κυκλο-φ-οριακα 1098, 31 Μαρτίου 2022

 

Καλημέρα, με μία ημέρα καθυστέρηση πολίτες αυτής της χώρας με την καταπληκτική ποιότητα ζωής. Κι ο λόγος αυτής της καθυστέρησης ήταν το διαδίκτυο. Το οποίο αιφνιδίως, άνευ προειδοποιήσεως και άνευ λόγου και αιτίας πήρε μαζί του και το σταθερό τηλέφωνο (ή τούμπαλιν…) και απεχώρησε από την οικία μας και μας άφησε σύξυλους, εμένα και την Ηλέκτρα. Βεβαίως φιλοσοφήσαμε δεόντως, πώς καταντήσαμε έτσι που κρεμόμαστε από τις βουλήσεις του κάθε καλώδιου και του κάθε καλωδιάρχη (πώς λέμε ολιγάρχη…), τι ωραία όταν ήμασταν ελεύθεροι (παρ’ όλα όσα μας λένε τώρα περί ελευθερίας των «μέσων»…) όμως η Ηλέκτρα σφόδρα εταράχθη διότι την ώρα που συνέβη η πλήρης αποσύνδεση (το λες και μπλακάουτ…) εκείνη διάβαζε υπολογιστικώς ένα θέμα περί των αζόφ-ναζί της Ουκρανίας και σκέφθηκε δολιοφθορείς και «χάκερς» ανωτάτου επιπέδου που μας παρακολουθούν (μήπως ψέματα είναι…;) όμως είχε δουλειά να κάνει και να στείλει/πάρει αρχεία και άλλα πολλά εργασιακά σε επικοινωνία με διάφορες επιχειρήσεις (ο «πανδημικός» νεολογισμός, αν έχετε ακουστά: τηλεργασία…) κι έμεινε, φερ ειπείν (που έλεγε κι ο Βουτσάς στο μνημειώδες «Ο Θόδωρος και το δίκαννο»…) άν-εργη και ως γνωστόν αργία μήτηρ πάσης κακίας. Εγώ δε έγινα έξω φτερνών (κατά Δέσποινα Στυλιανοπούλου, ετών 90 πλέον…) και εγκατέλειψα την οικογενειακήν εστίαν προς αναζήτησιν παρηγορίας στην γαλήνια θάλασσα. Ενημερωθείς περί του συμβάντος ο καλωδιάρχης (πάροχος κατά την σύγχρονη ορολογία…) απεφάνθη ότι επρόκειτο περί «καλωδιακής βλάβης» και ότι «εντός 36 ωρών» (!) θα μας επεσκέπτετο αρμόδιος τεχνικός. Περί ώραν 3^ην μεσημβρινήν αιφνιδίως, άνευ προειδοποιήσεως και άνευ λόγου και αιτίας τηλεφωνία και internet αποκαταστάθηκαν αυτοβούλως και χωρίς προφανή ανθρώπινη παρέμβαση – οπότε η Ηλέκτρα εθριάμβευσε δηλώσασα ότι οι «χάκερς» αφού μας ξετίναξαν με ιδεολογικούς, περιουσιακούς, εργασιακούς, υγειονομικούς, οικογενειακούς, φιλικούς και λοιπούς ελέγχους μας επέτρεψαν να συνεχίσουμε ευρύθμως, τρόπον τινά, την (όποια, τέλος πάντων...) ζωή που κάνουμε. Και πες εσύ ότι δεν είναι έτσι! Αυτά.

Αυτά, συμπολίτες, και μη μου πείτε ότι δεν έχετε κι εσείς αντιμετωπίσει παρόμοιες καταστάσεις. Όπου καταλαβαίνει ο ανθρωπάκος (εγώ, εσείς, η κάθε Ηλέκτρα…) πόσο ασήμαντος είναι μέσα σ’ αυτό το (υπερ)τεράστιο γίγνεσθαι της παγκοσμιοποιημένης δήθεν ελευθερίας. Πώς το έλεγε ο Νίκος Γκάτσος; «Να συνοδέψουνε την βλακεία στην τελευταία της κατοικία».

Την επομένη της Εθνικής Επετείου μας η στήλη οικογενειακώς βρέθηκε στο Ίδρυμα Β.&Μ. Θεοχαράκη, στην Αθήνα, όπου εκτίθενται μέχρι τις 19 Ιουνίου 148 έργα του υπερρεαλιστή ζωγράφου και ποιητή Νίκου Εγγονόπουλου, μεγάλου θιασώτη του «Βολιώτη Γεωργίου Ντε Κίρικο», με τα δικά του λόγια. Όπως γράφει εισαγωγικά και ο επιμελητής της έκθεσης κ. Τάκης Μαυρωτάς «ο Εγγονόπουλος με λογισμό και όραμα, κινείται από το παρόν στο παρελθόν, από το όνειρο στον μύθο και από την πραγματικότητα στη φαντασίωση» με φιγούρες όλο κίνηση χωρίς πρόσωπα και με έντονα και φωτεινά χρώματα. Απολαύσαμε ομορφιά ψυχής και ελευθερία έκφρασης. Στον πίνακα που επιλέξαμε για σήμερα (όχι τυχαία…) με τίτλο «Αργώ», ζωγραφισμένο το 1948, η θάλασσα κι ο ουρανός, με τα κλασικά «σύννεφα Εγγονόπουλου», έχουν υπέροχες διαβαθμίσεις του μπλε.

Διότι κάπως πρέπει να φροντίζουμε την ισορροπία της ψυχής μας, αγαπητοί και αγαπητές. Αν αφεθούμε στη «μαγεία» των μέσων και, κυρίως, της τηλεόρασης χαθήκαμε, τελειώσαμε, πορτοσάλτες, πρετεντέρηδες, χατζηνικολάοι και λοιποί συγγενείς θα μας ρουφήξουν κυριολεκτικά το μεδούλι. Ούτε σε μια συναυλία ειρήνης με τριάντα τέσσερεις (34) συμμετέχοντες καλλιτέχνες δεν θα μας αφήνουν να πάμε, τους έλειψαν οι δηλωτικές της συμπαθείας σημαίες... Κι εγώ να θυμάμαι τις πορείες ειρήνης, χωρίς καθόλου σημαίες, με μοναδικό σύμβολο το σήμα της ειρήνης. Άλλα χρόνια…

Κι αν προσέξουμε καλά θα δούμε ότι όλο αυτό που γίνεται με την εχθρότητα και την απροκάλυπτη αμετροέπεια απέναντι στην Ρωσία έχει σαφέστατα και μόνο οικονομικά κίνητρα, απολύτως τίποτε άλλο. Εξοπλισμός της Γερμανίας (μπρρρρ!...) και των συγγενών δυνάμεων, υγροποιημένο φυσικό αέριο (το περιβόητο LNG...) από τους ex officio προστάτες πάσης Δημοκρατίας Αμερικανούς, ανοιχτή και επίσημη πρόσκληση της Τουρκίας για ρωσικές επενδύσεις (είδατε που σας έλεγα την προηγούμενη φορά πώς κινείται ο Ηγέτης του Ντολμά Μπαχτσέ, πώς αναδεικνύει σταδιακά και με σχέδιο την χώρα του σε παγκόσμιο ρυθμιστικό παράγοντα, σεβαστό από όλους – κάντε μια αντιπαραβολή με τον δικό μας που έσπευσε πρώτος να στείλει όπλα και να καμαρώνει κιόλας και μετά ούτε καν ένα απλό προνόμιο, όπως η Ισπανία και η Πορτογαλία, δεν κατάφερε να εξασφαλίσει…). «Για τα λεφτά τα κάνεις όλα, για τα λεφτά δε μ’ αγαπάς…» τραγούδησε το 1993 ο Αντύπας.

Τελευταία η στήλη εκτρέπεται σε κοινωνικοοικονομικογεωπολιτικά θέματα μάλλον, καθώς φαίνεται ότι ζηλοί (εκ του ρήματος ζηλόω-ζηλώ, με περισπωμένη…) την δόξαν των διεθνολόγων και λοιπών αναλυτών, Σάββα και Υιού συμπεριλαμβανομένων. Ίσως είναι της μοίρας μας γραφτό, τώρα που ο Άρχων και ο Καθηγητής με τους παρατρεχάμενούς τους έχουν επιλύσει άπαντα όλα τα κυκλοφοριακά προβλήματα της πόλεως ταύτης και ο έτερος Μέγιστος, ο εκ Λαρίσης, έχει αποκαταστήσει απανταχού της Θεσσαλίας και δια παντός τις επικοινωνίες των ανθρώπινων κοινοτήτων.

Ένα κυκλοφοριακό με τριβελίζει τελευταία: τα κράνη των πάσης φύσεως μηχανόβιων. Στο πλαίσιο του γενικού κοινωνικού ξεχαρβαλώματος (παρά τις ποικίλες κορώνες…) οι αναβάτες που κυκλοφορούν χωρίς κράνος ασφαλείας έχουν σημαντικά αυξηθεί. Ποιος νοιάζεται; Κι εγώ αναγκαστικά αναπολώ τον Δημήτρη Κατσίκα…

Γεια σας και χαρά σας και κάθε καλό στην αφεντιά σας.

(δημοσιεύτηκε στην 125χρονη (1898-2022) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Πέμπτη 31.03.2022, αρ.φύλλου 37.684)

κυκλο-φ-οριακα 1097, 23 Μαρτίου 2022

 

Καλημέρα, Καλή Άνοιξη πολίτες αυτής της χώρας με την καταπληκτική ποιότητα ζωής.

