο υπεύθυνος δια την ανύψωσιν; Νομίζω ότι ο πιο ωφελημένος θα είναι αυτός που πουλάει αμορτισέρ αυτοκινήτων...

Είναι τρομερό το πώς καταφέρνουμε να δυσκολεύουμε την ζωή μας σ’ αυτή τη χώρα. Κι έρχεται η άλλη και πανηγυρίζει για την (δήθεν) επιστροφή στην Ελλάδα του Ελληνικού επιστημονικού δυναμικού, που βρίσκεται έξω από ‘δω. Πρόκειται για ένα ακόμη «αφήγημα» στο πλαίσιο της Υπερ-ανάπτυξης, του Υπερ-πλεονάσματος, της Υπερ-σταθερότητας και της Υπερ-αριστείας, η οποία προετοιμάζεται για νέα αυτοδυναμία.

Τρίτη πρωί δεν ξέρουμε τι απέγινε με εκείνο το ferto, ferto στην Βιέννη, θα τα πούμε την επόμενη φορά. Και θα πούμε και μερικά περί Ανακύκλωσης. Ούτε τι θα κάνει απόψε ο Παναθηναϊκός μπορούμε να μαντέψουμε, δυστυχώς.

Καλή αντάμωση την ερχόμενη Τετάρτη. Σας αγαπώ εξωστρεφώς, γεια σας. Στην φωτογραφία οι ίδιοι (?) Ναυτοπρόσκοποι του 58^ου Σ.Ν/Π Βόλου στα Χάνια το 1966, κι αυτός με τα πολιτικά ρούχα ήταν ένας επισκέπτης Γερμανός ορειβάτης!

δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα) την Τετάρτη 13.05.2026, αρ.φύλλου 4637.

κυκλο-φ-οριακα 1279, 6 Μαΐου 2026

 

Ο Μάιος μας έφτασε, εμπρός βήμα ταχύ, να τον προϋπαντήσουμε στο χιόνι το παχύ!

Εμείς εδώ ψέματα δεν λέμε. Άμα δείτε τις χιονισμένες κορφές της Όθρυος θα καταλάβετε. Και στο Πήλιο χιόνισε, δε λέω (ζηλιάρηδες…) αλλά στην Όρθυ είναι το κάτι άλλο. Κι από την άλλη μεριά οι Πρόσκοποι και τα Λυκόπουλα του 58^ου Σ.Ν/Π ήταν για 3ήμερο στο Προσκοπικό Κέντρο Καβαλάρι, στο Κιλκίς, κι ο καιρός ήταν υπέροχος. Τυχεροί. Όμως ό,τι και να γίνει τα λουλούδια και τα δέντρα ανθίζουν, η Φύση ξυπνάει, η Ελλάδα δεν κάνει δίχως Μάη!

Αντιστοίχως ο Βόλος δεν κάνει δίχως Άρχοντα, έτσι λέει ο ίδιος. Έκανε τη βόλτα του στα χωριά, μάζεψε πληροφορίες, κοίταξε και γύρω-γύρω τι τεράστιο έργο έχει κάνει (;) με τους άριστους συνεργάτες που έχει (::) και έκανε συνέντευξη τύπου για να πει πως ναι! θα ξανα-είναι υποψήφιος το 2028 – ψυχραιμία παιδιά, έχουμε καιρό ως τότε. Κι εγώ που περίμενα μια ανανέωση του βουλευτικού προσωπικού της ΝΔ στην Μαγνησία, με δυο νέους υποψήφιους, Άρχοντα και πρώην Αντιπεριφερειάρχισσα, θα πρέπει, δυστυχώς, να αρκεστώ μόνο στην δεύτερη; Αχ! τι τραβάμε κι εμείς οι ψηφοφόροι και δεν το μαρτυράμε, αδέρφια.

