κυκλο-φ-ορακα 768 21.05.2014

Συμπολίτισσες και συμπολίτες, καλημέρα σας και Χρόνια Πολλά στους πολυπληθείς Ελενίτσες και Κωστάκηδες.

Φτάσαμε και στο μετά. Μετά την πρώτη Κυριακή και πριν την δεύτερη. Το αποτέλεσμα του 1^ου γύρου των εκλογών για την Τοπική και Περιφερειακή Αυτοδιοίκηση είναι πανελληνίως γνωστό. Χωρίς να υποτιμώ την σημασία του 2^ου γύρου σε όλους τους άλλους Δήμους και τις Περιφέρειες, νομίζω ότι εμείς εδώ, στον Βόλο, γράφουμε, πάλι, ιστορία.

Εμείς και ο Πειραιάς, οι δύο πόλεις των Ολυμπιακών, είμαστε οι μόνες που ανέδειξαν (και μάλιστα πρώτους) τους συνδυασμούς ανθρώπων που έγιναν γνωστοί μέσω του επαγγελματικού ποδοσφαίρου.

Ο Βόλος και ο Πειραιάς, δύο λιμάνια, δύο τόποι με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και ιδιαίτερα υψηλή ανεργία, ιδίως στους νέους ανθρώπους – ποιον προβληματίζει αυτό το γεγονός; Θα μου πείτε «έχει κι αλλού ανεργία» και θα συμφωνήσω, άρα η εξήγηση θα πρέπει να βρίσκεται στα «ιδιαίτερα χαρακτηριστικά».

Με την άδειά σας θα επιχειρήσω μια ανάλυση του αποτελέσματος στον Βόλο, που δεν προέρχεται από καμία αυθεντία ούτε επιδιώκει κανένα αλάθητο. Είναι απλά κάποιες εντελώς προσωπικές διαπιστώσεις, που διαμορφώθηκαν κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου.

Πρώτη διαπίστωση, η αφενός τραγική και αφετέρου απαράδεκτη εκλογική τακτική του κύριου κυβερνώντος κόμματος, που διατηρεί μια σημαντική δύναμη. Ενώ είχε στη διάθεσή του ένα νέο, και ηλικιακά και πολιτικά, στέλεχος, άγνωστο μεν, άφθαρτο δε, πίσω από το οποίο θα έπρεπε να συσπειρωθεί χωρίς άλλη συζήτηση ολόκληρο το «παλιό» δυναμικό της παράταξης και να δώσει έναν καλόν αγώνα, επέτρεψε, με τις διάφορες παλινωδίες των διαφόρων κέντρων εξουσίας, που προφανώς αναπτύσσονται στο εσωτερικό του, τον απόλυτο κατακερματισμό των δυνάμεών του. Είχαμε και το 2010 κάτι ανάλογο, σε μικρότερη κλίμακα και σε καθαρά προσωπικό επίπεδο, τούτο που συνέβη το 2014 είναι, κατά την γνώμη μας, πρωτοφανές. Τουτέστιν, απ’ το κακό στο χειρότερο. Το αποτέλεσμα αυτής της σε πολλά εισαγωγικά «τακτικής» ήταν να βρεθούν από νωρίς αρκετά και σημαντικά στελέχη του χώρου σε άλλους συνδυασμούς είτε ευθέως ως υποψήφιοι, είτε ως υποστηρικτές, και εν τέλει ο «επίσημος» συνδυασμός, που συγκροτήθηκε, απ’ όσο καταλάβαμε, χάρη στην παλικαριά του υποψηφίου Δημάρχου και 5-6 άλλων ανθρώπων, να πάρει «ότι περίσσευε». Κύρια ευνοημένος από αυτή τη διαδικασία φαίνεται να είναι ο συνδυασμός της Νέας Εποχής.

Δεύτερη διαπίστωση, ο συγκερασμός των «ευρύτερων κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων» στον συνδυασμό της Ευθύνης, που δεν ήταν δυνατόν να συγκαλύψει ή να αποκρύψει την παρουσία του πολιτικού κατεστημένου του τόπου μας την τελευταία, τουλάχιστον, 25ετία. Το σύνθημα «ο λαός δεν ξεχνά…», που δονεί τις κατά καιρούς πορείες, σε συνδυασμό με την περιρρέουσα ατμόσφαιρα απαξίωσης συνολικά του πολιτικού κόσμου, νομίζω ότι οδήγησε σ’ αυτό το αποτέλεσμα.

Τρίτη διαπίστωση, ο συνδυασμός των Δρόμων, που κατηγορήθηκε εκατέρωθεν ως «κομματικός», ίσως (λέω «ίσως», κι ας μην παρεξηγηθεί, παρακαλώ, από καμία πλευρά) θα μπορούσε να έχει ένα ακόμη καλύτερο αποτέλεσμα αν είχε έναν νεώτερο, πολιτικά πάντα, επικεφαλής.

Τέταρτη διαπίστωση, το υψηλό ποσοστό της Νέας Εποχής είναι, κατά την γνώμη μου, αποτέλεσμα όλων των παραπάνω, ένα αποτέλεσμα καθαρής αντίδρασης, μία εκτόνωση συναισθημάτων, σε απλά ελληνικά ένα «αϊ σιχτίρ».

Τα ερωτήματα που τίθενται ενώπιον του 2^ου και τελικού γύρου είναι: α) το πολιτικό προσωπικό της πόλης έλαβε το, περιβόητο πλέον, μήνυμα;; Ιδού ο Βόλος, ιδού και οι αξίες του, ιδού πεδίον δόξης πραγματικής. Ένας συνδυασμός έσπευσε να συστήσει στους ψηφοφόρους του «αποχή» - ποτέ δεν κατάλαβα τι δηλώνει η αποχή, ξέρω απλώς ποιον ευνοεί… Πιστεύω πως οι άλλοι δύο θα πράξουν αυτό που πρέπει. β) εμείς οι συμπολίτες, οι κάτοικοι αυτής της όμορφης μεγάλης πόλης, θα μείνουμε στο, δικαιολογημένο ως ένα βαθμό, σιχτίρισμα ή θα ζυγίσουμε με ψυχραιμία τα ουσιαστικά υπέρ και κατά και θα διαλέξουμε τον σωστό δρόμο;

Η 5ετία που έρχεται, αγαπητοί μου αναγνώστες, δεν θα είναι καθόλου εύκολη, για κανέναν, ούτε, φυσικά, για τις Δημοτικές Αρχές. Τα μηνύματα είναι άσχημα, το νερό πάει για ιδιωτικοποίηση μαζί με τα υδροηλεκτρικά φράγματα, οι παραλίες πάνε για φράξιμο καθώς η Ελλάδα πωλείται, την ακόμη καλύτερη καθαριότητα την εποφθαλμιούν μεγάλα ιδιωτικά συμφέροντα – χρειαζόμαστε Αρχές που να μπορούν να συνθέτουν κι όχι να από-συνθέτουν.

Πρέπει, είναι ανάγκη, να σκεφτούμε πολύ. Γεια σας.

(δημοσιεύτηκε στην βολιώτικη "Θεσσαλία" την Τετάρτη 21.05.2014)

κυκλο-φ-οριακα 767 14.05.2014

Συμπολίτες και συμπολίτισσες, καλημέρα

Φτάσαμε στο παρά 3, είναι, πλέον, καιρός να πάρουμε την μεγάλη απόφαση: να εκλέξουμε αυτούς που θα διοικούν την μεγάλη μας πόλη για τα επόμενα πέντε (5) χρόνια. Σημειώστε το αυτό. Σύμφωνα με τον Νόμο 3852/2010, που επέβαλε το πρόγραμμα «Καλλικράτης» στην Τοπική Αυτοδιοίκηση 1^ου και 2^ου βαθμού, η  θητεία των Δημοτικών και Περιφερειακών Αρχών είναι 5ετής και αρχίζει πάντοτε στις 1 Σεπτεμβρίου του έτους στο οποίο γίνεται η εκλογή τους. Για να γίνει «ομαλά» αυτή η προσαρμογή, ειδικά η πρώτη θητεία (αυτή που ακόμη διανύουμε, δηλαδή), μετά τις εκλογές του Νοεμβρίου 2010, ξεκίνησε στις 1 Ιανουαρίου 2011 και θα ολοκληρωθεί στις 31 Αυγούστου 2014. Οι Αρχές που θα προκύψουν από τις εκλογές της 18^ης και 25^ης Μαΐου 2014 (δεύτερος γύρος) θα αναλάβουν στις 1 Σεπτεμβρίου 2014 και θα παραδώσουν στις 31 Αυγούστου 2019 στις Αρχές που θα εκλεγούν κάπου Μάιο-Ιούνιο 2019. Σαφές;

Σαφές. Άρα πάμε για μια 5ετία, στην οποία ουδείς σ’ αυτή την έρμη χώρα που ζούμε γνωρίζει πώς θα διαμορφωθεί. Όλοι, βέβαια, ακούμε και βλέπουμε αυτά τα πανηγυρικά προεκλογικά περί «Νέας Ελλάδας», όμως εγώ δεν είμαι καθόλου βέβαιος ότι κι αυτοί που τα λένε τα πιστεύουνε κιόλας. Εσείς οπωσδήποτε έχετε κάθε δημοκρατικό δικαίωμα να πιστεύετε ότι θέλετε και να πορεύεστε αναλόγως.

