κυκλο-φ-οριακα 1287, 1 Ιουλίου 2026

Καλημέρα συμπολίτες! .Και καλόν μήνα!! Δεν λέω τίποτα μη με πείτε γρουσούζη. Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου (το και Mundial αποκαλούμενο) καθημερινά, και ξερό ψωμί.

Και βέβαια τα παραμύθια περί ανάπτυξης δίνουν και παίρνουν. Μόλις προχθές ένας γιάπης υφυπουργός υγείας δήλωσε ότι «Το ΕΣΥ (Εθνικό Σύστημα Υγείας) έχει σήμερα περισσότερο προσωπικό που είχε ποτέ» κι αυτά περί ελλείψεων είναι δημιουργήματα 200 άπλυτων χαβαλέδων, που θα έλεγε και κάποιος μεγάλος γνωστός μας. Και προχθές πηγαίνω σε ένα διαγνωστικό κέντρο να κάνω μια εξέταση ρουτίνας και βλέπω στο πλεξιγκλάς του ταμείου κολλημένο χαρτί που γράφει «παρακράτηση 3 € υπέρ ΕΟΠΥΥ» ρωτάω τι ‘ν τούτο και μου εξηγούν ότι είναι ένα αμιγές χαράτσι από τον μεγάλο μεταρρυθμιστή Άδωνι, που καθιερώθηκε με τον Νόμο 5102/2024, προκειμένου να ενισχυθεί ο Εθνικός Οργανισμός Παροχής Υπηρεσιών Υγείας. Κι επειδή εγώ τυγχάνω χαζός ρωτάω «καλά ρε παιδιά, και οι κρατήσεις που κάνουν στους μισθούς και στις συντάξεις μας δεν ενισχύουν τον ΕΟΠΥΥ;» κι απάντηση, φυσικά, δεν παίρνω (γι’ αυτό έγραψα και παραπάνω ότι άμα θέλουν όλα τα μπορούν…).

Αναφορικά με το FSRU (Floating Storage Regasification Unit - Πλωτή Μονάδα Αποθήκευσης και Επαναεριοποίησης Υγροποιημένου Φυσικού Αερίου LNG) στον Παγασητικό Κόλπο πανηγυρίσαμε δεόντως την απόρριψη της Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων από την αρμόδια Διεύθυνση Περιβαλλοντικής Πολιτικής του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας (ΥΠΕΝ) με την Απόφαση ΥΠΕΝ/ΔΙΠΑ/14856/1019/24-06-2026 με σκεπτικό ότι «…με βάση τις αρνητικές γνωμοδοτήσεις που προαναφέρθηκαν, προκύπτει ότι οι αρνητικές περιβαλλοντικές επιπτώσεις του έργου είναι εξαιρετικά σημαντικές ακόμη και μετά την πρόβλεψη ειδικών όρων και περιορισμών, καθώς και μετά την αντιστάθμισή τους.» Τελεία και τέλος. Να αισθανόμαστε υπερήφανοι και να αγνοήσουμε τον ένα και μοναδικό, μη-Βολιώτη, «εξ επαγγέλματος» κακόψυχο Άρχοντα με τον ομοίως κακόψυχο Γραμματικό του. Να αισθανόμαστε υπερήφανοι αλλά να μην εφησυχάζουμε, με την φάρα που έχουμε μπλέξει πάντα πρέπει να έχουμε τον νου μας για πιθανές ανατροπές και λοιπά…

Διάβασα στο διαδίκτυο ότι ο Έλληνας Επίτροπος Μεταφορών και Τουρισμού Απ. Τζιτζικώστας συμμετείχε στα εγκαίνια της σιδηροδρομικής σύνδεσης υψηλής ταχύτητας Πράγας-Βερολίνου-Κοπεγχάγης. Συνιστώ να βρείτε έναν χάρτη, εκεί θα καταλάβετε περί τίνος πρόκειται. Σε ομιλία του ο κ. Επίτροπος είπε ότι «…οι διασυνοριακές σιδηροδρομικές συνδέσεις και οι επενδύσεις σε υποδομές που τις καθιστούν δυνατές… αντικατοπτρίζουν την ουσία του ίδιου του σχεδίου της ΕΕ. Αφορούν στη σύνδεση ανθρώπων, περιφερειών και οικονομιών… πρόκειται για την μετατροπή του ευρωπαϊκού οράματος σε απτή πραγματικότητα…». Διάβασα και συγκινήθηκα. Και βεβαιώθηκα για μία ακόμη φορά ότι δεν ζω στην Ευρώπη.

Τέλος και για σήμερα, ώρα να πάω κι εγώ για μια βουτιά. Σας αγαπώ και σας ασπάζομαι ολοσχερώς, Γεια σας!

Στην φωτογραφία, μια μοναδική στιγμή στην Ιστορία του Βόλου, 9 Μαΐου 2010, 25 μεγάλα ιστιοφόρα πλοία (tall ships) από όλον τον κόσμο στο Λιμάνι, η ανεπανάληπτη Regatta (στο ιστολόγιο θα υπάρχουν περισσότερες φωτογραφίες). Τότε που ο Βόλος ακόμα «μετρούσε»… 

δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα) την Τετάρτη 01.07.2026, αρ.φύλλου 4671.

δεξιά η λέμβος "Ευαγγελία" του 58ου Συστ. Ναυτοπροσκόπων Βόλου

τα πάντα αναρτημένα, ακόμη και η πειρατική σημαία...

τα Λυκόπουλα του 58ου Συστ. Ναυτοπροσκόπων Βόλου

η Αργώ, πάντα παρούσα, ακμαιότατη

το πολωνικό Dar Mlodzezy αποπλέει με τους ναύτες στις μάτσες

το ρωσικό Mir (ειρήνη) ετοιμάζεται να ανοίξει πανιά

το ρωσικό Mir (ειρήνη) αποπλέει πλεισίστιο

κυκλο-φ-οριακα 1271, 11 Μαρτίου 2026

 

Καλημέρα συμπολίτισσες και συμπολίτες, ακόμη μία Τετάρτη θα κάνουμε παρέα καθώς οι βόμβες εξακολουθούν να πέφτουν, οι «αναλυτές» εξακολουθούν να λένε μπούρδες και οι τιμές των πετρελαιοειδών εξακολουθούν να ανεβαίνουν – το μόνο «χειροπιαστό» αποτέλεσμα αυτού του βλακώδους πολέμου, μαζί με τα απροσμέτρητα κέρδη των κατασκευαστών και των εμπόρων αυτών των βλακωδών υπερ-όπλων.

Τώρα, στα δικά μας, ίσως να φταίει κι ο πόλεμος στον κόλπο (μας), δεν ξέρω, αλλά ακούω μια μεγάλη ησυχία σχετικά με τα υδροπλάνα. Για την ακρίβεια δεν ακούω τίποτε απολύτως, εκεί που σχεδόν όλα ήταν έτοιμα για να ξεκινήσει η μεγάλη καινοτομία των Ελληνικών υδροπλανικών γραμμών, απανταχού των Ελληνικών προορισμών, του Βόλου εξ άπαντος συμπεριλαμβανομένου. Και η καλοκαιρινή περίοδος, ακόμη μία, πλησιάζει, φτάνει.

Και μιας που ξεκινήσαμε με «ησυχία», απόλυτη, επίσης, ησυχία επικρατεί στο θέμα της ανακαίνισης-βελτίωσης-ηλεκτροδότησης της σιδηροδρομικής σύνδεσης Βόλου-Λάρισας (αυτό κι αν δεν είναι αποτύπωμα…). Και τις προάλλες, ένα πρωί που ερχόμουνα αυτοκινητιστικώς από Λάρισα είπα να κάνω μια φερ’ ειπείν «αυτοψία» (θυμάστε τον Κώστα Βουτσά να λέει συνεχώς «φερ’ ειπείν» στο υπέροχο έργο του 1962 «Ο Θόδωρος και το δίκαννο»;). Κατέβηκα, λοιπόν, από τον δρόμο, χωρίς μεγάλες δυσκολίες έφτασα έξω από τον Σταθμό του Λατομείου, πήγα λίγο πέρα-δώθε, φυσικά δεν συμβαίνει τίποτε απολύτως στον τρέχοντα χρόνο. Όλα εκεί του παρελθόντος, του ενδόξου Ελληνικού παρελθόντος, τότε που ο Σιδηρόδρομος ήταν Κρατική υπόθεση και μέριμνα, τότε που το Θηρίο αλώνιζε τον κάμπο, τότε που ο Σταθμός εξυπηρετούσε το εν ενεργεία Λατομείο. Όλα εκεί, αφημένα, πεταμένα, ερημωμένα, σε κάποιες παρακαμπτήριες γραμμές παμπάλαια βαγόνια ωτομοτρίς και εμπορικά, σκουριασμένα, διαλυμένα. Καλά τα κτήρια, τι να κάνουν, στέκονται εκεί και περιμένουν είτε την ανακαίνιση, είτε την (πολύ πιθανή) κατεδάφιση. Αλλά τα βαγόνια; Τι περιμένουν εκεί που βρίσκονται; μια πληγή μέσα στο περιβάλλον, μια μόνιμη μόλυνση για τον υδροφόρο ορίζοντα. Γιατί δεν αποσύρονται, να κοπούν, να γίνουν σκραπ για τις δυο σιδηροβιομηχανίες που ευτυχώς διαθέτει ακόμη η Μαγνησία, να χρησιμέψουν, επιτέλους σε κάτι, αφού επί τόσα και τόσα χρόνια δεν εκτελούν, πλέον, μεταφορικό έργο. Γιατί άραγε; Προφανώς γιατί κανένας δεν ενδιαφέρεται, αδέρφια, κανένας, αυτά δεν είναι θέματα που απασχολούν τους σημερινούς αρμόδιους, ούτε καν, λέμε τώρα, το Τμήμα Περιβάλλοντος της Περιφέρειας ή, πολύ περισσότερο, το Σώμα Επιθεωρητών Περιβάλλοντος Βορείου Ελλάδος. Ψυχραιμία.

