Τετάρτη 17 Ιουλίου 2024

κυκλο-φ-οριακα 1203, 17 Ιουλίου 2024, της Αγίας Μαρίνας

 

Ζεστούλα, ε;! «Ένα μεγάλο φωτεινό καλοκαίρι», που λέει κι ο Σωκράτης Φάμελος. Και το Αιγαίο, έπαθε κι αυτό ραστώνη, βαρέθηκε να ανεβοκατεβαίνει σε κυματισμούς και μετατράπηκε σε…λίμνη ακύμαντη.

Πέραν του Ατλαντικού αυτή η μεγάλη και σύμμαχος χώρα, κοιτίδα Δημοκρατίας κατά τα άλλα, στην οποία, όμως, όποιος θέλει παίρνει ένα κουμπούρι «κι όποιον πάρει ο χάρος» (χιλιάδες τα επεισόδια, χιλιάδες οι νεκροί…), βρίσκεται για μία ακόμη φορά αντιμέτωπη με μια σοβαρή απόπειρα δολοφονίας ενός ηγέτη της. Την οποία απόπειρα οι φοβερές και τρομερές μυστικές υπηρεσίες της δεν κατάφεραν να αποτρέψουν. Πόσα και πόσα κινηματογραφικά «αριστουργήματα» δεν τις έχουν αποθεώσει αυτές τις ποικιλώνυμες υπηρεσίες στις μάχες εναντίον των διεθνών τρομοκρατών, όπου πάντοτε επικρατούν αδιακρίτως. Και τώρα ένας 20χρονος πιτσιρικάς τις έκανε, τις σούπερ υπηρεσίες, ρεζίλι των σκυλιών και όλων των λαών που εδώ και πολλά χρόνια καταπιέζουν, απανταχού της γήινης σφαίρας. Βέβαια το έμμεσο αποτέλεσμα αυτής της απόπειρας (αφού το άμεσο δεν επετεύχθη…) θα είναι να χάσει τις επικείμενες εκλογές ο κύριος Μπάιντεν και να επανεκλεγεί ο δύστυχος ο κύριος Τράmp, που τόσα και τόσα έχει υποφέρει με τα δικαστήρια και τώρα κόντεψε να χάσει και τη ζωή του για χάρη της πατρίδας…

Μια μεγάλη χώρα που έχει τεράστιες δυνατότητες αλλά, και μη προς κακοφανισμόν κανενός, έχω την εντύπωση ότι κάπως πάσχει από…μυαλό!

Τελείωσε και το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου EURO 2024 με επικράτηση των Ισπανών έναντι των Άγγλων. Στη «μάχη» μεταξύ novibet, netbet365, stoiximan κλπ. κλπ. ποιος επικράτησε δεν ξέρω. Εκείνο που ξέρω είναι ότι η ελληνική τηλεόραση, στο σύνολό της, πηγαίνει απ’ το κακό στο χειρότερο, παραδομένη καθώς είναι στους «χορηγούς» των προγραμμάτων της. Τι θα πει «χορηγός» στην τηλεόραση, συμπολίτες; Τι σόι ξέπλυμα είναι αυτό; Ένας που διαφημίζει τα προϊόντα του (και το πόσο «τοις εκατό» φτηνότερα απ’ τον διπλανό του πουλάει την πανάκριβη φέτα) εγώ καταλαβαίνω ότι πληρώνει μια εταιρεία για να του κάνει αυτή την διαφήμιση. Δεν «χορηγεί» κάτι σε κάποιον, μια μπίζνα είναι όλα. Είναι τελείως διαφορετική η έννοια της χορηγίας, ξεκινώντας από την αρχαία Αθήνα, όπου χορηγός ονομαζόταν αυτός που αναλάμβανε τις δαπάνες του χορού (χορόν άγω) στο θέατρο μέχρι και τις μέρες μας, που κάποιοι επαγγελματίες δίνουν 50-100 ευρώ σε κάποια σωματεία, που αγωνίζονται να μαζέψουν πέντε δεκάρες από συνδρομές, προκειμένου αυτά να πληρώσουν για να εκτυπώσουν μια αφίσα, ένα πρόγραμμα για μια εκδήλωση με μεγαλειώδες αντάλλαγμα το σήμα τους πάνω στις εκτυπώσεις. Εγώ τέτοιους χορηγούς καταλαβαίνω, τα υπόλοιπα θαρρώ ότι είναι κόλπα για την Εφορία.

Όσο για το τι αποτελέσματα είχε αυτός ο βομβαρδισμός σαχλαμάρας από τις (αναρίθμητες…) στοιχηματικές εταιρείες, δεν έχω ιδέα. Μπορώ μόνο να ελπίζω (αν και χωρίς μεγάλες πιθανότητες…) ότι οι Έλληνες, που αγωνίζονται να θρέψουν την οικογένειά τους μέσα στον ορυμαγδό αισχροκέρδιας που η κυβέρνηση επιμόνως δεν θέλει να ελέγξει, δεν πέταξαν τα λεφτά τους σε διεθνείς γκάνγκστερς.

Το θέμα της πυρηνικής ενέργειας μην το περνάτε «στο ντούκου». Μετά τον «αιφνιδιασμό» (που δεν ήταν, όπως αποδεικνύεται) Μητσοτάκη, σχεδόν όλα τα «σοβαρά» μέσα διαδικτυακής ενημέρωσης έχουν να πουν έναν καλό λόγο γι’ αυτούς τους «πράσινους» πυρηνικούς αντιδραστήρες. Και πράσινα άλογα, το έχουμε ξαναπεί. Τρίζουν τα κόκκαλα του Ενρίκο Φέρμι (1901-1954) που κατασκεύασε τον πρώτο, το 1942.

Στο ντούκου προσπαθεί να περάσει και η Δημοτική μας Αρχή την αδυναμία της να τελειώσει, να ολοκληρώσει εργάκια ανακαίνισης και επιφανειακής αναμόρφωσης σε διάφορα σημεία της πόλης. Δεν ξέρω τι φταίει, ξέρουν αυτοί που αναθέτουν, συμβασιοποιούν και επιβλέπουν, ξέρουν και οι εργολάβοι. Και εκτός αυτών κανένα άλλο έργο δεν συμβαίνει, κανένα απολύτως, με τον «αποτελεσματικό» Άρχοντά μας να ασχολείται μονίμως (αλλά μονίμως…) με το βρίσιμο όσων δεν συμφωνούν μαζί του. Παραδείγματος χάριν, με το Μουσείο της Αργούς τι γίνεται; Και δεν έχω μάθει ακόμη ποιος είναι ο εργολάβος και τι έκπτωση έχει δώσει. Περί Σχολείων τα είπε όλα η Υφυπουργός Κυρία Μακρή. Και μια βλάβη στον Βιολογικό Καθαρισμό, που κρατούσε από τον Μάιο και διοχέτευε επεξεργασμένα μεν, λύματα δε στην Μπουρμπουλήθρα μέσω Ξηριά (μαζί με τα της Κάρλας…) αν διάβασα σωστά επισκευάστηκε πριν από μια βδομάδα. Μάιος-Ιούλιος, εγώ θεωρούσα ότι υπάρχουν κάποια πρωτόκολλα άμεσης επέμβασης για τέτοιου είδους βλάβες, φαίνεται ότι ηπατήθην!

Α! να όμως κι ένα καλό! Η στήλη στις 5 Ιουνίου 2024 (κυκλο-φ-οριακα 1197) επεσήμανε την ανάγκη να επισκευαστούν τα κατεστραμμένα από την πλημμύρα του Σεπτεμβρίου κάγκελα στην γέφυρα του Αναύρου στην οδό Αγίου Δημητρίου. Και ώ! του θαύματος, η επισήμανσις αύτη ελήφθη αρμοδίως υπ’ όψιν και στις αρχές Ιουλίου είδα μαστόρους επισκευαστές επί το έργον στην αγαπημένη μας γέφυρα, που, ως γνωστόν, κατασκευάστηκε με χορηγία των κατοίκων του αδελφοποιημένου Ροστώβ της Βουλγαρίας το 1955, μετά την προηγούμενη μεγάλη πλημμύρα.

Αυτά για σήμερα συμπολίτες και απανταχού φίλοι.

Εύχομαι να περνάτε καλά το καλοκαίρι σας, σάς αγαπώ μεγαλοφώνως, γεια σας και χαρά σας.

Στην φωτογραφία το αεροπανώ του ΠαΣοΚ τα λέει όλα. Στην Σίφνο, 14-20 Ιουλίου 1983 (41 χρόνια πίσω…!!). Και το 1988 έχει προ πολλού παρέλθει…

(δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα) την Τετάρτη 17.07.2024, αρ.φύλλου 4213)

Τετάρτη 10 Ιουλίου 2024

κυκλο-φ-οριακα 1202, 10 Ιουλίου 2024

 

Καλημέεεερα αγαπητοί και αγαπητές! Ζούμε μεγάλες στιγμές, τόσο ως Έθνος που βαδίζει θριαμβευτικά προς τους Ολυμπιακούς Αγώνες 2024, όσο και ως Δημοκράτες που απέφυγαν την γαλλική ακροδεξιά στην κυβέρνηση της μεγάλης και συμμάχου χώρας, όσο και ως Βολιώτες που έχουν, επιτέλους, έτοιμη την Πλατεΐτσα των Γερμανικών στην Νέα Ιωνία μετά από δυόμιση χρόνια οργιώδους εργασίας.

Εκείνο που δεν πάει καλά, συν-Έλληνες, είναι οι άκρως επικίνδυνες δηλώσεις που έκανε ξαφνικά και απροειδοποίητα ο Έλληνας πρωθυπουργός στις 02.07.2024 κατά τη διάρκεια του 28ου ετήσιου συνεδρίου του αγγλικού «Economist». Είπε το καλό παιδί που μας κυβερνάει: «Επιτρέψτε μου να σας δώσω ένα άλλο παράδειγμα: πυρηνική ενέργεια. Η Ευρώπη ήταν και παραμένει ηγέτιδα δύναμη στην πυρηνική τεχνολογία. Η Ελλάδα δεν διαθέτει πυρηνική ενέργεια. Δεν υπάρχει τρόπος να φτάσουμε στο ουδέτερο ισοζύγιο εκπομπών χωρίς την πυρηνική ενέργεια. (η υπογράμμιση δική μου) Επενδύουμε, λοιπόν, ως Ευρωπαίοι, στην επόμενη γενιά μικρών πυρηνικών αντιδραστήρων; Έχουμε πραγματικά κάνει τις σωστές επιλογές για την πράσινη μετάβαση, τουλάχιστον προσδιορίζοντας τρεις ή τέσσερις κρίσιμες βιομηχανίες;»

Αυτά είπε, επί λέξει αυτός ο αστέρας της παγκόσμιας πολιτικής σκηνής. Κι αμέσως, ω! του θαύματος! όλα τα μέσα-παπαγαλάκια εμφανίστηκαν απολύτως ενημερωμένα με τεχνολογίες, μεγαβάτ, επιπτώσεις (καμία!!!), τα πάντα όλα, έτοιμοι οι Έλληνες να φτιάξουμε πυρηνικούς αντιδραστήρες, θαύμα!

