κυκλο-φ-κορωνοϊκα 1006, 25 Μαρτίου 2020

Δύσκολοι καιροί, κορωνοκαιροί, συμπολίτες. Καλημέρα. Ξημέρωσε η Άγια 25^η Μέρα του Μάρτη, όλη δόξα κι όλη χάρη, που στην μνήμη της το Έθνος χαιρετά γονατιστό, 199 χρόνια μετά την συμβολική (και συμβατική, ως ημερομηνία) εκείνη ορκωμοσία στην Αγία Λαύρα. Ξημέρωσε η Άγια Μέρα και βρίσκει το Έθνος στα σπίτια του, αποκλεισμένο στα μπαλκόνια του – μία καλή ευκαιρία για όλους τους καθ’ έξιν τεμπέληδες να αναρτήσουν την Ελληνική Σημαία στο μπαλκόνι τους και να πουν ότι έστω κι έτσι «γιορτάζω». Και να δείτε που του χρόνου, στα 200, με οπλαρχηγό την αιωνία Γιάννα και άφθονα εκατομμύρια από το περίσσευμα του πλεονάσματος, όλοι αυτοί θα σπεύσουν να πανηγυρίσουν έξαλλα τους ηρωισμούς που οδήγησαν στην ανεξαρτησία της Ελλάδος, αψηφώντας, προφανώς, τα έτη φωτός που χωρίζουν την ίδρυση της Φιλικής Εταιρείας, στις 14 Σεπτεμβρίου 1814 στην Οδησσό από την φυλάκιση του Κολοκοτρώνη στο Παλαμήδι τον Μάιο 1834, με βασιλιά τον Όθωνα.

Αν και εφ’ όσον, βέβαια, έχουμε καθαρίσει εμείς με τον κορωνοϊό CoViD-19 πριν αυτός μας καθαρίσει…

Φτου! Φτου! Μακριά από εμάς. Προς στιγμήν δεν πάμε στην παρέλαση, μένουμε σπίτι. Και σκεπτόμαστε θετικά!

Πόσο θετικά, δηλαδή, μπορεί να σκέπτεται ένας συγκοινωνιολόγος όταν υπάρχει απαγόρευση κυκλοφορίας! Χωρίς κυκλοφορία δεν υπάρχει συγκοινωνιολογία! Άρα αναιρείται η ύπαρξή του!! Πρόβλημα ψυχο-λογικόν. Όμως, όλα κι όλα, φταίτε κι εσείς, οι απείθαρχοι. Εσείς, όχι εγώ, οι άλλοι, πάντα οι άλλοι…

Καταφέραμε πάλι να βρούμε τα εξιλαστήρια θύματα. Ανεύθυνους τους ανεβάζαμε, βλαμμένους τους κατεβάζαμε όσους διανοήθηκαν να πάνε μια βόλτα στην παραλία. Λύσσα κακιά και τα πανελληνίως πραγματικά βλαμμένα με τα μικρόφωνα στα χέρια και τις τηλεοπτικές κάμερες με τους τηλεφακούς από κοντά, ξέρετε πόσο εύκολα μπορείς να δείξεις «συνωστισμό» με πενήντα (και πολλά λέω) άτομα διάσπαρτα στην στενή παραλία του Βόλου με έναν μικρό, 200άρι τηλεφακό; Κι όλα αυτά γιατί; Για να έχουμε, πάλι, κάτι να λέμε οι Άρχοντες γενικώς και να μας χειροκροτούν οι «καλοί πολίτες» που μαλώνουμε τους «κακούς πολίτες» που θα μας φέρουν την απαγόρευση. Συμπολίτες, καμία δράση συμπολιτών δεν έφερε την απαγόρευση κυκλοφορίας. Ούτε «οι παραλίες», ούτε «τα διόδια», ούτε «τα καράβια» ή «τα εξοχικά», μην ζυμώνεστε. Δεν χρειάζεται να διχαζόμαστε για μία ακόμη φορά χωρίς λόγο. Η απαγόρευση κυκλοφορίας είναι βασικό μέτρο, το εφάρμοσαν οι Κινέζοι (θυμάστε στην αρχή που βλέπαμε κάτι εικόνες με κινέζους αστυνόμους να κουβαλάνε χειροπόδαρα με το ζόρι πολίτες έξω από σούπερμάρκετ και λέγαμε πω! πω! κοίτα οι βάρβαροι!...), το μέτρο πέτυχε, το μέτρο είναι σωστό, εφαρμόζεται σε όλον τον κόσμο και δεν υπήρχε καμία περίπτωση να μην εφαρμοστεί και στην χώρα μας.

Ο θείος Τσιόδρας, ο θείος Τσιόδρας ξέρει! Και πολύ καλά κάνει και ξέρει. Κι όσο περισσότερες λεπτομέρειες για την προσωπική ζωή του Ανθρώπου βλέπουν το φως (από τα «βλαμμένα» που προαναφέραμε…) και το όνομά του συζητιέται στα πρωινά και μεσημεριανά κουτσομπολίστικα «σαλόνια» (άνετα, χωρίς μέτρα προφύλαξης, αυτές-αυτοί δεν κινδυνεύουν, άραγε, από τίποτε;) κακό κάνουν κι όχι καλό. Και στον ίδιο, που αγωνίζεται, και στην υπόθεση του ιού, που βρίσκεται σε κρίσιμη φάση.

Πριν από λίγες μέρες έφτασε στο κουτί εισερχομένων μου (αγγλιστί inbox…) ένα ψήφισμα, που μάλλον ξεκίνησε από διακεκριμένο Βολιώτη γιατρό, συνταξιούχο τώρα, με το οποίο ζητούνταν να δοθούν στην Δημόσια Υγεία τα χρήματα που προορίζονται για τους εορτασμούς του 2021. Το σκέφτηκα πολύ, ύστερα το υπέγραψα και μαζί μου το υπέγραψαν κι άλλοι πολλοί. Διότι ναι μεν τώρα τρέχουν οι κυβερνώντες να κάνουν προσλήψεις και να δώσουν υλικά στα Δημόσια Νοσοκομεία για να αντιμετωπιστεί ο κορωνοϊός αλλά πολύ φοβάμαι ότι μόλις περάσει αυτό το κακό θα επιστρέψουμε στη μιζέρια και στις μειώσεις προϋπολογισμών για την Δημόσια Υγεία, και στις εκφρασμένες απόψεις περί ιδιωτών στην Υγεία. Και χωρίς χειροκροτήματα. Σκεφτείτε το κι εσείς.

Όσο για εκείνη τη δημοπράτηση της ηλεκτροκίνησης του σιδηροδρόμου Βόλου-Λάρισας (τι θυμάμαι τώρα!!...) Χρήστο μου σ’ «έσωσε» ο κορωνοϊός του Μαρτίου…

Να παραμείνουμε υγιείς και νηφάλιοι, αυτό εύχομαι. Γεια σας.

Ο κορωνοϊός ενεργοποιεί τους δημιουργικούς ανθρώπους. Το σκίτσο είναι του φίλτατου Αρχιτέκτονα Μηχανικού Παντελή Σκάγιαννη, που είναι Καθηγητής, από τους παλαιότερους, στο Τμήμα Μηχανικών Χωροταξίας, Πολεοδομίας & Περιφερειακής Ανάπτυξης του Πανεπιστημίου (μας) Θεσσαλίας. Τον ευχαριστώ.

(δημοσιεύτηκε στην 123χρονη (1898-2020) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Πέμπτη 26.03.2020, αρ.φύλλου 37.077)

κυκλο-φ-κορωνοϊκα 1005, 18 Μαρτίου 2020

grazie!!

Καλημέρα συμπολίτες, πάλι εδώ για χιλιοστή πέμπτη (1005η) φορά. «Θα κάτσω σπίτι, / θ' αράξω σπίτι / λοιπόν απόψε δεν πρόκειται να βγω / Θα κάτσω σπίτι, / θ' αράξω σπίτι / κι άμα πεινάσω τηγανίζω καν' αυγό» Λουκιανός Κηλαηδόνης https://www.youtube.com/watch?v=5qi0J5KbITo. Ο ύμνος των ημερών, ένεκεν κορωνοϊού.

Η χώρα, πρακτικά, σε καραντίνα – και καλά κάνει να συμβαίνει αυτό πριν πραγματικά χρειαστεί αυτή η καραντίνα. Με την ευκαιρία, ξέρετε πώς πρόκυψε ο όρος «καραντίνα»; Η λέξη προέρχεται από την ενετική παραλλαγή της ιταλικής φράσης quaranta giorni (καράντα τζιόρνι, σαράντα μέρες). Οι σαράντα μέρες αναφέρονται στην υποχρεωτική περίοδο απομόνωσης των πλοίων και του πληρώματος κατά την επιδημία της μαύρης πανώλης (πανούκλας), στα χρόνια 1348-1353, που σκότωσε πάνω από 100 εκατομμύρια ανθρώπους σε Ευρώπη και Ασία.