Τρίτη «ησυχία», στην ανακαίνιση του (πρώην) Οικοτροφείου της Μητρόπολης Δημητριάδος, στην γωνία Κ.Καρτάλη-Αναλήψεως. Έργο ξεκινημένο, με εξασφαλισμένη χρηματοδότηση, με μεγάλα σχέδια λειτουργίας, όλα καλά κι όλα ωραία και μετά στοπ. Βρε μπας και τρέχει τίποτε σαν την Κίτρινη Αποθήκη που έμεινε έρημη και μόνη και πια κινδυνεύει με πλήρη καταστροφή; Λέμε εμείς, ρωτάμε και απαντήσεις, φυσικά, δεν παίρνουμε – απλώς διαβάζουμε κάτι σχολιάκια «στα σόσιαλ», που δείχνουν ότι κανείς, πλέον, δεν ενδιαφέρεται γι’ αυτό το εμβληματικό και ιστορικό κτήριο. Και το βλέπω να περνάει σε χέρια ιδιωτών (Ισραηλινών κατά κανόνα στην γειτονιά μας) και να μετατρέπεται σε «φοιτητική εστία», μιας και το Πανεπιστήμιο, στο οποίο εμείς ως Δήμος Βόλου (ήμουν Δημοτικός Σύμβουλος τότε…) παραχωρήσαμε το ακίνητο, προκειμένου να δημιουργηθεί σ’ αυτό Κέντρο Επιχειρηματικής Καινοτομίας, δεν επιθυμεί πια αυτή την χρήση σ’ αυτό το κτήριο. Και επίσης δεν έχει καταφέρει (ή δεν θέλει;) 35 χρόνια τώρα να λειτουργήσει μία δεύτερη δική του φοιτητική εστία. Η ανακαίνισή σταμάτησε τον Φεβρουάριο 2023 και σχεδόν την ίδια μέρα το έργο απεντάχθηκε από το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων, προκειμένου να μην χαθούν τα χρήματα (είχαν δαπανηθεί 3 εκατ. από τα εγκριθέντα 10,5 εκατ.), και οι πόροι μεταφέρθηκαν – διαβάστε με προσοχή – στην κατασκευή νέου κτηρίου για την Πυροσβεστική Υπηρεσία Βόλου !!!

Το 2023. Αλλά ούτε και η Πυροσβεστική ξεκίνησε να γίνεται, παρά το ότι διαθέτει και οικόπεδο και μελέτη. Όλα καλά κι όλα ωραία, λεφτά υπάρχουν και μην ανησυχείτε χριστιανοί και λοιποί, όλα θα γίνουν, είμαι απολύτως βέβαιος. Μέχρι και τα σκουπίδια θα φύγουν από το Λιμάνι. Μέχρι και η διατηρητέα Οικία του Δημάρχου Ιωάννη Κονταράτου (1892-1970), που ανήκει στην περιουσία του Νοσοκομείου, θα γίνει ιδιωτικό προσωρινό κατάλυμα (ελληνιστί Airbnb)! Ο θεός να με βγάλει ψεύτη αλλά βλέπω κάτι τέτοιο να γίνεται και με την επίσης διατηρητέα Οικία Αδαμόπουλου (Αντωνοπούλου-Τ.Οικονομάκη), που ανήκει ακόμα στην περιουσία του Δήμου. Το έχω ξαναπεί και αμαρτίαν ουκ έχω: οι μοναδικές επενδύσεις που γίνονται στην Ελλάδα είναι επενδύσεις σε παντός είδους ακίνητα (ελληνιστί Real Estate).

Άσχετο! Δύο καινούργιες λέξεις έχουν προστεθεί στο σύγχρονο δυναμικό των ούτε εκατό λέξεων που έχουν περισσέψει στην καθημερινή χρήση από τον τεράστιο πλούτο της Ελληνικής μας Γλώσσας: άχαστος και αχάμπαρος. Ο πρώτος είναι αυτός που δεν χάνει και χρησιμοποιείται ευρέως στην ποδοσφαιρική διάλεκτο, ο δεύτερος είναι αυτός που δεν χαμπαριάζει, τουτέστιν δεν καταλαβαίνει!! Είδατε τι κάνει το στερητικό «α-» όταν ξέρεις να το χρησιμοποιείς!

Κατά τα λοιπά το σκάψιμο της πόλης συνεχίζεται χωρίς κανέναν χρονικό ορίζοντα ολοκλήρωσης, το πανάκριβο internet που μας πουλάνε οι αλλοδαποί πάροχοι (η γερμανική Telekom, που διαφεντεύει την COSMOTE, έχει μικρότερες από μισές τιμές στην Γερμανία…) παραμένει στα ίδια χάλια, μηνύσεις επί παντός πάνε κι έρχονται, δεν θυμάμαι, κι ας μας πουν οι αρμόδιοι ερευνητές της Ιστορίας μας αν κάνω λάθος, άλλη περίοδο στην μακρά ιστορία αυτής της έρμης πόλης που να υπήρχε τέτοια δικομανία στα ανώτερα κλιμάκια τοπικής εξουσίας. Γενικώς, μια χαρά περνάμε.

Σας αγαπώ διαχρονικώς, γεια σας!

Στην φωτογραφία του Νικόλα Ρίζου, μία δια-δήλωση αγάπης σε τοίχο, περίπου στα 1994.

δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα) την Τετάρτη 11.03.2026, αρ.φύλλου 4596.

κυκλο-φ-οριακα 1199, 19 Ιουνίου 2024

 

Καλημέρα αναγνώστες και αναγνώστριες απανταχού της υφηλίου γης. Απτόητοι από καύσωνες, σκόνες, αλληλοσυγκρουόμενες εκδηλώσεις και άλλους πανικούς συνεχίζουμε τις περιπλανήσεις μας στον κόσμο της κυκλοφορίας και όχι μόνο. Τώρα μας βρήκε και το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου EURO 2024 (κατατοπιστική και ευχάριστη η έκδοση της «Μαγνησίας»), 20 χρόνια μετά την κατάκτησή του από την Εθνική Ελλάδος στην Πορτογαλία και τώρα η Ελλάδα απουσιάζει, κρίμα. Θα μας πάει μέχρι τις 14 Ιουλίου και μετά, από 26 Ιουλίου μέχρι 11 Αυγούστου είναι οι Ολυμπιακοί Αγώνες στο Παρίσι (με ποια κυβέρνηση άραγε;) και στις 11 Αυγούστου…

Ένα «γεμάτο» καλοκαίρι. Για να ξεχάσουμε ότι αμέσως μετά θα έρθει ο χειμώνας με τα αυξημένα έξοδα. Και με την ευκαιρία, γιατί ανέβηκε, καλοκαιριάτικα, η τιμή του ηλεκτρικού ρεύματος; Τι το ιδιαίτερο συνέβη που «ανάγκασε» (τι να κάνουν κι αυτοί οι έρμοι…) τους παρόχους να αυξήσουν την τιμή; Η τιμή τιμή δεν έχει και χαρά σ’ τον που την έχει – εν προκειμένω στην «ανεξάρτητη αρχή» Ρύθμισης θεμάτων Ενέργειας (ΡΑΕ) και στους ληστές που την περιβάλλουν και την καθοδηγούν, διότι αυτοί και μόνοι και μόνο για κερδοσκοπικούς λόγους καθορίζουν τις τιμές στο δήθεν χρηματιστήριο ενέργειας, τελείως άνευ οιουδήποτε πραγματικού λόγου (π.χ., λέμε τώρα, βούλιαξε το παπόρι απ’ την Περσία, ανέβηκε η τιμή, τώρα ούτε αυτό συνέβη…).

«Είναι ο καπιταλισμός, ηλίθιε!», είναι ο ευρηματικός τίτλος ενός βιβλίου του δημοσιογράφου Νίκου Μπογιόπουλου, που εκδόθηκε το 2018 (πάλιωσε κιόλας…).

«Το μέλλον της Ελλάδας είναι η σύνδεση των λιμένων με τον σιδηρόδρομο». Τάδε έφη Υπουργός (να σε χαρώ) Υποδομών και Μεταφορών, έτει εν σωτηρίω 2024, Χρήστος Σταϊκούρας ονόματι. Κι ένα τσούρμο προβατάκια, στην Ετήσια Γενική Συνέλευση (να σε χαρώ) του Συνδέσμου Βιομηχανιών Θεσσαλίας & Κεντρικής Ελλάδος (-δος, όχι -δας μη μας πουν τίποτε πως δεν ομιλούμε απταίστως την αρχαίαν ελληνικήν) καθόταν (αναπαυτικά) και τον άκουγε, και δεν του πέταξε, ως όφειλε, ντομάτες. Άλλο τίποτε δεν έχω να δηλώσω, είμαστε άξιοι της μοίρας μας. Αυτοί που κατέστρεψαν ολοσχερώς τον ελληνικό σιδηρόδρομο και ξεπουλάν τελείως άνευ λόγου και αιτίας τα ελληνικά λιμάνια έρχονται στις στάνες της επαρχίας να διακηρύξουν «το μέλλον της Ελλάδας». Επαναλαμβάνω, είμαστε άξιοι της μοίρας που μας επιφυλάσσει ο ως άνω καπιταλισμός. Ο οποίος, παρά την σφαλιάρα των Ευρωεκλογών, συνεχίζει με την ίδια αλαζονική συμπεριφορά.