Στο μεταξύ διαβάζω και ωραίες συνεντεύξεις, με ωραία σχέδια, από τον Πρόεδρο του Αστικού ΚΤΕΛ. Με το καλό να γίνουν όλα αυτά, να ενεργοποιηθεί ξανά η πάλαι ποτέ γραμμή 11 Άναυρος-Σιδηροδρομικός Σταθμός μέσω Γαζή και Γαλλίας (αν και ούτε ο Σταθμός, ούτε ο Άναυρος, ούτε οι δρόμοι είναι ίδιοι όπως τότε, ποιος θυμάται πότε;), μακάρι να γινόταν αυτό που εμείς οι Συγκοινωνιολόγοι παντού και πάντα εισηγούμαστε εδώ και πολλές συναπτές δεκαετίες: προτεραιότητα στις αστικές συγκοινωνίες μέσα στις πόλεις – μήπως γλιτώσουμε από την απόλυτη κυριαρχία του αυτοκινήτου πάνω στις πάντοτε περιορισμένες ελεύθερες επιφάνειες του οικιστικού ιστού και δι’ αυτών στις ζωές μας. Μισόλογα, μισοέργα, μισοεπενδύσεις, μισοαποφάσεις, μισοκέρδη παιχνίδι να γίνεται, και η ζωή τραβάει την ανηφόρα. Παράδειγμα μικρό πλην τίμιο: η λεωφορειολωρίδα στην οδό Ιάσονος. Ή είναι χρήσιμη ή δεν είναι χρήσιμη για τις συγκοινωνίες. Διότι πώς είναι χρήσιμη όταν από την Τράπεζα της Ελλάδος και πέρα είναι μονίμως κατειλημμένη είτε από μηχανάκια τροφοδιανομέων (ελληνιστί delivery boys) είτε από άνετα ΙΧ, αγνώστου ασυλίας εκ μέρους της Δημοτικής Αστυνομίας. Και από την μεριά του ΚΤΕΛ τίποτε δεν ακούω, όλα καλά κι όλα ωραία. Συμπέρασμα;

Και για να ξέρετε (δεν θυμάμαι αν σας το έχω ξαναγράψει) εμείς εδώ στον Βόλο, οι Συγκοινωνιολόγοι που κάποτε ήμασταν τρεις, και οι άλλες πόλεις μας ζηλεύανε στα Συνέδρια, έχουμε μελετητικά πολλές φορές ασχοληθεί με τις Αστικές Συγκοινωνίες, κι έχουμε καταθέσει μια σειρά από προτάσεις, λίγες από τις οποίες υιοθετήθηκαν, π.χ. η γραμμή 15, οι στάσεις με το κεφαλαίο Σ, τα στέγαστρα, η τηλεματική. Αγνοήθηκαν όλες οι προτάσεις μας που είχαν να κάνουν με μετεπιβίβαση, κάτι που είναι απολύτως συνηθισμένο τόσο στην Ευρώπη (σε πόλεις μεσαίου μεγέθους, που κάποτε τις μελετούσαμε σε Ευρωπαϊκές Ομάδες Εργασίας – αχ! τι θέλω και θυμάμαι…) όσο και στις δικές μας μεγαλουπόλεις Αθήνα-Θεσσαλονίκη. Για παράδειγμα, προτείναμε το 5 να ξεκινάει από τον Άναυρο και όχι από την Αφετηρία, οι επιβάτες του 5 θα φτάνουν στον Άναυρο είτε με το 1, είτε με το 3, είτε με το 15, κανονικά και με πυκνά δρομολόγια κι από εκεί θα επιβιβάζονται στο 5, το ίδιο και στην αντίστροφη κίνηση. Τεράστια εξοικονόμηση χρόνου, δυνατότητα για πολύ περισσότερα δρομολόγια για το 5, που θα γλιτώσει όλη την κίνηση Ιάσονος-Δημητριάδος, πολύ καλύτερη εξυπηρέτηση Αγριάς, Λεχωνίων, Πλατανιδίων. Και τελευταίο, για να μην σας ζαλίζω, μέχρι μελέτη για τραμ έχουμε εκπονήσει γι’ αυτόν τον τόπο, μάλιστα, τράμ! Στον προ-Αρχοντικό Βόλο όλα αυτά, σαν να λέμε στην Προϊστορία…

