κυκλο-φ-οριακα 1237, 28 Μαΐου 2025

 

Πάει κι ο Μάης, παιδιά, τον χάνουμε οσονούπω, Ιούνιος εν όψει, Καλοκαιράκι παναπεί.

Τα νερά πεντα(ή μάλλον εξα)κάθαρα, είπε η ΔΕΥΑΜΒ (κι όποιος θέλει την πιστεύει…), οι σημαίες κυματίζουν ήδη, λίγο ακόμα να ζεστάνει ο καιρός και …βουρ! όπως κάθε χρόνο. Αυτό με τις γαλάζιες σημαίες ξεκίνησε με τις καλύτερες των προθέσεων το 1987 από την Γαλλία με διαχειριστή το Ίδρυμα Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης (Foundation for Environmental Education – FEE, με έδρα στην Δανία και συμμετοχή 82 χωρών) και στην Ελλάδα ήρθε το 1992, με διαχειριστή την Ελληνική Εταιρεία Προστασίας της Φύσης – ΕΕΠΦ. Σήμερα σε όλον τον κόσμο στο πρόγραμμα συμμετέχουν περισσότερες από 4.500 παραλίες και φέτος στην Ελλάδα απονεμήθηκαν συνολικά 657 σημαίες (2^η παγκοσμίως). Από αυτές τις γαλάζιες σημαίες 18 ανήκουν στην Περιφερειακή Ενότητα Μαγνησίας (σκέτο!) και 17 στην Π.Ε. Σποράδων (σας το έχω πει από καιρό, οι Σποράδες είναι χωριστό κομμάτι, με τις ποικίλες πολιτικές βλακείες δεν είναι, πλέον, Μαγνησία). Στην Π.Ε. Μαγνησίας, που λέτε, είναι 12 παραλίες του Δήμου Βόλου και 6 παραλίες του Αλμυρού. Καμία του Δήμου Νοτίου Πηλίου, καμία του Δήμου Ζαγοράς-Μουρεσίου, καμία του Δήμου Ρήγα Φεραίου. Ο λόγος είναι ότι αυτοί οι Δήμοι δεν κάνουν την σχετική αίτηση, τουτέστιν δεν ενδιαφέρονται να έχουν γαλάζιες σημαίες στις υπέροχες παραλίες τους, είτε στον Παγασητικό, είτε στο Αιγαίο – θυμάμαι έναν παλιό Δήμαρχο, που στην αρχή είχε και μετά διέκοψε, όταν τον ρώτησα γιατί να μου απαντά «βλακείες, δε τα χρειαζόμαστ’ εμείς αυτά τα στολίδια…», προφανώς εννοώντας ότι ήταν «δύσκολο» να τηρούνται οι προδιαγραφές που απαιτούνται. Κι όχι στη θάλασσα, στη στεριά είναι τα «δύσκολα»: καμπίνες, ντους, φαρμακεία, ΑμεΑ – μία από τις τελευταίες εργασίες μου στον Δήμο Βόλου, το καλοκαίρι του 2013, ήταν να προσδιορίσω στις παραλίες του Δήμου, που είχαν βραβευτεί με γαλάζια σημαία, θέσεις στάθμευσης για οχήματα ΑμεΑ και διαδρόμους πρόσβασης στην κάθε παραλία (μέχρι εκεί, από εκεί και πέρα το πώς θα μπει και θα βγει το άτομο στην θάλασσα ήταν στην ευθύνη των μηχανολόγων, τελικά τοποθετήθηκε μόνο μία τέτοια διάταξη, στον Άναυρο). Έκανα το καθήκον μου, τοποθετήθηκαν οι ανάλογες πινακίδες, τον Δεκέμβριο 2013 απεχώρησα από την ενεργό δράση, ούτε στην παραλία των Αμφανών, ούτε στην Αμαρυλλίδα αλλά ούτε και στην Κριθαριά έχω πάει έκτοτε. Στον Αη Γιάννη του Αιγαίου, που πηγαίνω συχνά, εμφανίστηκε κάποια στιγμή ένα όχημα που θα μπορούσε να μεταφέρει ένα ΑμεΑ μέσα στη θάλασσα αφού θα διέτρεχε την αμμώδη παραλία πάνω σε έναν ειδικό πολυεστερικό διάδρομο.

Α! ναι! Και μην μπερδεύεστε, οι ναυαγοσώστες, που υπάρχουν πλέον στις περισσότερες παραλίες μας και οπωσδήποτε σε όλες του Αιγαίου, δεν έχουν να κάνουν με τις γαλάζιες σημαίες αλλά οφείλονται στην Ελληνική Νομοθεσία περί πολυσύχναστων παραλιών, σύμφωνα με το Προεδρικό Διάταγμα 71/2020 (ΦΕΚ 166/Α/13-8-2020). Αυτό το ΠΔ καθορίζει πώς και ποιος αποφασίζει αν μία παραλία είναι «πολυσύχναστη», ποια προσόντα πρέπει να έχει ένας εκπαιδευμένος αδειούχος ναυαγοσώστης (μεταξύ των οποίων και άδεια οδήγησης ταχυπλόου σκάφους…) και ποια η σχετική αρμοδιότητα των οικείων Δήμων. Αν έχω καταλάβει σωστά, οι Δήμοι προκηρύσσουν διαγωνισμό στον οποίο παίρνουν μέρος εταιρείες που διαθέτουν άτομα ναυαγοσώστες και όλα τα απαιτούμενα μέσα για μία διάσωση, με συμβάσεις εκτελούν το έργο και αμείβονται αναλόγως. Αχρείαστα να είναι τα παιδιά, αλλά στις παραλίες του Αιγαίου έχουν πολλές φορές αποδείξει την χρησιμότητά τους. Και είναι καθήκον όλων μας να υπακούμε στις εντολές τους και να μην μπαίνουμε στην φουρτουνιασμένη θάλασσα όταν εκείνοι εκτιμούν ότι υπάρχει κίνδυνος.

Αυτά περί παραλιών και θαλασσών – αυτό μου θύμισε την Ελλάδα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών, το όραμα του Ελευθερίου Βενιζέλου, που υλοποιήθηκε με την ταπείνωση της Οθωμανικής Τουρκίας με την Συνθήκη των Σεβρών (28 Ιουλίου 1920) και διήρκεσε μέχρι τον θρίαμβο της Κεμαλικής Τουρκίας με την συνθήκη της Λωζάνης (24 Ιουλίου 1923).

Στη στεριά (όπου, ως γνωστόν, δεν ζει το ψάρι…) θέλω να ασχοληθώ λίγο με το θέμα των λατομείων. Αφορμή αποτελεί η συχνή μετάβασή μου στην περιοχή του Αλμυρού μέσω του παραδρόμου (service road στα ελληνικά…) Βελεστίνου-Αερινού, προκειμένου να μην πληρώνω το παντελώς αδικαιολόγητο χαράτσι-διόδιο στον κόμβο του Αυτοκινητοδρόμου. Μια χαρά δρόμος, περιποιημένος, φρεσκο-ασφαλτοστρωμένος, μέσα σε χωράφια και μαντριά και πίσω από το φοβερό και τρομερό υπερασφαλές Safe-Secure Parking αποκλειστικά για φορτηγά αυτοκίνητα κοντά στον κόμβο του Αερινού, σε χώρο για τον οποίο εγώ ήξερα ότι υπήρχαν προβλήματα με την Αρχαιολογική Υπηρεσία, φαίνεται πως λύθηκαν! Επιστρέφοντας, που λέτε, από την ίδια διαδρομή και όντας σε ένα σχετικό ύψωμα βλέπεις φάτσα απέναντι τα λατομεία κοντά στο Βελεστίνο, στις πλαγιές του βουνού. Ψάχνοντας (ο ζητών καλώς ευρήσει) βρήκα τον ακόμα πιο φοβερό και τρομερό Νόμο 4512/2018, ο οποίος έχει τον γενικό τίτλο «Ρυθμίσεις για την εφαρμογή των Διαρθρωτικών Μεταρρυθμίσεων του Προγράμματος Οικονομικής Προσαρμογής και άλλες διατάξεις», στο Α’ Μέρος έχει την Σύσταση του Ν.Π.Δ.Δ. «Εθνικό Κτηματολόγιο» στο Β’ Μέρος έχει «Έρευνα και Εκμετάλλευση Λατομικών Ορυκτών και άλλες διατάξεις», στο Γ’ Μέρος έχει «Χρηματιστήριο ενέργειας» κι από εκεί και μετά χάνει η μάνα το παιδί κι ο άνθρωπος τον μπούσουλα, συνολικά διαθέτει 406 άρθρα με άπειρες παραγράφους, που ρυθμίζουν (;) ό,τι δεν μπορούμε να φανταστούμε! Μέσα, λοιπόν, σ’ αυτό το χάος υπάρχει όντως άρθρο 50 – Προστασία και Αποκατάσταση περιβάλλοντος Λατομείου. Όπου παράγραφος 1. «Οι εκμεταλλευτές των λατομείων οφείλουν να αποκαταστήσουν τους λατομικούς χώρους στους οποίους δραστηριοποιούνται σύμφωνα με τα προβλεπόμενα στην εγκεκριμένη για το σκοπό αυτό μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων (ΜΠΕ) και τους περιβαλλοντικούς όρους (ΑΕΠΟ) του εκάστοτε έργου» και παρακάτω ποινές και λοιπά επακόλουθα από την μη συμμόρφωση. Άρα, για να έχω εγώ (αν υποτεθεί…) δικαίωμα διαμαρτυρίας πρέπει να ξέρω την ΜΠΕ και την ΑΕΠΟ εκάστου έργου, τουτέστιν πιάσ’ τ’ αυγό και κούρευ’ το. Και αρμοδία υπηρεσία ορίζεται η Αποκεντρωμένη Διοίκηση, αυτό κάτι λέει, θα κάνω μια επίσκεψη και τα ξαναλέμε, συν-Άνθρωποι. Πάντα με την διακαή αγάπη μου, γεια σας.

Στην φωτογραφία, ο ναυαγοσωστικός πύργος στο Παπά Νερό, 2023, φωτο (ΧΣ).

δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα) την Τετάρτη 28.05.2025, αρ.φύλλου 4412)

κυκλο-φ-οριακα 1236, 21 Μαΐου 2025

Κωνσταντίνου και Ελένης, Χρόνια Πολλά! Πλήθος οι Συγγενείς, οι Φίλοι και οι Φίλες με τα πολύ-ευλογημένα ονόματα. Θα το γιορτάσουμε δεόντως, αυτό είναι σαφές. Εκείνο που δεν είναι καθόλου σαφές είναι τι συνέβη, τελικά και οριστικά, στον Παγασητικό ΜΑΣ και τι πρόκειται να συμβεί στο μέλλον, άμεσο και μακροπρόθεσμο.

