κυκλο-φ-οριακα 953, 29 Νοεμβρίου 2018

Καλημέρα αγαπητοί! Τελειώνει οσονούπω ο ένατος μήνας του αρχικού ρωμαϊκού ημερολογίου, που άρχιζε τον Μάρτιο, November εκ του novem=εννέα (όπου Σεπτέμβριος ο έβδομος, septem=επτά, Οκτώβριος ο όγδοος, octo=οκτώ, δεν υπάρχει “m” στο τέλος, γι’ αυτό και ο δικός μας Οκτώβριος δεν έχει “μ” (το ξέρατε αυτό; κι εγώ μόλις τώρα το ανακάλυψα και είπα να σας κάνω τον έξυπνο…) και Δεκέμβριος ο δέκατος, decem=δέκα). Αργότερα προστέθηκαν ο Ιανουάριος και ο Φεβρουάριος πριν τον Μάρτιο και οι μήνες έγιναν δώδεκα. Κι ύστερα τους πήραν η Μαριανίνα Κριεζή και ο κάποτε ημέτερος Δημήτρης Μαραγκόπουλος και τους έκαναν αθλητές για τις ανάγκες της υπέροχης Λιλιπούπολης (1976-1980 στο Τρίτο Πρόγραμμα της ΕΡΤ) «Δώδεκα μήνες αθλητές στο γήπεδο του χρόνου, δώδεκα μήνες αθλητές κάνουν αγώνα δρόμου κλπ. κλπ.» και έζησαν οι άλλοι καλά κι εμείς καλύτερα.

Τώρα ήθελα να είμαι ψηλά στο βουνό, μέσα στο δάσος με τα βρεγμένα απ’ την ομίχλη φύλλα της οξιάς στο νοτισμένο χώμα, γλυστράνε (ή γλιστράνε; ο ένας φιλόλογος ετυμολογεί από το αρχαίο έκλυτος, ο άλλος από το μεσαιωνικό εκλιστρώ, ο Θεός μεθ’ ημών) και μ’ αρέσει, αν θέλω μπορώ να κάνω και μια ωραία τσουλήθρα. Ήθελα, αλλά δεν…

Στην πόλη και τα περίχωρα πηγαινοέρχομαι, αέρια βιομηχανικής και οικιακής καύσης εισπνέοντας και σωτηρίας άκρες μη βρίσκοντας. Και αποτελέσματα επιδημιολογικής μελέτης περιμένοντας, που εδώ και χρόνια αναγγέλλεται, χρηματοδοτείται, γίνεται, τελειώνει, κι όσο η μελέτη τελειώνει τόσο τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων αυξάνονται αγγέλλοντας θανάτους νέων και ηλικιωμένων ανθρώπων αδιακρίτως και ακατακρίτως από τα γνωστά και μη εξαιρετέα αίτια, τα οποία ουδείς, επί της ουσίας, μελετά. Απλώς θρηνούμε καρτερώντας, ίσως, τη σειρά μας, και διαπληκτιζόμαστε (αλληλο)δαχτυλοδείχνοντας ενόχους που δεν παραδέχονται την ενοχή τους. Ενόχους που δεν παραδεχόμαστε την ενοχή μας, έτσι είναι το σωστό να λέω, γιατί αθώος στην κοινωνία που ζούμε δεν είναι κανείς, κι όποιος αυτό πιστεύει είναι τουλάχιστον ανόητος, αν όχι εγκληματίας…

Αν ήμουν ψηλά στο βουνό, μέσα στο δάσος με τα βρεγμένα απ’ την ομίχλη φύλλα της οξιάς στο νοτισμένο χώμα, τότε ναι! Τότε μπορεί και να ήμουν αθώος. Αλλά δεν…

Σκέψεις, σκέψεις σκοτεινές, προσαρμοσμένες, ίσως, στο γκρίζο τ’ ουρανού. Ή στο γκρίζο της ψυχής, δεν ξέρω. Ή στις φθινοπωρινές στροφές του πηλιορείτικου δρόμου.

Και… χαζεύοντας πάλι αυτές τις στροφές, που τις φωτογράφισα το 2000 με μηχανή Nikon F50 και φιλμ slides AGFA CTP 100, θυμήθηκα πόσο δύσκολη είναι η οδήγηση τόσο στους ορεινούς δρόμους, όσο και γενικότερα. Είχα τις προάλλες μια συζήτηση με έναν πολύχρονο οδηγό, περίπου συνομήλικο, τον οποίο προσπαθούσα, εγώ ο αιωνίως αιθεροβάμων, να πείσω για την αναγκαιότητα να φοράει ζώνη ασφαλείας. Παταγώδης αποτυχία. Να του πω ότι ο γιος του, ντελιβεράς με μηχανάκι, πρέπει οπωσδήποτε να φοράει κράνος σε κάθε μετακίνηση που κάνει. Εγκατέλειψα. Είχε συνεχώς «επιχειρήματα» περί του αντιθέτου. Βλέπω διαρκώς μαμάδες με μωρά στην αγκαλιά να κάθονται στο μπροστινό κάθισμα και να χαριεντίζονται. Βλέπω πολλούς μπαμπάδες με κράνος, και στο πίσω κάθισμα της μηχανής πιτσιρίκι χωρίς κράνος, φυσικά. Θα μου πείτε «αυτό είναι η οδήγηση;» και θα σας πω ότι οδήγηση δεν είναι συμπλέκτης-ταχύτητα-γκάζι κι αριστερά-δεξιά τιμόνι, αυτά είναι αντανακλαστικές κινήσεις που μπορεί να τις μάθει κι ένας πίθηκος. Η οδήγηση είναι νόηση και κατανόηση, σκέψη και περίσκεψη, συμπεριφορά, είναι κώδικας και τρόπος ζωής. Κι όποιος δεν καταλαβαίνει είναι τουλάχιστον ανόητος, αν όχι εγκληματίας…

«Μαύρα» σήμερα τα κυκλο-φ-οριακα, ίσως και ως επακόλουθο αυτής της απίστευτης εγγλέζικης «μαύρης Παρασκευής» που παρ’ ημίν κατέληξε σε «μαύρο δεκαήμερο». Την άλλη φορά, ελπίζω, φωτεινότερα, γεια σας.

(δημοσιεύτηκε στην βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Πέμπτη 29.11.2018, αρ. φύλλου 36.681)

κυκλο-φ-οριακα 952, 21 Νοεμβρίου 2018

Καλημέρα συμπολίτες! Να τα και τα χιόνια, κι άντε τώρα να κάνουν προκοπή τα δεντράκια του αδερφού μου που πρόλαβαν κι άνθισαν. Ζούμε για μία ακόμη φορά ιστορικές στιγμές σ’ αυτή τη χώρα, με τεράστια πρωτογενή πλεονάσματα, με κοινωνικά μερίσματα, με συμφωνίες Τσίπρα-Ζάεφ και Τσίπρα-Ιερώνυμου (έτσι ακριβώς αναφέρονται στα ρεπορτάζ των σούπερ καναλιών μας), με την συνταγματική αναθεώρηση, με το τέλος των μνημονίων και τις επικείμενες αυτοδιοικητικές εκλογές της απλής αναλογικής – πολλές οι «τομές», δεν ξέρω πόσες αντέχει η ελληνική μας κοινωνία, που κατά κανόνα αντιδρά σε κάθε μεταβολή των κατεστημένων και το μόνο που δείχνει να την ενδιαφέρει είναι αν θα γίνει ή όχι η 12^η κατά σειρά περικοπή των συντάξεων. Και μου φαίνεται ότι αν δεν γίνει τελικά αυτή η περικοπή κάποιοι πολύ θα στενοχωρηθούν καθώς θα βλέπουν το όνειρό τους να απομακρύνεται …

Πολιτικολογούμε μετά παρρησίας ακατακρίτως, ασκαρδαμυκτί και προφρόνως, αδελφοί εν Κυρίω. Και μη προς κακοφανισμόν κανενός δικαίου.

