κυκλο-φ-οριακα 1266, 4 Φεβρουαρίου 2026

 

Καλημέρα και πάλι καλοί μου συμπολίτες και καλές μου συμπολίτισσες (όλοι καλοί είμαστε, οι κακοί είναι, λένε, στη φυλακή – είναι και μερικοί έξω, αν δεν απατώμαι δηλαδή…). Εκείνος ο εκνευριστικός ήχος του αρχάγγελου-φύλακα 112 μας τάραξε το Σαββατόβραδο («αχ! να ‘ταν η ζωή μας Σαββατόβραδό…» μας τραγούδησε ο Μεγάλος Στέλιος το 1961 τα λόγια του Τάσου Λειβαδίτη στη μουσική του Μίκη Θεοδωράκη, πάρα πολύ πριν ανακαλυφθούν τα μηνύματα της πολιτικής προστασίας…), μας τάραξε αφ’ ενός και μας εξαπάτησε αφ’ ετέρου. Καθότι για μία ακόμη φορά καταιγίδα δεν ήρθε. Είπε η θάλασσα, το ακοίμητο Αιγαίο, να κάνει μια βόλτα στη στεριά εκεί, στον Αγιόκαμπο, στα παράλια του Νομού Λάρισας (θυμάστε το εμπνευσμένο τουριστικό σλόγκαν «Η Λάρισα έχει θάλασσα»;) και βρήκαν τρόπο να δικαιωθούν άπαντες οι μετεωρολογούντες και προβλέποντες. Το έχω ξαναγράψει: θα την πάθουμε σαν τον τσομπάνη που φώναζε για πλάκα «λύκος» και τρέχανε οι γειτόνοι κι όταν πράγματι ήρθε ο λύκος στο μαντρί του δεν έτρεξε κανείς γιατί νομίζανε ότι πάλι τους έκανε πλάκα.

Έγραψα «Θεοδωράκη» και θυμήθηκα κι ανατρίχιασα έναν λογογράφο-λογοκλέφτη, άρπαγα και καταχραστή πάσης ρήσεως και πάσης αντιρρήσεως.

Τι ήταν πάλι κι αυτό με το θανατηφόρο δυστύχημα στον «δρόμο του θανάτου» της Ρουμανίας! 7 νέοι άνθρωποι νεκροί και 3 σακατεμένοι, σύνολο άτομα 10, μέσα από ένα διαλυμένο όχημα βαν, με άδεια κυκλοφορίας για 8 επιβάτες+1 οδηγό σύνολο άτομα 9. Με το που είδα αυτό το βίντεο, που τράβηξε η κάμερα του βυτιοφόρου, τα μάτια μου αυτομάτως γέμισαν σκηνές από τον άλλο, τον ακόμα χειρότερο δρόμο της πάλαι ποτέ ενιαίας Γιουγκοσλαβίας του Στρατάρχη Τίτο, 1.200 χιλιόμετρα, τον οποίο έχω περάσει πάνω-κάτω με αυτοκίνητα καμιά 20αριά φορές μέσα στη δεκαετία του ’70, τότε που σπούδαζα στην Καρλσρούη. Έχω ζήσει ως οδηγός απίστευτες καταστάσεις και κάποια στιγμή, εκεί στα 2020, έκατσα κι έγραψα ένα κειμενάκι, που το ονόμασα «Γιουγκοσλάβικη οδήγηση». Αυτό το «ξεχασμένο» κειμενάκι από προχτές βρίσκεται αναρτημένο στο ιστολόγιό μου «κυκλο-φ-οριακα» κι αν θέλετε το διαβάζετε. Ύστερα αυτό το βίντεο το έβλεπα και ξανα-έβλεπα (κι ακόμη το βλέπω…) και δεν μπορούσα να κατανοήσω τι ακριβώς συνέβη: η προσπέραση του βυτιοφόρου έγινε τέλεια, η δεξιά λωρίδα σε επαρκές μήκος ελεύθερη πίσω από την προπορευόμενη λευκή νταλίκα για την επαναφορά, το δεξί φλας αναμμένο αλλά η επαναφορά αργεί, το βανάκι πλησιάζει την νταλίκα (λέω «θα φρενάρει»…) και ξαφνικά κι απρόσμενα βγάζει αριστερό φλας, κάνει ελιγμό και πάει να προσπεράσει την λευκή νταλίκα. Αποτέλεσμα…άγρια μετωπική σύγκρουση, 7 νεκροί, 3 πολυτραυματίες στο νοσοκομείο, έρευνες από τις Ρουμανικές αρχές. Θλίψη και σπαραγμός, μνήμες του 1999, «αετόπουλα» και εκδηλώσεις λατρείας, για τον Συγκοινωνιολόγο οδηγό το ερώτημα παραμένει: γιατί; Πώς μια φαινομενικά, τουλάχιστον, απλούστατη προσπέραση  με άνετη επαναφορά κατέληξε σε μετωπική σύγκρουση με αντίθετα κινούμενο βαρύ όχημα. Γιατί;