Άκουσα κάποια πανηγυρικά (με την ευκαιρία…) περί μόνιμης παρακολούθησης του υδάτινου περιβάλλοντος και ομολογώ ότι ανατρίχιασα. Στη χώρα που διαλύθηκαν οι επιτυχημένοι Φορείς Διαχείρισης και αντικαταστάθηκαν από έναν ακόμη υψηλόμισθο οργανισμό, Ο.ΦΥ.ΠΕ.Κ.Α τον λένε, Οργανισμό ΦΥσικού ΠΕριβάλλοντος και Κλιματικής Αλλαγής, στη χώρα που καταργούνται σταδιακά οι περιοχές Natura 2000 προκειμένου να εγκατασταθούν τα φωτοβολταϊκά και οι ανεμογεννήτριες της πράσινης ανάπτυξης αραβικών συμφερόντων, αφού η ΤΕΡΝΑ Ενεργειακή πουλήθηκε πανηγυρικά και έγινε Masdar με αρχηγό τον Σουλτάνο του Αμπουντάμπι Al Jaber, σ’ αυτή τη χώρα, που λέτε, θα ευδοκιμήσει ένα αξιόπιστο όργανο ελέγχου του υδάτινου περιβάλλοντος του Παγασητικού Κόλπου! Τρομάζω και που το ακούω. Το μόνο που ενδιαφέρει άπαντες είναι οι γαλάζιες σημαιούλες και καμιά επιδοτησούλα=μείωση ενοικίου λόγω κακοσμίας. Κι όταν σκέφτομαι ότι ξεκινάει επειγόντως, λέει, καινούργιο «πρότζεκτ» πώλησης του Λιμένα Βόλου, ο τρόμος μου ενισχύεται – θα τα πούμε πάλι αυτά, διότι τώρα πλέον έχει γίνει σαφέστατο για ποιον λόγο σταμάτησε το προηγούμενο.

Α! ναι! Τελικά ήρθαν οι Επιθεωρητές Περιβάλλοντος της (ποιας;) Ανεξάρτητης Αρχής; Ούτε καν αυτό δεν μπόρεσα να μάθω, όχι τι διαπίστωσαν – ίσως να ήταν οι πηγές πληροφόρησης απασχολημένες με την Κλαυδία, τι να πω;

Και με την ίδια ευκαιρία, εκείνοι οι παντογνώστες Ολλανδοί του Μητσοτάκη, που εμφανίστηκαν «εκ του μηδενός» αμέσως μετά τις πλημμύρες Δανιήλ και Ηλία, πόσο πληρώθηκαν για το τίποτε;

Δυστυχώς, συμπολίτες, είμαστε παντελώς ανυπεράσπιστοι. Και εκτός αυτού είμαστε και εχθροί της πόλης ΜΑΣ. Άλαλα τα χείλη, ασεβών και ευσεβών…

Εν τω μεταξύ Καλημέρα είπαμε; Δεν είπαμε! – Θυμάστε τον εξαίρετο Γιάννη Βογιατζή, 98 ετών σήμερα, που έλεγε το περίφημο «Σας χαιρέτησα; Δεν σας χαιρέτησα. Χαίρετε, τι κάνετε; καλά ευχαριστώ!». Καλημέρα, λοιπόν.

Ύστερα ήρθε και μας βρήκε (κατακούτελα…) το «πόρισμα» του Καθηγητή Δημήτρη Καρώνη σχετικά με την πυρόσφαιρα στην σύγκρουση των τραίνων στα Τέμπη, το οποίο εξευτελίζει τον ίδιο, την Σχολή Χημικών Μηχανικών, το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και τους Μηχανικούς του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος συλλήβδην. Σε μια ανάρτησή μου στο φατσοβιβλίο έγραψα ότι, κατά την γνώμη μου, ο κύριος αυτός έχει παραβεί το σύνολο των άρθρων του Κώδικα Δεοντολογίας (Επαγγελματικού Κώδικα) Μηχανικών που υπάρχει από το 1961, και πρέπει τάχιστα να παραπεμφθεί στο Πειθαρχικό Συμβούλιο του ΤΕΕ, με το ερώτημα μέχρι και της διαγραφής από τας Δέλτους των Μηχανικών. Όπως σχολίασε επί αυτού καλός φίλος, «…σε μια ευνομούμενη χώρα ίσως να γινόταν, στην Ελλάδα μην το περιμένεις…» και φυσικά δεν το περιμένω. Απεναντίας περιμένω αυτός ο κύριος να αναλάβει τουλάχιστον υψηλόμισθη θέση σε κάποιον οργανισμό (βλέπε π.χ. ΟΦΥΠΕΚΑ…), αν όχι βουλευτική ασυλία προσεχώς. Και μιας που το ‘φερε η κουβέντα, και επειδή το κύριο επιχείρημα του κυρίου καθηγητού (τρομάρα μας) βρίσκεται στα βιντεάκια που προσκόμισε ο Δικηγόρος κ. Καπερνάρος, αναρωτιέμαι τι γίνεται αυτή η ψυχή, τι κάνει, που βρίσκεται, τον χάσαμε από τηλοψίας και λοιπών μέσων, εμφανίστηκε, «χτύπησε» και εξαφανίστηκε, να τον χαιρόμαστε κι αυτόν.

Συνεχίζεται πυρετωδώς, θα έλεγα, η τοποθέτηση οπτικών ινών στους δρόμους του Βόλου, προκειμένου να βελτιωθούν οι άθλιες συνθήκες κάτω από τις οποίες οι ηλίθιοι Βολιώτες καταναλωτές νομίζουμε ότι έχουμε εξυπηρέτηση internet, πληρώνοντας, κατά κανόνα, τεράστιο μηνιαίο ποσόν για συνδέσεις της τάξης των 10-12 MBps. Η κόρη μου στο Μόναχο πληρώνει λιγότερα από τα μισά για σύνδεση 150 MBps. Τρέχουν, λοιπόν, τώρα οι χρυσοπληρωμένοι πάροχοί μας μπας και προλάβουν τα δορυφορικά συστήματα, που ξεκίνησαν με το starlink του Elon Musk και πλέον τρέχουν ιλιγγιωδώς και απολύτως ανταγωνιστικώς. Οι καιροί δεν περιμένουν, και ιδίως στα ζητήματα τεχνολογίας, κι όποιος κάθεται αναπαυτικά πάνω στα κέρδη του στο τέλος βγαίνει χαμένος – το ίδιο, άλλωστε, έκανε στο παρελθόν και ο μονοπωλιακός ΟΤΕ, κι ύστερα, το 2008 η Κυβέρνηση Κώστα Καραμανλή έφερε την γερμανική Deutsche Telekom να τον σώσει, τώρα η Cosmote διαφημίζει ότι πρώτη φορά βλέπει μπροστά της την προηγμένη τηλεπικοινωνιακή τεχνολογία των Γερμανών! A propos, η κόρη μου στο Μόναχο τον ίδιο πάροχο έχει, απλώς εκεί είναι Γερμανοί οι καταναλωτές, εδώ είναι ιθαγενείς ΜάοΜάο…!

Δυστυχώς, συμπολίτες, είμαστε παντελώς ανυπεράσπιστοι.

Αποχαιρετισμός στον Χάρη Σαχίνη, Θεολόγο, Πρόσκοπο, Σκοπευτή, Χορωδό, Ψάλτη, Φίλο. Αιώνια η μνήμη του.

Στην φωτογραφία, το παρελθόν ζει, ωραίο και χαρούμενο. Νοέμβριος 1958, η αφεντιά μου Λυκόπουλο, υπό το βλέμμα της Βασιλίσσης Φρ(ειδερ)ίκης!

(δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα) την Τετάρτη 21.05.2025, αρ.φύλλου 4407)

κυκλο-φ-οριακα 1235, 14 Μαΐου 2025

 

Τι να πω και τι να μολογήσω συν-Άνθρωποι. Καλοκαιράκι μύρισε και σε τούτη την πόλη της ευτυχίας (ή ευτυχισμένη πόλη, το ίδιο πράμα είναι) ψάχνουμε να καταλάβουμε τι συμβαίνει στον Παγασητικό μας, που έχει, για ακόμη μία φορά ένα καφέ σκέπασμα και μια μυρωδιά βοθρολυμάτων. Το βέβαιο είναι, από γενικότερη άποψη, ότι ζούμε στην ένδοξη χώρα των αθώων, οι οποίοι αθώοι δικαιούνται αδιακρίτως και ανεξελέγκτως να λένε ό,τι θέλουν, να κάνουν ό,τι θέλουν, να κατηγορούν όποιον θέλουν, να μηνύουν όποιον θέλουν χωρίς καμία συνέπεια, αφού εξ ορισμού είναι αθώοι. Κι απ’ απέναντι, οι κατηγορούμενοι και μηνυόμενοι και συκοφαντούμενοι δικαιούνται ουδόλως να αντιδρούν, αφού επίσης εξ ορισμού είναι αθώοι και δεν χρειάζεται να αποδείξουν σε κανέναν απολύτως και οπωσδήποτε όχι στην Δικαιοσύνη την αθωότητά τους. Το καταλάβατε ή να το ξαναπώ;

Καλημέρα κιόλας. Και ποιος νοιάζεται, αδερφέ μου, σήμερα για τον Παγασητικό Κόλπο; Ήμουνα νιος και γέρασα, πάνε χρόνια που μίλαγα από εξέδρα στην παραλία, απέναντι από την Τράπεζα της Ελλάδος, για την Σωτηρία του Παγασητικού, εκπροσωπώντας την σχετική Συντονιστική Επιτροπή Φορέων. Κι έφτασα σήμερα να με κατηγορεί ο μη-Βολιώτης, που όχι τυχαία επέλεξε τον Βόλο για τις παλληκαριές του, ότι «μισώ την πόλη» ΜΟΥ. Κι ο άλλος, ο Βολιώτης, που κατηγορείται ευθέως ότι έβαλε λεφτά στην τσέπη από την εργολαβία της βυθοκόρησης να ψελλίζει «τεκμηριωμένες» αστείες δικαιολογίες. Η συμμορία των αθώων, σου λέω, να περνάνε όλοι καλά, ολόκληρη η παρέα, κι όλα τ’ άλλα στάχτη και μπούρμπερη – «πεντακάθαρος ο Παγασητικός», δήλωσε, καταλήγοντας, ο υπερ-αθώος Άρχοντας.

Κάθε μέρα και κάτι καινούργιο φίλοι και φίλες. Είτε τοπικά, είτε εθνικά, είτε παγκόσμια, ησυχία δεν έχει αυτός ο κόσμος. Και δεν έχω καθόλου την αίσθηση ότι πάει προς το καλύτερο. Κι ένας λόγος που, κατά την ταπεινή μου γνώμη, συμβαίνει αυτό είναι η σταθερή, πλέον, ανυπαρξία σοβαρών ηγετικών μορφών με όραμα για το αύριο και με ικανότητες τιθάσευσης των αχαλίνωτων οικονομικών συμφερόντων. Τοπικά, εθνικά και παγκόσμια επαναλαμβάνω, κι ας γίνομαι κουραστικός.

