κυκλο-φ-οριακα 1171, 22 Νοεμβρίου 2023

 

Καλημέρα συμπολίτες και απανταχού ανα-γνώστες/-γνώστριες, (έτσι μας προέκυψε και η καινοφανής λέξη «βουλεύτρια». μαθητής-μαθήτρια, φοιτητής-φοιτήτρια, νικητής-νικήτρια, αναγνώστης-αναγνώστρια, κάποιοι είπαν γιατί όχι και βουλευτής-βουλεύτρια και… τρελάθηκαν τα λεξικά. τώρα περιμένω το δικαστής-δικάστρια και το πολιτευτής-πολιτεύτρια (κι μερικά άλλα σχετικά…) ώστε να εμπλουτιστεί αρμοδίως το ταλαίπωρο λεξικό της Ελληνικής μας Γλώσσας).

Τις τελευταίες μέρες ταξιδεύω, πάλι, πολύ με το ΙΧ NISSAN μου – σαν να λέμε είμαι γιωταχής, μια έκφραση δημοφιλέστατη τότε, στην δεκαετία του ’60, όταν ξεκινούσε, ουσιαστικά, στην Ελλάδα η απόκτηση ιδιωτικής χρήσης οχημάτων από τους πολίτες με «μεσαία» εισοδήματα. Ταξιδεύω, πληρώνω πανάκριβη βενζίνη και πανάκριβα διόδια (με προσφορές, εννοείται…) και η μόνη μου διασκέδαση είναι το ραδιόφωνο, αυτό το άλλο «μαγικό» μέσον της δεκαετίας του ’60, που ως γιαπωνέζικο τρανζιστοράκι απελευθερώθηκε από την σκλαβιά της πρίζας και βρέθηκε «δια νυκτός» στα χέρια και στην καρδιά όλων των Ελλήνων. Τώρα το ραδιόφωνο επιζεί στην τεχνολογική λαίλαπα, εξακολουθεί να ακούγεται παντού, ακόμα και με απλικέσιο (!) στο κινητό, και είναι η καλύτερη συντροφιά στο ταξίδι. Προσωπικά προτιμώ λίγη πρωινή ενημέρωση από δύο συγκεκριμένα τοπικά ραδιόφωνα και ύστερα ΕΡΤ Δεύτερο Πρόγραμμα, σταθερά και αδιαπραγμάτευτα – και ηρεμεί η ψυχή μου, ώστε το σώμα και οι αισθήσεις να αφιερωθούν ολοκληρωτικά, όπως πρέπει, στην οδήγηση.

Μια είδηση που ακούω κάθε μέρα στο Δεύτερο (και παύει, ίσως, να είναι είδηση…) είναι το πόσο «πηγμένοι» είναι οι αθηναϊκοί δρόμοι και πόσο μεγάλες είναι οι καθυστερήσεις στις διάφορες διαδρομές. Ιστορίες καθημερινής τρέλας, οι άνθρωποι ξεκινούν για τη δουλειά τους και δεν ξέρουν πότε θα φτάσουν και οι εργοδότες αναγνωρίζουν αποκλειστικά και μόνο τον χρόνο που ο εργαζόμενος βρίσκεται στο πλαίσιο της εταιρείας, οι άνθρωποι ξεκινούν για ένα θέατρο δυο ώρες πριν την έναρξη προκειμένου να φτάσουν και να παρκάρουν. Αβίωτη πόλη. Το μετρό κάνει ό,τι μπορεί, οι επίγειες συγκοινωνίες δεν βοηθούν, το πρόβλημα δεν έχει λύση. Ανάλογα και στην Θεσσαλονίκη (κάποιος την χαρακτήρισε «κουρασμένη πόλη»…), όπου το μετρό καθυστερεί απαράδεκτα άνευ λόγου και η λύση, ξαφνικά, αφού ακυρώθηκε οριστικά (?) η υποθαλάσσια αρτηρία, βρέθηκε στον εναέριο αυτοκινητόδρομο, fly over επί το επιστημονικότερον, ο Θεός βοηθός.

Ευτυχείς πρέπει να νιώθουμε εμείς οι επαρχιώτες, παρά το ότι κι εμείς βιώνουμε ίδιας φύσης αλλά πολύ χαμηλότερης έντασης φαινόμενα. Ευτυχείς, κι ας μην το αναγνωρίζουμε, ζαλισμένοι, κάποιες φορές, από τα φώτα του αθηναϊκού «λάιφστάιλ», το οποίο εμείς οι ίδιοι συντηρούμε. Βέβαια θα μπορούσαμε να είμαστε και ευτυχέστεροι εδώ στον όμορφο Βόλο αν δεν είχαμε την ατυχία να βρεθεί στον δρόμο μας ό,τι χειρότερο έχει να επιδείξει η ελληνική πολιτική σκηνή μετά τον Άδωνη, τον Σκέρτσο και τον Καιρίδη…

«Γράψι κι κλάψι!», που έλεγε κι ο Μπάρμπα Γιώργος στον Γραμματικό Καραγκιόζη.

Το Εθνικό Στάδιο Βόλου κατασκευάστηκε από το Κράτος, από την Γενική Γραμματεία Αθλητισμού, στις αρχές της δεκαετίας του ’60, ήταν έτοιμο το 1962. Τα επίσημα εγκαίνιά του έγιναν στις 30 Ιουνίου και 1 Ιουλίου 1965 με αγώνες στίβου «Βενιζέλεια», που έγραψαν ιστορία. Από την πρώτη μέρα το γήπεδο του Σταδίου αποτέλεσε την έδρα του Ολυμπιακού Βόλου και γνώρισε ημέρες μεγάλης δόξας. Της Ποδοσφαιρικής Ομάδας που υπάρχει από το 1937 και που μέχρι τότε χρησιμοποιούσε το ο-Θεός-να-το-κάνει-γήπεδο οικόπεδο ιδιοκτησίας του Κυνηγετικού Συλλόγου στην βόρεια όχθη του χειμάρρου Αναύρου, τώρα βρίσκεται μπαΐρι ανάμεσα στο 2^ο Γυμνάσιο/Λύκειο και στο 22^ο Δημοτικό, υπάρχουν ακόμη υπόλοιπα υποτυπωδών κερκίδων, για όσους ξέρουν να βλέπουν. Η μαρμάρινη πλάκα που είναι αναρτημένη στην κεντρική είσοδο του Εθνικού Σταδίου γράφει επί λέξει: «Η Επιτροπή Διοικήσεως ευχαριστούσα τον Σκοπευτικόν Σύλλογον Βόλου δια την δωρεάν παραχώρησιν των εδαφών εφ’ ων ανηγέρθη το Εθνικόν Στάδιον Βόλου κατά τα έτη 1954-1968» (προφανώς οι εργασίες διαμόρφωσης όλων των χώρων ολοκληρώθηκαν το 1968). Αργότερα κατασκευάστηκαν στο σημείο, πάλι από το Κράτος, κλειστό και ανοικτό κολυμβητήριο (ίσως το καλύτερο στην Ελλάδα μετά το ΟΑΚΑ) και κλειστό γυμναστήριο και όλα μαζί πήραν το όνομα Εθνικό Αθλητικό Κέντρο (ΕΑΚ) Βόλου διότι πράγματι ήταν ένα από τα πιο οργανωμένα ελληνικά Αθλητικά Κέντρα, κυψέλη για τα παιδιά, αλλά και τους μεγάλους Βολιώτες. Αργότερα προστέθηκαν οι επίσης πρωτοποριακές εγκαταστάσεις της Νέας Ιωνίας (το «μικρό ΟΑΚΑ» κατά τον κύριο Όσβαλντ, το 2004…) και ο Βόλος ήταν πράγματι μια προνομιούχα πόλη στο θέμα των αθλητικών εγκαταστάσεων.

Το ΕΑΚ πέρασε στην δικαιοδοσία του Δήμου Βόλου το 2002, με πρώτο Πρόεδρο Διοικητικού Συμβουλίου τον Κύριο Τάσο Στρατηγόπουλο, όπως μου είπε ο ίδιος «από στήθους» σήμερα, 21.11.2023 (όσοι γνωρίζουν τον Κύριο Τάσο αντιλαμβάνονται γιατί αναφέρω αυτές τις λεπτομέρειες…). Τον Αύγουστο 2004 λειτούργησε άψογα ως Ολυμπιακό Προπονητήριο για τις εθνικές ομάδες που συμμετείχαν στο Ολυμπιακό Τουρνουά Ποδοσφαίρου στο Πανθεσσαλικό Στάδιο. Το 2008 το Δημοτικό Συμβούλιο Βόλου αφιέρωσε το Κολυμβητήριο στον δεινό Βολιώτη κολυμβητή Ιάσονα Ζηργάνο – το 2022 η εξωτερική πισίνα αφιερώθηκε στον Ιωάννη Αντωνόπουλο. Τον Ιανουάριο 2015 το Δημοτικό Συμβούλιο Βόλου αφιέρωσε το Στάδιο, και πολύ σωστά έκανε, στον μεγάλο Βολιώτη ποδοσφαιριστή του Ολυμπιακού Βόλου Τάκη Συνετόπουλο (1948-2013).

Αυτά τα ολίγα, από την (άγνωστη) Ιστορία αυτής της πόλης, που την λυμαίνονται άσχετοι. Θα επανέλθουμε, γεια σας.