Κοινωνική ευθύνη, άγνωστες λέξεις για την μεγάλη πλειοψηφία των συγχρόνων Ελλήνων. Κι όσοι μιλούσαν γι’ αυτό κραυγές βοώντων εν τη ερήμω τηςτηλεοπτικής νιρβάνας του ΣΚΑΙ και των αδερφών του. Τώρα που τα πράγματα σφίξανε, όλοι υπέρμαχοι! Και μαζί όλοι θιασώτες του Εθνικού Συστήματος Υγείας, δηλαδή αυτού που υποτιμητικά αποκαλούσαν μέχρι προχθές οι κύριο κύριοι υπουργοί «δημόσιο σύστημα υγείας» – άντε, ας κάνουν τώρα προκοπή χωρίς την αυταπάρνηση όλων αυτών των ανθρώπων που δουλεύουν νύχτα-μέρα στα ελληνικά Νοσοκομεία. Και είναι αυτός ο ιός η μεγάλη ευκαιρία να αναβαθμιστεί σε όλους τους τομείς η Δημόσια Υγεία. Να δεσμευτούν πόροι, να διατεθούν χρήματα. Στο διαδίκτυο υπάρχει ένα δημοψήφισμα που ζητά να μεταφερθούν χρήματα από τους προγραμματιζόμενους εορτασμούς των 200 χρόνων της Επανάστασης του 1821 στο ΕΣΥ. Αν συμφωνείτε ψάξτε να το βρείτε, εύκολο είναι, και υπογράψτε. Διότι ο κορωνοϊός κάποτε θα σταματήσει να είναι τόσο επικίνδυνος, όμως το Εθνικό Σύστημα Υγείας θα είναι πάντοτε εδώ.

Αισιοδοξούμε βέβαια! Με χαρά διαπιστώνουμε καθημερινά ότι πολλοί συν-Έλληνες αντιμετωπίζουν την πανδημία με εξαιρετικό χιούμορ, άλλοι γράφοντας, άλλοι τραγουδώντας γνωστές μελωδίες με επίκαιρους στίχους. Διαβάστε μερικά: «Λόγω κορωνοϊού χθες έμεινα στο σπίτι με την οικογένεια. Καλοί άνθρωποι μου φάνηκαν», «Σήμερα μπήκαν 2 με μάσκες στην Τράπεζα και επικράτησε πανικός. Μετά είπαν «Ληστεία!» και κάπως ησυχάσαμε», «Μην κάνετε άσκοπες μετακινήσεις. Αν είστε στο σαλόνι, μείνετε στο σαλόνι», «Φτερνίστηκα μπροστά από το laptop κι άνοιξε το antivirus… Ρε, τι ζούμε;;», «Για τον αφραγκοϊό που μας δέρνει…κουβέντα!», «Ώρα είναι να βγούνε τώρα οι σεισμολόγοι και να μας ζητήσουν να βγούμε όλοι έξω…», «Θα σου κολλήσω τον ιό / που ήρθε από την Κίνα / για να μας κλείσουν και τους δυο / μαζί σε καραντίνα!», ο καλός συμπολίτης σκηνοθέτης και ηθοποιός Δημήτρης Πανταζής σκάρωσε μια ολόκληρη παραλλαγή της κρητικής Αρετούσας, οι δημιουργικοί άνθρωποι δημιουργούν! Κι από μελωδίες, άλλο πράμα! Από το τραγουδάκι που σας είχα την περασμένη φορά, μέχρι τον χιουμοριστικό «χορό του Ζαλόγγου» στο Νοσοκομείο του Ευαγγελισμού, τον Σαλονικιό του Στράτου Διονυσίου που λέει «Άιντε κάντεόλοι στην μπάντα για να μην κολλήσω κοροναϊό», το «ντάρι ντάρι, ντάρι ντάρ, κορωνοϊός σαλπάρει», το «προσοχή στον κορωνοϊό, πάρε τ’ αυτοκίνητο και ξέχνα το μετρό», το «ο κορωνοϊός, ο κορωνοϊός, αυτός είναι ο ένοχος για όλα, δυστυχώς», το «μωρό μου εγώ ξεπέρασα τον κορωνοϊό, εσένα όμως αγάπη μου δεν το μπορώ» μέχρι τον δικό μας αγαπημένο καθηγητή του Μουσικού Σχολείου Βασίλη Αγροκώστα που έγραψε το ζεϊμπέκικο του κορωνοϊού, το οποίο αρχίζει με «κάθομαι στο σπιτάκι μου / και στη δουλειά δεν πάω / από τον κορωνοϊό / τη φαμελιά φυλάω».

Θα το ξεπεράσουμε κι αυτό, πού θα μας πάει. Εκείνοι οι Εγγλέζοι δεν ξέρω τι θα κάνουν, όταν όλοι οδηγούμε δεξιά, αυτοί οδηγούν αριστερά, όταν όλος ο κόσμος μπαίνει σε καραντίνα για να μην νοσήσουν πολλοί άνθρωποι, αυτοί επιδιώκουν να νοσήσουν όσο γίνεται περισσότεροι άνθρωποι, κι αυτό λέγεται «ανοσία αγέλης» - ίσως θα ταίριαζε καλύτερα ένα «η» ανάμεσα στο «ο» και στο «σ»!! Και υπάρχουν ένα σωρό δικά μας παιδιά στην Αγγλία, μήπως πρέπει κάποιος επίσημος να ενδιαφερθεί και γι’ αυτό;

Αυτά για σήμερα, η αμείλικτη επικαιρότητα…

Όσο για εκείνη τη δημοπράτηση της ηλεκτροκίνησης του σιδηροδρόμου Βόλου-Λάρισας (τι θυμάμαι τώρα!!...), πάει και το δεύτερο δεκαήμερο Χρήστο μου, άλλο ένα έμεινε μέσα στον «οπωσδήποτε» Μάρτιο…

Να παραμείνουμε υγιείς και νηφάλιοι, αυτό εύχομαι. Γεια σας.

Στην φωτογραφία το “Grazie” («ευχαριστώ») προς το Εθνικό Σύστημα Υγείας της Ιταλίας (χωρίς υποκριτικά χειροκροτήματα) από έναν μεγάλο ιταλό σχεδιαστή κόμικς, τον Milo Manara.

(δημοσιεύτηκε στην 123χρονη (1898-2020) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 18.03.2020, αρ.φύλλου 37.071)

κυκλο-φ-οριακα 1004, 11 Μαρτίου 2020

ένας ποδηλάτης στον κυματοθραύστη...

Καλημέρα συμπολίτες, πάλι εδώ για χιλιοστή τέταρτη (1004η) φορά (στο 1005 θα το σταματήσουμε…). Τα κακά που έχουν πλήξει τη χώρα, τουτέστιν το υποκινούμενο κύμα των μεταναστών και ο επικρεμάμενος ως δαμόκλειος σπάθη κορωνοϊός CoViD-19, καλά κρατούν και επικαλύπτουν κάθε άλλη κρίσιμη επικαιρότητα, π.χ. οικονομία, ασφαλιστικό, εργασιακές σχέσεις και τα τοιαύτα. Είναι άπειρες οι ψεύτικες ειδήσεις που μεταδίδονται από όλα τα μέσα «ενημέρωσης», κι αυτό είναι, λένε όσοι ξέρουνε, τμήμα του «υβριδικού πολέμου» που διεξάγει η Τουρκία. Εμείς που δεν ξέρουμε είδαμε και πάθαμε να καταλάβουμε τι είναι «ασύμμετρος πόλεμος», τώρα μας πρόκυψε και υβριδικός, δεν τους προλαβαίνουμε πια τους γνώστες, μέχρι τώρα ξέραμε μόνο τα υβριδικά αυτοκίνητα…

Βλέπουμε στα μέσα της κοινωνικής δικτύωσης πολλούς συν-Έλληνες να μας καλούν σε μποϋκοτάζ των τουρκικών προϊόντων σε ένδειξη διαμαρτυρίας. Μάλιστα. Αλλά όταν εμείς ζητάμε μαζί με τα προϊόντα να σταματήσουν και τα ελληνικά τηλεοπτικά κανάλια να μεταδίδουν τούρκικα σήριαλ ή άλλες τούρκικες παραγωγές (π.χ. survivor-σερβάιβορ) οι συζητήσεις σταματάνε – φαίνεται ότι οι σούπερ-Έλληνες υπέρμαχοι του μποϋκοτάζ είναι και σούπερ-τηλεορασομανείς και αρνούνται να στερηθούν αυτά τα αριστουργήματα της τηλεοπτικής τέχνης.

Σε τέτοιους καιρούς διαπιστώνεται η ποιότητα των ανθρώπων, αγαπητοί μου αναγνώστες. Τώρα βγαίνει απ’ την τρύπα του αυτός που βάζει τη φωτιά κι αυτός που την απολαμβάνει καλύτερα κι από ηλιοβασίλεμα στη Σαντορίνη, ο δηλωμένος φοροφυγάς που κοτσάρει περήφανα την ελληνική σημαία μπροστά στη μούρη του, ο κυνηγός λαθρομεταναστών (γράψαμε πάλι ιστορία ως πόλη…), αυτός που άκριτα αναπαράγει στο καφενείο όποια βλακεία του σερβίρουν οι επιτήδειοι, ο βουλευτής που στάζει μίσος, αλλά και ο μάγκας, που ενώ πρέπει να είναι σε κατ’ οίκον περιορισμό λόγω του ιού σουλατσάρει ελεύθερος και ωραίος, μαζί με τον επίσης ελεύθερο «καρναβαλιστή». Ξεχωριστή περίπτωση, μοναδική σε όλον τον κόσμο νομίζω, ακόμη και στον ισλαμικό, που έκλεισε την Μέκκα, η σχέση ελληνικής εκκλησίας-κορωνοϊού. Όλα εδώ, σε τούτη την μικρή χώρα με την μεγάλη καρδιά.