Στην Ελλάδα έχουμε να ακούσουμε για πυρηνικά εργοστάσια από την δεκαετία του 1980!! Η Ιστορία καταγράφει 1971, η χούντα με βρετανικά συμφέροντα ξεκινάει την συζήτηση. Το 1974, μετά το πραξικόπημα στην Κύπρο οι Άγγλοι αποσύρονται και εμφανίζονται οι Αμερικάνοι (αλίμονο…). Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και ο Γεώργιος Ράλλης συνεχίζουν τις διαπραγματεύσεις. Επιλέγεται ως τόπος εγκατάστασης η Κάρυστος. Στις 20.05.1979 στην Χαλκίδα 8.000 άτομα διαδηλώνουν ενάντια στην πυρηνική ενέργεια, και στην Κάρυστο κυνηγούν με φτυάρια τους υπαλλήλους της εταιρείας. Οι όποιες συζητήσεις τελειώνουν οριστικά το 1982, με κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου.

Στις 26 Απριλίου 1986 γίνεται το φοβερό πυρηνικό δυστύχημα στο Τσερνόμπιλ – υπάρχει αναλυτική περιγραφή διαδικασίας, αιτίων και αποτελεσμάτων στην διαδικτυακή ελληνική Βικιπαίδεια. Την Κυριακή 18.05.1986 η Οικολογική Κίνηση Βόλου (ΟΚΒ) διοργανώνει διαμαρτυρία ενάντια στα πυρηνικά, ώρα 12:00 στον Άγιο Κωνσταντίνο. Το Σαββατοκύριακο 21-22.03.1987 γίνεται το 1ο Αντιπυρηνικό Διήμερο με πρωτοβουλία της Αντιπυρηνικής Κίνησης και της ΟΚΒ στο Δημαρχείο Βόλου. Το Σαββατοκύριακο 25-26.04.1987 διοργανώνεται το 2ο Αντιπυρηνικό Διήμερο με πρωτοβουλία της ΟΚΒ και της Αντιπυρηνικής Κίνησης. Συζητήσεις, έργο Καραγκιόζη και Πορεία στην Παραλία με το σηματάκι της φωτογραφίας σε πλακάτ και το «μνημειώδες» σύνθημα «καλύτερα πορεία, παρά στα καφενεία»!

Αυτά, για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι. Και κυρίως κάποιοι νέοι, που νομίζουν ότι το Οικολογικό-Περιβαλλοντικό Κίνημα στον Βόλο ξεκίνησε τότε που εμφανίστηκαν αυτοί στην πόλη.

Βεβαίως υπάρχουν κι άλλα πυρηνικά δυστυχήματα στον πλανήτη, με πρώτο στο Θρη Μάιλς Αϊλαντ (Three Miles Island) στις ΗΠΑ 28.03.1979 και πιο σημαντικό μετά το Τσερνόμπιλ αυτό στις 11.03.2011 στην Φουκουσίμα της Ιαπωνίας. Και μετά από όλα αυτά, και αφού η Γερμανία έχει αποφασίσει ότι θα κλείσει σε εύλογο χρόνο τα πυρηνικά εργοστάσια που διαθέτει, η Ευρωπαϊκή Ένωση της κυρίας φον ντερ Λάιεν αποφασίζει στις 06.07.2022 ότι η πυρηνική ενέργεια είναι «πράσινη ενέργεια» (!), ότι τα πυρηνικά εργοστάσια είναι «πράσινες επενδύσεις» (!!). Υπέρ αυτής της εγκληματικής απόφασης ψήφισαν οι Έλληνες Ευρωβουλευτές Ασημακοπούλου, Βόζενμπεργκ, Ζαγοράκης, Κεφαλογιάννης, Κυμπουρόπουλος, Μειμαράκης, Σπυράκη από το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα-Νέα Δημοκρατία και Φράγκος από την Ομάδα Ευρωπαίων Συντηρητικών & Μεταρρυθμιστών-Ελληνική Λύση.

Άρα, συμπολίτες, τα κοράκια κρώζουν. Δεν φτάνει η καταστροφή των αγρών με τα φωτοβολταϊκά, δεν αρκεί η καταστροφή των καμένων βουνών με τις ανεμογεννήτριες, χρειάζεται κι άλλη «πρασινίλα» για να ικανοποιηθεί η ΓΕΚ-ΤΕΡΝΑ και οι συνοδοιπόροι της στην κυβέρνηση (η οποία ΓΕΚ-ΤΕΡΝΑ, αν κατάλαβα καλά, τώρα παίρνει και ολόκληρη την Λάρκο…). Δύσκολοι καιροί έρχονται, και οι άλλοι απλώς τρώγονται μεταξύ τους…

Εγώ θα παραμείνω πιστός σ’ εκείνοι το κιτρινοκόκκινο σηματάκι-σύμβολο μιας ολόκληρης εποχής του παγκόσμιου αντιπυρηνικού κινήματος, του παγκόσμιου οικολογικού κινήματος. ΠΥΡΗΝΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ; ΟΧΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.

Εύχομαι να περνάτε καλά το καλοκαίρι σας, σάς αγαπώ ενδελεχώς, γεια σας και χαρά σας.

Στην φωτογραφία το προαναφερθέν κιτρινοκόκκινο (στο ιστολόγιο) διεθνές αντιπυρηνικό σήμα.

(δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα) την Τετάρτη 10.07.2024, αρ.φύλλου 4208)



Τρίτη 9 Ιουλίου 2024

Η γραμμή του Τραίνου του Πηλίου στην Αγριά, 9 Ιουλίου 2024

 

Η ΓΡΑΜΜΗ ΤΟΥ ΤΡΑΙΝΟΥ ΤΟΥ ΠΗΛΙΟΥ ΣΤΗΝ ΑΓΡΙΆ

Τα πλημμυρικά φαινόμενα του Σεπτεμβρίου 2023 προκάλεσαν πολλές ζημιές, και όχι μόνο στο παραλιακό μέτωπο του οικισμού της Αγριάς. Όμως το παραλιακό μέτωπο έχει δύο ιδιαιτερότητες: α) καταλαμβάνεται πέρα-πέρα από καταστήματα εστίασης και β) διατρέχεται από τις ανέκαθεν υπάρχουσες και από το 1986 προστατευόμενες ως μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς σιδηροτροχιές της διαδρομής τού ομοίως προστατευόμενου Τραίνου του Πηλίου.

Από τα τέλη της δεκαετίας του ’80 οι σιδηροτροχιές αυτές ήταν εγκιβωτισμένες αλλά λειτουργικές σε ένα πεζοδρόμιο, στην επιφάνεια του οποίου τοποθετήθηκαν αργότερα αξιοπρεπείς κυβόλιθοι, αντάξιοι της γενικής εικόνας αυτού του παραλιακού προαστίου του Βόλου. Αν θυμάμαι καλά, αυτό το πεζοδρόμιο κατέστη δυνατόν επί Κοινοτάρχη Σκοπελίτη με αντάλλαγμα την καλοκαιρινή πεζοδρόμηση του παραλιακού Εθνικού Δρόμου.

Η δύναμη της πλημμύρας (σχεδόν όλοι οι οικισμοί της Μαγνησίας ένιωσαν αυτή την δύναμη σε διάφορα στοιχεία των υποδομών τους) διέλυσε το πεζοδρόμιο και ανέσκαψε τις γραμμές, δημιουργώντας ένα πραγματικά εφιαλτικό περιβάλλον δίπλα στον Εθνικό Δρόμο και μπροστά στα καταστήματα εστίασης. Και εκεί ξεκίνησε όλη η ιστορία.

Πολλοί είδαν την κρίση σαν ευκαιρία, που λένε. Κανείς, ποτέ στην Αγριά δεν συμπάθησε το Τραινάκι του Πηλίου και τις γραμμές του, έχω αρκετές αναμνήσεις από τα χρόνια που ήμουν Αντιπρόεδρος στον Σύλλογο Φίλων του Τραίνου Βόλου-Πηλίου αλλά και αργότερα, σε κάθε ευκαιρία, π.χ. όταν κάποιοι από εμάς υπερασπιζόμασταν «τα τσαρδάκια της Αγριάς» έναντι της Κτηματικής Υπηρεσίας, οι κάτοικοι και, κυρίως, οι καταστηματάρχες με απέχθεια συνυπήρχαν με τις γραμμές και το ενοχλητικό πεζοδρόμιο.

Ευκαιρία, λοιπόν. Δηλώσεις, κραυγές, καταστραφήκαμε, πνιγήκαμε, για όλα φταίει το καταραμένο Τραίνο – άσχετα αν το πεζοδρόμιο παραπέρα, προς Σουτραλί, είναι ακόμη ψηλότερο… Λογικά πρώτος παρενέβη ο Δήμαρχος Βόλου, ο οποίος και «καθησύχασε» τους «εξαγριωμένους» πολίτες.

Δεύτερος, επίσης λογικά, παρενέβη ο ΟΣΕ, περιουσία του οποίου είναι το Τραίνο του Πηλίου με την όλη υποδομή του. Ίδιου χαρακτήρα παρέμβαση έκανε ο ίδιος ΟΣΕ και στο τμήμα γραμμής από Άνω Λεχώνια μέχρι Μηλιές με την αμέριστη συνδρομή του Δήμου Νοτίου Πηλίου και σε μικρό χρονικό διάστημα το Τραινάκι ξαναλειτουργεί και διαπρέπει.

Στην Αγριά διεξήχθησαν διαπραγματεύσεις και επήλθε «συμφωνία». Με λίγο διαφοροποιημένα τα υψόμετρα της γραμμής ο ΟΣΕ θα επανατοποθετήσει τις γραμμές σε νέο σκάμμα με τσιμεντένια κοίτη, δημιουργώντας μια εντελώς νέα υποδομή για λειτουργία τύπου τραμ και ο Δήμος στο τέλος θα «γεμίσει» το σκάμμα, θα τοποθετήσει κυβολίθους και τελευταίος ο ΟΣΕ θα ελευθερώσει τον «όνυχα» των γραμμών και θα λειτουργήσει μία κατάλληλη δρεζίνα για να επιβεβαιωθεί η καλή σιδηροδρομική λειτουργία της γραμμής.

