κυκλο-φ-οριακα 1023, 27 Αυγούστου 2020

 

Πάει κι ο καλός μήνας Αύγουστος, οσονούπω μας αφήνει και παραχωρεί τη θέση του στον περίφημο μήνα Σεπτέμβριο (έβδομο στη σειρά στο ρωμαϊκό ημερολόγιο, που ξεκινούσε τον Μάρτιο, εξ ου και το Σεπτεμ- από το λατινικό septem), τον μήνα όπου όλα ΘΑ γίνουν. Από το κλασικό «Ραντεβού τον Σεπτέμβρη» των χειμερινών κινηματογράφων, που παραχωρούσαν για το καλοκαίρι τη θέση τους  στους θερινούς, μέχρι, βεβαίως, τα Σχολεία και τα πρωτοβρόχια, την δίαιτα και τις ιατρικές εξετάσεις μετά τα καλοκαιρινά τσίπουρα, την προετοιμασία του καυστήρα η/και την προμήθεια των ξύλων ή των πέλετ, την προετοιμασία της χειμερινής γκαρνταρόμπας, την οργάνωση των σχεδιασμών για το άδηλο μέλλον και λοιπά πολλά.

Ένας περίεργος μήνας είναι ο Σεπτέμβρης, που ποτέ δεν εκπληρώνει τους σχεδιασμούς και τα όνειρά μας…

Πάντως τα Σχολεία θα ξεκινήσουν, πότε ακριβώς θα μάθουμε εν καιρώ. Και μάσκες θα υπάρξουν και παγουράκια και 70.000 ηλεκτρονικοί υπολογιστές, καλού κακού – το νούμερο ακούγεται εξωπραγματικό για τα ελληνικά δεδομένα, όπως και τα 3 εκατ. καινούργια θρανία, πλαστικά, με ρόδες για τη ρύθμιση των αποστάσεων, παρακαλώ, που έχει παραγγείλει το ιταλικό κράτος. Πραγματικά απίστευτα πράγματα συμβαίνουν, συμπολίτες. Και υπάρχουν κάποιοι βιομηχανικοί-βιοτεχνικοί κλάδοι που επωφελούνται θεαματικά από αυτή την αναταραχή. Π.χ. πολύ απλά, όσοι παράγουν, επεξεργάζονται, εγκαθιστούν διαχωριστικά πλεξιγκλας, βεβαίως όσοι παράγουν και εμπορεύονται μάσκες και αντισηπτικά, αλλά για σκεφτείτε και την βιομηχανία που θα κατασκευάσει έτσι ξαφνικά 3 εκατομμύρια θρανία!

Φίλοι αναγνώστες των προηγούμενων κυκλο-φ-οριακων είδαν τον χάρτη της «Οδομηχανικής» και μου ζήτησαν λίγες παραπάνω λεπτομέρειες επί του θέματος «Αρτηρία Παράκαμψης» Βόλου. Παραθέτω ένα σχετικό απόσπασμα από το πόνημα Ομάδας Εργασίας του ΤΕΕ Μαγνησίας με τίτλο «Ιστορία των Μεταφορών της Μαγνησίας», που ολοκληρώθηκε σε 363 σελίδες Α4, και περιλαμβάνει την ιστορική εξέλιξη όλων των Μέσων και των Δικτύων Μεταφοράς:

«Το 1993, ύστερα από πρόταση του Νομαρχιακού Συμβουλίου Μαγνησίας, το έργο εντάχθηκε στο ΠΕΠ Θεσσαλίας (2^ο Κ.Π.Σ.) με ενδεικτικό προϋπολογισμό 2 δισ. δρχ. Τον Οκτώβριο 1995 ανατέθηκε από την ΓΓΔΕ του ΥΠΕΧΩΔΕ στο μελετητικό γραφείο «ΟΔΟΜΗΧΑΝΙΚΗ Α.Ε.» η μελέτη με τίτλο «Παράκαμψη και είσοδος πόλεως Βόλου (από Ε.Ο. Βόλου-Μικροθηβών)». Η προμελέτη του έργου αφορούσε το σύνολο της οδού, μήκους 19,8 χιλιομέτρων με αρχή μελέτης Νέες Παγασές και τέλος μελέτης Κοινότητα Αγριάς με τα εξής τεχνικά χαρακτηριστικά:

Τυπική διατομή οδού: δύο λωρίδες κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση, πλάτους 3,5 μ. εκάστη και ΛΕΑ (λωρίδα έκτακτης ανάγκης) πλάτους 2,5 μ. Διαχωριστική νησίδα με κυμαινόμενο πλάτος από 2,0 έως 4,0 μ. Παράπλευροι δρόμοι όπου απαιτείται.

Κόμβοι: 2 ανισόπεδοι (Α/Κ) (Διμήνι και Ε.Ο 6 Βόλου-Βελεστίνου), στην οριστική μελέτη προστέθηκε και ο Α/Κ του Πανθεσσαλικού Σταδίου και 20 (19 στην οριστική μελέτη) ισόπεδοι (Ι/Κ) στις θέσεις που φαίνονται στον χάρτη.»

Η Εργασία αυτή ανατέθηκε με την απόφαση 630/18.01.2010 της Δ.Ε. του ΤΕΕ Μαγνησίας (Πρόεδρος Σωκράτης Αναγνώστου) στους Μηχανικούς Χαράλαμπο Σκυργιάννη, Ελένη Σταματίου, Κατερίνα Ντόντη, Βασίλη Μαυρατζά και Αποστόλη Καγιάννη, με πρόβλεψη αμοιβής, σύμφωνα με τα καθιερωμένα του ΤΕΕ. Η συλλογή των στοιχείων ήταν μακρά και επίπονη, η παράδοση της Εργασίας έγινε καθυστερημένα το 2014 και η κυρία Πρόεδρος Νάνσυ Καπούλα αρνήθηκε να καταβάλει την συμβατική αμοιβή στην Ομάδα, επικαλούμενη εκπρόθεσμη παράδοση – ιστορία είναι, άλλαξε άραγε η ιστορία λόγω της καθυστέρησης; το νόμιμον και το ηθικόν, που έλεγε κάποιος, κάπου, κάποτε…

Πάμε να δούμε λίγο τα εκκρεμή οδικά εργοτάξια στον Βόλο. Τα οποία δεν καταλαβαίνω γιατί εκκρεμούν. Η οδός Τοπάλη είναι έτοιμη από την αρχή του καλοκαιριού και ακόμη δεν έχει δοθεί στην κυκλοφορία. Η οδός Ογλ στο τμήμα 28^ης Οκτωβρίου-Γαλλίας δεν «κινείται» καθόλου. Και όπως λέγαμε παραπάνω κάποτε θα ανοίξουν τα παρακείμενα σχολεία! Παρεμπιπτόντως, η απόφαση για μετατροπή της οδού Ογλ σε δρόμο ήπιας κυκλοφορίας από Ιάσονος μέχρι Ανθ. Γαζή ανάγεται στο 2007 με Δήμαρχο Αλέκο Βούλγαρη και την αφεντιά μου Πρόεδρο της Επιτροπής Κυκλοφοριακών Θεμάτων (απόφαση ΔΣ Βόλου 282/2007, πρόταση δική μου) επαναλαμβάνεται στην απόφαση 227/2009 (πάλι πρόταση δική μου) και επαναλαμβάνεται στην απόφαση 617/2011 με Δήμαρχο τον Πάνο Σκοτινιώτη και Αντιδήμαρχο Πολεοδομίας και Διαφάνειας τον Νίκο Μόσχο. Τα ίδια ακριβώς ισχύουν και για την οδό Μαυροκορδάτου, που επίσης καθυστερεί.

Τρέχει κάτι με τις εργολαβίες; Γιατί με την εργολαβία στην οδό Καραμπατζάκη είμαι βέβαιος, πλέον, ότι «κάτι τρέχει». Από τα μέσα Μαΐου, τρεισήμισι μήνες σαν τη χελώνα πάει το (καταστροφικό, ούτως ή άλλως) έργο. Αφήστε που καθόλου σίγουρος δεν είμαι για το ποιος εργολάβος εκτελεί αυτό το σούπερ-έργο…

Σας αγαπώ, να είστε καλά. Γεια σας.

(δημοσιεύτηκε στην 123χρονη (1898-2020) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την  Πέμπτη 27.08.2020, αρ.φύλλου 37.204)

κυκλο-φ-οριακα 1022, 19 Αυγούστου 2020

 

Καλημέρα ἐν Βόλῳ συμπολίτες και απανταχού της γης αναγνώστες. Τα κυκλο-φ-οριακα είναι εδώ, για την ακρίβεια «εδώ» είναι το Αιγαίο, το Αιγαίο με τους παραλιακούς οικισμούς που έχουν πήξει από αυτοκίνητα και κόσμο, Δεκαπενταύγουστος γαρ. Η αίσθησή μας είναι ότι οι συν-Έλληνες δεν άφησαν τον κορωνοϊό να τους πτοήσει. Χωρίς ή με μάσκα φόρτωσαν στον γάιδαρό τους, τον επονομαζόμενο «αυτοκίνητο», μια ολόκληρη οικοσκευή, τα παιδιά, τον/την σύζυγο, ενδεχομένως και την πεθερά και επέδραμαν στο Καμάρι των Βουνών, να ψάχνουν απελπισμένα μια θέση στάθμευσης. Από κοντά και τα μηχανάκια των χωριών με το μαύρο φανελάκι, το μαύρο νυχάκι, τη σαγιονάρα και βεβαίως χωρίς κράνος, δεν τίθεται θέμα, κατά κανόνα δεν ξέρουν τι είναι κράνος. Επίσης δεν ξέρουν τι είναι μονόδρομος, τι είναι τα όρια, γιατί υπάρχει αυτή η βλακώδης λέξη «απαγορεύεται», πρόκειται για παιδιά που επικοινωνούν μόνο μέσω φέισμπουκ και ακούν αποκλειστικά εναλλάξ χιπ-χοπ και Ζαζόπουλο-Βολάνη.