Στην ίδια αυτή χώρα, για να έρθουμε σε κάτι πιο «πεζό», αν και εποχούμενο, η οδός Σωκράτους, στο τμήμα αυτής από Π. Μελά έως Ελ. Βενιζέλου, τουτέστιν η στοά Ματσάγγου, που σήμερα λειτουργεί ως… χώρος για τραπεζοκαθίσματα από μπαράκι, είναι κανονικός δρόμος. Ρώτησα στην Πολεοδομία και η καλή συνάδελφος με ενημέρωσε ότι δεν υπάρχει καμία σχετική τροποποίηση του Σχεδίου Πόλης, ο δρόμος παραμένει δρόμος και κανείς δεν γνωρίζει πώς και γιατί δεν κυκλοφορούν οχήματα. Είναι σαφές; Η Πολεοδομία δεν γνωρίζει γιατί σ’ αυτό το σημείο του οδικού δικτύου κυκλοφορούν μόνο …τραπεζάκια. Τότε; Ποιος γνωρίζει;

Στην Καρδίτσα βρέθηκα πάλι πριν μερικές μέρες. Μια χαρά λειτουργούν οι ποδηλατόδρομοι της πόλης, πλήθος οι όλων των ηλικιών ποδηλάτες. Σε μιαν ακρούλα της κεντρικής πλατείας βρίσκονται παρκαρισμένα, παρατημένα και ψιλο-σκουριασμένα 20 (μάλιστα, είκοσι) ποδήλατα, που κάποτε χαρακτηρίζονταν «ενοικιαζόμενα». Σήμερα δεν υπάρχει αυτό το πράγμα, το σύστημα δεν λειτουργεί. Πολλά πεταμένα λεφτά, δυστυχώς. Στο θέμα είχα αναφερθεί και στις 06.09.2018 και είχα δημοσιεύσει φωτογραφία από 17.10.2016, άρα από τότε δεν λειτουργεί το σύστημα!! Η ελληνική κοινωνία δεν έχει σχέση με τις βορειοευρωπαϊκές κοινωνίες που ανέπτυξαν αυτά τα συστήματα και επιδιώκουν να τα πουλήσουν. Φοβάμαι ότι κάτι ανάλογο θα γίνει κι εδώ, αφού κι ο Δήμος του Βόλου σκοπεύει να ξοδέψει πολλά λεφτά για την αγορά ενός τέτοιου συστήματος ενοικιαζόμενων ποδηλάτων. ΑΝ ακούει κανείς, ας το ξανασκεφτεί.

ΑΝ, επίσης, είναι σωστή η είδηση ότι ο Δήμος και ο Άδωνις συμφώνησαν (!) να κατασκευάσουν ένα τελεφερίκ από Πορταριά μέχρι Χάνια, κάτι που κάποιοι έσπευσαν να παπαγαλίσουν ως «μεγάλο αναπτυξιακό έργο», δηλώνω ευθαρσώς ότι εμένα αυτή η είδηση μου προκαλεί μόνο γέλιο. Και βέβαια όχι για «αντιπολιτευτικούς» ή άλλους ανόητους λόγους, αλλά για καθαρά τεχνικούς και κυρίως οικονομοτεχνικούς λόγους. Γελάω. Άλλη φορά περισσότερα, εφ’ όσον, βέβαια, αποδειχθεί αληθής η είδησις…

Είναι σε εκκρεμότητα κι εκείνη η δημοπράτηση της ηλεκτροκίνησης του σιδηροδρόμου Βόλου-Λάρισας, πάει το πρώτο δεκαήμερο Χρήστο μου, άλλα δύο μείνανε μέσα στον «οπωσδήποτε» Μάρτιο…

Να παραμείνουμε υγιείς και νηφάλιοι, αυτό εύχομαι. Γεια σας.

Στην φωτογραφία ένας ποδηλάτης στον Κυματοθραύστη Σεπτέμβρης 2007.

(δημοσιεύτηκε στην 123χρονη (1898-2020) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 11.03.2020, αρ.φύλλου 37.065)

κυκλο-φ-οριακα 1003, 4 Μαρτίου 2020

Καλή Σαρακοστή και Καλή Άνοιξη συμπολίτες, εμείς εδώ για χιλιοστή τρίτη (1003η) φορά (στο 1005 θα το σταματήσουμε…). Πάλι δύσκολους καιρούς βιώνουμε οι Έλληνες, κι όσο κι αν κάνουμε πλάκα ότι από τότε που μας ανέλαβε ο γιος του γκαντέμη μια άσπρη μέρα δεν έχουμε δει, ούτε καν καρναβάλι δεν χαρήκαμε, τα πράγματα με τους μετανάστες στον Έβρο και στα Νησιά ως μέσον πίεσης συνολικά της Ευρωπαϊκής Ένωσης γίνονται όλο και χειρότερα. Όλο και χειρότερα, και νομίζω ότι επιβεβαιώνεται για μία ακόμη φορά η περίφημη ρήση του Προέδρου της Δημοκρατίας Χρήστου Σαρτζετάκη «είμεθα έθνος ανάδελφον» - την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές η τηλεόραση λέει ότι θα επισκεφθούν τον Έβρο οι Πρόεδροι του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Σαρλ Μισέλ (Βέλγος), της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν (Γερμανίδα) και του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Νταβίντ Σασόλι (Ιταλός) μαζί με τον Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, ας δούμε εν ηρεμία πώς θα λειτουργήσει αυτή η «επίθεση φιλίας» απέναντι στην πραγματικά απίστευτη τουρκική προκλητικότητα.

Νομίζω, και παίρνω πάντα την ευθύνη για ότι λέω, ότι αυτή η μπαμπέσικη κίνηση (οι λέξεις «μπαμπέσης», «μπαμπέσικος», που παράγονται από την λέξη «μπέσα», είναι αλβανικής προέλευσης) της τουρκικής αλαζονείας δεν αφήνει περιθώρια για εσωτερικές πολιτικές αντιπαραθέσεις οποιασδήποτε μορφής.

Στην πόλη αυτός ο άτιμος ο κορωνοϊός μας υποχρέωσε να χάσουμε την απόλαυση των αηδών Κωνσταντίνας και Γερολυμάτου, τι να κάνουμε; Θα βρεθεί άλλη ευκαιρία, δεν ανησυχώ, το εκθεσιακό-αθλητικό κέντρο στο Πεδίο Άρεως, που ήταν μια καθημερινή κυψέλη άθλησης και χαράς απ’ το πρωί ως το βράδυ, από τότε που μετατράπηκε σε μπουζουξίδικο στέκει εκεί έρημο και μόνο, σκοτεινό και κακορίζικο, και περιμένει μπας και ζωντανέψει το μέσα του…

Με την ευκαιρία και ως μία ακόμη απόδειξη ότι είμεθα έθνος ανάδελφον, μια παρεούλα με τέσσερα όργανα στα βραχάκια μιας παραλίας τραγουδάει σε παραλλαγή του πολύ γνωστού συρτού «Ποιος ποιος / ποιος μωρό μου ποιος / Ποιος ποιος / ο κορονοϊός / Ποιος σε έχει φιλημένη κι είσαι τόσο κρυωμένη / … κι έχεις μάσκα φορεμένη / Βγάλ´τη μάσκα μη φοβάσαι φίλα με πανάθεμά σε / … και για γρίπη μη φοβάσαι / Να μην πας στα καρναβάλια μας το είπαν τα κανάλια / … που ´ναι για τα καρναβάλια / Μα η αρρώστια αυτή κολλάει απ´ το φόβο που σκορπάει / … ο ΑΝΤ1 και το ΣΚΑΙ / Ποιος ποιος / ο κορονοϊός» - δείτε το στο youtube, με τίτλο απλώς «κορονοϊός». Πείτε μου, ποιος άλλος λαός έχει τόσο χιούμορ!

Έργο στην οδό Τοπάλη, στο τμήμα Ιάσονος-Δημητριάδος, μετατροπή σε οδό ήπιας κυκλοφορίας – μια αρχαία ιστορία που φτάνει, επιτέλους, σε φάση υλοποίησης. Όπως αρχαία ιστορία είναι και οι αποφάσεις για τις οδούς Ογλ, Γαμβέτα, Μαυροκορδάτου, Παύλου Μελά, Χατζηαργύρη κ.α., που έχουν χαρακτηριστεί ως οδοί ήπιας κυκλοφορίας με όριο ταχύτητας 15 χλμ/ώρα στα τμήματα του κέντρου με Κανονιστικές Αποφάσεις Δήμου Βόλου 227/2009 και 617/2011. Άρα τον χαρακτηρισμό το έχουν, το σουλούπωμα τους λείπει. Μαζί με την επέκταση της πεζοδρόμησης της οδού Ερμού στο τμήμα Ογλ-Μαυροκορδάτου, που επίσης περιλαμβάνεται στην Απόφαση 227/2009. Στην ίδια Απόφαση αναφέρεται ότι «Χαρακτηρίζεται ως δρόμος ήπιας κυκλοφορίας η οδός Σωκράτους, στο τμήμα αυτής από Π. Μελά έως Ελ. Βενιζέλου, με όριο ταχύτητας 15 χλμ/ώρα». Ποιο είναι αυτό το τμήμα; Είναι η στοά Ματσάγγου, που σήμερα λειτουργεί ως… χώρος για τραπεζοκαθίσματα από μπαράκι. Δεν ξέρω πώς γίνεται αυτό, δεν ξέρω αν υπάρχει σχετική τροποποίηση του Σχεδίου Πόλης, μπορεί και όχι, όλα μπορεί να συμβαίνουν στην ωραία μας χώρα.