Ετοιμάζεται να ανοίξει υποκατάστημα στον ευτυχισμένο Βόλο η Συνεταιριστική Τράπεζα Καρδίτσας. Η Συνεταιριστική Τράπεζα Θεσσαλίας (Λάρισας) έχει εδώ και χρόνια υποκατάστημα σε πλήρη λειτουργία. Όλες οι Συνεταιριστικές Τράπεζες στην Ελλάδα, ως εξέλιξη των Αστικών Πιστωτικών Συνεταιρισμών του Νόμου 1667/1986, ιδρύθηκαν στις αρχές της δεκαετίας του ’90, με βάση τον Νόμο 2076/1992 κυρίως από μέλη των κατά τόπους Επιμελητηρίων. Στον Βόλο ιδρύθηκε το 1994 η «Μαγνησιακή Πίστη» από 61 μέλη του Επιμελητηρίου Μαγνησίας, με πρόεδρο τον αείμνηστο Γιάννη Αμοιρόγλου. Και φυσικά δεν πρόκοψε. Και λέω «φυσικά» διότι ακριβώς την επαύριο της ίδρυσης ξεκίνησε η γκρίνια, η μιζέρια και η αλληλοκατηγόρια μεταξύ των συμπολιτευόμενων και αντιπολιτευόμενων επιχειρηματιών και «επιχειρηματιών», μεταξύ των μετόχων και των μη-μετόχων. Ήμουν πολύ «κοντά» στο Επιμελητήριο Μαγνησίας εκείνα τα χρόνια και ξέρω καλά τι γινόταν, ήμουν και μέτοχος. Ποτέ δεν κατάφερε να εξελιχθεί, όπως οι Συνεταιρισμοί των άλλων πόλεων, σε Τράπεζα, ύστερα άλλαξαν οι ηγεσίες και τα λεφτά εξανεμίστηκαν «μυστηριωδώς», κάποιοι έξυπνοι δανείστηκαν χωρίς ασφάλειες και δεν επέστρεψαν τίποτε ποτέ κι αργότερα ήρθαν δικαστήρια, που τώρα πια δεν ξέρω σε ποια φάση βρίσκονται. Κατάντια, ακόμη μία, καθώς την ώρα που οι άλλες πόλεις οργανώνονταν εμείς κοιτάζαμε ποιος πρώτος θα βγάλει το μάτι τ’ αλλουνού. Κι ακόμη παρόμοια γίνονται σ’ αυτούς τους χώρους, όπου κανονικά έπρεπε να επικρατεί η συναδελφικότητα, δυστυχώς. Ας έρθει, λοιπόν, τώρα με το καλό να εγκατασταθεί και η (Συνεταιριστική) Τράπεζα Καρδίτσας, βοήθειά μας.

Τοποθετήθηκε στον Άη Γιάννη του Αιγαίου η γέφυρα που συνδέει τις δύο όχθες του ρέματος Μαυρούτσα και επιτρέπει την διέλευση οχημάτων από τον οικισμό του Αη Γιάννη προς το Παπά Νερό, το Μούρεσι, το Camping, την Κατασκήνωση της ΧΑΝΘ, τα δύο πολύ χρήσιμα parking και λοιπά οικήματα και τούμπαλιν. Πρόκειται για στρατιωτική γέφυρα Μπέλεϋ (εφεύρεση του Βρετανού Sir Donald Coleman Bailey (1901-1985), Πολιτικού Μηχανικού λίγο πριν τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο) η οποία πολύ ωραία επιτρέπει την διέλευση οχημάτων (και μόνο), παρουσιάζει όμως τρία (3) προβληματάκια, τα οποία με τον φόρτο του καλοκαιριού σ’ αυτό το παγκόσμιο θέρετρο μάλλον θα εξελιχθούν σε προβληματάρες (εν συντομία, κι αν χρειαστεί θα επανέλθουμε) α) απαγορεύει την διέλευση πεζών, κατόπιν αυτού για τους πεζούς μένει μόνον η γέφυρα της ΧΑΝΘ, που έχει πολλά σκαλιά κι αποτελεί σημαντικό εμπόδιο για ΑμεΑ και γενικώς εμποδιζόμενα άτομα β) επιτρέπει την διέλευση μόνον ενός οχήματος σε κάθε κατεύθυνση, λογικό γι’ αυτού του είδους τις γέφυρες, θα χρειαστούν οπωσδήποτε πινακίδες Ρ-5 (Προτεραιότητα της αντιθέτως ερχόμενης κυκλοφορίας λόγω στενότητας τoυ oδoστρώματoς) και Ρ-6 (Προτεραιότητα, έναντι της επερχόμενης κυκλοφορίας (λόγω στενότητας oδoστρώματoς), και το (αιώνιο στην Ελλάδα…) ζήτημα είναι αν και κατά πόσον θα τηρούνται και γ) αν και έχουν γίνει κάποιες προσπάθειες με ιμάντες κάτω από τις τάβλες της επιφάνειας, παραμένει σε μεγάλο ποσοστό ο θόρυβος, γνωστός σε όλες τις όμοιες γέφυρες, όμως εδώ πρόκειται ουσιαστικά για κατοικημένη περιοχή και πολύ φοβάμαι ότι θα υπάρξουν παράπονα. Δυσεπίλυτο το πρόβλημα, πραγματικά δύσκολο το αντικείμενο, σ’ έναν «δύσκολο» τόπο που έπαθε μεγάλες ζημιές τον Σεπτέμβρη του 2023 κι ακόμη προσπαθεί να ανακάμψει. Εκτιμώ, με όλη μου την αγάπη και χωρίς διάθεση κριτικής, ότι πρέπει να υπάρξει μια σοβαρή και πολύπλευρη μελέτη καθώς και ένα σοβαρό «μπάτζετ» για έργα.

Με την ευκαιρία, εκείνοι οι παντογνώστες Ολλανδοί του Μητσοτάκη τι χρήμα μασούλησαν για το τίποτε;

Α! και μην ανησυχείτε, την Τετάρτη (σήμερα) θα έρθουν στον Βόλο και στο Λιμάνι Επιθεωρητές Περιβάλλοντος (προσέξτε την συνέχεια!...) που ανήκουν σε Ανεξάρτητη Αρχή! Τι ‘ν τούτο πάλι; Γιατί μου φέρνει στον νου τους δεκάδες ως τώρα «ανεξάρτητους πραγματογνώμονες» που εσκεμμένα κάνουν ό,τι μπορούν για να συσκοτίσουν την υπόθεση του εγκλήματος των Τεμπών, ώστε να επικρατήσει η συμμορία των αθώων; Σας αγαπώ διακαώς, γεια σας!

Στην φωτογραφία, η γέφυρα Μπέλεϋ στον Αη Γιάννη του Αιγαίου (φωτο ΔΤ).

(δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα) την Τετάρτη 14.05.2025, αρ.φύλλου 4402)

κυκλο-φ-οριακα 1234, 7 Μαΐου 2025

 

Ο Μάιος μας έφτασε, Καλημέρα συμπολίτες και απανταχού αναγνώστες. Υγεία να έχουμε (ευτυχία έχουμε έτσι κι αλλιώς μ’ αυτόν τον Δήμαρχο που μας φόρτωσαν) και όλα θα πάνε καλά, όσο μπορεί να πάνε καλά τα πράγματα σε μια χώρα όπου μονίμως οι αριθμοί ευημερούν και οι άνθρωποι δυστυχούν.

Και οι «επενδυτές» οργιάζουν. Οργιάζουν και απειλούν, πλέον, ευθέως να ολοκληρώσουν αυτό που προσπάθησαν πολύ αλλά δεν κατάφεραν πλήρως με τα μνημόνια, την απόλυτη, αντικειμενική απαλλοτρίωση της Ελλάδας. Ήδη ένα μεγάλο κομμάτι της Αθήνας ανήκει σε αλλοδαπούς «επενδυτές», Κινέζους και Άραβες κατά πρώτο, Εβραίους κατά δεύτερο, και το καινούργιο φασόλι-Προεδρικό Διάταγμα 129/2025 περί ορίων οικισμών και αρτιότητος οικοπέδων, που αφορά 10.000 οικισμούς με πληθυσμό μέχρι 2.000 κατοίκους, απαξιώνει κατά 90% περίπου τις κτηματικές περιουσίες των Ελλήνων. Αν αυτό δεν είναι διευκόλυνση των αρπακτικών ώστε να αποκτήσουν φτηνή γη για «επενδύσεις» τότε τι είναι; Ύστερα δήλωσε και ο Υπουργός Περιβάλλοντος «Το νέο ΠΔ για τους Οικισμούς αποκαθιστά την πολεοδομική βεβαιότητα» πού τις βρίσκουν και τις ξεστομίζουν τέτοιες (με το συμπάθειο) μ@@@κί@ς;!

Μιας και λέμε για επενδυτές και επενδύσεις, μια από τις μεγαλύτερες, ως τώρα, Ελληνικές εταιρείες, η ΤΕΡΝΑ Ενεργειακή με εκατοντάδες (αν όχι χιλιάδες) ανεμογεννήτριες και φωτοβολταϊκά πάρκα επί Ελληνικού εδάφους, πουλήθηκε ολοσούμπιτη στην Abu Dhabi Future Energy Company PJSC – Masdar με Πρόεδρο τον εξοχώτατο Dr. Sultan Al Jaber και το διαδίκτυο πανηγύρισε δεόντως την πολύ επιτυχημένη κίνηση του Έλληνα επιχειρηματία κ. Γιώργου Περιστέρη. Εσείς τι καταλαβαίνετε από αυτό το deal, αυτή τη συναλλαγή δηλαδή, με οικονομικό αντικείμενο 3,5 δις; Εγώ ειλικρινά δεν βλέπω κανέναν λόγο πανηγυρισμού γι’ αυτή την ενοικίαση να πω; παραχώρηση να πω; κατάληψη να πω; Ελληνικών εδαφών, και μάλιστα νευραλγικών, στα βουνά και στους κάμπους μας, από έναν Άραβα Σουλτάνο, καλή του ώρα του ανθρώπου.

Τόσα κι άλλα τόσα μας προβληματίζουν καθημερινά, κι άκρη δεν βρίσκεται. Διότι Ομάδα Αλήθειας μπορεί να υπάρχει, Αλήθεια όμως δεν υπάρχει.