Ένα ακόμη τραγούδι κυκλοφορεί στο μυαλό μου αυτές τις δύσκολες μέρες. Είναι η «Ελλαδογραφία», σε στίχους Νίκου Γκάτσου, μουσική Μάνου Χατζιδάκι και εκτέλεση από τον Μίκη Θεοδωράκη στον δίσκο «Τα παράλογα», 1976. Λίγο τραγούδι, λίγο αφήγηση, μια χορωδία στα ιντερμέδια, ένα δηκτικό σχόλιο, μια κατάθεση ψυχής των μεγάλων της Ελληνικής Μουσικής για την Ελληνική Πραγματικότητα, που καταλήγει, χορωδιακά, ως εξής:

«Πότε θ’ ανθίσουνε τούτοι οι τόποι / Πότε θα ‘ρθούνε καινούργιοι ανθρώποι / να συνοδέψουνε την βλακεία / στην τελευταία της κατοικία»

Τόσα χρόνια πέρασαν, όλοι οι μεγάλοι έφυγαν κι ακόμα ν’ ανθίσουνε τούτοι οι τόποι, καθώς οι καινούργιοι ανθρώποι είναι χειρότεροι απ’ τους παλιούς και η βλακεία είναι πια εδραιωμένη κι οριστικά αθάνατη…

Εαρινή ισημερία προχθές, εθνική επέτειος μεθαύριο, και ο Μάρτιος βαδίζει προς το τέλος του. Και λέγοντας για Εθνική Εορτή ο νους μου πηγαίνει στην ένδοξη Ελληνική Σημαία μας, που καθορίστηκε ακριβέστατα ποια είναι και πώς κατασκευάζεται με τον Νόμο 851/1978 (ΦΕΚ Α 233/22.12.1978): Άρθρον 1. (πολυτονικά γραμμένο) Εθνική Σημαία: 1. Η Εθνική Σημαία της Ελλάδος είναι κυανόλευκος, σύγκειται εξ εννέα ίσου πλάτους οριζοντίων ταινιών, εξ ων αι πέντε (5) κυαναί και αι τέσσερες (4) λευκαι ούτως ώστε η άνω και η κάτω ταινία να είναι κυαναί, αι δε άλλαι εναλλάξ λευκαί και κυαναί. 2. Εις την άνω προς τον ιστόν ή κοντόν γωνίαν υπάρχει όρθιος λευκός ισοκέραιος σταυρός εκτεινόμενος μέχρι των τεσσάρων πλευρών του περιέχοντος αυτόν κυανού τετραγώνου καταλαμβάνοντος εκ των άνω προς τα κάτω τρεις ταινίας κυανάς και δύο λευκάς. 3. Το πλάτος των κεραιών του σταυρού είναι ίσον προς το των ταινιών. Η αναλογία του πλάτους προς το μήκος της Σημαίας είναι δύο (2) προς τρία (3), η δε της ταινίας προς το ένατον του πλάτους. Άρθρον 8. Ποινικαί κυρώσεις: Οι μη συμμορφούμενοι προς τας διατάξεις του παρόντος νόμου… τιμωρούνται δια κρατήσεως μέχρι δύο (2) μηνών ή προστίμου κλπ.

Έτσι έχουν τα πράγματα αγαπητοί φίλοι. Κι όσοι αισθάνονται πολύ Έλληνες (Ελληναράδες αυτό-αποκαλούνται…) και επιμένουν να χρησιμοποιούν την παλαιότερη σημαία, αυτή που κάποτε χαιρετούσαμε ως «της πατρίδος μου η σημαία έχει χρώμα γαλανό και στη μέση χαραγμένο έναν κάτασπρο σταυρό», θεωρώντας όλους εμάς τους υπόλοιπους λιγότερο Έλληνες, διαπράττουν ποινικά κολάσιμη πράξη σύμφωνα με τον γραπτό Νόμο και ασέβεια προς το Σύμβολο σύμφωνα με τους άγραφους Νόμους. Αλλά μάλλον θεωρούν ότι βρίσκονται υπεράνω των Νόμων απάντων…

Κι αυτά σε μια περίοδο όπου τα πιο αντιδραστικά στοιχεία των σύγχρονων κοινωνιών σε όλον τον κόσμο διαγκωνίζονται με έπαθλο το προφανές: ποιος είναι πιο αντιδραστικός από τους άλλους.

Ήρθε και ο Υπουργός Οικονομικών στον Βόλο, δεν κατάλαβα γιατί ήρθε, πάντως ήρθε. Και το μόνο ουσιαστικό που δήλωσε ήταν ότι έχουν αυξηθεί οι καταθέσεις των Βολιωτών στις Τράπεζες!! Θυμάστε που γράφαμε την προηγούμενη Τετάρτη ότι η ακρίβεια είναι «…παράγωγο της αχαλίνωτης κερδοσκοπίας και κερδολαγνείας της φιλελεύθερης οικονομίας μας (τρομάρα μας!). Κι επειδή όλα τα κακά πάνε μαζί (τα παραπάνω ποδάρια του διαβόλου που λέγαμε…) να! ξεμύτισαν και οι Τράπεζες κι άρχισαν τις «μεγάλες προσφορές» δανείων – σε απλά ελληνικά μυρίστηκαν πως υπάρχει χρήμα στα σεντούκια και τα στρώματα κι είπαν να βουτήξουν το κουτάλι…», πλέον το έχουν ομολογήσει τόσο ο Υπουργός Οικονομικών όσο και ο ομογάλακτός του Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος. Βουρ στον πατσά! Και για τα μάτια του κόσμου, που ναρκώνεται όλο και περισσότερο με τις ασταμάτητες πολεμικές εικόνες, δώσε 3 μήνες επί 13 ευρώ = 39 ευρώ ως βοήθημα για καύσιμα.

Σε τοπικό επίπεδο επιβεβαιώθηκε η «δυσκολία» με τους κυκλικούς κόμβους στο Νεκροταφείο, καθώς απορρίφθηκαν και από τα θεσμοθετημένα όργανα για την προστασία των Νεωτέρων Μνημείων. Και βέβαια ο Άρχων αποκάλεσε τους αρμοδιους Μηχανικούς «νούμερα» και με το γνωστό πια στυλάκι δήλωσε ότι αν δεν δικαιωθεί η ένστασή του ξέρει αυτός, «…ο κόμβος θα κατεβεί με ελικόπτερο στη 1 η ώρα το βράδυ και άντε γεια.» κατά την προσφιλή διάλεκτο των γηπέδων. Ωραία.

Φουρτούνα και στον Οργανισμό Λιμένος Βόλου, φεύγει-δεν φεύγει, έρχεται-δεν έρχεται, τελικά παραιτήθηκε με σοβαρές αιχμές η Βολιώτισσα Πρόεδρος, ήρθε ένας μη Βολιώτης Πρόεδρος, «παύθηκε» ο εκπρόσωπος του Δήμου, πάμε φουλ για το ξεπούλημα του λιμανιού. Απορίας άξιον: είναι ελλειμματικό το λιμάνι του Βόλου, δεν έχει επαρκή έσοδα, δεν τα βγάζει τα λεφτά του και πρέπει να το διώξει από πάνω του το σεβαστόν Υπουργείον Εμπορικής Ναυτιλίας; Ή, απεναντίας, είναι προσοδοφόρο και απλά πρέπει να το χαρίσουν σε κάποιο φιλαράκι όπως έκαναν π.χ. με τον ΟΠΑΠ, τον Πειραιά, τον ΟΤΕ, τον ΟΣΕ, τη ΔΕΗ και τέλος δεν έχει αυτός ο κατάλογος των ιδιωτικοποιήσεων.

Κι ο πόλεμος καλά κρατεί, με τους εγκληματίες πολέμου να πάνε και να ‘ρχονται ένθεν κακείθεν. Ένας ατέλειωτος βομβαρδισμός, τόσο με βόμβες, ρουκέτες κι άλλες φονικές εφευρέσεις, όσο και με εικόνες στις οποίες κανείς δεν ξέρει τι είναι αληθινό και τι ψεύτικο. Εδώ και 25 ημέρες πλέον…

Αυτά προς το παρόν, και καλά ξεμπερδέματα να έχουμε. Χωρίς πόλεμο. Γεια σας.

Στην φωτογραφία ο (γνωστός) πίνακας του Θεόδωρου Βρυζάκη (1814-1878) «Η Ελλάς ευγνωμονούσα» (1858).

(δημοσιεύτηκε στην 125χρονη (1898-2022) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 23.03.2022, αρ.φύλλου 37.678)

κυκλο-φ-οριακα 1096, 16 Μαρτίου 2022

Καλημέρα, Καλή Τετάρτη πολίτες αυτής της χώρας με την καταπληκτική ποιότητα ζωής.

«Η ελπίδα μας χαμένη / και η μοίρα μας γραμμένη / στου διαβόλου το κιτάπι / να του βγει το μάτι» είναι το ρεφραίν που τραγούδησε ο Δημήτρης Μητροπάνος σε στίχους και μουσική Βαγγέλη Κορακάκη το 1998. Και το πρώτο κουπλέ λέει «Έτυχε να με γεννήσεις / και ζωή να μου χαρίσεις / στον πιο δύσκολο καιρό / μάνα πού ζω;». Έτσι απλά, σεμνά και ταπεινά, ένας λαϊκός ποιητής κι ένας μεγάλος τραγουδιστής είπαν ξανά όλη την αλήθεια. Κι αν δεν του βγει του διαβόλου το μάτι (που δεν το βλέπω κι εύκολο…) πολύ φοβάμαι ότι θα μας πάρει και θα μας σηκώσει.

«Να μην τον μελετάω», μου ‘λεγε πάντα η Μητέρα, κι εγώ την άκουσα, δεν τον μελετάω. Απλώς τον βρίσκω διαρκώς μπροστά, να ‘χει παντού χωμένο ένα από τα πολλά ποδάρια του και να ανασκαλεύει τα σωθικά του κόσμου. Κάτι τέτοιο δεν είναι ο πόλεμος; Τίνος έργο είναι ο πόλεμος; Ποδάρια του δεν είναι όλα αυτά τα μικρά κι ασήμαντα ανθρωπόμορφα όντα που προκαλούν τον αλληλοσπαραγμό εντός και εκτός πεδίου; Όλα γραμμένα στο μεγάλο κιτάπι. Κι όπως έγραψε κι ο σπουδαίος γερμανός δραματουργός Μπέρτολτ Μπρεχτ (Bertolt Brecht 1898-1956):

Ο πόλεμος που έρχεται (παρέμβαση δική μου: που άρχισε) / δεν είναι ο πρώτος. Πριν απ’ αυτόν / γίνανε κι άλλοι πόλεμοι. / Όταν τελείωσε ο τελευταίος, / υπήρχαν νικητές και νικημένοι. / Στους νικημένους, ο φτωχός λαός / πέθαινε από την πείνα. Στους νικητές / ο φτωχός λαός πέθαινε το ίδιο.

Κρατάω, πλέον, κλειστά τα μάτια και τα αυτιά σ’ αυτά τα ολοένα και πιο τρομακτικά και ταυτόχρονα τρομοκρατικά ρεπορτάζ από τα μέτωπα (ποια μέτωπα; ούτε μία σκηνή δευτερολέπτων αληθινού πολεμικού μετώπου δεν έχει παιχτεί ποτέ) ακατάπαυστα μεροληπτικά, ασύστολα προπαγανδιστικά, πλήρως σκοταδιστικά και, εν κατακλείδι, εξόχως τραγικά.