Όλα, όπως και μία ακόμη κατεβασμένη μπάρα, που βρέθηκε στον δρόμο μας όταν πήγαμε τον γιο μας στο Υπεραστικό ΚΤΕΛ για να φύγει. Βγαίνοντας από τον περιορισμένο χώρο σύντομης στάθμευσης/αποβίβασης που υπάρχει στην βόρεια πλευρά του σταθμού συναντά κανείς μπάρα ασφαλείας, που σηκώνεται και επιτρέπει την έξοδο μόνο αν το όχημα φτάσει με μηδενική ταχύτητα σχεδόν από κάτω της. Ρώτησα και πήρα την αρμοδία απάντηση ότι αυτό γίνεται διότι υπήρξαν «πολλά» περιστατικά με οχήματα που βγήκαν απρόσεκτα και συγκρούστηκαν με λεωφορεία, τα οποία ταυτόχρονα έβγαιναν από δίπλα!! – άμα πάτε μια βόλτα  επί τόπου θα καταλάβετε. Εγώ είπα ότι «η ασφάλεια είναι πιο σημαντική από την ελευθερία;» κι απάντηση δεν πρόκειται, φυσικά, να πάρω. Απλώς, όσο περισσότερες μπάρες κι αμπάρες βάζουμε στη ζωή μας τόσο περισσότερο ανασφαλείς θα αισθανόμαστε, θυμηθείτε ότι οι παππούδες κι οι γονείς μας ζούσαν με ξεκλείδωτες πόρτες…

Ξεκλείδωτες, σήμερα, είναι οι ζωές μας. Γεια σας.

Στην φωτογραφία σκίτσο του Μποστ, προς τιμήν του Αιγαίου μας.
(δημοσιεύτηκε στην 123χρονη (1898-2020) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 04.03.2020, αρ.φύλλου 37.059)

κυκλο-φ-οριακα 1002, 26 Φεβρουαρίου 2020

Καλημέρα, για χιλιοστή δεύτερη (1002η) φορά. Μας πήρε πχια ο κατήφορος. Αυτό το «πχια», που ένας κατά τα άλλα έξυπνος διαφημιστής κοτσάρισε «για πλάκα» σε μια διαφήμιση για μαγιονέζες κλπ., να μου θυμηθείτε ότι θα ‘ρθει καιρός που θα προβληματίζει τους νέο-έλληνες, ίσως και τους λεξικογράφους – είμαστε, πια, ένας λαός που πιστεύει απολύτως ό,τι του λέει ή, πολύ περισσότερο, του γράφει η τηλεόραση, είτε στις διαφημίσεις, είτε στις ταινίες που «τρέχουν» κάτω από τα πρόσωπα, είτε στους υπότιτλους των αμερικάνικων κινηματογραφικών σκουπιδιών, που κατά κανόνα προβάλλονται «σε Α’ τηλεοπτική μετάδοση», πιθανώς και παγκοσμίως, λέμε εμείς…

Μιλώντας για κινηματογράφο είδα πρόσφατα δύο έργα στην μεγάλη οθόνη: την ελληνική «Ευτυχία» του Άγγελου Φραντζή, που αναφέρεται στη ζωή της στιχουργού Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου (1893-1972), και τα νοτιοκορεάτικα «Παράσιτα» του Μπονγκ-Τζουν-χο, που κατέκτησαν φέτος τα τέσσερα πιο σημαντικά βραβεία όσκαρ. Ως απλός θεατής (και όχι ως κριτικός, αλλά ούτε και ως Τραmp…) λέω ανεπιφύλακτα ναι! στην Ευτυχία και όχι! στα Παράσιτα. Αυτά.

Τοποθετήθηκαν πρόσφατα κάποιοι νέοι υπόγειοι κάδοι απορριμμάτων, οργανικών και ανακυκλώσιμων υλικών, και πολύ καλά έκαναν. Βόλος και Νέα Ιωνία έχουν ήδη πολλούς, και οι τελευταίοι απλώς προστέθηκαν στους υπάρχοντες. Τα κυκλο-φ-οριακα, τα οποία, ως γνωστόν, καταγράφουν την καθημερινή Ιστορία της περιοχής μας, στις 26 Φεβρουαρίου 2014 (σαν σήμερα! κοίτα σύμπτωση…) γράφουν επί λέξει: «Υπόγειοι κάδοι απορριμμάτων, τόσο οργανικών, όσο και ανακυκλώσιμων υλικών. Θετικά κρίνεται η παρέμβαση. Το σύστημα φαίνεται ότι λειτουργεί ικανοποιητικά, δεν υπάρχουν οσμές ή υγρά, η αποκομιδή γίνεται τακτικά, οι κάδοι στις γωνίες έχουν λιγοστέψει, μακάρι να επεκταθεί και σε άλλα σημεία της πόλης.» Αυτό είναι «προ Μονακό». Η ας πούμε «παληκαριά» της πρώτης τοποθέτησης (επειδή τίποτε δεν είναι απλό στην υπέροχη χώρα μας…) ανήκει στην προηγούμενη Δημοτική Αρχή, στην Αρχή Σκοτινιώτη, η οποία, λογικά, πρέπει να χρεώνεται και την επιτυχία. Τώρα λοιπόν που γίνεται επέκταση, κάποιοι, μαζί με τα παπαγαλάκια τους, προσπάθησαν να μας πείσουν ότι πρόκειται για κάτι το νέο, το μοναδικό και ανεπανάληπτο.

Και με την ευκαιρία: τοποθετήθηκαν υπόγειοι κάδοι στην περιοχή του Αγίου Κωνσταντίνου, για την ακρίβεια ακριβώς απέναντι από το αντλιοστάσιο της ΔΕΥΑΜΒ. Τρεις γωνίες πιο πέρα, Τσοποτού με Κανάρη υπάρχουν 5-6 πράσινοι και μπλε κάδοι, σχεδόν μόνιμα γεμάτοι από τα απορρίμματα των καταστημάτων εστίασης της περιοχής. Προς μεγάλη χαρά των γάτων αλλά και, δυστυχώς, κάποιων ανθρώπων, μια κατάσταση αθλιότητας, που χρόνια τώρα ενοχλεί έντονα τους κατοίκους της γειτονιάς. Έφτασε, λοιπόν, η ώρα. Να αφαιρεθούν αύριο το πρωί οι επιφανειακοί κάδοι και όλα τα απορρίμματα, όμορφα κι ωραία, να απορρίπτονται στους υπόγειους κάδους. Για να δούμε τι θα δούμε!

Χάος απέραντο και α(δια)μόρφωτο επικρατεί, πλέον, στο λεγόμενο προσφυγικό-μεταναστευτικό, όπου κάθε πικραμένος σε κάθε τηλεπαράθυρο η ιστοσελίδα λέει ό,τι του κατέβει στο κεφάλι, κατά κανόνα αρχίζοντας με ένα «πρέπει». Φυλάγομαι γενικά, προσπαθώ να είμαι σε κάλυψη όταν πέφτουν «στο τραπέζι» διάφορα τούβλα, ένα όμως δεν το γλύτωσα, με βρήκε μεσοκούτελα: καλή κυρία της τρέχουσας αριστο-κρατίας, ανυπερθέτως επαΐουσα, σε ραδιοφωνική συνέντευξη είπε ότι για να λύσουμε το πρόβλημα «πρέπει να σκεφτούμε άουτ οφ δε μποξ». Εσείς που ξέρετε αγγλοαμερικάνικα, είστε-δεν είστε εκ των αρίστων, βοηθείστε με να καταλάβω κι εγώ τι εννοεί αυτή η καλή κυρία ότι «πρέπει» να κάνουμε. Χάος, και στο βάθος, πάντοτε, ο Σουλτάνος πάσης Ανατολής απέναντι σε ανθρωπάκια τύπου Τουσκ, Όρμπαν, Κόντε, Κουρτς, Μακρόν, ακόμη και Μέρκελ, που τρόμαξε από την αντίδραση των συμπατριωτών της όταν τόλμησε να κάνει λίγο το αντίθετο, και «τα μάζεψε».

Προφανώς δεν έχω πρόταση. Όπως δεν έχω και για τον κορωνοϊό covid-19 (COronaVIrus Desease 2019) – άλλο σόι επαΐοντες από ‘κει – εύχομαι να πάνε όλα καλά στη χώρα μας. Σ’ αυτό το θέμα απλώς μου κάνει εντύπωση ότι ενώ μαθαίνουμε καταιγιστικά αριθμό θυμάτων και αριθμό κρουσμάτων δεν μαθαίνουμε αριθμό ιάσεων, δεν ξέρω γιατί.