Από το άλλο ΚΤΕΛ, το Υπεραστικό, έχω εδώ και καιρό ζητήσει κάτι κατά την γνώμη μου πολύ απλό, το οποίο δεν έχει ακόμη ευδοκήσει να γίνει: τα υπερ-σύγχρονα λεωφορεία του που έρχονται στον Βόλο να γράφουν και από πού προέρχονται. Σαφές; Δηλαδή, ξεκινάει το λεωφορείο από Θεσσαλονίκη και φτάνει σήμερα στον Σταθμό, στην μετώπη του γράφει «Βόλος» κι εσύ που περιμένεις κάποιον δικό σου δεν ξέρεις από πού έρχεται αυτό το λεωφορείο. Λέω λοιπόν, τόσο δύσκολο είναι αντί για σκέτο «Βόλος» να γράφει η μετώπη «Θεσ/νίκη-Βόλος»; Υπάρχει κάποιο αντικειμενικό πρόβλημα ή πρόκειται απλώς για «δε βαριέσαι αδερφέ»;

Συνεχίζω να σας αγαπώ υψηλοφρόνως, γεια σας. Στην απολύτως ιστορική φωτογραφία, το καθηγητικό δυναμικό του 2^ου Γυμνασίου Αρρένων Βόλου μπροστά στις Παράγκες, 1969 ή 1970 (με ευχαριστίες στον συμμαθητή Κώστα Δουκαντζή).

δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα) την Τετάρτη 06.05.2026, αρ.φύλλου 4632.

κυκλο-φ-οριακα 1278, 29 Απριλίου 2026

Και πάλι μαζί, Τετάρτη γαρ, η ημέρα που ανταμώνουμε είτε στο χαρτί είτε στον αιθέρα, εδώ και χρόνια ημέρα-ορόσημο για εμάς, Καλημέρα!

Τι να πω και τι να μολογήσω συνάνθρωποι, τρέλα είναι αυτό που ζούμε καθημερινά όλοι εμείς οι κοινοί και τετριμμένοι θνητοί αυτού του κόσμου, που όσο πάει και χειρότερος γίνεται όσο βελτιώνονται οι ψηφιακές του δεξιότητες (ή αριστερότητες, όπως το επιθυμεί κανείς…) ή όσο πιο περίπλοκες γίνονται οι σχέσεις μεταξύ μας. Μυστήρια επί μυστηρίων, συγκαλύψεις επί συγκαλύψεων, εγκλήματα επί εγκλημάτων, κι εγώ να προσπαθώ να ερμηνεύσω τα ανερμήνευτα και να κατανοήσω τα ακατανόητα (ή και τα ανόητα…) μέσα σε ένα περιβάλλον πανάκριβων αθωοτήτων.

Προσβλήθηκε ως Έλλην ο κύριος Βουλγαράκης επειδή η Ευρωπαία Εισαγγελέας τους χαρακτήρισε «απατεώνες». Αλλά δεν θυμάμαι να είχε προσβληθεί όταν ο κύριος Σόιμπλε τον αποκαλούσε «τεμπέλη» – τότε ήταν με το χέρι απλωμένο, ελεήστε τον φτωχό, να την βγάλουμε και φέτος, τώρα έχει καλοφάει, χόρτασε ΟΠΕΚΕΠΕ και υπερ-αναπτύχθηκε, και δεν εννοεί να αφήσει «τα ορφανά του Τσαουσέσκου» να του κάνουν μαθήματα οικονομίας. Γελάστηκε ένας απληροφόρητος (;) Δικαστής και ζήτησε να ξανανοίξει ο φάκελος των υποκλοπών κι ήρθε ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου και τον επανέφερε στην τάξη – τον Δικαστή, εννοείται, όχι τις υποκλοπές που άλλωστε είναι βέβαιον πλέον ότι δεν έγιναν ποτέ. Δεκατρία, ακούς; 13 παλληκάρια και κορίτσια, όλα σαν τα κρύα τα νερά, βρίσκονται αυτή την αποφράδα ώρα χωρίς βουλευτική ασυλία, κι εσύ σκούζεις επειδή δεν έχεις να βάλεις βενζίνη στο αυτοκίνητο – και σιγά το σαράβαλο, αφού δεν είναι Φεράρι η Πόρσε Καγιέν τι να το κάνεις; Αναζητείται ο κατάλληλος «φυσικός δικαστής». Ο άλλος τέτοιος, εκεί στην Λάρισα, στην Δίκη των Τεμπών και του Αιώνα, ψάχνει την άκρη μέσα από μπαζωμένα συντρίμμια και παραλλαγμένους ήχους, έχοντας απέναντι δύο Αρχηγούς Κομμάτων αλλά όχι τον σωστό – τι άκρη θα βγάλει;