Τι να θυμηθώ, τι να ξεχάσω, συμπολίτες. Πόσες φορές έχω ακούσει τα ίδια, πόσες φορές έχω ο ίδιος μιλήσει γι’ αυτά τα σπουδαία και μεγάλα, που παραμένουν οράματα – και ούτε καν, κι αυτά που κάποτε υπήρχαν, διότι οι πρόγονοί μας ήταν, αποδεδειγμένα, σοφότεροι ημών, ξηλώνονται στο όνομα αυτού του ιδίου «μέλλοντος της Ελλάδας», το οποίο κάθε φορά μεταλλάσσεται. Δείτε (όσοι ακόμη σ’ αυτή την πόλη μπορείτε να βλέπετε) τις γραμμές του τραίνου που μπαίνουν μέσα στους εμπορικούς προβλήτες του Λιμένα. Θυμηθείτε (όσοι ακόμη μπορείτε να θυμάστε) τις γραμμές στην κυκλοφορούμενη παραλία και την γραμμή που έφτανε μέχρι την άκρη του κεντρικού προβλήτα – από την οποία γραμμή, λόγω ελλιπούς πέδησης, μία ντηζελομηχανή που έκανε μανούβρες βρέθηκε μέσα στη θάλασσα και είδαν κι έπαθαν μέχρι να την ανελκύσουν και να την ξανακάνουν λειτουργική. Ύστερα θυμάμαι και το Σιδηροδρομικό Πορθμείο, ολόκληρη εισήγηση-παρουσίαση έχω κάνει γι’ αυτό το εν τέλει μη-έργο, κάποια στιγμή θα φτάσει και η δική του ώρα.

Για την Αγριά, όπου είχαν ξηλωθεί από τον Δήμο Βόλου οι διατηρητέες γραμμές του Τραίνου του Πηλίου, στις 22.05.2024, στα κυκλο-φ-οριακά 1195, είχα δηλώσει «…δεν είμαι πολύ αισιόδοξος για την συνέχεια». Ήρθαν Δήμος και ΟΣΕ να με διαψεύσουν, έγινε μία πολύ εμπεριστατωμένη Μελέτη, που εγκρίθηκε από το Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων, ο Δήμος έκανε την κοιτόστρωση με σιδερένια πλέγματα και μπετόν και ο ΟΣΕ έκανε μια πολύ προσεκτική δουλειά τοποθέτησης σιδηροτροχιών, διαμορφώνοντας πλέον έναν κυκλοφοριακό διάδρομο ανάλογο με αυτόν των τραμ μέσα στις πόλεις. Κι ύστερα άρχισα να επιβεβαιώνομαι, καθώς το συνεργείο του Δήμου Βόλου, το οποίο, σύμφωνα με την Μελέτη, θα γέμιζε τα κενά του σκάμματος, αφήνοντας απρόσκοπτη την κίνηση του Τραίνου, πήγε πολύ ωραία και έθαψε τα πάντα! Το αποτέλεσμα ήταν μήνυση από πλευράς Υπουργείου και ακατάσχετο υβρεολόγιο από πλευράς Άρχοντα, όπως συνηθίζει! Ξέρω ότι θα υπάρξει συνέχεια και εύχομαι τα καλύτερα. Φοβάμαι όμως, καθώς προχθές σε μία βόλτα είδα παππού με μπαστούνι καθισμένον σε καρεκλίτσα επιδεικτικά τοποθετημένη ακριβώς πάνω στις θαμμένες γραμμές, μπροστά στο μαγαζί και μέσα στο κακαήλι! Δεν θα ζητήσει ο καημένος ο παππούς και μια ομπρελίτσα…;

Σώσον Κύριε τον Λαόν Σου και ευλόγησον την κληρονομίαν Σου…

Μέσα στην πόλη, δεν ξέρω ποιανού νου θεάρεστο έργο είναι το γέμισμα της οδού Ρήγα Φεραίου με ρυθμιστικές πινακίδες Ρ2 και διαγραμμίσεις ΣΤΟΠ. Στις διασταυρώσεις όπου πάρα πολύ απλά και απολύτως ξεκάθαρα ο Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας (ΚΟΚ) στο Άρθρο 26 παρ. 5 καθορίζει ότι « η προτεραιότητα ανήκει σε αυτόν που έρχεται από τα δεξιά» τα καλά παιδιά του Δήμου Βόλου έχουν κοτσάρει ένα τεράστιο STOP (Πινακίδα Ρ2) και έχουν διαγραμμίσει πέρα-πέρα να! μια γραμμή στάσης πλάτους 50 cm. Για να οπτικοποιηθεί, πλέον, και να γίνει κατανοητό από όλους ότι οι Βολιώτες οδηγοί είναι συλλήβδην ηλίθιοι. Και μη μου πείτε ότι εσείς εξαιρείσθε, κανείς μας δεν εξαιρείται, ηλίθιους μας θεωρούν οι αυτόκλητοι προστάτες της ασφάλειάς μας. Εκτός πια αν έχουν αποφασίσει ότι στο Μονακοβόλο δεν ισχύει ο ΚΟΚ, όπως δεν ισχύουν και πολλά άλλα πράγματα.

… νίκας τοις ευσεβέσι κατ’ εναντίων δωρούμενος! Να είμαστε καλά, σας αγαπώ, γεια σας.

Στην φωτογραφία εικόνες από το μακρινό παρελθόν του Βόλου: Ημέρα χωρίς αυτοκίνητο, 22 Σεπτεμβρίου 2000.

(δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα) την Τετάρτη 19.06.2024, αρ.φύλλου 4194)

κυκλο-φ-οριακα 1178, 17 Ιανουαρίου 2024

 

Το σπίτι γέμισε τριζόνια / χτυπούν σαν άρρυθμα ρολόγια / λαχανιασμένα. Και τα χρόνια / που ζούμε σαν αυτά χτυπούν / καθώς οι δίκαιοι σιωπούν / σαν να μην είχαν τι να πουν (Τριζόνια, Γιώργος Σεφέρης, Ημερολόγιο Καταστρώματος Β’, Πρετόρια, 16 Γενάρη 1942) Καλημέρα και πάλι, απανταχού αναγνώστες και αναγνώστριες, φίλες και φίλοι. Και σήμερα οι δίκαιοι σιωπούν – αλλά και το ερώτημα ποιοι είναι οι δίκαιοι στα άρρυθμα χρόνια που κι εμείς ζούμε παραμένει, εν πολλοίς, αναπάντητο.

Χρόνια πολλά στους Αντώνηδες και τις Αντωνίες – «όπου Αντώνης και μάλαμα» συνήθιζε να λέει ο πατέρας μου Αντώνης Σκυργιάννης!! Και αύριο στους Θανάσηδες και τις Αθανασίες – «ποιος Θανάσης;», που έλεγε και ο πολυαγαπημένος μας κινηματογραφικός Θανάσης Βέγγος, ακόμα μας μαγεύει το παίξιμό του. Και, παρεμπιπτόντως, είναι ο μόνος σκηνοθέτης, ηθοποιός, άνθρωπος του θεάματος, που διέσωσε στον κινηματογράφο σκηνές με τα Αναστενάρια του Λαγκαδά, σ’ εκείνο το μοναδικής εφευρετικότητας έργο τού 1967 «Τρελλός, παλαβός και Βέγγος» (αυτός, πάλι, έρμος ο τρελλός, η τρελλή, η τρέλλα, ξέρει κανείς πότε έχασαν το δεύτερο «λ» τους; ).

Οι δίκαιοι σιωπούν. Έφτασε στην Δικαιοσύνη και το θέμα του parking Φιλελλήνων, ο ανάδοχος, ο οποίος ουδέποτε αναδέχτηκε το έργο, κατέθεσε μήνυση. Στην Δικαιοσύνη όπου βρίσκεται και το θέμα της εκλογιμότητας, το θέμα του Πανθεσσαλικού Σταδίου, το θέμα των καμένων από «φαναράκι ευχών» ιστίων, το θέμα των ομοφοβικών σχολίων κατά του Προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, το θέμα των προσβλητικών σχολίων κατά της προϊσταμένης της Εφορείας Νεωτέρων Μνημείων, το θέμα των νερών των Σταγιατών, το θέμα της καταστροφής της οδού Καραμπατζάκη, το θέμα των αυθαιρεσιών ενάντια στο Τραίνο του Πηλίου κι άλλα πολλά πολλών πολιτών, σε προσωπικό επίπεδο. Κανένα νέο υπάρχει; Όσο για το θέμα του parking, έχω μια αίσθηση ότι πάει να γίνει (σε μικρότερη κλίμακα, φυσικά) ό,τι και για το σιδηροδρομικό έγκλημα των Τεμπών: καμία πολιτική ευθύνη, μόνο υπηρεσιακές…

Και λέγοντας «σιδηροδρομικό», ο νους πετάχτηκε στον Κραυσίδωνα και την σιδηροδρομική γέφυρα στην οδό Παπαδιαμάντη. Που είναι χαμηλή και προκαλεί προβλήματα όταν το ποτάμι κατεβάζει νερό, με αποκορύφωμα, για την ώρα, τα πλημμυρικά φαινόμενα του Σεπτέμβρη. Είναι ένα σημείο που δεν μπορεί να βελτιωθεί – μια απόπειρα βελτίωσης με τοπική εκβάθυνση της κοίτης όχι μόνο απέτυχε να λύσει το πρόβλημα, αλλά δημιούργησε νέο, καθώς δημιουργεί λιμνάζοντα νερά. Άρα; Άρα, κατά την γνώμη μας, δύο λύσεις είναι εφικτές:

α) Μεταφορά του Σιδηροδρομικού Σταθμού στην περιοχή του Νέου Δέλτα με ταυτόχρονη μετατροπή του σημερινού Σταθμού, με όλη την μνημειακή κτηριακή και σύγχρονη σιδηροδρομική υποδομή του σε ένα επισκέψιμο Σιδηροδρομικό Πάρκο-Χώρο Αναψυχής, με Μουσείο και λοιπά. Με αυτή την λύση η γέφυρα καταργείται και απεγκαθίσταται. Όμως αφ’ ενός το κόστος της μετακίνησης του Σταθμού είναι πολύ υψηλό και φοβάμαι ότι ουδείς θα το αναλάβει και αφ’ ετέρου θα χρειαστεί ένας σοβαρός Φορέας π.χ. σαν το ΠΙΟΠ-Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς, που λειτουργεί το Μουσείο Τσαλαπάτα, για να εγγυηθεί την λειτουργία του Σιδηροδρομικού Πάρκου.