Όχι, δεν νομίζω ότι ακούν τις δραματικές εκκλήσεις του πρωθυπουργού «προς τους νέους» – ανεξάρτητα από το πού βιντεοσκοπήθηκαν εκείνες οι δηλώσεις εμένα με συγκίνησαν, γιατί έχω κι εγώ τρία παιδιά: είμαστε και οι δυο τρίτεκνοι λοιπόν, και αισθάνθηκα λιγάκι ίσος. Βέβαια όταν πηγαίνει να υποβάλει δίκαια αιτήματα η φίλη μου η Κυρία Σούλα, Πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων Τριών Τέκνων Βόλου «Η Αργώ» στον ίδιο ή στους παρατρεχάμενούς του τόσο ο ίδιος όσο και όλοι οι υπόλοιποι ξεχνούν αυτομάτως ότι και ο Πρωθυπουργός-Μωυσής είναι τρίτεκνος.

Αλλά τι βλακείες γράφω! Είναι δυνατόν τέκνα Μητσοτάκη να έχουν ίδια προβλήματα με τέκνα Σούλας, Μπάμπη και άλλων συναφών σε έναν άγνωστο τόπο που λέγεται Μονακό – συγγνώμη, Βόλος ήθελα να πω, Βόλος σκέτο και καθαρό, χωρίς ΝΠΣ, ΠΑΕ και άλλες αηδίες; Όχι, σας ρωτάω, είναι δυνατόν;

Με τον κορωνοϊό έχουμε μπλέξει άσχημα αγαπητοί φίλοι. Δεν ξέρουμε από πού να φυλαχτούμε, τι να προσέξουμε, τι να κάνουμε. Τι θα κάνουμε, π.χ., με το ρωσικό εμβόλιο, που μπήκε σε παραγωγή. Είμαι βέβαιος ότι συρροή ανακοινώσεων, εκθέσεων, μελετών από την πλευρά της ευρωπαϊκής ένωσης και των ηνωμένων πολιτειών σε πρώτη φάση θα το βγάλει σκάρτο κι ύστερα θα μπουν σε εφαρμογή τα εμπορικά κόλπα με τις εισαγωγές και τα τοιαύτα. Διότι «είναι πολλά τα λεφτά Άρη…». Κι εμείς στα καφενεία μας θα διαπληκτιζόμαστε ανάλογα με το τι διαβάσαμε ο καθένας στο διαδίκτυο. Και η κυβέρνηση θα κάνει αυτό που συμφέρει στο Βερολίνο, δεν το συζητώ. Περιμένοντας – αιωνίως – και τις υπεσχημένες κυρώσεις στην Τουρκία.

Ένα σοβαρό θέμα έφτασε μέσω καλών φίλων στα χέρια μου, ένα θέμα με το οποίο είχε ασχοληθεί και η εφημερίδα μας στις 20 Ιουνίου: η συμπλήρωση της αρτηρίας παράκαμψης του Βόλου από την Μπουρμπουλήθρα μέχρι τον ανισόπεδο κόμβο (Α/Κ) Λαρίσης, που υπάρχει. Αυτό λοιπόν το τμήμα, που ξεκίνησε να αδειοδοτείται-μελετιέται το 1999 (!), δεν πρόλαβε να κατασκευαστεί ως ολυμπιακό έργο το 2004 κι έκτοτε κάνει βόλτες σε γραφεία και υπολογιστές κι όλο και … λιγοστεύει, έφτασε τώρα να είναι ένα δρομάκι λίγο καλύτερο από αυτά που υπάρχουν ήδη στην περιοχή. Είδα και διάβασα και μακάρι να κάνω λάθος, αλλά κάποιοι μας δουλεύουν και μάλιστα άγρια! Αυτό που έχουν σχεδιάσει να μας προσφέρουν ως «αρτηρία παράκαμψης» είναι ένας δίιχνος δρόμος, ήτοι με μία λωρίδα ανά κατεύθυνση, όπως είναι όλοι οι επαρχιακοί δρόμοι, διανθισμένος με τέσσερεις (!) ισόπεδους κυκλικούς κόμβους, έναν στην Μπουρμπουλήθρα κι άλλους τρεις κοντά στην υπάρχουσα γέφυρα για να συνδέεται άνετα το Διμήνι και οι πέριξ δρομίσκοι. Ούτε δύο λωρίδες ανά κατεύθυνση (τετράιχνος δρόμος, όπως είναι ο σημερινός, από Λαρίσης μέχρι Αστέρια - με εξαίρεση, ορθώς, τη σήραγγα) ούτε, φυσικά, διαχωριστική νησίδα ασφαλείας. Τίποτε, ένας δρομάκος σαν όλους τους άλλους, με αντίθετη κυκλοφορία, που θα έχει και την «απαίτηση» να χαρακτηρισθεί Δευτερεύον Εθνικό Οδικό Δίκτυο. Τέσσερεις κυκλικοί κόμβοι (σιγά το πράμα!...) και βγήκαμε απ’ την υποχρέωση, ως Κράτος. Όσο για την σιδηροδρομική γραμμή του πορθμείου, ας μη γίνεται κουβέντα, δεν υπάρχει!

Δεν ξέρω, αν υπάρχουν αρμόδιοι ας το ψάξουν περισσότερο. Εγώ αυτά κατάλαβα. Γεια σας.

Στον χάρτη, για να μην ξεχνάμε, η προμελέτη της Αρτηρίας Παράκαμψης Βόλου, το 1996.

(δημοσιεύτηκε στην 123χρονη (1898-2020) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 19.08.2020, αρ.φύλλου 37.197)

Λαμπίκος

Αυτή είναι μία διαφήμιση, δημοσιευμένη στο ομογενειακό περιοδικό των Ηνωμένων Πολιτειών ΑΤΛΑΝΤΙΣ. Το περιοδικό εκδιδόταν από  το 1910 έως το 1917, με ένα τεύχος κάθε μήνα. Η συγκεκριμένη διαφήμιση εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο τεύχος Σεπτεμβρίου 1910.

Πέρα από την ιστορικότητα της δημοσίευσης του 1910, και το εξαιρετικό κείμενο που διαφημίζει το προϊόν, ενδιαφέρον για εμένα έχει η λέξη "Λαμπίκος". Μια λέξη που δεν είχα ποτέ μέχρι τώρα συναντήσει με αυτή τη χρήση. Άρα υπάρχει ανάγκη έρευνας. Και το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό.

Το διαδικτυακό Βικιλεξικό γράφει: 

λαμπίκος < μεσαιωνική ελληνική λαμπίκον < μεσαιωνική λατινική

 alembicum < αραβική الإِنْبِيق (al-ʾinbīq, δοχείο απόσταξης) < الأَنْبِيق (al-ʾanbīq) < αρχαία ελληνική ἄμβιξ (αντιδάνειο) και καταλήγει στην μετάφραση "αποστακτήρας".

Το ίδιο γράφει και το Λεξικό Μπαμπινιώτη 2005.

Τουτέστιν "κινητός λαμπίκος" ίσον "κινητός αποστακτήρας", εξ ου και ο εργάτης αριστερά στο σκίτσο της διαφήμισης, ντυμένος  με  την ανέκαθεν αμερικάνικη φόρμα εργασίας, ο οποίος τραβάει την συσκευή που έχει ρόδες! Δεν ξέρω αν μια τέτοια συσκευή χρησιμοποιήθηκε ποτέ στην Ελλάδα, πάντως η διαφημιζόμενη εταιρεία καταλήγει γράφοντας "Επιθυμούμεν να επισυνάψωμεν σχέσεις με τα κυριώτερα οινοπνευματοποιεία Ελλάδος και Ανατολής προς εισαγωγήν εκεί των τελείων ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΩΝ ΛΑΜΠΙΚΩΝ ΜΑΣ". Δεν ξέρω αν έγινε ποτέ τέτοια εισαγωγή.

Και πολύ μεγάλο γλωσσικό ενδιαφέρον έχει το άρθρο του Νίκου Σαραντάκου στο ιστολόγιό του "Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία" από 31.03.2016, όπου αποδεικνύει και την σχέση του λαμπίκου-αποστακτήρα με το επίρρημα "λαμπίκο" (πολύ καθαρό) και το ρήμα "λάμπω", που όλοι οι νεοέλληνες ευρύτατα χρησιμοποιούμε.

https://sarantakos.wordpress.com/2016/03/31/lambico/

Μεγαλώνω μαθαίνοντας ή 

γηράσκω αεί διδασκόμενος.

κυκλο-φ-οριακα 1021, 22 Ιουλίου 2020

ο νέος κυματοθραύστης στο λιμάνι του Αη Γιάννη

Ήταν ένα τραγούδι του 1974 με μουσική Βασίλη Δημητρίου, στίχους Κώστα Μουρσελά και εκτελεστή τον Γιάννη Καλατζή, που έλεγε «Σε τι κόσμο, μπαμπά, μ’ έχεις φέρει να ζήσω / δεν μου κάνει, μαμά, επιστρέφεται πίσω». Το τραγουδούσαμε τότε, μαζί με όλα τα αντιδικτατορικά της εποχής (σαν τώρα η εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο, ακόμη ένα ατιμώρητο έγκλημα…), και είχαμε βαθιά μέσα μας την βεβαιότητα ότι θα καταφέρναμε να αλλάξουμε αυτόν τον κόσμο. 46 χρόνια μετά, ο κόσμος έχει αλλάξει. Έγινε χειρότερος.

Φταίμε εμείς; Φταίει η Δημοκρατία; Φταίει το internet; Φταίει ο Μαμωνάς; Φταίει ο κακός μας ο καιρός;

Δεν ξέρω τι ακριβώς φταίει, ίσως και όλα τα παραπάνω μαζί και ταυτοχρόνως – πάντως ο κόσμος μας γίνεται κάθε μέρα και χειρότερος, πιο καταστροφικός, πιο ανασφαλής, πιο ανελεύθερος (security is more important than liberty) – και φυσικά παίζει τον ρόλο της και η πανδημία του κορωνοϊού σ’ αυτό. Η πανδημία είναι η αφορμή, οι αιτίες είναι αλλού, είναι λίγο ως πολύ αυτές που επί 24ώρου βάσεως (24/7 κατά την τρέχουσα αμερικάνικη ορολογία…) μετ’ εμβριθείας αναλύονται στα απανταχού ελληνικά καφενεία. Χωρίς να βγαίνει ποτέ ένα συμπέρασμα.