Και μέσα σ’ όλα αυτά κάποιος αποπειράθηκε, λέει, να δολοφονήσει τον Τρumpούκο. Ένας 31χρονος Μηχανολόγος Μηχανικός, προγραμματιστής βιντεοπαιχνιδιών και καθηγητής σε φροντιστήριο, ο οποίος φαίνεται ότι «τα πήρε στο κρανίο», κατά την Ελληνική μας λαοφιλή έκφραση, με τις πράξεις και τις συμπεριφορές αυτού του ανεκδιήγητου Προέδρου, και είπε να ξεκαθαρίσει αυτοπροσώπως την υπόθεση. Αν αναλογισθεί κανείς πόσες ψυχές έχει αφανίσει ως τώρα και τι σχεδιάζει για το άμεσο μέλλον αυτό το αιμοβόρο τέρας, εγώ προσωπικά δεν θα έλεγα «όχι» – σκέφτομαι και τις αντίστοιχες, πολύ πιο άδικες, εκτελέσεις του Κένεντυ, του Λίνκολν και των άλλων προέδρων αυτού του βαθύτατα δημοκρατικού έθνους.

«Στα σκοτεινά πηγαίνουμε, στα σκοτεινά προχωρούμε…» «Οι ήρωες προχωρούν στα σκοτεινά», έγραψε ο Γιώργος Σεφέρης. Εμείς ήρωες δεν είμαστε, απλώς στα σκοτεινά προχωρούμε, ελπίζοντας κάποτε να βγούμε στο φως.

Με το φως των προβολέων, πάντως, η καινούργια διαγράμμιση στον δρόμο Βόλου-Αγριάς (για παραπέρα δεν ξέρω, δεν πήγα) λειτουργεί πολύ καλά, δυο-τρεις φορές έχουμε γράψει στο παρελθόν σχετικά, ίσως κάποιος τα διάβασε και φιλοτιμήθηκε, επιτέλους, μια χαρά διαγράμμιση, τόσο στο κέντρο όσο και στα άκρα του δρόμου, υπάρχει πλέον και θα κρατήσει όσο κρατάνε όλες οι ίδιες διαγραμμίσεις στην Ελλάδα.

