κυκλο-φ-οριακα 1269, 25 Φεβρουαρίου 2026

Καλή Σαρακοστή! Με τούτα και μ’ εκείνα, δηλαδή, 40 μέρες μας χωρίζουν από το Πάσχα στις 12 Απριλίου. Συγκλονισμένος διάγω από την καρναβαλική διακόσμηση της πόλης μας, του Βόλου μας, στον οποίο η παρούσα Δημοτική Αρχή αφήνει καθημερινά μεγάλο αποτύπωμα. Τι μπαλόνια σε ανθρωποειδείς κατασκευές καταντικρύ της θαλάσσης, τι υπερμεγέθεις μάσκες υπεριπτάμενες του κυκλοφοριακού χάους, προς τέρψιν και μη προς δυσανασχαίτησιν των οδηγών, τι τραπέζια στο πάρκο Γεωργίου Α’ που «βούλιαξε» (η μοναδική «αποκριάτικη» εκδήλωση στην πόλη) όλα υπέροχα. Λίγο πιο ψηλά από ‘δω, η αρκετά μικρότερή μας Ξάνθη βούλιαξε πραγματικά από δεκάδες χιλιάδες καρναβαλιστές και επισκέπτες, που διασκέδασαν με την ψυχή τους. Αλλά και το Βελεστίνο και η Ευξεινούπολη διασκέδασαν επαρκώς, εμείς οι αυτόχθονες ιθαγενείς διασκεδάζουμε καθημερινά βλέποντας τηλεόραση – δεν έχουμε ανάγκη το Καρναβάλι. Άλλωστε έχουμε και τα δικά μας τσιπουράδικα, πρέπει να πήγε πολύ καλά η προχθεσινή Καθαροδευτέρα.

Εμείς ανεβήκαμε στις Σταγιάτες για λίγο νεράκι του Βουνού κι απ’ το βουνό ψηλά εκεί (όπου είν’ εκκλησιά ερημική…) αγναντεύαμε τα κάτω, προσπαθώντας να ανακαλύψουμε ιπτάμενους χαρταετούς και ομολογώ ότι δεν βλέπαμε, αν και η ατμόσφαιρα ήταν διαυγέστατη. Θυμάμαι Καθαροδευτέρα 1999 όλη η Οικογένεια, οι Κόρες 9 και 6 ετών και ο Γιος νεογέννητος, να πετάμε αετό στον 2^ο εμπορικό προβλήτα του Λιμανιού. Θαλασσινό αεράκι, γλάροι στρώμα, ενοχλημένοι μόνο από το βάρβαρο αυτοκίνητο, και ο αετός – σωστά ζύγια, σωστές ουρά και φούντες –  στα καντήλια, δυο καλούμπες ακόμα αν είχα θα έφτανε στο φεγγάρι, τα παιδιά ξετρελαμένα. Είδα κι έπαθα να τον μαζέψω, δεν εννοούσε με τίποτε να κατέβει. Πέταξα κι άλλες φορές αετό, μαζί και με τον Γιο που μεγάλωνε όσο οι Κόρες φεύγανε για σπουδές, στον Άναυρό η στην Γορίτσα, στην δεύτερη ήταν πολύ καλύτερα, πουθενά δεν ήταν όπως τότε, το 1999, στο Λιμάνι. Ύστερα πλάκωσε η τρομολαγνεία ή η ασφαλειολατρεία (πάντα με το αζημίωτο των σχετικών εταιρειών), το Λιμάνι «θωρακίστηκε» απέναντι στους επίβουλους κακούς, και κάθε πρόσβαση πέραν του κεντρικού-επιβατικού προβλήτα αποκλείστηκε. Αδύνατον να πετάξουμε χαρταετό.

Το 1986, 16 Μαρτίου, ήταν η τελευταία χρονιά που το Τραινάκι του Πηλίου συμμετείχε σε μία από τις τελευταίες καρναβαλικές παρελάσεις στον Βόλο, οι φωτογραφίες που τράβηξα τότε αυτοπροσώπως με φωτογραφική μηχανή Pentax ME είναι αδιάψευστοί μάρτυρες. Και επικεφαλής, να πω, μέσα στην καμπίνα του Τραίνου ο αείμνηστος Αλέκος Πώποτας, ο φίλος και συνοδοιπόρος στον Σύλλογο των Φίλων του Τραίνου Βόλου-Πηλίου. Και διηγώντας τα να κλαις… πώς φτάσαμε από το τότε στο σήμερα, περνώντας από όλα τα ενδιάμεσα στάδια…