Κάπως έτσι τίθεται το θέμα και στις Δημοτικές εκλογές, κατά την γνώμη μου. Ποιος είναι ο ρόλος του Δήμου στα χρόνια που έρχονται; Κάποτε, αυτοί οι ίδιοι πολιτικοί σχηματισμοί που εξακολουθούν να μας κυβερνούν, μιλούσαν για αποκέντρωση, για Δήμους-κύτταρα δημοκρατίας, για Δήμους-επιχειρήσεις, για τοπικές κοινωνίες ενεργών πολιτών και ένα σωρό άλλα τέτοια όμορφα κι ωραία. Κάποια από αυτά, πάντα από τους ίδιους εμπνευστές και εφαρμοστές, ελεγχόμενους και ελεγκτές ταυτοχρόνως, κατέληξαν σε υπερβολές, εκτροπές, ρουσφετολόγια και λοιπά δεινά. Τα οποία δεινά ήρθαν πάλι οι ίδιοι μετά το 2009 να διορθώσουν μέσω μνημονίων, δανειακών συμβάσεων, «κινητικότητας» και του ίδιου του προγράμματος «Καλλικράτης». Πρόσθεσαν, λοιπόν, στους Δήμους πληθυσμούς και αρμοδιότητες, αφαίρεσαν χρηματοδότηση, προσωπικό και δυνατότητες και τους έκαναν απολύτως εξαρτώμενους από το Κράτος, αφενός μέσω του εφευρήματος της διορισμένης «Αποκεντρωμένης Διοίκησης» και αφετέρου μέσω των προγραμμάτων ελεημοσύνης, με τις πεντάμηνες απασχολήσεις των ανέργων.

Και κάπως έτσι σταδιακά οι λειτουργίες ενός Δήμου διεξάγονται με όλο και μεγαλύτερη δυσκολία, οι δομές υπολειτουργούν ή καταργούνται, οι υποδομές απαξιώνονται και ο Δήμος από καλύτερος φίλος τείνει να μετατραπεί σε εχθρό του πολίτη. Ο Δήμος μετατρέπεται από δημιουργός σε διαχειριστή.

Με αυτή την συλλογιστική είναι τουλάχιστον αφελές να πιστεύουμε ότι αυτές οι εκλογές, οι δεύτερες του Καλλικράτη και οι πρώτες μετά τις εθνικές του 2012 «δεν έχουν σχέση με τα μνημόνια». Η Τοπική Αυτοδιοίκηση έρχεται αμέσως μετά από τις εργασιακές σχέσεις, την κοινωνική ασφάλιση και την υγεία σε επιπτώσεις από την άσκηση των μνημονιακών πολιτικών.

Αυτά ως γενικό πολιτικό πλαίσιο, που έλεγαν κάποτε και οι καθοδηγητές! Βεβαίως υπάρχει και το θέμα των προσώπων, στις μικρές κοινωνίες που (ευτυχώς) ζούμε. Δεν αντιλαμβάνομαι πώς μπορεί να αγιοποιείται κάθε ένας που δηλώνει «ακομμάτιστος» και να στιγματίζεται κάθε άλλος που είναι κάπου κομματικό μέλος. Οι κακοί και οι καλοί, οι άγγελοι και οι διάβολοι, βρίσκονται παντού γύρω μας, μέσα στην κοινωνία μας, έξω από ή μέσα στους ήδη μεταλλαγμένους κομματικούς σχηματισμούς και συνδυασμούς. Υπάρχουν και κάποιοι που διαρκώς μεταλλάσσονται και δεν ξέρεις ποτέ αν είναι εντός, εκτός ή επί τα αυτά. Το μεγαλύτερο κακό είναι ότι, οι περισσότεροι, γνωριζόμαστε μεταξύ μας σ’ αυτή την πόλη, στους «χώρους», στα στέκια και στις γειτονιές της, και δεν περιμένουμε την υποβολή μιας υποψηφιότητας για να ενημερωθούμε.

Κλείνω εδώ, γιατί αν γράψω έστω και μια λέξη παραπάνω επί του θέματος θα παραβώ τον θεμελιώδη κανόνα αμεροληψίας αυτής της στήλης. Η αλήθεια είναι ότι ζούμε πρωτόγνωρες καταστάσεις, που ίσως θα απαιτούσαν (οι καταστάσεις…) μία σαφώς αρνητική και μία θετική τοποθέτηση.

Κάντε την εσείς, συμπολίτισσες και συμπολίτες. Καλό βόλι. Γεια σας.
(δημοσιεύτηκε στην βολιώτικη "Θεσσαλία" την Τετάρτη 14.05.2014)

κυκλο-φ-οριακα 766 07.05.2014

Δημοτικό Θέατρο Βόλου, για να μην ξεχνάμε

Έντεκα και μία μείνανε (όπως λέγαμε και στον Στρατό, τότε που μετρούσαμε μία-μία τις μέρες). Και 18+1 για τις Ευρωεκλογές. Δημοσκοπήσεις άπειρες, να ζαλίζεται (όπως πρέπει…!) το μυαλό του ανθρώπου, περιοδείες, ψυχολογικοί εκβιασμοί (και πού είσαι ακόμη, οι καλύτεροι θα συμβούν την τελευταία εβδομάδα…) μέχρι ότι θα γίνουμε Ουκρανία αν δεν ψηφίσουμε συγκεκριμένο πολιτικό σχηματισμό ακούσαμε, και στο μεταξύ το «νομοδιαλυτικό έργο» στη Βουλή συνεχίζεται ακάθεκτο, με απαλλαγές προσώπων και επιχειρήσεων από φόρους, εισφορές και ποινικές ευθύνες, με καταστροφή των λαϊκών αγορών (δεν μπορεί να καταστραφούν μόνο οι έλληνες κτηνοτρόφοι, πρέπει να καταστραφούν και οι έλληνες αγρότες), με νέο σχέδιο για την παράδοση των ελληνικών αιγιαλών στον πολυεθνικό τουρισμό – υπάρχει σύστημα, συμπολίτες, η πολυθρύλητη «ανάπτυξη» έχει συγκεκριμένα και καλά μελετημένα βήματα, ζούμε την πλέον ρουσφετολογική περίοδο στην πρόσφατη ελληνική ιστορία και πρέπει να κάνουμε αυτό που μπορούμε για να σταματήσει αυτό το χάλι.

Τα ψηφοδέλτια για τις Δημοτικές-Περιφερειακές εκλογές έχουν συγκροτηθεί, τα προεκλογικά κέντρα είναι έτοιμα, πολλά και διάφορα (ή αδιάφορα…) ακούγονται κάθε μέρα, κι αυτό το αποτέλεσμα στο χέρι μας είναι.

... αχταρμάς

στις 02.05.2014 δημοσιεύσαμε αυτό το πολιτικό σχόλιο στο φατσοβιβλίο:

Καθώς ραγδαίως κατευθυνόμαστε προς τις ελληνικές εκλογές, σκέπτομαι:
Οι πολιτικοί λένε ότι η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού.
Κατά συνέπεια, η επίτευξη του εφικτού είναι τέχνη.
Προκύπτει το φιλοσοφικό ερώτημα: αν για την επίτευξη του εφικτού απαιτείται η σύνθεση ενός αχταρμά πολιτικών, μπορεί αυτό να χαρακτηριστεί ως τέχνη;
Μήπως, εν τέλει, η σύνθεση του αχταρμά καθορίζει την πολιτική των πολιτικών που τον συνθέτουν;

ακολούθησαν φιλικά σχόλια...

κυκλο-φ-οριακα 765 30.04.2014

οδός Δημητριάδος, παλιά...

Καλημέρα, και καλή Πρωτομαγιά, αύριο με το καλό. Η ανέκαθεν Πρωτομαγιά των Εργατών και των Ανθέων.