Άλλες τόσες φορές έχουμε γράψει για την ανάγκη διαπλάτυνσης της οδού Αγησάνδρου στις Αλυκές, τελευταία μετά την διακοπή της κυκλοφορίας στον Εθνικό Δρόμο λόγω Αλυγαρορέματος και την διοχέτευση όλου του φόρτου στην οδό Αγησάνδρου. Στις 19.11.2025 η στήλη έγραφε: «Πρώτο ζήτημα η οδός Αγησάνδρου, ένας χρήσιμος (και χωρίς παράκαμψη) δρόμος, παράλληλος της πεζοδρομημένης παραλιακής οδού Ηρώων Πολυτεχνείου. Που διανοίχτηκε άρον-άρον, αν θυμάμαι καλά, κι έμεινε στενή σε δυο σημεία. Πάνε πάνω από 15 χρόνια από τότε και μια απαλλοτρίωση καμιά 50ριά μέτρων δεν κατέστη δυνατή ώστε να αποκτήσει το κανονικό εύρος του ο δρόμος. Σε «ομαλές» συνθήκες αυτές οι στενώσεις δεν γίνονται ιδιαίτερα αισθητές, τώρα δημιουργείται πρόβλημα στην έντονη κυκλοφορία δύο κατευθύνσεων. Πού κολλάει το πράμα;». Και στις 14.01.2026 έγραφε: «Κι εγώ αργοσέρνομαι στην οδό Αγησάνδρου, στην οποία ούτε σκέψη υπάρχει για την διάνοιξη των στενώσεων – όλα καλά και τα κουκιά μπαγλάν, που έλεγαν κάποτε κι οι μάγκες». Και προχθές, εν αιθρία (μεταφορικώς και κυριολεκτικώς), τη απαραιτήτω συνοδεία (όλα δοτικές!) μπινελικίων, ο Άρχοντάς μας ανακοίνωσε την διαπλάτυνση – είμαι απολύτως βέβαιος ότι κάποιος από τους δεκάδες παρατρεχάμενους διαβάζει κυκλο-φ-οριακα και αυτός ενημέρωσε τον Άρχοντα ότι υπάρχει κάπου ένας δρόμος κλπ, κλπ. Διότι είμαι επίσης βέβαιος ότι ο επίσημος άρχοντας των Αλυκών στα διάφορα τάτσι-μίτσι-κότσι ουδέποτε αναφέρθηκε εις την οδόν Αγησάνδρου (όπου ο Αγήσανδρος ο Ρόδιος ήταν ο γλύπτης της ιστορικής ελληνιστικής μαρμάρινης σύνθεσης «Ο Λαοκόων και οι γιοί του», μαζί με τον Αθηνόδωρο και τον Πολύδωρο, που βρίσκεται στο Μουσείο του Βατικανού). Άντε λοιπόν, με το καλό να πραγματοποιηθεί κι αυτή η χρονίζουσα διάνοιξ-ούλα (πάλι κορδέλες θα ‘χουμε, να μου το θυμηθείτε).

Για το ρέμα στον Αη Γιάννη δεν έχω νεώτερα. Όπως είχα καθήκον (λέω εγώ τώρα βαριές κουβέντες: καθήκον!) ενημέρωσα αρμοδίως τους περιφερειακούς και τους τοπικούς αρμοδίους, οι οποίοι δεν είχαν ιδέα περί του θέματος, και οι οποίοι, επί πλέον, με ενημέρωσαν ότι – ακούστε και φρίξτε Χριστιανοί! – η αγαπητή Εταιρεία ΤΕΡΝΑ, που έχει αναλάβει με ανάθεση τα «έργα αποκαταστάσεων» στο Πήλιο (και αλλού, αλλά εμάς εδώ μας ενδιαφέρει) δεν υποβάλει πουθενά μελέτες, ούτε τεχνικές ούτε περιβαλλοντικών επιπτώσεων, δεν ενημερώνει κανέναν, δεν δίνει σε κανέναν λογαριασμό, κάνει ό,τι νομίζει, διότι κατέχει το αλάθητον! Όπου αλάθητον η μετατροπή ενός ρέματος-βιοτόπου σε τσιμεντένιο αγωγό! Να χαιρόμαστε!! Έχει κι άλλα, πολλά ρέματα το Πήλιο.

Σας αγαπώ μεγαλοφώνως, γεια σας. Στην φωτογραφία, καθώς το Καλοκαίρι πλησιάζει, Ναυτοπρόσκοποι του 58^ου Σ.Ν/Π Βόλου (ανάμεσά τους και ο γράφων) το 1966, στο Χορευτό! 

δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα) την Τετάρτη 29.04.2026, αρ.φύλλου 4628.

Το ρέμα του Αη Γιάννη, η Μαυρούτσα, 19 Απριλίου 2026

Στα αμέσως προηγούμενα κυκλο-φ-οριακα 1277 δημοσιεύτηκε μία (1) φωτογραφία από το ρέμα, και μία παράγραφος στο κείμενο που περιγράφει αδρομερώς την κατάσταση. 