Στην ιδιόχειρη φωτογραφία… δια του λόγου το αληθές.

(δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα!) την Τετάρτη 22.11.2023, αρ.φύλλου 4054)

κυκλο-φ-οριακα 1170, 15 Νοεμβρίου 2023

 

Καλημέρα συμπολίτες, στα μισά του Νοέμβρη, 50 χρόνια μετά από την Εξέγερση στο Πολυτεχνείο, ενάντια στην χούντα των συνταγματαρχών της 21 Απριλίου 1967.

Πάμε κι εμείς στην αυλή του φθινόπωρου / πίσω απ’ τα πετρωμένα στάχυα του καλοκαιριού / πάμε κι εμείς στα παιδιά που κοιμήθηκαν / κάτω απ’ τα ματωμένα νύχια του περιστεριού / πάμε να δεις στην αυλή που μεγάλωσαν / Δυο παιδιά ερωτευμένα / Δυο παιδιά του χαμού (Ιάκωβος Καμπανέλλης, Σταύρος Ξαρχάκος, Νίκος Δημητράτος, 1974, τραγουδιόταν σπαραχτικά από την Τζένη Καρέζη στις μεταπολιτευτικές  παραστάσεις του «Μεγάλου μας Τσίρκου» (πρεμιέρα 22.06.1973), θυμάστε; «Ορέστη απ’ το Βόλο, Μαρία απ’ τη Σπάρτη…»).

Οι Ολλανδοί πραγματογνώμονες κατέθεσαν, λέει, το αναμενόμενο πρώτο πόρισμα μετά την ανάλυση των πλημμυρικών δεδομένων στην Θεσσαλία, είδα κατά τύχη στην «Θεσσαλία tv» και έναν Έλληνα εκπρόσωπο της εταιρείας HVA International. Η οποία Εταιρεία ιδρύθηκε το 1879 και έχει ως κύριο αντικείμενο την λεγόμενη «θετική γεωργία» (positive agriculture) με χιλιάδες projects, όπως αναφέρει η ίδια, σε πάνω από 100 χώρες, που σχεδόν όλες βρίσκονται στην Αφρική, στην Νοτιοανατολική Ασία και στην Νότια Αμερική. Ένα δεύτερο, και εξίσου σημαντικό, καθώς φαίνεται, αντικείμενο της Εταιρείας είναι αυτό που ονομάζεται «post disaster services», «υπηρεσίες μετά την καταστροφή», με αναφορά σε διερεύνηση τρόπων αποκατάστασης μετά από τυφώνες, πυρκαγιές και πλημμύρες. Αυτά τα έψαξα και τα γράφω διότι δυόμιση μήνες τώρα ακούμε «οι Ολλανδοί» και κανείς δεν μας θεώρησε αρκετά αρμόδιους, όλους εμάς τους «απλούς πολίτες» να καταλάβουμε ποιοι είναι και τι ξέρουν παραπάνω αυτοί «οι Ολλανδοί». Από το internet, λοιπόν, φαίνεται, ότι αυτή η εταιρεία έχει τα προσόντα. Και τον Έλληνα εκπρόσωπο ήρεμο και συγκροτημένο τον άκουσα, πέτυχα μια ανάλυση περί Κάρλας, με κριτήρια κόστους-οφέλους (cost-benefit analysis το λένε αυτό). Τώρα, αν και κατά πόσον ξέρει αυτή η Εταιρεία από βουνίσια ρέματα, που ξεκολλάν θεόρατους βράχους και διαλύουν ό,τι βρουν στο πέρασμά τους, δεν γνωρίζω. Ελπίζω να γνωρίζει ο Συγκοινωνιολόγος Καθηγητής στον οποίο Άρχοντας και Πρύτανης, σε αγαστή συνεργασία, ανέθεσαν τα αντιπλημμυρικά έργα του Πολεοδομικού Συγκροτήματος…

Συγκλονίστηκε πρόσφατα, πάλι, η μικρή μας κοινωνία από την παράσυρση πεζού από μοτοσυκλέτα μεγάλου κυβισμού στην οδό Ιάσονος, που είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο βρέφους. Όλα τα κακά της μοίρας, δηλαδή. Πεζός παππούς, βρέφος, μοτοσυκλέτα, φρίκη. «Κοινωνικά αντανακλαστικά», παιχνίδι ευθυνών, η ίδια κυρία Τατιάνα με το «αποκλειστικό βίντεο» κι ο καθένας στα μέσα δικτύωσης να γράφει ό,τι νομίζει – ελευθερία της έκφρασης το λένε αυτό, και μην αγγίζετε. Ένας απαιτούσε διαγραμμισμένες διαβάσεις πεζών σχεδόν σε όλο το μήκος της οδού, ένας άλλος «έριχνε την ιδέα» να απαγορευθεί η κίνηση μοτοσυκλετών μεγάλου κυβισμού μέσα στις πόλεις, ένας τρίτος ήταν «καταπέλτης» με τους μηχανόβιους, ένας τέταρτος τα έβαζε με τον παππού, που άνοιξε την δεξιά πόρτα κι όχι την αριστερή, τουτέστιν καθένας με τη βιόλα του. Ύστερα «κυκλοφόρησε», κρυφίως και υπογείως και τελείως χωρίς αποδείξεις, σενάριο με αλκοόλ. Κατά την γνώμη μας, πολλάκις εκφρασμένη, α) η πόλη είναι ένας χώρος για όλους ανεξαιρέτως, όπου όλοι οφείλουμε να σεβόμαστε, να αγαπάμε και να προστατεύουμε όλους β) το κοινωνικό φαινόμενο «κυκλοφορία» διέπεται από κανόνες, λογικούς, συστηματικούς και πολύ αυστηρούς, τους οποίους οφείλουν όλοι οι εμπλεκόμενοι να τηρούν απαρέγκλιτα, οδηγοί πάντων των οχημάτων, πεζοί πάσης ηλικίας και σωματικής καταστάσεως, άτομα με παντός είδους αναπηρίες. Με αυτό το μπάχαλο που επικρατεί αυτή τη στιγμή στις πόλεις και στους δρόμους στην χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας και του κυρίου Snik (βλ. παρακάτω) όλοι είμαστε το ίδιο υπεύθυνοι όταν χάνεται μια ψυχούλα που δεν πρόλαβε να ζήσει. Και κανείς δεν είναι αθώος του αίματος. Εγώ αυτό έχω να πω, και γράμματα γνωρίζω.

Κατά τα λοιπά, είναι προφανές, πλέον, ότι η κολληγιά μεταξύ Άρχοντα και Manollo (group) δεν πέτυχε, το parking Φιλελλήνων  λειτουργεί μοναχό του (!!) και αυτό είναι επικίνδυνο. Ενάντια στο LNG (υγροποιημένο φυσικό αέριο) στον Παγασητικό Κόλπο ετοιμάζονται εκδηλώσεις διαμαρτυρίας στις 8 & 9 Δεκεμβρίου 2023.

Και για να μιλήσουμε ελάχιστα σήμερα για Πολιτισμό, ο άξιος Δημήτρης Πιατάς έχει αναλάβει Καλλιτεχνικός Διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕ Βόλου (Δημοτικό Περιφερειακό ΘΕατρο, ένας θεσμός επιχορηγούμενος από το Υπουργείο Πολιτισμού, που καθιερώθηκε, αν δεν κάνω λάθος, από την Μελίνα Μερκούρη). Ευχόμεθα πορείαν ανθόσπαρτον, και καλές παραστάσεις να απολαύσουμε στο Δημοτικό μας Θέατρο, που ορθώς φέρει το όνομα «Βαγγέλης Παπαθανασίου».

Και απ’ το ‘να στ’ άλλο περί Πολιτισμού, και σε αντιδιαστολή προς τους απάνω στίχους του Ιάκωβου Καμπανέλλη, διαβάστε, αφού δεχτείτε την συγγνώμη μου, τους «ελεύθερης έκφρασης» κάτω στίχους του «ράπερ» Snik.

Mommy lay low, το δίνει / Και παίρνει 2 Xannie για να γίνει / Είναι τόσο sexy, icy, VV / Είναι μ@@ρα, έχει κ@@ρα σαν τη Nicki / Βαμμένο νύχι, μάτι / Είναι big boss / Το κράζουν οι π@@νες, but she don't give a fuck / Χορεύει πάνω-κάτω, body low low / Αυτό το baby μου ανήκει, nigga fuck off (Snik, Toquel, MG, 2021).

Σας αγαπώ εξωστρεφώς, γεια σας.

Στην φωτογραφία, ο Γ.Γ. του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτιέρες δηλώνοντας ότι «σε νεκροταφείο παιδιών μετατρέπεται η Γάζα» (και μη κάνοντας τίποτε…)

(δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα!) την Τετάρτη 15.11.2023, αρ.φύλλου 4049)

κυκλο-φ-οριακα 1169, 8 Νοεμβρίου 2023

Πάμε γι’ αλλού, πάμε γι’ αλλού / Μονάχα η τρέλα του μυαλού μας έμεινε αμανάτι

Σ' αυτού του κόσμου το τουρλού / Γίναμε εμείς τ' αλάτι (Γιώργος Ζήκας, Γιώργος Νταλάρας, 1994)

«Του κόσμου το τουρλού», τι έμπνευση στιχουργική! Εκτός από το γνωστό φαγητό, οι γονείς μου χρησιμοποιούσαν την έκφραση «όλα τουρλού-τουρλού μανιφατούρα» για να χαρακτηρίσουν μπερδεμένα πράγματα. Κι αυτό το «Πάμε γι’ αλλού» (πολύ πριν το «πάμε κι όπου βγει»…) δεν ξέρετε πόσες φορές το ‘χουμε σκεφτεί αληθινά, να πάμε αλλού, σ’ άλλη γη σ’ άλλα μέρη, που κανέναν δεν ξέρουμε και κανείς δεν μας ξέρει. Να αλλάξουμε ζωή, που λέει κι ο Σεφέρης.

