κυκλο-φ-οριακα 1140, 1 Μαρτίου 2023

 

Τι έγινε ρε παιδιά; Μπαίνουμε ήδη στον τρίτο μήνα του σωτηρίου έτους 2023, έβαλα το ασπροκόκκινο βραχιολάκι μου μη με κάψει ο ήλιος (έτσι μου έλεγε η αείμνηστη μαμά μου) και αναρωτιέμαι τι γίνεται με την εποχή που ονομάζεται (ακόμα…) Χειμώνας. Μια χαζο-Μπάρμπαρα κι όξω από ‘δω, είναι αυτό Χειμώνας; Και τα πράγματα τρέχουν! Κι ο μεγάλος σφίγγα (η σφιγξ της σφιγγός, η Μεγάλη Σφίγγα που φυλάει τις πυραμίδες της Γκίζας στην Αίγυπτο ή η δικιά μας, στην Αρχαία Θήβα, με το πασίγνωστο αίνιγμα που έλυσε ο Οιδίπους) να μην αποκαλύπτει το φοβερό και τρομερό μυστικό της εκλογικής ημερομηνίας.

Κατά τα λοιπά κλαίει και οδύρεται η ηγετική δυτική ανθρωπότης για τον άδικο πόλεμο της Ρωσίας ενάντια στην Ουκρανία, σε αντιδιαστολή με τους δεκάδες δίκαιους πολέμους των Ηνωμένων Πολιτειών και των συμμάχων τους εναντίον της Κορέας, του Βιετνάμ, της Γιουγκοσλαβίας, του Ιράκ, του Αφγανιστάν, της Λιβύης, του Αγίου Δομίνικου, της Γουατεμάλας, της Χιλής και ούτω καθ’ εξής. Κλαίει και οδύρεται με κροκοδείλια δάκρυα και αγοράζει πανάκριβο αμερικάνικο υγροποιημένο φυσικό αέριο (LNG), που το χρεώνει ξεδιάντροπα στους υποτελείς λαούς – πού θα πάει αυτή η ιστορία κανείς δεν μπορεί να πει μετά βεβαιότητος.

Εκείνο που κανείς μπορεί να πει μετά βεβαιότητος είναι ότι στην Ελλάδα ξύνουμε τον απόλυτο πάτο του βαρελιού. Θυμάμαι έναν πραγματικό Ηγέτη Πρωθυπουργό, μιλώντας για τους καταδικασμένους σε θάνατο πρωταίτιους της Απριλιανής χούντας 1967-1974, να λέει ότι «Η Δημοκρατία δεν εκδικείται» και να μετατρέπει την ποινή τους σε ισόβια. Και βλέπω τώρα ένα ανθρωπάκι κακέκτυπο Πρωθυπουργού, για το χατίρι του ευτραφούς κουμπάρου-ολιγάρχη και κάποιων άλλων μεγαλόσχημων να στήνει «ειδικά δικαστήρια», να παρακολουθεί και διώκει παντοιοτρόπως πολιτικούς αντιπάλους, να επιτρέπει την ασυδοσία του Αρείου Πάγου και γενικώς να εκδικείται, εξευτελίζοντας την Ελληνική Δημοκρατία. O tempora o mores, τα λόγια του Ρωμαίου Κικέρωνα.

«Κάτι μ’ αρρωσταίνει σ’ αυτή την πολιτεία…», που λέει κι ο Σαββόπουλος ήδη το 1972. Κάτι μ’ αρρωσταίνει συν-Έλληνες, νιώθω ότι «στα σκοτεινά πηγαίνουμε, στα σκοτεινά προχωρούμε», όχι όμως σαν ήρωες, όπως θα μας ήθελε ο Γιώργος Σεφέρης. Και είναι επίσης βέβαιο ότι δεν είναι ο γιαλός στραβός.

Καθαρή Δευτέρα, το πρόγραμμά μας δεν προέβλεπε απομακρύνσεις από την Εστία, το γεύμα μας ήταν απολύτως ελεγχόμενο, ο χαρταετός, που για κάποια χρόνια χωρίς τα παιδιά είχε λουφάξει στο υπόγειο, κάποια στιγμή μας βαρέθηκε κι έφυγε, πήγε να βρει άλλα παιδιά, άλλον σπάγκο. Θυμάμαι προς το τέλος της δεκαετίας του ’90, όταν ακόμα οι «κίνδυνοι της τρομοκρατίας» δεν είχαν μετατρέψει τους ανθρώπινους τόπους σε σιχαμερά φρούρια, πήγαινα με το αυτοκίνητο κι όλη την οικογένεια στην προβλήτα 3 του λιμανιού, στρώμα οι γλάροι, τα παιδιά τούς σήκωναν σμάρι στον αλμυρόν αέρα κι εγώ αμολούσα καλούμπα κι έφτανε ο αετός στον Θεό. Έθιμο, χαρά και δέηση μαζί, για έναν καλό ακόλουθο χρόνο.

Τώρα πήγαμε μια βόλτα παραλιακή, μέχρι την άκρη της Αύρας. Περνώντας από τον πεζόδρομο της Αγίας Τριάδας δεν μπόρεσα να μην ξανα-σκεφτώ πόσο άχρηστη, πόσο αχρείαστη και εν τέλει πόσο καταστροφική είναι αυτή η επικάλυψη των γραμμών του Τραίνου του Πηλίου με πέτρες που καμία σχέση δεν έχουν με το περιβάλλον και φυτά που κάλλιστα μπορούσαν να βρίσκονται τρία μέτρα παραπίσω, στο ωραίο παρτεράκι με το γκαζόν. Άχρηστη και εκδικητική, θα πω, ενέργεια, χωρίς λόγο και χωρίς αισθητική, οι περιποιημένες γραμμές, όπως π.χ. είναι στην Παναγία Τρύπα ή στον Άγιο Κωνσταντίνο, με τους ίδιους κυβόλιθους της πεζοδρόμησης, θα ήταν ό,τι καλύτερο. Όμως όχι! Ο Άρχοντας ήθελε λουλουδάκια και, κυρίως, ρήξη, πάντοτε επιδιώκει ρήξη, θεωρεί ότι βρίσκεται πάντοτε εν δικαίω, και δυστυχώς έχει ανθρωπάκια τριγύρω του (λυπάμαι που το λέω, πρώην συνάδελφοι), που δεν τολμούν να αρθρώσουν μιαν αντίρρηση.