Μαθαίνουμε, βέβαια, τις χυδαίες εκφράσεις που χρησιμοποιούν ο μεγαλοδικηγόρος και ο μεγαλοδήμαρχος καθώς συνεχίζουν να ξεκατινιάζονται για το καημένο το ποδόσφαιρο – τι ζούμε σ’ αυτή την πόλη!

Να παραμείνουμε υγιείς. Και να περάσουμε Καλά Κούλουμα. Γεια σας.

Στην φωτογραφία ο αϊτός του Μίμη, από το Αναγνωστικό των παιδικών μας χρόνων.

(δημοσιεύτηκε στην 123χρονη (1898-2020) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 26.02.2020, αρ.φύλλου 37.054)

κυκλο-φ-οριακα 1001, 20 Φεβρουαρίου 2020

Καλημέρα, για χιλιοστή πρώτη (1001η) φορά. Χίλιες και μία καλημέρες, σαν παραμύθι.

Τσικνοπέμπτη, 20.02.2020, τέσσερα δυάρια και τέσσερα μηδενικά, ένας σπάνιος συνδυασμός αριθμών, που φέτος συμπίπτει με την παραδοσιακή ελληνική κρεοφαγία πριν την έναρξη της Σαρακοστής. Μια (ακόμη) ευκαιρία για γλέντι, αμέσως μετά τις συνεστιάσεις λόγω Βασιλόπιτας, και με την δικαιολογία των Απόκρεω. Φέτος η δικιά μας Τσικνοπέμπτη δεν προβλέπει γλέντι, καθώς οι ημέρες που περνάμε επιβεβαιώνουν πανηγυρικά, για μία ακόμη φορά, ότι η βλακεία και η αχαριστία δεν παλεύονται. Αισιοδοξία χρειάζεται, η ζωή συνεχίζεται…

Όπως και τα κυκλο-φ-οριακα που συνεχίζουν τον δρόμο τους, με αμέσως επόμενο στόχο, ύστερα από πρόταση του συν-προσκόπου Κώστα, τους τέσσερεις άσσους, ήτοι τα 1111!!

Στον Βόλο βρέθηκε το περασμένο Σάββατο για την κοπή μιας πίτας ο Υφυπουργός Υποδομών Γ. Κεφαλογιάννης. Βγήκανε ωραίες φωτογραφίες, έγιναν και συσκέψεις και όλα ο καλός υφυπουργός τα είδε «θετικά». Για όλα τα έργα που εκκρεμούν στον Νομό είπε μια καλή κουβέντα «θετική», για να μην στενοχωρηθεί και κανένας από τους παρακαθήμενους βουλευτές και λοιπούς συγγενείς, για τίποτε απολύτως οριστικά δεν δεσμεύτηκε. Περιφερειακός Δρόμος, παράκαμψη χιονοδρομικού, υδατοδρόμια, αεροδρόμιο Νέας Αγχιάλου, ακόμη και εμπορευματικό κέντρο (!!), όλα «θετικά», αλλά «…θα γίνει μια προτεραιοποίηση (σσ. ακόμη ένας εξαιρετικός νεολογισμός, προερχόμενος από την προτεραιότητα και την ποίηση…) και θα υπάρχουν συγκεκριμένα αποτελέσματα τους επόμενους μήνες» είπε, τουτέστιν πιασ’ τ’ αυγό και κούρεφτο.Για την ηλεκτροκίνηση του τραίνου Βόλου-Λάρισας «εξήγγειλε» πως η δημοπράτηση ΘΑ γίνει σε έξι (6) μήνες! Αλλά ο τοπικός μας κυβερνητικός βουλευτής έχει δεσμευτεί, τον άκουσα αυτοπροσώπως να καταγγέλλει την προηγούμενη κυβέρνηση για αδράνεια και να δεσμεύεται ότι αυτή η δημοπράτηση θα γίνει τον Μάρτιο! Τι ακριβώς γίνεται αδέρφια;

Κι άλλη μια φωτογραφία είδα, γύρω-γύρω όλοι άπαντες στον Υπουργό Εμπορικής Ναυτιλίας με θέμα το Λιμάνι του Βόλου. Δηλώνω ευθαρσώς ότι καθόλου δεν μου αρέσει αυτή η πρεμούρα των αμερικανών για τα ελληνικά λιμάνια. Και επαναλαμβάνω για χιλιοστή φορά: συνάδελφοι Βίκη και Σωκράτη σας εξορκίζω, σκεφτείτε βολιώτικα, μέσα σ’ αυτή τη διαδικασία στην οποία φαίνεται ότι θα σας βάλουν υποχρεωτικά οι αναπτυξιολάγνοι Αδώνηδες, Χατζηδάκηδες και λοιποί της παρέας, εξασφαλίστε την χερσαία ζώνη του λιμένα για την πόλη, για τον Βόλο μας. Διαφορετικά να είστε βέβαιοι ότι θα σας γράψει η Ιστορία, μαζί με όλους όσους θεωρούν ότι ο Βόλος ξεκίνησε να υπάρχει το 2014.

Μ’ αυτούς τους τελευταίους παρέα και κάποιοι πανεπιστημιακοί που αρέσκονται στο να ευλογούνε τα γένια τους, να λένε το 2020 «σπουδαία» πράγματα, που εμείς τα λέμε από το 1990 (για όποιον αμφιβάλλει, αψευδής μάρτυς τα 1000 κυκλο-φ-οριακα) και επί του πρακτέου να επιδιώκουν καταστροφές. Όλα υπάρχουν εδώ.

Μαζί, επίσης, και με τους 250, αν δεν κάνω λάθος, μετόχους του Νέου Ποδοσφαιρικού Συλλόγου Πύδνας-Βόλου, που αποφάσισαν να πουλήσουν αυτό το φοβερό και τρομερό brand name(εμπορικό όνομα) και να πάρουν το δημιούργημά τους εκτός Βόλου, να ησυχάσουμε…

Η μόνη εξαιρετική φωτογραφία που είδα τον τελευταίο καιρό ήταν αυτή με τις Πρυτανικές Αρχές του Πανεπιστημίου μας, τις νυν και τις πρώην, στην ανακοίνωση της έγκρισης από την Διϋπουργική Επιτροπή Συμπράξεων Δημοσίου και Ιδιωτικού Τομέα (ΣΔΙΤ) της αξιοποίησης του ακινήτου της «Βαμβακουργίας Α.Ε.», μέσω του έργου «Υλοποίηση φοιτητικών εστιών και λοιπών εκπαιδευτικών και ερευνητικών εγκαταστάσεων σε Βόλο και Λαμία». Μαζί με την ανακαίνιση της Κίτρινης Αποθήκης και τα Πανεπιστημιακά κτήρια στα οικόπεδα της Μηχανικής Καλλιέργειας και των Ψυγείων «Πήλιον» μέσα στα επόμενα 2-3 χρόνια θα επενδυθούν στον Βόλο περίπου 100 εκατομμύρια ευρώ και η πόλη πραγματικά θα αλλάξει όψη.

Πραγματικά θα αλλάξει όψη. Όπως άλλαξε όταν ανακαινίστηκαν το κτήριο Παπαστράτου, η Ηλεκτρική Εταιρεία, το Δημοτικό Ωδείο, η Πανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη, το κτήριο Αδαμόπουλου, το Συγκρότημα Τσαλαπάτα, το Μεταξουργείο, το Αχιλλειον, το Απεντομωτήριο και ο Στρυχνόκαρπος, το κτήριο Σπήρερ, η βιομηχανία Παπαρήγα, η καπναποθήκη Παπάντου, η βιομηχανία και οι καπναποθήκες Ματσάγγου και άλλα πολλά. Γιατί έτσι, και όχι με λουλουδάκια, αλλάζουν οι όψεις των πόλεων…

Τέλος. Καλό τσίκνισμα (με μέτρο, καραδοκεί χοληστερίνη…). Γεια σας.

Στην φωτογραφία το στρουμφάκι Γκρινιάρης τι άλλο;…γκρινιάζει!

(δημοσιεύτηκε στην 123χρονη (1898-2020) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Πέμπτη 12.02.2020, αρ.φύλλου 37.049)

κυκλο-φ-οριακα 1000, 12 Φεβρουαρίου 2020

Καλημέρα, για χιλιοστή (1000η) φορά, ο Θεός μας αξίωσε να την φτάσουμε την χιλιάδα.

Ποιος μπορούσε να το φανταστεί, όταν την Κυριακή 20 Ιανουαρίου 1991 εμφανίζονταν για πρώτη φορά στον βολιώτικο Τύπο αυτό το περίεργο λογότυπο με τις παύλες, που «όλο κάτι να θυμίζει, μα να μην ξέρουμε τι», όπως λέει κι ο Λουκιανός, ότι θα περνούσαν είκοσι εννιά (29) χρόνια κι ακόμη θα δημοσιευόταν. Μια ζωή!