Διότι πώς μπορεί να επιλεγεί ο καλύτερος δήμαρχος της Ελλάδας; Με πολυκριτηριακή ανάλυση; Με έρευνα δηλωμένων προτιμήσεων; Με άλλα δημοσκοπικά στατιστικά εργαλεία; Τρίχες κατσαρές! Με απλή απόφαση τύπου καφενείου, ενός οργάνου του οποίου η σύνθεση δεν μας είναι γνωστή, παρά μόνο η κεφαλή, ο ένας και μοναδικός πρόεδρος. Όσο για τους επίσημους καλεσμένους, που θα κάνουν και την βράβευση, οι ίδιοι, λίγο ως πολύ, μας είχαν πει ότι ήταν καλεσμένοι και τον Σεπτέμβριο 2017 σε ανάλογη εορτή, αλλά δεν ήρθαν! Πλην του Αρχιεπισκόπου Κατάρρων (αυτή τη γραφή δεν ξέρω πού την βρήκαν, πρόκειται απλώς για το πάμπλουτο Αραβικό Εμιράτο Κατάρ και τον ορθόδοξο Αρχιεπίσκοπό του), με τον οποίο ο πρόεδρος διατηρεί εδώ και χρόνια φιλικές σχέσεις. Τελικώς βεβαίως ούτε ο τέως Πρόεδρος της Δημοκρατίας ήρθε ούτε ο τσεκουράτος υπουργός αγροτικής ανάπτυξης, και βράβευση δεν έγινε. Δεν ξέρω ποιο είναι μεγαλύτερο ρεζίλι, το ότι δεν έγινε ή το ότι θα γινόταν αυτή η βράβευση. Αυτά, και ποιο είναι το συμπέρασμα ή το ηθικό δίδαγμα; Εσείς ξέρετε.

Πάντως από τις ειδήσεις των καναλιών κι από τις άπειρες «ενημερωτικές» ιστοσελίδες ο Βόλος δεν λείπει. Και κατά κανόνα όχι για κάτι καλό. Βολιώτης ο «ψευτογιατρός», βολιώτικη η «βράβευση», βολιώτικο το νερό των Σταγιατών και των καλλιτεχνών, βολιώτικο το εργοστάσιο παραγωγής SRF, βολιώτικη η καταστροφή μιας περιοχής ήπιας κυκλοφορίας, Βολιώτης ο δήμαρχος-εκπρόσωπος τύπου ποδοσφαιρικής ομάδας, Βολιώτης ο Βασίλης Μάγγος, που χτυπήθηκε άγρια από την αστυνομία μετά την διαδήλωση ενάντια στην καύση σκουπιδιών και πέθανε έναν μήνα αργότερα (14.06-14.07.2020), μιλάμε για πανελλήνιες διακρίσεις κατά συρροήν.

Περί της δυσκολίας στις κινήσεις από τον Βόλο προς τα παράλια του Παγασητικού τα καλοκαιρινά Σαββατοκύριακα γράφαμε την προηγούμενη φορά, έχουμε γράψει και παλαιότερα. Μια περασμένη Κυριακή αιφνιδίως εμφανίστηκαν μέσα στην Αγριά κορύνες στον άξονα της οδού, σε μια προσπάθεια να αποτραπεί η εκατέρωθεν στάθμευση και να μην εμποδίζεται η ροή της κυκλοφορίας. Αμ πώς!, που θα ‘λεγε και ο Θύμιος του Κώστα Χατζηχρήστου. Κάτι συγκράτησαν οι πάσης φύσεως αρμόδιοι περί την κυκλοφορία από την οκταετή (2007-2014) πολύ καλή λειτουργία των κορυνών στους άξονες των αρτηριών του Βόλου. Θα δούμε τι θα γίνει στις επόμενες Κυριακές του καλοκαιριού.

Στον Αη Γιάννη του Αιγαίου η τουριστική ζωή επανέρχεται πολύ-πολύ αργά, η απουσία αλλοδαπών τουριστών είναι πασιφανής, τα ελληνικά Σαββατοκύριακα διασώζουν κάπως την κατάσταση – μόνη ελπίδα ο Αύγουστος. Ο Αύγουστος, που ελούζονταν στην αστροφεγγιά, κι από τα γένια του έσταζαν άστρα και γιασεμιά, κατά πως λέει ο Οδυσσέας Ελύτης. Όμως η επισκευή του λιμανιού προχωρεί, ελπίζουμε σε ένα έργο σωστό, ανθεκτικό στις φουρτούνες του Αιγαίου.

Εύχομαι σε όλους μας υγεία και μακροημέρευση, μακριά από «τοξικούς» ανθρώπους. Γεια σας.

Στην φωτογραφία ο νέος κυματοθραύστης στο λιμάνι του Αη Γιάννη.

(δημοσιεύτηκε στην 123χρονη (1898-2020) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Πέμπτη 22.07.2020, αρ.φύλλου 37.175)

κυκλο-φ-οριακα 1020, 8 Ιουλίου 2020

το πεζοδρόμιο του Αη Γιάννη

Μια υπέροχη πανσέληνο μας χάρισε το Αιγαίο την περασμένη Κυριακή, καλημέρα συμπολίτες! Τα πράγματα στον τουρισμό δεν φαίνεται, δυστυχώς, να πηγαίνουν πολύ καλά, ο κορωνοϊός CoViD-19 από την άλλη μεριά φαίνεται ότι καλά κρατεί ανά την υφήλιο (υφήλιος = υπό τον ήλιον, ο ήλιος παίρνει δασεία και το «π» γίνεται «φ», πόσο πιο σημαντικό είναι να μαθαίνουν τα παιδιά της Ελλάδας ζωντανά ελληνικά από τα νεκρά λατινικά, που πεισματικά επανέφερε η κα. Κεραμιδαρέως, στην πρόσφατη 459^η μεταρρύθμιση της μεταρρυθμισμένης εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης…). Κορωνοϊός, λοιπόν, και οι καμπάνιες καλά κρατούν επίσης, λεφτά υπάρχουν, δόξα τω Θεώ, όπου να ‘ναι θα ‘ρθει κι ένα 5^ο μνημόνιο, θα πνιγούμε στο χρήμα.

Είναι πολλοί οι πεινασμένοι αυτού του τόπου, συμπολίτες. Ο ένας (θαλασσο)δανείζεται από τέσσερις (4) Τράπεζες για να κάνει την μεγάλη επένδυση στο Ελληνικό, ο άλλος δανείζεται από λιβανέζους για να πάρει τηλεοπτική συχνότητα, οι «ενημερωτικές ιστοσελίδες», που ξεφυτρώνουν κάθε μέρα, έχουν καρμπόν διαφημίσεις για τηλεφωνικά ραντεβού και θεραπείες αντιγήρανσης και καρμπόν μικροπολιτικές «αναλύσεις» αλλά χρειάζονται λεφτά για να γράψουν «μένουμε ασφαλείς», τα ψευτο-δέντρα στις ζαρντινιέρες κοστίζουν 350 € έκαστον και τα χρώματα εδάφους (κόκκινο, κίτρινο, πράσινο) βάφονται από συγκεκριμένη εταιρεία, όπως και συγκεκριμένες ΜΚΟ (Μη Κυβερνητική Οργάνωση, λέμε) αναλαμβάνουν με 130.000 € εκστρατείες αντιμετώπισης των κοινωνικών αντιδράσεων για την εγκατάσταση των αιολικών πάρκων (επί αυτού θα μου επιτρέψετε να περιμένω με αγωνία την συνάντηση του Δημάρχου Νοτίου Πηλίου με την Κυρία Πρόεδρο μιας από αυτές τις ΜΚΟ, που τυγχάνει αδελφή του Πρωθυπουργού – απλή σύμπτωση …).

Η αιολική ενέργεια, η καινούργια ψύχωση των ελληνικών επενδυτικών κύκλων, που μάλλον εξάντλησαν τις δυνατότητες των φωτοβολταϊκών πάρκων και βρήκαν καινούργιες κερδοφόρες περιπέτειες στον τομέα της ενέργειας. Μεγάλο θέμα, τεράστιο, για μία ακόμη φορά η ελληνική κοινωνία διχάζεται χωρίς να έχει την απαιτούμενη πλήρη πληροφόρηση. Για παράδειγμα, σε μια διαδικτυακή συζήτηση έθεσα χωρίς να πάρω απάντηση δύο απλά όσο και αφελή ερωτήματα: α) τα υδροηλεκτρικά εργοστάσια, το νερό των ποταμών, είναι ΑΠΕ; (Ανανεώσιμη Πηγή Ενέργειας) β) πόσες (αριθμός) ανεμογεννήτριες χρειάζονται για να αντικατασταθεί πλήρως η σημερινή παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από τον λιγνίτη; Επίσης διάβασα ένα υποτίθεται σχετικό περισπούδαστο άρθρο του ομότιμου καθηγητή του Μετσοβίου κ. Θεοδόση Τάσιου, που δυστυχώς δεν έλεγε τίποτε εκτός από το ότι 70% της ηλεκτρικής ενέργειας που καταναλώνεται στην Ελλάδα εισάγεται από άλλες χώρες! Δικαιολογεί αυτό το νούμερο την εγκατάσταση ανεμογεννητριών σε όλα τα ελληνικά βουνά, νησιά, στεριά και θάλασσα αλά Δανία; Ο θείος Κώστας, ο θείος Κώστας ξέρει! Όπως ήξερε και τότε, με την ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑ, αν θυμάστε…

Στην Αθήνα ο μεγάλος περίπατος όσο πάει και μεγαλώνει. Στον Αη Γιάννη του Αιγαίου ο περίπατος όσο πάει και μικραίνει. Για την ακρίβεια στενεύει. Στο πεζοδρόμιο προς την θάλασσα εγκαταστάθηκαν πριν δυο χρόνια τραπεζοκαθίσματα και ομπρέλες. Ήταν η αρχή των σημείων. Φέτος, βοηθούντος δήθεν και του κορωνοϊού, ξεφύτρωσαν (για την ακρίβεια, πακτώθηκαν) ακόμη δύο συστάδες και αναμένεται συνέχεια. Στένεψε λοιπόν αυτό το πεζοδρόμιο που δεν έχει κιγκλίδωμα προς την άμμο, η οποία βρίσκεται τουλάχιστον 3 μέτρα χαμηλότερα. Στένεψε, ποιος σκάει; Έχει κι εκείνες τις κίτρινες πλάκες με τις αυλακώσεις, «οδηγός όδευσης τυφλών» τον γράφουν τα βιβλία, τώρα δεν μπορούν να τον χρησιμοποιήσουν οι τυφλοί, ποιος σκάει;

Κανένας δεν σκάει φυσικά. Ούτε και στον αρμόδιο Δήμο Ζαγοράς-Μουρεσίου, ο οποίος εξέδωσε κανονική άδεια, καθώς με ενημέρωσαν, σκάει, προφανώς, κανείς. Όλα ωραία και στο βάθος θάλασσα.