Η πρώτη αποδυναμώνεται συνεχώς, καθώς αφενός το ίδιο το συνδικαλιστικό κίνημα κάνει ότι μπορεί, με διπλές και τρίδιπλες συγκεντρώσεις που συσπειρώνουν εδώ και χρόνια όλο και λιγότερους εργαζόμενους, και αφετέρου οι ίδιοι οι εργαζόμενοι εγκλωβίζονται όλο και περισσότερο μέσα στις μεσαιωνικού τύπου «σύγχρονες» εργασιακές σχέσεις των μνημονίων, ενώπιον του τέρατος της ανεργίας. Ένα μαύρο χάλι, με δυο λόγια.

Η δεύτερη παραμένει στην ψυχή του λαού μας και τα πρωτομαγιάτικα ανθοστέφανα εξακολουθούν, ευτυχώς, να κοσμούν πολλές εξώπορτες, δείγμα της ελληνικότητάς μας κι αυτό.

Η φετινή Πρωτομαγιά σηματοδοτεί, βεβαίως, και το τελικό στάδιο της προεκλογικής περιόδου για την Τοπική και Περιφερειακή Αυτοδιοίκηση και την Ευρωβουλή. Συγκροτήθηκαν οι δυνάμεις, κατατέθηκαν οι συνδυασμοί, περισσότεροι από 5.000 συντοπίτες είναι υποψήφιοι για τους Δήμους και την Περιφέρεια Θεσσαλίας, καλή επιλογή χρειάζεται να κάνουμε, όλοι και παντού. Με μεγάλη προσοχή στις ανεξάρτητες εξαρτήσεις και στα ανεξαρτήτως εξαρτώμενά τους (sic!).

κυκλο-φ-οριακα 764 23.04.2014

ελληνικός οβελίας κάποτε σε κάποιο ελληνικό χωριό

Χριστός Ανέστη!, αδελφοί συμπολίτες.

Γιορτάσαμε το Άγιο Ελληνικό Πάσχα όπως του αρμόζει, έκαστος κατά το αυτώ δυνατόν. Ψάλαμε για ακόμη μια φορά τα εγκώμια, το βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης, στην Αγία Τριάδα και στην Παναγία Γορίτσα (Τρύπα), τηρώντας μια παράδοση 33 χρόνων, που ξεκίνησε και συνεχίζεται με βασικούς «πόλους έλξης» τον Νίκο Παρθένη και τον Σπύρο Ποδάρα – να ‘ναι καλά τα παιδιά, που μας μαζεύουν γύρω τους όλα αυτά τα χρόνια, με διάφορες συνθέσεις εμείς οι υπόλοιποι, άντρες και γυναίκες, να συμβάλλει όσο μπορεί ο καθένας σ’ αυτή την πολύ ιδιαίτερη μυσταγωγία της Μεγάλης Εβδομάδας.

Θαυμάσαμε, επίσης για μία ακόμη φορά, την πειθαρχία και την δύναμη του 58^ου Συστήματος Ναυτοπροσκόπων Βόλου, που τήρησε την τάξη και μετέφερε τον Επιτάφιο του Αγίου Κωνσταντίνου. Αυτή η παράδοση είναι ακόμη παλαιότερη, κρατάει από τα μέσα της δεκαετίας του ’50, από τότε που το Σύστημα είχε την Λέσχη του στο υπόγειο του 5^ου Δημοτικού Σχολείου. Και συνεχίζεται αδιάλειπτα, με συνεχή ανανέωση, με «Ωραία γερά παιδιά, που αχνίζουν καλοσύνη και ξέρουν ν’ ατενίζουν τους βαθιούς ορίζοντες» κατά πώς λέει ο Ελύτης στον ‘Ηλιο τον Πρώτο. Να ‘ναι κι αυτά τα παιδιά καλά.

Ύστερα ήρθε η Λαμπρή, η ημέρα της Χαράς και του παραδοσιακού ελληνικού οβελία. Σ’ αυτό το θέμα δεν ξέρω τι έγινε, πόσο τηρήθηκε αυτό το έθιμο, που σχετίζεται με σχετικά αυξημένο κόστος. Δεν ξέρω, δεν έχω «στατιστικά» στοιχεία για την διακίνηση κρέατος, κάρβουνων, ψησταριών, οίνου και λοιπών χρειωδών. Έχω ως μόνο και ανασφαλές «στοιχείο» τις προσωπικές μου παρατηρήσεις στην εγγύς γειτονιά και σ’ ένα ευρύτερο τμήμα της πόλης, κατά την διέλευση προς τον άνω κλάδο του κυκλώματος Πηλίου, που συνοψίζονται σε δύο λέξεις: ηρεμία και ερημία. Δεν λέω, μπορεί να δούλεψαν οι φούρνοι, μπορεί οι ηλεκτρικές κουζίνες, πάντως οι ψησταριές και οι παρέες που συνάντησα ήταν ελάχιστες. Κι από ψηλά, ατενίζοντας το Πολεοδομικό Συγκρότημα, έβλεπα λίγες εστίες καπνού ανωθρώσκοντος. Κάποιοι λένε ότι είναι απλώς απόρροια της οικονομικής κρίσης, κάποιοι άλλοι θεωρούνε ότι πρόκειται για ένδειξη αφελληνισμού στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης, κάποιοι τρίτοι ισχυρίζονται ότι η οικονομική κρίση είναι σχέδιο σκοτεινών δυνάμεων, με στόχο ακριβώς τον εξανδραποδισμό των «ιδιαίτερων» Ελλήνων. Δεν είμαι άξιος να κάνω τέτοιου είδους αναλύσεις, συμπολίτες, εγώ απλώς φοβάμαι όλα αυτά που γίνονται για μένα χωρίς εμένα.

Λίγο πριν την Μεγάλη Εβδομάδα ανακοινώθηκαν και κάποια ονόματα υποψηφίων δημοτικών συμβούλων, οι συνδυασμοί συγκροτούνται σιγά-σιγά. Με υπομονή και προσοχή διαβάσαμε πολλά ονόματα, άγνωστά μας και πολύ γνωστά μας, καταγράψαμε στενόχωρες και δικαιολογημένες απουσίες και απαράδεκτες παρουσίες, ομαδοποιήσαμε ιδιότητες και ταυτότητες, υπολογίσαμε «χώρους», «επιρροές» και «ψηφαλάκια». ανατρέξαμε νοερώς στην πολυαγαπημένη μας πρόσφατη Ιστορία αυτής της Πόλης και, εν τέλει, βγάλαμε τα δικά μας συμπεράσματα – ελπίζουμε να τα βγάλατε κι εσείς. Λιγότερο από ένας μήνας έμεινε, πλέον, για την 18^η Μαΐου. Είδαμε και σε πανελλήνια, να σε χαρώ!, μετάδοση την ανακοίνωση των ευρωβουλευτών του κυβερνώντος κόμματος, ως «έκτακτο γεγονός» - το «Καφέ της Χαράς», μεσημέρι για 50^η φορά, βλέπαμε, αν θυμάμαι καλά, και αίφνης «έκτακτο γεγονός», πωπώ! κανένας σεισμός; κανένα ναυάγιο; πρόλαβα να σκεφτώ δευτερόλεπτα πριν εμφανιστεί ο «με εντολή» Σαμαράς, ύστερα πάτησα το κόκκινο κουμπί και πήγα για ύπνο.

Κάπου μέσα στην ίδια Εβδομάδα ξαναβγήκαν και οι δυνάμεις της Τροχαίας στην οδό Δημητριάδος και το αποτέλεσμα ήταν πάλι μια βροχή από κλήσεις και δια γερανού αποσύρσεις οχημάτων. Το ρεπορτάζ της εφημερίδας ήταν χαρακτηριστικό, μία από τα ίδια, σφυρίγματα, κυνηγητό, μπροστά οι αστυνόμοι να αδειάζουν κι από πίσω οι παραβάτες να γεμίζουν τον δρόμο. Όλα αυτά μετά τις κορύνες. Εδώ, να με συγχωρείται, κάτι δεν πάει καλά, αδέρφια. Οι κορύνες μπαίνουν για να μην μπορούν να υπάρχουν παραβάτες, π.χ. πόσες παραβάσεις έχουμε στην Λαμπράκη από τις 23.09.2007 μέχρι σήμερα; Πόσες στην Ιάσονος, πόσες στην Ιωλκού; Για να μπορούν, λοιπόν, να γίνονται παραβάσεις στην Δημητριάδος σημαίνει ότι κάτι χρειάζεται κάποια διόρθωση. Αξιολογούμε και περιμένουμε, θα δούμε.