Στην ωραία μας πόλη, όπου για ακατανόητο σε εμάς λόγο οι μπιγκόνιες που είχαν «πιάσει», όπως έλεγε η μητέρα, και όντως ομόρφαιναν την νησίδα της λεωφόρου Λαμπράκη στην εκ δυσμών είσοδο της πόλης, ξεριζώθηκαν και αντικαταστάθηκαν από διαφόρων χρωμάτων κυκλάμινα, τα οποία, αν δεν κάνω λάθος (λείπει και η μητέρα να ρωτήσω…) είναι εντελώς εποχιακά και βραχύβια. Έχω ξαναγράψει ότι εκτιμώ το έργο της Διεύθυνσης Πρασίνου, αλλά μήπως λίγο υπερβάλλουμε και ξοδεύουμε μερικά ευρουλάκια παραπάνω;

Τις τελευταίες μέρες παίρνω συχνά τον δρόμο προς Νέα Αγχίαλο, περνάω μπροστά από το πρώην Εκθεσιακό, πρώην Συνεδριακό και σήμερα Ένα-Κλειστό-Και-Έρημο-Κτήριο που δεν γνωρίζει το μέλλον του στο Πεδίο Άρεως, και θυμάμαι παλιότερες εποχές που έσφυζε από ζωή, τόσο στη μεγάλη αίθουσα όπου απ’ το πρωί ως το βράδυ αθλούνταν σχολεία και σύλλογοι και γίνονταν αγώνες, όσο και στα γραφεία του ορόφου. Θυμάμαι και Εκθέσεις «παραγωγικής φυσιογνωμίας», οργανωμένες από το Επιμελητήριο Μαγνησίας, θυμάμαι και μεγάλες συναυλίες του Μουσικού Σχολείου, θυμάμαι ακόμη και επίδειξη αερομοντελισμού με αεροπλανάκια να πετάνε πάνω από τις κερκίδες. Με τα όποια προβλήματα συντήρησης ήταν ένα σημείο που χρησίμευε και ζούσε! Τώρα; Τώρα, άραγε, περιμένει την Ελένη Φουρέιρα και τον Κώστα Αργυρό να κάνουν πρόγραμμα; Αλλά τι λέω; Αυτοί θα είναι στου Παπαστράτου, με φόντο, φευ!, την επί ξηράς Αργώ και με τη συνοδεία της Συμφωνικής Ορχήστρας του Δημοτικού Ωδείου, εφ’ όσον ορθώς μας πληροφόρησε ο κ. Δήμαρχος στην ιστορική συναυλία μας με το «Άξιον Εστί».

Και επανέρχομαι για τρίτη χρονιά ερωτών: αυτή η επί ξηράς Αργώ, με τα μπλε φωτάκια, αρέσει στους Αργοναύτες του 2008; Είναι σύμφωνοι μ’ αυτή την ετήσια, πλέον, διαπόμπευση ενός από τα σημαντικότερα σύμβολα, που με πολύ κόπο και χρήμα και πολλές (ως συνήθως…) αντιδράσεις κατάφερε να αποκτήσει αυτή η πόλη;

Επανέρχομαι επίσης στον δρόμο για Νέα Αγχίαλο. Στον οποίο για να φτάσω πρέπει να περάσω μέσα από ολόκληρη, σχεδόν, την πόλη. Και καθώς η οδός Δημητριάδος είναι οδός αδιάβατος (sic!) τις ώρες που πρέπει να κινηθώ, όπως έχω ξαναπεί, «παίρνω σβάρνα τα στενά κι όλες τις συνοικίες», που λέει κι ο Ζαμπέτας. Και περνάω αναρίθμητα (!) σταυροδρόμια με εκ δεξιών ή με ρυθμισμένη προτεραιότητα. Όπου κατά κανόνα δεν υπάρχει καμία ορατότητα, λόγω σταθμευμένων οχημάτων στην γωνία. Στα παλιά τα χρόνια, 2007-2010, είχαμε κάνει μια μεγάλη προσπάθεια επ’ αυτού με πλαστικά κολονάκια (κορύνες) σε αρκετές γωνίες, ένα απλό μέτρο αποτροπής της στάθμευσης, που λειτούργησε για αρκετόν καιρό και διευκόλυνε πολύ την κυκλοφορία στα σταυροδρόμια. Ύστερα τα κολονάκια καταπατήθηκαν δεόντως, άρχισε η αρμόδια υπηρεσία να μην τα ανανεώνει και από το 2014 και μετά το μέτρο εγκαταλείφθηκε τελείως και οι γωνίες γέμισαν παρκαρισμένα αυτοκίνητα…

Όμως χώρος και χρόνος εξαντλήθηκαν, εις το επανιδείν και να θυμόμαστε τον Φίλο μας τον ΚΟΚ. Με τις υγείες σας.

(δημοσιεύτηκε στην βολιώτικη 120ετή εφημερίδα "Θεσσαλία " την Τετάρτη 21.11.2018, αρ. φύλλου 36.674)

Η Ένωση Παλαιών Προσκόπων του 58ου Συστήματος Ναυτοπροσκόπων Βόλου στα Μετέωρα.

στα πόδια των βράχων, άτομα συνολικά 47

Την Κυριακή 11 Νοεμβρίου 2018, η Ένωση Παλαιών Προσκόπων του 58ου Συστήματος Ναυτοπροσκόπων Βόλου γιόρτασε τα τριακοστά (30α) γενέθλιά της (από το 1988) και μαζί τα 65 χρόνια από την ίδρυση του Συστήματος, το 1953. Ευκαιρία για μία ακόμη απόδραση, αυτή τη φορά με πούλμαν στα Μετέωρα.
Με μάρτυρα την φωτογραφία, που τραβήχτηκε μπροστά στο Κέντρο Ψηφιακής Προβολής της Ιστορίας & του Πολιτισμού των Μετεώρων, 47 μέλη και φίλοι της Ένωσής μας, μεταξύ των οποίων 4 παιδιά, πρωί-πρωί ξεκινήσαμε και εγκαίρως φτάσαμε στην Καλαμπάκα, όπου μας περίμενε η υπεύθυνη του Κέντρου.
Το Κέντρο Ψηφιακής Προβολής της Ιστορίας & του Πολιτισμού των Μετεώρων είναι μια δομή-κόσμημα του Δήμου Μετεώρων, που άνοιξε τις πύλες του τον Μάιο 2017. Στην αίθουσά του, δυναμικότητας 105 θέσεων, γίνονται τρισδιάστατες προβολές σχετικά με την γεωλογική δημιουργία των βράχων (κάτι εκατομμύρια χρόνια πριν), την μυθολογία της περιοχής, την ιστορία των Ιερών Μονών κλπ.
Με θαυμάσιο καιρό πήραμε ύστερα τον δρόμο για τα Μοναστήρια. Επισκεφθήκαμε την Ι.Μ. Αγίου Στεφάνου, την πιο προσβάσιμη με τα πόδια Μονή, όπου συναντήσαμε πλήθη κόσμου από όλη την Ελλάδα. Καταφέραμε να φτάσουμε ως το καθολικό του Αγίου Χαραλάμπους με το παλαιό ξυλόγλυπτο τέμπλο και τις νεώτερες τοιχογραφίες, να προσκυνήσουμε και να απολαύσουμε τη θέα του κάμπου από το μπαλκόνι.
Σειρά πήρε η Ι.Μ. Αγίου Νικολάου Αναπαυσά, μετρήθηκαν 160 σκαλοπάτια μέχρι την πύλη του, όσοι ανέβηκαν, όμως, αποζημιώθηκαν αφ’ ενός από τις τοιχογραφίες ενός από τους μεγαλύτερους αγιογράφους της μεταβυζαντινής περιόδου, του Θεοφάνη του Κρητός (1490-1559) και αφ’ ετέρου από την περιμετρική θέα σε όλους τους βράχους, όπου υπήρχαν και πολλοί αναρριχητές.
Κι έφτασε η ώρα της γιορτής, στο εστιατόριο «Βάκχος». Προβολή εικόνων από παλαιότερα γενέθλια – έχουμε υλικό από 29 χρόνια!! – προσκοπικά τραγούδια, εξαιρετική ζωντανή μουσική με σαντούρι από την μαθήτρια του Μουσικού Σχολείου Φαίδρα Άρη Μαρούσου, και η μεγάλη στιγμή: απονομή τιμητικής πλακέτας στον Αρχηγό μας Ραν – Νίκο Κεφαλά, που υπήρξε συν-ιδρυτής του 58ου Συστήματος το 1953 και έκτοτε είναι συνεχώς μαζί μας, 65 χρόνια στο Σύστημα και 30 στην Ένωση. Συγκίνηση, δυο λόγια και τα κεράκια στην τούρτα-προσφορά της Κυρίας Μαίρης, που τα σβήσαμε μαζί ο Ραν, ο προηγούμενος Πρόεδρος Κώστας Ζαφειρόπουλος και ο νυν Μπάμπης Σκυργιάννης, ενθυμούμενοι και τους δύο προηγούμενους Προέδρους μας, τον αείμνηστο Τάκη Ποδάρα και τον Δημήτρη Μακρυβέλιο. Και του χρόνου με υγεία!
Καφεδάκι και βόλτα στον πεζόδρομο των Τρικάλων δίπλα στον πεντακάθαρο και πολύβουο Ληθαίο κι ύστερα Βόλος μέσω Λαρίσης. Μέχρι την τελευταία στιγμή, μέσα στο πούλμαν, παίζαμε παιχνίδι που είχε ετοιμάσει ο Ραν, ένα παιχνίδι όπου ο νικητής ήταν υποχρεωμένος να μοιράσει το βαρύτιμο έπαθλο (γκοφρετάκια!) σε όλο το πούλμαν, τόσο καλά!
Για ακόμη μία φορά «επεράσμε όμορφα, όμορφα, όμορφα…» χάρη στο προσκοπικό μας δέσιμο, την μεταξύ μας αγάπη και τις πάντοτε ζωντανές εκδηλώσεις μας, που φέρνουν σε επαφή όχι μόνο έναν μεγάλο αριθμό μελών μας, αλλά και φίλους, οι οποίοι έτσι και έρθουν μια φορά μαζί μας … κολλάνε!
Ο κρίκος μας καλά κρατεί. Να μας έχει ο Θεός γερούς, έχουμε κι άλλους τόπους να επισκεφθούμε, έχουμε κι άλλα πολλά γενέθλια να γιορτάσουμε.