Κυριακή πρωί το οδικό ταξίδι για τη θάλασσα του Παγασητικού γίνεται με μεγάλη δυσκολία. Κι αυτό δεν μπορεί να βελτιωθεί όσο η κυκλοφορία γίνεται εφ’ ενός ζυγού, όσο δεν υπάρχει ένας σοβαρός δρόμος παράκαμψης της Αγριάς και των Λεχωνίων. Ας το πάρουν όλοι χαμπάρι κι απλώς ας αποφύγουν να ξεκινούν από τον Βόλο όλοι μαζί «κατά τις 10». Τίποτε άλλο.

Αυτά για τώρα, γεια σας. Στην φωτογραφία το πεζοδρόμιο του Αη Γιάννη.

(δημοσιεύτηκε στην 123χρονη (1898-2020) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 08.07.2020, αρ.φύλλου 37.162)

κυκλο-φ-οριακα 1019, 1 Ιουλίου 2020

το μουσείο Θεόφιλου έξω από την Μυτιλήνη

Καλημέρα και Καλόν Μήνα συμπολίτες! Με ανοιχτά όλα τα αεροδρόμια και τα οδικά και τα θαλάσσια σύνορα η Ελλάδα περιμένει τους τουρίστες χωρίς κορωνοϊό να δώσουν ανάσα στην βαρέως πληττόμενη οικονομία της – μακάρι να πάνε όλα καλά.

Στην Λέσβο πέρασε την περασμένη εβδομάδα η στήλη, μαζί με την γιατρό κόρη, που κάνει το αγροτικό της σε ένα υπέργηρο χωριό ονόματι Κλειώ, στα βορειο-ανατολικά του νησιού. Όμορφο νησί η Λέσβος, όμορφη η πρωτεύουσα Μυτιλήνη με τα δεκάδες αρχοντικά σπίτια σε λειτουργία – μάρτυρες ενός πλούσιου παρελθόντος, ύστερα Μήθυμνα (Μόλυβος), Πέτρα, Αγιάσος, Ερεσός, Σίγρι, ωραίοι τόποι, ο καθένας με τα χαρακτηριστικά του, όλοι με την αγωνία ενός «χαμένου» καλοκαιριού. Το χωριό Μόρια με το μεγάλο στρατόπεδο των μεταναστών στον ελαιώνα, ταχύπλοα σκάφη του Λιμενικού και της Frontex σε όλα τα λιμάνια «θέλουμε πίσω τα νησιά μας, θέλουμε πίσω τη ζωή μας!!!» γράφει ένα πανώ στην είσοδο του νεοκλασικού κτηρίου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου. Κι ένας ταξιτζής μας είπε ότι οι πρόσφυγες και τα κονδύλια που διατέθηκαν γι’ αυτούς κράτησαν και κρατούν ζωντανή την οικονομία της Λέσβου στα χρόνια της οικονομικής κρίσης.

Ταξιδέψαμε αεροπορικώς από Αθήνα. Μάσκα άπαντες με την είσοδο στον αεροσταθμό, ανακοινώσεις απ’ τα μεγάφωνα, αποστάσεις, αποκλεισμένες καρέκλες, σημάδια στο πάτωμα, ακόμη και στη φυσούνα για την είσοδο στο αεροσκάφος κι ύστερα όλες οι θέσεις καλυμμένες, 150 επιβάτες στις γνωστές σειρές ανά τρεις (παράθυρο, κέντρο, διάδρομος), με τους αγκώνες σε επαφή! Όπως κατάλαβα, έξω από τα αεροπλάνα αλωνίζει ο κορωνοϊός, μέσα στα αεροπλάνα δεν μπαίνει, ίσως να φοβάται το ύψος, ίσως, πάλι, να φοβάται το τραστ των αεροπορικών εταιρειών…

Επιστρέψαμε στην Αθήνα του μεγάλου περιπάτου. Σάββατο πρωί κατεβήκαμε την οδό Βασιλίσσης Όλγας, περπατώντας μια χαρά στο φαρδύ πεζοδρόμιο όπου είχε και ωραία σκιά, σε αντίθεση με την κόκκινη λωρίδα στον άξονα του δρόμου, που ψηνόταν από τον ήλιο. Είδαμε και τις 570 ζαρντινιέρες στην οδό Πανεπιστημίου, που ορίζουν και «ασφαλίζουν» τον κίτρινο ποδηλατόδρομο. Και ερωτώ, αγαπητοί μου συμπολίτες: τι διαφορά έχουν αυτές οι πανάκριβες ζαρντινιέρες, ύψους 0,50 μ., από τα κράσπεδα των ποδηλατοδρόμων στον Βόλο, ύψους 0,25-0,30 μ. στο θέμα της οδικής ασφάλειας; Αν ήταν «επικίνδυνοι» λόγω αυτών των «οχυρωματικών έργων» οι ποδηλατόδρομοι του Βόλου, δεν πρέπει να είναι αναλόγως επικίνδυνος ο ποδηλατόδρομος της Πανεπιστημίου; Αν πέσει ένας ποδηλάτης πάνω στην ακλόνητη ζαρντινιέρα δεν θα σκοτωθεί; Μόνο στα κράσπεδα του Βόλου θα συνέβαινε αυτό; Αν πέσει από την άλλη πλευρά ένα Ι.Χ. πάνω στη ζαρντινιέρα δεν θα πάθει ζημιά, μόνο στα κράσπεδα του Βόλου θα συνέβαινε αυτό; Τι λέει επ’ αυτού ο και πανευρωπαϊκός έξπερτ σε θέματα οδικής ασφάλειας κύριος καθηγητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, ο οποίος για την επικινδυνότητά τους παρέπεμψε σε δίκη τους ποδηλατοδρόμους του Βόλου; Δυστυχώς, δεν περιμένω απάντηση…

Αφήστε πια σε τι κατάσταση θα είναι τα φυτά στις απανταχού ζαρντινιέρες σε κανα-δυο μήνες…

Οργή και αγανάκτηση για τον «ψευτογιατρό», τον «κομπογιαννίτη», τον μέχρι και «dr.χάρο» (!!) αποκληθέντα συμπολίτη (;) απατεώνα. Αλλά ας μου επιτρέψουν οι αφελείς ή ανενημέρωτοι φίλοι δημοσιογράφοι να τους πληροφορήσω ότι τούτη την ώρα που μιλάμε διακινούνται εκατοντάδες κιλά λάδι κάνναβης, όλων των ειδών τα βότανα Πηλίου και όλων των βουνών της πατρίδας μας, πολλά κουτιά με χαπάκια γαΊδουράγκαθου από τα φαρμακεία για την θεραπεία ή την ανακούφιση καρκινοπαθών. Το διαδίκτυο είναι γεμάτο από «εναλλακτικές» διατροφές, τροφές και συμπληρώματα, πάμπολλα σκευάσματα, ημι-νόμιμα και ημι-παράνομα, αλλάζουν χέρια με αντάλλαγμα χρήματα, μια οικονομία ολόκληρη κινείται γύρω από την απελπισία των ανθρώπων, και των συγγενών τους, που διαγνώστηκαν με κάποια μορφή καρκίνου, πέρα ή δίπλα από τις επίσημες ιατρικές μεθόδους. Και είναι, κατ’ αναλογίαν, πολλά τα άτομα, «ψευτο-» ή και όχι, που ασχολούνται και κερδίζουν από αυτό Ας μην «πέφτουν απ’ τα σύννεφα» λοιπόν οι φίλοι, κι απλώς ας προσπαθούν πάντα να είναι μέσα στην κοινωνία.

Όμως ο χώρο-χρόνος μας τελείωσε. Γεια σας.

Στη φωτογραφία το Δημοτικό Μουσείο έξω από την Μυτιλήνη για το έργο του λαϊκού ζωγράφου Θεόφιλου (Χατζημιχάλη) 1873-1934.

(δημοσιεύτηκε στην 123χρονη (1898-2020) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 01.07.2020, αρ.φύλλου 37.156)

κυκλο-φ-οριακα 1018, 17 Ιουνίου 2020

οι παλαιοί ναυτοπρόσκοποι του 58ου στο Άγιο Νικολάκη του Σωρού

Καλημέρα και πάλι συμπολίτες! Με ανοιχτά τα αεροδρόμια Αθήνας και Θεσσαλονίκης, τα οδικά σύνορα και αρκετά από τα εποχιακά ξενοδοχεία, το καλοκαίρι είναι εδώ. Κι εμείς εδώ και δεν σκοπεύουμε να φύγουμε από την πιο όμορφη χώρα του κόσμου.