Όλα αυτά περιελήφθησαν σε μία Μελέτη, η οποία πέρασε από χίλια κύματα και τελικά εγκρίθηκε από το Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων, στο Υπουργείο Πολιτισμού. Και δόθηκε το «πράσινο φως».

Είμαι σε θέση να ξέρω ότι ο ΟΣΕ έκανε εξαιρετική δουλειά. Ξόδεψε χρήμα και χρόνο και έκανε ένα τέλειο σιδηροδρομικό έργο, σε όλο το μήκος της παραλίας, αντάξιο της πολύχρονης εμπειρίας του αλλά και της Ιστορίας του μικρού μας Τραίνου.

Ύστερα ήρθε η σειρά του Δήμου. Που αγνοώντας την Μελέτη και τις υπογραφές των στελεχών του (τι κρίμα! έμπειροι μηχανικοί, κοντά στην συνταξιοδότηση, να υποτάσσονται στις θελήσεις του κάθε τυχάρπαστου…) τσιμεντάρησε το σκάμμα, έβαψε την επιφάνεια κόκκινη και, φυσικά, δεν τοποθέτησε τους «συμφωνημένους» κυβολίθους!

Κατόπιν αυτού υποχρεωτικά η Εφορία Νεωτέρων Μνημείων εξέδωσε σήμα διακοπής εργασιών και υπέβαλε σχετική μήνυση. Άρα ο ΟΣΕ δεν μπορεί να ολοκληρώσει τις εργασίες και τον έλεγχο λειτουργικότητας του δικτύου και το έργο θα μείνει έτσι ποιος ξέρει για πόσο. Το καταλάβαμε το κόλπο;

Ο σκοπός του Άρχοντα και των παρατρεχάμενων, όπως και των καταστηματαρχών, επετεύχθη! Κατά την γνώμη μου αυτός ήταν εξ αρχής. Κι άφησαν απλώς τα παιδία να παίζει, τον ΟΣΕ να καταναλώνει χρόνο και χρήμα πραγματοποιώντας ένα, στην ουσία, όπως εξελίχτηκε, άχρηστο έργο, και οι ίδιοι είμαι βέβαιος ότι κρυφογελούσαν, κρυμμένοι πίσω από κάποιες μεγαλοστομίες.

Ύστερα ήρθαν, επίσης λογικά, οι κάμερες, οι ζαρντινιέρες, η «αισθητική» και οι τυποποιημένες δηλώσεις περί «υπονόμευσης» του μεγαλόπνοου δημοτικού έργου...

Καλό καλοκαίρι, συμπολίτες και επισκέπτες.

Βόλος 9 Ιουλίου 2024

Χαράλαμπος Σκυργιάννης, Συγκοινωνιολόγος Μηχανικός


Τετάρτη 3 Ιουλίου 2024

κυκλο-φ-οριακα 1201, 3 Ιουλίου 2024

 

«… Ο Ιούλιος με φωτεινό πουκάμισο και ο Αύγουστος ο πέτρινος…», το καλοκαίρι του Ελύτη, κι όχι μόνο στους «Ναούς στο σχήμα τ’ ουρανού», ούτε μόνο στο «Άξιον Εστί», αλλά σε ολόκληρο το έργο του το καλοκαιρινό φως της απανταχού Ελλάδας κυριαρχεί, καταυγάζει τα πάντα. Να το χαιρόμαστε, να το απολαμβάνουμε αυτό το φως, να μην το γρουσουζεύουμε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο και, κυρίως, να μην το μουτζουρώνουμε, να μην το θολώνουμε με τις διάφορες «χρήσιμες» εκπομπές των αερίων του θερμοκηπίου.

Να μην το γρουσουζεύουμε, λέω, διότι ακριβώς πριν τρεις ημέρες, στην όχι και τόσο μακρινή Ελβετία, μετά από διαρκείς βροχές συνέβη σοβαρή κατολίσθηση και κόπηκε ο δρόμος πρόσβασης προς ένα χωριό στο οποίο παρεπιδημούσε για ένα διεθνές μεταπτυχιακό στην παιδο-ψυχιατρική η κόρη μου, και ενώ το πρόγραμμα είχε τελειώσει τα παιδιά ήταν αδύνατον να φτάσουν στο αεροδρόμιο για να πετάξουν στις πατρίδες τους.

Αυτά για το φως. Για την θάλασσα όλα καλά, 12 γαλάζιες σημαίες πήρε φέτος ο Δήμος Βόλου, αν δεν απατώμαι κανένας άλλος Δήμος της χερσαίας Μαγνησίας δεν πήρε (δεν ζήτησε να πάρει, για την ακρίβεια) γαλάζιες σημαίες. 15 πήρε η Σκιάθος και 2 η Σκόπελος. Όλες οι μοναδικής ομορφιάς παραλίες του Ανατολικού Πηλίου στο Αιγαίο δεν έχουν σημαία, αυτό κάτι σημαίνει. Έχουν, όμως, οι περισσότερες, ευτυχώς, ναυαγοσώστη, διότι το Αιγαίο όταν έχει τα νεύρα του δεν αστειεύεται. Η στήλη, όπως κάθε χρόνο, θα κάνει κι αυτή τις διακοπές της (ένας φίλος λέει ότι διακοπές κάνουν οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι δεν είναι εργαζόμενοι…) και ίσως να υπάρξει κάποια αρρυθμία, μη προς κακοφανισμόν σας, από Σεπτέμβρη θα επανέλθουμε σε πλήρεις ρυθμούς.

Τις προάλλες περπατήσαμε για μία ακόμη φορά από το Πνευματικό Κέντρο, Γαζή-Κ.Καρτάλη μέχρι την οδό Φιλίππου Ιωάννου. Από το πεζοδρόμιο, που μου έλεγε κι η μανούλα μου. Από το πεζοδρόμιο, μια τραγική κατάσταση, μια περιπέτεια. Με εξαίρεση τρία-τέσσερα καινούργια σχετικά, καλοφτιαγμένα τμήματα, όλα τα υπόλοιπα βρίσκονται σε άθλια κατάσταση, φωτογραφίες υπάρχουν, αν δεν πιστεύετε μια βόλτα θα σας πείσει. Και φυσικά η οδός Γαζή δεν είναι η μόνη. Άθλια είναι όλα τα πεζοδρόμια της πόλης, εκτός από τα κεντρικά, τα οποία κατασκευάζει και επισκευάζει με δικά του κονδύλια ο οικείος Δήμος. Και προβλέπει ο Κτιριοδομικός Κανονισμός (Απόφαση ΥΠΕΝ/ΔΑΟΚΑ/66006/2360, ΦΕΚ Β’ 3985/22-06-2023) που επικαιροποιεί τον παλαιότερο από το ΦΕΚ Δ’ 59/03-02-1989 στο άρθρο 23, παρ. 2.4 ότι «Η κατασκευή, ανακατασκευή ή επισκευή των πεζοδρομίων, μπορεί να γίνεται από τον οικείο Ο.Τ.Α. σε βάρος και για λογαριασμό είτε των ιδιοκτητών των παρόδιων ακινήτων είτε φορέων εκτέλεσης έργων εφόσον αυτά δεν έχουν κατασκευασθεί ή επισκευασθεί ακόμα ή δεν έχουν τηρηθεί οι προδιαγραφές που ισχύουν για την κατασκευή ή επισκευή τους.» Αυτό είναι ένα επίσης σοβαρό θέμα άνισης μεταχείρισης μεταξύ των πολιτών, έχω ξαναγράψει γι’ αυτό, τυχαίο παράδειγμα Δημητριάδος-Γαμβέτα. Διότι ο ίδιος Κτιριοδομικός Κανονισμός σαφέστατα στην παράγραφο 2.1 του ίδιου άρθρου 23 προβλέπει ότι «Υπόχρεοι για την κατασκευή, και συντήρηση των πεζοδρομίων και των τεχνικών έργων που τα αποτελούν (κράσπεδα, ρείθρα, υπόστρωμα και επίστρωση ή επικάλυψη) είναι οι ιδιοκτήτες των παρόδιων ακινήτων μπροστά στα οποία βρίσκονται.» Είναι σαφές αυτό; Υπεύθυνοι για τα χάλια των πεζοδρομίων, κατά τον Νόμο, είμαστε εμείς, συμπολίτες, όσο κι αν πιθανώς σας ακούγεται τρελό κάτι τέτοιο. Είμαστε εμείς, οι παρόδιοι ιδιοκτήτες, που δεν φροντίζουμε για την καλή λειτουργία των πεζοδρομίων που βρίσκονται μπροστά στο σπίτι μας – εσείς προσωπικά, φυσικά, εξαιρείσθε...

Ναι (έτοιμη την έχετε την δικαιολογία, το ξέρω…) αλλά υπάρχουν τα κλειστά σπίτια, τα άχτιστα οικόπεδα. Βεβαίως. Γι’ αυτό ο καλός Κτιριοδομικός Κανονισμός (ένας καλός, γενικά, Νόμος, αποδεκτός από τους Μηχανικούς) προβλέπει την παράγραφο 2.4 που σας έγραψα παραπάνω και πρώτη-πρώτη. Δεν υπάρχει ακίνητο μέσα στην πόλη που δεν έχει ιδιοκτήτη. Πάρα πολύ απλά, λοιπόν, ο Δήμος μπορεί να φτιάξει το πεζοδρόμιο και να στείλει μέσω Εφορίας τον λογαριασμό στον ιδιοκτήτη. Αντί γι’ αυτό ο Δήμος επιλέγει να κάνει έργο βιτρίνας στο κέντρο της πόλης, φυσικά χωρίς να χρεώνει τους παρόδιους ιδιοκτήτες καταστημάτων και κατοικιών π.χ. στην οδό Δημητριάδος και απαιτεί από τους πολίτες της γωνιακής πολυκατοικίας που έχουν την ατυχία να έχουν είσοδο π.χ. από την οδό Γαμβέτα μόνοι τους να φτιάξουν το «δικό τους» πεζοδρόμιο. Θεωρώ ότι αυτό είναι καθαρή αδικία, για την οποία, φυσικά, ουδείς ενδιαφέρεται, ούτε οι ίδιοι οι αδικημένοι πολίτες, οι οποίοι τα αγνοούν όλα αυτά και απλώς βρίζουν δεξιά κι αριστερά ελληνικώς και αδιακρίτως τους ανευθυνοϋπεύθυνους. Και, κλείνοντας, θεωρώ επίσης ότι είναι υποχρέωση του Δήμου να συντηρεί όλα τα πεζοδρόμια της πόλης χρεώνοντας αντίστοιχα τους παρανομούντες παρόδιους ιδιοκτήτες. Για να μπορούμε όλοι άπαντες, συμπεριλαμβανομένων των εμποδιζόμενων ατόμων και των Ατόμων με Αναπηρία, να περπατάμε σε ασφαλή πεζοδρόμια. Αμήν.