κυκλο-φ-οριακα 951, 14 Νοεμβρίου 2018

το ομοίωμα της Αργούς, με όλα του τα κουπιά

Καλημέρα συν-Έλληνες! Χρόνια πολλά στους Φιλίππους, αν δεν κάνω λάθος είναι ένα από τα λίγα ονόματα που δεν έχουν θηλυκό γένος; Λιακάδες πάλι και ξηρός καιρός, μετά από ένα μικρό διάλειμμα ψιλοβροχής – ο αδερφός μου μού έλεγε ότι κάτι δεντράκια που έχει σ’ ένα κτηματάκι άνθισαν!

Κατά τα άλλα όλα καλά. Στα Μετέωρα βρεθήκαμε την περασμένη Κυριακή, εντυπωσιαστήκαμε τρισδιάστατα στο Κέντρο Ψηφιακής Προβολής της Ιστορίας & του Πολιτισμού των Μετεώρων, νέα κατασκευή-λειτουργία από τον Δήμο στην Καλαμπάκα και ύστερα εντυπωσιαστήκαμε από δύο πράγματα: α) τα πλήθη κόσμου στον δρόμο των Ιερών Μονών – απίστευτη ουρά και στριμωξίδι στην Ι.Μ. Αγίου Στεφάνου, προφανώς λόγω εύκολης πρόσβασης, πολύ καλύτερη η κατάσταση στην Ι.Μ. Αγίου Νικολάου Αναπαυσά, εκεί μετρήθηκαν 317 σκαλοπάτια β) τα πλήθη των αναρριχητών στους κάθετους βράχους – σχεδόν σε κάθε έναν, εκεί όπου δεν υπάρχουν μοναστήρια, 7-8 αναρριχητές στη σειρά, κάθετα, με σκοινιά και όλα τα συμπαρομαρτούντα. Πάντως το οδικό δίκτυο από το Καστράκι και πάνω λειτουργεί στο όριο, η κυκλοφοριακή ικανότητα του δικτύου και συνολικά η φέρουσα ικανότητα του τόπου εξαντλείται, ιδίως τους καλοκαιρινούς μήνες, οι οδηγοί των πούλμαν διηγούνται ιστορίες φρίκης με μποτιλιαρίσματα ωρών. Και οι δυνατότητες βελτίωσης δεν είναι εύκολες.

Κάποτε συζητούσε η Θεσσαλία για Αεροδρόμιο στην Καλαμπάκα, κι είχα κι εγώ, ως Συγκοινωνιολόγος και Διευθυντής του ΔΕΚΑΜΜ, συμμετάσχει σε μια σχετική ομάδα μελετητών. Το σχέδιο έδειχνε πολύ καλό, χώρος διαθέσιμος υπήρχε (και υπάρχει φυσικά) στην πεδιάδα του Πηνειού, δεν επρόκειτο, δα, να κατασκευάσουμε κανένα θηρίο, κάτι σωστά διαστασιολογημένο για μικρά αεροσκάφη charter. Και υπήρχε και υπόσχεση χρηματοδότησης! Μάλιστα. Έδειχνε ζωηρό ενδιαφέρον η Mercedes Benz, που έχει και μεγάλη εταιρεία κατασκευής κινητήρων αεροσκαφών. Και ξαφνικά, όπως συμβαίνει σε πολλές τέτοιες περιπτώσεις στην ένδοξη χώρα μας, όλα πάγωσαν και, με τον καιρό, ξεχάστηκαν. Δεν ξέρω πόσοι άνθρωποι θυμούνται σήμερα το Αεροδρόμιο της Καλαμπάκας.

Κάτι παρόμοιο συμβαίνει με τα υδροπλάνα, που όλο έρχονται και άφαντα είναι, καθώς αι αρμόδιαι Αρχαί (δήθεν) παιδεύονται χρόνια και χρόνια να ορίσουν έναν διάδρομο από/προσθαλάσσωσης κι έναν αεροδιάδρομο, δεν τους φτάνει η θάλασσα κι ο αέρας…!

Λέγοντας για αεροδρόμια, όσοι κινείστε στον Περιφερειακό με κατεύθυνση τη Λάρισα προσέξτε λίγο πριν από την ράμπα εξόδου από τον Περιφερειακό προς την οδό Λαρίσης μία κακόμοιρη μπλε πινακίδα, ψιλοπεσμένη, που δείχνει δεξιά και γράφει «Αεροδρόμιο». Δηλαδή δείχνει να πάς στον δρόμο Βόλου-Βελεστίνου και από εκεί θα βρεις το Αεροδρόμιο. Αν εννοεί της Νέας Αγχιάλου, αποκλείεται, αν εννοεί κάποιο άλλο, ίσως το «Ελευθέριος Βενιζέλος», είναι πιθανό μετά από 300τόσα χιλιόμετρα.

Θέμα σοβαρό για τον Βόλο η μεταστέγαση της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας. Πρόσφατα ο Δήμος προχώρησε σε μία κυκλοφοριακή ρύθμιση στις διασταυρώσεις των οδών 28^ης Οκτωβρίου και Ερμού με την οδό Γαμβέτα. Αυτό κρίθηκε αναγκαίο για την απρόσκοπτη κίνηση των πυροσβεστικών οχημάτων τα οποία, μετά το κλείσιμο με μπάρα της  ήπιας κυκλοφορίας οδού Κουμουνδούρου, υποχρεωτικά χρησιμοποιούν την οδό Γαμβέτα. Κι όλα αυτά συμβαίνουν επειδή κανένας άρχοντας, βουλευτής, στέλεχος σ’ αυτή την πόλη δεν ενδιαφέρεται πλέον για την μεταστέγαση της Πυροσβεστικής, από το παραχωρημένο το 1956 σ’ αυτήν κτήριο Γιαλλίας-Κουμουνδούρου (πιο κέντρο δεν γίνεται) σε καινούργια εγκατάσταση, κάπου στην περίμετρο της πόλης. Για την Αστυνομία το σεβαστό Υπουργείο έφτιαξε ένα θαυμάσιο κτήριο στο Αλιβέρι, για την Πυροσβεστική δεν βρίσκονται λεφτά παρά το ότι ο Δήμος Βόλου και με τις δύο προηγούμενες Δημοτικές Αρχές (Βούλγαρη και, κυρίως, Σκοτινιώτη) είχε παραχωρήσει κατάλληλο οικόπεδο – η σημερινή Αρχή δεν το «άγγιξε» το θέμα, έχει άλλες έγνοιες, π.χ. εργοστάσιο παραγωγής SRF. Λέτε να οφείλεται αυτή η διαφορετική μεταχείριση από τη μεριά του Υπουργείου στο ότι η Αστυνομία πλήρωνε μεγάλα ενοίκια ενώ η Πυροσβεστική τη βγάζει τζάμπα; Λέτε;

Ό,τι και να λέμε, κάποιοι πρέπει επιτέλους να (ξανα)ασχοληθούν σοβαρά (κι όχι προεκλογικά…) μ’ αυτό το θέμα. Γεια σας.