Μάϊος 1984, πηγαινοερχόμουν με το τραίνο Βόλο-Λάρισα (πάει και αυτό, σε δύο χρόνια, λέει, και βλέπουμε, λέω εγώ…) ως νέος Μηχανικός στην τέως 2^η ΠΥΔΕ (Περιφερειακή Υπηρεσία Δημοσίων έργων, ποτέ δεν κατάλαβα γιατί ήταν «τέως»…) Λάρισας, κι εκεί, μέσα στην οτομοτρίς, έγραψα ένα (περίπου) ποίημα με τίτλο «Από τις πολιτείες της τάξης στις πόλεις της λάσπης» και λέω να το μοιραστώ μαζί σας:

«Μια γη πλατιά, μακριά, επίπεδη μητέρα / Χωρίς ανησυχία του ματιού και / Χωρίς αναπαμό του ανθρώπου /

Μια γη χωμάτινη, ψιλή, ελπιδοφόρα / Ανθεκτική στ’ ατσάλινα ανθρώπινα εργαλεία /

Αδύναμη στον άνεμο / Και στο εξ ουρανών νερό. / Ο κάμπος. Η αρχή, η μήτρα, η καρδιά. /

(Ο κάμπος.) Το στάρι, το τεύτλο, το μπαμπάκι / (Ο κάμπος.) Το χώμα, η σκόνη, η λάσπη.

Χωρίς ανησυχίες, δίχως εξάρσεις.»

Τότε δεν είχα τίποτε με την λάσπη, απλή αντιδιαστολή έκανα με τις εύτακτες πόλεις της Γερμανίας, από τις οποίες προ ολίγου μόλις είχα φύγει. Δεν είχα τίποτε με την λάσπη…

Οδηγούσα προχθές στην οδό Αχιλλέως (του ήρωος, μην μπερδευτούμε…) λίγο πριν την ταλαίπωρη Ρήγα Φεραίου και την Πλατεία του ΔΙΕΚ. Ένας συμπολίτης, καταφανώς καταπονημένος, στο στενό πεζοδρόμιο έξω από την αυλή του, προσπαθούσε να καθαρίσει κάποια λασπωμένα αντικείμενα – ίσως εξαρτήματα κάποιου μηχανήματος. Σταμάτησα κι αλλάξαμε μερικές κουβέντες, κράτησα ένα στενάχωρο «υπομονή, τι άλλο;» κι ένα «φοβόμαστε την επόμενη βροχή». Νομίζω ότι τα δύο αυτά σχόλια αποτυπώνουν άριστα την ψυχολογική κατάσταση όσων είχαν την «ατυχία», όπως είπε και ο εξαίρετος κύριος Βορίδης.

Και ο Άρχοντας βαρέθηκε να βγάζει φωτογραφίες με την μάνικα και είπε να βγάλει μερικές με την περιβόητη κυρία Τατιάνα Στεφανίδου. Δεν φταίει αυτός, αυτός τόσος είναι, αυτά που αναμενόταν είπε. Η κυρία φταίει και οι όμοιοί της, πρωινοί και μεσημεριανοί φωστήρες, που νομίζουν ότι έχουν να κάνουν απλώς με έναν κλόουν, ο οποίος θα τους ανεβάσει την ρημάδα την τηλεθέαση, και του παραχωρούν βήμα για να λέει ανενόχλητος τα γνωστά σ’ εμάς αλλά άγνωστα σ’ αυτούς. Ούτε το ότι επιμένει στο γιαούρτωμα των δημοσιογράφων (μόλις προχθές, στην Συνέλευση των Ξενοδόχων το ζήτησε επιτακτικά κι ύστερα αποχώρησε…) λέει τίποτε σ’ αυτές τις «απρόσιτες κορυφές της δημοσιογραφίας», παρ’ όλο που οι Ενώσεις, στις οποίες, τυπικά, ανήκουν, έχουν βγάλει καταδικαστικές ανακοινώσεις.

Ολοκληρώθηκε, έμαθα, και η δεύτερη γέφυρα Μπέλεϋ στον Εθνικό Δρόμο Ε 34 ανάμεσα στον Κισσό και το Μούρεσι, στο (φοβερό και τρομερό) ρέμα της Μαυρούτσας. Ο Sir Donald Coleman Bailey (1901-1985, ονομάστηκε Sir το 1946) ήταν Άγγλος Πολιτικός Μηχανικός, δημόσιος υπάλληλος σε στρατιωτική υπηρεσία, και επινόησε αυτή την εύκολα και γρήγορα συναρμολογούμενη γέφυρα, χωρίς ιδιαίτερα εργαλεία αλλά μόνο με την μυϊκή δύναμη των στρατιωτών, το 1936 και βελτίωσε στα 1940-41, για τις ανάγκες του 2^ου Παγκοσμίου Πολέμου (η αγγλική Wikipedia παρέχει αρκετές πληροφορίες). Ο στρατάρχης Μοντγκόμερυ φέρεται να έχει δηλώσει ότι χωρίς τις γέφυρες Μπέλεϋ δεν θα είχε κερδηθεί ο πόλεμος. Για τις ανάγκες του Ελληνικού Στρατού το 1940-41 τα μεταλλικά τμήματα κατασκευάζονταν στο εργοστάσιο των Αδερφών Γκλαβάνη, στον Βόλο, σύμφωνα με μαρτυρία του πατέρα μου, ο οποίος ήταν στα γραφεία του εργοστασίου από το 1936. Οι γέφυρες Μπέλεϋ παραμένουν ως βασικό υλικό στο Μηχανικό του Στρατού και επιπλέον χρησιμοποιούνται παγκοσμίως ευρύτατα σε περιπτώσεις φυσικών καταστροφών. Εξ ου και οι δύο στην πληγείσα Μαγνησία, στον Μπελεγρίνο και στην Μαυρούτσα – ίσως να χρειαζόταν και μία τρίτη στην Άλλη Μεριά, στο ρέμα της Πατωσιάς.

Στις υπόλοιπες περιοχές του Νομού μας, π.χ. Αγριά, Μηλίνα, Πάλτση, Πλατανιάς, Αη Γιάννης τρομακτικές φωτογραφίες βλέπω (χάρη και στον άοκνο εξερευνητή της Ελλάδος απάσης κ. Κυριάκο Παπαγεωργίου, τον οποίο ευχαριστώ και δημοσίως) ενέργειες αποκατάστασης δεν βλέπω και δεν ακούω. Βεβαίως και άλλα πράγματα δεν ακούω, αόκνως, και εγώ, ερευνώ τας γραφάς και τας υπογραφάς και επιφυλάσσομαι αναλόγως και μακροσκοπικώς.

Παραμένω διάπυρος προς Κύριον ευχέτης, γεια σας! (Και μια ιστοριούλα σχετικά με αυτό το «γεια σας», που από την πρώτη μέρα μέχρι σήμερα, 1169 φορές, κλείνει την στήλη. Ο αείμνηστος καθηγητής μου Θεολόγος Βασίλης Κοτσμανίδης, τακτικός αναγνώστης της στήλης, κάθε φορά που συναντιόμασταν μου έλεγε ιδιαίτερα πόσο του άρεσε αυτό το ζεστό, φιλικό «γεια σας»).

Στην φωτογραφία, Λωρίδα της Γάζας, Οκτώβριος 2023.

(δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα!) την Τετάρτη 08.11.2023, αρ.φύλλου 4044)

κυκλο-φ-οριακα 1168, 1 Νοεμβρίου 2023

 

Εις τον αφρό, εις τον αφρό της θάλασσας / η αγάπη μου, η αγάπη μου κοιμάται /

παρακαλώ σας κύματα μη μου τηνε ξυπνάτε (δις)

Άσμα κανταδόρικο, με πολλές παραλλαγές, άσχετο με την περίσταση, πλην όμως κάτι το ωραίον. Και το χρειαζόμαστε, συμπολίτες και απανταχού της γης (εξ ου και οι περίφημες (α)πανταχούσες του Οικουμενικού Πατριαρχείου στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, ακόμη ένα μεγάλο, πονεμένο και συσκοτισμένο κεφάλαιο της Ελληνικής μας Ιστορίας…) αναγνώστες το ωραίον, σ’ αυτή τη μαύρη και σκότεινη περίοδο που διανύουμε. Όπου τα κερκέλια τ’ ουρανού ξεμάκρυναν και λιγόστεψαν κι ο εξόριστος ποιητής του Ελύτη δεν βλέπει και δεν αρθρώνει λόγο, ανταριασμένος από την καταιγίδα που γέννησε ο νους του ανθρώπου.