Περιπλανώμενος ήμουν και τις προηγούμενες μέρες φίλτατοι αναγνώστες. Κάποια στιγμή βρέθηκα στον εγκαταλελειμμένο Σιδηροδρομικό Σταθμό «Λατομείον» (εδώεια παραπέρα, που έλεγε κι ο Χάρρυ Κλυνν), στον χώρο του οποίου είχα κάποια στιγμή διαβάσει ότι ξεκίνησαν εργασίες οι οποίες περιλαμβάνονται στο μεγάλο έργο της ηλεκτροκίνησης, αναβάθμισης, μερικής επαναχάραξης της Σιδηροδρομικής Γραμμής Βόλου-Λάρισας. Και διαπίστωσα ότι πράγματι, κάτι συμβαίνει στο σημείο. Δεν υπάρχει εργοτάξιο, υπάρχουν διαμορφώσεις «σιδηροδρομικής κλίνης», της υποδομής που εν καιρώ θα υποδεχτεί και θα στηρίξει στρωτήρες και σιδηροτροχιές. Άρα κάτι γίνεται, και μακάρι να προχωρήσει σύμφωνα με τα υπάρχοντα χρονοδιαγράμματα.

Μια άλλη στιγμή με συνάντησα στον πίσω δρόμο για το Αερινό (όχι από τον κόμβο της Εθνικής Οδού, τον άλλο). Είχα πολλά χρόνια να πάω σ’ εκείνα τα μέρη κι έπαθα σύγχυση. Κατάφορτοι οι λοφίσκοι του κάμπου, μέχρι τα όρια του χωριού, με φωτοβολταϊκές πλάκες! Τέλος οι καλλι-έργειες του κάμπου, τώρα φωτοβολταϊκές κακο-έργειες. Συνέχεια μέσα στο χωριό, η απόλυτη εγκατάλειψη του δημόσιου χώρου – άθλιες οι μπασκέτες και η «στέρνα», υπερήφανα έργα με ιδρώτα παλαιότερων Κοινοταρχών. Πάνω σε κάθε δημόσια επιφάνεια τοίχου κλπ. το σύνθημα «Κασιδιάρης Εθνικό Κόμμα-Έλληνες». Μάλιστα, Κασιδιάρης. Προφανώς ουδείς ενδιαφέρεται είτε να βελτιώσει τις υποδομές, είτε να απαλείψει αυτές τις ασχήμιες. Απολύτως απογοητευτική κατάσταση, να την χαίρονται ο Kostas Agorastos και οι περί αυτόν, που σύντομα θα περάσουν από εκεί μια βόλτα να ζητήσουν ψήφο.

Και με την «πράσινη ενέργεια» των φωτοβολταϊκών, που αχρηστεύει όλο και περισσότερες καταπράσινες επιφάνειες παραγωγικότατης ελληνικής γης, τι γίνεται αδέρφια; Των παρόχων τα υπερκέρδη, της Ελλάδας η καταστροφή;

Τέλος και για σήμερα, Καλή Σαρακοστή. Σας αγαπώ νυν και αεί εκκωφαντικώς. Γεια σας.

Στην φωτογραφία ποδοσφαιρική ομάδα Βολιωτών φοιτητών, Αύγουστος 1974 (από Δ. Τσαούση). Τα ονόματα διαβάζονται ευκολότερα στο έγχρωμο διαδίκτυο.

(δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" την Τετάρτη 01.03.2023, αρ.φύλλου 3885)

κυκλο-φ-οριακα 1129, 7 Δεκεμβρίου 2022

το ιστορικό μας Τραινάκι στην οδό Δημητριάδος, στον ιστορικό χιονιά του 1957

Καλημέρα συμπολίτες. Με μία ημέρα καθυστέρηση Χρόνια Πολλά στους Νικολάδες και στις Νικολέτες, με δύο ημέρες στους Σάββες, με τρεις ημέρες στις Βαρβάρες. Και ο πολιούχος μας Άγιος να μας φυλάει όλους. Υπάρχει και η παροιμία «Τ’ς Αγιαβαρβάρας βαρβαρών’(ει), τ’ Αησάββα σαβανών’(ει) κι τ’ Αηνικόλα παραχών’(ει)» υπονοώντας άγρια χιονόπτωση στις 6 Δεκεμβρίου, τότε που ειπώθηκε. Και προφανώς άνευ κλιματικής αλλαγής. Αλλά και ο Βόλος έχει την εμπειρία του χιονιά του 1957, όταν στις 3 Δεκεμβρίου χιόνισε παραπάνω από μισό μέτρο μέσα στην πόλη και πολύ περισσότερο στο Πήλιο, όπου πάγωσε τα πάντα για έναν μήνα περίπου, καταστρέφοντας και πολλές καλλιέργειες. Σε αυτόν τον «λευκό όλεθρο» (πηλιορείτες τον ονόμασαν έτσι αυτόν τον χιονιά, δεν υπήρχαν τότε ονόματα στις κακοκαιρίες…) το μόνο συγκοινωνιακό μέσον ήταν το Τραινάκι του Πηλίου, το οποίο, με τη βοήθεια του θρυλικού «βαρδαμπόγου» άνοιγε δρόμο μέσα στο χιόνι και ηρωικά, ως υλικό και ως άνθρωποι, πηγαινοερχόταν καθημερινά Βόλο-Μηλιές. Όπου βαρδαμπόγος ένα μεταλλικό ειδικό εξάρτημα, τριγωνικό με πλάτος βάσης όσο το πλάτος της μηχανής και με οξεία μύτη, που το κοτσάρανε μπροστά στην μηχανή και άνοιγε δρόμο μέσα στο χιόνι, στα «επιστημονικά» χιονοδιώκτης – έψαξα να βρω μια φωτογραφία του, απέτυχα, αν κανείς κατέχει και προαιρείται, μετά χαράς θα την αποδεχτώ.