Και λέγοντας περί αντιπλημμυρικής προστασίας, Κυριακή του Θωμά με θαυμάσιο καιρό, παιδιά και εγγονό εξαμηνίτη, πήραμε πάλι τον δρόμο του βουνού. Μέσα στο όργιο της φύσης, όπου το φρέσκο πράσινο δένει με το ροζ της κουτσουπιάς και της πασχαλιάς, σε μία οδό αρκετά περιποιημένη, θα έλεγα, σιγά-σιγά και χωρίς απρόοπτα ή αξιοσημείωτα φτάσαμε κάποτε στον Αη Γιάννη του ακύμαντου Αιγαίου. Με ειδικό σκοπό. Να δούμε, να καταλάβουμε και να αποτυπώσουμε τι ακριβώς αντιπλημμυρικό έργο διεξάγει η μεγάλη και τρανή ΤΕΡΝΑ στο ρέμα του Αη Γιάννη, με το όνομα Μαυρούτσα, η οποία, όταν θύμωσε, τον Σεπτέμβριο του 2023, πήρε μαζί της τρεις γέφυρες (μία ψηλά, στον Εθνικό Δρόμο Κισσός-Μούρεσι, και δύο χαμηλά, στην κατασκήνωση της ΧΑΝ και την παραλιακή με το δικτύωμα, την αποκαλούμενη και Γέφυρα ΛεΚαΤράβα), ολόκληρον τον παρόχθιο δρόμο, την μισή κατασκήνωση και καμιά δεκαπενταριά αυτοκίνητα. Απίστευτο πραγματικά, το βλέπαμε αμέσως μετά και δεν πιστεύαμε στα μάτια μας. Και… ήρθε ο καιρός. Στο ιστολόγιό μου θα υπάρξουν πολλές φωτογραφίες, αλλιώς η κατάσταση δεν περιγράφεται. Με δυο λέξεις, χτίζεται ένας Κηφισός, που του λείπει μόνο η άνω πλάκα, με την επιφάνεια του δρόμου. Η κοίτη εγκιβωτίζεται με ισχυρά σίδερα και μπετόν πάχους 60 cm και εκατέρωθεν υψώνονται περίπου 5 m τοιχία επίσης με 60 cm μπετόν. Μέχρι ένα σημείο – και δεν ξέρω αν θα συνεχιστεί – από την επάνω στροφή προς τα κάτω, στο κέντρο της όλης διατομής υψώνεται ένα ακόμη ίδιου ύψους και πάχους τοιχίο, κάτι σαν διαχωριστής ρευμάτων, αν το εξηγώ καλά.

Τρόμαξα, αδέρφια, τρόμαξα. Αν αυτή είναι η λύση για τα αρχέγονα Πηλιορείτικα ρέματα, που ξέρουμε ότι είναι η χαρά της άγριας φύσης, η χαρά της βλάστησης, η ζωή του βουνού μας και των ανθρώπων του, αν το μέλλον τους είναι τσιμέντο να γίνει, τότε αλίμονο, αλίμονο σ’ εμάς, στα παιδιά μας, στον τόπο μας. Να τον πουλήσουμε στους Εβραίους να ησυχάσουμε.

Εδώ δημοσιεύονται οι περισσότερες φωτογραφίες που τραβήχτηκαν εκείνη την ημέρα, Κυριακή 19 Απριλίου 2026.

Για να μπορέσει, όποιος/-α ενδιαφέρεται, να αποκτήσει μια πληρέστερη εικόνα. 

Παραπέρα έχω θέσει στην (οποιαδήποτε) Ηγεσία του Νομού το ερώτημα αν υπάρχει σχετική εγκεκριμένη Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων γι΄αυτό το "αντιπλημμυρικό έργο" της ΤΕΡΝΑ και αναμένω απαντήσεις...

(η σειρά των φωτογραφιών είναι από το δρομάκι της "Σεβίλλης" προς τα ανάντη του ρέματος και επιστροφή στα κατάντη)