Τον Ιανουάριο του ’91 η μεγάλη μου κόρη ήταν μόλις 4 μηνών, ακολούθησε άλλη μία κόρη κι ένας γιος, υπήρχε από το 1985 το Διεθνές Ερευνητικό Κέντρο Ανατολικής Μεσογείου για τις Μεταφορές (ΔΕΚΑΜΜ) σε συνεργασία με τον ΟΗΕ στην Γενεύη, το οποίο καταργήθηκε το 2008 βιαίως από έναν Πρόεδρο Επιμελητηρίου που ήθελε, λέει, να γίνει Δήμαρχος (μια μεγάλη ιστορία αυτή του ΔΕΚΑΜΜ, που ελάχιστοι στον Βόλο την ξέρουν, και οπωσδήποτε κανείς από αυτούς που φαντασιώνονται ότι ο Βόλος ξεκίνησε να υπάρχει το 2014…), μετακόμισα στην Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Μαγνησίας κι από εκεί, μέσω Καλλικράτη, στον Δήμο Βόλου, στο μεταξύ υπήρξαν το 2004 Ολυμπιακοί Αγώνες, όπου ευχαριστήθηκα τον τίτλο του Διευθυντή Μεταφορών με αρμοδιότητα την κυκλοφορία σε ολόκληρη την πόλη και στο Πανθεσσαλικό Στάδιο, από το 2000 ως το 2010 δίδαξα Σχεδιασμό Μεταφορών και Κυκλοφοριακή Τεχνική στο Τμήμα Μηχανικών Χωροταξίας, Πολεοδομίας & Περιφερειακής Ανάπτυξης του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, στο ίδιο διάστημα ήμουν εξεταστής υποψηφίων οδηγών και από το 2007 ως το 2010 έκανα ό,τι μπορούσα ως Δημοτικός Σύμβουλος Βόλου. Από το 1997 τραγουδώ στην Βολιώτικη Χορωδία, Πρόσκοπος είμαι από το 1963.

Όλα αυτά τα βιώματα έχουν βρει ένα βήμα έκφρασης μέσα σ’ αυτά τα 1000 κυκλο-φ-οριακα. Το συνολικό ηλεκτρονικό αρχείο με το κωδικό όνομα kykall.docx, που τα περιέχει όλα, μετράει περίπου 660.000 λέξεις. Λέξεις ελληνικές, λέξεις μιας γλώσσας που υπερ-αγαπάω και προσπαθώ αδιάκοπα να την τιμώ και να την προστατεύω από τις καθημερινές επιθέσεις των ποικιλώνυμων ανοήτων. Λέξεις που περιγράφουν προβλήματα και προτείνουν λύσεις, καταγράφουν κανόνες και παραβάσεις κανόνων, στηλιτεύουν συμπεριφορές οικείων και ξένων, προωθούν δράσεις και προκαλούν αντιδράσεις, ζωγραφίζουν εικόνες, τραγουδάνε, σκαρφαλώνουν βουνά και κολυμπάνε θάλασσες, περιδιαβαίνουν πολιτείες, βολτάρουν «άσκοπα» με ποδήλατο, ταξιδεύουν «μ’ αεροπλάνα και βαπόρια και με τους φίλους τους παλιούς…», παίζουν μπάλα και αθλούνται μετρίως. Λέξεις που παίρνουν τους δρόμους μια βραδιά και τους γνωστούς ρωτάνε, λέξεις που αναμοχλεύουν τους καημούς των λιμανιών, λέξεις που θέλουν να βάλουν φωτιά στα τραίνα όλου του κόσμου, λέξεις του αέρα, της ρύπανσης, του νερού, των φυτών, των κτηρίων, του ουρανού και της γης, των αριθμών, των πλανητών, των όντων και των μη-όντων, των πόντων και των απόντων.

Λέξεις που αποτυπώνουν στο χαρτί συναισθήματα. Στο χαρτί, πάντα. Κανόνας απαράβατος όλα αυτά τα χρόνια: η πρώτη δημοσίευση από τα κυκλο-φ-οριακα να γίνεται στην εφημερίδα, στην έντυπη «Θεσσαλία». Τα ηλεκτρονικά μέσα ήρθαν πολύ αργότερα, το 2011 το ομώνυμο ιστολόγιο (όπου έχουν αναδρομικά αναρτηθεί και όλα τα προηγούμενα κείμενα, μηδενός εξαιρουμένου) το 2016 το φατσοβιβλίο, το 2018 η ηλεκτρονική e-thessalia. Στο χαρτί, με την όραση, την αφή και την όσφρηση σε εγρήγορση – ζούμε στην εποχή των εικόνων, μια εποχή που ακυρώνει όλες τις αισθήσεις πλην της όρασης, όμως ο Πολιτισμός του ανθρώπινου γένους είναι αποθηκευμένος σε χαρτί και σε πάπυρο και σε χαρτί θα διαιωνιστεί όταν μια διαστημική μαγνητική καταιγίδα σβήσει τις μνήμες των απανταχού ηλεκτρονικών υπολογιστών. Το 2001 τα πρώτα 176 κείμενα τυπώθηκαν σε ένα βιβλίο, που ήθελε να θεωρεί τον εαυτό του «1^ο τόμο». Δεν τυπώθηκε ποτέ ο 2^ος. Όπως λέει κάπου κι ο Σαββόπουλος «αντίξοες συνθήκες, κακοί υπολογισμοί, γεγονότα και καταστάσεις τον χτύπησαν απανωτά» τον έρμο τον τόμο και όλους τους εν δυνάμει επόμενους. Ίσως ασχοληθεί κάποιος ιστορικός του μέλλοντος…

Ένα τεράστιο ευχαριστώ οφείλω σε όλους και όλες εσάς, τους πιστούς αναγνώστες της ιστορικής 123χρονης (1898-2020) έντυπης «Θεσσαλίας» και των κυκλο-φ-οριακών. Χωρίς την δική σας αγάπη η δική μου τρέλα ίσως δεν θα είχε αντέξει τόσο πολύ. Και στην εφημερίδα ομοίως. Από το 1991 μέχρι σήμερα πολλοί άνθρωποι συνέτειναν στην μακροημέρευση της στήλης, πολλοί δημοσιογράφοι, διορθωτές, στοιχειοθέτες, τεχνικοί ασχολήθηκαν μαζί της, ώστε να φτάνει περιποιημένη και ακριβής στους αναγνώστες της. Η ίδια η εφημερίδα άλλαξε, μαζί της άλλαξε και η στήλη.

Εδώ τελειώνουν αυτά τα επετειακά κυκλο-φ-οριακα. Να είμαστε καλά, και η εφημερίδα κι εσείς κι εγώ, θα συνεχίσουμε απτόητοι. Γεια σας.

Στο σκίτσο η τούρτα του 1^ου χρόνου (1992), από τον συνάδελφο Γιάννη Πολυμενίδη. Ούτε αυτός φανταζόταν τη συνέχεια…

(δημοσιεύτηκε στην 123χρονη (1898-2020) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 12.02.2020, αρ.φύλλου 37.042)

κυκλο-φ-οριακα 999, 6 Φεβρουαρίου 2020

Καλημέρα, για εννιακοσιοστή ενενηκοστή ένατη (999η) φορά, φτάσαμε αισίως στο παρά-ένα της χιλιάδας. Βροχερός ο καιρός, φλεβαριάτικος, η Αλκυών ή Αλκυόνη βοηθήθηκε από τους θεούς στην επώαση των αυγών της – ένα πολύ ωραίο σχετικό άρθρο μπορείτε να βρείτε εδώ: https://dasarxeio.com/2016/01/15/26723/ - απολαύσαμε τις λιακάδες, τώρα ας πέσει και κανένα χιόνι, καιρός είναι.

Παγκόσμιος τρόμος πάλι. Όπως τότε με τις τρελές αγελάδες, με την γρίπη των πτηνών, με το στέλεχος Η1Ν1 το 2009, που σήμερα θεωρείται «απλή γρίπη» αλλά τότε προκάλεσε ένα από τα μεγαλύτερα ατιμώρητα σκάνδαλα στην Ελλάδα: το σκάνδαλο της προμήθειας από τον τότε υπουργό υγείας Δημήτρη Αβραμόπουλο 16 εκατομμυρίων εμβολίων από την φαρμακευτική εταιρεία Novartis. Έγκλημα χωρίς τιμωρία και ο εν λόγω κύριος στη συνέχεια και για πολλά χρόνια Επίτροπος στην Ευρωπαϊκή Ένωση – σίγουρα λεφτά και εισόδημα μεγάλο. Και όχι μόνο με τα εμβόλια, από τα οποία, σημειώστε, μόνο 3 εκατομμύρια χρησιμοποιήθηκαν, τα υπόλοιπα έληξαν κάποτε κι πετάχτηκαν! Τότε, το 2009, ήμουν Πρόεδρος της Σχολικής Επιτροπής στο 2^ο Λύκειο Βόλου. Μου τηλεφωνεί ο Λυκειάρχης «Μπάμπη έλα σε παρακαλώ», πηγαίνω και μου δείχνει μια εγκύκλιο από το Υπουργείο Παιδείας, όπου περιγράφονταν επακριβώς τα υγειονομικά υλικά που έπρεπε να προμηθευτούμε «για την προστασία των μαθητών από τον φονικό ιό». Υλικά που θα μπορούσαν να καλύψουν προληπτικά τρία συντάγματα πεζικού για έναν χρόνο έπρεπε, έλεγε το σεβαστό Υπουργείο, να τα προμηθευτούμε εμείς για λιγότερα από 200 παιδιά, διαθέτοντας περίπου ολόκληρον τον ετήσιο προϋπολογισμό του Σχολείου. Ευτυχώς με σωφροσύνη και απόλυτη ομοφωνία Λυκειάρχου και Προέδρου προμηθευτήκαμε τα ελάχιστα απαραίτητα, κυρίως απολυμαντικά για τα χέρια, και όλα κύλησαν ωραία και ήρεμα, χωρίς πανικό.