Πάντως για την ώρα χιόνι στην πόλη δεν έχουμε. Στα Χάνια και στο χιονοδρομικό κέντρο είχαμε 5-10 πόντους, καλόν χειμώνα. Αλλά να που, όπως πάντα σ’ αυτή τη στήλη, το ένα φέρνει τ’ άλλο και το χιονοδρομικό κέντρο φέρνει στον νου την παράκαμψή του. Πάει πολύς καιρός που ανακοινώθηκε αρμοδίως και επισήμως (πάντα με αναφορά στις περιβόητες «ανθρώπινες κοινότητες»…) κάποιο είδος έναρξης του έργου – συγγνώμη για την ασάφεια, αλλά στις 17 Μαΐου 2021 ο Περιφερειάρχης μας Kostas Agorastos ευχαριστούσε τον Υπουργό Κώστα Καραμανλή για την χρηματοδότηση του έργου με 4,5 εκατομμύρια και τα «μέσα» έγραφαν ότι «το έργο δημοπρατείται», σε ενεστώτα χρόνο τον Μάιο πριν από ενάμιση χρόνο, τι έγινε άραγε μετά από τότε; Αλλά μήπως και η συνέχιση του Περιφερειακού Δρόμου δεν έχει ομοίως πανηγυρικά ανακοινωθεί; Έγινε κάτι και δεν το πήρα χαμπάρι; Εκείνος πάντως ο δρομάκος μέσα στα κτήματα που τον εγκαινίασε ο κ. Πέτσας μια χαρά είναι, την υγεία μας να έχουμε και το χαμόγελό μας να μην χάνουμε – στην Λάρισα ολοκληρώνεται κάθε μέρα ο ένας δρόμος μετά τον άλλο! Εγώ για να εξομολογηθώ την αμαρτία μου, και μη προς κακοφανισμόν κανενός, αυτή την παράκαμψη του χιονοδρομικού κέντρου καθόλου απαραίτητη δεν την θεωρώ από την στιγμή που υπάρχει ωραίος δρόμος, η Εθνική Οδός αρ. 34^α, ο οποίος αποχιονίζεται πάντα και γρήγορα και εύγε στους αποχιονιστές! Πάμε παρακάτω.

[Το κείμενο αυτό γράφτηκε το απόγευμα της Δευτέρας κι από ότι φάνηκε ήταν πολύ επίκαιρο. Τρίτη πρωί στις εφημερίδες ανακοινώσεις Περιφερειάρχη περί χρηματοδότησης με 977.000 € της επικαιροποίησης της μελέτης! Άρα δικαίως ανησυχούμε, αγαπητοί αναγνώστες, χρηματοδότηση για απαλλοτριώσεις και, πολύ περισσότερο, για κατασκευή του έργου δεν υπάρχει, θα αναζητηθεί από τον γνωστό θεόσταλτο Υφυπουργό μέχρι τις εκλογές…].

3 Δεκεμβρίου Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία, ΑμεΑ. Τεράστια τα εμπόδια, ελάχιστες οι βελτιωτικές κινήσεις, τις περισσότερες φορές να λειτουργούν ως άλλοθι ή, ακόμη καλύτερα, ως απλή υποχρέωση συμμόρφωσης με τους «αυστηρούς» κανονισμούς «Σχεδιάζοντας για όλους» (1997) και κάποιους μεταγενέστερους, μέχρι το 2009. Και τελικώς; Γεμάτα τα πεζοδρόμια με κίτρινες αυλακωτές και «μπιμπικιασμένες» πλάκες που σταματούν σε δέντρα, καφάσια, στάσεις, μπλοκαρισμένες από αυτοκίνητα οι περισσότερες προσβάσιμες ράμπες στα πεζοδρόμια – υπάρχουν και πολλές ράμπες που εκ κατασκευής δεν είναι προσβάσιμες, έγιναν απλώς για να γίνουν – από τα ηχητικά φανάρια-βοηθούς για τυφλούς που κάποτε είχαμε εγκαταστήσει σε πολλούς σηματοδοτούμενους κόμβους (είχα πρωτοστατήσει σ’ αυτό, σε συνεργασία με τον Πρόεδρο των Μαγνήτων Τυφλών κ. Λάμπρο Παρασκευά) δεν λειτουργεί κανένα, οι ζαρντινιέρες στην οδό Δημάρχου Κονταράτου (ποιος είναι αυτός; ένας, δεν τον ξέρεις, εξωγήινος ήτανε…) διακόπτουν τις κινήσεις αλλά κανείς δεν νοιάζεται. Δεν νοιάζεται, συμπολίτες, και δυστυχώς δεν νοιάζονται ούτε τα ίδια τα πληττόμενα άτομα. Ίσως ακούγεται σκληρό αυτό που λέω, όμως είναι η πραγματικότητα που είναι σκληρή. Απεναντίας, όταν ο Άρχοντας έστησε το γνωστό πανηγυράκι στα πεζοδρόμια της Ιωλκού κάτω από την Γαλλίας για την δήθεν «πρώτη ελεύθερη διαδρομή για ΑμεΑ στον Βόλο» ο σχετικός φορέας έσπευσε να παραστεί και να συγχαρεί αναλόγως. Έκτοτε δεν ξαναπέρασε ΑμεΑ από εκείνα τα πεζοδρόμια…

Δύσκολα πράγματα, συμπολίτες, είμαστε μια κοινωνία που δεν μαθαίνει, που αρνείται να μάθει – μόνο φατσοβιβλίο έμαθε αυτή η κοινωνία τα τελευταία τριάντα χρόνια και πρόσφατα πώς να ζει με επιδόματα. Και χθες έμαθε ότι αστυνομικοί (και λιμενικοί) θα λάβουν «μποναμά» 600 €, ίσως για να εξασκηθούν περισσότερο στην σκοποβολή όταν καταδιώκουν 16χρονους παραβάτες… Δύσκολα πράγματα, συμπολίτες!

