κυκλο-φ-οριακα 1253, 15 Οκτωβρίου 2025

 

Είμαστε καλά, είμαστε παρόντες, υπάρχουμε, συμπολίτισσες και συμπολίτες. Εγώ, τι να σας πω, στενοχωρήθηκα βρε αδερφέ που εκείνη η ανόητη και αγνώμων Νορβηγική Επιτροπή Νόμπελ από το Όσλο δεν έδωσε το Νόμπελ Ειρήνης στον Υπερ-Πρόεδρο Όλων μας και προτίμησε μια παγκοσμίως άγνωστη (πλην Βενεζουέλας…) και εντόνως αμφιλεγόμενη φιγούρα της ταχέως ανερχόμενης διεθνούς ακροδεξιάς (φασιστικής, για την ακρίβεια) συμπαιγνίας. Η οποία «ειρηνίστρια» φιγούρα έσπευσε πριν καλά-καλά παραλάβει το βραβείο (το οποίο, για να ξέρετε, εκτός από τιμή και δόξα και χρυσό μετάλλιο συνοδεύεται κι από περίπου 1 μιλιούνι ευρώ) έσπευσε, λέω, να το αφιερώσει στον μεγάλο ειρηνοποιό Ντόναλντ Τραmp – είμαι βέβαιος ότι αν ποτέ της δοθεί η ευκαιρία θα του παραδώσει και ολόκληρη την Βενεζουέλα…

Τέτοια ωραία διεθνή και ο θρίαμβος ολοκληρώθηκε στο Κάιρο, με την συμμετοχή όλων των χειροκροτητών, τουλάχιστον από τις χώρες της Μεσογείου, της Ελλάδας, φυσικά, συμπεριλαμβανομένης. Την Παλαιστίνη θα την καταλάβουν ολόκληρη οι Ισραηλινοί την επόμενη φορά, ίσως σε έναν χρόνο.

Αλλά στο ποδόσφαιρο δεν πήγαμε καλά, δυστυχώς. Στους προκριματικούς αγώνες για το Παγκόσμιο Κύπελλο 2026 (προσφάτως και Μουντιάλ αποκαλούμενο, κατά την ισπανόφωνη εκδοχή!) η Εθνική Ελλάδος δεν έπαιξε όπως έπρεπε, έκανε άπειρα σοβαρά λάθη και καμία σοβαρή επιθετική προσπάθεια και αποκλείστηκε από τους τελικούς που, για πρώτη φορά στην Ιστορία, θα τελεσθούν σε τρεις χώρες: Καναδά, ΗΠΑ και Μεξικό, κάθε πέρυσι και καλύτερα, λέω εγώ, ο παντός είδους Αθλητισμός έχει παραδοθεί πλέον τελείως, σώματι και ψυχή (με υπογεγραμμένη) στο χρήμα, πολύ συχνά μαύρο. Και ο Ολυμπιακός έπαιξε μπάσκετ στην Ευρω-λίγκα (Λίγκα, Ένωση, Πρωτάθλημα της Ευρώπης, καταλαβαίνω εγώ) με την ομάδα Dubai BC και θα παίξει και με τις Ισραηλινές Μακάμπι και Χαποέλ, αμφότερες από το Τελ Αβίβ. Το χρήμα να ‘ν καλά κι όλα τ’ άλλα σούργελο, σαν κι εκείνο το «Βαλκανικό» Πρωτάθλημα Στίβου που έφερε ο Άρχοντας στην πόλη μας.

Αρχίζουν, διάβασα, τα έργα στο Αλυγαρόρεμα, με εργολάβο την μεγάλη ΓΕΚ-ΤΕΡΝΑ, η οποία, αν κατάλαβα καλά, έχει αναλάβει να εκτελέσει 1.700 έργα κάθε μεγέθους στην Θεσσαλία, μαζί και με εκείνο ψηλά στην οδό Ιωλκού, όπου ο Δανιήλ και ο Ηλίας τον Σεπτέμβριο 2023 κατέστρεψαν και τον Κραυσίδωνα και τον δρόμο Με το καλό λοιπόν στο Αλυγαρόρεμα για ένα έργο που έπρεπε να είχε γίνει προ 50ετίας, τουλάχιστον. Διάβασα επίσης ότι προχωρεί το θέμα της παράκαμψης Λεχωνίων για την επέκταση του Περιφερειακού Δρόμου. Πώς προχωρεί δεν ξέρω, θα φροντίσω να μάθω.