Και το ωραίον, δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν βρίσκεται στις αναρτήσεις του facebook, στις φιγούρες του Instagram, στις βαρύγδουπες δηλώσεις του twitter, στους κατά συρροήν δορυφόρους του κυρίου Elon Mask ή στους ανερμάτιστους και άκρως προσβλητικούς στίχους των (ο Θεός να τα κάνει) «τραγουδιών» των τραπατζήδων (trappers) που καθημερινά αυξάνονται σαν τα μανιταρια μετά από βροχή.

Βροχή, τι να λέμε τώρα; Μήνας πέρασε από την δεύτερη πλημμύρα, κοντά 50 μέρες από την πρώτη. Ο Άρχοντας κάθε βραδάκι, μετά τα τσιπουράκια, υποθέτω, παίρνει μια μάνικα και βγαίνει φωτογραφίες – πού βρίσκονται, άραγε, όλοι αυτοί οι φωτογράφοι-θαυμαστές; Κατόπιν αυτού οι οδοί Δημητριάδος και Ιάσονος είναι πράγματι καθαρές. Το κακό γι’ αυτόν είναι ότι ο Βόλος έχει έκταση λίγο μεγαλύτερη από την έκταση αυτών των δύο οδών. Και το καλό γι’ αυτόν είναι ότι οι Βολιώτες είναι, πλέον, ένας πολτός, σαν αυτόν που έγιναν τα βιβλία στο πλημμυρισμένο μου υπόγειο, στο υπόγειο της βιβλιοθήκης του Πανεπιστημίου, στα υπόγεια του Μεταξουργείου, όπου οι πληροφορίες μου μιλούν για 150.000 βιβλία. Ένας πολτός, που παλεύει ο ίδιος, μόνος, αδιαμαρτύρητα και από παντού αβοήθητος, πολύ συχνά με ένα λάστιχο ποτίσματος ή (γκλαμουριά!) με ένα πλυστικό μηχάνημα υψηλής πίεσης να καθαρίσει, να περισώσει, να συνεχίσει να ζει. Και ξανα-ψηφίζει για μια 5ετία, ελέω Βορίδη, τον ίδιο Άρχοντα που τον φτύνει καθημερινά στα μούτρα. «Είναι όλοι οι δρόμοι καθαροί», δηλώνει επισήμως, «κι όποιοι δεν είναι φταίνε οι ίδιοι οι πολίτες» γιατί δεν απομακρύνουν τα αυτοκίνητά τους από εκεί που αυτός καταβρέχει!

Και βέβαια «μπαχαλάκηδες» είναι οι πολίτες που αντιτίθενται στο κόψιμο των δέντρων στον Κραυσίδωνα. Η προσφιλής ορολογία. Αλλά και οι δημοσιογράφοι, κι αυτοί για φτύσιμο και για γιαούρτωμα είναι, μόνο καλός είναι Ένας, Αυτός κι άλλος κανένας. Οι λοιποί «δικοί του» είναι μόνο και μόνο για τη λάντζα, είναι και κάποιοι, όχι πολλοί, καινούργιοι στην ομάδα, που χάρηκαν αφού επιτέλους απέκτησαν ένα δημόσιο αξίωμα, αλλά σύντομα, πιστεύω, θα καταλάβουν πού έμπλεξαν…

Όχι LNG στον Παγασητικό Κόλπο. Τελεία και παύλα. Θα τα πούμε συντόμως.

Πάμε παρακάτω. Στην φωτογραφία επάνω στο ανυψωτικό είναι ένας τεχνικός που περιζώνει τον φοίνικα έξω από το parking Φιλελλήνων με λαμπάκια. Ωραίο τοπόσημο για τον Βόλο ο επιζήσας φοίνικας, δεν λέω, ο ένας από τους τέσσερεις που βρίσκονταν σ’ αυτό το σημείο, οι άλλοι τρεις «μεταφυτεύτηκαν» με τιμές και φανφάρες, προς χάριν του parking, στο πάρκο του Αγίου Κωνσταντίνου και… απέθαναν ενδόξως, τα απομεινάρια τους είναι ακόμη ορατά για όποιον κοιτάζει στην πόλη και όχι απλώς βλέπει. Είναι εκεί, κοντά στον ασπρισμένο με μπογιά Ελευθέριο Βενιζέλο, με τον οποίο ουδείς ασχολείται. Και απορώ, ειλικρινά και ευγενικά, με την Κρητική Αδελφότητα, που δεν έχει βγει «στα κάγκελα» μ’ αυτό το αίσχος, να καταγγείλει αυτούς που θα ‘πρεπε κάτι να κάνουν και δεν κάνουν τίποτε. Στην τόσο όμορφη και τουριστική πόλη μας – κι αυτό τελευταία μας προέκυψε, αφού ο Άρχοντας δήλωσε ότι Αυτός ανέδειξε τον Βόλο σε νούμερο ένα προορισμό, την πόλη που γεννήθηκε, είπε (αυτό το έχει ψάξει κάποιος, το πού γεννήθηκε δηλαδή, γιατί κι εγώ, άμα θέλω, δηλώνω ότι γεννήθηκα στην Νέα Υόρκη…). Ποιος, επιτέλους, είναι αρμόδιος γι’ αυτό το έρμο το πάρκο; Είναι ο Οργανισμός Λιμένος Βόλου (οσονούπω ιδιοκτησίας Ιβάν Σαββίδη…), είναι ο Δήμος Βόλου, είναι το Υπουργείο Οικονομικών δια της πανίσχυρης (όταν θέλει…) Κτηματικής Υπηρεσίας, ποιος; Και ποιος οφείλει, επιτέλους να ασχοληθεί με αυτό το «δευτερεύον» θέμα του καθαρισμού του αδριάντα του Ελευθερίου Βενιζέλου.

Κι όταν έκανα μια ανάλογη ανάρτηση στο φατσοβιβλίο ένας πολύ παλιός και πολύ καλός φίλος έγραψε «Ποιος είναι αυτός ο Ελευθέριος Βενιζέλος;» κι εγώ του απάντησα «Ένας, που νομίζω ότι έχει ένα αεροδρόμιο». Χρειάζεται, και όχι λίγο, χιούμορ στην «παλιοζωή, παλιόκοσμε και παλιοκοινωνία» του 1950.

Όμως το parking Φιλελλήνων υπολειτουργεί, δεν το βοηθάνε τα λαμπάκια, χρειάζεται και διαχείριση. Μόνο το Πανθεσσαλικό Στάδιο υπερλειτουργεί αδιακρίτως.

Και για την κυκλοφορία μιλώντας, πάλι για τις οδούς Δημητριάδος και Ιάσονος μιλάμε. Γενικώς, όμως, επικρατεί ένα μπάχαλο (εδώ υπάρχουν πραγματικοί μπαχαλάκηδες…), που δύσκολα περιγράφεται, κι ακόμη πιο δύσκολα μπορεί να ελεγχθεί. Είναι, πλέον, αυτό που χρόνια αναθεματίζουμε ως «ελληνική νοοτροπία» στην πλήρη ανάπτυξή του. Σε μια χώρα όπου ο χουλιγκανισμός θριαμβεύει, η βωμολοχία καταλαμβάνει όλο και μεγαλύτερο τμήμα των τηλεοπτικών διαλόγων και όχι μόνο, οι μισογύνηδες «τράππερς» θριαμβεύουν, η ομοφοβία μαζί με την εφηβική βία γιγαντώνεται, δεν μπορείς να περιμένεις από τους/τις οδηγούς κάθε είδους οχήματος να συμμορφώνονται σε κανόνες. Κανόνας είναι οι επιλογές του καθενός/της καθεμιάς, το λένε και το δείχνουν όλο και περισσότερες διαφημίσεις στο χαζοκούτι. Τέλος.

Και τω Θεώ (με υπογεγραμμένες, καθοτι δοτική πτώσις) Δόξα. Καλόν Νοέμβρη, γεια σας.

(δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα!) την Τετάρτη 01.11.2023, αρ.φύλλου 4039)

κυκλο-φ-οριακα 1167, 25 Οκτωβρίου 2023

 

Καλημέρα σε όλη την ομήγυρη.

Καλή μέρα και καλή συνέχεια με καλόν καιρό, μπας και γλιτώσουμε λίγο καλοριφέρ! Και καλή παρέλαση, στην 79^η επέτειο της απελευθέρωσης του Βόλου από την ιταλογερμανική κατοχή και στην 83^η από το ένδοξο ΟΧΙ στα βουνά της Αλβανίας. Και Χρόνια Πολλά στους Δημήτρηδες και τις Δήμητρες.

Ακόμη περιμένουμε τα επίσημα αποτελέσματα των Εκλογών από το Πρωτοδικείο. Κάποια μπερδέματα φαίνεται ότι υπάρχουν, κάποιοι ψήφοι αμφισβητούνται (δεν είναι και πάρα πολλοί, με όλη αυτή την αποχή που καταγράφηκε…) και φτού! κι απ’ την αρχή, μετράνε και ξαναμετράνε οι ταλαίπωροι του Πρωτοδικείου. Επίσης δεν έχω καταλάβει ακριβώς πώς γίνεται η κατανομή των εδρών στην αντιπολίτευση (την συμπολίτευση την έχει καλά οχυρωμένη ο νόμος του κ. Βορίδη με το 43%) και κάθε τόσο ακούω περί «ανατροπής» (ανατροπή, μία ακόμη λέξη της μόδας, καθημερινά παρούσα).