Τέλος για σήμερα, περισσότερα την άλλη φορά. Στην φωτογραφία μια σκηνή από Ελληνικό Πάσχα, σε κάποιο Ελληνικό Χωριό, δεν ξέρω ούτε πού ούτε πότε. Αμήν και γεια σας.
(δημοσιεύτηκε στην βολιώτικη "Θεσσαλία" την Τετάρτη 23.04.2014)

κυκλο-φ-οριακα 763 02.04.2014

Έστησ’ ο Έρωτας χορό με τον ξανθόν Απρίλη

κι η φύσις ηύρε την καλή και τη γλυκιά της ώρα,

γράφει ο Διονύσιος Σολωμός στον «Πειρασμό» των Ελεύθερων Πολιορκημένων του Μεσσολογίου, η Έξοδος των οποίων έγινε την νύχτα μεταξύ 10^ης και 11^ης Απριλίου 1826 και απεικονίστηκε από τον Θεόδωρο Βρυζάκη το 1855 στον παρακείμενο πίνακα.

Πήραν κι εδώ, στον τόπο μας, ν’ ανθίζουν τα κλαριά και να βγάζει η γης χορτάρι. Χορτάρι άφθονο, να το τρώνε τα αγαθά φυτοφάγα ζώα και να το μετατρέπουν σε γάλα και να έρχεται μετά η καλή κυβέρνηση και να το πετάει το ελληνικό γαλατάκι, αφού, καθώς φαίνεται, το αλλοδαπό είναι φτηνότερο, καλύτερο, μακροβιότερο, προφανώς «αποδοτικότερο» σε κάποιους.

Με όλα αυτά τα συγκλονιστικά που ζούμε τον τελευταίο καιρό, συμπολίτες, έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι αυτή η «κρίση» είναι, τελικά, η πιο ρουσφετολογική περίοδος τα τελευταία 50, τουλάχιστον, χρόνια του ελληνικού κράτους. Δείτε το πανηγύρι με τις τράπεζες, που τις έχουμε εμείς χρυσοπληρώσει και κάποιοι τις καρπώνονται και θέλουν και τα σπίτια μας από πάνω, δείτε τηλεοπτικές συχνότητες, digea και θαλασσοδάνεια σε καναλάρχες, σε συνδυασμό με το κλείσιμο της ΕΡΤ, δείτε «διαπραγμάτευση» με τους παραχωρησιούχους εργολάβους των εθνικών οδών, στους οποίους δώσαμε εμείς 638 εκατομμύρια κι αυτοί αύξησαν τα διόδια, δείτε μείωση των εργοδοτικών εισφορών, αδιακρίτως εργοδότη, στα ασφαλιστικά ταμεία και αντίστοιχη αύξηση των εισφορών των εργαζομένων, που μένουν στην πλειοψηφία τους, πλέον, ανασφάλιστοι, δείτε λειτουργία, για το καλό μας, των (πολύ)καταστημάτων τις Κυριακές, δείτε το ψωμί και τα φάρμακα δωράκι στα ίδια πολυεθνικά πολυκαταστήματα, στα οποία κανείς δεν μπορεί να ελέγξει τις πανάκριβες τιμές, δείτε το άφθονο εισαγόμενο γάλα, δείτε το εξευτελιστικό ξεπούλημα του «καλύτερου οικοπέδου της Ευρώπης», του αεροδρομίου στο Ελληνικό (ο χαρακτηρισμός δεν είναι δικός μας, δικός τους είναι…), δείτε την «μικρή ΔΕΗ», που δεν δύναται, πλέον, να πληρώνει τα υπεσχημένα σε όσα «κορόϊδα» την πίστεψαν και επένδυσαν σε αμιγώς γερμανικά φωτοβολταϊκά συστήματα, δείτε την μείωση του φόρου πολυτελείας στα μεγάλου κυβισμού αυτοκίνητα – ποιοι έχουν τα μεγάλου κυβισμού αυτοκίνητα; δείτε την τεράστια «αδυναμία» των κατά τα άλλα «άψογα μηχανοργανωμένων» ελεγκτικών μηχανισμών να ελέγξουν τόσο την φοροδιαφυγή, όσο και τις πολλές λίστες των εμβασμάτων εξωτερικού – ποιοι έκαναν, και συνεχίζουν ακατάσχετα να κάνουν, αυτό είναι βέβαιο, τα εμβάσματα στο εξωτερικό;

Άξιον Εστί το τίμημα!

21 Μαρτίου, εαρινή ισημερία και παγκόσμια ημέρα ποίησης - ένα ελάχιστο αφιέρωμα...

Η Βολιώτικη Χορωδία και η Χορωδία Αταλάντης από κοινού, ετοιμάζονται να παρουσιάσουν μέσα στους επόμενους μήνες στο ελληνικό κοινό ολόκληρο το έργο «Το Άξιον Εστί». σε μουσική σύνθεση του Μίκη Θεοδωράκη πάνω στο ομώνυμο μεγάλο ποίημα του Οδυσσέα Ελύτη.

Συμπληρώνονται φέτος 50 χρόνια από την πρώτη παρουσίαση του έργου, στις 19 Οκτωβρίου 1964, στο θέατρο Κοτοπούλη («Ρεξ»). Μέσα σ’ αυτά τα 50 χρόνια, ο Οδυσσέας Ελύτης τιμήθηκε με το Νόμπελ Ποίησης το 1979 και το «Άξιον Εστί» αναδείχθηκε σε ένα από τα κορυφαία μουσικά και ποιητικά έργα του παγκόσμιου ρεπερτορίου, με εκτελέσεις στις περισσότερες χώρες του κόσμου και με ερμηνευτές που έχουν χαράξει τις ψυχές μας.

Αισθανόμαστε, λοιπόν, μεγάλη την τιμή αλλά ταυτόχρονα και μεγάλη την ευθύνη που αναλαμβάνουμε, καθώς εντρυφούμε όλο και πιο βαθιά στην μεγαλοφυή σύνθεση τόσο της μουσικής του Μίκη Θεοδωράκη όσο και της ποιητικής του Οδυσσέα Ελύτη.

Το όλο έργο έχει χαρακτηριστεί από τον ίδιο τον Θεοδωράκη «Λαϊκό ορατόριο σε τρία μέρη για λαϊκό τραγουδιστή, ψάλτη (βαρύτονο), αναγνώστη (ηθοποιό), λαϊκά όργανα, συμφωνική ορχήστρα και μικτή χορωδία». Στην πλειονότητα τους, τα ορατόρια χαρακτηρίζονται από μία θεματολογία βασισμένη σε βιβλικές αναφορές και είναι κατά βάση ένα είδος θρησκευτικής μουσικής. Στην νεοελληνική ο όρος αυτός αποδίδεται με τον όρο υμνωδία.

Αυτή ήταν και η πρόθεση του Ελύτη: να δώσει στο ποίημα τη μορφή μιας εκκλησιαστικής λειτουργίας. Αξίζει να γνωρίσουμε ένα κείμενο που εμπιστεύθηκε ο ίδιος στον Γ.Π.Σαββίδη το 1969, δέκα χρόνια μετά την έκδοση του βιβλίου από τις εκδόσεις «Ίκαρος» (ευχαριστώ την φιλόλογο Άννα Χατζηαναστασίου, που μου το έκανε γνωστό).

Ο Οδυσσέας Ελύτης εξηγεί πώς έγραψε το Άξιον Εστί!

«Όσο κι αν μπορεί να φανεί παράξενο, την αρχική αφορμή να γράψω το ποίημά μου την έδωσε η διαμονή μου στην Ευρώπη τα χρόνια του '48 με '51. Ήταν τα φοβερά χρόνια όπου όλα τα δεινά μαζί - πόλεμος, κατοχή, κίνημα, εμφύλιος - δεν είχανε αφήσει πέτρα πάνω στη πέτρα. Θυμάμαι την μέρα που κατέβαινα να μπω στο αεροπλάνο, ένα τσούρμο παιδιά που παίζανε σε ένα ανοιχτό οικόπεδο. Το αυτοκίνητό μας αναγκάστηκε να σταματήσει για μια στιγμή και βάλθηκα να τα παρατηρώ. Ήτανε κυριολεκτικά μες τα κουρέλια. Χλωμά, βρώμικα, σκελετωμένα με γόνατα παραμορφωμένα, με ρουφηγμένα πρόσωπα. Τριγύριζαν μέσα στις τσουκνίδες του οικοπέδου ανάμεσα σε τρύπιες λεκάνες και σωρούς σκουπιδιών. Αυτή ήταν η τελευταία εικόνα που έπαιρνα από την Ελλάδα. Και αυτή, σκεπτόμουν, ήταν η μοίρα του Γένους που ακολούθησε το δρόμο της Αρετής και πάλεψε αιώνες για να υπάρξει.