β) Μετασκευή της γέφυρας σε ανοιγόμενη, όπως είναι εδώ και πάρα πολλά χρόνια η μεγάλη οδική γέφυρα της Χαλκίδας. Με αυτή την κατασκευή σε περίπτωση ανάγκης λόγω κινδύνου πλημμύρας η γέφυρα θα χωρίζεται στα δύο και τα δύο κομμάτια της θα ανυψώνονται ένα στην πλευρά της οδού Ζάχου και ένα στην πλευρά της οδού Αλαμάνας, ώστε να μην επηρεάζουν την υδραυλική ικανότητα του χειμάρρου. Επίσης υπάρχει η δυνατότητα της «συρταρωτής» γέφυρας, όπως είναι σήμερα, μετά από πολλές διαφοροποιήσεις, από τον καιρό των Ενετών ακόμη, η γέφυρα του Ευρίπου, στην Χαλκίδα. Οι λύσεις αυτές είναι τεχνικά εφικτές και εξαιρετικά φθηνότερες. Ο Σταθμός παραμένει σε πλήρη λειτουργία, με το εργοστάσιο και λοιπά, στην θέση του. Βεβαίως η σιδηροδρομική λειτουργία διακόπτεται, αλλά νομίζω ότι όταν συμβαίνουν τέτοιας έντασης καιρικά φαινόμενα ούτως ή άλλως υπάρχει μερική παύση λειτουργίας των τραίνων. Άλλωστε τέτοια φαινόμενα (ελπίζουμε ότι…) δεν συμβαίνουν κάθε μέρα.

Άλλη λύση εγώ, όσο κι αν το σκέφτηκα, δεν βρήκα. Ξέρω ότι κάποιοι χαμογελάνε συγκαταβατικά (το καημένο το παιδί, την ψώνισε…) χρόνια ολόκληρα έρχομαι αντιμέτωπος με αυτό το χαμόγελο, και τα αποτελέσματα είναι αυτά που όλοι ξέρουμε σε τούτη την έρμη πόλη – μια χαρά περνάμε, και πάντα φταίνε οι άλλοι που κάνουν λάθη, ποτέ εμείς, οι αλάθητοι του κόσμου τούτου.

Και με την ευκαιρία, είχε αρχίσει προ-Ντάνιελ έργο για ευθυγραμμίσεις και ηλεκτροκίνηση της γραμμής Βόλου-Λάρισας, τι απέγινε, άραγε, μετά-Ντάνιελ; Και επίσης (πώς έρχονται όλα στη σειρά…) 16 Ιανουαρίου 1972 συνέβη το πρώτο στη σειρά σιδηροδρομικό δυστύχημα με μετωπική σύγκρουση του Εξπρές «Ακρόπολις» με μια εμπορική αμαξοστοιχία μεταξύ Δοξαρά και Ορφανών, 21 νεκροί. 51 χρόνια αργότερα η δεύτερη μετωπική, 57 επισήμως οι νεκροί.

Χώρος και χρόνος τελείωσαν με τον Σιδηρόδρομο, τον οποίο εμείς οι Έλληνες δεν τον έχουμε σε μεγάλη εκτίμηση, προτιμάμε την ρόδα – άλλωστε πάντα «τσάντα, ρόδα και κοπάνα» ήταν τα ιδανικά μας…

Περίσσεψαν πολλά θεματάκια, υγεία να έχουμε ως την επόμενη φορά. Σας αγαπώ ανιδιοτελώς, γεια σας!

Στην φωτογραφία του Γιώργου Νάθενα το πολυβασανισμένο Τραινάκι του Πηλίου μπροστά στα «τσαρδάκια» της Αγριάς (τα οποία «τσαρδάκια» τώρα θυμήθηκαν να απαιτήσουν την απομάκρυνσή του…

(δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα!) την Τετάρτη 17.01.2024, αρ.φύλλου 4091)

κυκλο-φ-οριακα 1140, 1 Μαρτίου 2023

 

Τι έγινε ρε παιδιά; Μπαίνουμε ήδη στον τρίτο μήνα του σωτηρίου έτους 2023, έβαλα το ασπροκόκκινο βραχιολάκι μου μη με κάψει ο ήλιος (έτσι μου έλεγε η αείμνηστη μαμά μου) και αναρωτιέμαι τι γίνεται με την εποχή που ονομάζεται (ακόμα…) Χειμώνας. Μια χαζο-Μπάρμπαρα κι όξω από ‘δω, είναι αυτό Χειμώνας; Και τα πράγματα τρέχουν! Κι ο μεγάλος σφίγγα (η σφιγξ της σφιγγός, η Μεγάλη Σφίγγα που φυλάει τις πυραμίδες της Γκίζας στην Αίγυπτο ή η δικιά μας, στην Αρχαία Θήβα, με το πασίγνωστο αίνιγμα που έλυσε ο Οιδίπους) να μην αποκαλύπτει το φοβερό και τρομερό μυστικό της εκλογικής ημερομηνίας.

Κατά τα λοιπά κλαίει και οδύρεται η ηγετική δυτική ανθρωπότης για τον άδικο πόλεμο της Ρωσίας ενάντια στην Ουκρανία, σε αντιδιαστολή με τους δεκάδες δίκαιους πολέμους των Ηνωμένων Πολιτειών και των συμμάχων τους εναντίον της Κορέας, του Βιετνάμ, της Γιουγκοσλαβίας, του Ιράκ, του Αφγανιστάν, της Λιβύης, του Αγίου Δομίνικου, της Γουατεμάλας, της Χιλής και ούτω καθ’ εξής. Κλαίει και οδύρεται με κροκοδείλια δάκρυα και αγοράζει πανάκριβο αμερικάνικο υγροποιημένο φυσικό αέριο (LNG), που το χρεώνει ξεδιάντροπα στους υποτελείς λαούς – πού θα πάει αυτή η ιστορία κανείς δεν μπορεί να πει μετά βεβαιότητος.

Εκείνο που κανείς μπορεί να πει μετά βεβαιότητος είναι ότι στην Ελλάδα ξύνουμε τον απόλυτο πάτο του βαρελιού. Θυμάμαι έναν πραγματικό Ηγέτη Πρωθυπουργό, μιλώντας για τους καταδικασμένους σε θάνατο πρωταίτιους της Απριλιανής χούντας 1967-1974, να λέει ότι «Η Δημοκρατία δεν εκδικείται» και να μετατρέπει την ποινή τους σε ισόβια. Και βλέπω τώρα ένα ανθρωπάκι κακέκτυπο Πρωθυπουργού, για το χατίρι του ευτραφούς κουμπάρου-ολιγάρχη και κάποιων άλλων μεγαλόσχημων να στήνει «ειδικά δικαστήρια», να παρακολουθεί και διώκει παντοιοτρόπως πολιτικούς αντιπάλους, να επιτρέπει την ασυδοσία του Αρείου Πάγου και γενικώς να εκδικείται, εξευτελίζοντας την Ελληνική Δημοκρατία. O tempora o mores, τα λόγια του Ρωμαίου Κικέρωνα.

«Κάτι μ’ αρρωσταίνει σ’ αυτή την πολιτεία…», που λέει κι ο Σαββόπουλος ήδη το 1972. Κάτι μ’ αρρωσταίνει συν-Έλληνες, νιώθω ότι «στα σκοτεινά πηγαίνουμε, στα σκοτεινά προχωρούμε», όχι όμως σαν ήρωες, όπως θα μας ήθελε ο Γιώργος Σεφέρης. Και είναι επίσης βέβαιο ότι δεν είναι ο γιαλός στραβός.

Καθαρή Δευτέρα, το πρόγραμμά μας δεν προέβλεπε απομακρύνσεις από την Εστία, το γεύμα μας ήταν απολύτως ελεγχόμενο, ο χαρταετός, που για κάποια χρόνια χωρίς τα παιδιά είχε λουφάξει στο υπόγειο, κάποια στιγμή μας βαρέθηκε κι έφυγε, πήγε να βρει άλλα παιδιά, άλλον σπάγκο. Θυμάμαι προς το τέλος της δεκαετίας του ’90, όταν ακόμα οι «κίνδυνοι της τρομοκρατίας» δεν είχαν μετατρέψει τους ανθρώπινους τόπους σε σιχαμερά φρούρια, πήγαινα με το αυτοκίνητο κι όλη την οικογένεια στην προβλήτα 3 του λιμανιού, στρώμα οι γλάροι, τα παιδιά τούς σήκωναν σμάρι στον αλμυρόν αέρα κι εγώ αμολούσα καλούμπα κι έφτανε ο αετός στον Θεό. Έθιμο, χαρά και δέηση μαζί, για έναν καλό ακόλουθο χρόνο.