Προσπαθώ να συγκεντρωθώ στα δικά μας προβλήματα, που είναι σε κάποιον βαθμό απότοκα αυτού του πολέμου και σε κάποιον άλλον βαθμό παράγωγα της αχαλίνωτης κερδοσκοπίας και κερδολαγνείας της φιλελεύθερης οικονομίας μας (τρομάρα μας!). Κι επειδή όλα τα κακά πάνε μαζί (τα παραπάνω ποδάρια του διαβόλου που λέγαμε…) να! ξεμύτισαν και οι Τράπεζες κι άρχισαν τις «μεγάλες προσφορές» δανείων – σε απλά ελληνικά μυρίστηκαν πως υπάρχει χρήμα στα σεντούκια και τα στρώματα κι είπαν να βουτήξουν το κουτάλι. Το ίδιο κάνουν, τολμώ να πω εγώ, και οι «πάροχοι ηλεκτρικής ενέργειας», που από την άλλη μεριά αποφεύγουν να αποδώσουν στους Δήμους τα δημοτικά τέλη που εισπράττουν μέσω των λογαριασμών, το ίδιο, βεβαίως, και οι πάροχοι του φυσικού αερίου, όλοι ένα σόι, πλέον, όλοι απ’ όλα, ελάτε να πάρετε, ένας πουλάει μαζί και φωτοβολταϊκό (!!;;), το φιλελεύθερο Κράτος μας δυσκολεύεται να αποφασίσει να θέσει ξανά σε λειτουργία τις λιγνιτικές μονάδες (ποιος ξέρει τι δεσμεύσεις έχει αναλάβει…). Και στο μεταξύ ο κορωνοϊός, που πέρασε σε δεύτερη μοίρα στις ειδήσεις, λόγω πολέμου, ξαναδείχνει, μου φαίνεται, τα δόντια του.

Νέος κυκλικός κόμβος κατασκευάζεται στη συμβολή των οδών Σταδίου και Πολυμέρη (Ε.Ο. 34, Βόλου-Νεοχωρίου-Τσαγκαράδας-Χορευτού). Άξιον και δίκαιον. Με τους άλλους, τους «δίδυμους» στο Νεκροταφείο (κατά κόσμον Μαιάνδρου-Αναπαύσεως-Μελίνας Μερκούρη) τι ακριβώς γίνεται μετά τα όσα έχουν συμβεί; Νομίζω ότι βρέθηκαν κι άλλοι «κοπρίτες» που τους ξανα-απέρριψαν τους κόμβους και το θέμα οδεύει προς Αθήνα μεριά, προκειμένου να το καθαρίσουν τα εκεί φιλαράκια – έτσι λένε οι πληροφορίες μας, θέλει κανείς να απαντήσει; Επίσης έτυχε κι άκουσα προχθές πάλι κάτι πανηγυρισμούς περί του Δικαστικού Μεγάρου, του οποίου η μη πρόοδος οφείλεται, πλέον, σε κάποιους άλλους «κοπρίτες» δημοσίους υπαλλήλους. Συνέχεια με την κοπριά στο στόμα…

Και λέγοντας για κυκλικούς κόμβους, στις 25 Φεβρουαρίου άκουγα, όπως σχεδόν κάθε μέρα, το 1^ο Πρόγραμμα της ΕΡΤ και την εκπομπή «Το Πρώτο στην Περιφέρεια», με ειδήσεις από του 19 περιφερειακούς σταθμούς (μεταξύ των οποίων και ο δικός μας, από το 1948). Άκουσα λοιπόν ότι ο Δήμος Σερρών έχει υπογραμμένες συμβάσεις και ξεκινά την κατασκευή εννέα (9) κυκλικών κόμβων. Μάλιστα κυρίες και κύριοι. Εννέα. Στις Σέρρες. Κι εμείς που νομίζαμε πως έρχονται τουρίστες για να δουν τους σπάνιους κόμβους μας! Εννέα οι Σέρρες αδερφοί, μας πήρανε φαλάγγι, πάει ο τουρισμός.

Τώρα όμως προωθούμε και τον Αθλητισμό (πέραν του γνωστού ποδοσφαίρου, εννοείται). Κέντρο ο Βόλος, «Κόμβος», που έλεγε κι ο Φωτόπουλος στον Λογοθετίδη στον Σιδηροδρομικό Σταθμό της Θυμαριάς, στο μνημειώδες «Ούτε γάτα ούτε ζημιά» από το πολύ μακρινό 1955. Αθλητικό Κέντρο. Και βέβαια τουριστικός προρισμός, Αργώ και τα σχετικά. Κι όλα αυτά με έναν άλλον σταθμό, πλωτό, για υγροποιημένο φυσικό αέριο FSRU στον Παγασητικό κι ένα εργοστασιάκι SRF στην ΒΙΠΕ – αυτές οι συντομογραφίες, όλα τα λεφτά! ΟΧΙ στο LNG οπουδήποτε στον Παγασητικό, ΟΧΙ και στην παραγωγή και καύση σκουπιδιών. Όχι, συμπολίτες, γιατί αυτά τα «έργα» όχι μόνο δεν φέρνουν ανάπτυξη, αλλά με μαθηματική ακρίβεια φέρνουν υποβάθμιση. Κι ας λένε ό,τι θέλουν οι «ειδικοί» και τα παπαγαλάκια τους. Όχι.

Ά! και κάτι ακόμα μην ξεχάσω, επειδή διαβάζω ότι θα αλλάξει η ηγεσία του Οργανισμού Λιμένος ενόψει την ιδιωτικοποίησης από το ΤΑΙΠΕΔ: πριν από αυτή την ιδιωτικοποίηση, που δεν ξέρουμε τι είδους θα είναι, να δοθεί στον Δήμο Βόλου ολόκληρη η παράκτια ζώνη κι όχι μόνο το Πάρκο του Αγίου Κωνσταντίνου. Ολόκληρη, από τα παλιά ψαράδικα μέχρι το ΞΕΝΙΑ, ολόκληρη και ατόφια, με το κυκλοφορούμενο και το πεζοδρομημένο τμήμα της οδού Αργοναυτών. Πριν δούμε μπροστά μας κανένα κινεζάκι ή αμερικανάκι να μας ζητάει διόδια…

Αυτά προς το παρόν, και καλά ξεμπερδέματα να έχουμε. Χωρίς πόλεμο. Γεια σας.

Στην φωτογραφία ένας μουσικός του δρόμου. Για την ακρίβεια, ένας μουσικός της προκυμαίας. 

(δημοσιεύτηκε στην 125χρονη (1898-2022) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 16.03.2022, αρ.φύλλου 37.672)

κυκλο-φ-οριακα 1095, 9 Μαρτίου 2022

Καλημέρα και Καλή Σαρακοστή πολίτες αυτής της χώρας με την καταπληκτική ποιότητα ζωής, όπως δήλωσε  ο μεγάλος.

Μυστήριος ο καιρός της Καθαροδευτέρας, δεν ξέρω αν εσείς τον πετάξατε τον αητό σας, εμείς δεν. Εμείς βάλαμε κι ακούσαμε για μία ακόμη φορά τους «Χαρταετούς» του Μίκη Θεοδωράκη για το θεατρικό έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη «Η Γειτονιά των Αγγέλων», με τον Γιώργο Ζαμπέτα να «κεντάει» στο μπουζούκι, 4 Οκτωβρίου 1963 στο θέατρο «Κοτοπούλη-Ρεξ».

Μετά από αυτό και μερικά άλλα ψιλά στη δεκαετία του ’60 προέκυψε το χάος στην ελληνική μουσική γενικώς, μέχρι που εμφανίστηκε (επί λέξει) «ο πιο πετυχημένος Έλληνας τραγουδιστής και δημιουργός» Νίκος Βέρτης (προσέξτε το στα διαφημιστικά της τηλεόρασης, συνεχώς το μεταδίδουν). Είναι ένα αυθεντικό δείγμα υπερφίαλου ναρκισσιστικού υπερεγώ που απευθύνεται ούτε καν σε πολίτες-αμοιβάδες και, παρ’ όλα αυτά, κατακλύζει τα σαλόνια των Ελλήνων, διότι «ελευθερία έχουμε, ο καθένας λέει ό,τι θέλει». Και οι άλλοι, μεσούντος του ρωσο-ουκρανικού πολέμου, αποφάσισαν να μεταδίδουν καθεβραδινά μια σειρά «κωμωδία» με πρωταγωνιστή αυτό το ανθρωπάκι που επί 8 χρόνια υποδύεται τον πρόεδρο της Ουκρανίας – είναι προφανές ότι δεν έχει τέλος ο κατήφορος των ελληνικών μας τηλεοπτικών «μέσων» που συλλήβδην, ομοθυμαδόν και ακρίτως στηρίζουν Ουκρανία, ακριβώς με τον τρόπο που θα στήριζαν τα συμφέροντα των εργοδοτών η/και των χρηματοδοτών τους. Και οι εργοδότες/χρηματοδότες δίνουν αντάλλαγμα, η Ουκρανία η ίδια ή η Ευρωπαϊκή Ένωση τι αντάλλαγμα δίνει; Ιδού η Απορία, ιδού και το Δράμα.

Και αν κατάλαβα καλά ουδείς ετόλμησεν (μάλλον κατόπιν άνωθεν εντολών…) να μεταδώσει το ειδικά για την στάση της ελληνικής κυβέρνησης σχόλιο της εκπροσώπου του Υπουργείου Εξωτερικών της Ρωσίας Μαρίας Ζαχάροβα (υπάρχει, ευτυχώς, στο διαδίκτυο), που μεταξύ άλλων αναφέρει «…Σε αυτή τη βάση λαμβάνονται βαθύτατα εσφαλμένες, εγκληματικές αποφάσεις, συμπεριλαμβανομένης της αποστολής όπλων στην Ουκρανία. Στο τέλος τα όπλα θα στραφούν και εναντίον των αμάχων, συμπεριλαμβανομένων των Ελλήνων, τους οποίους τα ουκρανικά εθνικιστικά τάγματα χρησιμοποιούν ως ανθρώπινη ασπίδα και οι οποίοι έχουν ήδη πέσει θύματα αυτής της απάνθρωπης τακτικής…», «…διακηρύσσουν ως στόχο την απεξάρτηση από το ρωσικό φυσικό αέριο, οι αδιάκοπες προμήθειες του οποίου επί δεκαετίες αποτελούν σταθεροποιητικό παράγοντα για τον εθνικό ενεργειακό τομέα…» και «…Ουσιαστικά, για χάρη των ασαφών και αμφίβολων στόχων, η ηγεσία της Ελλάδας είναι έτοιμη να μηδενίσει την ίδια την κοινή μας ιστορική κληρονομιά, που μόλις χθες η ίδια χαρακτήριζε ως φυσικό της πλεονέκτημα στη συνεργασία με τη Ρωσία…». Αυτά τα ωραία. Ελευθερία έχουμε, ο καθένας λέει ό,τι θέλει κι ο επίσης «καθένας» αποκρύπτει ό,τι δεν τον βολεύει – ζούμε, άλλωστε, στην εποχή της υπερ-πληροφόρησης.