ΥΓ. Το ορειχάλκινο ομοίωμα της Αργούς πολύ καλά κάνει και στέκει πάνω στο μαρμάρινο βάθρο του, στη σωστή θέση, από τη δεκαετία του '60. Το ναυπήγημα της Αργούς, που έχουμε τη χαρά να έχουμε από το 2008 στον Βόλο, δεν έχει καμία δουλειά στη στεριά, στη γωνία του Παπαστράτου, ξεφτίλα με μωβ φωτάκια "διάκοσμος" Χριστουγεννιάτικος...

(δημοσιεύτηκε στη βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 14.11.2018, αρ.φύλλου 36.668, χωρίς, λόγω χώρου, το υστερόγραφο και χωρίς την φωτογραφία της πινακίδας προς Αερολιμένα)

κυκλο-φ-οριακα 950, 7 Νοεμβρίου 2018

Καλημέρα συμπολίτες! Οι Ταξιάρχες αύριο βοήθειά μας μαζί με την Πολεμική μας Αεροπορία, που διαρκώς αερομαχεί πάνω από τα νερά του Αιγαίου, καθώς οι καλοί μας γείτονες της άλλης όχθης ησυχία δεν έχουν – είναι ίδιον των δικτατορικών καθεστώτων να προβαίνουν διαρκώς σε προκλήσεις και ενίοτε σε «θερμά επεισόδια» και μη μου πείτε ότι στην σύμμαχο χώρα δεν υπάρχει δικτατορία…

Στην πόλη μας, πάλι, δεν ξέρω τι ακριβώς υπάρχει, πάντως και απόλυτη Δημοκρατία δεν το λες, π.χ. ένα ολόκληρο, ήρεμο, σοβαρό Δημοτικό Συμβούλιο, όπου ο καθένας δικαιούται να ρωτά οτιδήποτε και να περιμένει απαντήσεις ή να επιχειρηματολογεί χωρίς να κινδυνεύει η σωματική του ακεραιότητα έχει, νομίζω, καιρό να γίνει στο Δημαρχείο του Βόλου. Αλλά κι έξω από αυτό ομοίως δεν βλέπω πάρα πολύ Δημοκρατία, πάρα πολλά ωραία λόγια διαβάζω περί της αδηρίτου ανάγκης αλλαγής του σκοτεινού σκηνικού και περί της ομοφρόνου αναδείξεως των νέων και υγειών δυνάμεων της κοινωνίας μας κι ύστερα μπαμ! «τούτος εστίν ο Εκλεκτός και όστις θέλει οπίσω του ελθείν….» κάτι μου θυμίζει, κάτι που λεγότανε παλιά, αν θυμάστε, «το … και άλλες δημοκρατικές δυνάμεις», από κοντά και το κυβερνών κόμμα που εδώ και χρόνια δείχνει να αδυνατεί να αναδείξει «μέσα από την κοινωνία» μια αξιόπιστη πρόταση και τέλος το θέλω-να-γίνω-κυβέρνηση κόμμα, που πελαγοδρομεί ανάμεσα στην φανερή ή κρυφή υποστήριξη της τρέχουσας Δημοτικής Αρχής και σε υποψηφίους χωρίς ελπίδα. Σκηνικό λίγο ως πολύ 2014, με μόνη διαφορά την (επιτέλους!) μεταμέλεια των οργανωμένων Ολυμπιακών…

Στην δική μου θεώρηση για την πόλη που ξέρω και αγαπώ η μόνη ενδεδειγμένη λύση είναι η ανέκαθεν Δημοκρατική Συνεργασία. Όσο αυτό δεν επιτυγχάνεται η πόλη νομίζω ότι θα παραπαίει, κι εγώ θα βασανίζομαι από εφιάλτες, που επιδιώκουν να με πείσουν να μεταφέρω αλλού τα εκλογικά μου δικαιώματα…

Αλλά ας μην προτρέχω, υπάρχει ακόμη κάποιος καιρός, δεν ξέρω πόσος πραγματικά, αλλά υπάρχει. Πρέπει να είμαι αισιόδοξος.

Στο μεταξύ τα σοβαρά ζητήματα υποδομών καρκινοβατούν. Χθες, Τρίτη, διάβασα ότι και το έργο για το δίκτυο ύδρευσης της Νέας Ιωνίας σταματάει, λόγω προβλημάτων της εκ Κατερίνης εταιρείας ΕΝΙΠΕΑΣ που έχει την εργολαβία. Το άλλο, στο parking Φιλελλήνων-Δημητριάδος, εκεί όπου πανηγυρικά αναρτήθηκε μια ταμπέλα και βγήκαν οι δέουσες φωτογραφίες, με ανάδοχο την εκ Θεσσαλονίκης εταιρεία ΑΡΧΙΤΕΧ, δεν φαίνεται να ξεκινάει. 62,43% έκπτωση έχει δώσει η ΕΝΙΠΕΑΣ, 59,79% η ΑΡΧΙΤΕΧ. Κοντά στο 60% έχει δώσει και ο εργολάβος του δρόμου Βόλου-Βελεστίνου, που σταθερά δεν λέει να τελειώσει. Προβλήματα και στο έργο των κυκλικών κόμβων καθώς φαίνεται ότι το Ελεγκτικό Συνέδριο δεν αναγνωρίζει «μη δυνάμενες να προβλεφθούν εργασίες» ίσης αξίας με τις προβλεφθείσες! Τώρα, μετά την επίσης πανηγυρική ανάρτηση μεγάλης πινακίδας έργου μετά πλήθους φωτογραφιών έξω από το Δημοτικό Θέατρο, έργο το οποίο απλώς εδέησε και εντάχθηκε για μερική χρηματοδότηση στο ΕΣΠΑ –υπάρχει και ένα σοβαρό ποσόν που πρέπει να εκταμιεύσει εξ ιδίων ο Δήμος Βόλου – περιμένω να δω τις εκπτώσεις που θα δώσουν οι εργολάβοι.

Βεβαίως εγκαινιάστηκε και λειτουργεί ήδη το κλειστό γυμναστήριο της Αγριάς, άλλο ένα έργο με μακρά προϊστορία εμπλεκομένων – κάπου διάβασα ότι χωρίς την παρέμβαση του αείμνηστου Θανάση Νάκου στην απαλλοτρίωση της έκτασης γυμναστήριο δεν θα υπήρχε. Ένα «ευχής έργον» για τα νιάτα της περιοχής μας, χρήσιμη προσθήκη στην μακρά σειρά των αθλητικών υποδομών που υπάρχουν σε όλον τον Νομό. Να το ξέρετε, να το εκτιμάτε και να τις αγαπάτε αυτές τις εγκαταστάσεις, έχουν κατασκευαστεί με μεγάλον κόπο και συντηρούνται με ακόμη μεγαλύτερον.

Επιστροφή στον δρόμο Βόλου-Βελεστίνου. Έγινε κι άλλο ένα εργάκι κοντά στον Βόλο, μια ασφαλτόστρωση, πολύ ωραία, ακόμη ένα εύγε!. Κι έμεινε χωρίς διαγράμμιση ο πολυσύχναστος δρόμος και το παίρνουμε πίσω το «εύγε».

Παρά τις λιακάδες είναι Φθινόπωρο, συμπολίτες. Το Πήλιο το ξέρει καλά. Γεια σας.

(δημοσιεύτηκε στη βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 07.11.2018, έτος 120ό, αρ.φύλλου 36.662.)

κυκλο-φ-οριακα 949, 31 Οκτωβρίου 2018

Τελευταία μέρα του Οκτώβρη. Γραμμή για Χριστούγεννα, πλέον, με τους μπλε νυχτερινούς ουρανούς. Κλάψαμε αρκετά για το οριστικό κλείσιμο του τηλεοπτικού MEGA ώρα 02:08:36 της 28^ης Οκτωβρίου. Πρόκειται για κάτι ευθέως ανάλογο με τον κυρ-Λεωνίδα τον μαγαζάτορα, που δεν «βγαίνει» πια και το κλείνει το μαγαζί, αφήνοντας ανέργους όλους τους εργαζόμενους σ’ αυτό. Πόσοι οι «κυρ-Λεωνίδες» μέσα στην κρίση, και μάλιστα χωρίς να μας έχουν φεσώσει όλους εμάς με δεκάδες εκατομμύρια θαλασσοδάνεια. Εδώ οι καλοί μαγαζάτορες-μεγαλοκεφαλαιούχοι του MEGA αφού πέρασαν μια χαρά πίνοντας στην υγεία των κορόϊδων, όταν τα πράγματα σοβάρεψαν και κλήθηκαν να πληρώσουν για την χρήση της συχνότητας που λυμαίνονταν επί 29 συναπτά έτη, είπαν «δεν μας συμφέρει» και, πολύ απλά, το ‘κλεισαν το μαγαζί. Περί τούτου πρόκειται, και αρκετά. Πάμε στα δικά μας.