Και αφού έγραψα για πεζοδρόμια, ένα αγαπημένο θέμα είναι τα πεζοδρόμια που ανακατασκευάζει ο Δήμος με δική του δαπάνη σε κεντρικούς δρόμους σε αντιδιαστολή με τα πεζοδρόμια που κατασκευάζουν ή ανακατασκευάζουν με δική τους δαπάνη οι παρόδιοι ιδιοκτήτες σε όλους τους υπόλοιπους δρόμους της πόλης. Το έχουμε ψάξει καλά, θα το δούμε λεπτομερώς στα επόμενα, η Νομοθεσία είναι σαφέστατη: Ο ισχύων Κτιριοδομικός Κανονισμός (ΦΕΚ Δ 59/03-02-1989) στο άρθρο 24 «Πεζοδρόμια», παρ. 2 «Υπόχρεοι» γράφει επί λέξει: «2.1. Υπόχρεοι για την κατασκευή, επισκευή και συντήρηση των πεζοδρομίων και των τεχνικών έργων που τα αποτελούν (κράσπεδα, ρείθρα, υπόστρωμα και επίστρωση ή επικάλυψη) είναι οι ιδιοκτήτες των παρόδιων ακινήτων μπροστά στα οποία βρίσκονται.»

Σαφές; Λέει κι άλλα ωραία αυτό το άρθρο, την άλλη φορά. Διαπρύσιος ευχέτης περί υγείας, γεια σας και χαρά σας!

Στην φωτογραφία το ιστορικό μας Τραινάκι στην οδό Δημητριάδος, στον ιστορικό χιονιά του 1957.

(δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" την Τετάρτη 07.12.2022, αρ.φύλλου 3830)

κυκλο-φ-οριακα 1106, 26 Μαΐου 2022

 

το τραινάκι του Πηλίου παλιά, με χιόνι και ατμό

Καλημέρα και πάλι. Σε σχέση με αυτά που λέγαμε την προηγούμενη φορά περί της σωστής πλευράς της Ιστορίας πολύ τους στεναχώρησε τους κυβερνητικούς βουλευτές μας, μέχρις αποχωρήσεως και καταπελτικών (!!) ανακοινώσεων, ο κύριος Πρόεδρος των Ποντίων. Διότι όταν υπάρχει αυτή η μεγάλη πληγή του διωχθέντος εξ Ανατολών Ελληνισμού και υποτίθεται ότι ως Έθνος και ως Κράτος επιδιώκεις την διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ποντίων (όπως έχει ήδη γίνει με την Γενοκτονία των Αρμενίων) πρέπει τουλάχιστον να ψελλίσεις δυο φωνήεντα την ώρα που σύσσωμο το Αμερικανικό Κογκρέσο όρθιο σε χειροκροτεί. Σιγή, της λέξης «Τουρκία» συμπεριλαμβανομένης. Κι όταν ο εδώ Πρόεδρος παλληκαρήσια το επισημαίνει, θιγόμαστε βαθύτατα. Δεδομένης, οπωσδήποτε, και της μόλις προ ελαχίστων ημερών θριαμβικής ελεύσεως του αυτού Πρωθυπουργού, αφειδώς μοιράζοντος χρήματα και χρίσματα. Χρίσματα και χρήματα, π.χ. τα αρδευτικά της Κάρλας, που έχουν εξαγγελθεί ήδη τουλάχιστον τρεις φορές by Kostas Agorastos. Και θα μας χαλάσει ένας προεδράκος τώρα την ωραία σούπα;! Ένα δράμα!

Δράμα, δράματα πολλά, καθημερινά, δράματα να σφίγγεται η καρδιά του ανθρώπου και να ξεχνάει βενζίνες, ψωμί, γάλα – δεν ισχυρίζομαι ότι συμβαίνουν επί τούτου, όχι, συμβαίνουν με αύξουσα συχνότητα, καθώς η κοινωνία της διαρκούς, πλέον, κρίσης (τώρα «έρχεται» η κρίσιμη ευλογιά των πιθήκων…!!!) γίνεται όλο και πιο σκληρή, όλο και πιο υποκριτική. Εκείνο που λέω είναι ότι ίσως θα έπρεπε να πέσουν οι τόνοι της προβολής αυτών των καταστάσεων, να επέλθει μια ηρεμία, εκείνη η καλή τηλεοπτική κυρία με τα σκιστά μάτια έχει στήσει ολόκληρη καριέρα, μήνες τώρα, με τα ζητήματα της πατρινής κυρίας Ρούλας και του είναι-δεν είναι συντρόφου της. Πώς επιτρέπεται τόση εξωδικαστική βαρβαρότητα, που σε τίποτε δεν βοηθάει πέρα από τα (χρηματικά, οπωσδήποτε) οφέλη της τηλεοπτικής δικαστού;

Δύσκολοι καιροί. Κι όπως λέει ο Οδυσσέας Ελύτης στο Προφητικόν «Ταραχή θα πέσει στον Άδη, και το σανίδωμα θα υποχωρήσει από την πίεση τη μεγάλη του ήλιου. Αλλά πριν, ιδού, θα στενάξουν οι νέοι, και το αίμα τους αναίτια θα γεράσει. Και θα 'ρθουνε χρόνια χλωμά και αδύναμα μέσα στη γάζα. Και θα 'χει καθένας τα λίγα γραμμάρια της ευτυχίας. Και θα 'ναι τα πράγματα μέσα του κιόλας ωραία ερείπια». Ωραία ερείπια…