Ο ημιτελής Περιφερειακός Δρόμος του Βόλου υπάρχει σταδιακά από το 2004 έως το 2014 και βέβαια μέχρι σήμερα. Έρχεται και καλοκαίρι με τα γνωστά Σαββατοκύριακα των συμφορήσεων, θα έχουμε πολλές ευκαιρίες. Σήμερα θέλω να αναφερθώ στα φανάρια, στους φωτεινούς σηματοδότες που υπάρχουν στους διαδοχικούς ισόπεδους κόμβους. Όταν ακόμη ο Δρόμος γινόταν, είχα συζητήσει το θέμα με τον τότε αρχηγό του τμήματος ηλεκτροφωτισμού και σηματοδότησης του Δήμου Βόλου Δημήτρη Βεντούρα. Ο οποίος μου είχε πει ότι ήταν δυνατόν να συντονιστούν μεταξύ τους τα φανάρια του Περιφερειακού ώστε να επιτευχθεί ένα πράσινο κύμα, ασύρματα, μέσω δορυφόρου. Και το τμήμα της Σηματοδότησης ήταν ένα από τα καλύτερα του Δήμου, με τεχνογνωσία και έμπειρο προσωπικό. Ύστερα ο Προϊστάμενός του μετατέθηκε στην Καθαριότητα!! Σήμερα δεν ξέρω πού βρίσκεται (ο κ. Βεντούρας έχει προ πολλού συνταξιοδοτηθεί), ξέρω όμως ότι τα φανάρια του Περιφερειακού είναι τελείως ασυντόνιστα. Η ταχύτητα συντονισμού μέσα στις πόλεις είναι κάπου κοντά στα 40 km/h, ώστε σε έναν άξονα, π.χ. οδός Δημητριάδος, να βρίσκει κανείς όλα τα φανάρια πράσινα. Στον Περιφερειακό τέτοια δυνατότητα δεν υπάρχει, έχω δοκιμάσει πολλές ταχύτητες. Βεβαίως υπάρχει ο κόμβος στην οδό Ιωλκού, που είναι πάντα συμφορημένος, με τη βοήθεια, φυσικά, και των παρόδιων εξυπηρετήσεων. Αλλά θα έπρεπε τουλάχιστον μέχρι εκεί και από εκεί και πέρα να μπορεί κανείς να διατρέξει τον δρόμο σε ήρεμη συνέχεια, με πράσινα φανάρια. Αυτό θα κάνει πολύ καλό στην κυκλοφορία, καθώς θα ομαλοποιήσει την γενική ταχύτητα των οχημάτων ενώ τώρα «πατάνε γκάζι» όλοι σαν μουρλοί, ελπίζοντας να πετύχουν πράσινο το επόμενο φανάρι, καταναλώνοντας υπέρμετρα καύσιμα, γεμίζοντας τον τόπο με καυσαέρια και με κινδύνους για πεζούς που όχι σπάνια διασχίζουν το οδόστρωμα. Απλά πράγματα μεγάλης αξίας λέμε, κι ελπίζουμε κάποια στιγμή να ενδιαφερθεί ο ευτυχής Δήμος μας.

Βεβαίως υπάρχουν κι άλλοι ασυντόνιστοι σηματοδότες εν σειρά, π.χ. οδός Μαιάνδρου, θα τα πούμε άλλη φορά.

Είχα καιρό να περάσω με αυτοκίνητο, μου έτυχε προχθές που μετέφερα έναν δικό μου άνθρωπο, ο οποίος έχει την ατυχία να κατοικεί στην οδό. Οδός Κ. Γκλαβάνη, δεξιά στροφή από 28^ης Οκτωβρίου (μετά κόπων και βασάνων), κίνηση μέχρι Γαλλίας, στροφή δεξιά. Απερίγραπτη κατάσταση, αμφίπλευρη στάθμευση, «τακτοποιημένα» μηχανάκια, ουρά τα αυτοκίνητα, να! και μια τροφοδοσία, ζούγκλα παραδεισένια. Θυμήθηκα τον Κύριο Καθηγητή (ένας είναι, ονόματα δεν λέμε) που μας πήγε στο δικαστήριο επειδή, λέει, η ασφαλής λωρίδα ποδηλάτου που είχαμε ορίσει στην οδό Γκλαβάνη, στο κέντρο της πόλης (και δεν είχε υλοποιηθεί…), μείωνε την ελεύθερη διατομή του δρόμου και καθιστούσε προβληματική  την κίνηση των αυτοκινήτων. Τώρα εγώ, εσείς, εμείς τι πρέπει να κάνουμε; Που ο Κύριος Καθηγητής-Σύμβουλος πλέον επίσημος του ευτυχούς Δήμου μας δεν έχει τίποτε να πει γι’ αυτό το χάλι; Μήπως πρέπει να τους πάμε εμείς στο δικαστήριο; Μήπως πρέπει να περάσει από εκεί ο Ιατρός-Αντιδήμαρχος Πολεοδομίας και Βιώσιμης Κινητικότητας (τρομάρα μας) με ένα ασθενοφόρο σε έκτακτη κίνηση – με μπλε φώτα και ίου-ίου; Μήπως πρέπει η Πυροσβεστική να στείλει μια αντλία για να σβήσει μια φωτιά – μακάρι ποτέ να μην συμβεί αλλά λέμε, αν σπάσει ο διάολος το ποδάρι του δεν πρέπει η Πυροσβεστική να ξέρει τι γίνεται;

Αχ! φίλοι μου καλοί, τι θέλω και θυμάμαι! Πώς έχει καταντήσει αυτή η πραγματικά όμορφη πόλη, ούτε καλό κυκλοφοριακό έχει, ούτε πόσιμο νερό έχει, ούτε καθαρή θάλασσα έχει, τι σόι ευτυχία είναι αυτή, Άρχοντα και συν αυτώ;

Στην φωτογραφία της περασμένης Τετάρτης καλός φίλος παρατήρησε τα κατα-γραμμένα πέτρινα πεζούλια του πάρκου. Κι εγώ καλά-καλά δεν ξέρω τίνος αρμοδιότητα είναι σήμερα αυτά τα πεζούλια: του ΟΛΒ ή του Δήμου; Βοηθάτε! Σας αγαπώ, Γεια σας.

Στην φωτογραφία, 12 αρνιά πασχαλιάτικα, κάπου-κάποτε.

(δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα) την Τετάρτη 07.05.2025, αρ.φύλλου 4397)

κυκλο-φ-οριακα 1233, 30 Απριλίου 2025

 

Καλημέρα συμπολίτες και απανταχού αναγνώστες – από αυτό το «απανταχού», προερχόμενο από το «παντού», οδηγείται κανείς στην «απανταχούσα», που έχει την έννοια της αυστηρής (προ)ειδοποίησης, η οποία απευθύνεται π.χ. σε ολόκληρο το χριστεπώνυμο πλήρωμα παντού στον κόσμο, τέτοιες απανταχούσες εξέδιδε παλαιότερα το Οικουμενικό Πατριαρχείο, υπάρχουν μάλιστα και κάποιες σχετικές με την Επανάσταση του 1821, που είναι πολύ αμφιλεγόμενες, αλλά αυτό είναι μια Ιστορία που κατά πολύ εκφεύγει των ορίων των κυκλο-φ-οριακών.

Των ορίων, λέμε τώρα. Πάμε να δούμε περί τίνος πρόκειται.

Πρώτο, για να το «κλείσουμε» προσωρινά το θέμα. Αυτός ο δρόμος Ρακοπόταμος-Κεραμίδι, που κατέρρευσε, δεν έγινε «για το καπρίτσιο κανενός ή για να εξυπηρετήσει κάποιους», όπως δήλωσε ο Δήμαρχος Αγιάς Αντώνης Γκουντάρας, αλλά «…εντάσσεται σε ένα γενικότερο αναπτυξιακό πλαίσιο της περιοχής του Μαυροβουνίου, του Κισσάβου, του Κεραμιδίου, του Κάτω Ολύμπου και της Κάρλας». Επανέλαβε ότι αυτός ο δρόμος «…ακολουθεί έναν στρατηγικό σχεδιασμό που συνδέει το Πήλιο, το Μαυροβούνι, τον Κίσσαβο, την Κάρλα και τον κάτω Όλυμπο» και κατέληξε διερωτώμενος αν «Εμείς που είμαστε σε μία αναπτυσσόμενη κατάσταση και θέλουμε να προσεγγίσουμε τουρισμό και θέλουμε να προτάξουμε ένα άλλο ήπιο αναπτυξιακό μοντέλο που δεν είναι ένα βραχιολάκι, έχουμε δικαίωμα να διεκδικήσουμε και να κάνουμε έργα;» κάτι που με συγκίνησε, ομολογώ, αν και δεν κατάλαβα εντελώς (κάπου πάει το μυαλό μου, αλλά δεν…) αυτό με το «βραχιολάκι». Προφανώς, λοιπόν, αυτός ο δρόμος εντάσσεται στον μεγαλόπνοο στρατηγικό σχεδιασμό του θεσσαλικού τουρισμού από το 1986 (!!), διότι εγώ-εμείς στην τότε Οικολογική Κίνηση Βόλου (κάτι σαν τους «ακτιβιστές» που εσχάτως δεν θέλει και ο κ. Κουρέτας να του ζαλίζουν το μυαλό…) είχαμε ασχοληθεί με το θέμα αυτού του δρόμου, υπήρξαν ανακοινώσεις και ενημέρωση κοινού στο πάρκο του Αγίου Κωνσταντίνου, υπήρξαν επί τόπου μεταβάσεις και κάτι τοπικές διανοίξεις-διαπλατύνσεις σταμάτησαν. Αυτά τότε, το 1986. Ύστερα το θέμα εξαφανίστηκε παντελώς, τι έγινε άραγε εκείνος ο σχεδιασμός; Ακολούθησε ο προσδιορισμός της προστατευόμενης περιοχής Natura 2000 με χαρακτηριστικά [α.-με κωδικό GR1420004, κατηγορίας SCI, «KARLA –MAVROVOUNI – KEFALOVRYSO VELESTINOU – NEOCHORI» και β.-με κωδικό GR1420006, κατηγορίας SPA, «OROS MAVROVOUNI»] και είπαμε «ησυχάσαμε». Όμως το μεγαλόπνοο σχέδιο εξακολουθούσε, προφανώς, να υπάρχει στα μυαλά κάποιων «…που έχουν δικαίωμα να κάνουν έργα…». Έτσι, μετά το 2008 βρέθηκαν τρόποι να σκουπιδοποιηθεί η Νομοθεσία για τις προστατευόμενες περιοχές Natura 2000, να προκύψει Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων, να ψηφιστεί ομόφωνα στο Περιφερειακό Συμβούλιο το 2013 και να γίνει, εν τέλει, έργο. Τι ωραία, τι καλά, όλα είναι ανθηρά! Τώρα, το 2025 με την κατάρρευση, ο Περιφερειάρχης μας θυμήθηκε «τα λάθη του Αγοραστού», ενώ την Μελέτη του δρόμου την προσυπέγραψε ο ίδιος το 2013 – τι ζούμε συμπολίτες! – και λέει τώρα ότι «θα επανεξετάσει…». Και ανησυχώ, πλέον, πολύ, ρε παιδιά, για τον «αναπτυξιακό σχεδιασμό», νιος ήμουνα, γέρασα κι ακόμα δεν τον κατάλαβα – λέτε να είμαι βλαξ;

Εγώ λέω απλώς ευτυχώς και ξανά ευτυχώς που υπάρχει αυτό το ευλογημένο «Διάταγμα Πηλίου», το οποίο, παρά τις λυσσώδεις προσπάθειες παράκαμψης ή και ακύρωσης, τόσο από ιδιοκτήτες όσο και από Μηχανικούς (ας μην κοροϊδευόμαστε, συνάδελφοι…), κρατάει τους οικισμούς του Βουνού και των Ακτών μακριά από ανεγκέφαλους «αναπτυξιακούς» σχεδιασμούς με στόχο τον υπερτουρισμό (καινούργια λέξη κι αυτή, αλλά ακριβής) που θα κατέστρεφε τα πάντα. Τέλος για την ώρα.