Από την άλλη πλευρά του Αιγαίου, βεβαίως-βεβαίως, ο αληθινός Ηγέτης (σε αντιδιαστολή με όποιον/όποια σκεφτείτε από τις χώρες και τις δομές της ΕΕ των κυρώσεων…) επικοινωνεί πρωί-μεσημέρι-βράδυ με τον Ηγέτη της Ρωσίας και πορεύεται αταλάντευτα πατώντας, όπως πάντα, σε δύο βάρκες.

Και γράφοντας για βάρκες ή βαρκούλες που αρμενίζουν μεταφερόμαστε αυθωρεί και παραχρήμα στην Κόλπο μας. Τον Παγασητικό μας. Σκαλίζω αυτή την περίοδο το παρελθόν μου στα θέματα Περιβάλλοντος σε τούτον τον τόπο και βρίσκω ένα μεγάλο κομμάτι δράσης μιας Συντονιστικής Επιτροπής για τη Σωτηρία του Παγασητικού, που με σύνθημα «Ο Παγασητικός πρέπει να ζήσει» οργάνωσε μια σειρά από μεγάλες δράσεις από το 1987 έως το 1990. Τότε που το δίκτυο αποχέτευσης και οι εγκαταστάσεις βιολογικού καθαρισμού ήταν ακόμη ημιτελείς, τότε που η αποστραγγιστική σήραγγα της Κάρλας έφερνε στην θάλασσα τα λύματα της αχυροκυτταρίνης, της οινοπνευματικής του Χατζηδήμα και όλα τα νιτρικά του κάμπου, τότε που συζητούνταν εγκατάσταση ναυπηγοεπισκευαστικής ζώνης στο λιμάνι. Βρίσκω τον εαυτό μου να μιλάει σε μεγάλη συγκέντρωση στην παραλία του Βόλου στις 9 Ιουλίου 1987, με συνθήματα, πανώ κι ενθουσιασμό! Αγώνας, συμπολίτες! Αγώνας, άρχοντες, που νομίζετε ότι μαζί μ’ εσάς δημιουργήθηκε αυτή η πόλη και οι υποδομές της. Αγώνας επιτυχής, με τη συνδρομή της Τοπικής Αυτοδιοίκησης κι όχι με διαρκείς κόντρες και υβρεολόγια, όπως συμβαίνει στις μαύρες μέρες που μας έχετε καταδικάσει, παρέα με τα αθηναίικα φιλαράκια σας.

Τώρα εγκρίθηκε, λέει, από το αρμόδιο Υπουργείο η εγκατάσταση πλωτού «υπεράκτιου σταθμού υποδοχής, προσωρινής αποθήκευσης και αεριοποίησης (FSRU) για υγροποιημένο φυσικό αέριο (LNG)». Στα κυκλο-φ-οριακα 1074, στις 29.09.2021 είχαμε αναφερθεί αρκετά σ’ αυτό το θέμα, τότε που οι σούπερ επενδυτές με την συνδρομή της σούπερ Αρχής μας και των λοιπών Συγγενών Δυνάμεων είχαν παρουσιάσει την σούπερ επένδυσή τους, αποκλείοντας κάθε άλλη φωνή που θα ήθελε να εκφράσει κάποια άποψη. Ελευθερία έχουμε, ο καθένας λέει ό,τι θέλει – λέμε τώρα…

Συμπολίτες, ας σοβαρευτούμε επιτέλους! Μας φαίνεται αδιανόητο να σκέφτεται έστω και ένας βολιώτης να εγκαταστήσει ένα τέτοιο τέρας μπροστά στα Πευκάκια. Έλεος! Οι «επενδυτές» βλέπουν χάρτες, οι αναπτυξιολόγοι βουλευτές και παρατρεχάμενοι βλέπουν «θέσεις εργασίας» μεταφραζόμενες σε ψηφαλάκια (και σιγά τις πολλές θέσεις…), οι άρχοντες βλέπουν κυρίως ποδόσφαιρο (play-out μια και καλή…), εμείς ζούμε εδώ, εμείς βλέπουμε την θάλασσά μας, εμείς αγωνιούμε και αγωνιζόμαστε γι’ αυτήν, εμείς πρέπει να την προστατέψουμε για μία ακόμη φορά. Ρητά και κατηγορηματικά και χωρίς τζιριτζάντζουλες: ΟΧΙ εγκατάσταση σταθμού για υγροποιημένο φυσικό αέριο στον Παγασητικό Κόλπο.

Τελεία και παύλα. «Αυτή η Θάλασσα είναι δική μας» 9 Ιουλίου 1987. Να είμαστε καλά, γεια σας.

(δημοσιεύτηκε στην 125χρονη (1898-2022) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 09.03.2022, αρ.φύλλου 37.666)

κυκλο-φ-οριακα 1094, 2 Μαρτίου 2022

Καλημέρα και πάλι πολίτες αυτής της χώρας με την καταπληκτική ποιότητα ζωής, όπως δήλωσε  ο μεγάλος.

Ο οποίος μεγάλος, ο παμμέγιστος, ο φόβος και ο τρόμος κάθε αχρείου Πούτιν (πανηγύρι χοντρό γίνεται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης…) έσπευσε να στείλει καλάζνικωφ στον στρατό της Ουκρανίας, τουτέστιν να εμπλέξει την Ελλάδα ευθέως σε πολεμικές επιχειρήσεις – και δεν μιλάμε για την λεγόμενη ανθρωπιστική βοήθεια, που βεβαίως ναι! και πολύ καλά θα έκανε να στείλει, και άφθονη, εφ’ όσον υπάρχουν οι οικονομικές δυνατότητες. Μιλάμε για όπλα, κι αυτό σημαίνει, στο δικό μου μυαλό, συμπολίτες, άμεση εμπλοκή. Κι αυτό, συμπολίτες, δεν προοιωνίζεται καλά μέλλοντα, η Ρωσία δεν είναι ένα κράτος παίξε-γέλασε.

Και καλόν μήνα Μάρτιο να έχουμε, τρέχει ο χρόνος, κι εμείς τον μάρτη μας, μη μας κάψει ο ήλιος, τον φορέσαμε. Πάντως η στήλη οφείλει να ομολογήσει ότι έπεσε έξω στην εκτίμηση ότι δεν θα γίνει πόλεμος. Όλες αυτές οι εκτιμήσεις, αναλύσεις κλπ. περιέχουν μεγάλο ποσοστό αβεβαιότητας (με εξαίρεση, ίσως, τις αναλύσεις του εκλεκτού κυρίου Σάββα…) και όταν ακούω-βλέπω να εκφέρονται τηλεοπτικώς με τέτοια αλαζονική βεβαιότητα πραγματικά τρομάζω.

Το γεγονός είναι ότι ένας ακόμη πόλεμος μαίνεται στην γηραιά μας ήπειρο. Και δεν είναι, βέβαια, «ο πρώτος μετά το 1945» όπως αρέσκονται να λένε «ηγέτες» (τύπου Τζόνσον, Μπορέλ και τα παρόμοια) και «διεθνολόγοι» όλες αυτές τις μέρες. Ο πρώτος ήταν το 1974 στην Κύπρο, με την εισβολή τουρκικής, άρα ΝΑΤΟϊκής, δύναμης. Ο δεύτερος ήταν ο πόλεμος που εξαπέλυσαν οι ίδιοι οι αμερικανοί με τις ευλογίες του ΝΑΤΟ (πάντα…) δίπλα μας, στην Γιουγκοσλαβία, με ανελέητους βομβαρδισμούς, από 24 Μαρτίου έως 10 Ιουνίου 1999, με 35.450 δέσμες βομβών διασποράς, απαγορευμένες από τις διεθνείς συνθήκες, και περισσότερες από 2,5 εκατ. «απλές» βόμβες, από τις οποίες περίπου το 1/5 περιείχαν απεμπλουτισμένο ουράνιο. Για να διασφαλίσουν την «ελευθερία» του Κοσσυφοπεδίου (το οποίο πού είναι σήμερα; υπάρχει;). Το ίδιο δεν ισχυρίζεται σήμερα και η Ρωσία; Την «ελευθερία» και την αυτονομία των λαϊκών δημοκρατιών στα ανατολικά της Ουκρανίας δεν προσπαθεί να διασφαλίσει; Πού βρίσκονται, άραγε, οι διαφορές; Οι πραγματικές διαφορές, αγαπητοί φίλοι, κι όχι αυτές που εφευρίσκουν κατά το αυτοίς δοκούν κυβερνήσεις και (επαναλαμβάνω) διεθνολόγοι (αυτό πάλι τι είναι; παίρνει κάποιος δίπλωμα, πτυχίο, πιστοποιητικό διεθνολόγου, όπως π.χ. βιολόγου, μηχανολόγου, φιλολόγου; με αγάπη ρωτάω). Κουράστηκα να βλέπω πλάνητες από καναλίου είς κανάλιον (!) να αγωνίζονται (πληρώνονται άραγε;…) να εξηγήσουν τα ανεξήγητα και να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα.

Από τις 27 Ιανουαρίου 1991, μόλις στη 2^η δημοσίευσή της, μέχρι χθες αυτή η στήλη έχει ασχοληθεί 36 φορές με πολέμους, 1991 Ιράκ, 1993-95 Βοσνία-Ερζεγοβίνη, 1999 Γιουγκοσλαβία/Κοσσυφοπέδιο, 2001 Αφγανιστάν, 2003 πάλι Ιράκ, 2011 Συρία (συνεχίζεται), 2011 Λιβύη (συνεχίζεται) όλοι «απελευθερωτικοί πόλεμοι», όλοι «πόλεμοι δια την υπεράσπισιν των ανθρωπίνων δικαιωμάτων», όλοι από τους ίδιους «υπερασπιστές», όλοι χωρίς κανένα απολύτως θετικό αποτέλεσμα – πέρα από την ευρύτατη κατανάλωση παντός είδους οπλικών συστημάτων και τον βαρύτατο φόρο αίματος πολλών εκατοντάδων χιλιάδων αθώων θυμάτων. Τώρα πάλι ποτάμια χύνονται τα κροκοδείλια δάκρυα, ποτάμια να μας πνίξουν, ώστε να πάψουμε να αντιλαμβανόμαστε, όσο μπορούμε, περί τίνος πρόκειται.