Όπως και η λέξη «αυτοάμυνα», η οποία κατά κόρον, αποκλειστικά σχεδόν, χαρακτηρίζει τις δράσεις του Ισραήλ απέναντι στους Παλαιστίνιους. Ποια είναι η ειδοποιός διαφορά της αυτοάμυνας του Ισραήλ από την άμυνα, στην οποία, αν δεν απατώμαι, έχει απόλυτο δικαίωμα κάθε χώρα, κάθε λαός; Και οι Ουκρανοί, για παράδειγμα, τι κάνουν; Αμύνονται ή αυτοαμύνονται; Και μη μου πείτε περί «εσωτερικού εχθρού» διότι α) οι Παλαιστίνιοι ποτέ δεν συνυπήρξαν με τους Ισραηλινούς και β) τότε με τις Ερυθρές Ταξιαρχίες η Ιταλία και πιο πρόσφατα η Γαλλία με το Μπατακλάν θα έπρεπε επίσης να «αυτοαμύνονται».

Και λέγοντας περί αμύνης (μέρες που ‘ναι κιόλας…) όλα καλά κι όλα ωραία στο στράτευμα και στην κυβέρνηση. Πτώση Canadair, δύο νεκροί πιλότοι – απλή ανακήρυξη ηρώων, εκρήξεις στην Νέα Αγχίαλο – απλή μετάθεση του Διοικητή, πλημμύρα στο Στεφανοβίκειο – απλή μετακίνηση ολόκληρης της 1^ης Ταξιαρχίας Αεροπορίας Στρατού (ΤΑΞΑΣ) σε Τύρναβο-Λάρισα, 5 νεκροί σε «ατύχημα» στην Λιβύη – απλή συμμετοχή στο πένθος των οικογενειών. Ποτέ και καμία ανάληψη ευθύνης, οι Αρχηγοί ακλόνητοι, οι Υπουργοί το ίδιο – κι όσο τα σκέφτομαι αυτά τόσο θυμάμαι τον έσχατο κ. Καραμανλή, που με δάκρυα στα μάτια παραιτήθηκε από Υπουργός Υποδομών μετά το φοβερό δυστύχημα στα Τέμπη τον Φεβρουάριο, και στις εκλογές του Ιουνίου επανεκλέχτηκε πρώτος και καλύτερος βουλευτής απασών των Σερρών και περιμένει την επόμενη υπουργοποίησή του. Όσο για τα ελικόπτερα, μίλησα με άνθρωπο που ήταν στο Στεφανοβίκειο πολλά χρόνια ως τεχνικός και μου είπε ότι όλοι ξέρανε ότι υπάρχει μεγάλος κίνδυνος να πλημμυρίσει το στρατόπεδο λόγω της Κάρλας και ότι για να αποφευχθεί κάτι τέτοιο χρειάζονταν πολύ συγκεκριμένα αντιπλημμυρικά έργα. Τα οποία έργα απλώς δεν τα έκανε ποτέ, κανείς. Ευθύνη; Κανείς και ποτέ. Τώρα ξεκουβαλάει (μετεγκαθίσταται, στα ελληνικά…) ολόκληρο το στρατόπεδο και κάπου πήρε το μάτι μου ότι η Μαγνησία «θρηνεί» επειδή χάνει οικονομικά μεγέθη από κάπου 500 οικογένειες κλπ. κλπ.

Κατά τα άλλα, καλά. Το Λιμάνι βαδίζει προς πώληση στον γνωστό επιχειρηματία κύριο Ιβάν Σαββίδη, ο οποίος κατ-έχει και τον Οργανισμό Λιμένος Θεσσαλονίκης, οι πληροφορίες μου λένε ότι υπάρχει κάποια ένσταση, θα δούμε. Αλλά κανείς δεν έχει απαντήσει στο καίριο ερώτημα σε τι θα ωφελήσει την πόλη και τον νομό μας αυτό το ξεπούλημα. Η ιστορία του LNG στον Παγασητικό προχωρεί ύπουλα, τώρα, μετά τον εκλογικό καταποντισμό του Kostas Agorastos και πριν την έλευση της νέας Περιφερειακής Αρχής, εισάγεται στο απερχόμενο Περιφερειακό Συμβούλιο «προς συζήτησιν» η σχετική Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων. Αγρυπνούμε μαζί με πολλούς και πολλές, με μεγάλη πίστη και αισιοδοξία μετά και την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας κατά της ΑΓΕΤ και υπέρ του Περιβάλλοντος της Μαγνησίας.

Στους δρόμους εμφανίστηκε μετά από πολύυυυυν καιρό η Τροχαία και αφαίρεσε πινακίδες οχημάτων παραβατών στάθμευσης. Μια παλιά ιστορία που επαναλαμβάνεται (συνήθως κατόπιν αρμοδίου τηλεφωνήματος, εν προκειμένω δια την προστασίαν της πράσινης λεωφορειολωρίδας…) με πολύ μελό, πολλά δάκρυα, πολλή νομοθεσία, πολλές κορώνες περί «νοοτροπίας» και, κυρίως, πολλές άνωθεν παρεμβάσεις «για να φανούν εμπιστευτοί στον ίδιο τον Λομπάρδο», που λέει και η ζακυνθινή καντάδα. Και καθώς έκανα ένα σχετικό μικρό σχόλιο κάπου στο διαδίκτυο, δέχτηκα ερώτηση σχετική με το μονίμως άδειο parking Φιλελλήνων «Το ανέλαβε η νέα εταιρεία;» και δεν ήξερα τι να απαντήσω. Ξέρει κανείς ή είναι κι αυτό μία ομιχλώδης ιστορία παρόμοια με του παρακείμενου φούρνου;

Για τον «ποδηλατόδρομο» Ρήγα Φεραίου με συγκίνησαν πραγματικά οι τέσσερεις (4 ακριβώς) γραμμές «αμφισβήτησης» που διάβασα σε ιστορικό ΜΜΕ του τόπου μας!

Σας αγαπώ και σας υπολήπτομαι διακαώς. Γεια σας.

Στο σκίτσο του Μποστ (Μέντης Μποσταντζόγλου, 1918-1995) με την Μαμά Ελλάδα, που φοράει ένα μόνο ψηλοτάκουνο γοβάκι, και τα δυο παιδιά της, τον Πειναλέοντα, που χαιρετάει στρατιωτικά με το αριστερό χέρι και την Ανεργίτσα, που κρατάει στο δεξί χέρι «βιβλιάριον απόρον κορασίς», ο ενθουσιασμός είναι καταφανής και οι (τότε) σημαίες ανεμίζουν.

(δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα!) την Τετάρτη 25.10.2023, αρ.φύλλου 4034)

 

κυκλο-φ-οριακα 1166, 18 Οκτωβρίου 2023

 

Καλημέρα καλοί μου συμπολίτες Βολιώτες και απανταχού αναγνώστες.

Στα τριάντα δύο (μάλιστα, 32!) χρόνια ύπαρξης αυτής της στήλης δεν θυμάμαι καμία φορά από τις 1165 μέχρι τώρα που να μου ήταν τόσο δύσκολο το ξεκίνημα της γραφής. Καμία, παρ’ όλο που έχουν μεσολαβήσει «άπειρα» γεγονότα, καταστάσεις, εμπειρίες, προσωπικά, οικογενειακά, κοινωνικά και ό,τι βάζει ο νους. Αυτό συνέβη την προηγούμενη Δευτέρα, αμέσως μετά τα 55% του 54%, που μου (μας) φόρτωσε στην πόλη που αγαπάμε για τα επόμενα πέντε (5) χρόνια τον ίδιο χυδαίο νάρκισσο και απολύτως αναποτελεσματικό Άρχοντα. Αδύνατον, έλεγα συνέχεια, πλην όμως αυτή είναι η άτιμη η πραγματικότητα.

Μάλιστα. Το 55% του 54% που πήγε στα εκλογικά τμήματα να ψηφίσει, ήτοι το 29,7% του εκλογικού σώματος σύμπαντος του Δήμου Βόλου καθορίζει πλέον τις τύχες (και την ατυχία…) αυτής της πόλης. Και το τι πρόκειται να γίνει έγινε ήδη σαφές κατά τον επινίκιο λόγο του Άρχοντα. Όπου όμως – ω! του θαύματος – από τα λεχθέντα στενοχωρήθηκε η Εισαγγελία του Αρείου Πάγου και ευθύς παράγγειλε στην εδώ Εισαγγελία διερεύνησιν του θέματος διότι υπάρχει παράβασις του Νόμου τάδε, παράγραφος δείνα και μπλα μπλα μπλα και όπως λέει ο σοφός λαός μας (εμείς δηλαδή) «χ..ε ψηλά κι αγνάντευε»…

Με ένα ψυχοπλάκωμα πέρασε η περασμένη εβδομάδα. Στην οποία εβδομάδα δεν μας έφτανε η κατάθλιψη της πρώτης Κυριακής, διεξάγονταν και τα παιχνιδάκια της δεύτερης Κυριακής, εκεί όπου κυβέρνηση και πρωθυπουργός αυτοπροσώπως τα έδιναν όλα προκειμένου να μην υπάρχει πουθενά στην ελληνική επικράτεια σηκωμένο κεφάλι. Πρωτοφανείς καταστάσεις, συμπολίτες, καταστάσεις πραγματικής χούντας, οι υπουργοί να εκβιάζουν στυγνά τους ψηφοφόρους και ο πρωθυπουργός να ορκίζεται αιώνια πίστη στους αρεστούς της παρέας του.