Έτσι κι όχι αλλιώς έχουν τα πράγματα, συμπολίτες και συμπολίτισσες. Είναι κι άλλα που θέλω να σας πω, την άλλη φορά. Συλλυπητήρια στην οικογένεια του Βασίλη Κοντορίζου και σ’ ολόκληρη την Πορταριά. Συνέπεσε ο θάνατος με το γαστρονομικό φεστιβάλ και ελπίζω να τον μνημόνευσαν οι σύγχρονοι αναλόγως. Σας αγαπώ μετ’ επιτάσεως, γεια σας.

Στην φωτογραφία οι παραλίες του Αιγαίου μας περιμένουνε.

(δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα) την Τετάρτη 03.07.2024, αρ.φύλλου 4203)


Τετάρτη 26 Ιουνίου 2024

κυκλο-φ-οριακα 1200, 26 Ιουνίου 2024

 

Με τη βοήθεια του Αγίου Πνεύματος φτάσαμε αισίως στο κείμενο υπ’ αριθμ. 1200. Από τις 20 Ιανουαρίου 1991 ασταμάτητα μέχρι σήμερα, ένας αγώνας είναι κι αυτός. Περίπου 760.000 λέξεις στο χαρτί της εφημερίδας και στα αρχεία του υπολογιστή – ευτυχώς, γλίτωσαν όλα από τη μανία του Δανιήλ και του Ηλία, π’ ανάθεμά τους. Και στην ψυχή μου. Μια κατάθεση ψυχής είναι όλα αυτά τα κείμενα, μια αγάπη πρωτίστως για την γενέθλια πόλη και δευτερευόντως, όμως όχι ήσσονος σημασίας, για την ελληνική μας γλώσσα, που τόσο βάρβαρα πλήττεται όλα τα τελευταία χρόνια. Οπωσδήποτε είναι και μια αποθησαύριση ιστορικών γεγονότων, μεγαλύτερης ή μικρότερης σημασίας.

Καλημέρα συμπολίτες και συμπολίτισσες στο τέλος ενός θερμού Ιουνίου, εύχομαι να σας βρίσκω όλους κι όλες καλά.

Για 9η συνεχόμενη χρονιά η Ένωση Παλαιών Προσκόπων του 58ου Συστήματος Ναυτοπροσκόπων Βόλου σκοπεύει την ερχόμενη Κυριακή, 30 Ιουνίου 2024, να κάνει την γνωστή, πλέον, απόβαση στην βραχονησίδα του Αγίου Νικολάου, εδώ, στον θαλάσσιο χώρο πίσω από τον Σωρό, λίγο μετά από το ακρωτήριο Αγκίστρι. Εκεί υπάρχουν όχι μία αλλά δύο βραχονησίδες, που φέρουν τα μυθολογικά ονόματα Δευκαλίων και Πύρρα, σε ανάμνηση της δια κατακλυσμού καταστροφής του ανθρώπινου είδους από τον Δία, από τον οποίο κατακλυσμό επέζησε μόνο αυτό το ζευγάρι με πλοίο που κατασκεύασε ο Προμηθέας, πλοίο το οποίο κατά μία εκδοχή του μύθου εξόκειλε στην περιοχή της Όθρυος. Κι ύστερα άρχισαν να πετάνε πέτρες πίσω τους και έτσι αναγεννήθηκε το ανθρώπινο είδος. Στην νησίδα Δευκαλίων είναι χτισμένο από ψαράδες ένα ξωκλήσι αφιερωμένο στο Άγιο Νικόλαο. Πηγαίνουμε λοιπόν εκεί, με βάρκα, φυσικά, συντηρούμε το εκκλησάκι, τις εικόνες και τα σκεύη του, περιποιούμαστε τον περιβάλλοντα χώρο, αλλάζουμε τις σημαίες που επί όλον τον προηγούμενο χρόνο τις ταλαιπωρεί ο αέρας. Όλα αυτά συμβαίνουν με την άδεια και τις ευλογίες της Μητρόπολης, μάλιστα 1-2 φορές έχουμε φέρει στον βράχο και τον ιερέα του Αγίου Στεφάνου και μας διάβασε έναν αγιασμό.

Έτσι αισθανόμαστε, έτσι κάνουμε ως πρόσκοποι, οι περισσότεροι από τους οποίους δώσαμε την προσκοπική υπόσχεση στις αρχές της δεκαετίας του ’60. Υγεία να έχουμε για να μπορούμε να συνεχίζουμε.

Δεν συνεχίζουμε, βέβαια, τις φωτιές του Αη Γιάννη του Κλήδονα. Δια λόγους αντιπυρικής προστασίας προφανώς, κι ας είναι ακαθάριστά παραπάνω από τα δύο τρίτα των επικίνδυνων χωραφιών-οικοπέδων. Και έτσι δεν έχω πού να κάψω το μαγιάτικο στεφάνι μας! Το κρατώ σε μιαν άκρη του κήπου και περιμένω να ανάψω εν καιρώ το αριστοκρατικό μου τζάκι (το οποίο επίσης βλάπτει σοβαρά την υγεία…) για να το κάψω, διότι δεν θέλω και δεν πρέπει να το πετάξω στα σκουπίδια, αυτό μου έμαθε η Μητέρα. Λόγοι «ασφαλείας», λοιπόν. Παρακολουθώ και περιμένω το επόμενο που θα μας κόψουν «για το καλό μας» (που έλεγε κι ο Γιάννης Μηλιώκας σ’ εκείνο το αξέχαστο τραγούδι του 1986). Και σημειώστε ότι έχω βαριά προσωπική εμπειρία: το καλοκαίρι του 1965 αποφοιτούσε από το 5ο Δημοτικό Σχολείο η ένδοξη γενιά του 1953, που ξεκίνησε το 1959 στις παράγκες. Ο υποφαινόμενος είχε επωμιστεί το βαρύ φορτίο (άλλο που δεν ήθελε, εδώ που τα λέμε…) να γράψει και να εκφωνήσει τον αποχαιρετιστήριο λόγο στην καθιερωμένη γιορτή λήξης. Η οποία είχε προσδιοριστεί μετά τις φωτιές τ’ Αγιαννιού. Όμως σ’ αυτή τη φωτιά της γειτονιάς μου, στην οποία συμμετείχαμε οικογενειακώς όλοι οι γείτονες, καθώς πηδούσα με κοντό παντελόνι κάπως έγινε και πήραν φωτιά και τα δύο πόδια μου, από τα γόνατα και κάτω! Εγκαύματα δευτέρου βαθμού, επίδεσμοι, αλοιφές (Pat Fissan η «θαυματουργή»), μέχρι τάμα στην Αγία Παρασκευή στα Τέμπη με πήγε η μάνα μου για να μου περάσουν και να μην αφήσουν σημάδια (και δεν άφησαν). Όμως στην γιορτή αποχαιρετισμού δεν γίνονταν να μην συμμετέχω, είχα και σκετς με την Ροδούλα Ζήση, είχα και τον αποχαιρετιστήριο λόγο, που τον έγραφα κάτι μέρες. Έτσι, εκτός από γυαλιά μυωπικού αστιγματισμού που από εκείνη την περίοδο δεν έχουν εγκαταλείψει την μύτη μου, αυτή ήταν η πρώτη (και μοναδική) φορά που φόρεσα μακρύ παντελόνι στο Δημοτικό Σχολείο – υπάρχει φωτογραφία!

Πάλι μας παρέσυρε το (ωραίο, αν και κατακαμένο…) παρελθόν μας.

Κινούμαι αρκετά τον τελευταίο καιρό με αυτοκίνητο και χαζεύω λίγο τις γραμμούλες για το νέο Σύστημα Ελεγχόμενης Στάθμεσης. Πρώτη παρατήρηση είναι ότι έχουν αρχίσει και ξεθωριάζουν, πάει καιρός που έγιναν και δεν λειτούργησαν, σύντομα θα θέλουν ανανέωση. Η δεύτερη παρατήρηση είναι αυτός ο διαχωρισμός σε μπλε και άσπρες. Όπου στις μπλε, από όσο καταλαβαίνω, δεν θα επιτρέπεται να σταθμεύσω εγώ που δεν είμαι μόνιμος κάτοικος της περιοχής ή της οικείας ζώνης. Και ερωτώ, ο αφελής: θέλω-πρέπει να επισκεφθώ την Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, που, αν δεν λαθεύω, εδρεύει στο παλιό κτήριο του Οργανισμού Καπνού, Γαζή-Γαμβέτα/Ογλ. Οι θέσεις στην οδό Γαζή είναι όλες μπλε, από Φιλελλήνων μέχρι Γκλαβάνη. Πού σταθμεύω το όχημά μου; Σας αφήνω να το σκεφτείτε, κι αν αρχίσετε να λέτε τις γνωστές εξυπνάδες του διαδικτύου, κακό του κεφαλιού σας.

Σχετικό με αυτό, το parking Φιλελλήνων-Δημητριάδος έχει όνομα πλέον: LAMDA PARKING. Εγώ μέχρι τώρα ήξερα την Εταιρεία Lamda Development S.A., μια εταιρεία σούπερ επενδύσεων που, μεταξύ άλλων, διαμορφώνει σιγά-σιγά και τις κατασκευές στον πρώην αεροδρόμιο του Ελληνικού. Τώρα έχουμε Lamda και στον Βόλο, ποιος τη χάρη μας! Σας αγαπώ ευκρινώς, γεια σας.

Στην φωτογραφία ακριβώς αυτό το Lamda Parking. Και σ’ άλλα με υγεία.

(δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα) την Τετάρτη 26.06.2024, αρ.φύλλου 4198)


Τετάρτη 19 Ιουνίου 2024

κυκλο-φ-οριακα 1199, 19 Ιουνίου 2024

 

Καλημέρα αναγνώστες και αναγνώστριες απανταχού της υφηλίου γης. Απτόητοι από καύσωνες, σκόνες, αλληλοσυγκρουόμενες εκδηλώσεις και άλλους πανικούς συνεχίζουμε τις περιπλανήσεις μας στον κόσμο της κυκλοφορίας και όχι μόνο. Τώρα μας βρήκε και το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου EURO 2024 (κατατοπιστική και ευχάριστη η έκδοση της «Μαγνησίας»), 20 χρόνια μετά την κατάκτησή του από την Εθνική Ελλάδος στην Πορτογαλία και τώρα η Ελλάδα απουσιάζει, κρίμα. Θα μας πάει μέχρι τις 14 Ιουλίου και μετά, από 26 Ιουλίου μέχρι 11 Αυγούστου είναι οι Ολυμπιακοί Αγώνες στο Παρίσι (με ποια κυβέρνηση άραγε;) και στις 11 Αυγούστου…

Ένα «γεμάτο» καλοκαίρι. Για να ξεχάσουμε ότι αμέσως μετά θα έρθει ο χειμώνας με τα αυξημένα έξοδα. Και με την ευκαιρία, γιατί ανέβηκε, καλοκαιριάτικα, η τιμή του ηλεκτρικού ρεύματος; Τι το ιδιαίτερο συνέβη που «ανάγκασε» (τι να κάνουν κι αυτοί οι έρμοι…) τους παρόχους να αυξήσουν την τιμή; Η τιμή τιμή δεν έχει και χαρά σ’ τον που την έχει – εν προκειμένω στην «ανεξάρτητη αρχή» Ρύθμισης θεμάτων Ενέργειας (ΡΑΕ) και στους ληστές που την περιβάλλουν και την καθοδηγούν, διότι αυτοί και μόνοι και μόνο για κερδοσκοπικούς λόγους καθορίζουν τις τιμές στο δήθεν χρηματιστήριο ενέργειας, τελείως άνευ οιουδήποτε πραγματικού λόγου (π.χ., λέμε τώρα, βούλιαξε το παπόρι απ’ την Περσία, ανέβηκε η τιμή, τώρα ούτε αυτό συνέβη…).

«Είναι ο καπιταλισμός, ηλίθιε!», είναι ο ευρηματικός τίτλος ενός βιβλίου του δημοσιογράφου Νίκου Μπογιόπουλου, που εκδόθηκε το 2018 (πάλιωσε κιόλας…).

«Το μέλλον της Ελλάδας είναι η σύνδεση των λιμένων με τον σιδηρόδρομο». Τάδε έφη Υπουργός (να σε χαρώ) Υποδομών και Μεταφορών, έτει εν σωτηρίω 2024, Χρήστος Σταϊκούρας ονόματι. Κι ένα τσούρμο προβατάκια, στην Ετήσια Γενική Συνέλευση (να σε χαρώ) του Συνδέσμου Βιομηχανιών Θεσσαλίας & Κεντρικής Ελλάδος (-δος, όχι -δας μη μας πουν τίποτε πως δεν ομιλούμε απταίστως την αρχαίαν ελληνικήν) καθόταν (αναπαυτικά) και τον άκουγε, και δεν του πέταξε, ως όφειλε, ντομάτες. Άλλο τίποτε δεν έχω να δηλώσω, είμαστε άξιοι της μοίρας μας. Αυτοί που κατέστρεψαν ολοσχερώς τον ελληνικό σιδηρόδρομο και ξεπουλάν τελείως άνευ λόγου και αιτίας τα ελληνικά λιμάνια έρχονται στις στάνες της επαρχίας να διακηρύξουν «το μέλλον της Ελλάδας». Επαναλαμβάνω, είμαστε άξιοι της μοίρας που μας επιφυλάσσει ο ως άνω καπιταλισμός. Ο οποίος, παρά την σφαλιάρα των Ευρωεκλογών, συνεχίζει με την ίδια αλαζονική συμπεριφορά.

Τι να θυμηθώ, τι να ξεχάσω, συμπολίτες. Πόσες φορές έχω ακούσει τα ίδια, πόσες φορές έχω ο ίδιος μιλήσει γι’ αυτά τα σπουδαία και μεγάλα, που παραμένουν οράματα – και ούτε καν, κι αυτά που κάποτε υπήρχαν, διότι οι πρόγονοί μας ήταν, αποδεδειγμένα, σοφότεροι ημών, ξηλώνονται στο όνομα αυτού του ιδίου «μέλλοντος της Ελλάδας», το οποίο κάθε φορά μεταλλάσσεται. Δείτε (όσοι ακόμη σ’ αυτή την πόλη μπορείτε να βλέπετε) τις γραμμές του τραίνου που μπαίνουν μέσα στους εμπορικούς προβλήτες του Λιμένα. Θυμηθείτε (όσοι ακόμη μπορείτε να θυμάστε) τις γραμμές στην κυκλοφορούμενη παραλία και την γραμμή που έφτανε μέχρι την άκρη του κεντρικού προβλήτα – από την οποία γραμμή, λόγω ελλιπούς πέδησης, μία ντηζελομηχανή που έκανε μανούβρες βρέθηκε μέσα στη θάλασσα και είδαν κι έπαθαν μέχρι να την ανελκύσουν και να την ξανακάνουν λειτουργική. Ύστερα θυμάμαι και το Σιδηροδρομικό Πορθμείο, ολόκληρη εισήγηση-παρουσίαση έχω κάνει γι’ αυτό το εν τέλει μη-έργο, κάποια στιγμή θα φτάσει και η δική του ώρα.

Για την Αγριά, όπου είχαν ξηλωθεί από τον Δήμο Βόλου οι διατηρητέες γραμμές του Τραίνου του Πηλίου, στις 22.05.2024, στα κυκλο-φ-οριακά 1195, είχα δηλώσει «…δεν είμαι πολύ αισιόδοξος για την συνέχεια». Ήρθαν Δήμος και ΟΣΕ να με διαψεύσουν, έγινε μία πολύ εμπεριστατωμένη Μελέτη, που εγκρίθηκε από το Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων, ο Δήμος έκανε την κοιτόστρωση με σιδερένια πλέγματα και μπετόν και ο ΟΣΕ έκανε μια πολύ προσεκτική δουλειά τοποθέτησης σιδηροτροχιών, διαμορφώνοντας πλέον έναν κυκλοφοριακό διάδρομο ανάλογο με αυτόν των τραμ μέσα στις πόλεις. Κι ύστερα άρχισα να επιβεβαιώνομαι, καθώς το συνεργείο του Δήμου Βόλου, το οποίο, σύμφωνα με την Μελέτη, θα γέμιζε τα κενά του σκάμματος, αφήνοντας απρόσκοπτη την κίνηση του Τραίνου, πήγε πολύ ωραία και έθαψε τα πάντα! Το αποτέλεσμα ήταν μήνυση από πλευράς Υπουργείου και ακατάσχετο υβρεολόγιο από πλευράς Άρχοντα, όπως συνηθίζει! Ξέρω ότι θα υπάρξει συνέχεια και εύχομαι τα καλύτερα. Φοβάμαι όμως, καθώς προχθές σε μία βόλτα είδα παππού με μπαστούνι καθισμένον σε καρεκλίτσα επιδεικτικά τοποθετημένη ακριβώς πάνω στις θαμμένες γραμμές, μπροστά στο μαγαζί και μέσα στο κακαήλι! Δεν θα ζητήσει ο καημένος ο παππούς και μια ομπρελίτσα…;

Σώσον Κύριε τον Λαόν Σου και ευλόγησον την κληρονομίαν Σου…

Μέσα στην πόλη, δεν ξέρω ποιανού νου θεάρεστο έργο είναι το γέμισμα της οδού Ρήγα Φεραίου με ρυθμιστικές πινακίδες Ρ2 και διαγραμμίσεις ΣΤΟΠ. Στις διασταυρώσεις όπου πάρα πολύ απλά και απολύτως ξεκάθαρα ο Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας (ΚΟΚ) στο Άρθρο 26 παρ. 5 καθορίζει ότι « η προτεραιότητα ανήκει σε αυτόν που έρχεται από τα δεξιά» τα καλά παιδιά του Δήμου Βόλου έχουν κοτσάρει ένα τεράστιο STOP (Πινακίδα Ρ2) και έχουν διαγραμμίσει πέρα-πέρα να! μια γραμμή στάσης πλάτους 50 cm. Για να οπτικοποιηθεί, πλέον, και να γίνει κατανοητό από όλους ότι οι Βολιώτες οδηγοί είναι συλλήβδην ηλίθιοι. Και μη μου πείτε ότι εσείς εξαιρείσθε, κανείς μας δεν εξαιρείται, ηλίθιους μας θεωρούν οι αυτόκλητοι προστάτες της ασφάλειάς μας. Εκτός πια αν έχουν αποφασίσει ότι στο Μονακοβόλο δεν ισχύει ο ΚΟΚ, όπως δεν ισχύουν και πολλά άλλα πράγματα.

… νίκας τοις ευσεβέσι κατ’ εναντίων δωρούμενος! Να είμαστε καλά, σας αγαπώ, γεια σας.

Στην φωτογραφία εικόνες από το μακρινό παρελθόν του Βόλου: Ημέρα χωρίς αυτοκίνητο, 22 Σεπτεμβρίου 2000.

(δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα) την Τετάρτη 19.06.2024, αρ.φύλλου 4194)

Τετάρτη 12 Ιουνίου 2024

κυκλο-φ-οριακα 1198, 12 Ιουνίου 2024

 

Πάει κι αυτό, το ζήσαμε! Ευρωεκλογές 2024, 5 χρόνια μετά τις προηγούμενες ή «κάθε πέρ’σι και καλύτερα». Η δια της αποχής απόλυτη απαξίωση, κι όμως άκουσα τον επίτροπο κ. Σχοινά να λέει ότι το βασικό πρόβλημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι το αν θα εκλεγεί πρόεδρος ξανά η κυρία Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν! Μια χαρά μαγαζάκι έχουν στήσει τα καλά παιδιά στις Βρυξέλλες, κι ο πρωθυπουργός μας έστειλε επιστολή ζητώντας δήθεν να τιθασεύσουν τους αχαλίνωτους κερδοσκόπους των πολυεθνικών εταιρειών, που είναι οι ίδιοι! Και στην Ελλάδα ο νέο-φασισμός επελαύνει ασυγκράτητος, παρέα με νικητήριες θρησκοληψίες και «λογικά» μορφώματα ναρκισσισμού και μίσους.

Ποιος ξέρει, άραγε, τι μας επιφυλάσσει το μέλλον.