Και η αέρια ρύπανση είναι εδώ. «Υπερβάσεις σωματιδίων μία στις δύο μέρες», συμπεραίνει η μελέτη της ερευνητικής ομάδας GreenYourAir του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, που διήρκεσε 12 μήνες. Πολύ ενδιαφέρον το  παρά λίγο ολοσέλιδο ρεπορτάζ της «Θεσσαλίας» μας την Τρίτη 16.06.2020. Βεβαίως στο υπόλοιπο της σελίδας παρατίθενται στοιχεία μετρήσεων της Περιφέρειας, μετά φωτογραφίας Περιφερειάρχου, όπου είναι όλα καλά κι όλα ωραία, ουδεμία ρύπανσις. Πολύ ενδιαφέρουσες και συγκινητικές, θα πω, οι παραπλεύρως ανακοινώσεις των δύο εκ των τεσσάρων τοπικών βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας, που πολύ ανησυχούν.

Κατά σύμπτωση ή όχι (;) την ίδια χθεσινή Τρίτη 16.06.2020 το Περιφερειακό Συμβούλιο Θεσσαλίας συνεδρίασε με θέμα την έγκριση κατασκευής του εργοστασίου παραγωγής SRF, τουτέστιν καύσιμου από σκουπίδια, στον Βόλο – δεν μάθαμε τι απέγινε. Εργοστάσιο για το οποίο έδωσε πριν από λίγες ημέρες έγκριση, με την προστασία ισχυρής δύναμης ΜΑΤ, μόνη της η παράταξη της Δημοτικής Αρχής Βόλου, η οποία, ως γνωστόν, στηρίζεται «στα κρυφά» από την ΝΔ και έχει πλειοψηφίσαντα δημοτικό σύμβουλο τον Γενικό Γραμματέα του Υπουργείου Τουρισμού.

Με όλα αυτά τι συμπέρασμα βγαίνει; «Σας δουλεύουμε, κορόιδα Βολιώτες!» Κι όχι μόνο σας δουλεύουμε στα λόγια και στις υπογραφές, αλλά σας βαράμε κιόλας (πώς το ‘πε ο υπουργός αγροτικής ανάπτυξης, που κάποτε κυκλοφορούσε με αξεσουάρ τσεκούρι: το λέω γλυκά – το ξύλο είναι στοιχείο αναγκαστικότητας…) όταν διαμαρτύρεστε για την καύση σκουπιδιών στην ΑΓΕΤ. Σάββατο 13.06.2020 μεγάλη διαδήλωση με ανθρώπους κάθε ηλικίας, που ανησυχούν πραγματικά (κι όχι στα λόγια…) για την καθαρότητα του αέρα που ανασαίνουν αυτοί και τα παιδιά τους. Όμως η ΑΓΕΤ φυλάσσεται από ισχυρές δυνάμεις – τα σχετικά βίντεο κάνουν τον γύρο του διαδικτύου. Κι όχι μόνο στην ΑΓΕΤ αλλά και μέσα στην πόλη η αστυνομική βία ξεπέρασε αρκετά όρια.

Βεβαίως ευθύνη σοβαρή φέρει και ο Υπουργός Περιβάλλοντος της προηγούμενης κυβέρνησης, που ξεκίνησε αυτή την ιστορία της καύσης των σκουπιδιών στον Βόλο – μέσα σε όλες τις αρνητικές ιδιαιτερότητές μας ακόμη μία. Κι ύστερα πάει ο ίδιος, ως αντιπολίτευση, πλέον, στη Σαλονίκη και λέει όχι στην καύση σκουπιδιών στο εργοστάσιο της τσιμεντοβιομηχανίας ΤΙΤΑΝ. Δηλαδή στην ΑΓΕΤ ναι, στην ΤΙΤΑΝ όχι. Ομοίως «σας δουλεύουμε κορόιδα Βολιώτες!» Και ποιος θα μας σώσει;

Την ώρα που στο κέντρο της Αθήνας, της πόλης των τεσσάρων, τουλάχιστον, εκατομμυρίων, υλοποιείται βήμα-βήμα «ο μεγάλος περίπατος» υπέρ των πεζών και των ήπιων μέσων μετακίνησης, στον Βόλο, την πόλη των 130.000 κατοίκων, συνεχίζεται η καταστροφή της παρόχθιας του χειμάρρου Κραυσίδωνα οδού Καραμπατζάκη προκειμένου να παραδοθεί άνευ όρων στα αυτοκίνητα. Ακόμη μία αρνητική ιδιαιτερότητα.

Ε! μετά από αυτά, για να πάρουμε μια βαθιά ανάσα, καταφύγαμε στον Αη Γιάννη του Αιγαίου. Ήρεμα πράγματα, λίγος κόσμος, μια υπέροχη, δροσερή θάλασσα και το εργοτάξιο επισκευής του λιμανιού, το καλοκαίρι τώρα αρχίζει, η αγωνία των ανθρώπων του τουρισμού έκδηλη. Κι ο πλάτανος έξω από την εκκλησία κομμένος στον πάτο – όσους στα πέριξ ρώτησα γιατί, κανένας δεν μου έδωσε μια ολοκληρωμένη απάντηση. Κανένας. Πράγμα που με οδηγεί στο συμπέρασμα ότι και κανένας δεν ενδιαφέρθηκε πραγματικά για το κόψιμο αυτού του εμβληματικού δέντρου, που, σημειωτέον, διήρκεσε 4 μέρες, τέτοιο δέντρο-θεριό ήταν.

Σήμερα οι Παλαιοί Ναυτοπρόσκοποι του 58^ου Συστήματος επισκέπτονται για 5^η συνεχή χρονιά το «υιοθετημένο» εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου στην βραχονησίδα πίσω από τον Σωρό και κάνουν την ετήσια συντήρηση. Να μας έχει ο Θεός γερούς να μπορούμε να συνεχίζουμε για πολλά ακόμη χρόνια.

Κι εσείς, να είστε καλά για πολλά ακόμη χρόνια. Γεια σας.

(δημοσιεύτηκε στην 123χρονη (1898-2020) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 17.06.2020, αρ.φύλλου 37.144)

κυκλο-φ-οριακα 1017, 11 Ιουνίου 2020

Καλημέρα και πάλι συμπολίτες! Πεφωτισμένοι από το Άγιο Πνεύμα, ελπίζω, και με αυξανόμενα κρούσματα κορωνοϊού διάσπαρτα ανά την επικράτεια βαδίζουμε προς αυτό το «διαφορετικό» καλοκαίρι του 2020 – όπως λέει και το σποτάκι των 40 δευτερολέπτων και των 32 εκατομμυρίων «…φέτος απόλαυσε το ελληνικό καλοκαίρι σου όπου κι αν είσαι». Πάντως η αλήθεια είναι ότι το ελληνικό καλοκαίρι είναι πράγματι τρόπος σκέψης, ανεξάρτητα με την όποια διαφημιστική καμπάνια της εταιρείας καλλυντικών Lancaster.

Ξεσηκωμός στο Νησί των Ανέμων, κίνδυνος από και για τον Τουρισμό, συνωστισμός, συγχρωτισμός, πρόστιμα και απαγορεύσεις, αεροπλάνα και αεροδρόμια, οι μάσκες ξανά στο προσκήνιο, ένα μπερδεμένο κουβάρι, που αντί να ξεμπερδεύεται αντιθέτως μου φαίνεται ότι μπερδεύεται και δεν μ’ αρέσει αυτό, συμπολίτες. Για την Ιστορία καταγράφω ότι στον Βόλο εντοπίστηκαν τις τελευταίες μέρες 4 ασθενείς από κορωνοϊό, που νοσηλεύονται στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Λάρισας, και ένα πλήθος από καταστροφολόγους, που κυκλοφορεί από καφενείο σε καφετέρια κι από πεζοδρόμιο σε πεζόδρομο.

Και στην λεγόμενη «επανεκκίνηση» (restart) μετά το lockdown (απαγόρευση εισόδου  και εξόδου, σύμφωνα με το λεξικό, αλλά ποιος χρειάζεται λεξικό στην σύγχρονη Ελλάδα…) η καλή και ιταλική, πλέον, ΤΡΑΙΝΟΣΕ κατήργησε δύο (2) δρομολόγια του τραίνου Βόλου-Λάρισας: το πρωινό και το βραδινό. Πολύ ωραία. Και βέβαια κανείς μα κανείς «μεγαλόσχημος» ούτε στις δύο Πόλεις, ούτε στην υπερένδοξη Περιφέρεια Θεσσαλίας, αλλά ούτε και στην Βουλή των Ελλήνων έδειξε το παραμικρό ενδιαφέρον, γιατί να το κάνει; άλλωστε μήπως χρησιμοποιεί ποτέ το τραίνο, μήπως ξέρει κατά πού πέφτει ο Σταθμός; Υπερβολές, θα μου πείτε. Απλώς οι μεγαλόσχημοι άνθρωποι έχουν άλλες έγνοιες, βρε αδερφέ, ίσια κι όμοια είμαστε;

Κι εσύ περιμένεις ηλεκτροκίνηση και άλλα παραμύθια Χρήστο μου. Η λογική, και όχι μόνο των ανθρώπων που ασχολούνται με τις Μεταφορές, λέει ότι κόβει κανείς δρομολόγια (προσφορά) όταν δεν έχει ζήτηση (επιβάτες). Φαντάζομαι ότι αυτό συμβαίνει στη γραμμή Βόλου-Λάρισας. Και ποιο Κράτος θα επενδύσει σε μια φθίνουσα γραμμή; Εκτός αν δεν είναι έτσι και συμβαίνει κάτι άλλο, πέραν των μεταφορικών δεδομένων.