Ταξίδεψε, επιτέλους, και το καινούργιο τραίνο, το κατά τεχνολογίαν ETR-470 και κατά το ελληνικόν «Λευκό Βέλος». Μήνες πριν είχα διαβάσει μια εκτεταμένη ανάλυση σχετικά με αυτά τα τρένα και το γιατί αποσύρθηκαν από την κυκλοφορία της Ελβετίας, από όπου τα προμηθεύτηκε η ιταλική εταιρεία Trenitalia spa, που έχει εξαγοράσει την δική μας ΤΡΕΝΟΣΕ. Πρόκειται για ένα τεχνικό κουβάρι που κατέληγε, τότε, στο ότι τα τραίνα αυτά δεν είναι κατάλληλα για το ελληνικό σιδηροδρομικό δίκτυο. Γεγονός είναι ότι τα 5 τραίνα που έχουν έρθει στην Ελλάδα βρίσκονται υπό την εποπτεία της Ρυθμιστικής Αρχής Σιδηροδρόμων (ΡΑΣ) (δεν ήξερα ότι υπήρχε και τέτοια Αρχή, δεν γνωρίζω τι ακριβώς ρυθμίζει, θα μάθω και θα σας πω) για συντήρηση και βελτιώσεις. Εδώ και πολλούς μήνες. Για ένα από αυτά δόθηκε το «πράσινο φως» και στις 16 Μαΐου 2022 έκανε το πρώτο ταξίδι Θεσσαλονίκη-Αθήνα. Στις 20 Μαΐου του ιδίου έτους το Λευκό Βέλος έπαθε «αστοχία» και η εταιρεία υποσχέθηκε ότι θα αποζημιώσει τους ταλαιπωρημένους επιβάτες. Ουδέν περεταίρω σχόλιον.

Και τι είπε ακριβώς ο θέλω-να-γίνω-Σουλτάνος; «Για εμένα δεν υπάρχει Μητσοτάκης. Δεν θα ξανασυναντηθώ ποτέ μαζί του»; Ανατρίχιασα. Και θυμήθηκα τον εδώ άρχοντα, φίλο του Πρωθυπουργού, με εκείνη την αξέχαστη πρωτοσέλιδη φωτογραφία και την αναγνώριση του έργου του, που πολύ συχνά λέει στους αντιπάλους του εκείνο το «Ποιος είσαι; Δεν σε βλέπω, δεν σας βλέπω κύριοι». Και για τον ίδιο τον Πρωθυπουργό μας μου ‘ρθε στον νου μια ολιστική ελληνική παροιμία, αλλά δεν επιτρέπεται να την γράψω.

Βεβαίως στο προαναφερθέν έργο του άρχοντος περιλαμβάνεται και αυτό που αρμοδίως αποκαλείται «ανάπλαση πλατείας Αναύρου», τουτέστιν οι πέτρες και τα φυτά μέσα στις γραμμές του Τραίνου του Πηλίου, για το οποίο έργο είχε κάνει τον Ιανουάριο 2022 προσφυγή ο ΟΣΕ, που απορρίφθηκε τώρα από το Ειρηνοδικείο, το οποίο απεφάνθη ότι «δεν προκύπτει βλάβη του ΟΣΕ» – ούτε του διατηρητέου μνημείου της Ελληνικής Πολιτιστικής Κληρονομιάς προφανώς. Τράβα βρε μάγκα και αλάνι / τράβα για το Πασαλιμάνι (άσχετο).

Η πολεοδομική μελέτη του οικισμού Μάραθου αποσύρεται, διαβάζω. Αξίζει να διαβάσετε κι εσείς και να αισθανθείτε για μία ακόμη φορά υπερήφανοι για το Ελληνικόν μας Κράτος με όλα τα συν- και πλην-αρμόδια Υπουργεία του, λεπτομερώς στην e-thessalia. Το 1995 ανατέθηκε η μελέτη, το 1998 ήταν έτοιμη και από τότε 24 χρόνια βολοδέρνει, δύο μελετητές συνταξιοδοτήθηκαν, ένας πέθανε, όλοι ντόπιοι συνάδελφοι – τέλος. Αποσύρεται. Η καινούργια σε καμιά 30ριά χρόνια, με το αισιόδοξο σενάριο.

Κι ένα τελευταίο, έτσι για πλάκα. Από κάποιο σουπερμάρκετ αγοράσαμε ξύλινα μανταλάκια για το άπλωμα των ρούχων (έχουμε καταργήσει τα πλαστικά εδώ και καιρό) με ανοξείδωτα (να σε χαρώ!) ελατήρια. Στο σπίτι, πλέον, κοιτάζω καλύτερα την κλειστή ακόμη συσκευασία και τι διαβάζω; «Κατασκευάστηκαν στην Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας». Τα μανταλάκια, τα κάνουμε εισαγωγή από την Κίνα! Κι ο άλλος, ο χαρούμενος, καλεί τους Έλληνες νέους να μην κοιτάνε μόνο τα λεφτά αλλά να δούνε τη ζωή τους πιο ολιστικά, όπως κάνει ο ίδιος – θου Κύριε φυλακήν...

Την υγεία σας, σωματική, διανοητική και ψυχική να προσέχετε! Γεια-χαρά.

Στην φωτογραφία το Τραινάκι του Πηλίου παλιά, με χιόνια και ατμό.