Δεύτερο, αν αναρωτιέστε τι άλλο θα ακούσουμε σ’ αυτή την όμορφη πόλη σας πληροφορώ ότι ο Άρχοντάς μας είναι ανεξάντλητος. Σε συνέντευξη Τύπου, μετά από ένα συνηθισμένο βρίσιμο όλων των αντιπάλων ή και απλώς αντιφρονούντων δήλωσε «Ευτυχώς η πόλη ευτύχησε να έχει εμένα Δήμαρχο» και «Προστατεύω την πόλη από τους κοπρίτες». Βέβαια, καθώς φαίνεται, στην Αθήνα, όπου πήγε για να εξασφαλίσει χρήματα για απαραίτητα έργα, δεν κατάφερε τίποτα το αξιομνημόνευτο, άρα ας ικανοποιηθούμε με την ευτυχία και την προστασία (αν και αυτή η έννοια της προστασίας μπορεί να σημαίνει κι άλλα πράγματα…). Κάθε μέρα και κάτι καινούργιο. Κι αν δεν σας κάνει κόπο ακούστε την Μαρία Δημητριάδη να τραγουδάει «Ο Φασισμός δεν έρχεται απ’ το μέλλον» σε στίχους Φώντα Λάδη και μουσική Θάνου Μικρούτσικου https://www.youtube.com/watch?v=iOM2dLthTjM.

Τρίτο, είναι γεγονός ότι παντού στην Ελλάδα συμβαίνουν συνεχώς οδικά ατυχήματα και δυστυχήματα, κάτι σαν επιδημία, όπου ενώ σε όλη την υπόλοιπη Ευρώπη οι σχετικοί δείκτες μειώνονται, στην Ελλάδα, την χώρα που πρωτοπορεί σε αναπτυξιακούς ρυθμούς και αριθμούς και δεν συμμαζεύεται, οι δείκτες αυξάνονται. Οι λόγοι δεν είναι πολλοί, δυο-τρεις είναι, εδώ και «αιώνες» διαπιστωμένοι και μηδέποτε αντιμετωπισμένοι. Και ο κυριότερος είναι το μυαλό! Τα λέμε, τα ξαναλέμε, τα λέει και κάθε πικραμένος/η, κι ύστερα πιάνει το τιμόνι κι αυτά που έλεγε πριν τώρα ισχύουν μόνο για τους άλλους, όχι για τον/την ίδιο/α. Θα τα ξαναπούμε κι εδώ, αλλά να θυμάστε: ο κυριότερος παράγοντας σε ένα ατύχημα ή, χειρότερα, δυστύχημα είναι το μυαλό – αυτό που καμιά φορά χύνεται στον δρόμο όταν δεν προστατεύεται από ένα σωστό κράνος ή μια σωστή ζώνη ασφαλείας.

Τέτταρτο, μοιράστηκαν με ανάθεση τα «μετά Ντάνιελ-Ελίας» έργα της Θεσσαλίας, όπως αναμενόταν, 1,35 δις ευρά στα τέσσερα: ΑΚΤΩΡ, ΑΒΑΞ, ΜΕΤΚΑ (ΜΕΤΛΕΝ), ΤΕΡΝΑ. Μέσα είναι και η συνέχιση του έργου βελτίωσης-ηλεκτροκίνησης της σιδηροδρομικής γραμμής Βόλου-Λάρισας, με ανάδοχο την ΑΚΤΩΡ. Κρατάω όλον τον πίνακα με έργα και εργολάβους και υπόσχομαι ότι θα προσπαθήσω να παρακολουθήσω την εξέλιξη. Θα προσπαθήσω, λέω, γιατί με τέτοια θηρία και τέτοιους θηριώδεις προϋπολογισμούς δεν βγάζει κανείς εύκολα άκρη. Για τον Βόλο καθ’ αυτόν, αν έχω καταλάβει καλά, περισσεύει μία γέφυρα στο Αλυγαρόρεμα, στην από Νέα Αγχίαλο είσοδο της πόλης. Χρήσιμο έργο, με το καλό να γίνει σωστά.

Τέλος, για 1233^η φορά, συν-Άνθρωποι. Σας αγαπώ και σας υπολήπτομαι δεόντως, Γεια-χαρά

Στην φωτογραφία, μια βόλτα στον (επίγειο) παράδεισο της «ευτυχισμένης» πόλης του Βόλου.

(δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα) την Τετάρτη 30.04.2025, αρ.φύλλου 4393)

κυκλο-φ-οριακα 1232, 23 Απριλίου 2025

 

Χριστός Ανέστη, αδέρφια! Ήχησαν πάλι οι πένθιμες καμπάνες του ενταφιασμού και οι χαρμόσυνες της αναστάσεως, γέμισαν ασφυκτικά οι Ναοί με πιστούς και το φατσοβιβλίο με ανόητες «ευχετήριες» εικονίτσες και η Φύση ανταποκρίθηκε πλήρως στην εορταστική ατμόσφαιρα. Ο οβελίας μας περιεστράφη μεγαλοπρεπώς, με την βοήθεια ειδικού μοτέρ, το οποίον, ειρήσθω εν παρόδω, αυτοδιαφημίζεται ότι θα αντέξει 10.000 ψησίματα – με το προχθεσινό είμαστε στα 10, σκέτο! Ως Πρόσκοποι του 58^ου Συστήματος Ναυτοπροσκόπων εκπληρώσαμε και πάλι την εσωτερική υποχρέωσή μας στην περιφορά του Επιταφίου του Ι.Ν.Αγίων Κωνσταντίνου & Ελένης και η καλή μας Τροχαία έβγαλε την δική της υποχρέωση τοποθετώντας δέκα κώνους στις κεντρικές αρτηρίες και θεωρώντας ότι έτσι λύθηκε το κυκλοφοριακό πρόβλημα των αγίων ημερών. Παρεμπιπτόντως, στα 7 (επτά) χρόνια που έμειναν οι κορύνες στους άξονες των αρτηριών, ο Βόλος είχε την καλύτερη κυκλοφορία σε όλη την Ελλάδα – μόνο οι μίζεροι «συντηρητικοί» (καταλαβαίνετε ποιους εννοώ…) Βολιώτες ήταν «εξ ορισμού» δυσαρεστημένοι, θα έρθει η ώρα που θα τα πούμε όλα, λεπτομερώς.

Αυτά τα όμορφα, επελθούσης της Ανοίξεως. Επελθούσης μαζί και της 21^ης Απριλίου, την οποία, αδέρφια, δεν πρέπει καθόλου να ξεχνάμε ή, ακόμα χειρότερα, να υποβαθμίζουμε, καθότι πολλές δυνάμεις και στην Ελλάδα και στην Ευρώπη και πέρα από τον Ατλαντικό απεργάζονται σχέδια παραπλήσια μιας δικτατορίας, που μπορεί να είναι κι ακόμα χειρότερα εκείνης της στρατιωτικής, καθώς ο Μεγάλος Αδελφός του Τζώρτζ Όργουελ είναι πλέον, δια της Τεχνητής Νοημοσύνης του αξιοτίμου κκ. Μασκ, πολύ-πολύ κοντά μας. Στις 21 Απριλίου 2025 επίσης απεβίωσε μετά από εγκεφαλικό επεισόδιο ο 266^ος Πάπας της Ρώμης, ο Αργεντινός αρχιεπίσκοπος του Μπουένος Άιρες Χόρχε Μάριο Μπεργκόλιο με το θρησκευτικό όνομα Φραγκίσκος, που εξελέγη στις 13 Μαρτίου 2013. Ήταν ο πρώτος (Νοτιο)Αμερικανός και έγινε παγκοσμίως γνωστός ως ο Πάπας των φτωχών, των μεταναστών και των κατατρεγμένων γενικώς. Τώρα θα περιμένουμε τον λευκό καπνό από το κονκλάβιο (conclave) στην Καπέλα Σιξτίνα (Capella Sistina).

Και περιμένοντας ας ασχοληθούμε λίγο με τα του τόπου μας. Ο οποίος τόπος μας έγινε πάλι προορισμός για πολλούς επισκέπτες, οι οποίοι απήλαυσαν τον υπέροχο καιρό στο υπέροχο βουνό μας και τα υπέροχα ακρογιάλια μας. Το όμοιον και στον Βόλο, όπου τα airbnb και τα νεότευκτα Suites Hotel (μαζί με τα παλαιότερα, κανονικά ξενοδοχεία, φυσικά) ευλογήθηκαν με υψηλές πληρότητες – με την ευκαιρία, ξέρετε τι σημαίνει airbnb; Ο όρος ξεκίνησε από δύο και στην συνέχεια τρεις αμερικάνους φοιτητές στο Σαν Φραντσίσκο, που έβαλαν αγγελία στα «σόσιαλ» ότι μπορούν στο σαλόνι του σπιτιού όπου κατοικούσαν να φιλοξενήσουν επισκέπτες φοιτητές από άλλες πόλεις (είτε για τουριστικούς είτε για επιστημονικούς ή συνεδριακούς λόγους) παρέχοντας, έναντι πληρωμής, για ύπνο ένα φουσκωτό στρώμα θαλάσσης (airbed) και πρωινό στο ξύπνημα (breakfast). Οπότε παρείχαν AirBed (a)n(d) Breakfast, εν συντομία airbnb. Έκτοτε έγινε ο χαμός, σήμερα η εταιρεία απασχολεί πάνω από 6.000 υπαλλήλους σε όλον τον κόσμο και οι έξυπνοι τότε φοιτητές (2007-8) είναι δισεκατομμυριούχοι. Και στα δικά σας, ή, ακόμα καλύτερα, στα των παιδιών σας.

