κυκλο-φ-οριακα 1002, 26 Φεβρουαρίου 2020

Καλημέρα, για χιλιοστή δεύτερη (1002η) φορά. Μας πήρε πχια ο κατήφορος. Αυτό το «πχια», που ένας κατά τα άλλα έξυπνος διαφημιστής κοτσάρισε «για πλάκα» σε μια διαφήμιση για μαγιονέζες κλπ., να μου θυμηθείτε ότι θα ‘ρθει καιρός που θα προβληματίζει τους νέο-έλληνες, ίσως και τους λεξικογράφους – είμαστε, πια, ένας λαός που πιστεύει απολύτως ό,τι του λέει ή, πολύ περισσότερο, του γράφει η τηλεόραση, είτε στις διαφημίσεις, είτε στις ταινίες που «τρέχουν» κάτω από τα πρόσωπα, είτε στους υπότιτλους των αμερικάνικων κινηματογραφικών σκουπιδιών, που κατά κανόνα προβάλλονται «σε Α’ τηλεοπτική μετάδοση», πιθανώς και παγκοσμίως, λέμε εμείς…

Μιλώντας για κινηματογράφο είδα πρόσφατα δύο έργα στην μεγάλη οθόνη: την ελληνική «Ευτυχία» του Άγγελου Φραντζή, που αναφέρεται στη ζωή της στιχουργού Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου (1893-1972), και τα νοτιοκορεάτικα «Παράσιτα» του Μπονγκ-Τζουν-χο, που κατέκτησαν φέτος τα τέσσερα πιο σημαντικά βραβεία όσκαρ. Ως απλός θεατής (και όχι ως κριτικός, αλλά ούτε και ως Τραmp…) λέω ανεπιφύλακτα ναι! στην Ευτυχία και όχι! στα Παράσιτα. Αυτά.

Τοποθετήθηκαν πρόσφατα κάποιοι νέοι υπόγειοι κάδοι απορριμμάτων, οργανικών και ανακυκλώσιμων υλικών, και πολύ καλά έκαναν. Βόλος και Νέα Ιωνία έχουν ήδη πολλούς, και οι τελευταίοι απλώς προστέθηκαν στους υπάρχοντες. Τα κυκλο-φ-οριακα, τα οποία, ως γνωστόν, καταγράφουν την καθημερινή Ιστορία της περιοχής μας, στις 26 Φεβρουαρίου 2014 (σαν σήμερα! κοίτα σύμπτωση…) γράφουν επί λέξει: «Υπόγειοι κάδοι απορριμμάτων, τόσο οργανικών, όσο και ανακυκλώσιμων υλικών. Θετικά κρίνεται η παρέμβαση. Το σύστημα φαίνεται ότι λειτουργεί ικανοποιητικά, δεν υπάρχουν οσμές ή υγρά, η αποκομιδή γίνεται τακτικά, οι κάδοι στις γωνίες έχουν λιγοστέψει, μακάρι να επεκταθεί και σε άλλα σημεία της πόλης.» Αυτό είναι «προ Μονακό». Η ας πούμε «παληκαριά» της πρώτης τοποθέτησης (επειδή τίποτε δεν είναι απλό στην υπέροχη χώρα μας…) ανήκει στην προηγούμενη Δημοτική Αρχή, στην Αρχή Σκοτινιώτη, η οποία, λογικά, πρέπει να χρεώνεται και την επιτυχία. Τώρα λοιπόν που γίνεται επέκταση, κάποιοι, μαζί με τα παπαγαλάκια τους, προσπάθησαν να μας πείσουν ότι πρόκειται για κάτι το νέο, το μοναδικό και ανεπανάληπτο.

Και με την ευκαιρία: τοποθετήθηκαν υπόγειοι κάδοι στην περιοχή του Αγίου Κωνσταντίνου, για την ακρίβεια ακριβώς απέναντι από το αντλιοστάσιο της ΔΕΥΑΜΒ. Τρεις γωνίες πιο πέρα, Τσοποτού με Κανάρη υπάρχουν 5-6 πράσινοι και μπλε κάδοι, σχεδόν μόνιμα γεμάτοι από τα απορρίμματα των καταστημάτων εστίασης της περιοχής. Προς μεγάλη χαρά των γάτων αλλά και, δυστυχώς, κάποιων ανθρώπων, μια κατάσταση αθλιότητας, που χρόνια τώρα ενοχλεί έντονα τους κατοίκους της γειτονιάς. Έφτασε, λοιπόν, η ώρα. Να αφαιρεθούν αύριο το πρωί οι επιφανειακοί κάδοι και όλα τα απορρίμματα, όμορφα κι ωραία, να απορρίπτονται στους υπόγειους κάδους. Για να δούμε τι θα δούμε!