Θέμα των τελευταίων ημερών η θριαμβευτική επανένταξη των υδάτων της πηγής «Καλιακούδα» στο δίκτυο ύδρευσης του Βόλου, δηλαδή στο δίκτυο της Δημοτικής Επιχείρησης Ύδρευσης & Αποχέτευσης Μείζονος Βόλου – ΔΕΥΑΜΒ. Οι εγκαταστάσεις για την υδρομάστευση της πηγής και την μεταφορά του νερού είχαν υποστεί σοβαρή βλάβη από τις πλημμύρες του Σεπτεμβρίου, βλάβη η οποία χρειάστηκε περίπου εννέα μήνες για να διορθωθεί. Ως εδώ καλά και μπράβο για την αποκατάσταση. Όμως επειδή από κάποιους δόθηκε η εντύπωση ότι η υδροδότηση από την πηγή «Καλιακούδα» ήταν (ακόμη ένα…) «μεγάλο» έργο της τωρινής δημοτικής αρχής, η στήλη έκανε μια μικρή έρευνα ιστορικού χαρακτήρα σχετικά με την χρήση των υδάτων αυτής της πηγής με βασική γνωστική πηγή την έκδοση της ίδιας της ΔΕΥΑΜΒ το 1996, επί Δημαρχίας Δ.Πιτσιώρη, «Η Ύδρευση στην περιοχή του Βόλου. Ιστορικές αναφορές και σύγχρονη πραγματικότητα». Και έμαθε, συνοπτικά, τα εξής:

Οι πηγές της Καλιακούδας και η ομώνυμη ρεματιά, που έχει και την προσωνυμία Ξεριάς ή Ξηριάς, ξεκινάνε από την ψηλότερη κορυφή του Πηλίου, τον Πουριανό Σταυρό (1624 μ.) και το Κοτρώνι (1550 μ.) και διασχίζουν το βορειο-δυτικό Πήλιο, πίσω από την Μακρινίτσα, πριν φτάσουν στο πεδινό τμήμα και γίνουν ο χείμαρρος Ξηριάς που ξέρουμε, στα δυτικά του Πολεοδομικού Συγκροτήματος, ο οποίος εκβάλλει στην Μπουρμπουλήθρα και δέχεται εκτός του νερού της ρεματιάς και τα νερά από την λίμνη Κάρλα, μέσω της σήραγγας, που υπάρχει από το 1959 (μπορεί και 1961).

Μετά την απελευθέρωση του Βόλου, ήδη το 1890 γίνεται η πρώτη αναφορά στην ανάγκη αξιοποίησης των πηγών που υπάρχουν στο Πήλιο ώστε να έχει καθαρό νερό ο Βόλος. Το καλοκαίρι του 1928 ο Δήμαρχος Βόλου Σπύρος Σπυρίδης και ο Μηχανικός του Δήμου Γεώργιος Κοντοστάνος, που αργότερα έγινε και Δήμαρχος Βόλου, ανακίνησαν το ζήτημα της υδροδότησης και τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους πήγε ο Κοντοστάνος, μετά από διαδρομή τρεισήμισι ωρών με μουλάρι, στις πηγές της Καλιακούδας. Μετά από αυτό έγιναν μετρήσεις, υδρολογική μελέτη, ζητήθηκε η απαλλοτρίωση της περιοχής, υπήρξαν μεγάλες αντιδράσεις των κατοίκων της Μακρινίτσας, μελετήθηκε σήραγγα μεταφοράς του νερού και συναφή υδροηλεκτρικά έργα, προκηρύχτηκε ανάθεση του έργου και της εκμετάλλευσης σε ιδιωτική εταιρεία, όλα σταμάτησαν με την δικτατορία του Μεταξά και τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το όλον θέμα επανήλθε τον Μάιο του 1967, επί Δημαρχίας του διορισμένου Γεωργίου Σάρου και στις 9 Δεκεμβρίου 1969 ανατέθηκε η κατασκευή οδού από την Κουκουράβα στις πηγές, μήκους 11,5 χλμ., κατασκευή που διήρκεσε μέχρι τα τέλη του 1973. Τότε ανατέθηκε και η κατασκευή του αγωγού μεταφοράς, μήκους 14 χλμ. ενώ το 1975 ανατέθηκε το έργο υδρομάστευσης των πηγών. Τα δύο έργα περατώθηκαν και εγκαινιάστηκαν από τον Δήμαρχο Θεόδωρο Κλαψόπουλο τον Ιούλιο του 1977 και από τότε τα νερά των πηγών της Καλιακούδας δεν σταμάτησαν να υδροδοτούν τον Βόλο. Αν δεν κάνω λάθος ετούτη, τον Σεπτέμβριο 2023, είναι η πρώτη φορά που υπήρξε τόσο μεγάλη ζημιά και τόσο μεγάλη διακοπή υδροδότησης.

Αυτά τα ενδιαφέροντα. Στο μεταξύ ακόμη δεν υπάρχουν αποτελέσματα σχετικά με την μόλυνση των υδάτων σε Στεφανοβίκειο και Ριζόμυλο. Αναμένονται. Τα λύματα της Κάρλας συνεχίζουν να έρχονται και οι άνθρωποι στον Βόλο παραμένουν επιφυλακτικοί. Οι μπλε και άσπρες διαγραμμίσεις για την στάθμευση συνεχίζονται, το Σύστημα δεν δουλεύει ακόμα. Τα ενοικιαζόμενα ποδήλατα δεν έχουν εμφανιστεί, μάλλον βρίσκονται ακόμη μέσα στην λάσπη κάποιων υπογείων. Στα υπόλοιπα εργάκια καμία πρόοδος δεν συντελέστηκε, μόνο κάποιες τομές για λόγους ύδρευσης στην Ερμού είδαμε. Το parking Φιλελλήνων-Δημητριάδος επιτρέπει ελεύθερη στάθμευση, χωρίς αντίτιμο, δεν ξέρω γιατί. Θα τα ξαναπούμε, γεια σας.

Στην φωτογραφία ο Μηχανικός Γεώργιος Κοντοστάνος και εργάτες στις πηγές της Καλιακούδας τον Αύγουστο 1932, σε υψόμετρο 815 μ. Η φωτογραφία είναι του Κώστα Ζημέρη, ο οποίος, προφανώς, ήταν μέλος της ομάδας που είχε φτάσει ως την πηγή. Κοσμεί το εξώφυλλο του βιβλίου που αναφέρθηκε πιο πάνω. Εδώ είναι ακριβές αντίγραφο από ανάρτηση στην σελίδα του facebook «Η Μαγνησία στο Πέρασμα του Χρόνου».

(δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα) την Τετάρτη 12.06.2024, αρ.φύλλου 4189)

Τετάρτη 5 Ιουνίου 2024

κυκλο-φ-οριακα 1197, 5 Ιουνίου 2024


Καλώς ορίσαμε στον Ιούνιο. Πότε φτάσαμε στα μισά του χρόνου ούτε που το καταλάβαμε. Ήταν και τα απανωτά ευχάριστα γεγονότα – βεβαίως και ο Ολυμπιακός Πειραιώς κατέκτησε το Conference League αλλά και ο Ολυμπιακός Βόλου, ο από το 1937 ιστορικός ποδοσφαιρικός σύλλογος της πόλης μας, ο σύλλογος που (δυστυχώς) έκανε δήμαρχο τον Άρχοντα και τώρα δέχεται τον ολομέτωπο πόλεμο τού αγνώμονα οχτρού, ο σύλλογος που τόσο ταλαιπωρήθηκε τα τελευταία χρόνια ακόμα και ψάχνοντας γήπεδο να παίξει, είναι και πάλι παρών! Είναι εδώ και θα μας κάνει και πάλι υπερήφανους. Και η Νίκη Βόλου, ναι! που γίνεται φέτος 100 χρονών (ίδρυση 1924), από τα πρώτα πράγματα, μαζί με την εκκλησία της Ευαγγελίστριας (πρώτη κατασκευή 1926) που έστησαν οι μικρασιάτες πρόσφυγες στην Νέα Ιωνία (πλήρη στοιχεία στα πολύτιμα βιβλία του κ. Δημήτρη Κωνσταντάρα-Σταθαρά). Αυτές τις δυο μεγάλες ομάδες είχε ανέκαθεν ο Βόλος και πολλές μικρότερες – υγειές φαινόμενο για ένα πολεοδομικό συγκρότημα 100-120.000 κατοίκων. Τώρα με το ζόρι απέκτησε και τρίτη ομάδα, και γελάει μαζί της ολόκληρη η υφήλιος γη, με τους 150 φιλάθλους της και τον «απλό φίλαθλο-ηγέτη» της που μια την πουλάει-μια την κρατάει, μια είναι-μια δεν είναι μέτοχος, μια είναι πτωχός-μια είναι πλούσιος. Αφερίμ εφέντη μ’!

Τώρα έχουμε Ευρωεκλογές της Κυριακή. Δεν ξέρω γιατί αυτές είναι «οι πιο σημαντικές», μήπως ξέρω, μήπως μου λέει κανείς τι, επιτέλους, διακυβεύεται τούτες τις μέρες στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Πράσινη ανάπτυξη και πράσινα άλογα, χρόνια το ακούω αυτό και η κατάληξη είναι να γεμίζουν συνεχώς και αδιαλείπτως οι ελληνικοί κάμποι με φωτοβολταϊκές επενδύσεις, οι οποίες επενδύσεις, μαζί με τις ανεμογεννήτριες, είναι, αν δεν κάνω λάθος αδέρφια, οι μόνες επενδύσεις που γίνονται αυτή την περίοδο της παντοδύναμης «σταθερότητας» και της «εισαγόμενης ακρίβ(γ)ειας» στην χώρα μας. Ξέρετε εσείς να γίνεται τίποτε άλλο σοβαρό; – συγγνώμη, είναι και το θεσσαλονικιώτικο «φλάι όβερ» (τρομάρα μας, τα αγγλικά μας μαράνανε…). Κατά τα άλλα η Ευρώπη σέρνεται πίσω από τις Ηνωμένες Πολιτείες στον καταστροφικό για τα συμφέροντά της πόλεμο ενάντια στην Ρωσία και αρνείται σθεναρά να δει την Παλαιστίνη,από φόβο μήπως το παγκόσμιο εβραϊκό λόμπυ της κόψει την πίστωση. Τι ακριβώς καλούμαι να ψηφίσω συν-Έλληνες; Βέβαια τα δημοκρατικά μου αντανακλαστικά με καλούν να προσέλθω στην κάλπη και να επιλέξω το όσο γίνεται περισσότερο «μη χείρον», οψόμεθα.

Στο μεταξύ έχουμε αφήσει πίσω πολλά και διάφορα «μικρά» (που δεν τελειώνουν ποτέ), πάμε κι όπου βγει:

Καθαρίστηκε επιτέλους, μετά από πολλούς μήνες (φωτογραφία μου 2 Μαΐου 2024) ο ορειχάλκινος Ελευθέριος Βενιζέλος του Πάρκου, δεν ξέρω από ποιον (φορέα ή άνθρωπο), το σίγουρο είναι ότι καθαρίστηκε με σβουράκι, ίσως αλλιώς να μην έφευγε η ξεραμένη άσπρη μπογιά. Έτσι αναγκαστικά άλλαξε λίγο το χρώμα, ελπίζουμε ότι γρήγορα η πατίνα του χρόνου θα αποκαταστήσει τα πράγματα. Και βέβαια ευχόμαστε…

Οι πινακίδες στην είσοδο-έξοδο του Βόλου στον Σωρό, που είχαν τα μαυροκόκκινα χάλια τους, αποκαθηλώθηκαν και υποθέτουμε ότι καθαρίζονται ή καθαρίστηκαν, έχουμε 3-4 μέρες να περάσουμε από το σημείο.