Στον πολύπαθο δρόμο Βόλου-Βελεστίνου πρόσφατα τοποθετήθηκαν ιστοί φωτισμού σε ένα τμήμα που εξ αρχής δεν είχε, και ήταν αρκούντως επικίνδυνο. «Άργησε, αλλά έγινε, και εύγε», ήταν το δικό μας σχόλιο, και  το «εύγε» πήγαινε κατά Περιφερειακή Ενότητα μεριά. Τελείωσε η εργολαβία της τοποθέτησης, θα πρέπει να έχουν περάσει και τρεις μήνες από τότε, και οι ιστοί ακόμη δεν έχουν ηλεκτροδοτηθεί, τουτέστιν δεν φωτίζουν. Η κατάσταση είναι το ίδιο χάλια όπως πάντα. Αναρωτιέμαι γιατί άραγε και ενδιαφέρομαι να μάθω μήπως έχουν σωθεί τα λεφτά για την πληρωμή του ρεύματος.

Και λέγοντας περί ρεύματος, έχω κι άλλη μια απορία, συμπολίτες. Στα χρόνια της κρίσης έχουμε ακούσει-διαβάσει για χιλιάδες περιπτώσεις αναλγησίας της απαίσιας ΔΕΗ, που κόβει το ρεύμα σε κακόμοιρους που χρωστάνε. Και ρίξτε κατάρες κι αναθέματα στο μονοπώλιο της ΔΕΗ, που να χαθεί στα τάρταρα – ένα σωρό απίθανοι δηλητηριαστές της κοινής γνώμης. Ύστερα, ακριβώς μέσα στα χρόνια της κρίσης, ακριβώς μετά το 2009, με τους νόμους περί απελευθέρωσης της αγοράς (και υποδούλωσης του καταναλωτή, όπως έγινε και με τις αεροπορικές μεταφορές…), άρχισαν να ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια οι ιδιωτικές εταιρείες παροχής ενέργειας, στην αρχή χωριστά, ύστερα ρεύμα-φυσικό αέριο μαζί, πακέτο, ελάτε να πάρετε, εδώ η καλή ενέργεια. Και δεν ακούω-διαβάζω απολύτως τίποτε περί διακοπών κλπ. Άραγε όλοι οι πελάτες όλων αυτών των εταιρειών είναι καλοπληρωτές; Τι κάνουν, για το καλό μας, αυτές οι εταιρείες σε περίπτωση που κάποιος καταναλωτής δεν μπορεί να πληρώσει; Του λένε «δεν πειράζει, συνεχίζουμε» ή του τραβάνε μια χοντροδιακοπή κι ένα τεράστιο τέλος επανασύνδεσης; Πού μπορώ να το μάθω αυτό – γιατί τα παπαγαλάκια μόνο να διαφημίζουν ξέρουν, τέτοιου είδους «χρηστικές» πληροφορίες τις θάβουν. Ενημερώστε με παρακαλώ.

Και προσέξτε, συμπολίτες, μην τύχει καμιά στραβή και σας κόψουν το φυσικό αέριο. Πάνω από 100 € είναι το τέλος επανασύνδεσης, τελείως άνευ λόγου, χώρια οι τόκοι υπερημερίας και τα λαδόξυδα. Αυτά. Στην κοινωνία των αγγέλων.

Δεν αφαιρέθηκαν ακόμη οι πινακίδες Ρ-40 απαγόρευσης στάσης και στάθμευσης από τον περιβάλλοντα χώρο του Ι.Ν. Αγίων Κωνσταντίνου & Ελένης, στον οποίο δικαίως παρκάρουν εκατοντάδες Ι.Χ. αυτοκίνητα.

Εκεί ψηλά, εκεί ψηλά στον Περιφερειακό, στον κόμβο με Οδυσσέα Ελύτη, υπήρχε από παλιά ένα σουπερμάρκετ, με ένα επαρκές parking, σχεδόν κανένα πρόβλημα. Πρόσφατα κατασκευάστηκε ένα καινούργιο τέτοιο, άλλης αλυσίδας, σε οικόπεδο δίπλα και πίσω από το προηγούμενο. Η εγκατάσταση δείχνει να διαθέτει τον απαιτούμενο αριθμό θέσεων στάθμευσης (δεν τις μέτρησα) σε έναν καλά οργανωμένο χώρο. Η πρόσβαση σ’ αυτόν τον χώρο γίνεται από έναν δρόμο κάθετο στην Ελύτη, πλάτους 5,50-6,00 μ., τόσο για είσοδο, όσο και για έξοδο, τόσο των επιβατικών οχημάτων, όσο και των οχημάτων τροφοδοσίας. Και ως «κερασάκι στην τούρτα» σ’ αυτόν τον δρομάκο βρίσκονται και κάποια παρκαρισμένα! Φρονώ ότι κάποιος (π.χ. ο Δήμος…) πρέπει να το δει το θεματάκι και μάλλον θα χρειαστούν κάποιες κυκλοφοριακές ρυθμίσεις.

Ώσπου να γίνουν όλα αυτά, γεια σας και χαρά σας,
(δημοσιεύτηκε στην βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 31.10.2018, αρ.φύλλου 36.656)

κυκλο-φ-οριακα 948, 25 Οκτωβρίου 2018

Οδός Ερμού, Θεσσαλονίκη

Καλημέρα και πάλι, συμπολίτες. Εμείς εδώ, όσο σταθερά γίνεται (τελευταία αλλάζουμε συχνά μέρα…), 28 χρόνια τώρα, καθώς φαίνεται ότι η στήλη συνάδει με αυτήν την πόλη. Την πόλη όπου πλέον είναι τόσο πολλές οι εκδηλώσεις Πολιτισμού, που δεν τις προλαβαίνω. Μια πολύ ωραία μπορέσαμε να παρακολουθήσουμε αναφορικά με τους Σιδηροδρομικούς Σταθμούς στην ελληνική επικράτεια, πνευματικό προϊόν των αέναων οδοιπορικών ενός από τους μεγαλύτερους Έλληνες περιηγητές της εποχής μας, του συμπολίτη μας δικηγόρου κ. Κυριάκου Παπαγεωργίου.

Βεβαίως είναι αρκετά συγκεκριμένος ο κόσμος που παρακολουθεί αυτές τις εκδηλώσεις – όπως συγκεκριμένος είναι και ο κόσμος που διαβάζει εφημερίδες, συγκεκριμένος κι ο κόσμος που ενημερώνεται από το σωστό, ενημερωτικό διαδίκτυο κι όχι από το καφενείο της γειτονιάς ή τις σκουπιδοϊστοσελίδες. Και εκεί βρισκόταν πάντα, και τώρα ακόμη πολύ περισσότερο, το τρανό πρόβλημα της επικοινωνίας. Της επικοινωνίας «με τις μάζες», καθώς λέγαμε παλιάαααα, πολύ παλιά, τότε που πιστεύαμε ότι μπορούσαμε εμείς, με τις Γνώσεις, το Παράδειγμα και τον Πολιτισμό μας να βελτιώσουμε το επίπεδο του λαού που δεν είχε τις ανάλογες με εμάς προσβάσεις. Εδώ και πολλά χρόνια εγώ έχω καταλάβει πόσο αδύνατη ήταν αυτή η καλή μας πρόθεση. Και διαπιστώνω πόσο διαρκώς και ιστορικά ταχέως αυτό το επίπεδο αντί να ανεβαίνει, κατεβαίνει. Να με συμπαθάτε αν αυτό σας ακούγεται «ελιτίστικο» ή «εγωιστικό» ή «υπερφίαλο», όμως επικοινωνία δεν υπάρχει, κι όποιος βαυκαλίζεται με το αντίθετο να μου επιτρέψει να νομίζω ότι «…προς κέντρα λακτίζει».