Αυτός όλος ο επισκέπτης κόσμος επιβάρυνε, ως ήτο φυσικόν, όχι μόνο τα «ιστορικά» βολιώτικα τσιπουράδικα, αλλά και τα οδικά δίκτυα, με πρώτο και καλύτερο το «κλασικό» τμήμα Βόλος-Αγριά, στο οποίο, όπως έχουμε ξαναγράψει δυο-τρεις φορές στο παρελθόν, εξαντλείται πλήρως η κυκλοφοριακή ικανότητα της παραλιακής οδού με την μία λωρίδα ανά κατεύθυνση και δεν μπορεί να γίνει τίποτε το ουσιαστικά βελτιωτικό. Τίποτε πλην του Περιφερειακού δρόμου της Αγριάς, που κι αυτός έχει τα γνωστά προβλήματα στην συνέχειά του. Άρα συμπολίτες και συν-Έλληνες συνιστώ ψυχραιμία και υπομονή, έχουμε να φτιάξουμε άλλους δρόμους πρώτα, Ρακοπόταμος-Καμάρι, παράκαμψη Χιονοδρομικού, πολύ σημαντικούς δρόμους, δεν προκάνουμε – «στα όρια της γρφικότητος», όπως διάβασα σε μια τοπική ιστοσελίδα…

Ύστερα ταξίδεψα τον ως τότε αδειούχο γιο μου στο στρατόπεδο, κάπου κοντά στην Στυλίδα. Πρώτα τα εργοτάξια στην περιοχή του Αλμυρού, πάγια, καθιερωμένα, εδώ και ίσως τρία χρόνια, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί καθυστερούν τόσο, θα τελειώσει πρώτα το φαραωνικό «fly over» της Θεσσαλονίκης, φοβάμαι. Ύστερα οι φοβερές και τρομερές πινακίδες στα τούνελ «ανάψτε φώτα» μπαίνοντας και (το καλύτερο) «σβήστε φώτα» βγαίνοντας. Ήταν και νύχτα, είπα να μην τα σβήσω… Αλλά γιατί τέτοια πρεμούρα; Τι πειράζει αν τα φώτα μείνουν αναμμένα και με το φως του ήλιου; Ακόμη πιστεύουμε, οι Έλληνες, ότι τα αναμμένα φώτα στα αυτοκίνητα καταναλώνουν ρεύμα; Ύστερα επέστεψα μόνος, με άριστη συντροφιά το 2^ο Πρόγραμμα και τα λαϊκά τραγούδια στην άριστη εκπομπή του Γιώργου Τσάμπρα. Μπαίνοντας από το Βελεστίνο στον «κάποτε θα γίνω κι εγώ ο αυτοκινητόδρομος Α12» συνάντησα τα γνωστά σκοτάδια στις χωρίς εγκάρσια κλίση στροφές, τις εκθαμβωτικές τιμές των καυσίμων στα πρατήρια (ποιος αδειοδοτεί αυτές τις άκρως επικίνδυνες διατάξεις;), την πινακίδα «Δήμος Νέας Ιωνίας» στην ράμπα του Περιφερειακού (μάλλον δεν το έχει πάρει κανείς χαμπάρι) και έφτασα στον κόμβο Μελισσάτικα-Ελ.Βενιζέλου. Εκεί ό,τι καλύτερο. Κατεστραμμένες πινακίδες κατεύθυνσης, πλήρως μουτζουρωμένη η (ορθή) τοπωνυμική πινακίδα της Νέας Ιωνίας. Κι όχι τίποτε άλλο δηλαδή, αλλά από αυτόν τον κόμβο περνάει καθημερινά σύσσωμη η Ελληνική Αστυνομία της Μαγνησίας, μπορεί να είναι πολύ απασχολημένη και να μην προλαβαίνει να δει το χάλι, τι να πω. Διότι ο Άρχοντας μόνο τέτοιου είδους διορθωτικές παρεμβάσεις, συνήθως ανταλλακτικού χαρακτήρα, δέχεται, τα υπόλοιπα είναι «η πόλη μου» και δεν συμμαζεύεται – και με την ευκαιρία, κατάλαβε κανείς τι πραγματικά σημαντικό ανακοινώθηκε σ’ εκείνη την απόρρητη συνέντευξη τύπου Άρχοντα-Περιφερειάρχη; Αναφορικά με την καταχρεωμένη ΔΕΥΑΜΒ;

Το επόμενο θέμα στο Περιφερειακό είναι τα απολύτως ασυντόνιστα φανάρια. Την επόμενη φορά.

Στην φωτογραφία, τα πανευρωπαϊκά πρώτα ενοικιαζόμενα ποδήλατα στην Κοπεγχάγη, Πρωτομαγιά 1996, στην Γενική Συνέλευση του Δικτύου «Πόλεις χωρίς Αυτοκίνητο» (Car Free Cities Club).

(δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα) την Τετάρτη 23.04.2025, αρ.φύλλου 4388)

κυκλο-φ-οριακα 1231, 16 Απριλίου 2025

 

Μεγάλη Τετάρτη, η ψυχή και το μυαλό γεμάτα από τους ιδιαίτερους ύμνους της Μεγάλης Εβδομάδας, το σώμα από τις προετοιμασίες για τα πατροπαράδοτα πασχαλινά έθιμα – του περιστρεφόμενου οβελία συμπεριλαμβανομένου, εφ’ όσον, βεβαίως, τα οικογενειακά οικονομικά το επιτρέπουν. Αν μιλούσαμε για τα εθνικά οικονομικά επιτεύγματα δεν θα το συζητούσα καν, υπάρχει τόσο πολύ δημόσιο χρήμα για μοίρασμα σε «ομάδες αλήθειας» και άλλα τρωκτικά, που ένας οβελίας των 150-200 €, αδερφέ, είναι κάτι λιγότερο από τίποτε. Όμως δεν κατέστη δυνατόν, καθώς φαίνεται μέχρι αυτή την ώρα, να καταβληθούν οι συντάξεις νωρίτερα, μέσα στην Μεγάλη Εβδομάδα, αδύνατον, δεν βγαίνουμε αδερφέ, έχουμε τόσες και τόσες υποχρεώσεις, τους συνταξιούχους θα σκεφτόμαστε;

Περνάμε, που λέτε, υπέροχα! Και μέσα στην όλη αναμπουμπούλα συμβαίνουν τρία «βολοϊστορικής» σημασίας γεγονότα, τα οποία υποχρεωτικά, σχεδόν, πρέπει να καταγραφούν και να σχολιαστούν από τα κυκλο-φ-οριακα (σε τίτλους): α) ηλεκτρικά πατίνια β) ατύχημα σε «ποδηλατόδρομο» γ) κατάρρευση δρόμου. Πάμε με τη σειρά.

Γέμισε και ο Βόλος με ηλεκτρικά πατίνια. Και λέμε «και ο Βόλος», διότι μάλλον όλη η υπόλοιπη Ελλάδα, όπως και οι λοιπές ευρωπαϊκές χώρες (πήχτρα στα πατίνια το Βερολίνο…) έχουν κατακλυσθεί τα τελευταία 4-5 χρόνια από αυτά τα χρήσιμα μεν, επικίνδυνα δε οδικά οχήματα, τα οποία απλώς άρχισαν και συνεχίζουν να κυκλοφορούν χωρίς κανόνες, αιφνιδιάζοντας τους απανταχού Κώδικες Οδικής Κυκλοφορίας και προσπορίζοντας κέρδη σε διάφορες νεοφυείς επιχειρήσεις και έξυπνους επιχειρηματίες. Κάναμε μια μικρή έρευνα και δεν μπορέσαμε να βρούμε ποιος έφερε-εγκατέστησε-συντηρεί-εκμεταλλεύεται (διότι φυσικά τίποτε δεν παρέχεται δωρεάν σ’ αυτή τη ζωή) τα κίτρινα ηλεκτρικά πατίνια στον Βόλο. Και επίσης φυσικά κανείς, καμία Αρχή, δεν έχει αδειοδοτήσει την λειτουργία αυτού του συστήματος. Δεν υπάρχουν προδιαγραφές, δεν υπάρχουν όροι και όρια, όλα συμβαίνουν μέσα από μία διαδικτυακή εφαρμογή στο κινητό, απρόσωπα και χωρίς αποδείξεις. Κι από εκεί και πέρα «οι ουρανοί είναι δικοί μας» ή, αγγλοπρεπώς, «the sky is the limit» ή, επί το λαϊκότερον, «πιασ’ τ’ αυγό και κούρευ’ το», έχω δει μέχρι 3 απάνω σ’ ένα πατίνι, με έχουν προσπεράσει με πάνω από 50 km/h, διάβασα ότι μετέφεραν με δυο πατίνια έναν καναπέ (!!) και όλα καλά, όλα ωραία. Απαιτείται έλεγχος πριν θρηνήσουμε θύματα. Εκτός αν… Εκτός αν, λέω, πίσω ΚΑΙ από αυτή τη μπίζνα βρίσκεται κανένα μεγάλο όνομα, από τα 4-5 του τελευταίου καιρού, που ελέγχουν τα πάντα ολα…

Παρεμπιπτόντως, και εκτός σειράς, με εκείνα τα προς ενοικίασιν ποδήλατα, που δεν υπάρχουν και, κυρίως με τις γκρίζες άδειες βάσεις αναμονής, που «κοσμούν» διάφορα σημεία της πόλης, τι πρόκειται να γίνει;

Θέμα δεύτερο, το ατύχημα στην οδό Παπαδιαμάντη. Στο οποίο εμπλέκεται μία φοιτήτρια της Χωροταξίας μέσω Erasmus, τουρκικής καταγωγής, από την Σμύρνη, και κάποιο αυτοκίνητο, περισσότερα στοιχεία για το οποίο και, κυρίως, για τον οδηγό του δεν μας έχουν γίνει γνωστά. Το κορίτσι με το ποδήλατό του είπε να εμπιστευθεί την ασφάλεια που θα της παρείχε ο «ποδηλατόδρομος» – βαμμένος κόκκινος και «οριοθετημένος» με ανακλαστικά «μάτια γάτας» – μέσα στην λωρίδα κυκλοφορίας οχημάτων της διπλής κατεύθυνσης οδού Παπαδιαμάντη. Και κάποιο όχημα την πήρε σβάρνα, το παιδί τινάχτηκε στον αέρα κι «έσκασε» στην άσφαλτο, δύο χέρια, ένα πόδι κι ένας αυχένας σπασμένα. Το ποδήλατο είναι ένα οδικό όχημα και μάλιστα ιδιαίτερα ευάλωτο και ως τέτοιο υπόκειται στους κινδύνους της οδικής κυκλοφορίας και της γενικής οδικής (αν)ασφάλειας, που σ’ αυτή τη χώρα όλο καλυτερεύει στα λόγια και χειροτερεύει στην πράξη. Αλλά η ύπαρξη ενός ποδηλατοδρόμου ή μιας λωρίδας ποδηλάτου υποτίθεται ότι εξασφαλίζει μία ελάχιστη παραπάνω ασφάλεια στην κίνηση, γι’ αυτό, άλλωστε γίνεται, κι όχι για να διακοσμήσει έναν γκρίζο δρόμο, όπως συμβαίνει σήμερα στο Πολεοδομικό μας Συγκρότημα. Όταν λοιπόν ορίζεις λωρίδα ποδηλάτου μέσα στην μοναδική λωρίδα κυκλοφορίας σε έναν δρόμο διπλής κατεύθυνσης, η ασφάλεια μειώνεται αισθητά, μέχρι που μηδενίζεται – είναι πολύ καλύτερα να μην υπάρχει καθόλου, όπως σε μύρια άλλα σημεία, να το ξέρει ο ποδηλάτης και να παίρνει τα μέτρα του. Αλλά εσύ βραβεύεσαι γι’ αυτό, για το «ασφαλές δίκτυο», και χωρίς καμία ντροπή δηλώνεις στο Δημοτικό Συμβούλιο ότι φταίνε οι πολίτες (ότι φταίνε, φταίνε, αλλά για άλλον λόγο…) που δεν «λειτουργούν» οι τάχαμου ποδηλατόδρομοι. Και ο Κύριος Καθηγητής, που κάποτε υπεραμυνόταν της ποδηλατικής ασφάλειας τώρα προφανέστατα έχει δώσει τουλάχιστον την ευλογία του αν όχι και τα επιστημονικά του «φώτα». Εύχομαι τα καλύτερα στην κοπέλα και στους βολιώτες ποδηλάτες (65.000 ποδήλατα λέγαμε κάποτε…) να βρουν, επιτέλους, τη φωνή που έχασαν μετά το 2008-9…