Τώρα πήγαμε μια βόλτα παραλιακή, μέχρι την άκρη της Αύρας. Περνώντας από τον πεζόδρομο της Αγίας Τριάδας δεν μπόρεσα να μην ξανα-σκεφτώ πόσο άχρηστη, πόσο αχρείαστη και εν τέλει πόσο καταστροφική είναι αυτή η επικάλυψη των γραμμών του Τραίνου του Πηλίου με πέτρες που καμία σχέση δεν έχουν με το περιβάλλον και φυτά που κάλλιστα μπορούσαν να βρίσκονται τρία μέτρα παραπίσω, στο ωραίο παρτεράκι με το γκαζόν. Άχρηστη και εκδικητική, θα πω, ενέργεια, χωρίς λόγο και χωρίς αισθητική, οι περιποιημένες γραμμές, όπως π.χ. είναι στην Παναγία Τρύπα ή στον Άγιο Κωνσταντίνο, με τους ίδιους κυβόλιθους της πεζοδρόμησης, θα ήταν ό,τι καλύτερο. Όμως όχι! Ο Άρχοντας ήθελε λουλουδάκια και, κυρίως, ρήξη, πάντοτε επιδιώκει ρήξη, θεωρεί ότι βρίσκεται πάντοτε εν δικαίω, και δυστυχώς έχει ανθρωπάκια τριγύρω του (λυπάμαι που το λέω, πρώην συνάδελφοι), που δεν τολμούν να αρθρώσουν μιαν αντίρρηση.

Περιπλανώμενος ήμουν και τις προηγούμενες μέρες φίλτατοι αναγνώστες. Κάποια στιγμή βρέθηκα στον εγκαταλελειμμένο Σιδηροδρομικό Σταθμό «Λατομείον» (εδώεια παραπέρα, που έλεγε κι ο Χάρρυ Κλυνν), στον χώρο του οποίου είχα κάποια στιγμή διαβάσει ότι ξεκίνησαν εργασίες οι οποίες περιλαμβάνονται στο μεγάλο έργο της ηλεκτροκίνησης, αναβάθμισης, μερικής επαναχάραξης της Σιδηροδρομικής Γραμμής Βόλου-Λάρισας. Και διαπίστωσα ότι πράγματι, κάτι συμβαίνει στο σημείο. Δεν υπάρχει εργοτάξιο, υπάρχουν διαμορφώσεις «σιδηροδρομικής κλίνης», της υποδομής που εν καιρώ θα υποδεχτεί και θα στηρίξει στρωτήρες και σιδηροτροχιές. Άρα κάτι γίνεται, και μακάρι να προχωρήσει σύμφωνα με τα υπάρχοντα χρονοδιαγράμματα.

Μια άλλη στιγμή με συνάντησα στον πίσω δρόμο για το Αερινό (όχι από τον κόμβο της Εθνικής Οδού, τον άλλο). Είχα πολλά χρόνια να πάω σ’ εκείνα τα μέρη κι έπαθα σύγχυση. Κατάφορτοι οι λοφίσκοι του κάμπου, μέχρι τα όρια του χωριού, με φωτοβολταϊκές πλάκες! Τέλος οι καλλι-έργειες του κάμπου, τώρα φωτοβολταϊκές κακο-έργειες. Συνέχεια μέσα στο χωριό, η απόλυτη εγκατάλειψη του δημόσιου χώρου – άθλιες οι μπασκέτες και η «στέρνα», υπερήφανα έργα με ιδρώτα παλαιότερων Κοινοταρχών. Πάνω σε κάθε δημόσια επιφάνεια τοίχου κλπ. το σύνθημα «Κασιδιάρης Εθνικό Κόμμα-Έλληνες». Μάλιστα, Κασιδιάρης. Προφανώς ουδείς ενδιαφέρεται είτε να βελτιώσει τις υποδομές, είτε να απαλείψει αυτές τις ασχήμιες. Απολύτως απογοητευτική κατάσταση, να την χαίρονται ο Kostas Agorastos και οι περί αυτόν, που σύντομα θα περάσουν από εκεί μια βόλτα να ζητήσουν ψήφο.

Και με την «πράσινη ενέργεια» των φωτοβολταϊκών, που αχρηστεύει όλο και περισσότερες καταπράσινες επιφάνειες παραγωγικότατης ελληνικής γης, τι γίνεται αδέρφια; Των παρόχων τα υπερκέρδη, της Ελλάδας η καταστροφή;

Τέλος και για σήμερα, Καλή Σαρακοστή. Σας αγαπώ νυν και αεί εκκωφαντικώς. Γεια σας.

Στην φωτογραφία ποδοσφαιρική ομάδα Βολιωτών φοιτητών, Αύγουστος 1974 (από Δ. Τσαούση). Τα ονόματα διαβάζονται ευκολότερα στο έγχρωμο διαδίκτυο.

(δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" την Τετάρτη 01.03.2023, αρ.φύλλου 3885)

κυκλο-φ-οριακα 1113, 13 Ιουλίου 2022

Πανσέληνος σήμερα το βράδυ, καλημέρα συμπολίτισσες και συμπολίτες. Η ανέκαθεν μεγάλη πανσέληνος του Ιουλίου, απόλαυση για όλους τους Έλληνες, θαλασσινούς και βουνίσιους. Τώρα «πανσέληνος του κόκκινου ελαφιού», αμερικάνικες τρίχες κατσαρές, που ναι μεν εξαπλώνονται αστραπιαία μέσω του διαδικτύου, όμως βρίσκουν πρόσφορο έδαφος σε όλον αυτόν τον συρφετό που διαφεντεύει τα ελληνικά ΜΜΕ και τις ενημερωτικές ιστοσελίδες και μέσω αυτών επιβάλλονται, εν τέλει, ως «δεδομένο» στην ελληνική πραγματικότητα. Τι είναι, δηλαδή, το κόκκινο ελάφι; Μήπως είναι αυτό το εξωτικό ζώο που κάνει παρέα με το πράσινο άλογο;

Πολύ στενοχωρήθηκα, συνάνθρωποι, που παραιτήθηκε εκείνος ο Μπόρις Τζόνσον, ο Άγγλος πρωθυπουργός ντε! Από όλες τις καρικατούρες, που αυτή την περίοδο κάνουν κουμάντο στα ευρωπαϊκά πράγματα αυτός ήταν πάντα η πιο αστεία. Κι ας μην είναι η Τεράστια Βρετανία στην Ένωση, αυτός έβρισκε πάντα τον τρόπο να μας κάνει να γελάμε. Λύσσαξαν οι Συντηρητικοί (όνομα και πράμα), τι έκανε ο άνθρωπος; ένα ψιλο-παρτάκι έκανε μέσα στις καραντίνες κι έναν ψιλο-παιδεραστή ψιλο-κάλυψε, δεν ξέρω, μήπως σας θυμίζει τίποτε το εγχώριον;

Τώρα θα μου πείτε «εδώ καράβια χάνονται…», αλλά δεν φαίνεται κανείς να δίνει σημασία σε αυτό. Ο καθένας ζει στον κόσμο του, η αλαζονεία περισσεύει, ουδείς ουδέν λάθος αναγνωρίζει. Τρανταχτά παραδείγματα το Τουρκαιγαίο και το τεράστιο και καταστροφικό λάθος της «άμεσης απολιγνιτοποίησης», που τόσο πανηγυρικά εφαρμόστηκε από την επομένη των εκλογών του 2019. Σήμερα τα κλειστά λιγνιτωρυχεία και οι κλειστές ηλεκτροπαραγωγικές μονάδες ξανα-ανοίγουν. Και δεν είναι αποκλειστικά υπεύθυνος γι’ αυτό ο πόλεμος Ρωσίας-Ουκρανίας, όπως λένε όσοι δεν έχουν μάθει να λένε «μας συγχωρείτε, λάθος». Σκαλίζοντας το απέραντο διαδίκτυο συνάντησα στην εφημερίδα «Ναυτεμπορική» ένα σημαντικό άρθρο του Καθηγητή Πολιτικών Μηχανικών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Γιάννη Μυλόπουλου με τίτλο «Πρόωρη απολιγνιτοποίηση: Τα… λάθη πληρώνονται» https://m.naftemporiki.gr/story/1852032/proori-apolignitopoiisi-ta-lathi-plironontai

Δευτέρα 11 Ιουλίου 2022 το γλυκό έδεσε. Η Ρωσία σταμάτησε την παροχή αερίου προς την Ευρώπη προκειμένου να κάνει εργασίες ετήσιας συντήρησης στον μεγάλο αγωγό nord stream 1, που θα διαρκέσουν μέχρι τις 21 Ιουλίου. Μία μόνο αναλύτρια οικονομικών από την ΕΡΤ1 τόλμησε να πει ότι η διακοπή αυτή για συντήρηση είχε ανακοινωθεί πριν έναν χρόνο (!), όλοι οι υπόλοιποι, μαζί με όλους τους ευρωπαίους θεωρούν την κίνηση αυτή «επιθετική ενέργεια» και ήδη μιλούν για δελτία στην κατανάλωση, τρομερές τιμές στο ρεύμα που παράγεται από φυσικό αέριο (οι περιβόητοι παραγωγοί-πάροχοι, και η απαλλαγή μας από τον βρώμικο λιγνίτη…) και τον κακό μας τον καιρό. Λάθη επί λαθών και τελικά, αδελφοί, εμείς τα πληρώνουμε όλα τα λάθη ολονών. Κυριολεκτικά τα πληρώνουμε, από το υστέρημά μας, τις περισσότερες φορές με το αίμα της καρδιάς μας.