Όπως ήταν αναμενόμενο, τα τηλεοπτικά κανάλια-παντογνώστες ανέλαβαν να μου λύσουν τις απορίες. Άνθρωποι παντελώς και δια παντός άσχετοι, με ύφος τουλάχιστον 50 καρδιναλίων και άλλων 80 επαϊόντων, συνήθως με τα χέρια στις τσέπες, και «έκτακτοι/-ες επεσταλμένοι/-ες» με ποικιλία μικροφώνων αλλά απουσία εγκεφάλων, βάλθηκαν να «εξηγούν». Πρώτα υπήρξε «μαρτυρία επιζώντος» ότι μπλόκαρε το τιμόνι. Αμέσως ενοχοποιήθηκε το σύστημα Lane (Keeping) Assist, Ενεργή Διατήρηση Λωρίδας, που μπορεί, υπό προϋποθέσεις, να ασκήσει διορθωτικές ροπές στο τιμόνι. Κι αμέσως (αλλά αμέσως!!) γνωστός πανελίστας θυμήθηκε ότι το καλοκαίρι στην Πελοπόννησο του μπλόκαρε το τιμόνι αλλά και εδώ, παρ’ ημίν, φίλος κινούμενος στον δρόμο του Αγίου Στεφάνου έπαθε το ίδιο, άρα;! Αυτό είναι. Έλα όμως που το μοντέλο του οχήματος Peugeot Traveller κατασκευής 2016-17 απεδείχθη ότι δεν διέθετε αυτόν τον σούπερ ηλεκτρονικό εξοπλισμό.

Ύστερα «διέρρευσαν» πληροφορίες από την Εισαγγελία της Τιμισοάρα ότι σε ιατροδικαστική τοξικολογική εξέταση στο πτώμα του οδηγού βρέθηκαν στο αίμα του ίχνη κάνναβης, κοκαΐνης και αλκοόλ, ένα πράγματι εκρηκτικό μίγμα, και σε επόμενο στάδιο ότι βρέθηκαν «ουσίες» μέσα στα συντρίμμια του βαν. Ακολούθησε ακόμη ένα όργιο άγριων κουτσομπολίστικων σχολίων, ένθεν κακείθεν, μίλησε κι ένας δικηγόρος ο οποίος δεν είπε τίποτε, ήρωες και περιστέρια, διακομιδή, περίθαλψη των τραυματιών, ταφή των νεκρών, τέλος. Τέλος;

Στις 28 Φεβρουαρίου είναι η μαύρη τρίτη επέτειος του δυστυχήματος στα Τέμπη (2023) και στα χρόνια που μεσολάβησαν ούτε ένα ατράνταχτο αποδεικτικό στοιχείο για τον αδόκητο θάνατο 57 παιδιών (συν ο συντοπίτης μας Γεράσιμος Γεωργιάδης, που παραμένει σε κώμα) δεν κατέστη δυνατόν να αναγνωριστεί από την Αδέκαστη Δικαιοσύνη και, φυσικά, από όλες τις εκφάνσεις της Συμμορίας των Αθώων, που σφετερίζεται την Πατρίδα μας. Άσχετο με τα παραπάνω γραμμένα; Μπορεί, και να με συχωρνάτε. Αλλά μπορεί, δυστυχώς, και όχι.

Χρόνια σαν βροχή μες στην άδεια μου ζωή / μη μου φαρμακώνεις άλλο την ψυχή

Χρόνια ορφανά μες στην ίδια γειτονιά / μη μου φαρμακώνεις άλλο την καρδιά

(Μάνος Ελευθερίου, Σταύρος Κουγιουμτζής, Χάρις Αλεξίου, 1976)

Αυτά, φτάνει. Ο Μποστ τα είπε όλα περί της συνεχιζομένης ΔιΑνοίξεως, το Ολοκαύτωμα πανηγυρίστηκε δεόντως, το νέο κόμμα μάλλον θα ανακοινωθεί στις 28.02, όλα τζάμ’ γυαλί. Η αγάπη μου αέναη και άτεγκτη. Γεια σας.

Στην φωτογραφία, μια σελίδα από το Αλφαβητάριο του Δημοτικού Σχολείου μας. Λα λα και τραλαλά τα πάντα όλα…!

δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα) την Τετάρτη 04.02.2026, αρ.φύλλου 4572.