Πάμε πάλι βόρεια. Πάλι στην όμορφη Θεσσαλονίκη, αυτή τη φορά για την ορκωμοσία. Αυτή τη φορά με πολλές μετακινήσεις με το όχημα μέσα στην πολύβουη πόλη, που κατακυριεύεται από το ιδιωτικό αυτοκίνητο – τέτοια εικόνα έχω την εντύπωση ότι δεν συναντάς σε άλλη ελληνική πόλη (ούτε καν στον Βόλο…), μια εικόνα που μάλλον οφείλεται στις πάρα πολλές παλιές πολυκατοικίες χωρίς χώρους parking στο κέντρο της πόλης. Φαντάζομαι οι συνάδελφοι Συγκοινωνιολόγοι του Δήμου αλλά και του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου, που παλαιόθεν συνδράμει τις προσπάθειες του Δήμου, ξέρουν καλά, έχουν αναλύσει την κατάσταση και κάνουν ό,τι μπορούν.

Ένα από τα μέτρα που παίρνονται εδώ και καναδυό χρόνια σε κεντρικούς οδικούς άξονες της πόλης είναι (άκουσον! άκουσον!) οι κορύνες. Μάλιστα, οι πλαστικοί επαναφερόμενοι οριοδείκτες, και μάλιστα στην ψηλότερη έκδοσή τους, των 80 εκ. σε πυκνή διάταξη και με ενδιάμεσα χαμηλά πλαστικά διαχωριστικά σαμαράκια, που είναι σχεδόν αδύνατον να τα καταπατήσει ένα Ι.Χ. Οργανωμένη και μαζική παρέμβαση, χρηματοδοτημένη, μάλιστα, από το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (δεδομένου ότι ο Δήμος Θεσσαλονίκης δεν διαθέτει τα τεράστια χρηματικά αποθέματα του Δήμου Βόλου…) καθώς είδα κι άκουσα σ’ ένα βιντεάκι να λέει ο Δντής Τεχνικών Υπηρεσιών κ. Γιώργος Μπελιμπασάκης. Οι κεντρικές οδοί Ερμού, Αντιγονιδών, Ιασωνίδου, Λαμπράκη, Συνδίκα, Μπότσαρη διαθέτουν πλέον κατά τμήματα πλήρες κεντρικό διαχωριστικό σύστημα, καθώς και οι Λεωφόροι Στρατού και Παπαναστασίου για το πλήρη διαχωρισμό των λεωφορειολωρίδων (στην φωτογραφία η οδός Ερμού). «…Δημιουργούμε ένα αποτρεπτικό φράγμα για τη διπλοστάθμευση … διασφαλίζουμε τη ροή των οχημάτων και των λεωφορείων…» άκουσα τον κ. Μπελιμπασάκη να λέει και … συγκινήθηκα, καθώς θυμήθηκα τα νιάτα μου.

Μάλιστα, συμπολίτες, στην όμορφη, φτωχομάνα Θεσσαλονίκη τολμούν να δώσουν ριζικές κυκλοφοριακές λύσεις εν έτη 2018. Εμείς εδώ τολμήσαμε εν έτη 2007, η επόμενη Αρχή συνέχισε και συμπλήρωσε το τόλμημα και οι καινούργιοι ξε-τολμήσανε (!) αμέσως μετά τον Σεπτέμβριο 2014, που ανέλαβε εξουσία η σημερινή Δημοτική Αρχή. Διότι δεν είναι των λύσεων, αλλά των διακοσμήσεων, δεν είναι της αντιμετώπισης, είναι της μη διατάραξης.

Τέλος. «Δεν (περι)γράφω άλλο!» που έλεγε λόγω υπέρμετρου ενθουσιασμού ένας εκφωνητής-είδωλο όταν η ποδοσφαιρική Ελλάδα έπαιρνε το πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα, το 2004 μέσα στην Λισσαβώνα.

Να είμαστε καλά, να επικοινωνούμε. Γεια σας.

(δημοσιεύτηκε στη βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Πέμπτη 25.10.2018, αρ. φύλλου 36.651)

κυκλο-φ-οριακα 947, 19 Οκτωβρίου 2018

Δεν συνάδει, συμπολίτες. Δεν συνάδει με αυτό που ήταν, είναι και θα είναι αυτή η πόλη. Φαντάζομαι ότι ελάχιστοι κατ’ ιδίαν δήλωσιν «κοπρίτες» κατάλαβαν «αφεαυτού» τους, που λένε, τι σημαίνει αυτό το ρημάδι το «συνάδει». Δεν συνάδει με το Πανεπιστήμιο, δεν συνάδει δυο φορές με τον Μανώλη Γλέζο ως τιμώμενο πρόσωπο. Ένα εύγε! κι από την ταπεινή ετούτη στήλη για όλους τους ανθρώπους του δικού μας Πανεπιστημίου, που συνάδει απολύτως με το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της δικής μας πόλης.

Ένα παράδειγμα που έρχεται από το παρελθόν και πάει στο μέλλον είναι αυτό το θέμα του Εμπορευματικού Κέντρου (ΕΚ για τη συνέχεια). Το οποίο ούτε τότε ούτε σήμερα έχουν καταλάβει αυτοί που το «διεκδικούν» περί τίνος πρόκειται. Να σε χαίρεται που σ’ έχει, που λέει ο λαός μας. Η ιστορία των ΕΚ στην Ελλάδα ξεκινά «εν αιθρία» το 1995. Ξεκινά από μερικούς πραγματικά έξυπνους [και ολίγον τυχοδιώκτες – δεν δημοσιεύτηκε] ανθρώπους που ασχολούνται με τις εθνικές και διεθνείς μεταφορές, μέλη των Επιμελητηρίων της Ελλάδας (οι άνθρωποι των Μεταφορών είναι ανέκαθεν «ολίγον τυχοδιώκτες», σκεφτείτε Φοίνικες, Έλληνες, Μαγγελάνους και άλλους μεγάλους θαλασσοπόρους, καραβάνια στον δρόμο του μεταξιού, Όριεντ Εξπρες, Ωνάση, Αλαφούζους κλπ. κλπ.). Συστήνουν τον Ελληνικό Επιμελητηριακό Σύνδεσμο Μεταφορών (ΕΕΣΥΜ) (που υπάρχει και σήμερα, με τον ίδιο Πρόεδρο, 23 χρόνια) και βγαίνουν στην πιάτσα για επιστημονικούς συμβούλους και χρηματοδότηση (χρήμα αρχή των πάντων…). Το ΔΕΚΑΜΜ, που εδρεύει στον Βόλο κι έχει εκείνη την περίοδο Διευθυντή εμένα, (το ξαναείπαμε, Διεθνές Ερευνητικό Κέντρο Ανατολικής Μεσογείου για τις Μεταφορές, 1985-2008 με έδρα το κτήριο του Λιμενικού Ταμείου, σήμερα ΟΛΒ, και πρώτον Διευθυντή τον Ναυπηγό Μηχανικό Δημήτρη Δερβένη) ορίζεται ένας από τους επιστημονικούς συμβούλους (οι υπόλοιποι ήταν καθηγητές Πολυτεχνείου) και αναλαμβάνει δράση, πρώτα-πρώτα για να ενημερωθεί και να ενημερώσει περί τίνος πρόκειται. Εξασφαλίζεται χρηματοδότηση από το Ταμείο Συνοχής της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Απρίλιο 1996 ξεκινάει και Ιανουάριο 1997 μια πραγματικά εμπεριστατωμένη μελέτη με τίτλο «Μελέτη Ελληνικού Δικτύου Εμπορευματικών Κέντρων».

Η Μελέτη αυτή, πρώτη και μοναδική σε τέτοια έκταση για τον ελληνικό χώρο, το 1997, τονίζω, προτείνει 10 Εμπορευματικά Κέντρα, 14 Εμπορευματικούς Σταθμούς και 13 Εμπορευματικούς Κόμβους, η διάκριση γίνεται ως προς το μέγεθος των διακινούμενων φόρτων και την επικουρικότητα. Τα 10 Εμπορευματικά Κέντρα προσδιορίζονται στις εξής περιοχές: Αλεξανδρούπολη, Θεσσαλονίκη, Κιλκίς, Κοζάνη, Ηγουμενίτσα, Λάρισα, Πάτρα, Πειραιά, Ηράκλειο, Χίο. Στον Βόλο προτείνεται Σταθμός (στο Λιμάνι) και στο κείμενο γράφεται ως σημείο χωροθέτησης του Κέντρου «ο άξονας μεταξύ Λάρισας-Βόλου» ύστερα από προσωπική μάχη σε «επιστημονικό επίπεδο».