Κυριακή καλοκαιριάτικη η προχθεσινή, είπαμε να πάρουμε τον δρόμο του Βουνού, που βγάζει στο Αιγαίο, η πάντα αισιόδοξη σύζυγός μου πήρε και μαγιώ μαζί της! Το φθινοπωρινό τοπίο, με τα κιτρινοκαφεκόκκινα φύλλα, μια μαγεία, και παραπέρα οι καστανιές με τις μεγάλες αγκαθωτές κασίδες έτοιμες να σκάσουν, βασικό προϊόν του Βουνού μας, μας υποδέχτηκαν με αγάπη, αγαλλίασε το βλέμμα μας και η ψυχή μας. Και στο τέλος του δρόμου μας το απέραντο Αιγαίο, λίγο ανήσυχο αλλά καταφανέστατα πολύ πιο τρικυμιώδες τις προηγούμενες μέρες καθώς τα μελτέμια κι οι Μαϊστροτραμουντάνες στον Αη Γιάννη στρώνουν άμμο στην παραλία, ενώ ο Γραίγος με το πελαγίσιο κύμα (που δεν είναι ακριβώς τρι-κυμία) την παίρνει την άμμο. Μαζέψαμε «μια βρασιά» πεσμένα κάστανα και δυο μεγάλες «πατάτες» κυκλάμινα για τις αστικές γλάστρες μας, βάλαμε τον αφυγραντήρα σε πλήρη λειτουργία (όσοι έχουν σπίτια παραθαλάσσια ξέρουν για τι πράγμα μιλάμε) και πήραμε τον δρόμο της επιστροφής, χωρίς να δοκιμάσουμε τα αιγαιοπελαγίτικα νερά (τζάμπα τα μαγιώ…). Κι ύστερα φτάσαμε στην Πορταριά. Ώρα μεταξύ 13:30 και 14:00, πλήθη κόσμου στον χωρίς πεζοδρόμια δρόμο, πλήθος αυτοκινήτων, τόσο στα δύο (μικρά) parking όσο και πάνω στον δρόμο, και μέσα σ’ όλα τέσσερεις (αριθμητικώς 4) νταλίκες-θηρία Zagorin, άδειες, προφανώς, στην επιστροφή για τα εγκαταστάσεις στην Ζαγορά. Κυριακή μεσημέρι μέσα στην Πορταριά – και οι φίλοι μου οι Πορταρίτες να αντιδρούν ανέκαθεν σθεναρά στο να κατασκευαστεί ένας παρακαμπτήριος δρόμος, που θα απαλλάξει το κέντρο του οικισμού από αυτόν τον τεράστιο και ποικιλοτρόπως επιβλαβή διερχόμενο κυκλοφοριακό φόρτο. Τίποτε δεν έγινε και τίποτε δεν πρόκειται, καθώς φαίνεται, να γίνει και σιγά μην ενδιαφερθεί για τέτοιες «σαχλαμάρες» η φωτισμένη μας Δημοτική Αρχή.

Εμείς αυτά. Κολλήσαμε εκεί στον Άγιο Νικόλαο για κανένα 20λεπτο μέχρι να συρθούν έξω οι νταλίκες, προχωρήσαμε με θάρρος μέσα από την επόμενη στενωπό της Άλλης Μεριάς (έχουμε πολλάκις αναφερθεί και σ’ αυτό το θέμα) και αισίως φτάσαμε στο σπίτι μας, ευτυχείς που δεν μας έτυχε τίποτε χειρότερο…