Επισκέφθηκαν την πόλη μας οι τρεις τρισ-μέγιστοι φωστήρες του ακροδεξιού σύμπαντος, δεν μάθαμε με ποιους συναντήθηκαν (χρήσιμο θα ήταν να ξέραμε ονόματα, αλλά ούτως ή άλλως η πόλη μας βρίθει ακροδεξιών στοιχείων…) πέραν, βεβαίως, του τετρα-μέγιστου Άρχοντος, με τον οποίον απεριορίστως αυτό- και αλληλο-θαυμάζονται. Για την Ιστορία των κυκλο-φ-οριακών Θ.Τζήμερος (Πρόεδρος, ως primus inter pares, πρώτος μεταξύ ίσων), Φ.Κρανιδιώτης, Κ.Μπογδάνος (Αντιπρόεδροι, για Μέλη δεν ξέρω…) «Εθνική Δημιουργία», στον Βόλο, 07.07.2022. Κι ο Θεός να μας φυλάει. Βέβαια, τα τοπικά «ενημερωτικά» υποπροϊόντα έσπευσαν – μη χάσουν την ευκαιρία – να μας ενημερώσουν ότι αυτοί οι αστέρες είναι ενήμεροι για τους δίδυμους κυκλικούς κόμβους στο Νεκροταφείου (!) και κατακεραύνωσαν την «Γεωργίου και την υπηρεσία της», που δημιουργούν προβλήματα στην πόλη. Ακούς; Ακούω να λες, που έλεγε κι η γιαγιά μου! Όλο και χειρότερα πάμε, συμπολίτες.

Περνάω συχνά από την οδό Αναλήψεως προς τον Άναυρο, στη διασταύρωση με Ιωλκού και… ενθουσιάζομαι. Ειλικρινά δεν θα μπορούσα να σκεφτώ καλύτερη διάταξη για ένα κυκλοφοριακό μπάχαλο: μία Τράπεζα, ένα Ταχυδρομείο (ελληνιστί κούριερ), ένα ψιλικατζίδικο και ένα καφεπωλείο μέσα σε ένα οικοδομικό τετράγωνο, με φάτσα πάνω στην αρτηρία, και στην άκρη φανάρια. Βεβαίως περνάει και λεωφορείο. Όλα αυτά μαζί και ταυτοχρόνως, τι θα μπορούσε να γίνει εκτός από μπάχαλο. Για το οποίο, φυσικά, κανείς δε ευθύνεται, όλοι μια δουλειά προσπαθούν να κάνουν, όλοι τα δίκια τους έχουν, ακόμη κι αυτοί που σταματούν σε διπλή σειρά «για 1 λεπτάκι, να παραλάβω ένα δεματάκι…» έχουν τα δίκια τους, το λάθος βρίσκεται στην χωροθέτηση των υπηρεσιών. Χωροθέτηση, λέξη μαγική, και εν πολλοίς λέξη άγνωστη στην σημερινή ελληνική αστική πραγματικότητα. Ύστερα περνάω πολύ αραιά από τους κεντρικούς πεζοδρόμους και κάθε φορά, μα κάθε φορά, εκπλήττομαι: τα τραπεζοκαθίσματα (τα οποία έχω εγώ ο ίδιος χαρακτηρίσει παλαιότερα ως «επεκτατικόν και μεταστατικόν βιο-λογικόν είδος») αυξάνονται και πληθύνονται διαρκώς. Πού θα σταματήσουν άραγε; Τώρα σε κάποια σημεία το ελεύθερο πλάτος διέλευσης πεζών και λοιπών αναξιοπαθούντων(δεν μιλάω για ΑμεΑ, σύντομα θα μιλήσω μια και καλή…) μόλις και φτάνει το 1 (ένα) μέτρο. Ποιος είναι αρμόδιος; Ποιος αδειοδοτεί; Ποιος αστυνομεύει; Όποιον/όποια και να ρωτήσεις σε τούτη την πόλη ένα όνομα θα σου πει. Ένα και Μοναδικό. Δυστυχώς, συμπολίτες, δυστυχώς, αυτή είναι η κατάντια της όμορφης πόλης μας.

Παρεμπιπτόντως κλείνει και ο ΟΣΕ μετά από 138 χρόνια, ο Σταθμός ερημώνει και σε λίγο θα ερειπωθεί, αλλά ποιος νοιάζεται; Ο αναπτυξιολάγνος κ. Βουλευτής μόνο για την ηλεκτροκίνηση ενδιαφέρεται, ως έργο αναπτυξιακό, και ναι! καλώς τηνε κι ας άργησε καμιά 30ριά χρόνια η ηλεκτροκίνηση της γραμμής Βόλου-Λάρισας και κυρίως, κατά την γνώμη μας, η παραλλαγή της χάραξης. Αλλά το βλέπει λογικό να κλείνει ο Σταθμός του Βόλου; Ευθέως ερωτώ και θέλω κάπου-κάπως να ακούσω την άποψή σας «συνάδελφε» εν Τύποις κύριε Μπουκώρε!

Σας ασπάζομαι αδελφικώς και επισταμένως. Γεια σας.

Στην φωτογραφία, μόνο στον Βόλο υπάρχουν μέσα στην πόλη σιδηροτροχιές τριπλού πλάτους: 0,600μ., 1,000μ. και 1,435μ. Ποιος το εκτιμάει αυτό;

(δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" την Τετάρτη 13.07.2022, αρ.φύλλου 3737)

κυκλο-φ-οριακα 1082, 1 Δεκεμβρίου 2021

η Αργώ, ένα απολύτως αξιόπλοο πλεούμενο

Καλόν Μήνα φίλοι αναγνώστες, πλέον τα Χριστούγεννα είναι …αναπόφευκτα! Το λέει και η τηλεοπτική διαφήμιση που μετράει αντίστροφα, χρόνια τώρα – με το συμπάθιο, η φετινή δεν είναι από τις καλύτερες. Κι ενώ οι κλίνες στις ΜΕΘ κάθε μέρα γίνονται περισσότερες (;), τα μονοκλωνικά αντισώματα σώζουν ζωές αφού πλέον έχουν πεθάνει ένα σωρό άνθρωποι με ευθύνη των ξεροκέφαλων της Υγείας και της Κυβέρνησης (μόνο ξεροκέφαλων άραγε; ή μήπως υπάρχουν και «άλλοι» λόγοι;). Κι εγώ, ως εσαεί αιθεροβάμων, διερωτώμαι γιατί η (τυφλή) Δικαιοσύνη διώκει τους αρνητές των εμβολίων και δεν διώκει τους αρνητές των μονοκλωνικών αντισωμάτων. Τώρα η καινούργια τρέλα λέγεται «όμικρον», όνομα που έδωσε ο ΠΟΫ (επιτέλους, όχι σκέτο ΠΟΥ, που σημαίνει απλώς που) στην SARS-CoV-2 variant Β.1.1.529 (Variant of Concern, VOC, ανησυχητική παραλλαγή, σε επίσημη μετάφραση) και επερχομένου του ρεβεγιόν (ή μήπως του… ρεβεγιού!, όλα είναι πιθανά την σήμερον ημέραν) τρέχει η Κυβέρνηση να επιβάλει νέα μέτρα, παντελώς αποκλειομένου του κλειδώματος κάτω.

Το ποια μέτρα ακριβώς εφαρμόστηκαν χθες βράδυ στην παραλία του Βόλου στην τελετή φωταγώγησης (και προφανέστατα όχι χειραγώγησης, κακεντρεχείς γκρινιάρηδες!), με παρούσα την πολύ καλή τραγουδίστρια κυρία Άννα Βίσση, η οποία πήρε (προ)χθες βράδυ το «βραδινό της δείπνο» σε γνωστό εστιατόριο της πόλης μας, όπως μας πληροφορεί μία ακόμη ανελλήνιστη «ενημερωτική ιστοφυλλάδα», τα μέτρα που εφαρμόστηκαν, λέω, δεν τα γνωρίζω, καθώς για μία ακόμη χρονιά αρνήθηκα συμμετοχή στον «πλέριο» εξευτελισμό της Αργούς και στα αστειάκια αρχόντων και παρουσιαστών – φέτος για έναν παραπάνω λόγο, αυτόν του κορωνοϊού, τη στιγμή που σε όλη την Ελλάδα οι εκδηλώσεις αυτού του είδους ματαιώνονται αλλά «ο Βόλος μας μαγεύει». Εύχομαι ολόψυχα να μην υπάρχει συνέχεια στο επίσης μαγικό Νοσοκομείο μας.

(Δυο λεπτά να συνέλθω, συμπολίτες. Βγήκα με το αυτοκίνητο να κάνω 3 απομακρυσμένες δουλειές και επιστρέφοντας στην οδό Μαγνήτων (από Ιωλκού μέχρι Άναυρο) ζαλίστηκα από το κούνημα, κόντεψα να κάνω …)

Αλλά ο αυτοθαυμασμός δεν σταματάει στην Υγεία, όπου όλα βαίνουν λίαν καλώς, σύμφωνα με την ίδια την Κυβέρνησή μας και με όλα τα τρέχοντα (και μη φθάνοντα…) μέσα μαζικής ενημέρωσης. Για παράδειγμα, ο Υπουργός Υποδομών και Μεταφορών, κ. Κώστας Καραμανλής (ο τρίτος ή ο τέταρτος;) δήλωσε: «Για πρώτη φορά στην ιστορία της Ελλάδας ο σιδηρόδρομος παίρνει τη θέση που του αξίζει και που έχει ανάγκη η χώρα κλπ.κλπ.» απλώς εξαγγέλλοντας τους διαγωνισμούς για έξι (6) περιφερειακά σιδηροδρομικά έργα, όπως σύνδεση λιμένος Ραφήνας και Λαυρίου, Αλεξανδρούπολη-Ορμένιο, Θεσσαλονίκη-Τοξότες και άλλα. Και στριφογύρισε στο μνήμα του ο Χαρίλαος Τρικούπης, ο οποίος το 1882 πράγματι για πρώτη φορά στην μακραίωνη ιστορία της Ελλάδας έβαλε τον σιδηρόδρομο στη θέση που του άξιζε. Αμετροέπεια 1.