Πριν περάσουν 24 ώρες περιδιάβαινα στο Ουσί της Λωζάννης, στο μικρό δάσος πλάι στη λίμνη. Και ξαφνικά άκουσα καλπασμούς και χαρούμενες φωνές. Ήταν τα Ελβετόπαιδα που έβγαιναν να κάνουν την καθημερινή τους ιππασία. Αυτά που από πέντε γενεές και πλέον, δεν ήξεραν τι θα πει αγώνας, πείνα, θυσία. Ροδοκόκκινα, γελαστά, ντυμένα σαν πριγκηπόπουλα, με συνοδούς που φορούσαν στολές με χρυσά κουμπιά, περάσανε από μπροστά μου και μ' άφησαν σε μια κατάσταση που ξεπερνούσε την αγανάκτηση.

Ήτανε δέος μπροστά στην τρομακτική αντίθεση, συντριβή μπροστά στην τόση αδικία, μια διάθεση να κλάψεις και να προσευχηθείς περισσότερο, παρά να διαμαρτυρηθείς και να φωνάξεις. Ήτανε η δεύτερη φορά στη ζωή μου - η πρώτη ήτανε στην Αλβανία - που έβγαινα από το άτομό μου, και αισθανόμουν όχι απλά και μόνο αλληλέγγυος, αλλά ταυτισμένος κυριολεκτικά με τη φυλή μου. Και το σύμπλεγμα κατωτερότητας που ένιωθα, μεγάλωσε φτάνοντας στο Παρίσι.

Δεν είχε περάσει πολύς καιρός από το τέλος του πολέμου και τα πράγματα ήταν ακόμη μουδιασμένα. Όμως τι πλούτος και τι καλοπέραση μπροστά σε μας! Και τι μετρημένα δεινά επιτέλους μπροστά στα ατελείωτα τα δικά μας! Δυσαρεστημένοι ακόμα οι Γάλλοι που δεν μπορούσαν να 'χουν κάθε μέρα το μπιφτέκι και το φρέσκο τους βούτυρο, δυσανασχετούσαν. Υπάλληλοι, σωφέρ, γκαρσόνια, με κοιτάζανε βλοσυρά και μου λέγανε: εμείς περάσαμε πόλεμο Κύριε! Κι όταν καμιά φορά τολμούσα να ψιθυρίσω ότι ήμουν Έλληνας κι ότι περάσαμε κι εμείς πόλεμο με κοιτάζανε παράξενα: α, κι εσείς έ; Καταλάβαινα ότι ήμασταν αγνοημένοι από παντού και τοποθετημένοι στην άκρη-άκρη ενός χάρτη απίθανου. Το σύμπλεγμα κατωτερότητας και η δεητική διάθεση με κυρίευαν πάλι. Ξυπνημένες μέσα παλαιές ενστικτώδεις διαθέσεις άρχισαν να αναδεύονται και να ξεκαθαρίζουν.

Η παραμονή μου στην Ευρώπη με έκανε να βλέπω πιο καθαρά το δράμα του τόπου μας. Εκεί αναπηδούσε πιο ανάγλυφο το άδικο που κατάτρεχε τον ποιητή. Σιγά-σιγά αυτά τα δύο ταυτίστηκαν μέσα μου. Το επαναλαμβάνω, μπορεί να φαίνεται παράξενο, αλλά έβλεπα καθαρά ότι η μοίρα της Ελλάδας ανάμεσα στα άλλα έθνη ήταν ότι και η μοίρα του ποιητή ανάμεσα στους άλλους ανθρώπους - και βέβαια εννοώ τους ανθρώπους του χρήματος και της εξουσίας. Αυτό ήταν ο πρώτος σπινθήρας, ήταν το πρώτο εύρημα. Και η ανάγκη που ένιωθα για μια δέηση, μου 'δωσε ένα δεύτερο εύρημα. Να δώσω, δηλαδή, σ' αυτή τη διαμαρτυρία μου για το άδικο τη μορφή μιας εκκλησιαστικής λειτουργίας.

Κι έτσι γεννήθηκε το «Άξιον Εστί».

Χωρίζεται σε τρία διακριτά μέρη: Η Γένεσις, Τα Πάθη, Το Δοξαστικόν, συμπυκνώνοντας την θρησκευτική και τελετουργική αντίληψη του μυστηρίου της ζωής: Γέννηση - Πάθος, Θάνατος - Ανάσταση, Αθανασία.

Το δεύτερο (και μεγαλύτερο) μέρος, Τα Πάθη, αποτελείται από τρεις κατηγορίες:

τους ψαλμούς, 
τις ωδές (ή τα άσματα) και 
τα αναγνώσματα,

που αποτελούν τρεις ενότητες και εναλλάσσονται με μαθηματική τάξη. Κάθε ενότητα αποτελείται από έξι ψαλμούς, τέσσερις ωδές και δύο αναγνώσματα. Έχουμε δηλαδή στα Πάθη συνολικά, 18 Ψαλμούς, 12 Ωδές και 6 Αναγνώσματα, διατεταγμένα ως εξής, ανά ενότητα: Ψ-Ψ-Ω-Α-Ω-Ψ-Ψ-Ω-Α-Ω-Ψ-Ψ.

Από θεματική άποψη, η πρώτη ενότητα αναφέρεται στη Συνείδηση μέσα στην Παράδοση, η δεύτερη στη Συνείδηση μέσα στον Κίνδυνο και η τρίτη στη Συνείδηση μέσα στην υπέρβαση του Κινδύνου.

Οι Ψαλμοί έχουν για πρότυπο τα βυζαντινά τροπάρια και τους Ψαλμούς του Δαβίδ. Είναι γραμμένοι σε ελεύθερο στίχο και κατά ζεύγη.

Οι Ωδές, που περιβάλλουν τα αναγνώσματα, έχουν μια αυστηρή στιχουργική μορφή. Γενικό χαρακτηριστικό των ωδών είναι η διαίρεσή τους σε οριζόντια ημιστίχια με ένα κόσμημα (ρόδακα) στο σημείο του χωρισμού, που συνήθως αποτελεί και ένδειξη μετρικής τομής.

Τα Αναγνώσματα, που αποτελούν τη σπονδυλική στήλη των Παθών, είναι γραμμένα στο ύφος των απομνημονευμάτων του Μακρυγιάννη και των περικοπών του Ευαγγελίου. Το περιεχόμενό τους αποτελεί μια ρεαλιστική απεικόνιση της εμπειρίας που είχε ο ποιητής ως ανθυπολοχαγός στο Αλβανικό μέτωπο και ως αυτόπτης μάρτυρας της κατοχής και του εμφυλίου πολέμου.

Ολόκληρο το ποίημα το διατρέχει και το συναρθρώνει η φράση

αυτός ο κόσμος ο μικρός, ο μέγας

Πολλοί άξιοι φιλόλογοι και κριτικοί λογοτεχνίας ασχολήθηκαν, από την πρώτη στιγμή της δημοσίευσής του, με αυτό το πρωτοφανές – και όχι μόνο για την εποχή που πρωτοεμφανίστηκε – ποιητικό έργο. Και έχουν γραφεί πολλά αξιόλογα κείμενα που αναλύουν ή επεξηγούν τα νοήματα, τις ίδιες τις λέξεις, τις αλλεπάλληλες εικόνες που ο ποιητής σμίλεψε περίτεχνα, χρησιμοποιώντας ως σμίλη την αιώνια και ενιαία ελληνική μας γλώσσα.

Για την παραπάνω φράση, διάβασα στο καλό ιστολόγιο «Φωτόδεντρο» την παρακάτω ανάλυση:

«…Η φαινομενική αυτή αντίφαση αντικαθρεπτίζει την αντίθεση που δημιουργείται στο συνειδέναι του ανθρώπου μεταξύ του ενός (είναι) και των πολλών (γίγνεσθαι), που δεν είναι παρά μία κατ' αίσθησιν διάσπαση του ενός σε πολλά. Ο ποιητής ρίχνει το φως σ' ένα συγκεκριμένο άτομο, σ' ένα συγκεκριμένο λαό, σ' ένα συγκεκριμένο χώρο, για να αφηγηθεί ένα συγκεκριμένο δράμα, μιας βαθύτατα ανθρώπινης όσο και ιστορικής οδύνης…»

Ύστερα πήγε η ποίηση να ανταμώσει την μουσική. Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο εξώφυλλο της πρώτης έκδοσης του δίσκου, το 1964, γράφει καταλήγωντας:

«…Ήταν για μένα μια μεγάλη εύνοια της θεάς τύχης να βρεθώ μπροστά σ’ αυτό ακριβώς το ποιητικό έργο, που όλες θαρρείς οι διανοητικές, αισθητικές, συναισθηματικές και ιδεολογικές μου προσμονές και απαιτήσεις, είχαν στραμμένες τις κεραίες τους προς την κατεύθυνσή του. Αναδιφούσα τα νεοελληνικά ποιητικά έργα, το ένα μετά το άλλο. Προσκαλούσα τους φίλους μου ποιητές να προβληματισθούν, δίχως δυστυχώς να μπορώ να τους εξηγήσω «λογικά» τι ακριβώς ζητούσα. Βρισκόμουν τυλιγμένος μέσα σε ένα γόνιμο χάος.