(δημοσιεύτηκε στην 125χρονη (1898-2022) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Πέμπτη 26.05.2022, αρ.φύλλου 37.729)

κυκλο-φ-οριακα 1051, 10 Μαρτίου 2021

Steve McCurry, Αφγανή πρόσφυγας στο Πακιστάν, 1985

Καλημέρα συμπολίτες και τούτη την Τετάρτη, δυο μέρες μετά την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας. Που με γύρισε πολλά χρόνια πίσω, στο 1979, στην μακρινή Καρλσρούη της τότε Δυτικής Γερμανίας, όπου τα κορίτσια του Φοιτητικού μας Συλλόγου, οι συμφοιτήτριες, μας περίμεναν έξω από το κεντρικό εστιατόριο του Πολυτεχνείου, την πολυθρύλητη Μένζα (mensa, από τα λατινικά, τραπέζι), για να προσφέρουν σ’ εμάς, τα αγόρια της παρέας, από ένα κόκκινο τριαντάφυλλο. Και στις 13 Ιουλίου του ίδιου χρόνου εκδήλωση-συζήτηση του Συλλόγου με αντικείμενο «Το Γυναικείο Ζήτημα». 1979, συμπολίτες, πόσο «μπροστά» τα κορίτσια μας, τι ωραία κοινωνία ονειρευόμασταν όλοι…!

Χθες το βράδυ πήρα ένα ακόμη διαζύγιο. Με έναν φίλο από τότε, από εκείνα τα χρόνια στην ξενιτιά, από τότε που τα κοινά μας όνειρα για την κοινωνία του τότε μέλλοντος ήταν όμορφα, ίσως λίγο ιδανικά και δυσ-πραγματοποίητα, πάντως όμορφα, ενωτικά, αδερφικά, αντίθετα σε κάθε μορφή βίας, ρατσισμού, εξάρτησης, καταναγκασμού. Χαθήκαμε στην πορεία κι όταν ξαναβρεθήκαμε, πριν τρία χρόνια περίπου, ήταν ένας άλλος άνθρωπος. Ένας τελείως διαφορετικός, σε όλα, άνθρωπος, ποτισμένος ως τα κατάβαθα με αυτό το χωρίς ψυχική διέξοδο κυρίαρχο μίγμα μισαλλοδοξίας, υπεροψίας, αγορολαγνείας (και αγοροφοβίας ταυτόχρονα…), ενάντια σε ό,τι η νεανική μας, θα πω, ψυχή λαχταρούσε τότε, ενάντια σε ό,τι μας κράτησε, εν τέλει, ζωντανούς όλα αυτά τα χρόνια…

Πήρα μονομερές διαζύγιο. Δεν άντεξα να του δείχνω το ξύλο που έπεσε τελείως αναίτια Κυριακή απόγευμα στην Πλατεία της Νέας Σμύρνης κι αυτός να μου λέει ότι οι «πάνθηρες», οι οπαδοί του Πανιωνίου, επιτέθηκαν στους καημένους τους τεθωρακισμένους αστυνόμους. Δεν άντεξα, συμπολίτες, γιατί μπορεί να βρισκόμουν κι εγώ στην Πλατεία της Νέας Σμύρνης στην Αθήνα ή στην Πλατεία Ελευθερίας στον Βόλο, εκεί που σακατέψανε στις 14.06.2020 οι «αμυνόμενοι» τον Βασίλειο – κι ακόμη διεξάγουν Ένορκη Διοικητική Εξέταση (ΕΔΕ) οι «Εσωτερικές Υποθέσεις», εδώ κι εννιά (9) μήνες. Δεν άντεξα, συμπολίτες. Και με τον καιρό θα στείλω κι άλλους στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας, στο οποίο χρονοντούλαπο έχει ανοίξει χαραμάδα και ξεχύνεται μπόχα απίστευτη…

Επί του προκειμένου, λοιπόν, και προκειμένου φερ’ ειπείν να ολοκληρωθεί το παρόν πόνημα, ας ξεκινήσουμε με μερικές σχετικές ερωτήσεις που μας απασχολούν κι απάντηση δεν βρίσκουν:

α) Πόσα λεωφορεία των περιφερειακών Υπεραστικών ΚΤΕΛ εκτελούν δρομολόγια στις αστικές γραμμές της Αθήνας και πόσα λεφτά πληρώνουμε όλοι οι Έλληνες γι’ αυτά; Πόσα καινούργια αστικά λεωφορεία για την Αθήνα αλλά και για την υπόλοιπη Ελλάδα θα είχαν αγοραστεί με αυτά τα ποσά; Γιατί ο άτιμος ο ιός κολλάει στις Πλατείες και δεν κολλάει μέσα στα παστωμένα λεωφορεία;

β) Πότε σκοπεύουν να έλθουν στην Ελλάδα χρήματα από τα 72 δις. € του Ταμείου Ανάκαμψης;

γ) Γιατί ολόκληρες οι ΗΠΑ των 330 εκατ. κατοίκων έχουν έναν (1) επικεφαλής λοιμωξιολόγο, τον κ. Άντονι Φάουτσι, και η Ελλαδίτσα δεν ξέρει τι έχει;

δ) Τι γίνεται με την δικαστική διαμάχη ΔΕΥΑΜΒ-ΕΡΓΗΛ; Τους φάγαμε ή μας έφαγαν;

ε) Ποια είναι η άποψη των τεσσάρων (4) κυβερνητικών βουλευτών σε σχέση με τα εμβολιαστικά κέντρα στην Μαγνησία; Ο κύριος Κοντοζαμάνης να ‘ναι καλά κι εμείς όπως-όπως, αδερφέ.

στ) Πού καταλήγουν οι τόνοι των ξύλων από τα δέντρα που καρατομούνται καθημερινά στον Βόλο; Πότε θα φυτευτούν τα καινούρια δέντρα για να εξισορροπηθεί το περιβαλλοντικό ισοζύγιο; Μήπως τα λουλουδάκια θεωρούνται δέντρα σε κάποιες πρόσφατες μελέτες και δεν το ‘χω πάρει χαμπάρι;

ζ) Ποια είναι η άποψη των τεσσάρων (4) κυβερνητικών βουλευτών σε σχέση με το Τραίνο του Πηλίου; Ποια είναι η άποψη των τεσσάρων (4) κυβερνητικών βουλευτών σε σχέση με το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας εν Βόλω; Διότι απόλυτη αφωνία και ουράνια νιρβάνα επικρατεί στα πέριξ, την ώρα που ο πληρωμένος κοντυλοφόρος του αφεντικού οργιάζει.