Και ήρθε επιτέλους η δεύτερη Κυριακή των Περιφερειακών Εκλογών, στην οποία η πανελλήνια συμμετοχή ψηφοφόρων ήταν 52,53%, στο σύνολο της Θεσσαλίας ήταν 39,38%, στην Μαγνησία ήταν 38,04% και στις Σποράδες (που δεν είναι πλέον Μαγνησία, αν δεν το έχετε καταλάβει, είναι άλλο πράμα, «αυτόνομο»…) η «αυτόνομη» συμμετοχή ήταν 27,42%. Αυτό λέγεται Δημοκρατία, συμπολίτες, Ελευθερία στην έκφραση, Κυρίαρχος Λαός και άλλα παραμύθια, εγώ λέω, και μη προς κακοφανισμόν κανενός, ότι πρόκειται για στρέβλωση των εννοιών, το εκλέγειν δεν μπορεί να είναι μόνο δικαίωμα, πρέπει να είναι και καθήκον, δεν είναι λογικό τέτοιες μειοψηφίες να καθορίζουν το μέλλον μιας χώρας εν γένει, δεν γίνεται έτσι να διαπαιδαγωγούνται οι επόμενες γενιές. Κάτι πρέπει να γίνει, και οι σοφοί νομοθέτες, συνταγματολόγοι και λοιποί συγγενείς, που φτιάχνουν νόμους σημαντικούς στα μέτρα της παρέας τους (παντελώς απαράδεκτη αυτή η άμεση εκλογή με 43% (!!) στον πρώτο γύρο) να βρουν τρόπους να συμπεριλάβουν στους λογαριασμούς της εκλογιμότητας και την αποχή, αλλιώς θα πηγαίνουμε συνεχώς από το κακό στο χειρότερο.

Με αυτούς τους προβληματισμούς και, κυρίως, λόγω της αναίσχυντης, εκβιαστικής επίθεσης αλαζονείας της δεξιάς σε όλα τα μέτωπα, χάρηκα, το ομολογώ, με την έκπτωση τόσο του Kostas Agorastos και των συμπαρομαρτούντων στην Θεσσαλία, όσο και του Κώστα Μπακογιάννη στην Αθήνα, όσο και του (ανύπαρκτου επί τέσσερα χρόνια) Κώστα Ζέρβα στην Θεσσαλονίκη.

Εδώ και έτσι θα τελειώσει αυτή η «υπέρβαση» των τελευταίων κυκλο-φ-οριακών, λόγω των πολύ άμεσων σ’ εμάς, στην ζωή μας, Αυτοδιοικητικών Εκλογών Πρώτου και Δεύτερου Βαθμού. Θέλω να συγχαρώ τον Νίκο Παπαπέτρο, και όλη την Ομάδα του, εκλεγέντες-εκλεγείσες και μη, να ευχηθώ δύναμη για την συνέχεια, και να δηλώσω ότι η στήλη θα είναι πάντα εδώ. Επίσης να συγχαρώ τον Δημήτρη Κουρέτα και την δική του Ομάδα, που τόσο σημαντικό έργο για την ανασυγκρότηση της Θεσσαλίας έχει μπροστά της – επιτέλους βρε αδερφέ, να δω και καμιά διαφορετική φωτογραφία στο φέισμπουκ…

Τα κυκλο-φ-οριακά θα συνεχίσουν στους δρόμους και στις διαδρομές που ξέρουν ορίζοντας, περιγράφοντας, αναδεικνύοντας, άλλοτε καταγγέλοντας και ενίοτε επευφημώντας έργα, πρόσωπα, γεγονότα, καταστάσεις, πάντοτε με γνώμονα το καλό αυτής της πόλης, του αγαπημένου μας Βόλου, και της Μαγνησίας μας. Και βρισκόμαστε πάλι σε σταυροδρόμια: το Λιμάνι πουλήθηκε σε εξευτελιστική τιμή, το LNG παίρνει άδειες, η ανακύκλωση δεν πάει καλά, η πράσινη λεωφορειολωρίδα μάς μάρανε, ΧΥΤΑ και εγκατάσταση καθαρισμού λυμάτων βρίσκονται σε οριακή λειτουργία, οι «ποδηλατόδρομοι»-φιάσκο περιμένουν τα βουλιαγμένα στη λάσπη στα υπόγεια του Αδαμόπουλου ποδήλατα, ο μισός Βόλος, μαζί και το δικό μου υπόγειο, ζει μέσα στη λάσπη και οι χείμαρροι αδειάζονται με πολύ αργούς ρυθμούς – πού πηγαίνουν τα «άπειρα» φερτά; – τα λουλουδάκια ευημερούν (τι φταίνε κι αυτά…) και τα λαμπάκια ετοιμάζονται να ανάψουν με Οικονομόπουλο, έργα και ημέρες μας περιμένουν.

Ας είμαστε καλά, σας αγαπώ αυτοδικαίως. Γεια σας.

Στην ιδιόχειρη φωτογραφία ο «ποδηλατόδρομος» στην οδό Ρήγα Φεραίου, μπροστά στην Φραγκόκλησα.

(δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα!) την Τετάρτη 18.10.2023, αρ.φύλλου 4029)

κυκλο-φ-οριακα 1165, 4 Οκτωβρίου 2023

 

Καλημέρα καλοί μου συμπολίτες Βολιώτες και απανταχού αναγνώστες.

Τι είναι αυτό που ζούμε, αναρωτιόμαστε όλοι σε τούτη την άκρη της γης. Σε ποια δυστοπία καλούμαστε να επιζήσουμε (η λέξη δυσ-τοπία, αντιθετική με την ου-τοπία, είναι αντιδάνειο από την αγγλική dystopia, πρωτοεμφανίστηκε το 1868 από τον πολιτικό στοχαστή Τζων Στιούαρτ Μιλ και χαρακτηρίζει τις μελλοντικές κοινωνίες που οραματίστηκαν οι μεγάλοι συγγραφείς της επιστημονικής φαντασίας Τζωρτζ Όργουελ, Άλντους Χάξλεϋ, Ρεϋ Μπράντμπερυ κλπ. – κοινωνίες που σήμερα είναι η πραγματικότητα…). Κοινωνίες με φόβο, με ανασφάλεια, με παραπλάνηση, με επιτήρηση, με βία, πολλή βία. Τι από αυτά δεν υπάρχει σε τούτες τις μαύρες (ή μάλλον τις καφέ…) μέρες της λάσπης, της αμετροέπειας και της παραπληροφόρησης.

Σε ανάρτησή μου στο φατσοβιβλίο κατηγορώ τον Άρχοντα και την Αντιπεριφερειάρχη για εγκληματική αμέλεια και παράβαση καθήκοντος, και τα δύο αδικήματα ποινικά. Εσείς ξέρετε, βέβαια, πόσες «εισαγγελικές παραγγελίες» έχουν παραγγελθεί προς διερεύνησιν συμβάντων και καταστάσεων από υποκλοπές και έγκλημα στα Τέμπη ξεκινώντας, από πυρκαγιές γενικώς και εκρήξεις βομβών ειδικώς περνώντας, και στον Ντάνιελ προσωρινώς καταλήγοντας – για τον Ελίας δεν φαίνεται να υφίσταται λόγος ερεύνης (!!), αν και οι ως άνω δύο αρμόδιοι κρατικοί παράγοντες αδιαφόρησαν πλήρως και  επιδεικτικώς για τον καθαρισμό των υπευθύνων για τις καταστροφές χειμάρρων.

Οι εικόνες, συμπολίτες, είναι αψευδείς μάρτυρες, ζούμε, λένε αυτοί που ξέρουνε, στην εποχή των εικόνων. Κάποιοι θεωρούν ότι μέσω της εικόνας μπορούν να χαλιναγωγούν τα πλήθη και αυτό, ως ένα βαθμό, είναι αληθινό. Όμως η εικόνα αποτυπώνει την πραγματικότητα, δεν την διαμορφώνει. Κι όταν ένας ανεγκέφαλος στέκεται μπροστά σε ένα αφρισμένο ποτάμι και δηλώνει με την γνωστή αυταρέσκεια «μην ανησυχείτε, όλα είναι υπό έλεγχο», η εικόνα αυτοστιγμί τον διαψεύδει και δέκα λεπτά αργότερα το ποτάμι κατακλύζει τα πάντα «υπό έλεγχο» – ποιος ελέγχει, επιτέλους χριστιανοί, τον ανεγκέφαλο νάρκισσο της εικόνας;

Δεν είναι ένα, δεν είναι δύο, δεν είναι τρία, είναι δεκάδες τα βιντεάκια, άρα οι εικόνες, που αποτυπώνουν ξεκάθαρα την δυστοπία, που οι Άρχοντες θεωρούν έργο περίλαμπρο και «παντελονάτο». Και βεβαίως, «μπροστά πηγαίνει ο αρχηγός και πίσω του οι σκύλοι», όπως λέει το μνημειώδες «Τούμπου-Τούμπου Ζα» του Γιάννη Μαρκόπουλου από το 1975, με πρώτο εκτελεστή τον αείμνηστο Παύλο Σιδηρόπουλο. Όπου «σκύλοι» ένα ολόκληρο Κυβερνών Κόμμα του σαραντατακατό, που εναγωνίως και τουφεκώντας αριστερά και δεξιά και ό,τι να ‘ναι αγωνίζεται να διασώσει τους αρεστούς του και τους εκπροσώπους του.