Ο ταχυδρόμος της Fontaine au Roi στο Παρίσι περνούσε καθημερινά στις 3 μ.μ. Ήταν νομίζω Άνοιξη του ’61 που έλαβα το Άξιον εστί, δώρο ευγενικό του ποιητή και το ίδιο βράδυ είχα σχεδιασμένα τα δύο πρώτα μέρη. Την Γένεση και Τα Πάθη. Θέλω μ’ αυτό να δείξω πόσο ήδη ενυπήρχε μέσα μου αυτή η μουσική και δεν έμενε παρά το χτύπημα της ρομφαίας πάνω στον βράχο για να αναπηδήσει το ζωντανό νερό των ήχων.

Ως και η μορφή του έργου, με τις πλούσιες εναλλαγές του ποιητικού λόγου, του άλλοτε απέραντου σαν αρχιπέλαγος, του άλλοτε κατανυκτικού σαν ψαλμός ή του πειθαρχημένου σαν λαϊκό τραγούδι, μου προσέφερε εκπληκτικές δυνατότητες, που πολύ φοβούμαι πως δεν κατόρθωσα να τις εξαντλήσω μέσα σ’ αυτό το πρώτο μουσικό γύμνασμα.

Το πρόβλημα ήταν πώς να ισορροπήσω το καθαρά λαϊκό τραγούδι με τις έντεχνες μορφές της λαϊκής μουσικής, καθώς παρουσιάζονται είτε από την ορχήστρα είτε από τον ψάλτη (βαρύτονο) είτε από την χορωδία.

Εδώ, στην έντεχνη επεξεργασία, προχώρησα με πρόθεση εντελώς αφαιρετική. Με τη συνείδηση θα ’λεγα αγιογράφου, που μισεί τη σάρκα, θέλοντας να ταυτίσει τη μορφή με την ψυχή.

Στο διάβολο, είπα, και τα εγκεφαλικά κοντραπούντα και οι πολύπλοκες αρμονικές, ρυθμικές και ενορχηστρωτικές σχέσεις. Ας βγει η ψυχή της μουσικής μας ακέραιη, ντυμένη με πάχνη και δροσοσταλίδες. Χορεύοντας με το ρωμαίικο νταούλι. Ας αφήσουμε τις επιδείξεις για τους λαούς που έχασαν την ψυχή τους κι ας τραγουδήσουμε απλά τους καημούς και τις ελπίδες της ρωμιοσύνης.»

Αυτό θα κάνουμε κι εμείς!

Η Βολιώτικη Χορωδία και η Χορωδία Αταλάντης, με τη συμμετοχή και άλλων καλλιτεχνών, θα παρουσιάσουν σε πλήρη μορφή «Το Άξιον Εστί» στην Αταλάντη στις 27 Απριλίου και στον Βόλο στις 15 Ιουνίου 2014. Θα ακολουθήσουν συναυλίες σε άλλες ελληνικές πόλεις.

κυκλο-φ-οριακα 762 19.03.2014

Τώρα που είναι άνοιξη και τα λουλούδια ανθίζουν

οι νύχτες με ζαλίζουνε

τ’ αγόρια όταν σφυρίζουν.. 

κατά Μάνο Χατζιδάκι (στίχοι και μουσική, 1^η εκτέλεση Νάνα Μούσχουρη). Όντως, έτσι είναι. Είχαμε και πανσέληνο προχθές, μεθαύριο, 21 Μαρτίου θα έχουμε την εαρινή ισημερία, το χώμα πρασινίζει, τα δέντρα έχουν ανθίσει, τα αγόρια σφυρίζουν. Για την ακρίβεια δεν σφυρίζουν τα αγόρια, οι (λεκτικές, τουλάχιστον για την ώρα…) οβίδες που εκτοξεύουν τα αγόρια σφυρίζουν γύρω μας, σ’ αυτόν το πόλεμο (ανακοινώσεων, τουλάχιστον για την ώρα…) που μαίνεται στην πόλη μας. Σ’ αυτή την κακόμοιρη πόλη, που καταγράφει μία ακόμη πανελλήνια «πρωτιά». Ναι, συμπολίτες, έτσι είναι, δυστυχώς. Δεν μας αρέσουν εδώ οι πρωτιές του είδους που σας έγραφα την προηγούμενη φορά, στην ποιότητα ζωής, στο πράσινο, στην κυκλοφορία, στον πολιτισμό, κουραφέξαλα – εδώ είναι «ένα πεδίο βολής φτηνό, που ασκούνται, βρίζοντας, ξένοι φαντάροι…». Κι αν αναρωτιέστε γιατί συμβαίνει ότι συμβαίνει ειδικά εδώ, σε τούτη την πόλη, ρωτήστε «τους ανθρώπους που ‘δαν το κακό, και το ‘χουν στ’ όνομά τους κεντημένο…».

Κι αν, πάλι, αναρωτιέστε «τι θέλει να πει ο ποιητής», ανατρέξτε στην Ιστορία. Στην πραγματική Ιστορία αυτής της πόλης, όχι στη «μεταξωτή», που μιλάει για «αστικό θαύμα» και Παρθεναγωγείο, και τερματίζεται στους καταστροφικούς σεισμούς του 1955 – χρόνια τώρα, δεν μετακινήθηκε από αυτό το ορόσημο, χρειάζεται «απόσταση», λένε, πολλά από τα ιστορικά πρόσωπα ζουν ακόμη. Αλλά αυτό που ζούμε εμείς, εδώ και τώρα, σήμερα, δεν ανάγεται στο μακρινό «τότε», ανάγεται στο κοντινό «χθες», στα τελευταία 15-20 χρόνια, το πολύ. Είναι μια ιστορία διαρκών, πρωτοφανών κάθε φορά και εν πολλοίς «αδιανόητων» (όσο και ανόητων…) δια-προσωπικών δια-μαχών, που μας οδηγούν σήμερα, με τη βοήθεια και της γενικευμένης μνημονιογενούς κρίσης της ελληνικής μας κοινωνίας, σε απαράδεκτα φαινόμενα, τα οποία έπρεπε «εξ ορισμού» να είναι αποκλεισμένα.

Αυτή η στήλη έχει αυτοδεσμευτεί εδώ και χρόνια να μην εκφράζει «στενές» πολιτικές θέσεις, δεν το έκανε ακόμη κι όταν ήταν στο Δημοτικό Συμβούλιο, θα το αποφύγει, όσο είναι δυνατόν, και τώρα. Ίσως, κάπου, κάποτε, όταν οι συνθήκες θα είναι αυτό που λένε «ώριμες», να γίνει κι αυτό, ποιος μπορεί να ξέρει;

τα Τραγούδια και οι Ποιητές

Εγώ τους Ποιητές από τα Τραγούδια τους γνώρισα.

(Το κείμενο αυτό ξεκίνησε να γράφεται το Φθινόπωρο του 2011, έτος κατά το οποίο οι Έλληνες θυμηθήκαμε τα 100 χρόνια από την γέννηση των συνομήλικων ποιητών Οδυσσέα Ελύτη και Νίκου Γκάτσου. Τους αφιερώσαμε λόγους, άρθρα, φιλολογικές αναλύσεις, συναυλίες, μια πραγματικά ωραία ατμόσφαιρα, καθώς όλοι μας ανακαλύπταμε «γωνιές αραχνιασμένες τ’ ουρανού», του μεγάλου καταγάλανου ελληνικού ουρανού, που και οι δύο με τόσο πάθος ύμνησαν. Όμως εμένα κάτι μου έλειπε ή κάτι μου περίσσευε, για παράδειγμα αυτή η εναγώνια προσπάθεια να «αποδειχτεί» ότι ο Γκάτσος ήταν όντως ποιητής και όχι στιχουργός ή η εξ οφίτσιο καταχώριση του Ελύτη στους «σουρεαλιστές της γενιάς του 30». Έτσι είπα να προσθέσω κάτι κι εγώ, κάτι σχετικά με το πώς εγώ βίωσα και εξακολουθώ να βιώνω τους ποιητές και την ποίηση. Ύστερα αυτό το κειμενάκι χάθηκε μέσα στις απύθμενες χοάνες των μνημών των ηλεκτρονικών υπολογιστών και των συμπαρομαρτούντων τους – ανακαλύφθηκε πρόσφατα, μάλλον τυχαία (ή μήπως με παρέμβαση ανώτερης δύναμης;) και μου ζήτησε να ολοκληρωθεί, παρ’ ότι γνωρίζει ότι το μέλλον του είναι ιδιαιτέρως αβέβαιο…).