Βεβαίως υπάρχουν πρόσφυγες, δυστυχώς, σε κάθε πόλεμο υπάρχουν πρόσφυγες. Σε μεγάλο βαθμό οι πόλεμοι γίνονται με σκοπό να υπάρχουν θύματα άμαχοι (παράπλευρες απώλειες ονομάζονται στην στρατιωτική ορολογία…) ώστε να αυξάνεται η πίεση ενάντια στους αμυνόμενους Κι αυτοί, οι τωρινοί πρόσφυγες, σε τίποτε δεν διαφέρουν από τους Σύριους ή τους Αφγανούς ή τους κάποτε Γιουγκοσλάβους πρόσφυγες. Ή ακόμα κι από τους Έλληνες πρόσφυγες από την Σμύρνη, αφού κι αυτοί η συνέπεια ενός πολέμου ήταν. Ανοιχτή αγκαλιά για τους πρόσφυγες της Ουκρανίας (που οι δρόμοι της προσφυγιάς τους είναι, αντικειμενικά, ευκολότεροι) κλειστή αγκαλιά για όλους τους άλλους που πνίγονται στα νερά του δικού μας Αιγαίου, πολύυυυ μακριά από την Πολωνία, την Ουγγαρία, την Εσθονία, ακόμα κι από την Ρουμανία.

Κι αντί αυτή να είναι η πρώτη και μοναδική έγνοια της Ελληνικής Πολιτείας, η περίθαλψη των προσφύγων όποτε και οποθενδήποτε αδιακρίτως προερχόμενων, αυτή παίρνει μέρος σε ακόμη έναν εκτός συνόρων πόλεμο, όπως στην Κριμαία, στην Σμύρνη, στην Κορέα με μαχόμενους Έλληνες στρατιώτες, όπως στη Γιουγκοσλαβία με «διευκολύνσεις πτήσεων» για βομβαρδισμούς αμάχων και «ειρηνευτική δύναμη» στο Κόσσοβο.

Εμείς, συνάνθρωποι, όσοι διατηρούμε ακόμη λίγο μυαλό στο κεφάλι μας, οφείλουμε να πιστεύουμε και να λέμε σταθερά και αταλάντευτα ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ. Στον κάθε πόλεμο. Δεν υπάρχει καλός και κακός πόλεμος, δεν υπάρχουν καλοί και κακοί επιτιθέμενοι η/και αμυνόμενοι. Όλα τα υπόλοιπα είναι κουραφέξαλα για κατανάλωση και για δυστυχία.

Να πορευθούμε με το σήμα της Ειρήνης στην καρδιά. Δημιούργημα του βρετανού Τζέραλντ Χόλτομ τον Φεβρουάριο 1958, για λογαριασμό της Εκστρατείας για τον Πυρηνικό Αφοπλισμό (CND-Campaign for Nuclear Disarmament) – και να! που τα πυρηνικά όπλα ξανάρθαν στο πολεμικό προσκήνιο, 64 χρόνια μετά…

Να είμαστε καλά, γεια σας.

(δημοσιεύτηκε στην 125χρονη (1898-2022) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 02.03.2022, αρ.φύλλου 37.661)

κυκλο-φ-οριακα 1093, 23 Φεβρουαρίου 2022

 

Fernando Botero, μία κολομβιανή οικογένεια

Καλημέρα και πάλι πολίτες αυτής της χώρας με την καταπληκτική ποιότητα ζωής, όπως δήλωσε  ο μεγάλος.

Ύστερα του προέκυψε του μεγάλου εκείνος ο κακός κύριος Φουρθιώτης και κατά κοντά εκείνος ο χείρων κύριος Κύρτσος, και οι δύο μετά από τον χείριστο κύριο Δούκα, και τον αποσυντόνισαν λίγο τον άνθρωπο. Αλλά ύστερα πάλι πήρε στο τηλέφωνο εκείνον τον αχρείο, τον Πούτιν ντε, και του τα ‘ψαλε ένα χεράκι κι εκείνος αμέσως αποσύρθηκε από την Ουκρανία. Τέλος αποφάσισε να θέσει οριστικό τέλος στην βία των γηπέδων και, ούτε λίγο ούτε πολύ, προχώρησε στο μόνο ενδεδειγμένο και αποφασιστικό μέτρο: απαγόρευσε στους χούλιγκανς να φοράνε κουκούλες – σεισμός προκλήθηκε σε ολόκληρη τη χώρα από τα γέλια των «διωκόμενων» hooligans (λέξη ιρλανδική με αβέβαιη ετυμολογία). Βλέπετε οι Πρόεδροι των ομάδων, που πάντοτε βρίσκονται πίσω από και καλύπτουν όλες αυτές τις πράξεις βίας, τυγχάνει να είναι και ιδιοκτήτες Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης ή μεγάλοι οικονομικοί παράγοντες, όπως π.χ. ο ημέτερος Άρχων Πύδνας, οπότε ο καθείς αντιλαμβάνεται ότι δεν βολεύει να διωχθούν ή να ελεγχθούν. Ο οποίος Άρχων Πύδνας και συγχρόνως Άρχων Πανθεσσαλικού Σταδίου (σσ. ο μεγάλος και τρανός Βαγγέλης Μαρινάκης δεν έχει δικό του, ιδιόκτητο, γήπεδο, ο δικός μας έχει) απέβαλε από την ιδιοκτησία του την Νίκη Βόλου, για να την αποκαταστήσει πάλι στο δημοτικό συμβούλιο.

Εν τέλει μια χαρά περνάμε και γίνεται καθημερινά πραγματικότητα η πρόβλεψη του μεγάλου τραγουδοποιού Γιάννη Μηλιώκα από το 1988 «…να δεις που κάποτε θα μας πούνε και μ…ς, να δεις που κάποτε θα μας πούνε και χαζούς». Αυτό το «κάποτε» είναι τώρα, συμπολίτες. Τώρα, έχει έρθει εκείνο το «κάποτε», που μπορείτε να το ακούσετε ολόκληρο στο γιουτούμπι, https://www.youtube.com/watch?v=upqS8qjwSl8 Στα μούτρα μάς το λένε συμπολίτες, πολλοί από πολλές μεριές, και κυρίως στην όμορφη πόλη που ζούμε. Κι εμείς κλείνουμε τ’ αυτιά και συνεχίζουμε σε δρόμους και βίους ανθόσπαρτους, σχεδόν μαζοχιστικά.

Στα αμέσως προηγούμενα κυκλο-φ-οριακα γράφαμε σχετικά με την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας για τον κίνδυνο να γλιτώσουμε από την ρύπανση του λιγνίτη και να εκτεθούμε στην 100 φορές μεγαλύτερη ρύπανση της πυρηνικής ενέργειας. Πριν «στεγνώσει το μελάνι» πληροφορηθήκαμε ότι η καλή μας Ευρωπαϊκή Ένωση, πιεζόμενη από την φίλη μας Γαλλία, επιδιώκει να εντάξει την πυρηνική ενέργεια στην λεγόμενη Ευρωπαϊκή Πράσινη Συμφωνία! Επιδιώκει να μας πει, δηλαδή, ότι η πυρηνική ενέργεια είναι πράσινη, άκακη, ακίνδυνη και ωφέλιμη και ίσως να μας επιβάλει την κατασκευή πυρηνικών αντιδραστήρων επί ελληνικού εδάφους, όπως επιβάλλει (και επιδοτεί, υποτίθεται) το κλείσιμο των λιγνιτικών μονάδων. Και να είστε βέβαιοι ότι αν συμβεί αυτό οι λυσσασμένοι εργολάβοι που παντοειδώς μιας διαφεντεύουν θα το βρουν πολύ φυσικό, θα λογαριάσουν τι θα παντελονιάσουν (οι παντελονάτοι…) και θα εφορμήσουν, όπως ήδη κάνουν με τα φωτοβολταϊκά στους έφορους κάμπους μας και τις ανεμογεννήτριες στις κορφές των βουνών μας. Κι εμείς τους κοιτάμε και, εν πολλοίς, τους επικροτούμε. Χρειάζεται μαζική επαγρύπνηση, συμπολίτες συν-Έλληνες.

Θα το ξαναβρούμε μπροστά μας αυτό το τεράστιο θέμα. Θα το βρούμε και με την μορφή των ηλεκτρικών αυτοκινήτων, που φαίνεται ότι είναι μία ακόμη μεγάλη «μπλόφα» του σύγχρονου καπιταλισμού για να αυξήσει τα κέρδη του. Διότι κι αυτή η ηλεκτρική ενέργεια κάπως πρέπει να παραχθεί, πώς άραγε; Διότι κι αυτές οι μπαταρίες έχουν τα δικά τους μεγάλα προβλήματα – θα χρειαστούν πολλά γραφτά για να τα αναλύσουμε όλα – από σπάνια υλικά, η εξόρυξη των οποίων προκαλεί προβλήματα σε χώρες του 3^ου κόσμου (και τι με νοιάζει εμένα;) μέχρι απίθανη τιμή ανανέωσης 8.000-20.000 € κατά κανόνα μετά από 8 έτη λειτουργίας (λεφτά υπάρχουν) και μέχρι το ότι δεν υπάρχει (αλλά θα βρεθεί) διαδικασία απόρριψης και ανακύκλωσης. Κι εμείς εδώ περιμένουμε ακόμη την μεγάλη επένδυση της γερμανοβορειομακεδονικής βιομηχανίας παραγωγής ηλεκτρικών οχημάτων Next.e.GO την οποία καλωσόρισε sto Ellada ο κ. Πρωθυπουργός αυτοπροσώπως στις 15.12.2020 και από τότε η καλή εταιρεία ψάχνει τόπο να σταθεί και να στηθεί και δεν βρίσκει, αδέρφια, ζει ένα δράμα, μου το ‘πε, δεν την βοηθάει ούτε καν ο επί της αναπτύξεως βουλευτής Μαγνησίας, τίποτε.