Οδός Ανθίμου Γαζή με Αντωνοπούλου, μπροστά από την Κλινική «Ελπίς» κινούμαι αργά αυτοκίνητος περιμένοντας το φανάρι της Ιωλκού και αιφνιδίως από αριστερά ξεπροβάλλει μία γυναίκα σε αναπηρικό καροτσάκι, που το κινεί με τα χέρια της, η οποία αναζητεί τρόπο να μετα-κινηθεί. Σταματώ εντελώς, της παραχωρώ όσον χώρο μπορώ, κι αυτή αρχίζει να κινείται κατά μήκος της οδού Γαζή, στην δεξιά άκρη του οδοστρώματος, λίγο πριν την επαφή με τα δεξιά σταθμευμένα οχήματα της ελεγχόμενης στάθμευσης. Τα κινούμενα οχήματα κάνουν επίσης ό,τι μπορούν, σχεδόν έρχονται επίσης σε επαφή με τα αριστερά σταθμευμένα οχήματα και η κυρία καταφέρνει να κινηθεί και να φτάσει στο φανάρι, δίπλα μου. Έστριψα αριστερά, δεν ξέρω την συνέχεια. Αλλά συγκλονίστηκα! Είμαστε μια κοινωνία που δεν δίνει καμία σημασία στα άτομα με αναπηρία. Καμία απολύτως, κι ας μην βαυκαλιζόμαστε με τα λόγια του Άρχοντα (δεν θα τα ξεχάσω ποτέ…) που έφτιαξε τον σούπερ διάδρομο κίνησης ΑΜεΑ αριστερά στην Ιωλκού, από την Γαλλίας και κάτω (που δεν υπήρξε ποτέ), και στα «εγκαίνια» παρέστη και ο Πρόεδρος των κινητικά αναπήρων, πανηγυρίζοντας επίσης. Τίποτε, συμπολίτες, τίποτε απολύτως, καμία σημασία.

Εδώ θα ‘μαστε, θα τα ξαναπούμε. Σας αγαπώ διαπλανητικώς, γεια σας.

Στην φωτογραφία μια εικόνα από τον Αη Γιάννη 12.10.2025. Φωτο ΗΜ.

δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα) την Τετάρτη 15.10.2025, αρ.φύλλου 4499

κυκλο-φ-οριακα 989, 31 Οκτωβρίου 2019

φθινοπωρινό Παπά Νερό

Καλημέρα καλοί μου συμπολίτες και απανταχού αναγνώστες! Το καλοκαίρι καλά κρατεί, πέρασε και η επέτειος της 28^ης Οκτωβρίου, η οποία, σύμφωνα με την αρίστη κυρία υπουργό θρησκευτικών, σηματοδοτεί την έναρξη του 2^ου Παγκοσμίου Πολέμου! Τόσο άσχετη, δυστυχώς, αλλά έκανε μεγάλον αγώνα στα βόρεια αθηναϊκά προάστια προκειμένου να εκλεγεί και έπρεπε να ανταμειφθεί με Υπουργείο, έτσι μου είπαν κάποιοι αθηναίοι φίλοι που μας επισκέφθηκαν κατά το παρελθόν τριήμερο.

Κυριακή 27 Οκτωβρίου πήραμε τους φίλους και ανηφορίσαμε με προορισμό τον Αη Γιάννη. Το πράγμα φάνηκε από νωρίς, το Πήλιο ήταν γεμάτο κόσμο. Πήγαμε καλά μέχρι την γραφική Πορταριά, όπου και – νομοτελειακά; - σταματήσαμε. Ώρα κοντά 11:30,  εκατοντάδες Ι.Χ. αυτοκίνητα, εκατοντάδες άνθρωποι πεζοί και εποχούμενοι στον χωρίς πεζοδρόμιο δρόμο εντός οικισμού. Και αίφνης! μία νταλίκα-θηρίο, με συρόμενο και επιγραφές «ΖΑΓΟΡΙΝ» κατεβαίνει και βέβαια έχει «κολλήσει» μέσα στην Πορταριά. Κυριακή 27 Οκτωβρίου 2019, στην καρδιά ενός φθινοπωρινού-καλοκαιρινού θερμοκρασιακά τριημέρου αργιών, στο πιθανώς πιο «τουριστικό» σημείο του Πηλίου, ώρα περίπου 11:30, μία σούπερ νταλίκα με ένα ακόμη φορτίο από τον θησαυρό που διαχειρίζεται ο υπερ100ετής Συνεταιρισμός της Ζαγοράς. Τι να πω;

Αδυνατώ να κρίνω την αναγκαιότητα της συγκεκριμένης μεταφορικής πράξης, φαντάζομαι ότι ο Συνεταιρισμός θα έχει τα επιχειρήματά του. Αλλά επειδή δεν μπορεί ένας καθ’ όλα άξιος Συνεταιρισμός να είναι υπεράνω όλων και να προκαλεί τέτοιου είδους αρνητικά γεγονότα σε μια περιοχή που έχει τον τουρισμό τιμή της και καμάρι της, πρέπει οι τέτοιου είδους μετακινήσεις να γίνονται κατόπιν συνεννόησης με την Τροχαία και οπωσδήποτε σε ώρες μετά τα μεσάνυχτα ή πριν το χάραμα. Εκτός εάν…

Εκτός εάν συμφωνήσουμε, επιτέλους, ότι χρειάζεται μία οδική παράκαμψη του οικισμού της Πορταριάς, που θα κάνει καλό σε ολόκληρο το Πήλιο και στην Πορταριά.