η) Πότε σκοπεύει ο Δήμος Βόλου να βγάλει μια λιτή (ή και δεμένη, δεν έχει σημασία…) ανακοίνωση για τον θάνατο του Γιάννη Στάμου, που ήταν επί 16 χρόνια Δημοτικός Σύμβουλος και επί 14 από αυτά Αντιδήμαρχος; Λέω τώρα εγώ, αν έχει μνήμη αυτή η ταλαίπωρη πόλη με τους τραγικούς κατοίκους.

Άφεριμ, που λένε και οι «φίλοι» μας οι Τούρκοι. Α! και για να μην το ξεχάσω: αν σκοπεύετε να βάλετε σημαία στο μπαλκόνι (που πολύ καλά θα κάνετε) φροντίστε να είναι η σωστή, από το 1978, Ελληνική μας Σημαία, αυτή με τις οριζόντιες ρίγες, 5 μπλε, 4 άσπρες, και τον σταυρό στην αριστερή πάνω γωνία. Αυτή είναι η σύγχρονη, από το 1978, επαναλαμβάνω, σημαία μας. Όσοι χρησιμοποιούν την παλιά, επιδιώκοντας να από- ή επι-δείξουν την δήθεν αυξημένη ελληνοφροσύνη τους, απλώς επιδεικνύουν το ακριβώς αντίθετο: τον ανθελληνισμό τους, καθώς δεν σέβονται την Ελληνική Σημαία.

Ρε τι τραβάμε κι εμείς οι πολίτες, καλοί μου συν-πολίτες. Υπομονή, θα ανθίσει και η δικιά μας λεμονιά. Και καλά Κούλουμα. Γεια-χαρά.

Ως φόρο τιμής στις γυναίκες όλου του πλανήτη αυτή η φωτογραφία του Steve McCurry, που απεικονίζει μια Αφγανή σε έναν καταυλισμό προσφύγων στο Πακιστάν. Έγινε εξώφυλλο στο περιοδικό National Geographic τον Ιούνιο 1985 και έκτοτε είναι η δημοφιλέστερη φωτογραφία στην ιστορία του περιοδικού, που υπάρχει από το 1888. Για να την απολαύσετε έγχρωμη, όπως πρέπει, μπείτε στο ιστολόγιό μου  http://babisskyrgiannis.blogspot.com

(δημοσιεύτηκε στην 124χρονη (1898-2021) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 10.03.2021, αρ.φύλλου 37.366. παρ' όλο που προστέθηκε ένα έτος η εφημερίδα συνεχίζει να δημοσιεύει στην πρώτη σελίδα το "123 χρόνια") 

κυκλο-φ-οριακα 1050, 4 Μαρτίου 2021

Φερνάντο Μποτέρο, ένα ανέμελο πικνίκ

Καλημέρα συμπολίτες. Φορέσατε μάρτη στο χεράκι μη σας κάψει ο ήλιος του Μάρτη; Ή η κάψα της ψησταριάς, που ετοιμάζεστε όλοι ομοθυμαδόν να την βγάλετε στο μπαλκόνι προκειμένου απαραιτήτως να μην χάσετε το τσίκνισμα της Τσικνοπέμπτης – τουλάχιστον αυτό το μήνυμα νιώθω εγώ ότι περνάει η τηλεόραση των ημερών.

Καλημέρα, και εύχομαι να σας βρίσκω υγιείς και σε καλή ψυχική κατάσταση – παρ’ όλο που η περιρρέουσα κατάσταση προς τα αντίθετα επιτακτικά ωθεί.

Γενικά η κατάσταση, όπως την νιώθω εγώ, είναι ένα απόλυτο επικοινωνιακό αλαλούμ, στο οποίο τα σημαντικά ζητήματα περνάνε νύχτα από την Βουλή με κάποιες ψηφοφορίες από το σπίτι, λόγω κορωνοϊού, όπου καλύτερη δικαιολογία δεν θα μπορούσε να βρεθεί. Και για το ίδιο το πολύ σημαντικό ζήτημα της πανδημίας προσπαθούμε όλοι, πιστεύω, να βγάλουμε άκρη κι άκρη δε βγαίνει. Τώρα άκουσα ότι επειδή θα φρακάρουν οσονούπω οι ΜΕΘ της Αττικής θα στέλνονται ασθενείς (δυστυχείς, και οι συγγενείς τους δυστυχέστεροι) σε Νοσοκομεία της επαρχίας – 1.000 αστυνόμους θέλει να προσλάβει ο κύριος Χρυσοχοΐδης για να δέρνουν δημοκρατικά τα παιδιά μας στα Πανεπιστήμια. Και τα εμβόλια είναι-δεν είναι, υπάρχουν-δεν υπάρχουν, αν έχω μάθει σωστά η Τουρκία πήρε την πατέντα από το ρωσικό εμβόλιο με το σημαδιακό όνομα σπούτνικ (όνομα του πρώτου στην Ιστορία τεχνητού δορυφόρου σε τροχιά γύρω από την γη, κατασκευής Σοβιετικής Ένωσης το 1957) και το παράγει ήδη στην Τουρκία. Εμείς περιμένουμε από τα ανθρωπάκια της Ευρωπαϊκής Ένωσης να συνεννοηθούν με τα εβραϊκά τσακάλια των φαρμακοβιομηχανιών – αν είναι δυνατόν! Και οι μεταλλάξεις ομοίως, κάθε τόσο και μια καινούργια, βουρ! από κοντά και οι ομοίως δυστυχείς, δυστυχώς, λοιμωξιολόγοι στα πρωινάδικα να αγωνίζονται να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα – έχω μια απορία, και να με συμπαθάτε: όλοι αυτοί πληρώνονται για να κάνουν αυτό που κάνουν, τριγυρνώντας όλη μέρα στα κανάλια; Γιατί από ότι έχω καταλάβει, στους καιρούς που ζούμε είναι πολλοί αυτοί που πληρώνονται για να λένε ή να γράφουν βλακείες, την ώρα ακριβώς που οι παντοειδείς άποροι αυξάνονται αλματωδώς στην χώρα λόγω των «λοκντάουν».