Με τον δρόμο μέσα από την Άλλη Μεριά κάτι πρέπει να γίνει λέω εγώ και κανένας άλλος, σήμερα. Παλιότερα, όσο υπήρχε ακόμη ο Δήμος Πορταριάς, πριν από αυτή την καταστροφική ανοησία που ονομάστηκε «πρόγραμμα Καλλικράτης», είχε υπάρξει αίτημα του Δήμου (απόφαση Δ.Σ. 112/2009) προς την Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Μαγνησίας (άλλοι καιροί, άλλα ήθη) να απαγορευθεί η διέλευση των βαρέων οχημάτων. Το αίτημα το παρέλαβα εγώ αυτοπροσώπως, το επεξεργάστηκα, φυσικά συμφώνησα αμέσως και βρήκα και τις κατάλληλες διαδικασίες, σημάνσεις κλπ. Για την ιστορία και μόνο το έγγραφο (που το έχω ηλεκτρονικά) έχει ημερομηνία 26.02.2010. Το θέμα έμεινε εκεί, ποτέ δεν έλαβε υπογραφές ανωτέρων κλιμακίων. Έκτοτε, 12 χρόνια μεθαύριο, ήρθαν τα πάνω κάτω, ουδείς ξανα-ενδιαφέρθηκε για οτιδήποτε σ’ αυτό το προάστιο του Βόλου, μόνο ο Άρχων πανηγύρισε χυδαία (όπως το συνηθίζει) όταν διανοίχτηκε επιτέλους ο δρόμος μετά το parking. Ειλικρινά απορώ, δεν έχω να πω τίποτε άλλο, ας είναι καλά οι άγγελοι να μας φυλάνε όλους και όλες σ’ αυτές τις διελεύσεις.

Απορίας άξιον 1: μπαίνοντας στον Βόλο από Νέα Αγχίαλο ψηλά στον Σωρό, κάτω από την γέφυρα-τοπόσημο, υπάρχει μια ωραία άσπρη-μπλε πινακίδα αναγγελίας οικισμού που γράφει (έγραφε, για την ακρίβεια) «Βόλος, Volos». Καταμουτζουρωμένη η έρμη πινακίδα, σχεδόν δεν καταλαβαίνεις τι λέει. Δεν μπορεί κάποιος (όποιος αισθάνεται αρμόδιος) να την καθαρίσει; Βεβαίως ξέρω, δεν είναι η μόνη. Αλλά είναι αυτό που όλο και πιο συχνά ακούω, είναι «εμβληματική», είναι η αναγγελία και ίσως δεν το γνωρίζουν οι αρμόδιοι, αλλά σ’ αυτή την όμορφη πόλη έρχονται πολλοί τουρίστες. Απορίας άξιον 2: χρόνια περίμενε η πόλη να γίνει και να λειτουργήσει μια σοβαρή ιχθυόσκαλα, λειτούργησε επιτέλους. Έχουν περισσέψει οι παράγκες στον ευρύ χώρο μπροστά από τα παλιά σφαγεία. Δεν φτάνει δηλαδή η εγκατεστημένη εδώ και πολλά χρόνια ρύπανση όλου εκείνου του χώρου, έχει προστεθεί και το χάλι με τις παράγκες. Δεν είναι καιρός να φύγουν;

Κι εμείς φεύγουμε, γεια –χαρά με έναν ωραίο πίνακα του Fernando Botero.

(δημοσιεύτηκε στην 125χρονη (1898-2022) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 23.02.2022, αρ.φύλλου 37.655)

κυκλο-φ-οριακα 1092, 17 Φεβρουαρίου 2022

 

ένας τοιχος της Αθήνας

Καλημέρα και πάλι πολίτες αυτής της χώρας με την καταπληκτική ποιότητα ζωής. Έχω μείνει κατάπληκτος με όλα αυτά που συμβαίνουν, πιστεύω ότι το ίδιο έχετε πάθει κι εσείς – εκτός αν εσείς ζείτε σε άλλη χώρα, όπως αυτός, ο μεγάλος, που είπε αυτή την καταπληκτική ιστορική «ατάκα».

Στην Πρωτεύουσα βρεθήκαμε το Σαββατοκύριακο, κι όπως έχουμε ξαναπεί η Αθήνα για τους τουρίστες είναι η πιο όμορφη πόλη του κόσμου. Σάββατο πρωί επισκεφτήκαμε το Μουσείο Μπενάκη στην οδό Πειραιώς, όπου φιλοξενείται η έκθεση για τα 100 χρόνια της ελληνικής βιομηχανίας μπισκότων Παπαδοπούλου (1922-2022) – συναφής και η πολύ προσεγμένη διαφήμιση που τρέχει στις τηλεοράσεις. Μια ωραία στημένη και πολύ «τρυφερή» εξιστόρηση 100 χρόνων παρουσίας στα σπίτια μας των θρυλικών «πτι-μπερ» και «μιράντα», τώρα πλέον μαζί με ακόμη 600 περίπου κωδικούς προϊόντων και με κυρίαρχα στις εξαγωγές τα «πουράκια» Caprice, που παράγονται αποκλειστικά στο εργοστάσιο του Βόλου, στην Α’ ΒΙ.ΠΕ. Σάββατο απόγευμα καφεδάκι στο Μουσείο της Ακρόπολης, φάτσα στον Παρθενώνα – τους χώρους του Μουσείου τους έχουμε ήδη δυο φορές επισκεφθεί. Κυριακή πρωί συνάντηση με έναν συμφοιτητή και συγκάτοικο από την Καρλσρούη, μετά από 45 χρόνια που είχαμε να ειδωθούμε! Δευτέρα πρωί καφεδάκι στην Πλάκα, στην οδό Αδριανού, φάτσα στη Στοά του Αττάλου και την Αρχαία Αγορά, κι ύστερα μια τεράστια βόλτα σε Θησείο, Κεραμεικό, Γκάζι, Ψυρρή, Ευριπίδου και γεύμα στην Πλατεία Εξαρχείων, μια βόλτα που περιλαμβάνει απ’ όλα, παρελθόν (πού αλλού στον κόσμο υπάρχουν τόσο πολλά αρχαία μνημεία διαφόρων εποχών μέσα σε μια πόλη;), παρόν (δεν υπάρχει σπιθαμή «αφρούρητου» τοίχου χωρίς γκράφιτι) και μέλλον (μεγάλα πανώ διαφωνούν με την κατασκευή σταθμού της γραμμής 4 του μετρό μέσα στην Πλατεία Εξαρχείων, στα επόμενα 8 και βάλε χρόνια).

Αν είχε αυτά στον νου του ο μεγάλος με την καταπληκτική ατάκα, αυτά (κι αρκετά άλλα) που μπορεί να απολαύσει ένας αργόσχολος επαρχιώτης μεσοαστός με δωρεάν διαμονή για ένα «εξτέντεντ γουικεντ» στο όντως Κλεινόν Άστυ, και με την βεβαιότητα ότι την άλλη μέρα θα ανασαίνει ξανά την ζωοδότρα αύρα ενός Παγασητικού κόλπου, τότε ναι! ισχύει. Σε όλες τις άλλες περιπτώσεις ανθρώπων τε (πλην αρίστων, φυσικά) και συνθηκών (πλην μεγάρου, φυσικά) πρόκειται για χοντρή αλαζονική μπούρδα.

Και όπως μαθαίνω δεν θα γίνει, τελικά, ούτε πόλεμος. Η Δημοκρατία (ποια Δημοκρατία;) ενίκησε και πάλι, κι όσοι περίμεναν ότι ο κύριος Μπάιντεν θα κάνει κάτι καλύτερο από ό,τι έκανε ο κύριος Τρamp ήδη ηπατήθησαν σφόδρα. Η Αμερική δεν αλλάζει, δυστυχώς, ακόμη και μετά από τόσες βαριές, βαρύτατες ήττες, σε Βιετνάμ, Ιράκ, Αφγανιστάν, ακόμη και σε Κόσσοβο και Λιβύη, παραμένει δέσμια των πρακτικών του ψυχρού πολέμου (που τελείωσε μόνο στα χαρτιά και στην πραγματικότητα ποτέ…) και των βιομηχανιών όπλων. Όσο έβλεπα ρωσικά στρατεύματα και πυραύλους, αμερικάνικα πλάνα τραβηγμένα μπορεί και πριν από έναν χρόνο, κι άκουγα μέσω τηλεοπτικών δικτύων να προσδιορίζεται η 16^η Φεβρουαρίου ως η ημέρα έναρξης της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία (αν είναι ποτέ δυνατόν οποιοσδήποτε τρίτος να ξέρει τέτοια λεπτομέρεια, για εντελώς ηλίθιους μας περνάνε…) περίμενα να ακούσω και περί χρήσης χημικών όπλων, όπως τότε, με τον Σαντάμ Χουσεΐν, που με περίσσιο θράσος βγήκαν «μετά» οι πράκτορες και «αναγνώρισαν» ότι ήταν ένα (ακόμη) ψέμα. Είναι βέβαιο, συνάνθρωποι: δεν θα ησυχάσουμε ποτέ, η Ειρήνη δεν είναι ένα «αποδοτικό» σενάριο, όλα τα άλλα περί αυτής (της Ειρήνης) είναι, δυστυχώς, παραμύθια.

Παραμύθι δεν είναι όμως η μεγάλη εξάπλωση στην ελληνική ύπαιθρο των φωτοβολταϊκών πάρκων, αυτών που εμείς κάποτε είχαμε ονομάσει «φωτοβολταϊκές καλλιέργειες». Γεμίζει συνεχώς ο κάμπος της Θήβας και οι πλαγιές του Μαρτίνου, πρόσφατα περάσαμε από τον παράδρομο που συνδέει την οδό Λαρίσης με τα Μελισσάτικα, κάτω από το κτήριο της Μητρόπολης, και είδαμε σε μία τεράστια έκταση, πρώην πράσινη και δεντροφυτεμένη, να φυτρώνουν πλέον εκατοντάδες φωτοβολταϊκές πλάκες. Ποιος ξέρει πού θα πάει αυτή η κατάσταση; Περάσαμε και κάτω από πολλές ανεμογεννήτριες, άσπροι γίγαντες με τα φτερά πεσμένα καθώς δεν φυσούσε καθόλου, και ευθαρσώς αναρωτιόμαστε αν η κατάργηση του λιγνίτη στην παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος θα κάνει, εν τέλει, καλό ή κακό στην έρμη χώρα μας. Και ας μην ξεχνάμε ποτέ ότι 25%-30% της ηλεκτρικής ενέργειας στην Ευρωπαϊκή Ένωση που παίρνει αυτές τις βαρύγδουπες αποφάσεις «για το καλό μας» παράγεται σε περίπου 130 πυρηνικούς σταθμούς σε 14 χώρες. Πώς σας φαίνεται;

Απορίας άξιον: τι έγινε με εκείνη την πανηγυρικώς από την Περιφέρειά μας Kostas Agorastos αναγγελθείσα, πρωτοποριακή, καινοτομική και ρηξικέλευθη ολφακτομετρία; Μη μου πείτε πως δεν την θυμάστε, εγκόλπιο έπρεπε να την έχετε, ήταν αυτή η μέθοδος που θα έδινε στοιχεία για τις οσμές (χαϊδευτικό του βρώμα και δυσωδία…) που δυναστεύουν το «Μονακό». Τι απέγινε άραγε; Ομοίως Απορίας άξιον είναι τι γίνεται με την απογραφή πληθυσμού; Διαβάζω για μια νέα, «τρίτη φάση», που άρχισε 15 και θα τελειώσει 21 Φεβρουαρίου, στην οποία οι πολίτες κλπ., κλπ., φοβάμαι ότι κι εδώ μπάχαλο προέκυψε! Αν δεν απατώμαι, οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες εξ αρχής έχουν μεταθέσει την απογραφή 2021 για την Άνοιξη 2022, ελπίζοντας σε κάμψη της πανδημίας, που φαίνεται ότι επιβεβαιώνεται. Sto Ellada γιατί δεν προκρίθηκε αυτή η λύση, παρά επιτρέψανε να ανθίσει το νεοφυές άνθος «αρνητής απογραφής»;

Είναι πράγματι πολύ σοβαρό έργο η κατεδάφιση ενός ρυμοτομούμενου, από το 1956 ή και νωρίτερα, κτηρίου για να ολοκληρωθεί ένας δρόμος. Μέχρι τώρα έχουν γίνει εκατοντάδες τέτοια «εργάκια» στην πόλη μας. Πρώτη φορά είδα Άρχοντα να φωτογραφίζεται μπροστά στα ερείπια. Να είστε καλά, γεια σας.