Εξ αρχής η θέση: εγώ τους ποιητές από τα τραγούδια τους γνώρισα. Που σημαίνει, πολύ απλά, ότι πρώτα άκουσα τα τραγούδια που γράφτηκαν πάνω σε δικούς τους στίχους και ύστερα αγόρασα (μερικά από) τα βιβλία τους.

Δεν ντρέπομαι να το πω: δεν είμαι από εκείνους που διαβάζουν ποίηση. Πεζό λόγο, ναι, διαβάζω, εξ απαλών ονύχων, καυχιέμαι ότι είχα διαβάσει τα περισσότερα έργα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη και του Νίκου Καζαντζάκη κι άλλα πολλά πριν ακόμη τελειώσω το (εξατάξιο τότε) Γυμνάσιο. Και συνεχίζω απτόητος, ψάχνοντας να βρω διαμάντια μέσα στο τέλμα της σημερινής ελληνικής λογοτεχνικής παραγωγής, όπου κάθε εντελώς άγνωστη κυριούλα, που είπε να ξεδώσει γράφοντας τον καημό της σε ένα βιβλίο, διαφημίζεται από τον εκδοτικό της οίκο ως «η πλέον αναγνωρίσιμη ελληνίδα συγγραφέας» - αλλά αυτό είναι μία άλλη πονεμένη ιστορία, που ίσως την ιστορήσουμε μιαν άλλη φορά. Όμως ποίηση;

Βεβαίως υπήρχαν οι άριστοι φιλόλογοι της γενιάς μας, υπήρχαν και τα «Νεοελληνικά Αναγνώσματα», κάτι ακούγαμε για Σολωμό, Παλαμά, Σικελιανό, Βαλαωρίτη, Γρυπάρη, Δροσίνη, Πολυδούρη, Καρυωτάκη, μέχρι και Αθανασιάδη-Νόβα, λίγα πράγματα για Κάλβο και Σεφέρη, ακόμη πιο λίγα για Καβάφη και Ελύτη, ούτε σκέψη για Γκάτσο και οπωσδήποτε καμία αναφορά σε Βάρναλη, Ρίτσο, Αναγνωστάκη, Λειβαδίτη, Πατρίκιο, Σκαρίμπα, Καββαδία ή Εμπειρίκο, Κατσαρό, Καρούζο, Κακναβάτο (ποιοι είναι αυτοί οι κύριοι, άραγε;…)

Ακούγαμε, ναι, κι ήμουν και καλός μαθητής και τά ‘παιρνα τα γράμματα. Αλλά ποίηση, όχι, δεν διάβαζα.

κυκλο-φ-οριακα 761 12.03.2014

ΕΡΤ 9 μήνες ανοιχτή, σύμβολο αντίστασης

Εδώ ξαναείμαστε, καλημέρα. Σήμερα η «Κ.Α.ΚΑ.ΠΡΟ.ΛΥ.Π» βαριέται να κάνει βόλτες στην πόλη, κάνει και κρύο, άλλωστε φαίνεται ότι την δόξαν της πολλοί εζήλεψαν και, με την ευκαιρία των επερχόμενων δημοτικών εκλογών, έχουν βαλθεί και καλά να λύσουν όλα τα κυκλοφοριακά ζητήματα αυτής της ταλαίπωρης πόλης – δεκατρείς (ούτε μία, ούτε δύο…) προτάσεις διάβασα, διανθισμένες με πολλές αγγλικές λεξούλες, κάτι μου λέει ότι τον ξέρω τον συντάκτη αυτών των προτάσεων, συνιστώ ανάγνωσιν των πολλών, ήδη υπαρχουσών, σχετικών αποφάσεων και μελετών. Από την άλλη μεριά, γερανός θα αναλάβει τον κολασμό των παρανομούντων, διαβάζω. Με (καλή) αρχή «από βδομάδα», ας το δούμε κι αυτό, κακό δεν κάνει, ένα από τα θέματα είναι να μπορέσει να έχει διάρκεια, γιατί αν πρόκειται να «την πληρώσουν» στην αρχή 10, 50, 100 παρανομούντες και μετά να επέλθει η πασίγνωστη «χαλάρωση», δεν λέει. Είπαμε, θα περιμένουμε, με ψυχραιμία, να δούμε.

Διότι πάλι είδαμε, μια τυχαία μέρα και μια τυχαία ώρα, όργανα της Τροχαίας να αφαιρούν πινακίδες από όχημα σταθμευμένο επί της οδού Αναλήψεως, μεταξύ Κ.Καρτάλη και Ιωλκού, ξέρετε, εκεί που δεν υπήρχαν, μπήκαν, βγήκαν και δεν ξαναμπήκαν οι κορύνες στον άξονα. Όλες τις υπόλοιπες τυχαίες μέρες και τυχαίες ώρες στο σημείο υπάρχουν σταθμευμένα οχήματα, κανονικά, με τις πινακίδες τους – δεν γίνεται έτσι προκοπή.

κυκλο-φ-οριακα 760 05.03.2014

Βόλος, Ξηριάς 2014

Παρελθόν τα κούλουμα και η αποκριά, διασκεδάσαμε και φέτος, αητό δεν πετάξαμε αφού καθαροδευτεριάτικα μουλιάσαμε, νηστεία τώρα, 47 είναι οι ημέρες της μεγάλης σαρακοστής (από την οποία, ως γνωστόν, δεν λείπει ο Μάρτης…). Κατά τα άλλα η ζωή συνεχίζεται απρόσκοπτα με χαριστικές τροπολογίες και αναθέσεις (ΟΠΑΠ, Αστέρας Βουλιαγμένης, Ελληνικό-Άγιος Κοσμάς) την ώρα που έχει πλήρως διαλυθεί η πρωτοβάθμια περίθαλψη, που ο μισός ελληνικός πληθυσμός είναι ανασφάλιστος, που οι άνεργοι είναι 1.208.000 περισσότεροι από τους εργαζόμενους, την ώρα που ο ΠΑΟΚ έχασε απ’ την Μπενφίκα κι ο Ολυμπιακός κέρδισε την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ αλλά έχασε από τον Παναθηναϊκό (το όπιον του λαού…). Η γνωστή μας ΜΚΟ «Κ.Α.ΚΑ.ΠΡΟ.ΛΥ.Π» (Καταγραφή και Αξιολόγηση Καταστάσεων, Προβλημάτων και Λύσεων Πόλεων) συνεχίζει, απτόητη, να κάνει βόλτες στην πόλη.

κυκλο-φ-οριακα 759 26.02.2014

Βόλος, από ψηλά (φώτο Κώστας Κ.)

Καλημέρα, κι ο Θεός να ‘ναι μαζί μας. Βόλτα στην πόλη σήμερα, με το σύνολο του δυναμικού της ατομικής μας, απολύτως μη κυβερνητικής οργάνωσης, που έχει ως αντικείμενο την «Καταγραφή και Αξιολόγηση Καταστάσεων, Προβλημάτων και Λύσεων Πόλεων», σε αρκτικόλεξο «Κ.Α.ΚΑ.ΠΡΟ.ΛΥ.Π», και χρηματοδοτείται από πολύ μυστικά κονδύλια, τόσο μυστικά που δεν τα γνωρίζουμε ούτε εμείς.

Υπόγειοι κάδοι απορριμμάτων, τόσο οργανικών, όσο και ανακυκλώσιμων υλικών. Θετικά κρίνεται η παρέμβαση. Το σύστημα φαίνεται ότι λειτουργεί ικανοποιητικά, δεν υπάρχουν οσμές ή υγρά, η αποκομιδή γίνεται τακτικά, οι κάδοι στις γωνίες έχουν λιγοστέψει, μακάρι να επεκταθεί και σε άλλα σημεία της πόλης.

Κορύνες στην οδό Ελ. Βενιζέλου (Ιωλκού). Ελάχιστες έχουν απομείνει, λόγω φυσικής φθοράς στην πλειοψηφία τους, απαιτείται αποκατάσταση το ταχύτερο δυνατόν. Στα υπόλοιπα σημεία η λειτουργία παραμένει ικανοποιητική. Οι της οδού Δημητριάδος παραμένουν ακόμη μπλεγμένες στα γρανάζια της ανοησίας των κυβερνητικών εγκυκλίων. Παρεμπιπτόντως, στην οδό Ιάσονος, το 2007 που τοποθετήθηκαν οι πρώτες, είχα την ρητή διαβεβαίωση των αρμοδίων αντιδημάρχων καθαριότητας και τεχνικών υπηρεσιών ότι «μέσα σε δεκαπέντε μέρες» θα έχουν γίνει εσοχές στα πεζοδρόμια, για να βγουν εκτός αριστερής λωρίδας κυκλοφορίας οι κάδοι απορριμμάτων. Φεβρουάριο 2014 οι κάδοι στέκονται ακόμη μέσα στην λωρίδα.