Πέντε χρόνια μετά, τον Απρίλιο του 2002 το Υπουργείο Μεταφορών και Επικοινωνιών (Πρωθυπουργός Κώστας Σιμήτης, Υπουργός Χρίστος Βερελής, Υφυπουργός Σπύρος Βούγιας) αναθέτει σούπερ «Μελέτη Σκοπιμότητας για την δημιουργία Εθνικού Δικτύου Εμπορευματικών Κέντρων» σε σούπερ μελετητικές εταιρείες με σούπερ προϋπολογισμό 1.800.000 €. Κατά τας σούπερ προδια-γραφάς εξεταστέες ήταν οι «ευρύτερες περιοχές αναφοράς» Αλεξανδρούπολης, Ηγουμενίτσας, Πάτρας και Ηρακλείου και οι «άξονες» Θεσσαλονίκης-Κιλκίς και Λάρισας-Βόλου, ήτοι 6 ΕΚ και έτερον ουδέν.

Έκτοτε, βέβαια, και παρά τα 1,8 εκ. € αισιοδοξίας (στο πλαίσιο του τότε «λεφτά υπάρχουν»…) ουδέν ΕΚ είτε κατασκευάστηκε είτε χωροθετήθηκε, ουδαμού της ελληνικής γης. Από το 1999 έχει ξεκινήσει η προσπάθεια για ένα ΕΚ του ΟΣΕ στο Θριάσιο Πεδίο, το απόλυτο έργο Συνδυασμένων Μεταφορών λέγαμε κάποτε εμείς οι επιστήμονες στα συνέδρια, κι ακόμη δεν είναι έτοιμο, δεν λειτουργεί.

Τώρα διαβάζω ότι στο νέο Περιφερειακό Χωροταξικό Πλαίσιο (ΠΧΠ) για την Θεσσαλία προβλέπεται ένα ΕΚ Θεσσαλίας και «κατ’ αρχήν κατάλληλη περιοχή για την χωροθέτησή του προτείνεται η περιοχή του Βελεστίνου». Αισθάνομαι πολύ χαρούμενος και επιστημονικώς δικαιωμένος, 22 χρόνια μετά. Αν θα προλάβω να δω ΕΚ στη Θεσσαλία, στο Βελεστίνο ή οπουδήποτε αλλού επί της ελληνικής γης δεν ξέρω, μόνο ο Κύριος ξέρει. Γεια σας.

(δημοσιεύτηκε στην βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Παρασκευή 19.10.2018, αρ. φύλλου 36.646)

κυκλο-φ-οριακα 946, 11 Οκτωβρίου 2018

Ταξιδευτές ήμασταν το περασμένο Σαββατοκύριακο, μια βόλτα με αυτοκίνητο στην πρωτεύουσα του βορρά ή νύμφη του Θερμαϊκού ή συμπρωτεύουσα ή φτωχομάνα Θεσσαλονίκη. Που σφύζει από ζωή και είναι πράγματι όμορφη, όπως λέει το τραγούδι. Ανεβήκαμε για φαγητό στα Κάστρα, ήπιαμε μπύρες στην Πλατεία Μοριχόβου στα Λαδάδικα (άμα έχεις καλούς ξεναγούς-φοιτητές…) περπατήσαμε στην Νέα Παραλία, έργο των Αρχιτεκτόνων Πρόδρομου Νικηφορίδη και Bernard Cuomo ύστερα από διεθνή διαγωνισμό του Δήμου Θεσσαλονίκης με Δήμαρχο Βασίλη Παπαγεωργόπουλο το 2001, μελέτη 2001-2005, έργο 2006-2014, κόστος περίπου 23 εκατ. €. Εμάς η Νέα Παραλία μας αρέσει πολύ, την έχουμε περπατήσει και φωτογραφήσει αρκετά, κι έχουμε ενημερωθεί για το ιστορικό της κατασκευής της, ανάμεσα στον Λευκό Πύργο και το Μακεδονία Παλάς και το Μέγαρο Μουσικής. Ανάμεσα υπάρχουν και συστήματα κοινόχρηστων ποδηλάτων, το ένα από αυτά με όνομα i-bikes ανήκει στην Εθνική Τράπεζα, δεν μπόρεσα να το διαπιστώσω αυτοπροσώπως αλλά νομίζω ότι λειτουργούν κανονικά.

Βεβαίως χρησιμοποιήσαμε τον αυτοκινητόδρομο με τις σήραγγες των Τεμπών Τ1 (2.000 μ.) και Τ2 (6.000 μ., η μεγαλύτερη των Βαλκανίων) και Πλαταμώνα Τ3 (2.700 μ.) και τα διόδια, συνολικά 13,10 € ανά διαδρομή. Εξαιρετική αίσθηση ασφάλειας, λέω ότι επιτέλους έχουμε αυτοκινητοδρόμους στην Ελλάδα. Και επίσης σύντομα θα έχουμε μετρό στη Θεσσαλονίκη, τρέχει με γοργούς ρυθμούς το έργο, το ίδιο αυτό έργο που μέχρι πριν από τρία χρόνια κανείς θεσσαλονικιός δεν πίστευε ότι θα το δει ποτέ τελειωμένο.

Και κάτι ακόμη, σχετικό-άσχετο. Λίγες μέρες πριν στην τηλεόραση της ΕΡΤ3 είδα ένα ρεπορτάζ όπου δέκα Δήμαρχοι παραλιακών Δήμων πέριξ της Σαλονίκης «συνασπίζονταν» ζητώντας να υπάρξει θαλάσσια συγκοινωνία με ταχύπλοα καραβάκια που να συνδέει τους Δήμους τους με το Κέντρο. Αυτά τώρα, εν έτει 2018. Τον Ιούνιο του 1986, ήτοι 32 χρόνια πίσω, σε επιστημονική ημερίδα στο ΤΕΕ Μαγνησίας με Θέμα «Οι Μεταφορές και το Λιμάνι του Βόλου», ο συνάδελφος Σπύρος Βούγιας, Επίκουρος Καθηγητής τότε στον Τομέα Συγκοινωνιακών Έργων του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης παρουσίασε ένα πλήρες σχέδιο θαλάσσιας συγκοινωνίας (περίπου αυτό που «διεκδικούν» οι τωρινοί Δήμαρχοι, αν και δεν το πολυπιστεύω, ίσως να είναι και προεκλογικό…) με σκάφη, σταθμούς, δρομολόγια, οικονομική ανάλυση βιωσιμότητας, τα πάντα. Όλοι χαμογέλασαν ευγενικά και επαίνεσαν την άψογη επιστημονική εργασία, το ωραίο εκείνο σχέδιο ποτέ δεν υλοποιήθηκε. 15 χρόνια αργότερα, το 2001, το Διεθνές Ερευνητικό Κέντρο Ανατολικής Μεσογείου για τις Μεταφορές (ΔΕΚΑΜΜ) και εγώ προσωπικά ως Διευθυντής του, εκπονήσαμε, στο πλαίσιο ενός ευρωπαϊκού προγράμματος σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιό μας, μία μελέτη με τίτλο «Σύστημα Θαλάσσιων Επιβατικών Μεταφορών Μικρών Αποστάσεων (ΣΥΘΕΜΜΑ)» στον Παγασητικό Κόλπο με δύο ταχύπλοα σκάφη, ένα προς ανατολάς μέχρι το Τρίκερι κι ένα προς Δυσμάς μέχρι το Αχίλλειο, με πολλές ενδιάμεσες στάσεις (βλ. εικόνα). Ένα Σύστημα που θα απάλλασσε τους καλοκαιρινούς δρόμους της Μαγνησίας από τις τρελές συμφορήσεις και τους μαγνησιώτες από τα άγχη εντός και εκτός αυτοκινήτων.

Πολλά χαμόγελα κι εδώ, πολλοί έπαινοι, η Αντινομάρχης κ. Τζαβέλα-Αδαμάκη έκανε το 2007 μια καλή προσπάθεια να ενεργοποιήσει τους παράκτιους Καποδιστριακούς Δημάρχους, σε καναδυό συσκέψεις ήρθανε, το χέρι στην τσέπη ποτέ δεν βάλανε, ναυάγησε, ως ήτο φυσικόν, και αυτό το σχέδιο, μαζί με το άλλο, εκείνο για τον Φορέα Λειτουργίας του Τραίνου του Πηλίου, άλλη πονεμένη ιστορία.