Αν αυτό δεν είναι δυστοπία, ας μου πει κάποιος τι είναι.

Όμως ευτυχώς υπάρχει τρόπος, Συμπολίτες Βολιώτες, να βάλουμε ένα τέλος σ’ αυτό το μαύρο θέατρο του παραλόγου, που καταστρέφει όχι μόνο τις υποδομές αλλά και την ψυχική υγεία του Βόλου μας, της Όμορφης Πόλης μας. Στα κυκλο-φ-οριακά της προηγούμενης εβδομάδας καταγράψαμε με προσοχή όλα τα «πραγματικά» έργα που έδωσαν την σημερινή μορφή και λειτουργία σ’ αυτή την πόλη, σε αντιδιαστολή προς την πρόσφατη 9χρονη ανυπαρξία. Πιστεύω ότι πειστήκατε, τα γεγονότα είναι αναμφισβήτητα. Πιστεύω επίσης ότι μια καινούργια Δημοτική Αρχή μπορεί να ξαναβάλει τον δικό μας Βόλο σε τροχιά ανάπτυξης, χωρίς LNG, χωρίς καύση σκουπιδιών, χωρίς τραμπούκους και προστάτες, χωρίς χουλιγκάνικο «τουρισμό», χωρίς θεάματα άνευ άρτου, με υγεία, πολιτισμό, αθλητισμό, προστασία και ευημερία των δημοτών, με έργα προς όφελος του περιβάλλοντος.

Εγώ έχω εδώ και καιρό αποφασίσει. Θα ψηφίσω «Συμμαχία για τον Βόλο» με Υποψήφιο Δήμαρχο τον έγκριτο δικηγόρο Νίκο Παπαπέτρο και Υποψήφιους/-ες Δημοτικούς Συμβούλους την αφρόκρεμα της Βολιώτικης Κοινωνίας.

Ραντεβού την Κυριακή το βράδυ για τον εορτασμό της νίκης! Γεια σας.

Η επεξεργασμένη φωτογραφία οφείλεται στον Καθηγητή Κώστα Μανωλίδη.

(δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα!) την Τετάρτη 04.10.2023, αρ.φύλλου 4019)

κυκλο-φ-οριακα 1164, 27 Σεπτεμβρίου 2023 (καθυστερημένη ανάρτηση)

 

Φτάσαμε πολύ κοντά, πλέον, στις Αυτοδιοικητικές Εκλογές. Και πραγματικά με πληγώνει, Βολιώτες και Βολιώτισσες, να ακούω όλα αυτά τα προπαγανδιστικά που αφορούν σε «έργα». Ποια έργα;

Ας θυμηθούμε μαζί μερικά αληθινά έργα στον Βόλο και την Νέα Ιωνία:

·        Το Λιμάνι και ο Σιδηρόδρομος, οι δύο βασικοί πόλοι ανάπτυξης του Βόλου, Σήμερα το Λιμάνι πωλείται ευτελώς και ο Σιδηρόδρομος δεν υπάρχει – και ουδείς Άρχων ενδιαφέρεται!

·        Η διαμόρφωση του παραλιακού μετώπου από τον Άγιο Κωνσταντίνο μέχρι τον Άναυρο, συμπεριλαμβανομένου του «Ξενία» και των εξαιρετικών μαρμάρινων γλυπτών, αποτέλεσμα της πανευρωπαϊκής γλυπτικής συνάντησης του 1988.

·        Το δίκτυο της αποχέτευσης ακαθάρτων και η εγκατάσταση του βιολογικού-χημικού καθαρισμού. Το δίκτυο των ομβρίων. Η υδρομάστευση των πηγών στο Πήλιο και το πλήρες δίκτυο ύδρευσης.

·        Τα αντιπλημμυρικά έργα στον Ξηριά, μετά την πλημμύρα του 2006.

·        Η ανακαίνιση και η επανάχρηση του Δημοτικού Ωδείου, της Ηλεκτρικής Εταιρείας, της καπναποθήκης Σπήρερ, των βιομηχανικών εγκαταστάσεων Μουρτζούκου, Αδαμόπουλου, Ετμεκτζόγλου (Μεταξουργείο), Στρυχνοκάρπου και Απεντομωτηρίου, της Ελληνογαλλικής Εταιρείας Καπνού (ΔΙΕΚ). Το κτήριο Τζόρτζιο Ντε Κίρικο (εξ ου και… κικιρίκου, αν θυμάστε). Το «Άσυλο» και οι αποθήκες του Οργανισμού Καπνού στο Καραγάτς. Το μεγάλο συγκρότημα Τσαλαπάτα. Η διατήρηση και ανακαίνιση του κινηματοθεάτρου «Αχίλλειον». Το Μουσείο της Πόλης. Το Εκθεσιακό Κέντρο και το Πάρκο στο Πεδίο του Άρεως με το μοναδικό τρενάκι Ντεκοβίλ. Μια σειρά από παιδικούς σταθμούς.

·        Το κτήριο του Δημαρχείου και το Δημοτικό Θέατρο του Βόλου, κλειστό και ανοιχτό (αυτό που πριν από δέκα χρόνια ήταν «…για 300 οικογένειες…» και προχθές επικοινωνιακά έγινε «…σπίτι του πολιτισμού…»), το Πολιτιστικό Κέντρο και το ανοιχτό θέατρο της Νέας Ιωνίας, το μεγάλο άλσος Ανδρέα Βαλαχή στο παλιό ελικοδρόμιο. Η ίδρυση θεσμών όπως το ΔΗ.Κ.Ι (Δημοτικό Κέντρο Ιστορίας & Τεκμηρίωσης), ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ (Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο), Δημοτικό Ωδείο, Συμφωνική Ορχήστρα, Κέντρο Μουσικού Θεάτρου, Δ.Ι.Ε.Κ (Δημοτικό Ινστιτούτο Επαγγελματικής Κατάρτισης), Δ.Ε.ΜΕ.ΚΑ.Β (Δημοτική Επιχείρηση Μελετών & Κατασκευών Βόλου), Δ.Ο.Υ.Κ (Δημοτικός Οργανισμός Υγείας & Κοινωνικής Πρόνοιας), Βαλκανική Έκθεση κλπ. Η κατασκευή του πλοίου «Αργώ» και το ταξίδι το 2008 (το Μουσείο ακόμη γίνεται...).

·        Η πεζοδρόμηση του εμπορικού κέντρου και οι δρόμοι ήπιας κυκλοφορίας (οι τελευταίοι είναι δική μου συνεισφορά στην πόλη...). Πλήρες Σύστημα Ελεγχόμενης Στάθμευσης (ΣΕΣ). Η διαμόρφωση των γραμμικών πάρκων της οδού Καραμπατζάκη και της οδού Ρήγα Φεραίου. Η διαμόρφωση του παραλιακού μετώπου από τα ψαράδικα μέχρι την Κ.Καρτάλη ως ολυμπιακό έργο (Ελλάδα 2004). Η ένταξη του Βόλου στις Ολυμπιακές Πόλεις 2004, που πλούτισε την πόλη με το Πανθεσσαλικό Στάδιο και τον Περιφερειακό Δρόμο.

·        Το Κοιμητήριο στον Κούκο. Οι γέφυρες στον Κραυσίδωνα στου Τσαλαπάτα και στην Αγία Παρασκευή. Οι διανοίξεις οδών Γιάννη Δήμου-Παρασκευοπούλου, Αλαμάνας, Ζάχου κλπ. Η πεζοδρόμηση της οδού Λεμάν και η διάνοιξη της οδού Αγησάνδρου τις Αλυκές. Το Δημοτικό Κολυμβητήριο «Βασίλης Πολύμερος» στην Νέα Ιωνία μαζί με τα γήπεδα τένις και τον περιβάλλοντα χώρο. Το Εθνικό Αθλητικό Κέντρο (ΕΑΚ) με Στάδιο, Κολυμβητήριο, Κλειστό Γυμναστήριο, Σκοπευτήριο στην Νέα Δημητριάδα. Η δημιουργία της Πλατείας Πανεπιστημίου.

·        Η ίδρυση του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας με έδρα τον Βόλο, το 1984. Το μεγαλύτερο αναπτυξιακό έργο που έγινε ποτέ στον Βόλο (αυτοί με τις... ρόμπες, σύμφωνα με τον Άρχοντα), που χαρίζει, εκτός των οικονομικών, πνευματικών, πολιτιστικών πλεονεκτημάτων, στην πόλη κτήρια-ισχυρά τοπόσημα, που σχετίζονται με την Ιστορία της όπως Παπαστράτου, Παπαρήγα, Ματσάγγου, Τράπεζας Αθηνών (Βιβλιοθήκη σήμερα), Κτήριο Τσικρίκη, Αποθήκες Ματσάγγου (Γεωπονική Σχολή), Κίτρινη Αποθήκη, Βαμβακουργία αλλά και νέες κατασκευές στην περιοχή των Παλαιών (κτήρια Χωροταξίας, Ηλεκτρολόγων, Μηχανολόγων, Πολιτικών Μηχανικών).