Θέμα τρίτο, η κατάρρευση του μεγαλοφυούς δρόμου από τον Αγιόκαμπο στην Ζαγορά κι από εκεί στον Πλατανιά, μέσω των ανατολικών ακτών του Πηλίου και μέσα από την περιοχή Natura όπως έχει χαρακτηριστεί εδώ και χρόνια πολλά το εξαιρετικό δάσος του Βένετου. Προς όφελος του τουρισμού, λένε. Ανέθεσε λοιπόν η Περιφέρεια Θεσσαλίας υπό τον κ. Αγοραστό ΜΠΕ (ακούγεται ως κραυγή προβάτου αλλά δηλώνει Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων) για το πώς θα περάσει ένας δρόμος με τα όλα του μέσα από μια περιοχή Natura. Τα φέραμε από ‘δω, τα φέραμε από ‘κει, που λέει κι ο λαός, μετά από δέκα (αριθμητικώς 10) έτη σκληρού αγώνα κατέληξαν (διαβάστε χριστιανοί!) ότι κάνουν «…βελτίωση υφιστάμενου χωματόδρομου, δασικής οδού, που δεν εμπίπτει στο εθνικό ή επαρχιακό δίκτυο των Νομών (σσ. Λαρίσης και Μαγνησίας)». Το δήλωσε ο νυν Περιφερειάρχης κ. Κουρέτας, ο οποίος, προφανώς, τώρα το ανακάλυψε, μετά από ενάμιση χρόνο θητείας, και αφού έκρινε ότι η απόφαση που πάρθηκε το 2019 ως κατασκευή «παραλιακού άξονα για την κατασκευή επαρχιακής οδού» ήταν λάθος – από τότε έχουν περάσει άλλα έξι χρόνια χαλαρής αβελτηρίας. Και τώρα που ο δασικός-επαρχιακός δρόμος κατέρρευσε (αφού δεν είχε ούτε ένα ρημαδοσίδερο σ’ ένα ρημαδοτοιχίο…) τώρα πρέπει να αναθέσουμε καινούργια μελέτη κλπ. κλπ. Καμία απολύτως ενημέρωση δεν υπήρχε για όλα αυτά, κι αν τα ξέρανε οι Περιφερειακοί μας Σύμβουλοι κακώς συναινούσαν όλα αυτά τα χρόνια σε μία, ακόμη, περιβαλλοντική καταστροφή.

Περισσότερα την επόμενη φορά, εύχομαι πραγματική Ανάσταση στις καρδιές όλων μας. Καλό Πάσχα, γεια σας.

Στην φωτογραφία, περιφορά του Επιταφίου του Ι.Ν.Αγίων Κων/νου & Ελένης από παλαιούς και νέους ναυτοπροσκόπους του 58^ου Συστήματος.

(δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα) την Τετάρτη 16.04.2025, αρ.φύλλου 4385)

κυκλο-φ-οριακα 1230, 2 Απριλίου 2025

 

Με τούτα και με τ’ άλλα, τρεις μήνες από το 2025 τους φάγαμε κιόλας.

Πέρασε και η Εθνική Εορτή μας, κάθε πέρυσι και καλύτερα, ευκαιρίες γυρεύουν τα διάφορα «εθνικόφρονα» στοιχειά να ξεφαντώσουν – έφτασαν να βρίζουν ασύστολα δημόσια, έφτασαν να καταστρέφουν έργα (αμφίβολης, εν πάση περιπτώσει) τέχνης, έφτασαν να ασχημονούν εντός του μητροπολιτικού ναού χωρίς να προκαλούν την δέουσα αντίδραση. Δύσκολοι καιροί, συμπολίτες, κι ο σεισμός των 7,7 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ (Charles Richter, 1900-1985, Αμερικανός Καθηγητής Φυσικής και Σεισμολογίας στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Καλιφόρνιας Caltech) στην Μιανμάρ και στην Ταϋλάνδη ήρθε να συμπληρώσει το «παζλ», με εκείνες τις φοβερές εικόνες της κατάρρευσης των υψηλών κτηρίων με τις πισίνες στην ταράτσα. Με εκείνες τις εικόνες το (βρώμικο…) μυαλό μου πήγε κατ’ ευθείαν στο δικό μας Riviera Tower, στο πρώην αεροδρόμιο του Ελληνικού, στην υπό ανάπλαση από την εταιρεία Lamda Development «Αθηναϊκή Ριβιέρα». Ένα κτήριο 49 ορόφων, ύψους 200 μέτρων, χτισμένο στην ακροθαλασσιά (τουτέστιν μέσα στη θάλασσα…) σε μια σεισμογενή περιοχή όπως η Ελλάδα – δεν ξέρω, ξέρουν αυτοί, οι συνάδελφοι Μηχανικοί, Γιαπωνέζοι οι περισσότεροι, με εμπειρία σε σεισμούς, που μελετούν και κατασκευάζουν αυτό το ιδιαίτερο έργο (αγγλιστί one of a kind…) στην ελληνική ακτογραμμή. Ευχόμαστε τα καλύτερα.

Στον Βόλο, πάλι, συμβαίνουν διάφορα, κατά κανόνα με πρωταγωνιστή τον Άρχοντα, που καταφανέστατα, πλέον, κάνει τα πάντα ώστε να διατηρείται στην επικαιρότητα (θετική ή αρνητική δεν έχει σημασία, λένε οι ιματζμέικερς (imagemakers, εικονοφτιάχτες) που ξέρουν, με προφανή απώτερο σκοπό μια βουλευτική έδρα (ώστε να γίνει και σφαιριστήριο το καφενείο «Βουλή»…). Και φυσικά το θέμα των ημερών είναι το σύστημα ελεγχόμενης στάθμευσης. Επειδή, ως γνωστόν, αυτή η πόλη δεν δημιουργήθηκε με την έλευση του Άρχοντα σ’ αυτήν, ας θυμηθούμε λοιπόν:

Τον Ιούνιο 1993 ο Δήμος Βόλου αποφασίζει να αναθέσει τον έλεγχο της στάθμευσης σε ιδιωτική εταιρεία. Υποβάλλονται προσφορές από τρεις εταιρείες και το Δημοτικό Συμβούλιο Βόλου αποφασίζει με τις αποφάσεις 158/93 και 332/93 την ανάθεση του ελέγχου στην εταιρεία ΤΕΟΚΑΡ ΑΒΕΕ. Η σχετική Σύμβαση υπογράφηκε στις 8 Ιουνίου 1994. Απαίτηση της σύμβασης ήταν μία Μελέτη των τεχνικών στοιχείων ενός ολοκληρωμένου Συστήματος Ελεγχόμενης Στάθμευσης (ΣΕΣ, η συντομογραφία αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία). Αυτή την Μελέτη την συνέταξαν ο Πολ.Μηχ.Συγκ. Νίκος Τρίμης (ιδιώτης Μηχανικός, υπογράφων) και ο υποφαινόμενος Πολ.Μηχ.Συγκ. Χαράλαμπος Σκυργιάννης (αφανής, καθότι δημόσιος υπάλληλος στο ΔΕΚΑΜΜ). Ο τρίτος Πολ.Μηχ. Συγκοινωνιολόγος Γιώργος Τουλουμάκος ήταν ο προϊστάμενος της Δ/νσης Κυκλοφοριακού Σχεδιασμού του Δήμου Βόλου, που αρκετά αργότερα απέκτησε το «βαρύ» όνομα «Δ/νση Βιώσιμης Κινητικότητας».

Σχετικά με την Μελέτη και το ΣΕΣ Βόλου είναι αναρτημένη στο ιστολόγιό μου «κυκλο-φ-οριακα» η εισήγηση που έκανα σε Ημερίδα του Συλλόγου Ελλήνων Συγκοινωνιολόγων στις 18 Ιουνίου 2002. Τα κυριότερα και πιο ενδιαφέροντα σημεία αυτής της Μελέτης, και της μετέπειτα εφαρμογής της φυσικά, ήταν:

α) Οι πληρωμές γίνονταν σε ειδικά μηχανήματα AMANO, που δέχονταν κέρματα και κάρτα και εξέδιδαν εισιτήριο – τις προάλλες στο Βερολίνο διαπίστωσα ότι η πληρωμές για την στάθμευση γίνονται ακόμα σε μηχανήματα, καθυστερημένοι οι Γερμανοί, εμείς έχουμε περάσει στην έξυπνη τεχνολογία… Τα μηχανήματα στον Βόλο κράτησαν (άντεξαν) από το 1994 έως το 2014-15

β) Το ΣΕΣ Βόλου λειτουργούσε με δύο ζώνες στάθμευσης :

α.         Ζώνη βραχυχρόνιας στάθμευσης (ΠΟΡΤΟΚΑΛΛΙ ΖΩΝΗ). Σημαίνεται με λωρίδα πορτοκαλλί χρώματος στις πινακίδες της ζώνης. Στην ΠΟΡΤΟΚΑΛΛΙ ΖΩΝΗ τα μηχανήματα έκδοσης εισιτηρίων (tickets) δεν εκδίδουν ticket για χρόνο μεγαλύτερο της μιας (1) ώρας. Αναλογία στις περίπου 919 θέσεις παρά την οδό 44%.

β.         Ζώνη μακροχρόνιας στάθμευσης (ΠΡΑΣΙΝΗ ΖΩΝΗ). Σημαίνεται με λωρίδα πράσινου χρώματος στις πινακίδες της ζώνης. Στην ΠΡΑΣΙΝΗ ΖΩΝΗ τα μήχανήματα εκδίδουν ticket για χρόνο μέχρι δέκα (10) ώρες και διαθέτουν ειδική ρύθμιση που συμπεριλαμβάνει τον χρόνο που η στάθμευση είναι ελεύθερη. Αναλογία στις θέσεις παρά την οδό 56%

Οι θέσεις στάθμευσης στους Οργανωμένους Χώρους (περίπου 700) είναι μακροχρόνιας στάθμευσης (ΠΡΑΣΙΝΗ ΖΩΝΗ), πλην της οδού Ξενοφώντος στον χώρο “Χ5. Ξενοφώντος - Δημοτικό Θέατρο” που είναι βραχυχρόνιας στάθμευσης (ΠΟΡΤΟΚΑΛΛΙ ΖΩΝΗ).

Αξίζει να γράψω εδώ ότι οι Πινακίδες του ΣΕΣ κατασκευάστηκαν το 1994 ως μεταξοτυπίες σε μεταλλική επιφάνεια από την εταιρεία «Παλμός» και είναι ακόμη σήμερα, μετά από 30 χρόνια έκθεσης σε όλες τις καιρικές συνθήκες, σε άψογη κατάσταση, έχω κρατήσει δύο, μια πορτοκαλλί και μια πράσινη εις ανάμνησιν!