Πέρα (…στους πέρα κάμπους…) στον Κραυσίδωνα, απέναντι ακριβώς από την είσοδο στον ανοιχτό χώρο των κτηρίων της Πολυτεχνικής Σχολής, υπήρχε ένα όμορφο ξύλινο γεφυράκι που συνέδεε με τον απέναντι χώρο του Υπεραστικού ΚΤΕΛ και της Μηχανικής Καλλιέργειας, όπου ήδη χτίζονται τα καινούργια κτήρια του Πανεπιστημίου. Αν δεν κάνω λάθος είχε κατασκευαστεί επί Δημαρχίας Σκοτινιώτη, ως συνδετήριο τμήμα, τρόπον τινά, για τον ποδηλατόδρομο που περνάει μέσα από τον πανεπιστημιακό χώρο και συνεχίζεται μπροστά από ολόκληρο το Πεδίον Άρεως μέχρι τις Αλυκές. Κάποια στιγμή τα ξύλα του σάπισαν, το γεφυράκι κατέρρευσε, εγώ το εντόπισα διαλυμένο αλλά στη θέση του, και το φωτογράφισα στις 7 Νοεμβρίου 2022. Προφανώς έκτοτε ουδείς ενδιαφέρθηκε, το γεφυράκι λείπει, φωτογράφισα το κενό στις 20 Μαΐου 2024.

Πανηγυράκι εγκαινίων (ξέρετε, κάμερες, παρατρεχάμενοι, δηλώσεις, συνηθισμένα πράγματα…) στήθηκε πάλι καθώς τοποθετήθηκαν κάπου 5-6 κάγκελα στην όχθη του Κραυσίδωνα, που είχαν καταστραφεί από τις πλημμύρες. Πολύ καλά έκαναν και τοποθετήθηκαν, τα πανηγύρια είναι για τα πανηγύρια. Αλλά λείπουν τουλάχιστον δέκα φορές τόσα. Και όχι μόνο στον Κραυσίδωνα, αλλά και στον Άναυρο, τα κάγκελα στις γέφυρες είναι όπως τα άφησαν ο Δανιήλ και ο Ηλίας.

Στον τρίτο χείμαρρο της πόλης μας, τον Ξηριά, αδιάκοπα τρέχει το νεράκι από την Κάρλα και τώρα, με τις μαζικές γαστρεντερίτιδες στο Στεφανοβίκειο και τον Ριζόμυλο, που προέρχονται από «κοπρανώδη μόλυνση» και από σαλμονέλα, ελπίζω όλοι να αντελήφθησαν πόσο επιβαρυμένα είναι αυτά τα νερά – αν και, από ότι διαβάζω, κάποιοι σπεύδουν να απαλλάξουν τα πλημμυρικά φαινόμενα, όμως του Δημάρχου Ρήγα Φεραίου του ξέφυγε, μάλλον, κάτι περί διείσδυσης στον υδροφόρο ορίζοντα, διότι στην περιοχή του Ριζομύλου υπάρχουν 3-4 μέτρα στάσιμα νερά!! (ΕΡΤ NEWS, 04/06/2024).

Για πανηγυράκια γράφοντας, θυμήθηκα ένα ακόμη, 7 Απριλίου 2022, με ένα τεράστιο τσούρμο και μια τεραστίου θράσους Αρχοντική δήλωση κατεδαφίστηκε ένα (αριθμητικώς: 1) ρυμοτομούμενο και απαλλοτριωμένο κτίσμα κάπου στην οδό Αχιλλοπούλου. Έκτοτε δεν ξανάγινε τέτοια εφαρμογή του Σχεδίου Πόλης. Έγινε η μία, κάναμε τη φιγούρα μας, βρίσαμε τους προηγούμενους που δεν ενδιαφέρονταν για το καλό της πόλης, και όλα καλά. Στην παρόχθια του χειμάρρου Αναύρου οδό Δανιήλ Φιλιππίδη υπάρχουν 3 ή 4 τέτοια κτίσματα, ρυμοτομούμενα από το 1956. Το ίδιο και στην οδό Ιατρού Τζάνου. Στην πόλη γενικά είναι πάνω από είκοσι και, προφανώς, ουδείς από τους τωρινούς ενδιαφέρεται.

Την άλλη Τετάρτη, πρώτα ο Θεός, περισσότερα. Με την ειλικρινή αγάπη μου, γεια σας.

Στην φωτογραφία η ακτή του Αναύρου, Ιανουάριος 1984 (40 χρόνια…). 

(δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα) την Τετάρτη 05.06.2024, αρ.φύλλου 4184)

Τετάρτη 29 Μαΐου 2024

κυκλο-φ-οριακα 1196, 29 Μαΐου 2024


Μεγάλη μέρα η σημερινή, σε τούτον τον ιστορικό Μάη που διανύουμε. Αθλητικού χαρακτήρα ιστορικότητα, διότι κατά τα άλλα διανύουμε ακόμη μία προεκλογική περίοδο «υψίστης σημασίας» δια την Ευρωπαϊκήν Ένωσιν και την θέσιν της Ελλάδος εντός αυτής (που όλο και περισσότερο υποβαθμίζεται, αλλά εμείς άλλα πρέπει να πιστεύουμε…) όπου κάθε πικραμένος/-η φτιάχνει ένα κόμμα και ζητάει την ψήφο μας μέσω μακροσκελούς τηλεοπτικού μηνύματος. Το μεγάλο ζητούμενο, πλέον, είναι η συμμετοχή των ψηφοφόρων, ακόμη και μετά την καθιέρωση της επιστολικής ψήφου – έτσι αναξιόπιστη που την καταντήσανε την Δημοκρατία οι παντοιότροποι και ποικιλόχρωμοι Αθώοι της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και όχι μόνο στην Ελλάδα, φοβάμαι ότι δεν αξίζει τον κόπο να ασχολείται κανείς μαζί της.

Αλλά η ιστορικότητα έγκειται στο ότι την περασμένη Κυριακή ο Παναθηναϊκός στέφθηκε Ευρωπαϊκός Πρωταθλητής Μπάσκετ, το περασμένο Σάββατο ο ίδιος στέφθηκε Κυπελλούχος Ελλάδος στο Ποδόσφαιρο και απόψε, 29.05.2024, περιμένουμε να στεφθεί ο Ολυμπιακός Πειραιώς Κυπελλούχος στο Ευρωπαϊκό Ποδοσφαιρικό Conference League. Τόσα σοβαρά γεγονότα συμπυκνωμένα δεν θυμάμαι να με βομβάρδισαν τα τελευταία χρόνια. Αφήστε και την ανασφάλεια αν θα βρεθεί επενδυτής να αγοράσει τα στοιχήματα του ΝΠΣ, έχω χάσει τον ύπνο μου αδέρφια.

Υπογράφηκε η σύμβαση για την κατασκευή του Μουσείου της Αργούς, και καλά έκανε. Δεν έμαθα ποιος είναι ο ανάδοχος και τι έκπτωση έχει δώσει, διότι, με όλον τον προσήκοντα σεβασμό στον συμπαθή κλάδο των (κατά κανόνα συναδέλφων) εργοληπτών δημοσίων έργων, τον τελευταίο καιρό στον Μονακοβόλο τα έργα (ακόμη και τα εργάκια) αρχίζουν και δεν τελειώνουν (με εξαίρεση τα έργα του Πανεπιστημίου), δεν ξέρω ποιος ή τι φταίει, πολλά συζητιούνται στα καφενεία, οι πολίτες διαμαρτύρονται …από μέσα τους, και το καθεστώς της Πλατείας Ρήγα Φεραίου καλά κρατεί. Αυτά για σήμερα, την επόμενη φορά θα πούμε λίγη απαραίτητη Ιστορία περί αυτού του Μουσείου και του ναυπηγήματος της Αργούς αυτού καθ’ αυτού.

Στο μεταξύ αναπτύσσεται σταδιακά το καινούργιο Σύστημα Ελεγχόμενης Στάθμευσης, σε συντομογραφία ΣΕΣ. Αυτό το «ΣΕΣ» ήταν μια αποκλειστικά δική μου επινόηση, το καλοκαίρι του 1994, όταν μαζί με τον καλό συνάδελφο Νίκο Τρίμη μελετούσαμε την ελεγχόμενη στάθμευση για λογαριασμό, τότε, της ιδιωτικής εταιρείας ΤΕΟΚΑΡ ΑΒΕΕ, που είχε πλειοδοτήσει στον σχετικό διαγωνισμό του Δήμου Βόλου τον Ιούνιο 1993 (σύμβαση 8 Ιουνίου 1994), επί Δημαρχίας Δημήτρη Πιτσιώρη. Όποιος/-α ενδεχομένως ενδιαφέρεται για εκείνη την Ιστορία, υπάρχει στο ιστολόγιό μου η πλήρης εισήγηση και η σχετική παρουσίαση σε Ημερίδα του Συλλόγου Ελλήνων Συγκοινωνιολόγων στην Αθήνα, στις 18 Ιουνίου 2002, σε συνεργασία με τον άλλο καλό συνάδελφο Γιώργο Τουλουμάκο, Προϊστάμενο στο Τμήμα Κυκλοφορίας του Δήμου Βόλου. Το ΣΕΣ που λειτουργεί μέχρι σήμερα ξεκίνησε στις 11 Ιουλίου 1994. Έφτασε ως τις μέρες μας με πολλές διαφοροποιήσεις αλλά με τις ίδιες πάντοτε Πινακίδες, κατασκευής της βολιώτικης εταιρείας γραφικών τεχνών «ΠΑΛΜΟΣ» των Βασίλη Καραπατάκη και Ηρακλή Γαρυφαλλογιάννη, μεταξοτυπία πάνω σε φύλλο λαμαρίνας. 30 ολόκληρα χρόνια εκτεθειμένες στις καιρικές συνθήκες και στα ανθρώπινα γούστα κι είναι ακόμη ακέραιες και στιλπνές. Τώρα που αυτές οι Πινακίδες ξηλώνονται λόγω του καινούργιου, ψηφιακού, πλέον, Συστήματος φρόντισα να κρατήσω δύο, μία από Πορτοκαλί Ζώνη και μία από Πράσινη Ζώνη, έτσι, για την Ιστορία και την Ανάμνηση. Η ΤΕΟΚΑΡ ΑΒΕΕ έπαψε να ελέγχει στις 4 Μαρτίου 1998, ύστερα από απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας και ανέλαβε ό Δήμος Βόλου.