Αμετροέπεια 2. Σε μία κανονική παράσταση για τα «μέσα» στα Χανιά της Κρήτης ο Πρωθυπουργός αναγγέλλει «το πιο σημαντικό αναπτυξιακό έργο για την Κρήτη τον επόμενο αιώνα» (εννοώντας τον 22^ο αιώνα;) αναφερόμενος στον περιλάλητο ΒΟΑΚ-Βόρειος Οδικός Άξονας Κρήτης, τον οποίο πανεύκολα χαρακτηρίζει «ο μεγαλύτερος νέος αυτοκινητόδρομος που θα κατασκευαστεί στην Ευρώπη» κι όλα αυτά διότι «Αν δεν προχωρήσουμε η Κρήτη θα μείνει αναπτυξιακά ακρωτηριασμένη». Ο ΒΟΑΚ είναι μια καραμέλα που ξεκίνησε να πιπιλιέται αρχές του ‘70 και είναι, ειλικρινά, απορίας άξιο πώς τόσες εκατοντάδες Κρητίκαροι πασών των αποχρώσεων Υπουργοί, Πρωθυπουργός, Εργολάβοι και παρατρεχάμενοι, τόσα χρόνια δεν κατάφεραν να υλοποιήσουν αυτό το έργο, ενώ στο μεταξύ στην χερσαία Ελλάδα ολοκληρώθηκαν κοντά στα 2.300 χιλιόμετρα πραγματικά σύγχρονων αυτοκινητοδρόμων – και δεν ξεχνάμε ότι τρεις από αυτούς ολοκληρώθηκαν επί της προηγούμενης κυβέρνησης, αφού επί χρόνια καρκινοβατούσαν λόγω συναλλαγών των παλαιοτέρων κυβερνήσεων με τους παραχωρησιούχους. Τώρα, λοιπόν, έφτασε η ώρα (…του Γιάννη Βαλαώρα, αν θυμάστε…), το κακό (γι’ αυτούς) είναι ότι εμείς εδώ θα μείνουμε, να παρακολουθούμε και να προσπαθούμε να ενημερώνουμε.

Αμετροέπεια 3 (μικρότερης σημασίας αλλά το ίδιο αυτοθαυμαστική). Ο καθαρισμός των ρεμάτων, αυτή η αυτονόητη και πάγια εργασία από συστάσεως της παντοειδούς τοπικής και περιφερειακής αυτό-διοίκησης, στην Θεσσαλία τον τελευταίο καιρό αναγγέλλεται παγίως ως περίπου μάννα εξ ουρανού, το οποίο «με ενσυναίσθηση (είναι και αυτή μία από τις νεοφανείς ελληνικές λέξεις, που οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν τι δηλώνει όταν την χρησιμοποιούν) και κατανόηση των αναγκών προσφέρεται για την ανακούφιση των ανθρώπινων κοινοτήτων». Ενσυναισθάνομαι ολίγον άβολα, αδέρφια.

Αυτά για σήμερα. Εύχομαι να σας βρίσκω όλους και όλες καλά σωματικά, διανοητικά και ψυχικά, εγώ ειλικρινά σας λέω, έχω τρομάξει πολύ τόσο με την «εξυπνάδα» αυτού του κορωνομπαμπούλα, όσο και με τις εξυπνάδες που ακούω καθημερινά ένθεν κακείθεν και με γεμίζουν με ανασφάλεια. Είναι και το ΚΙΝΑΛ-ΠαΣοΚ σε ανασφαλή κίνηση, γιόρταζε χθες και ο αναντικατάστατος Ανδρέας, τώρα ένας άλλος Ανδρέας ακκίζεται μπροστά στις κάμερες, επιδιώκοντας την αρχηγία ως πλυντήριο πασών των ανομιών (;). Και η Απογραφή πήρε παράταση, όχι που δε θα ‘παιρνε, μέχρι 13 Δεκεμβρίου, προλάβετε. Γεια χαρά.

Στην φωτογραφία, για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι, η Αργώ, ένα απολύτως αξιόπλοο πλεούμενο.

(δημοσιεύτηκε στην 124χρονη (1898-2021) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 01.12.2021, αρ.φύλλου 37.586)

κυκλο-φ-οριακα 1017, 11 Ιουνίου 2020

Καλημέρα και πάλι συμπολίτες! Πεφωτισμένοι από το Άγιο Πνεύμα, ελπίζω, και με αυξανόμενα κρούσματα κορωνοϊού διάσπαρτα ανά την επικράτεια βαδίζουμε προς αυτό το «διαφορετικό» καλοκαίρι του 2020 – όπως λέει και το σποτάκι των 40 δευτερολέπτων και των 32 εκατομμυρίων «…φέτος απόλαυσε το ελληνικό καλοκαίρι σου όπου κι αν είσαι». Πάντως η αλήθεια είναι ότι το ελληνικό καλοκαίρι είναι πράγματι τρόπος σκέψης, ανεξάρτητα με την όποια διαφημιστική καμπάνια της εταιρείας καλλυντικών Lancaster.

Ξεσηκωμός στο Νησί των Ανέμων, κίνδυνος από και για τον Τουρισμό, συνωστισμός, συγχρωτισμός, πρόστιμα και απαγορεύσεις, αεροπλάνα και αεροδρόμια, οι μάσκες ξανά στο προσκήνιο, ένα μπερδεμένο κουβάρι, που αντί να ξεμπερδεύεται αντιθέτως μου φαίνεται ότι μπερδεύεται και δεν μ’ αρέσει αυτό, συμπολίτες. Για την Ιστορία καταγράφω ότι στον Βόλο εντοπίστηκαν τις τελευταίες μέρες 4 ασθενείς από κορωνοϊό, που νοσηλεύονται στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Λάρισας, και ένα πλήθος από καταστροφολόγους, που κυκλοφορεί από καφενείο σε καφετέρια κι από πεζοδρόμιο σε πεζόδρομο.

Και στην λεγόμενη «επανεκκίνηση» (restart) μετά το lockdown (απαγόρευση εισόδου  και εξόδου, σύμφωνα με το λεξικό, αλλά ποιος χρειάζεται λεξικό στην σύγχρονη Ελλάδα…) η καλή και ιταλική, πλέον, ΤΡΑΙΝΟΣΕ κατήργησε δύο (2) δρομολόγια του τραίνου Βόλου-Λάρισας: το πρωινό και το βραδινό. Πολύ ωραία. Και βέβαια κανείς μα κανείς «μεγαλόσχημος» ούτε στις δύο Πόλεις, ούτε στην υπερένδοξη Περιφέρεια Θεσσαλίας, αλλά ούτε και στην Βουλή των Ελλήνων έδειξε το παραμικρό ενδιαφέρον, γιατί να το κάνει; άλλωστε μήπως χρησιμοποιεί ποτέ το τραίνο, μήπως ξέρει κατά πού πέφτει ο Σταθμός; Υπερβολές, θα μου πείτε. Απλώς οι μεγαλόσχημοι άνθρωποι έχουν άλλες έγνοιες, βρε αδερφέ, ίσια κι όμοια είμαστε;

Κι εσύ περιμένεις ηλεκτροκίνηση και άλλα παραμύθια Χρήστο μου. Η λογική, και όχι μόνο των ανθρώπων που ασχολούνται με τις Μεταφορές, λέει ότι κόβει κανείς δρομολόγια (προσφορά) όταν δεν έχει ζήτηση (επιβάτες). Φαντάζομαι ότι αυτό συμβαίνει στη γραμμή Βόλου-Λάρισας. Και ποιο Κράτος θα επενδύσει σε μια φθίνουσα γραμμή; Εκτός αν δεν είναι έτσι και συμβαίνει κάτι άλλο, πέραν των μεταφορικών δεδομένων.

Επισκευάζεται, επιτέλους, το λιμανάκι στον Αη Γιάννη του Αιγαίου. Το οποίο υπέστη σοβαρές ζημιές τον Δεκέμβριο του 2009 και πέρασαν 11 ολόκληρα χρόνια μέχρι να ξεκινήσει η επισκευή του. Για να είστε ενημερωμένοι, στα κυκλο-φ-οριακά 856, στις 10 Αυγούστου 2016 γράφαμε τα εξής: «…Οι ζημιές στο λιμανάκι προκλήθηκαν από υποσκαφή και διείσδυση υδάτων τον Δεκέμβριο 2009, ήταν σχετικά μικρής έκτασης και η Νομαρχία ήταν έτοιμη να τις επισκευάσει, είχε βρει και εργολάβο, και τότε παρενέβη η Κτηματική Υπηρεσία (του Δημοσίου, εννοείται, και το λιμάνι έργο του Δημοσίου είναι, δεν το κατασκεύασε κανένας ιδιώτης, η Νομαρχία το κατασκεύασε) η οποία Κτηματική εντόπισε «αυθαίρετες κατασκευές» και επέβαλε πρόστιμο στον Δήμο (ο οποίος ουδεμία ευθύνη είχε για την κατασκευή του έργου…). Πρόκειται για ένα ακόμη πραγματικό θαύμα της ελληνικής γραφειοκρατίας και των διαφόρων υπηρεσιακών συν-αν-αρμοδιοτήτων.», κλπ., κλπ. 11 χρόνια γραφειοκρατίας και βέβαια τα πραγματικά παραλιακά αυθαίρετα, καθ’ άπασαν την επικράτειαν, δεν τα έχει πειράξει κανείς. Εμείς απλώς να ευχηθούμε να ολοκληρωθεί ορθώς και εγκαίρως το έργο της αποκατάστασης στο λιμανάκι του Αη Γιάννη.