γ) Το τιμολόγιο στάθμευσης ήταν 100 δρχ./ώρα

δ) Οι μόνιμοι κάτοικοι, τα αυτοκίνητα των οποίων διαθέτουν το ειδικό σήμα, σταθμεύουν ελεύθερα σε όλους τους δρόμους όπου επιτρέπεται μακροχρόνια στάθμευση (ΠΡΑΣΙΝΗ ΖΩΝΗ) στην περιοχή ΓΚΛΑΒΑΝΗ-ΓΑΖΗ-ΚΟΡΑΗ-ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ (μη συμπεριλαμβανόμενη) και στο τμήμα της οδού ΣΠΥΡΙΔΗ από ΙΑΣΟΝΟΣ έως ΑΡΓΟΝΑΥΤΩΝ. Οι θέσεις αυτές είναι συνολικά 340. Σε όλα τα υπόλοιπα σημεία της περιοχής του ΣΕΣ Βόλου, οι μόνιμοι κάτοικοι υποχρεούνται στην καταβολή πλήρους τέλους στάθμευσης.

Οι καταστηματάρχες, τα αυτοκίνητα των οποίων διαθέτουν το ειδικό σήμα, σταθμεύουν ελεύθερα σε όλα τα σημεία της περιοχής του ΣΕΣ Βόλου, πληρώνοντας το μισό (1/2) του κανονικού τέλους στάθμευσης.

Αυτά τότε. Και μετά από διάφορες περιπέτειες, προσαρμογές, τροποποιήσεις μέχρι και πρότινος. Το 2013, η τελευταία δουλειά μου στον Δήμο ήταν μια μελέτη για ένα νέο ΣΕΣ. Έφτασε στο 2025, και πώς έφτασε… Γεια-χαρά, αγαπητοί και αγαπητές.

Στην φωτογραφία, μικρός αποχαιρετισμός στον καλλιτέχνη των κρουστών Γιάννη Αργυρόπουλο.

(δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα) την Τετάρτη 02.04.2025, αρ.φύλλου 4376)

κυκλο-φ-οριακα 1229, 19 Μαρτίου 2025

 

Καλημέρα σας αγαπητοί φίλοι και φίλες ή Guten Morgen liebe Freunde und Freundinen, καθώς η στήλη μόλις επέστρεψε από μία σύντομη επίσκεψη στο Βερολίνο!

Βερολίνο ή Berlin, η μεγάλη πρωτεύουσα της ενιαίας Γερμανίας, μια πόλη γεμάτη με ιστορία από τους Πρώσους του Μπίσμαρκ μέχρι τους Εθνικοσοσιαλιστές του Χίτλερ και το κάψιμο των βιβλίων και των Εβραίων, από τους Σοβιετικούς στρατιώτες στο Ράιχσταγκ μέχρι το τείχος του 1961 (του οποίου έχει διατηρηθεί ατόφιο ένα μήκος περίπου 80 μέτρων και μια γραμμή με τουβλάκια στην άσφαλτο από όπου περνούσε) και από τον Έριχ Χόνεκερ και τον Μιχαήλ Γκορμπατσώφ στον Βίλλυ Μπραντ και στον Χέλμουτ Κολ του 1989, η Ιστορία είναι πανταχού παρούσα, σε κάθε βήμα. Από την Αλεξάντερ Πλατς και το Μπερλίνερ Ανσαμπλ του Μπέρτολτ Μπρεχτ, στο Νησί των Μουσείων πάνω στον ποταμό Σπρέε (όπου βρίσκεται και το περίφημο Μουσείο της Περγάμου, εδώ και χρόνια μη επισκέψιμο, καθότι υπό ανακαίνιση μέχρι το 2036!), από την δωρικής εμπνεύσεως πύλη του Βραδεμβούργου με το τέθριππο της Νίκης (Victoria) στην κορυφή στο περιβόητο Τσεκπόιντ Τσάρλυ (Checkpoint Charlie) το σημείο ελεγχόμενης διέλευσης μεταξύ Ανατολικού και Δυτικού τομέα και από τον ψυχρό πόλεμο των κατασκόπων στο μεγαλύτερο εργοτάξιο της Ευρώπης. Κι εγώ που πάντα αναρωτιόμουνα γιατί και καλά αυτό το σημείο ελέγχου να το ονομάσουν «Τσάρλυ» πληροφορήθηκα ότι, πολύ απλά, αυτό ήταν το τρίτο κατά σειρά σημείο διέλευσης και με χρήση του φωνητικού αλφαβήτου που χρησιμοποιεί τόσο το ΝΑΤΟ όσο και ο ICAO για επικοινωνία μεταξύ ασυρμάτων και πιλότων, οπότε alfa, beta, charlie, delta, echo, foxtrot κλπ., η Βικιπαίδεια τα έχει όλα, το Charlie είναι απλώς το γράμμα «C», το τρίτο στη σειρά! Καλό ε!;

Μια πόλη έντονα πολυπολιτισμική, στην δεκαετία του ’70 λέγαμε ότι η συνοικία Κρόιτσμπεργκ (Kreuzberg) ήταν η δεύτερη μεγαλύτερη τουρκική πόλη μετά την Κωνσταντινούπολη, σήμερα οι Έλληνες είναι 25.000, οι Ασιάτες είναι πολύ περισσότεροι και οι σύγχρονοι μετανάστες, των Ουκρανών συμπεριλαμβανομένων, αγγίζουν τις 200.000. Οι Έλληνες έχουν και δικιά τους Ελληνο-γερμανική Χορωδία, που στις 8 Μαρτίου την απολαύσαμε σε τραγούδια Ελληνίδων δημιουργών μέσα σε μία κατάμεστη ευαγγελική εκκλησία – παρεμπιπτόντως, η 8^η Μαρτίου, η Ημέρα της Γυναίκας, είναι αργία στο Βερολίνο και μόνο σ’ αυτό, τα πάντα ήταν κλειστά και οι δρόμοι, οι καφετέριες, τα πάρκα και οι μπυραρίες γεμάτες κόσμο, ντόπιους και τουρίστες, καθώς ο καιρός ήταν υπέροχος.

Κατά τα άλλα…Γερμανία! Παντού και πάντα εργοτάξια (έχουμε δηλώσει «από τότε» ότι αν θες να εξαφανίσεις το γερμανικό έθνος ο μόνος τρόπος είναι να του απαγορεύσεις να κατασκευάζει οτιδήποτε). Μόνο που φαίνεται ότι κάτι έχει κάπως αλλάξει, οι φίλοι μας είπαν ότι πλέον πολλά εργοτάξια ανοίγουν αλλά δεν κλείνουν, τα έργα δεν τελειώνουν γρήγορα όπως ήταν το σύνηθες για την Γερμανία – «βρε καλώς τα παιδιά τα δικά μας!», είπαμε εμείς, πού να δείτε μια οπτική ίνα, ένα σκαματάκι πλάτους 12 cm πάνω στον εθνικό δρόμο Βόλου-Βελεστίνου (δευτερεύον Εθνικό Οδικό Δίκτυο να σε χαρώ…) που δεν λέει να τελειώσει. Επίσης, έλλειψη καθαριότητας στην πόλη, πολύ γκράφιτυ στους τοίχους, δυσκολίες στην ανακύκλωση, άσχημες κυκλοφοριακές συνθήκες και άσχημα οικιστικά τοπία, μη τήρηση των χρόνων στις αστικές συγκοινωνίες, σημάδια «προϊούσης ελληνοποιήσεως»!!

Την καλύτερη μπύρα, με το ανάλογο βουρστ (λουκάνικο) την ήπιαμε σε ένα εστιατόριο, στην δεξιά όχθη του Σπρέε, με το βαρύγδουπο όνομα Staendige Vertretung (στέντιγκε φερτρέτουνγκ). Αυτό σημαίνει «Μόνιμη Εκπροσώπηση» κι αυτό ήταν ακριβώς το κτίσμα όπου στεγαζόταν από το 1974 έως το 1990 η Μόνιμη Αντιπροσωπεία της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας (BRD, με πρωτεύουσα την Βόννη) στην Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας (DDR, με πρωτεύουσα το Ανατολικό Βερολίνο). Οι τοίχοι του εστιατορίου είναι τελείως καλυμμένοι από ιστορικές φωτογραφίες προσώπων και γεγονότων και στις δυο, τότε, Γερμανίες, μέχρι εκείνες τις συγκλονιστικές από το γκρέμισμα του τείχους, μετά τις 9 Νοεμβρίου 1989.

Αυτά, αγαπητοί και αγαπητές μου, μία ενδιαφέρουσα απόδραση.

Κι εδώ, σ’ εμάς, τι γίνεται; «Όλα καλά κι όλα ωραία, μίλα σιγά και μη φωνάζεις, είμαι κουτός και με τρομάζεις» όπως τραγούδησε ο Γιώργος Νταλάρας την μουσική και τους στίχους του Σταύρου Κουγιουμτζή. Γεγονότα κοσμοϊστορικής σημασίας, ο κύριος Τράmp, η συμμαχία των προθύμων με αίτημα να συμμετάσχει και η Τουρκία (αλλά όχι η Ελλάδα…), η διαφαινόμενη ολοσχερής ήττα της Ουκρανίας, η εκλογή νέου Προέδρου της Δημοκρατίας – του 10^ου στη σειρά, μακροβιότερος ο Κωστής Στεφανόπουλος με 10 χρόνια και 2 ημέρες έναντι του Κάρολου Παπούλια με 10 χρόνια και 1 ημέρα! – και πρώτη φορά, αν δεν κάνω λάθος, με απόλυτη μονοκομματική πλειοψηφία, να χαιρόμαστε την Δημοκρατία μας. Ύστερα ήρθε και ο «δομικός» κυβερνητικός ανασχηματισμός και με αποτελείωσε, διότι εγώ ένα ενδιαφέρον είχα: τι δουλειά θα κάνει ο μπασκετμπωλίστας Βασίλης Κικίλιας, ο οποίος μέχρι τούδε έχει διατελέσει Υπουργός (πάντα) Δημόσιας Τάξης (μέχρι το 2015), Υγείας (μέσα στον κορωνοϊό), Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας και τώρα Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής, τι παιδί-φωτεινός παντογνώστης είναι αυτό, εξήντα ένα (61) συναπτά άτομα περιλαμβάνει το νέο ευέλικτο και ολιγομελές σχήμα της κυβέρνησής μας. Συγχαρητήρια, επιτέλους, και στον τοπικό βουλευτή μας.

Στον Βόλο μας το μόνο θετικό είναι η παράσταση «Δεσποινίς Διευθυντής» που θα παίζεται και το ερχόμενο Σαββατοκύριακο στο Δημοτικό μας Θέατρο, σπεύσατε, τα εισιτήρια εξαντλούνται. Με μία λέξη: εξ-αι-ρε-τι-κή, χρόνια είχαμε, μαζί με την Ηλέκτρα, να ευχαριστηθούμε έτσι θέατρο. Και καλή συνέχεια. Περ’σότερα βολιώτ’κα στα επόμενα, δε θα χαθούμε δα… Γεια σας.

Στην φωτογραφία, η πύλη του Βραδεμβούργου, με πολύ κόσμο και ανοιξιάτικον καιρό.

(δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα) την Τετάρτη 19.03.2025, αρ.φύλλου 4367)