Μαρίνα τουριστικών σκαφών στον κυματοθραύστη (κορδόνι). Είναι απορίας άξιον πώς επανέρχεται ένα θέμα, που για την πόλη έχει λήξει από καιρό, ως «προεκλογική εξαγγελία». Και καλά, ο επικεφαλής δεν ζούσε εδώ, οι συμβουλάτορές του πού ζούσαν, άραγε; Όσο για τους ποδηλατοδρόμους, ας ενημερώσει κάποιος τον άνθρωπο (είναι και δικηγόρος…) αφενός ότι δικάστηκαν στο τριμελές πλημμελειοδικείο και αθωώθηκαν πανηγυρικά και αφετέρου ότι, στο πλαίσιο αυτής της δίκης, η Τροχαία βεβαίωσε εγγράφως ότι δεν έχει καταγραφεί κανένα ατύχημα με σωματικές βλάβες από το 2009 μέχρι αρχές Οκτωβρίου 2013 που έγινε η ακροαματική διαδικασία. Για να μην γεμίσουν πάλι με αίμα οι έρμοι οι δρόμοι του Βόλου…

κυκλο-φ-οριακα 758 19.02.2014

...στάση στον κάμπο

Μπήκε βιαίως η Άνοιξη, παρακάμπτοντας τον χειμώνα, ο οποίος έμεινε στον βορρά (βαρέθηκε να κατέβει παρακάτω). Γίναμε Φλώριδα. Καλό μεν για τα οικογενειακά μας έξοδα, κακό δε για το νεράκι μας και για το σώμα μας εν γένει.

Τις τελευταίες ημέρες δύο συγκλονιστικές (2) ειδήσεις διατάραξαν την μονότονη καθημερινότητά μας:

Η χρονολογικά πρώτη ήταν η διαγραφή των χρωστούμενων δανείων, ύψους 245 εκατ. ευρώ, του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών. Αυτό μου έδωσε ελπίδες ότι θα διαγράψει ο καλός κ. υπουργός πολιτισμού και τα δικά μου χρέη, δεδομένου ότι και εγώ, ομοίως προς το Μέγαρο, παράγω πολιτισμό, τραγουδώντας στη χορωδία μας. Πώς; Μα δεν είναι το ίδιο, λέτε; Μπορεί, αλλά και τα δικά μου χρέη δεν είναι 245 εκατ. Βέβαια, δεν έχω και τον Δημοσιογραφικό Οργανισμό Λαμπράκη (ΔΟΛ) πίσω μου, που στηρίζει «με νύχια και με δόντια» όλες ανεξαιρέτως τις κυβερνητικές παρανομίες – λογικό, αφού κι αυτή η διαγραφή το ίδιο παράνομη πράξη είναι… Και μην ξεχνάτε, ο ίδιος Οργανισμός συμμετέχει τόσο στη σκανδαλώδη digea όσο και στις εταιρείες των αυτοκινητοδρόμων. «Βλέπω την αλληλουχία των κρυφών νοημάτων», που λέει κι εξόριστος ποιητής στο «Προφητικόν» του Οδυσσέα Ελύτη.

Η χρονολογικά δεύτερη ήταν αυτή η ιστορία με την Μη Κυβερνητική Οργάνωση (ΜΚΟ) που είχε αναλάβει να αφαιρεί νάρκες (ναι, αυτές που κάνουν μπουμ! άμα τις πατήσει κανείς) από τα ναρκοπέδια του Ιράκ, του Λιβάνου και της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης με αμοιβή 9 εκατ. € από το ελληνικό υπουργείο εξωτερικών! Ομολογώ ότι πρόκειται για καταπληκτική ιδέα και μπράβο σ’ αυτόν που τη σκέφτηκε αυτή την κομπίνα. Φοβερό, τι μπορεί να κάνει μια ελληνική ΜΚΟ στο παγκόσμιο πολεμικό περιβάλλον όταν έχει τις «άκρες». Κι από την άλλη, παρακολουθώ τα «κοινωνικά μηνύματα» στην τηλεόραση και διαπιστώνω ότι κάθε τόσο εμφανίζεται μια νέα ΜΚΟ που προστατεύει τα παιδιά, τις μητέρες, την οικογένεια και τα συναφή – πρέπει να υπάρχουν ήδη δεκάδες με το αυτό αντικείμενο αλλά διαφορετικούς, προφανώς, προϋπολογισμούς.

Θαύμα. Μια κρίση κομμένη και ραμμένη στα μέτρα τους, είναι αυτό που έλεγαν εξ αρχής οι εγκέφαλοι των μνημονίων «η κρίση δημιουργεί ευκαιρίες», ιδού! λοιπόν τι εννοούσαν…

κυκλο-φ-οριακα 757 12.02.2014

Καλημέρα συμπολίτες, συγκάτοικοι της μικρής μεγάλης μας πόλης. Που ανέκαθεν, νυν και αεί και στους αιώνες μεγαλουργεί, κέντρο μιας χώρας που ομοίως, στο ίδιο «ανέκαθεν», μεγαλουργεί.

Μετά τα ωραία «πλακάκια» της κυβέρνησης με τους γενικώς μεγαλοεργολάβους για τη δωρεάν παραχώρηση των τηλεοπτικών συχνοτήτων και την αποκλειστικότητα της ψηφιακής τηλεόρασης στην περιβόητη digea, που επίσης τους ανήκει, τώρα προχώρησαν και στην προαναγγελθείσα αύξηση των αντιτίμων των διοδίων στους εθνικούς δρόμους, που ανήκουν στους ίδιους μεγαλοεργολάβους. Είναι σαφές, ή να το ξαναπούμε; Όλα στον ίδιο κορβανά πηγαίνουν, συμπολίτες, κι αυτός με βεβαιότητα δεν είναι ο κρατικός.

Το οποίον, που λέτε, ξανααυξήθηκαν τα διόδια στις Ιδιωτικές (Εθνικές) Οδούς της χώρας μας. Οι συμβάσεις, φταίνε, λέει, οι συμβάσεις που υπογράφηκαν και επικυρώθηκαν από την Βουλή των Ελλήνων επί Υπουργίας Σουφλιά (γνωστού και ως «Σαρακατσάνου»). Οι συμβάσεις! Μια κυβέρνηση, ακόλουθος άλλων παρόμοιων κυβερνήσεων από το 2010 και μετά, που κυβερνά με πλήθος αντισυνταγματικών νομοθετημάτων (έτσι αποφαίνονται τα ανώτατα δικαστήρια…) και πράξεις νομοθετικού περιεχομένου που δεν φτάνουν καν στην Βουλή (βλέπε κατάργηση της ΕΡΤ…), μια τέτοια κυβέρνηση, εσείς τι λέτε; αν ήθελε δεν θα μπορούσε να αναθεωρήσει ή να καταργήσει συμβάσεις παραχώρησης που έγιναν το 2007; Εγώ λέω πως μπορεί. Απλώς, αγαπητοί μου, είναι προφανές ότι δεν θέλει.

Με την ευκαιρία, οι πέντε, αυτή τη στιγμή, εν ενεργεία, και με τα δικά της προβλήματά η κάθε μία, συμβάσεις παραχώρησης, αφορούν στους παρακάτω αυτοκινητοδρόμους:

·          ΠΑΘΕ Μαλιακός - Κλειδί, από τον Ανισόπεδο Κόμβο Ραχών έως τον Ανισόπεδο Κόμβο Κλειδιού, με ανάδοχο την εταιρεία «Αυτοκινητόδρομος Αιγαίου Α.Ε.»

·          Αυτοκινητόδρομος «Ιονία Οδός» από Αντίρριο μέχρι Ιωάννινα, ΠΑΘΕ Αθήνα (Α/Κ Μεταμόρφωσης) − Μαλιακός (Σκάρφεια) και Συνδετήριος Κλάδος του ΠΑΘΕ Σχηματάρι-Χαλκίδα, με ανάδοχο την εταιρεία «Νέα Οδός Α.Ε.»

·          Αυτοκινητόδρομος Κεντρικής Ελλάδος (Ε65), με ανάδοχο την εταιρεία «Κεντρική Οδός Α.Ε.»

·          Αυτοκινητόδρομος «Κόρινθος – Τρίπολη – Καλαμάτα και Κλάδος Λεύκτρο - Σπάρτη», με ανάδοχο την εταιρεία «Μορέας Α.Ε.»

·          Αυτοκινητόδρομος Ελευσίνα – Κόρινθος – Πάτρα – Πύργος - Τσακώνα», με ανάδοχο την εταιρεία «Ολυμπία Οδός Α.Ε.»