Ένα τέτοιο ψηφιακό Σύστημα Στάθμευσης ήταν η προτελευταία μελέτη που έκανα, πριν την συνταξιοδότησή μου ως υπάλληλος του Δήμου Βόλου, 2012-13. Εκείνη η μελέτη, σε συνεργασία με σχετικές εταιρείες που ήδη δραστηριοποιούνταν σε πολλές πόλεις, δεν υλοποιήθηκε, το Δημοτικό ΣΕΣ (ΔΗΣΕΣ) συνέχισε να λειτουργεί κατά βάση με ξυστές κάρτες, καθώς οι κερματοδέκτες ΑΜΑΝΟ που λειτουργούσαν από το 1994 ένας-ένας έβγαιναν εκτός λειτουργίας λόγω έλλειψης ανταλλακτικών. Σήμερα δεν ξέρω πόσες είναι οι ελεγχόμενες θέσεις και τι απόδοση έχουν, καθώς και αν υπάρχουν διακριτές ζώνες – οι έρμες οι Πινακίδες με τα διαφορετικά χρώματα (πορτοκαλί και πράσινο) παραμένουν στη θέση τους.

Το νέο ΣΕΣ Βόλου έρχεται αυτές τις μέρες με ορμή. Με άσπρες και μπλε διαγραμμίσεις, με αισθητά μεγαλύτερη περιοχή ελέγχου, με νόμιμες θέσεις στις οδούς Ελ.Βενιζέλου και Κ.Καρτάλη – δεν ξέρω τι σκοπεύουν για Δημητριάδος-Ιάσονος, όπου, ως γνωστόν, η κυκλοφορία διεξάγεται σε μία και μοναδική λωρίδα – και με ρυθμίσεις για τους μόνιμους κατοίκους στις μπλε θέσεις, χωρισμένους αποκλειστικά σε τρεις ζώνες, που φοβάμαι ότι είναι δύσκολο να λειτουργήσουν όπως οι σχεδιαστές τους το φαντάζονται, πιθανώς αυτό να είναι ένα σύστημα που λειτουργεί στο χάος της Αθήνας, για τον Βόλο μας δεν ξέρω. Επίσης δεν ξέρω πώς κατανέμονται οι θέσεις επισκεπτών στις ζώνες των μονίμων κατοίκων. Και τέλος θεωρώ ότι ο διπλασιασμός του τέλους στάθμευσης είναι και υπέρογκος και αδικαιολόγητος, καθώς αφ’ ενός τα έξοδα συντήρησης ενός τέτοιου συστήματος δεν φαίνονται τεράστια και αφ’ ετέρου η ελεγχόμενη στάθμευση εφαρμόζεται για το καλό της πόλης, όχι για τον πλουτισμό του Δήμου...

Τουτέστιν, συμπολίτες, μπαίνουμε σε καινούργιες περιπέτειες, κι εμείς θα είμαστε εδώ να παρακολουθούμε, να ενημερώνουμε και, αν χρειαστεί, να αντιδρούμε.

Σας αγαπώ μελοδραματικώς, γεια σας.

Στην φωτογραφία οι αχώριστοι Φίλοι στο Πάρκο κάθε μέρα ταΐζουν τα περιστέρια.

(δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα) την Τετάρτη 29.05.2024, αρ.φύλλου 4179)

Τετάρτη 22 Μαΐου 2024

κυκλο-φ-οριακα 1195, 22 Μαΐου 2024


Χρόνια Πολλά για χθες στους Κωστάκηδες και στις Ελενίτσες. Και στην Ενορία μας, οπωσδήποτε, στην οποία (πάλι Ιστορία) ο πρώτος Ι.Ν. Αγίων Κωνσταντίνου & Ελένης εγκαινιάστηκε στις 19 Απριλίου 1898, Κυριακή των Μυροφόρων, στον χώρο όπου εδώ και πολλά χρόνια βρίσκεται ένα χτιστό εικονοστάσι έξω από την περίφραξη του «Ξενία», επί της οδού Πλαστήρα. Τότε ο Ναός ήταν πολύ κοντά στις γραμμές του Τραί(έ)νου του Πηλίου και επίσης πολύ κοντά στην θάλασσα – δεν έχω δει καμία φωτογραφία του, αν κανείς διαθέτει ας την «ανεβάσει» στην πολύ προσεγμένη σελίδα του φατσοβιβλίου με τίτλο «Συζητώντας για την Μαγνησία Στο Πέρασμα Του Χρόνου». Διότι ολόκληρη η έκταση όπου χτίστηκε το ξενοδοχείο και η παρακείμενη Πλατεία Αναύρου προέκυψαν ως επιχωματώσεις της θάλασσας λόγω απόρριψης στο σημείο των μπάζων που προήλθαν από τις κατεδαφίσεις των σεισμόπληκτων κτηρίων του 1955 – μια δουλειά, που την έκανε κυρίως ο Στρατός.

Και μια που τ’ αναφέραμε, ας πάμε κατευθείαν στο Τραίνο του Πηλίου, την διαδρομή του οποίου βλέπετε σε έναν υπέροχο χάρτη με πολλά πλουμίδια (έγχρωμος είναι πολύ καλύτερος, στο ιστολόγιο ή στο φατσοβιβλίο…). Ο χάρτης αυτός δημοσιεύτηκε το 1996 σε ένα δίγλωσσο φυλλάδιο με τίτλο «ατμός ξανά… για το τρενάκι του Πηλίου» / «steam againfor the little train of Pelion». Η εξαιρετική δουλειά του δημιουργικού οφείλεται σε ένα «Studio 23» και μια κυρία Στέλλα Λογοθέτη, που δεν μπορώ να θυμηθώ πού παραπέμπουν, και η χρηματοδότηση έγινε από τον Ελληνικό Οργανισμό Τουρισμού, την Νομαρχιακή Επιτροπή Τουριστικής Προβολής Μαγνησίας και τον Σύλλογο «Φίλοι του Τρένου» (Δ.Σ. Γιάννης Δαμίγος, Μπάμπης Σκυργιάννης, Μηλίτσα Καραθάνου, Ηλίας Παπαθέου). Όλα αυτά υπάρχουν έτσι ακριβώς τυπωμένα στο οπισθόφυλλο, κι ακόμα η πληροφορία ότι η Επιμέλεια και το Ιστορικό, Φωτογραφικό Αρχείο είναι της κυρίας Μηλίτσας Καραθάνου και ευχαριστίες στον αείμνηστο πλέον Μιχάλη Πόρναλη για την διάθεση μέρους του φωτογραφικού του αρχείου.

Ένα πολύχρωμο φυλλάδιο για να γιορταστεί το 1996, με Νομάρχη Μαγνησίας και βασικό συντελεστή τον κύριο Πάνο Σκοτινιώτη, το σημαντικό γεγονός της επαναλειτουργίας του Μικρού Τρένου ακριβώς σαν …αύριο, 23 Μαΐου 1996, 25 χρόνια μετά την διακοπή της λειτουργίας του, το 1971 και 11 χρόνια μετά την κήρυξή του ως μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς, το 1985 από την Υπουργό Μελίνα Μερκούρη. Ατμός ξανά, και γι’ αυτόν τον ατμό είχε δουλέψει κόσμος και κόσμος, πολλοί εν ενεργεία και πολλοί συνταξιούχοι σιδηροδρομικοί, δεν ήταν μια απλή ιστορία να έχεις πάλι έτοιμα τα καζάνια με τα τούμπα, να δουλεύουν τα έμβολα, να σφίγγουν τα φρένα μετά από τόσα χρόνια ακινησίας αλλά και μετά από τόσα χρόνια προηγούμενης λειτουργίας, 1895-1971, 86 ολόκληρα χρόνια! Και βέβαια οι «Φίλοι του Τρένου Βόλου-Πηλίου», ο Σύλλογος που σχεδόν αμέσως μετά την παύση ξεκίνησε μεγάλους και επίπονους αγώνες απέναντι σε πολλών και διαφόρων ειδών αντιρρήσεις και τελικά κέρδισε τη μάχη! Το 1999 ο ΟΣΕ, επικαλούμενος οικονομικά και λειτουργικά ζητήματα, προμηθεύτηκε δύο ντηζελομηχανές για την έλξη, που όλο κάτι να θυμίζουν (…) και αντικατέστησε τις ατμομηχανές, τώρα κάτι, πάλι, ακούω σχετικά με τις ατμομηχανές.

Αυτά τα ολίγα, αναμνηστικά και σύντομα. Για το Τραι(ε)νάκι μας. Τελικά δεν παίζει ρόλο αν γράφεται με «αι» ή με «ε», εκείνο που έχει σημασία είναι να είναι το Τραί(έ)νο, το Τραι(ε)νάκι του Πηλίου μας και όχι η ανοησία που όλο και περισσότερο θεωρείται από όλο και περισσότερους άσχετους ότι είναι «χαϊδευτικό», εκείνο το απαράδεκτο «Μουτζούρης». Την παίρνει την καραμελίτσα ο ένας/η μία από τον άλλον/την άλλη και την περπατάει. Αυτό το υποτιμητικό προσωνύμιο το δώσανε στο Τραινάκι κυρίως οι κάτοικοι της οδού Δημητριάδος, επειδή περνώντας ο καπνός του κάρβουνου τους λέρωνε τα απλωμένα ρούχα!! Και ήταν, σε συνδυασμό με τα υπαρκτά οικονομικά προβλήματα, ένας σοβαρός λόγος που οδήγησε την χούντα στο να σταματήσει την λειτουργία του. Όχι, λοιπόν. Αυτό δεν είναι χαϊδευτικό, είναι απολύτως υποτιμητικό. Και δεν θα το χρησιμοποιούμε, εντάξει συμπολίτες, φίλοι, συν-Έλληνες;

Ουφ! συγχύστηκα!

Τώρα ξαναλειτούργησε το Τραινάκι (εγώ προτιμώ την παλαιότερη γραφή, με «αι»), αφού αποκαταστάθηκαν οι ζημιές που προκάλεσαν οι καταστροφικές νεροποντές Δανιήλ και Ηλίας. Με προσωπική παρέμβαση του Δημάρχου Νοτίου Πηλίου και του Διευθύνοντος Συμβούλου του ΟΣΕ και μπράβο τους. Αντίθετα ο Άρχοντας Βόλου ξήλωσε τελείως τις διατηρητέες γραμμές του Τραίνου μέσα στην Αγριά, ενοχλούσαν τα μαγαζιά – δεν είμαι πολύ αισιόδοξος για την συνέχεια. Τώρα δε που βάλαμε και τον Γερμανό φιλόσοφο Friedrich Nietzsche (1844-1900) στην επιχειρηματολογία μας τώρα πια είμαι τελείως απαισιόδοξος…

Αυτά και μένω. Στην φωτογραφία η διαδρομή του Τραίνου του Πηλίου, σε γράφημα του 1996. Γεια σας.

(δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα) την Τετάρτη 22.05.2024, αρ.φύλλου 4174)