Επισκευάζεται, επιτέλους, το λιμανάκι στον Αη Γιάννη του Αιγαίου. Το οποίο υπέστη σοβαρές ζημιές τον Δεκέμβριο του 2009 και πέρασαν 11 ολόκληρα χρόνια μέχρι να ξεκινήσει η επισκευή του. Για να είστε ενημερωμένοι, στα κυκλο-φ-οριακά 856, στις 10 Αυγούστου 2016 γράφαμε τα εξής: «…Οι ζημιές στο λιμανάκι προκλήθηκαν από υποσκαφή και διείσδυση υδάτων τον Δεκέμβριο 2009, ήταν σχετικά μικρής έκτασης και η Νομαρχία ήταν έτοιμη να τις επισκευάσει, είχε βρει και εργολάβο, και τότε παρενέβη η Κτηματική Υπηρεσία (του Δημοσίου, εννοείται, και το λιμάνι έργο του Δημοσίου είναι, δεν το κατασκεύασε κανένας ιδιώτης, η Νομαρχία το κατασκεύασε) η οποία Κτηματική εντόπισε «αυθαίρετες κατασκευές» και επέβαλε πρόστιμο στον Δήμο (ο οποίος ουδεμία ευθύνη είχε για την κατασκευή του έργου…). Πρόκειται για ένα ακόμη πραγματικό θαύμα της ελληνικής γραφειοκρατίας και των διαφόρων υπηρεσιακών συν-αν-αρμοδιοτήτων.», κλπ., κλπ. 11 χρόνια γραφειοκρατίας και βέβαια τα πραγματικά παραλιακά αυθαίρετα, καθ’ άπασαν την επικράτειαν, δεν τα έχει πειράξει κανείς. Εμείς απλώς να ευχηθούμε να ολοκληρωθεί ορθώς και εγκαίρως το έργο της αποκατάστασης στο λιμανάκι του Αη Γιάννη.

Κατά  τα άλλα … αυτά! Συνεχίζεται η καταστροφή της οδού Καραμπατζάκη, και μάλιστα τη στιγμή που ο Δήμος Αθηναίων σχεδιάζει πεζοδρόμους και ποδηλατοδρόμους στο τελείως κέντρο της Πρωτεύουσας για να ευνοήσει τις μετακινήσεις με τα πόδια και με ποδήλατο – έχω στα χέρια μου την σχετική εισήγηση του Καθηγητή του ΕΜΠ Γιώργου Γιαννή στο Δημοτικό Συμβούλιο Αθηναίων, είναι πολύ ενδιαφέρουσα, μπορώ να την στείλω μέσω του ηλεκτρονικού μου ταχυδρομείου babissky@gmail.com – ακόμη και στον εδώ κύριο Καθηγητή, για να δει, εκτός των άλλων όλων, πώς οριοθετείται ο ποδηλατόδρομος της οδού Πανεπιστημίου…! Συνεχίζεται το … φτύσιμο από το Πανελλήνιο κι εμείς διδάσκουμε την Δημοκρατία του 35,05%. Συνεχίζονται και οι διαδηλώσεις κατά της καύσης των σκουπιδιών, με δύναμη αλλά δυστυχώς με διασπασμένους τους ενεργούς πολίτες…

Γενικώς, η ζωή συνεχίζεται κι εγώ εύχομαι να έχετε Υγεία και Χαρά: Γεια-χαρά.

Στην φωτογραφία μία εικόνα που μπορεί σε πολύ λίγα χρόνια να είναι «ιστορική».

(δημοσιεύτηκε στην 123χρονη (1898-2020) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Πέμπτη 11.06.2020, αρ.φύλλου 37.139)

κυκλο-φ-οριακα 1016, 3 Ιουνίου 2020

μια στιγμή ηρεμίαςστην Πλατεία Αναύρου

Καλημέρα συμπολίτες! Στα μισά του χρόνου πλησιάσαμε, το καλοκαίρι ξεκινά, τα υγειονομικά πρωτόκολλα (δευτερόκολλα, τριτόκολλα…) εκδίδονται και την ίδια στιγμή αναθεωρούνται, άνοιξαν τα Δημοτικά Σχολεία και οι Παιδικοί Σταθμοί – η αίσθησή μας είναι ότι τίποτε το παιδαγωγικό δεν εμπεριέχει αυτό το άνοιγμα, για απλή εξυπηρέτηση στους εργαζόμενους γονείς γίνεται – ανοίγει σταδιακά και ο τουρισμός, αυτό είναι πολύ σοβαρό κεφάλαιο, που απαιτεί τεράστια προσοχή από όλους. Εκτός αν…

Συναντώ έναν γνωστό και «παθαίνω» τον εξής διάλογο, μετά τα χαρούμενα «γεια…», αυτός, με λοξό βλέμμα: «…δεν πιστεύω να πιστεύεις κι εσύ ότι υπάρχει αυτός ο κορωνοϊός;» εγώ, με αθώο βλέμμα: «…όχι βέβαια, αλίμονο. Αλλά ρε συ, με προβληματίζουν τόσοι πεθαμένοι σ’ όλον τον κόσμο, κι εδώ στην Ελλάδα, τι είναι όλοι αυτοί;» η απάντηση αναμενόμενη: «…α! αυτοί όλοι έχουν πεθάνει από άλλες αιτίες κι ΑΥΤΟΙ (σσ. αδιευκρίνιστο ποιοι είναι «αυτοί») μας λένε ψέματα ότι είναι από τον κορωνοϊό» εγώ αφελής: «μα καλά, και οι συγγενείς των νεκρών; Γιατί δεν μας λένε την αλήθεια;» η απάντηση καταπέλτης: «…α! δεν το ξέρεις; Γιατί τους δίνουν (σσ. «αυτοί», προφανώς) 3.000 € για να μη μιλήσουν!». Αποχώρησα, για μία ακόμη φορά βεβαιωμένος ότι η βλακεία είναι ανίκητη. Και στα ελληνικά καφενεία, λυπάμαι που το λέω, κυκλοφορεί πολλή βλακεία, διανθισμένη με «ασφαλείς πληροφορίες» από κάτι καραγκιόζηδες που χρησιμοποιούν το διαδίκτυο για να βγάζουν στα φόρα τα μαύρα εσώψυχά τους.

Κι ενώ αυτά συμβαίνουν στον κόσμο κι εκείνος ο υπερατλαντικός σούπερ-Γκούφη Τραmp κρύφτηκε σε ειδικό καταφύγιο μπας και τον πετύχει καμιά πέτρα που διαδηλώνει για την δολοφονία του αφροαμερικανού George Floyd από τέσσερις λευκούς αστυνόμους, εμάς εδώ, σε τούτη την όμορφη πόλη, μας φτύνει όλη η Ελλάδα κι εμείς χαιρόμαστε ότι βρέχει και θα ποτιστεί ο κήπος μας – αποφεύγω, πλέον, να λέω ότι είμαι απ’ τον Βόλο. Σοβαρά μιλάω, και απορώ, ειλικρινά, με την απάθεια των παλιών Βολιωτών. Και μιας που γίνεται κουβέντα, έχετε λογαριάσει ποιο είναι το πραγματικό λαϊκό υπόβαθρο της τόσο λαοπρόβλητης και πανίσχυρης δημοτικής μας αρχής; Το οποίον στις εκλογές της 26^ης Μαΐου 2019 ψήφισε το 60,93% των ψηφοφόρων του Δήμου Βόλου (68.558 άτομα επί 112.524 εγγεγραμμένων). Δηλαδή υπήρξε αποχή 39,07%. Ο συνδυασμός Νέα Εποχή-Νέα Δυναμική έλαβε το 57,53% των ψήφων και συγκεκριμένα τον ψήφισαν 37.457 πολίτες, ποσοστό 35,05% στο σύνολο των εχόντων δικαίωμα ψήφου και ακόμη χαμηλότερο στο σύνολο των κατοίκων αυτού του τόπου. Βεβαίως αυτή είναι η Δημοκρατία. Και από την στιγμή που η ψήφος έπαψε να είναι υποχρεωτική και η αποχή διαρκώς αυξάνεται, τέτοια φαινόμενα σχετικά με την έννοια της πλειοψηφίας υπάρχουν και θα υπάρχουν ακόμη περισσότερα στο μέλλον.

Καταστρέφεται, λοιπόν, η παρόχθια οδός Καραμπατζάκη, με διχαστικές κορώνες (μέχρι και για «γκαμόρα» άκουσα να γίνεται λόγος…) και με την επί τόπου συνδρομή ανώτερων επιστημονικών στελεχών (θυμάστε τον μεγάλο Χάρυ Κλυνν που ως Χαράλαμπος Τραμπάκουλας μετά τον σεισμό έλεγε «…ήρθαν οι επιτόπου…»), και κάποιοι μου φαίνεται ότι δεν έχουν καν καταλάβει τι ακριβώς πρόκειται να συμβεί εκεί. Να επαναλάβω αυτό που είχα πει τότε και σε κάποιον κύριο Νομάρχη: ΔΕΝ είναι Ήπιας Κυκλοφορίας ένας δρόμος που απλώς έχει μια πινακίδα Ρ-32 του ΚΟΚ με όριο ταχύτητας 30 χλμ/ώρα. Τόσο δύσκολο είναι να γίνει αυτό κατανοητό;

Μηνύονται, καθυβρίζονται και συκοφαντούνται συμπολίτες στον οικισμό των Σταγιατών, που διεκδικούν το αυτονόητο νερό τους. Μαζί και όσοι τους υποστηρίζουν. Και κατά τα άλλα τι γίνεται, αδέρφια της ΔΕΥΑΜΒ, με την ΕΡΓΗΛ; Το χάσαμε το κορμί πατριώτη ή το ξε-χάσαμε το θεματάκι διότι δεν μας συμφέρει; Δεν ακούω κάτι, τους έχουμε κατατροπώσει, άραγε, κι αυτούς;

Συνελεύσεις και διαδηλώσεις ενάντια στην καύση σκουπιδιών, εν αναμονή μετρητών, μετρήσεων και νέων μελετών. Τέσσερις μεγάλες οικολογικές οργανώσεις, η Οικολογική Εταιρεία Ανακύκλωσης, η Μεσόγειος SOS, η Greenpeace και η WWF με κοινή επιστολή προς τον Υπουργό Περιβάλλοντος «κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου, τονίζοντας ότι η επιλογή της καύσης είναι ασύμβατη με τις αρχές της κυκλικής οικονομίας, ενώ αποτελεί μια περιβαλλοντικά και οικονομικά δαπανηρή και ήδη ξεπερασμένη μέθοδο» επί λέξει από την ιστοσελίδα της Greenpeace https://www.greenpeace.org/greece/issues/plastika/10387/lathos-i-opoia-skepsi-gia-kausi-skoupidion-stin-ellada/

Ψιλά γράμματα, θα μου πείτε. Όταν οι συνασπισμένοι ογκόλιθοι του υπουργείου, της περιφέρειας και, κυρίως, του δήμου ισχυρίζονται το αντίθετο, πώς τολμούν οι παραπάνω οπωσδήποτε ανύπαρκτοι, περισπούδαστοι, ευαισθητούληδες, κουλτουροπάσχοντες «ακτιβιστές» να λένε αυτά τα αίσχη…

Αχ! τι τραβάμε, συμπολίτες. Από τους διάφορους badass που μας ταλαιπωρούν (την εγγλέζικη λέξη δεν την ήξερα, χθες την έμαθα σε μια από τις πάμπολλες ιστοσελίδες που χλευάζουν τον Βόλο – ψάξτε την μόνοι σας). Γεια σας.