Στην φωτογραφία, ο τοίχος της Αθήνας μιλάει…

(δημοσιεύτηκε στην 125χρονη (1898-2022) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Πέμπτη 17.02.2022, αρ.φύλλου 37.650)

κυκλο-φ-οριακα 1091, 9 Φεβρουαρίου 2022

 

η αμφίπλευρη προτομή του ηθοποιού Νίκου Σκυλοδήμου (1948-1986)

Καλημέρα φίλοι αναγνώστες και φίλες αναγνώστριες, οι αμυγδαλιές άνθισαν κι εμείς ακόμη μιλάμε για τα κακά της «Ελπίδας». Άνθισαν διότι κατάλαβαν ότι ο κακός μας ο καιρός πέρασε, όλα τα ρύθμισαν οι καλοί αρμόδιοι, ακόμη και το σκάνδαλο (ποιο σκάνδαλο;) Novartis εξαφάνισαν από προσώπου Ελλάδος (άφησαν τα ηλίθια αμερικανάκια να πληρώνουν κι αυτοί ακόμη γελάνε…), ησύχασαν μέχρι και οι αμυγδαλιές κι έβαλαν μπροστά να ανθίσουν. Βρέθηκαν και οι ανώνυμοι ένοχοι για τη δολοφονία του Άλκη Καμπανού, ξεχάστηκαν τελείως οι περιώνυμοι ένοχοι για τον βιασμό (ποιον βιασμό;) της Γεωργίας Μπίκα και, ως ανεμένετο, ξανά προς τη δόξα τραβά, τραβά, τραβά. Λίγο μας χάλασε τη σούπα (ποια σούπα;) εκείνος ο ανόητος που είπε εκείνες τις ανοησίες για τα λεφτά που «γύρισαν το παιχνίδι» (ποιο παιχνίδι;) στην Ηλεία το 2007, άκουσε κι ο δικός μας για παιχνίδι κι έφερε εδώ μέχρι και τον Άδωνι να παίξει με το ταλαίπωρο Μουσείο της «ψαρόβαρκας» Αργούς. Όσο για τα λεφτά της Ηλείας, προσοχή! Και τώρα υπάρχουν θεομηνίες και θεόσταλτοι, και οι εκλογές, όπως όλα δείχνουν, πλησιάζουν τρέχοντας…

Βγήκε κι εκείνος ο απαράδεκτος Ευρωπαϊκός Οργανισμός Περιβάλλοντος που έκανε, λέει, έρευνα σχετικά με το πράσινο στις πόλεις 38 ευρωπαϊκών χωρών με βάση φωτογραφίες από τον δορυφόρο «Κοπέρνικο» όπου καταγράφονται οι πράσινες εκτάσεις που φαίνονται από ψηλά λόγω δέντρων. Και στην Ελλάδα έβγαλε (άκουσον! άκουσον!) πρώτη την Καλαμάτα, ακολουθούν Πάτρα, Καβάλα, Ηράκλειο, Λάρισα, Αθήνα, Ιωάννινα, Θεσσαλονίκη και τελευταίο (και καταϊδρωμένο, είναι αλήθεια) τον Βόλο. Απαράδεκτον! Και αναγκάστηκε, τι να κάνει κι αυτός; να κάνει δηλώσεις ο αρμόδιος κύριος Αντιδήμαρχος και είπε ότι αυτοί φυτεύουν στον Βόλο 600 δέντρα κάθε χρόνο!! Γρήγορος εγώ στην αριθμητική, 600 τον χρόνο επί 7 χρόνια = 4.200 νέα δέντρα φυτεύτηκαν! Τα είδατε εσείς πουθενά αυτά τα δέντρα συμπολίτες; Μήπως εννοεί τις ελίτσες-νάνους στα παρτεράκια της Δημητριάδος; – κρίμα μωρέ, αυτά δεν φαίνονται, δεν τα πιάνει ο δορυφόρος. Διότι πού αλλού; Μήπως στο παραλιακό πάρκο Βασιλέως Γεωργίου, μήπως στον χείμαρρο Άναυρο ή στον Κραυσίδωνα, όπου κόπηκαν πολλά, μήπως στο άλσος Ανδρέα Βαλαχή, μήπως στην Πλατεία Πανεπιστημίου, όπου πάλι κόπηκαν, μήπως στον Ι.Ν.Αναλήψεως, πάνε κι εκείνα τα 10 πεύκα, μήπως στην Πλατεία Ελευθερίας ή στην Πλατεία Αναύρου; Πού, τέλος πάντων, φυτεύτηκαν από τον Δήμο 4.200 δέντρα; Και να ξέρετε ότι αν θέλετε να φυτέψετε δέντρα στο πεζοδρόμιό σας τις απολύτως περισσότερες φορές τα πληρώνετε οι ίδιοι. Άρα;

Άρα, πώς απεκάλεσε από βήματος Ελληνικής Βουλής ο Γενικός Γραμματέας του ΚΚΕ τον Ρώσο ιστορικό που αποκάλυψε έγγραφα σχετικά με σχέσεις του ΚΚΕ με την ΕΣΣΔ στα χρόνια του ψυχρού πολέμου; Κάπως έτσι και με τα δέντρα… Αφήστε που ανακοινώθηκαν 20.000 ευρώ για «εργασίες κλαδέματος δεκατεσσάρων (14) ψηλών και επικίνδυνων δένδρων στη Δ.Ε. Πορταριάς, με τη διαδικασία απευθείας ανάθεσης κατόπιν έρευνας αγοράς» ας ευχηθούμε να είναι μόνον κλαδέματος, γιατί, αν δεν κάνω λάθος, κάπως έτσι, «κλάδεμα» το είχαν πει και στον Άη Γιάννη του Αιγαίου και κατέληξε να κοπεί στον πάτο ένα θεόρατο πλατάνι έξω ακριβώς από την εκκλησία του χωριού – τον νου σας χωριανοί!

Για τα μνημεία είχαμε κάτι ξεκινήσει την προηγούμενη φορά. Βρήκαμε και μια «εικονική γλυπτοθήκη» (ιστότοπος Δήμου Βόλου/Επισκέπτες/Τουρισμός/ Εικονική γλυπτοθήκη) που περιλαμβάνει αρκετά γλυπτά σε όλες τις Δημοτικές Ενότητες με αρκετά στοιχεία γύρω από αυτά – δεν μπορώ να καταλάβω γιατί αυτή η καταγραφή δεν είναι πλήρης, ποιος ο λόγος, διότι τα γλυπτά είναι εκεί, στέκονται και περιμένουν, δεν καταλαβαίνω γιατί άλλα είναι καταγεγραμμένα και άλλα, ακόμα και διπλανά τους, όχι, π.χ. γύρω από το Πολιτιστικό Κέντρο και το Άλσος της Νέας Ιωνίας ή η διπρόσωπη προτομή του Νίκου Σκυλοδήμου (1948-1986) έξω από το Δημοτικό Θέατρο. Και βέβαια το ζητούμενο δεν είναι μόνο η καταγραφή. Είναι η έγνοια, η φροντίδα, η αγάπη γι’ αυτά τα νεκρά μεν, φορτωμένα με ζωή δε στοιχεία της μνήμης αυτής της μεγάλης πόλης. Αυτά η αγάπη δεν φαίνεται να υπάρχει, τόσο στα ίδια τα μνημεία όσο και στο περιβάλλον τους – τρανταχτό δείγμα το «Κοχύλι» του Κώστα Δικέφαλου (1956-) στην Πλατεία Αναύρου, εγκλωβισμένο μέσα στο γνωστό καλοκαιρινό μπαράκι.

Έγραψα Δημοτικό Θέατρο και λέω να ρωτήσω: πολύ δεν καθυστερεί η αποπεράτωσή του; Μήπως, λέω, περιμένει την προκήρυξη των εκλογών; Επίσης απορίας άξιον είναι το πώς λειτουργεί το parking της Φιλελλήνων – έχει κανένας παρατρεχάμενος ( ο Άρχων μάλλον δεν δύναται, έχει φούριες, έπεσαν όλα μαζί, νίκησε και η Πύδνα, φούριες…) τη διάθεση να μας πει δυο λόγια «ενημερωτικά» βρε αδερφέ, τόσα λεφτά δώσαμε οι πολίτες, να μην ξέρουμε πώς βαδίζομεν; Για τον «Βενέτη» βλέπουμε, όλα τα ‘χε η Μαριορή, η λεωφορειολωρίδα τη μάρανε. Αλλά εμείς εδώ έχουμε και ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον, θέλουμε να μάθουμε πώς κινείται ο 6^ος και ο 7^ος ενδοθαλάσσιος όροφος, ζητάμε πολλά;

Τελευταίο θέμα για σήμερα ο δρόμος μέσα από την Άλλη Μεριά. Τελευταία τον περνάω πολύ συχνά γιατί πηγαίνω στις Σταγιάτες για καθαρό νεράκι (και όχι μόνο!) και κάθε φορά που τον περνάω αναρωτιέμαι πόσοι άγγελοι μαζεμένοι φυλάνε τους χιλιάδες επιβάτες στα χιλιάδες οχήματα που ανεβοκατεβαίνουν ασταμάτητα αλλά και τους πολλούς πεζούς, που με τρόμο κινούνται τοίχο-τοίχο, αφού πεζοδρόμια δεν υπάρχουν. Ο δρόμος είναι η Επαρχιακή Οδός 01 και ανήκει στο Πρωτεύον Επαρχιακό Οδικό Δίκτυο, άρα ανήκει με βεβαιότητα στην αρμοδιότητα της Περιφερειακής Ενότητας. Θα ασχοληθούμε την επόμενη φορά, μαζί και με την παράκαμψη του Χιονοδρομικού Κέντρου.