Χάος απέραντο και α(δια)μόρφωτο επικρατεί, πλέον, στο λεγόμενο προσφυγικό-μεταναστευτικό, όπου κάθε πικραμένος σε κάθε τηλεπαράθυρο η ιστοσελίδα λέει ό,τι του κατέβει στο κεφάλι, κατά κανόνα αρχίζοντας με ένα «πρέπει». Φυλάγομαι γενικά, προσπαθώ να είμαι σε κάλυψη όταν πέφτουν «στο τραπέζι» διάφορα τούβλα, ένα όμως δεν το γλύτωσα, με βρήκε μεσοκούτελα: καλή κυρία της τρέχουσας αριστο-κρατίας, ανυπερθέτως επαΐουσα, σε ραδιοφωνική συνέντευξη είπε ότι για να λύσουμε το πρόβλημα «πρέπει να σκεφτούμε άουτ οφ δε μποξ». Εσείς που ξέρετε αγγλοαμερικάνικα, είστε-δεν είστε εκ των αρίστων, βοηθείστε με να καταλάβω κι εγώ τι εννοεί αυτή η καλή κυρία ότι «πρέπει» να κάνουμε. Χάος, και στο βάθος, πάντοτε, ο Σουλτάνος πάσης Ανατολής απέναντι σε ανθρωπάκια τύπου Τουσκ, Όρμπαν, Κόντε, Κουρτς, Μακρόν, ακόμη και Μέρκελ, που τρόμαξε από την αντίδραση των συμπατριωτών της όταν τόλμησε να κάνει λίγο το αντίθετο, και «τα μάζεψε».

Προφανώς δεν έχω πρόταση. Όπως δεν έχω και για τον κορωνοϊό covid-19 (COronaVIrus Desease 2019) – άλλο σόι επαΐοντες από ‘κει – εύχομαι να πάνε όλα καλά στη χώρα μας. Σ’ αυτό το θέμα απλώς μου κάνει εντύπωση ότι ενώ μαθαίνουμε καταιγιστικά αριθμό θυμάτων και αριθμό κρουσμάτων δεν μαθαίνουμε αριθμό ιάσεων, δεν ξέρω γιατί.

Μαθαίνουμε, βέβαια, τις χυδαίες εκφράσεις που χρησιμοποιούν ο μεγαλοδικηγόρος και ο μεγαλοδήμαρχος καθώς συνεχίζουν να ξεκατινιάζονται για το καημένο το ποδόσφαιρο – τι ζούμε σ’ αυτή την πόλη!

Να παραμείνουμε υγιείς. Και να περάσουμε Καλά Κούλουμα. Γεια σας.

Στην φωτογραφία ο αϊτός του Μίμη, από το Αναγνωστικό των παιδικών μας χρόνων.

(δημοσιεύτηκε στην 123χρονη (1898-2020) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 26.02.2020, αρ.φύλλου 37.054)

κυκλο-φ-οριακα 1001, 20 Φεβρουαρίου 2020

Καλημέρα, για χιλιοστή πρώτη (1001η) φορά. Χίλιες και μία καλημέρες, σαν παραμύθι.

Τσικνοπέμπτη, 20.02.2020, τέσσερα δυάρια και τέσσερα μηδενικά, ένας σπάνιος συνδυασμός αριθμών, που φέτος συμπίπτει με την παραδοσιακή ελληνική κρεοφαγία πριν την έναρξη της Σαρακοστής. Μια (ακόμη) ευκαιρία για γλέντι, αμέσως μετά τις συνεστιάσεις λόγω Βασιλόπιτας, και με την δικαιολογία των Απόκρεω. Φέτος η δικιά μας Τσικνοπέμπτη δεν προβλέπει γλέντι, καθώς οι ημέρες που περνάμε επιβεβαιώνουν πανηγυρικά, για μία ακόμη φορά, ότι η βλακεία και η αχαριστία δεν παλεύονται. Αισιοδοξία χρειάζεται, η ζωή συνεχίζεται…

Όπως και τα κυκλο-φ-οριακα που συνεχίζουν τον δρόμο τους, με αμέσως επόμενο στόχο, ύστερα από πρόταση του συν-προσκόπου Κώστα, τους τέσσερεις άσσους, ήτοι τα 1111!!