Έγραψα παραπάνω κάτι περί ασφάλειας. Κι αυτή η λέξη ξανα-ήρθε στην επικαιρότητα με μεγάλη ένταση μετά την φοβερή φονική έκρηξη στο εργοστάσιο της «Βιολάντα» (ωραιότατα τα κουλουράκια της…). Και πράγματι, αγαπητοί και αγαπητές, η ασφάλεια των εργαζομένων κατά την εκτέλεση της εργασίας τους έχει τεράστια σημασία. Βεβαίως οι εργοδότες είναι απολύτως υπεύθυνοι γι’ αυτή την παροχή και ορθώς διώκονται όταν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο και με δική τους ευθύνη οι κανόνες ασφαλείας παραβιάζονται. Τώρα, ρωτάω: έχετε δει έστω και έναν (αριθμητικώς 1) οικοδόμο ή γενικώς περί την οικοδομή ασχολούμενο, σκαρφαλωμένο σε σκαλωσιά του 5^ου, π.χ., ορόφου να φοράει το προβλεπόμενο από όλες τις προδιαγραφές ασφαλείας κράνος; Έχετε δει; Τι είδους ευθύνη είναι αυτή και ποιος την φέρει; Βλέπω σε όλα τα σοβαρά εργοτάξια μεγάλους πίνακες με τον απαιτούμενο εξοπλισμό όσων εισέρχονται στο εργοτάξιο – πόσο μάλλον των εργαζομένων σ’ αυτό. Και στην τηλεόραση ή στο ίντερνετ βλέπω κάτι μεγαλόσχημους κουστουμάτους με λευκά, συνήθως, κράνη (το λευκό κράνος είναι για τους επόπτες ή τα αφεντικά, οι απλοί εργάτες φορούν κίτρινο, οι τεχνικοί μπλε, τα μεσαία στελέχη και οι ηλεκτρολόγοι κόκκινο) να φιγουράρουν σε κάτι εγκαίνια, τάχαμ-δήθεν προβάλλοντας την ασφάλειαν των εργοταξίων. Και στην καθημερινή πράξη, απανταχού της Ελληνικής Επικράτειας, όλα αυτά είναι γραμμένα στα παλαιότερα των υποδημάτων απάντων ανεξαιρέτως. Και βέβαια όλοι οι Έλληνες, από τον Πρωθυπουργό μέχρι τον τελευταίο μπετατζή-χτίστη-σοβατζή-χρωματιστή-φελιζολιτζή (νέο επάγγελμα, αυτός που μπλαστρώνει εξωτερικά τα κτίσματα με φελιζόλ προκειμένου να επιτευχθεί ενεργειακή αναβάθμιση) έχουν επισκεφτεί «το εξωτερικό» και έχουν δει εκεί-παντού τι φορούν οι εργαζόμενοι στα άφθονα εργοτάξια (γιατί υπάρχει κι αλλού ανάπτυξη, εκτός της πρωτοπορούσης Ελλάδος…). «Τα φλώρια», κατά την οικεία έκφραση. Αυτό. Δεν γράφω άλλο περί αυτού, κι όποιος θέλει καταλαβαίνει.

Ελάχιστο συμπλήρωμα. Ούτε στις σκαλωσιές του κτηρίου της Νομαρχίας/Περιφέρειας, που αναβαθμίζεται ενεργειακώς, είδα κανέναν «φελιζολιτζή» στα ψηλώματα να φοράει κράνος.

Μια παρατηρησούλα ακόμη. Στο πεζοδρόμιο της οδού Δημητριάδος, δεξιά κατά την κίνηση, μπροστά στην καινούργια CrediaBank, απόγονο της Τράπεζας Αττικής, υπάρχει, από την προηγούμενη πεζοδρομιακή αναβάθμιση, από μια προηγούμενη Δημοτική Αρχή, μία στάση Αστικών Συγκοινωνιών, η οποία διακόπτει παντελώς την κίτρινη λωρίδα όδευσης τυφλών. Θα ήθελα να ξέρω τι προτίθεται να κάνει με αυτό το θέμα η παρούσα Δημοτική Αρχή.

Γένοιτο κι ο Θεός μαζί μας. Σας αγαπώ υπερτροφικώς, γεια σας

Στις φωτογραφίες, 16.03.1986, Καρναβάλι, το πλήθος του κόσμου και λεπτομέρεια από το Τραινάκι με τον αείμνηστο Αλέκο Πώποτα (με το βελάκι).

δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα) την Τετάρτη 25.02.2026, αρ.φύλλου 4586.