Και το πιο «αστείο» είναι ότι επιστρέφοντας από τον Αη Γιάννη, ώρα 16:30 περίπου, συναντήσαμε την ίδια νταλίκα να ανεβαίνει, πάλι στην Πορταριά. Ύστερα πήγαμε και παίξαμε λόττο…

Όμως το Πήλιο και ο Αη Γιάννης του Αιγαίου μας αποζημίωσαν πλήρως, κι εμάς και τους φιλοξενούμενούς μας. Επί γης παράδεισος με πανδαισία χρωμάτων και εντός της ακυμάντου θαλάσσης δελφίνια, τονάκια και πλήθος πανικόβλητων ψαρομεζέδων, τι άλλο χρειάζεται η ψυχή του ανθρώπου για να γαληνέψει;

Την άλλη μέρα ξεναγήσαμε τους φίλους μας στο Μουσείο Πλινθοκεραμοποιίας Ν.& Σ. Τσαλαπάτα, ένα ακόμη τεράστιο έργο στον προ-Μονακό Βόλο, μάλλον άγνωστο στο «ευρύ» κοινό των λουλουδιών και των λαμπιονιών ή ίσως κάπως γνωστό εξ όψεως λόγω γειτνίασης με το γήπεδο του Μαγνησιακού... Ένα Μουσείο κόσμημα για την πόλη μας, που διατηρείται σε άψογη κατάσταση από τους άξιους εργαζόμενους σ’ αυτό και που εκθέτει στα μάτια μας με λεπτομέρειες ένα σημαντικό κομμάτι της βιομηχανικής παραγωγικής διαδικασίας στον τόπο μας.

Οι φίλοι μας έφυγαν για το κλεινόν άστυ βέβαιοι ότι μας άφηναν να ζούμε σε έναν ευλογημένο τόπο. Την άλλη μέρα στο ραδιόφωνο άκουσα ότι τις ημέρες των αργιών η πόλη βρωμούσε λόγω των καύσεων στην ΑΓΕΤ ή δεν ξέρω πού αλλού. Δεν ξέρω τίνος εχθρός ή τίνος φίλος θα χαρακτηριστώ ή ίσως και απλώς αναίσθητος, αλλά με το χέρι στην καρδιά θα πω ότι δεν αντιλήφθηκα τέτοια βρώμα αυτές τις μέρες. Άλλες μέρες ναι!, το νιώθω, το μυρίζω, καμένο πλαστικό θυμίζει, και οι συζητήσεις απλώς καλά κρατούν, χωρίς κάποια Αρχή να παίρνει κάποια μέτρα – παρ’ όλο που άλλαξε η κυβέρνηση.

Έγραψα «λαμπιονιών» παραπάνω και μια λεξούλα είναι αρκετή. Ξεκίνησαν από 29 Οκτωβρίου στην οδό Δημητριάδος τα συνεργεία του Δήμου ή ιδιωτών, δεν πρόσεξα ακριβώς, να τοποθετούν τα μωβ λαμπιόνια, πρώτα στα παρόδια δεντράκια. Ωραία, ήταν που ήταν χάλια το κυκλοφοριακό στον συγκεκριμένο δρόμο, τώρα θα απογίνει. Α! ξεκίνησε την λειτουργία του και το καινούργιο σουπερμάρκετ την γωνία Κ.Καρτάλη-Γαλλίας, στον τέως κινηματογράφο Lido. Είχαμε γράψει γι’ αυτό όταν εγκρίθηκε η κυκλοφοριακή μελέτη του χωρίς ούτε μία (1) θέση στάθμευσης. Περιμένω να ακούσω τις απόψεις σας τώρα, μετά την λειτουργία του.

Περιμένω, πολλά πράγματα περιμένω. Εύχομαι να είστε καλά, Γεια σας.

Στην φωτογραφία, φθινοπωρινό Παπά Νερό.

(δημοσιεύτηκε στην 122χρονη καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Πέμπτη 31.10.2019, αρ.φύλλου 36.957)