Σαν προχθές, 7 Φεβρουαρίου 2017, πέταξε στους ουρανούς ο Λουκιανός Κηλαηδόνης, και σαν αύριο εορτάζεται παγίως ο Άγιος Χαραλάμπης. Να είμαστε όλοι και όλες καλά, γεια σας.

Στην φωτογραφία, από το μακρινό 2009, η αμφίπλευρη προτομή του Νίκου Σκυλοδήμου.

(δημοσιεύτηκε στην 125χρονη (1898-2022) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 09.02.2022, αρ.φύλλου 37.643)

κυκλο-φ-οριακα 1090, 2 Φεβρουαρίου 2022

 

η (αχρηστευμένη σήμερα) πόρτα του Αχιλλοπούλειου Νοσοκομείου Βόλου

Καλημέρα απανταχού φίλοι αναγνώστες και φίλες αναγνώστριες και καλόν μήνα. 2.2.22 σήμερα, τέσσερα τα δυάρια και, όπως σας ξαναγράψαμε, προσοχή μεγάλη στους διχασμούς που σηματοδοτεί ο αριθμός «2». Όλα βαίνουν καλώς, ουδεμία ανησυχία δικαιολογείται για οτιδήποτε και αν δεν προκύψει καινούργια μετάλλαξη μετά την Ο2 (πάλι το 2…) η πανδημία CoViD-19 θα τελειώσει οσονούπω, όλοι οι «ειδικοί» συμφωνούν επί αυτού. Βεβαίως αν! Εμείς, ως μη ειδικοί, παραμένουμε αισιόδοξοι και οπωσδήποτε φυλαγόμαστε όσο μπορούμε, διότι οι συνέπειες αυτού του διαβολοϊού παραμένουν ολέθριες. Και χαιρόμαστε που το αντιικό χάπι της φαρμακοβιομηχανίας Merck μπαίνει στη μάχη (αν και υπάρχουν κάποιες επιφυλάξεις…) προκειμένου να αντικαταστήσει τα μονοκλωνικά αντισώματα, τα οποία, αν τα χορηγούσαν όταν και όπως έπρεπε, θα είχαν σώσει πολλές ανθρώπινες ζωές. Πάμε παρακάτω.

Παραμένει κλειστή η 50ρα πισίνα στο Κολυμβητήριο του Εθνικού Αθλητικού Κέντρου (ΕΑΚ) που φέρει το όνομα «Ιάσων Ζηργάνος» (το άλλο στην Νέα Ιωνία φέρει το όνομα «Βασίλης Πολύμερος» και τα δύο ονόματα σωστά και επιβεβλημένα), αν και πέρασε η μεγάλη κακοκαιρία, η οποία, για να λέμε και του στραβού το δίκιο, καθόλου μεγάλη δεν ήταν στα μέρη μας. Ευκαιρία για την Δημοτική μας Αρχή γενικώς και αδιακρίτως για ένα ακόμη βρισίδι στους εκπροσώπους της αντιπολίτευσης που πήγαν να δουν και ζήτησαν (άκουσον! άκουσον!) να ενημερωθούν για το τι συμβαίνει στο Κολυμβητήριο. Συνήθεια πλέον, τρόπος ζωής αυτό το δημοτικό βρισίδι – είναι απολύτως βέβαιο ότι δεν συμβαίνει σε καμία άλλη ελληνική Αυτοδιοίκηση, δεν ξέρω αν συμβαίνει σε κάποιο άλλο σημείο του Κόσμου. Ας είμαστε υπερήφανοι οι Βολιώτες!

Το οποίο βρισίδι συνεχίστηκε και στην Οικονομική Επιτροπή όπου αποφασίστηκε (ακούσατε! ακούσατε!) το πρώην Εκθεσιακό και Αθλητικό Κέντρο και νυν δήθεν Συνεδριακό και πραγματικά Νυχτερινό Κέντρο (μπουζουκλερί, το λένε κάποιοι…) να παραχωρηθεί δωρεάν σε κάποιον ιδιώτη και να μετατραπεί σε Μουσείο Ναυτικής Παράδοσης, Πρόεδρος του οποίου Μουσείου ανέλαβε (δόξα! δόξα!) ο κ. Κώστας Λούλης, πρώην στέλεχος της Κυβέρνησης. Ιδιοκτήτης αυτού του Μουσείου είναι κάποιος κ. Ευάγγελος Κυριαζόπουλος στέλεχος της Κυβέρνησης, και «μεσολαβητής» σε αυτό το deal (διότι περί συναλλαγής πρόκειται) είναι ο θεόσταλτος κ. Τριαντόπουλος, επίσης στέλεχος της Κυβέρνησης. Μία ωραία ατμόσφαιρα, δηλαδή, με προεξάρχοντα τον ένα και μοναδικό κ. Δήμαρχο Βόλου. Θαύμα! Και το πιο σημαντικό είναι, όπως ορθώς αποκαλύπτει νεοφανής ειδησεογραφική ιστοσελίδα του Βόλου, ότι το υπ’ όψιν Μουσείο έχει μέχρι τώρα εκδιωχθεί από τον Οργανισμό Λιμένος Πειραιώς και από τον Δήμο Περάματος λόγω αθέτησης ανειλημμένων υποχρεώσεων. Στο πλαίσιο, λοιπόν, αυτής της συζήτησης και όταν εκπρόσωπος της αντιπολίτευσης «τόλμησε» να αναφέρει ότι αυτό το κτήριο κατασκευής προηγούμενων Δημοτικών Αρχών, πριν το 1992 (ναι! υπήρχε και τότε Βόλος…), για τελείως διαφορετικούς σκοπούς, μετασκευάστηκε βιαίως από την παρούσα Δημοτική Αρχή σε μπουζουξίδικο με δημοτικό κόστος 1 εκ. ευρώ και πώς παραχωρείται τώρα δωρεάν σε κάποιον ιδιώτη; υπέστη αυτό που ο λαός μας ονομάζει «λούσιμο», με πολλές χυδαίες φράσεις και χαρακτηρισμούς. Επαναλαμβάνω: Ας είμαστε υπερήφανοι οι Βολιώτες!

Τέτοια υπέροχα συμβαίνουν παρ’ ημίν. Και υπάρχουν κι άλλα, ακόμα πιο περισσότερο υπέροχα (!) που πολύ φοβούμαι ότι θα ενταθούν όσο πλησιάζουμε προς τις εκλογικές διαδικασίες, τόσο τις εθνικές όσο και τις αυτοδιοικητικές. Κι αν μου επιτρέπετε, θεωρώ ότι δεν είναι καθόλου νωρίς για να σκεφτούμε με σοβαρότητα το μέλλον της όμορφης πόλης μας.

Στις 20 Ιανουαρίου έκανα ακόμη μία ωραία βόλτα με κατάληξη την Πλατεία Αναύρου και τον πεζόδρομο της οδού Πλαστήρα μπροστά από την Αγία Τριάδα. Παρατήρησα τα εξής και σας τα μεταφέρω: α) είναι εκ κατασκευής τελείως λάθος ο αποκλεισμός με σιδερένια κολωνάκια της οδού Τσιτσιλιάνου. Δεν είναι δυνατόν ένας κυκλοφορούμενος δρόμος δύο κατευθύνσεων, με παρόδια και εκτός οδού, σε pilotis, στάθμευση να καταλήγει σε τέτοιο αδιέξοδο, χωρίς καμία δυνατότητα αναστροφής, οι Συγκοινωνιολόγοι ξέρουμε ότι σε τέτοιες περιπτώσεις κατασκευάζονται ειδικές διατάξεις που στα γερμανικά ονομάζονται Wendehammer, (σφυρί αναστροφής), στα αγγλικά turning bay, και στα γαλλικά cul-de-sac, στα ελληνικά δεν έχει βρεθεί ακόμη ο αρμόδιος όρος, αν το ψάξετε στο google θα δείτε τι είναι. Το αποτέλεσμα είναι ότι κάποιος-κάποιοι πάρα πολύ απλά έχουν ξεβιδώσει ένα κολωνάκι και η αναστροφή γίνεται μια χαρά επί του πεζοδρόμου. Αλλά όχι μόνο! Διότι σε αυτές τις περιπτώσεις είναι να μη γίνει η αρχή, να μην ανοίξει η τρυπούλα. Φωτογράφισα ήδη λευκόν αυτοκίνητον όχημα σταθμευμένο μια χαρά επί του πεζοδρόμου. Και σ’ άλλα με υγεία, και ψάξε εσύ να βρεις «ποιος φταίει», που έλεγε κι ο Χάρυ Κλυνν β) η μεγάλη σιδερένια πόρτα του Νοσοκομείου, ένα πραγματικό έργο τέχνης, ένα μνημείο τοπικού πολιτισμού, χρειάζεται συντήρηση, αναστήλωση και γενική φροντίδα, μαζί με τις χοντρές μαρμάρινες κολώνες που την αναρτούν. Είναι μεγάλο κρίμα να στέκει εκεί σχεδόν ξεχαρβαλωμένη γ) οι φοίνικες στον κήπο του Αθανασάκειου Μουσείου, πανύψηλοι και υγιέστατοι, χρειάζονται κλάδεμα και γενικώς περιποίηση. Επίσης, ενώ η ανατολική πλευρά του κήπου είναι σε πολύ καλή κατάσταση, η δυτική, εκεί πίσω και δίπλα από τα κοντέϊνερς, χρειάζεται ένα γενναίο συμμάζεμα.

Έγραψα «μνημείο» κι ο νους μου ταξίδεψε στα καταγεγραμμένα γλυπτά και λοιπά μνημεία σε όλους τους οικισμούς του Δήμου Βόλου, που περιέχονται ιδανικά στην «Εικονική Γλυπτοθήκη» στην ιστοσελίδα του Δήμου. Και λέω «ιδανικά» διότι δεν αρκεί μια ωραία φωτογραφία μιας ωραίας στιγμής, όλα αυτά τα γλυπτά-μνημεία πολιτισμού χρειάζονται διαρκή φροντίδα – θα επανέλθουμε στα επόμενα. Να είστε καλά, στο σώμα, στην ψυχή και στον νου, γεια σας.

Στην φωτογραφία η πόρτα του Νοσοκομείου στην οδό Πλαστήρα.

(δημοσιεύτηκε στην 125χρονη (1898-2022) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 02.02.2022, αρ.φύλλου 37.637)