Αυτά είναι «πραγματικά» έργα, έργα που διαμόρφωσαν τον σημερινό Βόλο, έργα που τα σημερινά παιδάκια της Αρχής απολαμβάνουν, κι ας έρχονται απ’ το δήθεν μαύρο παρελθόν. Τα δικά τους έργα, εννιά χρόνια τώρα, ποια είναι ακριβώς; Έξι όμορφοι αλλά αμφιβόλου αναγκαιότητας κυκλικοί κόμβοι, μερικές υποχρεωτικές, λόγω νομοθεσίας, αναβαθμίσεις παιδικών χαρών, μερικά πεζοδρόμια και πολλά όμορφα λουλουδάκια, τι άλλο; Το parking Φιλελλήνων-Δημητριάδος (ας είναι καλά ο φούρνος...) και η ανακαίνιση του Δημοτικού Θεάτρου καλά είναι, δεν είναι, όμως, καινούργιο έργο.

Έτσι είναι, αγαπητοί, κι όχι αλλιώς, όσο κι αν προσπαθούν κάποιοι, οι ίδιοι ή τα «τρολ» τους, με γκαιμπελικού τύπου προπαγάνδα να μας πείσουν περί του αντιθέτου. Κι εγώ είμαι ο τελευταίος που θα ήθελε ή θα μπορούσε να σας βάλει το σταυρωμένο ψηφοδέλτιο στην τσέπη, δεν το ‘κανα ούτε όταν ήμουν ο ίδιος υποψήφιος. Αλλά έλεος! Έλεος! Βοηθήστε να μην ακούμε για άλλα πέντε χρόνια τέτοιες κι άλλες πολύ χειρότερες παρόλες ποδοσφαιρικού και «παντελονάτου» τύπου σε τούτη την όμορφη πόλη. Είναι στο χέρι σας, στο χέρι μας!

Για έναν πραγματικά όμορφο, δημοκρατικό και πολιτισμένο Βόλο.

(δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα!) την Τετάρτη 27.09.2023, αρ.φύλλου 4016)

κυκλο-φ-οριακα 1163, 20 Σεπτεμβρίου 2023

Το νερό νεράκι.... 15 μέρες μετά την καταιγίδα. Χωρίς ασφαλείς πληροφορίες, χωρίς, φυσικά, χρονοδιάγραμμα, με διαρκή επικοινωνιακά παιχνιδάκια ζεστού-κρύου, με πολλή λάσπη, ακόμα, σε υπόγεια, υπόγεια parking και δρόμους, «...ο Βόλος μας, πατρίδα ζηλευτή, που τον χαϊδεύει η αύρα του γιαλού...» – ξέρει κανείς τίνος είναι οι στίχοι και η μουσική σ’ αυτό το υπερ-εκατοντάχρονο τραγουδάκι-ύμνο προς την πόλη μας; – βαδίζει «κουτουρού» προς τις εκλογές της 8^ης Οκτωβρίου. Με την πηγή «Μάνα» άθικτη (κατά Κοντορίζο) ή κατεστραμμένη (κατά τον Άρχοντα, εγώ τον Πατριάρχη πιστεύω), με την Αναπληρώτρια Υπουργό Υγείας να είναι «μόνο γι’ αγάπες» κι ύστερα να γίνεται «αρμοδία», με τον Kostas Agorastos να είναι φίλος και αδερφός κι ύστερα άλλος ένας «πολιτικός απατεώνας», με τον σεμνό τραγουδοποιό-καύχημα για τον τόπο μας να αποκαλεί τον Άρχοντα «ανεκδιήγητο» κι αυτός να τον αποκαλεί «νούμερο» (είναι η μάλλον πιο προσφιλής του έκφραση τελευταία...), με τους κυβερνητικούς βουλευτές του Νομού άφαντους κι ανύπαρκτους,

ακόμα κι ο θεόσταλτος στη Λάρισα τη βγάζει, στα μέρη μας δεν πολυ-πλησιάζει, με την ΕΥΔΑΠ της Αθήνας να επιμελείται τα της ΔΕΥΑΜΒ του Βόλου, τι καλό μπορώ να περιμένω; Κάποιοι λένε ότι μπορεί να εκραγεί το ηφαίστειο στον Σαρακηνό, να ολοκληρωθεί η γκαντεμιά μας.

Και η κυρία Αναπληρώτρια να δηλώνει στην Βουλή την Δευτέρα 18.09.2023 «το νερό στον Βόλο δεν ήταν πόσιμο και πριν τις πλημμύρες»! Τώρα... δέσαμε! Μας πήρανε χαμπάρι, παιδιά, και στην Βουλή. Και οι εκπρόσωποί μας; Τι είπαν και, κυρίως, τι έκαναν περί αυτού; Τίποτε. Στηρίζουν και υποστηρίζουν ακρίτως και αδιακρίτως, και ένα ρημαδο-έπος δεν φεύγει από το ομηρικό έρκος (φράγμα) των οδόντων τους.

Πήγαμε μια βόλτα και στον Αη Γιάννη του Αιγαίου. Πραγματικά πρόκειται για εικόνες που είναι δύσκολο να πιστέψεις. Το ρέμα-ποτάμι, η Μαυρούτσα, χάραξε καινούργια κοίτη! Διέλυσε το τοιχίο που επί χρόνια την όριζε προς τα δυτικά (αριστερά κατά την ροή) και πήρε μαζί της ολόκληρο τον περιφερειακό δρόμο, 8-10 μέτρα, λίγο μετά την προτελευταία στροφή. Ύστερα ξαναέστριψε ανατολικά και διέλυσε τα πέτρινα βάθρα και την ξύλινη γεφυρούλα που συνέδεε τον κυρίως οικισμό με την κατασκήνωση της ΧΑΝΘ, την εκκλησία του Αη Γιάννη, το Κανισκέρη, το camping και παραπέρα το Παπά Νερό. Συνέχισε με την ίδια δύναμη και διέλυσε ομοίως την μεταλλική γέφυρα, που συνέδεε παραλιακά τον οικισμό με το camping και το Παπά Νερό. Κι ύστερα έστειλε στην αφρισμένη θάλασσα 5-6 αυτοκίνητα που ακόμα τα ψάχνουν και δημιούργησε μια πρόσχωση περίπου 20 μέτρα μέσα στο Αιγαίο. Πριν κάνει αυτές τις μνημειώδεις καταστροφές έπνιξε την κατασκήνωση, τα μαγαζιά και τα ξενοδοχεία της ανατολικής πλευράς, προκαλώντας ζημιές εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ. Σήμερα η Μαυρούτσα αργοκυλάει στην καινούργια της κοίτη γάργαρη και παγωμένη (!), σαν να μην έγινε τίποτε, απλώς με όλες τις προσβάσεις κομμένες και τους επαγγελματίες να θρηνούν. Σοβαρότατες ζημιές υπέστησαν και άλλες επιχειρήσεις, σε άλλα σημεία, όπου περνούσαν μικρότερα ρέματα με έξοδο στην θάλασσα.

Η Φύση θεώρησε σωστό να βρει ή να ξανα-βρεί τον χώρο της, αγνοώντας επιδεικτικά τον παράγοντα «άνθρωπος». Ας βρεθεί κάποιος/-α να μας πει ποια ήταν η κοίτη της Μαυρούτσας τα παλιά τα χρόνια για να μπορέσουμε, από επιστημονικής άποψης, να καταλάβουμε αν η Φύση εκδικείται ή απλώς κάνει του κεφαλιού της, ευκαιρίας Daniel δοθείσης.

Δύσκολες καταστάσεις, συμπολίτες. Και στο δικό μου υπόγειο ανάβλυσαν νερά από τον υδροφόρο ορίζοντα, την ώρα που ο κοντινός μας Άναυρος υπερχείλισε, ελαφρά ευτυχώς. Έκτοτε, όπως πάρα πολλοί συμπολίτες, παλεύω κι εγώ «να σώσω οτιδήποτε αν σώζεται», που λέει κι ο Διονύσης Τσακνής, και περιμένω το συνεργείο της πολιτικής προστασίας να μας προστατέψει...

Και στο μεταξύ οδικό δυστύχημα με τρεις στρατιωτικούς και δύο διερμηνείς νεκρούς στην Λιβύη. Δεν κατάλαβα πώς και τι έγινε, κι όποιος κατάλαβε ας μας το πει, αλλά όχι μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπου κάθε πικραμένος/-η γράφει ό,τι νομίζει. Αλλά και το ότι ΥΠΕΞ και ΥΠΕΘΑ έβγαλαν τρομερές επίσημες ανακοινώσεις ό,τι νά ‘ναι περί απλώς τραυματιών δείχνει το μπάχαλο που επικρατεί στο γενικώς «επιτελικό κράτος», το οποίο ο πρωθυπουργός επικαλέστηκε 5-6 φορές στην 87^η ΔΕΘ. Κι αυτό σε άμεση συνέχεια των εκρήξεων βομβών στην Νέα Αγχίαλο, που θάφτηκε ομοίως. Ουδείς υπεύθυνος, ένας ο αρχιανεύθυνος.

Τέλος και για σήμερα, συμπολίτες. Σας φιλώ σταυρωτά και μένω. Γεια σας.

Στις φωτογραφίες η γέφυρα και ο δρόμος στον Αη Γιάννη. Και τα δύο δεν υπάρχουν πλέον...

(δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα!) την Τετάρτη 20.09.2023, αρ.φύλλου 4011)