Δεν έμαθα ποτέ τι έκαναν τα Σχολεία ανά την Ελλάδα, στον Βόλο, ευτυχώς επικράτησε σύνεση και λογική. Αλλά σκεφτείτε πόσα λεφτά άλλαξαν τσέπες εκείνη την περίοδο «υπό την επίβλεψη» του Κράτους, του ΚΕΕΛΠΝΟ, των φαρμακευτικών και παραφαρμακευτικώ εταιρειών, και, βεβαίως, των μέσων μαζικής παραπληροφόρησης.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και τώρα με τον καινούργιο κορωνοϊό, που λέγεται έτσι μόνο και μόνο επειδή στο μικροσκόπιο μοιάζει με στρογγυλή-οβάλ κορώνα – novel coronavirus 2019-nCoV τον λένε οι επιστήμονες. Κατά την δική μας απολύτως και ανυπερθέτως μη επιστημονική άποψη δεν πρόκειται για τίποτε το ιδιαίτερο, πρόκειται για έναν ακόμη μεταλλαγμένο ιό της γρίπης, που θα αντιμετωπιστεί όπως αντιμετωπίστηκαν όλοι οι προηγούμενοι. Και του χρόνου που θα κάνουμε το σχετικό εμβόλιο θα είναι ήδη ενσωματωμένος. Απλώς τώρα ας παρακολουθήσουμε, όσο μπορούμε, τις ροές των «προληπτικών» χρημάτων και τις υπερβολές των ΜΜΕ.

Πέρα από κάθε φαντασία, πάντως, είναι αυτό που συνέβη στην Κίνα, όπου μέσα σε 10 ημέρες χτίστηκε, εξοπλίστηκε, στελεχώθηκε και άρχισε να δουλεύει ένα Νοσοκομείο 1000 κλινών. Μέσα σε 10 ημέρες. Εμείς εδώ έχουμε 11 χρόνια που χτίζουμε και εξοπλίζουμε (με τι άραγε;) μια ιχθυόσκαλα, δεν είναι τρομερό; Ιχθυόσκαλα σημαίνει δυο τρία μουράγια με τσιμεντένια προκατασκευασμένα μπλόκια και καναδυό ψευτο-κτήρια να στεγάζουν τους πάγκους (εξοπλισμός;) με τα ψαράκια. Το καταλαβαίνει κανείς αυτό; Το «έχει» κανείς το θέμα, όπως λένε και οι αμερικάνοι κάθε βράδυ στην ΤV μου; Βεβαίως άλλο Κίνα, άλλο Ψωροκώσταινα (κατ’ αναλογίαν τώρα Ψωροκούλαινα…), εδώ για να προμηθευτεί ένα Νοσοκομείο έναν καρδιογράφο πρέπει να περάσουν καναδυό χρονάκια από την προκήρυξη του διαγωνισμού, αλλά και η διαφορά 10 μέρες με 11 χρόνια, ήτοι 4015 μέρες, χώρια τα δίσεκτα, υπερβαίνει την λογική.

Αλλά, θα μου πείτε, μήπως είναι το μόνο που ξεπερνάει τα όρια της λογικής σε τούτη τη χώρα. Είναι λογικά τα όσα συμβαίνουν στον χώρο του ποδοσφαίρου, όπου πάλι για στημένα παιχνίδια δίκη γίνεται και κανείς δεν ξέρει τίποτε (μνήμες «κοριόπολις» όπου άπαντες όλοι, πληβείοι και δήμαρχοι, αθώοι…); Είναι λογικά τα όσα συμβαίνουν στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου με τους πρόσφυγες και τους μετανάστες έρμαια στις βλακείες των κυβερνώντων, που μόνοι τους αποφάσισαν πως θα εξυπηρετηθούν για άσυλο πρώτοι όσοι έφτασαν τελευταίοι και τελευταίοι όσοι έχουν ακόμη και χρόνια σ’ αυτό το κολαστήριο της Μόριας;

Έχουμε κι άλλα κατά νου, πλην όμως χώρος και χρόνος τελείωσαν. Γεια χαρά.

Στην φωτογραφία μία υπέροχη γαλάζια αλκυόνη.

(δημοσιεύτηκε στην 123χρονη (1898-2020) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Πέμπτη 06.02.2020, αρ.φύλλου 37.037)

κυκλο-φ-οριακα 998, 29 Ιανουαρίου 2020

ποδηλατόδρομος, τελλική διαμόρφωση

Καλημέρα, για εννιακοσιοστή ενενηκοστή όγδοη (998η) φορά, πάει κι ο πρώτος μήνας του καινούργιου χρόνου, ούτε θα καταλάβουμε πότε θα ‘ρθει το Πάσχα…

Δευτέρα 27 Ιανουαρίου 2020, 75 χρόνια από την είσοδο του Κόκκινου Στρατού της Σοβιετικής Ένωσης απελευθερωτή στο ναζιστικό στρατόπεδο του Άουσβιτς, όπου εξοντώθηκαν 1,1 εκατομμύριο άνθρωποι. Μεγάλη εκδήλωση μνήμης έξω από την είσοδο του κεντρικού κτηρίου, μπροστά στην λεγόμενη «Είσοδο του θανάτου», αγγλιστί death gate, πολλές εκατοντάδες άνθρωποι καθιστοί κάτω από μια τεράστια σκηνή, υποβλητικά φωτισμένη. Και στο βήμα συγκλονιστικοί επιζώντες του ολοκαυτώματος, άντρες και γυναίκες, όχι μόνο Εβραίοι, με δύο κύρια μηνύματα: ποτέ ξανά! και μην αδιαφορείς! Παρακολούθησα την εκδήλωση, που την μετέδωσε ολόκληρη το BBC και η Deutsche Welle, το ένα αγγλικό, το άλλο γερμανικό κανάλι, τα οποία βλέπουμε εμείς οι ιθαγενείς χάρη στην ΕΡΤ. Βεβαίως κανένα ελληνικό κανάλι, ούτε η ίδια η ΕΡΤ, δεν έκανε τον κόπο να μεταδώσει αυτό το ιδιαίτερα σημαντικό γεγονός. Σημαντικό κυρίως για το μήνυμα που εκπέμπει, αυτό το ποτέ ξανά! Ποτέ ξανά φασισμός, ποτέ ξανά ρατσισμός, ποτέ ξανά ξενοφοβία, ΜΗΝ ΑΔΙΙΑΦΟΡΕΙΣ!

Απεναντίας, ώρες ολόκληρες αφιέρωσαν οι ελληνικοί τηλεοπτικοί σταθμοί στη μνήμη του αμερικανού μπασκετμπωλίστα Cobe Bryant, που σκοτώθηκε στις 26.01.2020 σε αεροπορικό δυστύχημα. Όντως κρίμα το παλληκάρι, κρίμα. Αλλά το μέτρο έχει χαθεί, δεν υπάρχει αμφιβολία…

Το μέτρο, το μέτρο, αυτό το διαχρονικό «μέτρον άριστον» του Κλεόβουλου του Λίνδιου, κατ’ εξοχήν ζητούμενο στην Ελλάδα του σήμερα. Και στον Βόλο κάτι λίγο περισσότερο.

Στον Βόλο, όπου λεφτά υπάρχουν. Έτσι, «για πλάκα», ένα έργο που θα εκτελούνταν με 775.446,59 € + ΦΠΑ, λόγω «δεν ξέρω ‘γω τι» θα εκτελεστεί (αν τελικά εκτελεστεί…) με 939.678,65 € + ΦΠΑ. Άρα ΓΙΑ ΤΟ ΙΔΙΟ ΕΡΓΟ ΘΑ ΧΑΘΟΥΝ ΑΔΙΚΩΣ 164.232,06 € +ΦΠΑ, τα οποία, βεβαίως, κάποιος-κάπου-κάποτε θα τα επωφεληθεί. Χάλια κατάσταση. Κι αυτά τα λεφτά για ένα έργο καταστροφής, ένα έργο τελείως άχρηστο και παράλογο, που το εισηγήθηκαν με ολοφάνερες ανακρίβειες «συγκοινωνιολόγοι» και άνθρωποι που επί 30 χρόνια ζητούν, απλώς, εκδίκηση γι’ αυτό που δεν τους αφήσαμε να κάνουν το 1990. Μιλώ για την καταστροφή της παρόχθιας του χειμάρρου Κραυσίδωνα οδού ήπιας κυκλοφορίας Καραμπατζάκη.