Κατά  τα άλλα … αυτά! Συνεχίζεται η καταστροφή της οδού Καραμπατζάκη, και μάλιστα τη στιγμή που ο Δήμος Αθηναίων σχεδιάζει πεζοδρόμους και ποδηλατοδρόμους στο τελείως κέντρο της Πρωτεύουσας για να ευνοήσει τις μετακινήσεις με τα πόδια και με ποδήλατο – έχω στα χέρια μου την σχετική εισήγηση του Καθηγητή του ΕΜΠ Γιώργου Γιαννή στο Δημοτικό Συμβούλιο Αθηναίων, είναι πολύ ενδιαφέρουσα, μπορώ να την στείλω μέσω του ηλεκτρονικού μου ταχυδρομείου babissky@gmail.com – ακόμη και στον εδώ κύριο Καθηγητή, για να δει, εκτός των άλλων όλων, πώς οριοθετείται ο ποδηλατόδρομος της οδού Πανεπιστημίου…! Συνεχίζεται το … φτύσιμο από το Πανελλήνιο κι εμείς διδάσκουμε την Δημοκρατία του 35,05%. Συνεχίζονται και οι διαδηλώσεις κατά της καύσης των σκουπιδιών, με δύναμη αλλά δυστυχώς με διασπασμένους τους ενεργούς πολίτες…

Γενικώς, η ζωή συνεχίζεται κι εγώ εύχομαι να έχετε Υγεία και Χαρά: Γεια-χαρά.

Στην φωτογραφία μία εικόνα που μπορεί σε πολύ λίγα χρόνια να είναι «ιστορική».

(δημοσιεύτηκε στην 123χρονη (1898-2020) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Πέμπτη 11.06.2020, αρ.φύλλου 37.139)

κυκλο-φ-οριακα 985, 25 Σεπτεμβρίου 2019

μία «συνάντηση κορυφής» λίγο έξω από το λιμάνι της Τήνου

Καλημέρα συμπολίτες. Μια εκδρομή-προσκύνημα στην Τήνο, 50 χρόνια μετά την πρώτη φορά, ήταν η αιτία της απουσίας μας την περασμένη εβδομάδα. Στην Τήνο της Μεγαλόχαρης, του μαρμάρου, των γλυπτών και των ζωγράφων, στην Τήνο με τους βόλακες ή βολάκους (γρανιτένιους στρογγυλεμένους βράχους) γύρω από το καθολικό χωριό Βωλάξ, με τους περιστεριώνες, τους νεκρούς ανεμόμυλους και τις ατέλειωτες ξερολιθιές, στην Τήνο της Αγίας Πελαγίας και των πολλών συγχρόνων επωνύμων οικιστών. Ευχαριστηθήκαμε τόσο τα μποφόρια όσο και τις μπουνάτσες του Αιγαίου, περάσαμε τρεις μέρες με καλή παρέα και πολλή ηρεμία, αιτηθήκαμε την ευλογία της Παναγίας και επιστρέψαμε στα πατρώα και μητρώα εδάφη φορτωμένοι με λαδάκι, αγίασμα, κάπαρη και γευστικότατα αμυγδαλωτά.

Κάθε επίσκεψη σε νησί είναι για μένα μια ευκαιρία για σκέψεις σχετικά με την ελληνική ακτοπλοΐα, με τα ελληνικά καράβια, που διασχίζουν χειμώνα-καλοκαίρι τα ελληνικά πελάγη. Τα περισσότερα είναι ναυπηγήματα 20ετίας έως και 30ετίας, αγορασμένα από το εξωτερικό, δυο-τρεις φορές μετασκευασμένα για τις μεταφορικές ανάγκες που κάθε φορά εξυπηρετούν κι άλλες τόσες μετονομασμένα, λίγα είναι που παραγγέλθηκαν από τους Έλληνες ακτοπλόους εφοπλιστές και κατασκευάστηκαν ειδικά για τις ελληνικές θάλασσες και τα ελληνικά νησιά. Τα περισσότερα, πλέον, είναι «super» καθώς οι εταιρείες ανταγωνίζονται σκληρά στην ταχύτητα διεκπεραίωσης και στις ανέσεις των επιβατών. Το πρόβλημα, βέβαια, ήταν πάντα, είναι και σήμερα, η άγονη γραμμή – ο όρος είναι δημιούργημα των ίδιων των εφοπλιστών και δηλώνει διαδρομές προς νησιά που δεν έχουν πολλούς κατοίκους ή/και δεν προσελκύουν μεταφορικό έργο που να αφήνει (στους εφοπλιστές, εννοείται) κέρδη. Οπότε υποχρεώνεται το Κράτος, προκειμένου να εξυπηρετηθούν αυτά τα απομονωμένα νησιά, να επιδοτεί τις κινήσεις των πλοίων προς αυτά – τουτέστιν πληρώνει το Κράτος (τουτέστιν όλοι μας) τους εφοπλιστές για να κινούν τα καράβια τους, απλά πράγματα.

Πάντως στο κέντρο των Κυκλάδων τέτοιου είδους προβλήματα δεν υπάρχουν. Εκεί το πρόβλημα είναι ο συνωστισμός πλοίων στα λιμάνια και οι ολοένα αυξανόμενες ανάγκες σε ντόκους για πρυμνοδέτηση των μεγάλων «σούπερ» ταχύπλοων καραβιών.

Η θάλασσα έχει τους δικούς της κανόνες κυκλοφορίας. Και η στεριά επίσης, το ξέρουμε όλοι αυτό. Ένας από τους πιο αυστηρούς κανόνες της στεριάς λέει ότι ποτέ δεν «παίζουμε» με τα τραίνα. Διότι τα τραίνα είναι πολύ βαριά σιδερένια οχήματα, κινούνται με σιδερένιους τροχούς πάνω σε σιδερένιες ράγες και ως εκ τούτου φρενάρουν δύσκολα και σε μεγάλο μήκος. Θα έπρεπε να είναι γνωστό ότι κάθε σύγκρουση αμαξοστοιχίας με οποιοδήποτε οδικό όχημα κατά κανόνα αποβαίνει μοιραία για το οδικό όχημα. Και καλά να συμβεί σε αφύλακτη διάβαση στον κάμπο – δυστυχώς υπάρχουν πολλές τέτοιες στην Ελλάδα – πες από απροσεξία, από μέθη, από αμέλεια, από την κακιά την ώρα τέλος πάντων, είναι κρίμα κι άδικο. Όταν όμως συμβαίνει μέσα στην πόλη, σε φυλασσόμενη διάβαση, με τις μπάρες κατεβασμένες και την διάβαση ασφαλισμένη τότε δεν είναι ούτε κρίμα ούτε άδικο. Είναι, πολύ απλά, ένα από τα δυο: μαγκιά ή βλακεία! Και στις δυο περιπτώσεις ο φταίχτης είναι άξιος της τύχης του – και εν προκειμένω της τεράστιας τύχης της οδηγού στο ατύχημα της 23.09.2019 στη διάβαση Αλαμάνας, στον Κραυσίδωνα.

Αυτά για τις διαβάσεις των τραίνων. Για τις διαβάσεις των πεζών θα πούμε μερικά πράγματα την επόμενη φορά. Επειδή τα πάντα είναι ζήτημα αγωγής, κυκλοφοριακής και άλλης, γενικότερης, κι εμείς χαιρόμαστε να μιλάμε για «εκδηλώσεις για την ημέρα χωρίς αυτοκίνητο», ποιες εκδηλώσεις; Δεν βοηθάει η παρελθοντολογία, το ξέρω, αλλά πρέπει να πω ότι αυτή η ημέρα ήρθε στον Βόλο μέσω της ευρωπαϊκής ομάδας «Πόλεις χωρίς Αυτοκίνητα» (Car Free Cities) στην οποία ο Βόλος ήταν πρωτοπόρος. Από το 1994 ως το 1998 ο Βόλος μέσω της ΔΕΜΕΚΑΒ και με την δική μας άμεση συμμετοχή παρακολουθούσε αυτή την προσπάθεια των ευρωπαϊκών πόλεων να προωθήσουν τα θέματα της βιώσιμης κινητικότητας, ήταν, μάλιστα, και επικεφαλής μιας Ομάδας Εργασίας για το Ποδήλατο και τους Πεζούς (Cycling and Walking, στα αγγλικά). Το 2000 ήταν η μόνη φορά που συμμετείχε επίσημα σ’ αυτή την Ημέρα και νομίζω ότι εκείνη την ημέρα την θυμούνται όλοι οι Βολιώτες. Στην συνέχεια έγιναν κάποιες προσπάθειες, άλλες πετυχημένες, άλλες όχι.

Άλλοι καιροί, άλλα ήθη. Τώρα λαμπιόνια, Βανδή και Άγριες Μέλισσες. Γεια σας.

(δημοσιεύτηκε στην 122χρονη καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 25.09.2019, αρ.φύλλου 36.928)