(δημοσιεύτηκε στην 123χρονη (1898-2020) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 03.06.2020, αρ.φύλλου 37.133 χωρίς την φωτογραφία, πιθανόν λόγω έλλειψης χώρου)

κυκλο-φ-οριακα 1015, 29 Μαΐου 2020

Μια εικόνα αντιστοιχεί σε χίλιες λέξεις, δυο εικόνες αντιστοιχούν σε μια απελπισία. Απελπισία για την κατάντια ετούτου του κάποτε ένδοξου τόπου. Που πάντοτε είχε δημοκρατικές πλειοψηφίες και δημοκρατικές μειοψηφίες στα όργανα εξουσίας. Που πάντοτε είχε, επίσης, διαφορετικές απόψεις και τρόπους έκφρασης, ομάδες και κινήματα διαμαρτυρίας – αυτό είναι μια υγιής κοινωνία. Στον Βόλο του σήμερα, λυπάμαι που το λέω αγαπητοί μου συμπολίτες, δεν είμαστε μια υγιής κοινωνία. Απλούστατα, διότι δεν υπάρχει το θεμελιώδες δημοκρατικό δικαίωμα της διαφωνίας – κι ας επικαλούνται διαρκώς αυτή τη έρμη τη Δημοκρατία αυτοί που συστηματικά την βιάζουν.

Ποτέ άλλοτε δεν υπήρχε τέτοιος αισχρός δημόσιος λόγος, με φρασεολογία χειρότερη κι από γηπεδικής εξέδρας, Και ποτέ άλλοτε δεν υπήρχε τόση μουγκαμάρα της «σιωπηλής πλειοψηφίας» στην κάποτε δημοκρατική μας πόλη.

Η οδός Καραμπατζάκη, το Νερό στις Σταγιάτες, το εργοστάσιο των Σκουπιδιών. Μέρες τώρα παλεύουν τα κυκλο-φ-οριακά να ολοκληρωθούν χωρίς να προδώσουν τις Αρχές τους, που τις τηρούν εδώ και 30 χρόνια, χωρίς να αλλάξουν επίπεδο, χωρίς να υποκύψουν στην σαγήνη του δημοτικού κοντυλοφόρου – δεν φαντάζεστε πόσο εύκολο είναι να γράψει κάποιος κείμενα όπως οι ανακοινώσεις της δημοτικής αρχής, ούτε καν λίγο ταλέντο δεν χρειάζεται, όλα είναι κλισεδάκια και εξυπναδίκίστικες κοινοτοπίες, για τις οποίες, μάλιστα, πληρώνουμε κιόλας οι Δημότες!

Μέρες τώρα γράφονται και σβήνονται (ευτυχώς υπάρχουν οι υπολογιστές…), ξαναγράφονται και αναδιατυπώνονται και δεν μπορούν να καταλήξουν, τα κυκλο-φ-οριακα. Γιατί το καζάνι βράζει, κι όσο υπάρχει βρασμός το καταστάλαγμα είναι θολό – πρέπει να ξελαμπικάρει σιγά-σιγά, σταγόνα-σταγόνα.

Αγαπητοί μου αναγνώστες, «απόψε είναι βαριά η δόλια μου η καρδιά…». Ας αρκεστούμε σε δυο φωτογραφίες από την καταστροφή της Περιοχής Ήπιας Κυκλοφορίας στην παρόχθια του χειμάρρου Κραυσίδωνα οδό Καραμπατζάκη στον ενιαίο, σήμερα, Δήμο Βόλου. Στα μπάζα και η πινακίδα της Ήπιας Κυκλοφορίας, που ήταν σ’ αυτή τη θέση από το 1994…

Θα τα ξαναπούμε, να είστε καλά. Γεια σας.

(δημοσιεύτηκε στην 123χρονη (1898-2020) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Παρασκευή 29.05.2020, αρ.φύλλου 37.129)

κυκλο-φ-οριακα 1014, 20 Μαΐου 2020

τα ...καλά του κορωνοϊού, Πλατεία Αναύρου, απογευματάκι

Και πάλι εδώ, η στήλη παρούσα. Και επί των επάλξεων, καθότι δεν κατατάσσει τον εαυτό της ούτε στους συνωμοσιολόγους (όντως υπάρχουν πολλοί τέτοιοι…), ούτε στους εγκάθετους (από ποιον και γιατί;), ούτε και στους μπαχαλάκηδες (έχουμε κι άλλους χαρακτηρισμούς…), αλλά στους Ενεργούς Πολίτες τα τελευταία τουλάχιστον 37 χρόνια ως «γέννημα-θρέμμα» αυτής της όμορφης πόλης,. Επί των επάλξεων, λοιπόν, στις πολεμίστρες των κάστρων, των κάστρων που πολιορκούνται από παντού και από μεγάλους συνασπισμούς δυνάμεων.

Πολιορκείται το μυαλό μου, συμπολίτες. Ολοκληρωμένη Εγκατάσταση Διαχείρισης Αποβλήτων (ΟΕΔΑ) Βόλου ονοματίζεται το εργοστάσιο παραγωγής SRF σε ένα ολοσέλιδο άρθρο ολοφάνερα γραμμένο από άλλους (αλήθεια, ξέρει κανείς ποιος ή τι υπάρχει πίσω από αυτή την «επένδυση» των 40τόσων εκατομμυρίων;) που ξεκινάει με επιστημονικοφανείς απόψεις και καταλήγει με τον γνωστό λεξιλογικό πλούτο του γνωστού κονδυλοφόρου. Όλα ωραία και στο βάθος κήπος. Και ο καρκίνος μέσα μας.

Κι εκείνο που με στενοχώρησε ακόμη περισσότερο, συμπολίτες, είναι το να ακούω τον εξαίρετο Γιατρό-Χειρουργό και Άνθρωπο, που έχει χρόνια ολόκληρα ζήσει τα προβλήματα του καρκίνου στο Νοσοκομείο της πόλης μας, να τραυλίζει ως βουλευτής δικαιολογίες στο ραδιόφωνο υπερασπιζόμενος την κατασκευή αυτού του εργοστασίου. Το λέω με κάθε ειλικρίνεια: λυπήθηκα. Κι αν ο ίδιος διαβάσει αυτές τις γραμμές είμαι βέβαιος ότι θα κατανοήσει την λύπη μου.

Το επόμενο είναι η τροπολογία «…για προσωρινούς ποδηλατοδρόμους και πεζοδρόμους», η οποία, όπως δήλωσε ο άριστος υπουργός κ.Χατζηδάκης «…ακολουθεί το παράδειγμα πολλών ευρωπαϊκών πόλεων και είναι ένα ακόμη όπλο ενάντια στη διασπορά του κορωνοϊού. Έτσι περιορίζουμε τον συγχρωτισμό κατά τις μετακινήσεις. Ταυτόχρονα όμως ενθαρρύνουμε το ποδήλατο που είναι το πιο φιλικό στο περιβάλλον μέσο μετακίνησης ... Οι πόλεις μας έχουν ανάγκη από περισσότερο ελεύθερο χώρο για πεζούς και ποδηλάτες». Σπουδαία ακούγονται αυτά. Το ρεπορτάζ αναφέρει ότι θα δίνεται η δυνατότητα στους Δήμους με απόφαση της Επιτροπής Ποιότητας Ζωής α) να δημιουργούνται προσωρινοί διάδρομοι κίνησης πεζών β) να δημιουργούνται προσωρινοί ποδηλατόδρομοι γ) να γίνεται προσωρινός χαρακτηρισμός ως πεζοδρόμων τοπικών οδών με αυξημένη κίνηση πεζών και συγκεντρωμένες χρήσεις εστίασης προκειμένου να εξασφαλίζεται ο απαραίτητος χώρος για την ανάπτυξη τραπεζοκαθισμάτων και για την ασφαλή κίνηση των πεζών, συμπεριλαμβανομένων των ΑμεΑ και των εμποδιζόμενων ατόμων και δ) να δημιουργούνται «περιοχές ήπιας κυκλοφορίας» σε τοπικές οδούς ή σε περιοχές κατοικίας. Αυτά τα ακόμη πιο σπουδαία και … προσωρινά. Εκπονείται και οδηγός εφαρμογής, μεταξύ άλλων «…για την δημιουργία προσωρινών επεκτάσεων πεζοδρομίων για ανάπτυξη τραπεζοκαθισμάτων…» και λοιπά. Θα περιμένω το οδηγό για να μάθω κι εγώ πώς γίνεται η προσωρινή επέκταση πεζοδρομίου μέσα στον κυκλοφορούμενο χώρο μιας οδού, να καταλάβω τι είναι και πού ορίζεται ένας προσωρινός ποδηλατόδρομος, πώς θα εξασφαλίζεται η ασφαλής κίνηση των πεζών, συμπεριλαμβανομένων των ΑμεΑ και των εμποδιζόμενων ατόμων. Κι ύστερα θα περιμένω εναγωνίως την εφαρμογή. Διότι ναι μεν μπορώ να δεχτώ ότι οι προθέσεις των συναδέλφων Δ.Οικονόμου και Ε.Μπακογιάννη του Υπουργείου (που έχω την τύχη να τους γνωρίζω προσωπικά) είναι οι πιο αγαθές, η εφαρμογή όμως θα δείξει υπέρ ποίων, τελικά, θα λειτουργήσει: των πολιτών ή των τραπεζοκαθισμάτων;