Τώρα ετοιμάζεται δημοπράτηση νέου δικτύου ποδηλατοδρόμων με ζωγραφισμένες στην άσφαλτο λωρίδες για την κίνηση των ποδηλάτων με προϋπολογισμό 1.465.000 € συμπεριλαμβανομένου του ΦΠΑ. Με τόσα λεφτά συν τα όσα ξοδεύτηκαν για το γκρέμισμα των προηγούμενων στηθαίων θα είχαμε τώρα ένα ωραιότατο δίκτυο ποδηλατοδρόμων διπλής κατεύθυνσης με διευρυμένα πεζοδρόμια. Όμως δυστυχώς ο φανατισμός σε συνδυασμό με την απληστία, η αδυναμία (;) των αρμοδίων επιστημόνων να αρθρώσουν έναν ορθό λόγο και η άρνηση του συνόλου του δημοσιογραφικού δυναμικού να δει χωρίς παρωπίδες το πραγματικό καλό της πόλης, οδήγησαν με άναρθρες κραυγές στην καταστροφή και οδηγούν τώρα, πάλι με άναρθρες κραυγές πανηγυρισμών, σε ακόμη μία σπατάλη πολύτιμου δημοσίου χρήματος. Και βέβαια όλα αυτά απέναντι σε μια κοινωνία παντελώς αδιάφορη όταν το ποδήλατο περνάει από τον αποκάτω δρόμο και εντόνως εχθρική όταν περνάει μπροστά στην πόρτα της. «Θα μας σκοτώσουν!» ωρύονταν αγανακτισμένοι κάτοικοι της οδού Κασσαβέτη όταν αποπειραθήκαμε να οργανώσουμε ποδηλατόδρομο πλάτους 1,50 μέτρων στο πλάτους 6,00 μέτρων (!) πεζοδρόμιο της οδού – αλλά οι ίδιοι βολιώτες κάτοικοι όταν επισκέπτονται ευρωπαϊκές πόλεις εκστασιάζονται με τους ποδηλατοδρόμους πάνω στα πεζοδρόμια και αλλού…

Κι άλλα, κι άλλα, ποτέ προσωπικά, πάντα πολιτικά με την ευρεία έννοια του ταλαίπωρου αυτού όρου,  – καθώς πλησιάζουν τα 1000 κυκλο-φ-οριακα, μετά από 38 συναπτά έτη ενασχόλησης με τα κοινά σ’ αυτή την όμορφη πόλη έχω, πλέον, βγάλει τα συμπεράσματά μου για όλα και για όλους. Όσο κι αν αυτά τα όλα με πληγώνουν.

Και το μόνο που τώρα πια κάνω με χαρά είναι το τραγούδι με την Βολιώτικη Χορωδία. Να είστε καλά, γεια σας!

Η φωτογραφία δεν χρειάζεται επεξηγήσεις.

(δημοσιεύτηκε στην 123χρονη (1898-2020) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 29.01.2020, αρ.φύλλου 37.030)

κυκλο-φ-οριακα 997, 22 Ιανουαρίου 2020

Καλημέρα, για εννιακοσιοστή ενενηκοστή έβδομη (997η) φορά, τούτη τη μεγάλη μέρα όπου εκλέγεται η πρώτη στην Ιστορία Ελληνίδα Πρόεδρος της Δημοκρατίας, τιμή μας και καμάρι μας και βοήθειά μας. Και ας μη σας κακοφανεί που προσωπικά δεν είμαστε πάρα πολύ χαρούμενοι με αυτή την επιλογή δικαστή, αυτό, τίποτε άλλο.

Στο μεταξύ διεξήχθη και η σύνοδος του Βερολίνου, με το τέλος της οποίας όλοι συνεχάρησαν όλους αμοιβαίως και ασκαρδαμυκτί, βγήκαν φωτογραφία όλοι μαζί και στη μέση η κυρία με τα μπλε (αυτό οι Γερμανοί το ονομάζουν «Gruppenbild mit Dame» όπως και το μυθιστόρημα του Heinrich Böll (Χάινριχ Μπελ) από το 1971, που του χάρισε το 1972 το Νόμπελ Λογοτεχνίας, σε ελληνική μετάφραση «Ομαδικό πορτρέτο με μία κυρία», εκδόσεις Πόλις) και από εκεί και πέρα δήλωσε ο καθείς ό,τι κατάλαβε αυτός, έτσι ώστε να μην καταλάβει κανείς άλλος. Τι ζούμε Παναγία μου; Και πού θα μας βγάλει όλη αυτή η θολούρα, που ούτε καν ηθελημένη είναι, απλό σημάδι απόλυτης ανικανότητας είναι, κι όσοι προσπαθούν να την ερμηνεύσουν (τη θολούρα…) τζάμπα φαιά ουσία καταναλώνουν.

Αμ το άλλο; Που απαγόρεψε ο ένας παράγων να τον αναφέρει με το άγιο όνομά του ο άλλος παράγων με το όσιο όνομα; Τέλος, του το απαγόρεψε, με απόφαση Πρωτοδικείου. Κι αυτό μου θύμισε την αντίστοιχη ανοησία του Γιώργου Νταλάρα με τον Τζίμη Πανούση, όπου ο Τζιμάκος αποκαλούσε εφεξής τον Γιώργο με ό,τι επίθετο μπορεί ή δεν μπορεί κανείς να φανταστεί, με το «ακατονόμαστος» να είναι το ηπιότερο…

Σε «νεκρό σημείο» το έργο ηλεκτροκίνησης Βόλου-Λάρισας διαβάζω στην Κυριακάτικη «Θεσσαλία», διότι υπάρχουν «νέες παλινωδίες με τις μελέτες και τον προϋπολογισμό». Αλλά εγώ άκουσα με τα αυτιά μου τον καλό κ. Βουλευτή να ορκίζεται δημοπράτηση μέχρι τον Μάρτιο – λέτε να με κοροϊδεύει;

Καθημερινό κυκλοφοριακό κομφούζιο στην Καρτάλη, διαβάζω σε άλλο μέσον, όπου γίνεται άμεση αναφορά στο εκπτωτικό κατάστημα τροφίμων το οποίο λειτουργεί στην γωνία Κ.Καρτάλη-Γαλλίας. Στο θέμα η στήλη έχει αναφερθεί κατ’ επανάληψη, είχε προβλέψει το κομφούζιο, καθότι η έγκριση για την λειτουργία του καταστήματος από κυκλοφοριακής απόψεως ήταν-είναι ένα μνημείο ασάφειας, ποιος, όμως, νοιάζεται για τα κυκλοφοριακά πράγματα στον Βόλο, πέρα από τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα και τις πανηγυρικές βόλτες μετά των απαραιτήτων βωμολοχιών;

Και κάτι άλλο σχετικό. Η κυκλοφορία δεν είναι μια αφηρημένη έννοια, ούτε μια «αίσθηση» είναι, ούτε μια «εικόνα». Η κυκλοφορία είναι πολύ συγκεκριμένο και μετρήσιμο μέγεθος της ανθρώπινης δραστηριότητας. Και ως τέτοιο μέγεθος ποσοτικοποιείται – κυκλοφοριακός φόρτος – και ομογενοποιείται – σύνθεση οχημάτων-ΜΕΑ, Μονάδες (ισοδύναμων) Επιβατικών Αυτοκινήτων. Από το 2000 έως το 2010 έχω στοιχεία φόρτου και σύνθεσης της κυκλοφορίας σε 30 νευραλγικούς κόμβους ολόκληρου του Πολεοδομικού Συγκροτήματος. Στοιχεία που συλλέγονταν από φοιτητές του Τμήματος Μηχανικών Χωροταξίας & Περιφερειακής Ανάπτυξης του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, στους οποίους δίδασκα Σχεδιασμό Μεταφορών και Κυκλοφοριακή Τεχνική. Και κάθε χρόνο, μετά την επεξεργασία από τα ίδια τα παιδιά, δημοσιεύαμε στον τοπικό τύπο νούμερα και συμπεράσματα επί του κυκλοφοριακού παρόντος της πόλης. Αυτό μέχρι το 2010. Ύστερα ήρθαν τα μνημόνια, η δική μου σχέση με το Πανεπιστήμιο διακόπηκε και από τότε δεν ξαναείδα τίποτε που να θυμίζει αποτελέσματα μετρήσεων σε κόμβους. Θα μου πείτε «και ποιος είσαι εσύ που θες να ξέρεις», μάλλον έτσι είναι, οι επαΐοντες (πρέπει να) κατέχουν και να  κρατούν σφιχτά τη γνώση, μη και τους φύγει και γίνει κτήμα των πολλών και χάσουν έτσι την αυθεντία τους. Άλλο εγώ… Αλλά, για παράδειγμα, επειδή πολύ μιλάμε για τον Περιφερειακό Δρόμο, όλοι με κάποια άποψη, όλοι μηδενός εξαιρουμένου, οδηγοί ή μη, με πολλά «θέλω» κι ακόμη περισσότερα «πρέπει», δεν είναι σωστό να ξέρουμε κιόλας, σε επίπεδο πραγματικών αριθμών, για τι πράγμα μιλάμε;  Ή δεν χρειάζεται, εσείς τι λέτε;

Ούτως ή άλλως, βέβαια, μια κοινωνία-σούπα είμαστε…

Μ’ αυτά και μ’ αυτά νύχτωσε χωρίς φεγγάρι. Και μέσα στη νύχτα ο τοίχος τα λέει όλα. Γεια χαρά.

(δημοσιεύτηκε στην 123χρονη (1898-2020) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 22.01.2020, αρ.φύλλου 37.024)