Εν πάση περιπτώσει, κάποτε αυτή η πόλη, αυτός ο νομός συζητούσε για κάτι, μελετούσε, σχεδίαζε, απέρριπτε, προχωρούσε, σταματούσε, κάτι συνέβαινε τέλος πάντων. Τώρα άκρα του τάφου σιωπή στον κάμπο (και στο όρος…) βασιλεύει. Και δεν φταίει μόνο η κρίση, ίσως μάλιστα να μην φταίει και καθόλου.

Να είστε καλά. Και αχρείαστη να σας είναι η καινούργια ιατρός Μυρτώ-Αντωνία Σκυργιάννη-Μανουσάκη. Γεια σας.

(δημοσιεύτηκε στην βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Πέμπτη 11.10.2018, φύλλο 36.639)

Ιατρός Μυρτώ

Στις 9 Οκτωβρίου 2018, ώρα 23:36, έκανα μία ανάρτηση στο facebook που έλεγε:

Μεγάλη ημέρα η σημερινή για την οικογένειά μας, την οικογένεια Σκυργιάννη-Μανουσάκη. Η δεύτερη κόρη μας, η Μυρτώ, περάτωσε με επιτυχία τις σπουδές της στην Ιατρική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
"Ήταν μακρύς ο δρόμος ως εδώ, δύσκολος δρόμος!
Τώρα είναι δικός σου αυτός ο δρόμος." κατά πως λέει ο Γιάννης Ρίτσος.
Δικός σου και συνεχιζόμενα δύσκολος...
Θα είμαστε πάντοτε στο πλευρό σου.

Στις 11 Οκτωβρίου, ώρα 18:30, γι' αυτή την ανάρτηση υπάρχουν 231 "μου αρέσει", 89 σχόλια και 1 κοινοποίηση, στη σελίδα της μητέρας Ηλέκτρας, που μαζεύει επίσης πολλές ευχές.

Να είμαστε καλά η μητέρα, εγώ και τ' αδέρφια, για να μπορούμε να είμαστε στο πλευρό της. Όλοι για όλους.

κυκλο-φ-οριακα 945, 3 Οκτωβρίου 2018

Ομαλά περάσαμε, πλέον στον Οκτώβριο – θυμάμαι την μητέρα μου, «απλή γυναίκα του λαού» και υπάλληλο στου Γκλαβάνη, απόφοιτη οκταταξίου Γυμνασίου με έφεση στα αρχαία ελληνικά, δεκαετία του ’60, εγώ στο Δημοτικό, να χλευάζει κάτι ανόητους που έλεγαν «Οκτώμβριο». Τώρα, 2018, κάτι καινούργιοι ανόητοι, πολύ πιο αγράμματοι από την «απλή» μάνα μου, προσπαθούν απεγνωσμένα να ταυτίσουν την βλακεία αυτού του ίδιου «μ» με κυβερνητικά σχέδια και τέτοιες αηδίες, έλεος!

Αμ! οι άλλοι ανόητοι, για να μην πω τίποτε βαρύτερο! Μέρες μας πιπίλιζαν το μυαλό κανάλια και ιντερνέτια ότι έρχονται αέρηδες δυνατοί και φουρτούνες στα νότια πελάγη, σύμφωνα με τις σύγχρονες ορολογίες-υστερίες ένας μεσογειακός κυκλώνας (medicane), ονόματι Ζορμπάς. Μάλιστα, ήρθε. Κι ενώ οι περισσότεροι παράκτιοι κάτοικοι και περί την θάλασσαν ασχολούμενοι έλαβαν τα μέτρα τους, κατά κανόνα τραβώντας τις βαρκούλες τους στην στεριά, έμειναν μερικοί ντιπ καταντίπ δηλαδή που άφησαν τα πλεούμενα μέσα στη θάλασσα κι όταν άρχισε η φουρτούνα άρχισαν κι αυτοί να «προσπαθούν να σώσουν ότι μπορούν» και τα κανάλια εκεί, να τραβάνε τη μεγάλη δυστυχία, και «να τώρα βυθίστηκε ένα σκάφος» και κανείς να μην κάνει την ερώτηση «γιατί, βρε καλά παιδιά, δεν ασφαλίζατε το, κατά πώς λέτε, βιος σας λίγο πριχού ξεκινήσει η φουρτούνα;;»

Πραγματικά είναι ν’ απορεί κανείς. Μέχρι που σκέφτηκα μήπως τα κανάλια τους πλήρωσαν αυτούς τους ανθρώπους για να παίξουν αυτό το σόου, μαζί με τα ταλέντα, τους μικρομέγαλους μάγειρες, τους ζαχαροπλάστες, τα μανεκέν και όλο το κακό συναπάντημα της σύγχρονης ελληνικής τηλοψίας με τις οριστικές, πλέον, πέντε πανελλήνιες άδειες, 35 εκατομμύρια εκάστη και για δέκα χρόνια, μετά ξανά απ’ την αρχή.

Πάμε παραθαλασσίως. Στον πανέμορφο Άγιο Κωνσταντίνο και στον ωραίο περιβάλλοντα χώρο του. Όπου ο χώρος είναι γεμάτος με Πινακίδες Ρ-40 Απαγόρευση Στάσης και Στάθμευσης (ξέρετε εσείς, εκείνες με το Χ…) και αποκάτω από τις Πινακίδες γεμάτος με σταθμευμένα οχήματα. Δεν υπάρχουν δικαιολογίες, οι Πινακίδες πρέπει να αφαιρεθούν. Μπήκαν με μία διάθεση πλήρους κυκλοφοριακού ελέγχου αυτού του μεγάλου χώρου, μπήκαν μαζί με μία μπάρα ασφαλείας που ελεγχόταν από τους ανθρώπους του Ναού και υποτίθεται ότι ο χώρος θα ήτο διαθέσιμος στα αυτοκίνητα μόνο κατά τη διάρκεια λειτουργιών ή άλλων εκκλησιαστικών τελετών. Το μέτρο (εξ αρχής λανθασμένο, κατά τη γνώμη μου, και το είχα πει, τότε, στον φίλο μου τον Ηλία, υπεύθυνο μηχανικό του αρμόδιου για τον χώρο Οργανισμού Λιμένος Βόλου) άντεξε κοντά στον ένα χρόνο, κι αυτή η κατεβασμένη μπάρα σ’ έναν χώρο που μεγάλωσα εμένα στον λαιμό μου καθότανε. Ύστερα, όπως πάντα στην Ελλάδα, το μέτρο χαλάρωσε, η μπάρα χάλασε, έμεινε ανοιχτή, τώρα δεν υπάρχει πια μπάρα. Ο χώρος κατέστη ανεξέλεγκτος, γεμάτος με δεκάδες ευπρεπώς σταθμευμένα οχήματα, που κανένα κακό (πέραν μιας μικρής αισθητικής ρύπανσης…) δεν προκαλούν και απεναντίας καλύπτουν ένα σημαντικό μέρος των αναγκών στάθμευσης συνολικά σ’ αυτή την όμορφη περιοχή αναψυχής της πόλης μας. Κατόπιν αυτού πρέπει άμεσα, τώρα, να αφαιρεθούν οι άχρηστες Πινακίδες Ρ-40, διότι όσο παραμένουν χωρίς να εξυπηρετούν κάτι με βάζουν σε υποψίες ότι «κάποιοι» μπορεί να τις χρησιμοποιήσουν σε μια «κατάλληλη» στιγμή για να «γεμίσουν τα ταμεία τους» από πρόστιμα σε συμπολίτες ή επισκέπτες με το πολύ απλό «σκεπτικό» ότι αφού οι Πινακίδες είναι εκεί και ισχύουν, ανεξάρτητα αν ο τόπος κατακλύζεται από σταθμευμένα οχήματα, κάθε στάθμευση είναι παράνομη. Το ίδιο, βέβαια, θα πρέπει να ισχύει και όταν γίνεται γάμος, βάφτιση, κηδεία ή τα πρωινά της Κυριακής στην Θεία Λειτουργία, διότι οι Πινακίδες Ρ-40 είναι ενιαίας και διαρκούς ισχύος.

Συμπέρασμα: αφήστε τις χαζομάρες (ή τις εξυπνάδες…) κι αφαιρέστε αμέσως τις Πινακίδες Ρ-40 από τον χώρο πέριξ του Ιερού Ναού των Αγίων Κωνσταντίνου & Ελένης. Σας αγαπώ πολύ όλους και όλες εκεί πέρα στο Λιμάνι.

Σας αγαπώ και σας σκέφτομαι, Κι εσάς μαζί. Γεια σας.

(δημοσιεύτηκε στην βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 03.10.2018, αρ.φύλλου 36.632)