Κωνσταντίνου και Ελένης αύριο. Χρόνια πολλά σε όλες και όλους, κόσμος και ντουνιάς! Γιορτή και για την πιο επιτυχημένη σειρά αυτοτελών επεισοδίων της ελληνικής τηλεόρασης: το «Κωνσταντίνου και Ελένης» με τον Χάρη Ρώμα-Κωνσταντίνο Κατακουζηνό και την Ελένη Ράντου-Ελένη Βλαχάκη στους βασικούς ρόλους και μια πλειάδα ηθοποιών στα 68 επεισόδια στις σεζόν 1998-99 (33) και 1999-2000 (35). Από το 2000 μέχρι σήμερα τα επεισόδια αυτά παίζονται καθημερινά! Τα έχουμε μάθει οικογενειακώς άπαντες απ’ έξω, παρ’ όλ’ αυτά συνεχίζουμε να τα βλέπουμε και σας τα συνιστούμε ανεπιφύλακτα, για ένα ευχάριστο μεσημεράκι – συνήθως προβάλλονται κατά τις δύο το μεσημέρι, και δεν είναι στον ΣΚΑΪ. Ο οποίος ΣΚΑΪ, παρεμπιπτόντως, απτόητος συνεχίζει το τούρκικο σήριαλ…

Άντε με το καλό, λοιπόν. Άνοιξαν και οι παραλίες, οι εκκλησίες και τα σχολεία, επιταχύνεται η εστίαση, με τον τουρισμό δεν έχω καταλάβει ακόμη τι πρόκειται. Θα το μάθουμε κι αυτό. Γεια σας.

Η φωτογραφία αποτυπώνει τα …καλά του κορωνοϊού, αρχές Μαΐου, απογευματάκι.
(δημοσιεύτηκε στην 123χρονη (1898-2020) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 20.05.2020, αρ.φύλλου 37.121)

κυκλο-φ-οριακα 1013, 13 Μαΐου 2020

Δημαρχείο Βόλου 11.05.2020

«Κι όπου φοβάται φωνή ν’ ακούει απ’ το λαό / σ’ έρημο τόπο ζει και βασιλεύει / κάστρο φυλάει ερημικό / έχει το φόβο φυλαχτό / όπου φοβάται φωνή ν’ ακούει απ’ το λαό» από το «Μεγάλο μας Τσίρκο», από τον θίασο Καρέζη-Καζάκου, με πρεμιέρα 22.06.1973 (μέσα στη χούντα…), σε στίχους Ιάκωβου Καμπανέλλη και μουσική Σταύρου Ξαρχάκου – μάλιστα, αυτουνού, τον οποίο ειρωνεύτηκαν οι δύο ανύπαρκτοι υπουργοί προπαγάνδας και «πολιτισμού» και τους έκραξε μέχρι και η υπερσυντηρητική ΕΣΤΙΑ!

Στην προκείμενη περίπτωση το ερημικό κάστρο είναι το Δημαρχείο του Βόλου, είναι γνωστό ποιος φοβάται (τρέμει…) ν’ ακούει τη φωνή του λαού (συνήθως μιλάει μόνος του…), και επιστρατεύει διμοιρία ΜΑΤ να τον προστατεύει. Τελείως απαράδεκτη εικόνα, απόγευμα Δευτέρας 11 Μαΐου 2020, ολόκληρη η τοπική ηγεσία της Αστυνομίας και διμοιρία ΜΑΤ με πλήρη εξοπλισμό, μέχρι αντιασφυξιογόνες μάσκες – τουτέστιν έτοιμη για ρίψη δακρυγόνων, να φυλάνε τις πύλες των ανακτόρων μπας και κάνουν έφοδο οι επικίνδυνοι Πολίτες. Ντροπή μεγάλη, που είναι σίγουρο πως η Ιστορία την καταγράφει, μαζί με άλλες παρόμοιες τα τελευταία, δυστυχώς, χρόνια. Επειδή παρ’ όλο που η μνήμη των Βολιωτών είναι αποδειγμένα ασθενής και τα αντανακλαστικά εξασθενούν ομοίως, είναι βέβαιο ότι καμία προηγούμενη δημοκρατικά εκλεγμένη Δημοτική Αρχή δεν απαγόρεψε την είσοδο των Πολιτών στο Σπίτι τους, το Δημαρχείο. Ντροπή! και δεν είναι, δυστυχώς, η μόνη…

Η μέσα ντροπή των αποφάσεων, βέβαια, είναι μεγαλύτερη. Αναρωτιέμαι συχνά τι πρέπει να γίνεται για να πεισθούν κάποιοι που παίρνουν αποφάσεις (decision makers τους λένε οι αγγλοσάξονες) ότι παίρνουν λανθασμένες αποφάσεις. Τι μπορεί να πείσει τον επικίνδυνο κύριο Τραmp ότι ο κορωνοϊός είναι επικίνδυνος ή ότι η κλιματική αλλαγή είναι ακόμη πιο επικίνδυνη. Παρόμοιες συμπεριφορές βιώνουμε και στην πόλη μας, με βάση και το εκλογικό αποτέλεσμα. Υπάρχει αλαζονεία, το πρώτο από τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα – θυμίζω τα υπόλοιπα κατά σειρά: ζηλοφθονία, οργή, οκνηρία, απληστία, λαιμαργία και λαγνεία.

Δημοτικό Συμβούλιο Νέας Ιωνίας 31.01.1992

Σε πλήρη αντίθεση με την πρώτη φωτογραφία, η δεύτερη. Απαθανάτισε μία από τις καλύτερες και δημοκρατικότερες διαδικασίες που συνέβησαν σ’ αυτό το Πολεοδομικό Συγκρότημα: 31 Ιανουαρίου 1992, συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Νέας Ιωνίας μαζί με τους συντελεστές της μελέτης «Το Όνειρο του Κραυσίδωνα» – μιας μελέτης που οδήγησε 2 χρόνια αργότερα, το 1994 με χρηματοδότηση από το ευρωπαϊκό πρόγραμμα LIFE, στην κατασκευή και λειτουργία μέχρι σήμερα της Περιοχής Πειθαρχημένης Κυκλοφορίας της οδού Καραμπατζάκη.

Άλλα χρόνια, άλλα ήθη, χρόνια όπου ο άνθρωπος έμπαινε σε προτεραιότητα, ήθη δημοκρατίας και συναδέλφωσης. Αλλά αυτοί που διοικούν σήμερα την πόλη κι αυτοί που τους συμβουλεύουν (πολύ περισσότερο…) δεν ζούσαν τότε εδώ… Στις 19 Μαΐου 2020, μετά από δύο αναβολές, εκδικάζεται στο Συμβούλιο της Επικρατείας προσφυγή κατά των καταστροφικών σχεδίων της Δημοτικής Αρχής. Κάτι ανάλογο υποθέτω ότι θα γίνει και με την προχθεσινή απόφαση κεκλεισμένων των θυρών και των στομάτων για την καύση των απορριμμάτων.

Δύο ακόμη «θεματάκια» για σήμερα, τώρα που επέρχεται, σταδιακά, η νέα κανονικότητα.

Μία παρενέργεια, ας πούμε, του κορωνοϊού είναι τα σκουπίδια στους δημόσιους χώρους. Φίλος μου έστειλε φωτογραφίες από τον κυματοθραύστη (αναρτημένες στο ιστολόγιο), όπου αποτυπωνόταν ένας ενιαίος σκουπιδότοπος. Πάνε κι οι καμπάνιες για τα πλαστικά μιας χρήσης, τα καλαμάκια, την ανακύκλωση γενικώς. Η αδήριτη ανάγκη των νεοελλήνων για καφέ, νερό ή άλλο ποτό και πάσης φύσεως εδέσματα σε «τέικ αγουέι» διαδικασίες (αγγλιστί take away=πάρε μακριά) είναι βέβαιο ότι καταρρακώνει όλα τα μοντέλα διαχείρισης απορριμμάτων.

Το δεύτερο έχει μια σχέση με το πρώτο. Λέω για την συζητούμενη ΠΝΠ περί λειτουργίας καταστημάτων εστίασης αποκλειστικά σε υπαίθριους χώρους, με την οποία θα παρέχεται η δυνατότητα μέχρι και διπλασιασμού του αριθμού των τραπεζοκαθισμάτων, μέχρι και πεζοδρόμησης οδών (τι άλλο θ’ ακούσω, Παναγία μου!) προκειμένου να μπορέσουν να αναπτυχθούν αυτά τα «επαρκή» τραπεζοκαθίσματα. Και στην πόλη που ζούμε, όπου η τοιούτου είδους ασυδοσία «εξ ορισμού» κυριαρχεί αλλά και στηρίζει (…), προσπαθώ να φαντασθώ, μαντάμ, τι μετ’ εμποδίων διαδρομές θα κάνουμε, κι όχι μόνο στους πεζοδρόμους.

Αυτά θα τα ξαναπούμε. Να μην επαναπαύεστε και να μην πλένετε τα χέρια σας «σχολαστικά» αποποιούμενοι πάσης ευθύνης. Γεια σας.

Η πρώτη φωτογραφία είναι στο Δημαρχείο 11.05.2020 και η δεύτερη στο ΔΣ Νέας Ιωνίας 31.01.1992.
(δημοσιεύτηκε στην 123χρονη (1898-2020) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 13.05.2020, αρ.φύλλου 37.115)