Στον Βόλο είναι απολύτως βέβαιο ότι έχουμε έναν τέτοιον, που πληρώνεται για να γράφει αυτές τις απίστευτες ανακοινώσεις, που πηγάζουν από το κτήριο του Δημαρχείου και λασπώνουν όλη την όμορφη πόλη μας με τους τραγικούς, ναι! τους τραγικούς κατοίκους.

Θύμα τελευταίο η κυρία προϊσταμένη της Εφορίας Νεωτέρων Μνημείων, αναφορικά με το έργο στην περιοχή της Πλατείας Αναύρου. Θύμα προτελευταίο ο Πρύτανις και συλλήβδην το ανθρώπινο δυναμικό του Πανεπιστημίου μας. Όπου ο πληρωμένος κοντυλοφόρος, εκφράζοντας το μίσος που διακατέχει την αρχή του τόπου γι’ αυτόν τον τόπο και τους τραγικούς (επαναλμβάνω) κατοίκους του, στρέφεται αποκλειστικά εναντίον της προσωπικότητας. Όχι του Θεσμού. Της προσωπικότητας που υπηρετεί τον Θεσμό. Άθλια πρακτική άθλιων εμπνευστών, που σκοπό έχει την τρομοκράτηση, τίποτε λιγότερο.

Και επί της ουσίας τίποτε, ένα τεράστιο τίποτε. Αναφορικά με το Πανεπιστήμιο, τούτο το καινούργιο χτύπημα με τον αποχαρακτηρισμό του οικοπέδου στην οδό Σέκερη είναι μια καθαρή εκδίκηση, τίποτε άλλο, κανένα όφελος δεν θα έχει από αυτό η πόλη, απεναντίας ζημιά θα έχει αν δεν μπορέσει να υλοποιηθεί εκεί το σχέδιο διεύρυνσης της Πολυτεχνικής Σχολής και της δημιουργίας Διεθνούς Συνεδριακού Κέντρου 800 ατόμων – αλλά θα μου πεις τι να τα κάνει αυτά το Μονακό, έχει ολόκληρο μπουζουξίδικο πολυτελείας… Εκδίκηση, καθαρή, εμπαθών ανθρώπων, ξένων προς τον Βόλο και την Ιστορία του.

Το δεύτερο έχει, για μία ακόμη φορά, σχέση με τις γραμμές του Τραίνου του Πηλίου. Εδώ ο κειμενογράφος αποδεικνύεται εκτός από ρυπαρογράφος και (δεν δημοσιεύτηκε, με συμφωνία) αδιάβαστος αφού ειρωνεύεται την Υπουργό Πολιτισμού Μελίνα Μερκούρη που με την ιστορική υπουργική απόφαση ΥΠΠΕ/ΔΠΠΠ/Γ/20387/1282/6-5-85 χαρακτήρισε «…ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο, που χρειάζεται ειδική κρατική προστασία, σύμφωνα με τις διατάξεις του Ν.1469/50, το τραίνο Βόλου-Μηλεών-Πηλίου…..» και έβαλε οριστικό τέλος στα σχέδια αποξήλωσης και εξαφάνισης ενός ιστορικού μνημείου – αλλά θα μου πεις ότι το ίδιο ξαναέκανε κι ο Δήμος όταν κάλυψε τις γραμμές στον κυκλικό κόμβο του Δημαρχείου, τώρα το «ξέχασε» αυτό, «εγκαλεί» την Εφορία Νεωτέρων Μνημείων για κάποιες ζαρντινιέρες και προσβάλλει προσωπικά την συνάδελφο Προϊσταμένη Μηχανικό, τολμώντας να μιλήσει για αμοιβές ο, επαναλαμβάνω, πληρωμένος κοντυλοφόρος!

Και τελικώς τι απέγινε με το Δικαστικό Μέγαρο; Πάμε για τα επόμενα 30 χρόνια;

Ύστερα η πόλη, λέει, βραβεύτηκε για το Σύστημα Ελεγχόμενης Στάθμευσης (ΣΕΣ, να θυμίσω ότι η ονομασία ανήκει σ’ εμένα, από το 1994, με ΤΕΟΚΑΡ) το οποίο θα κατασκευάσει με 15 εκατ. € (είναι πολλά τα λεφτά…). Πρώτη φορά βλέπω να βραβεύεται κάποιος ή κάτι που θα κάνει κάτι …!

Στερνό αντίο στον συνάδελφο Γιάννη Στάμο. Περιμένω την ανακοίνωση του Δήμου.

Και να θυμάστε: η Δημοκρατία δεν εκδικείται, όπως είπε και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής όταν μετέτρεψε την ποινή των πρωταιτίων της Χούντας της 21^ης Απριλίου από εις θάνατον σε ισόβια. Γεια σας.

Στην φωτογραφία ένα ανέμελο πικνίκ, έργο του Κολομβιανού ζωγράφου Φερνάντο Μποτέρο.

(δημοσιεύτηκε στην 124χρονη (1898-2021) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Πέμπτη 04.03.2021, αρ.φύλλου 37.361. παρ' όλο που προστέθηκε ένα έτος η εφημερίδα συνεχίζει να δημοσιεύει στην πρώτη σελίδα το "123 χρόνια")