Στον Βόλο βρέθηκε το περασμένο Σάββατο για την κοπή μιας πίτας ο Υφυπουργός Υποδομών Γ. Κεφαλογιάννης. Βγήκανε ωραίες φωτογραφίες, έγιναν και συσκέψεις και όλα ο καλός υφυπουργός τα είδε «θετικά». Για όλα τα έργα που εκκρεμούν στον Νομό είπε μια καλή κουβέντα «θετική», για να μην στενοχωρηθεί και κανένας από τους παρακαθήμενους βουλευτές και λοιπούς συγγενείς, για τίποτε απολύτως οριστικά δεν δεσμεύτηκε. Περιφερειακός Δρόμος, παράκαμψη χιονοδρομικού, υδατοδρόμια, αεροδρόμιο Νέας Αγχιάλου, ακόμη και εμπορευματικό κέντρο (!!), όλα «θετικά», αλλά «…θα γίνει μια προτεραιοποίηση (σσ. ακόμη ένας εξαιρετικός νεολογισμός, προερχόμενος από την προτεραιότητα και την ποίηση…) και θα υπάρχουν συγκεκριμένα αποτελέσματα τους επόμενους μήνες» είπε, τουτέστιν πιασ’ τ’ αυγό και κούρεφτο.Για την ηλεκτροκίνηση του τραίνου Βόλου-Λάρισας «εξήγγειλε» πως η δημοπράτηση ΘΑ γίνει σε έξι (6) μήνες! Αλλά ο τοπικός μας κυβερνητικός βουλευτής έχει δεσμευτεί, τον άκουσα αυτοπροσώπως να καταγγέλλει την προηγούμενη κυβέρνηση για αδράνεια και να δεσμεύεται ότι αυτή η δημοπράτηση θα γίνει τον Μάρτιο! Τι ακριβώς γίνεται αδέρφια;

Κι άλλη μια φωτογραφία είδα, γύρω-γύρω όλοι άπαντες στον Υπουργό Εμπορικής Ναυτιλίας με θέμα το Λιμάνι του Βόλου. Δηλώνω ευθαρσώς ότι καθόλου δεν μου αρέσει αυτή η πρεμούρα των αμερικανών για τα ελληνικά λιμάνια. Και επαναλαμβάνω για χιλιοστή φορά: συνάδελφοι Βίκη και Σωκράτη σας εξορκίζω, σκεφτείτε βολιώτικα, μέσα σ’ αυτή τη διαδικασία στην οποία φαίνεται ότι θα σας βάλουν υποχρεωτικά οι αναπτυξιολάγνοι Αδώνηδες, Χατζηδάκηδες και λοιποί της παρέας, εξασφαλίστε την χερσαία ζώνη του λιμένα για την πόλη, για τον Βόλο μας. Διαφορετικά να είστε βέβαιοι ότι θα σας γράψει η Ιστορία, μαζί με όλους όσους θεωρούν ότι ο Βόλος ξεκίνησε να υπάρχει το 2014.

Μ’ αυτούς τους τελευταίους παρέα και κάποιοι πανεπιστημιακοί που αρέσκονται στο να ευλογούνε τα γένια τους, να λένε το 2020 «σπουδαία» πράγματα, που εμείς τα λέμε από το 1990 (για όποιον αμφιβάλλει, αψευδής μάρτυς τα 1000 κυκλο-φ-οριακα) και επί του πρακτέου να επιδιώκουν καταστροφές. Όλα υπάρχουν εδώ.

Μαζί, επίσης, και με τους 250, αν δεν κάνω λάθος, μετόχους του Νέου Ποδοσφαιρικού Συλλόγου Πύδνας-Βόλου, που αποφάσισαν να πουλήσουν αυτό το φοβερό και τρομερό brand name(εμπορικό όνομα) και να πάρουν το δημιούργημά τους εκτός Βόλου, να ησυχάσουμε…

Η μόνη εξαιρετική φωτογραφία που είδα τον τελευταίο καιρό ήταν αυτή με τις Πρυτανικές Αρχές του Πανεπιστημίου μας, τις νυν και τις πρώην, στην ανακοίνωση της έγκρισης από την Διϋπουργική Επιτροπή Συμπράξεων Δημοσίου και Ιδιωτικού Τομέα (ΣΔΙΤ) της αξιοποίησης του ακινήτου της «Βαμβακουργίας Α.Ε.», μέσω του έργου «Υλοποίηση φοιτητικών εστιών και λοιπών εκπαιδευτικών και ερευνητικών εγκαταστάσεων σε Βόλο και Λαμία». Μαζί με την ανακαίνιση της Κίτρινης Αποθήκης και τα Πανεπιστημιακά κτήρια στα οικόπεδα της Μηχανικής Καλλιέργειας και των Ψυγείων «Πήλιον» μέσα στα επόμενα 2-3 χρόνια θα επενδυθούν στον Βόλο περίπου 100 εκατομμύρια ευρώ και η πόλη πραγματικά θα αλλάξει όψη.

Πραγματικά θα αλλάξει όψη. Όπως άλλαξε όταν ανακαινίστηκαν το κτήριο Παπαστράτου, η Ηλεκτρική Εταιρεία, το Δημοτικό Ωδείο, η Πανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη, το κτήριο Αδαμόπουλου, το Συγκρότημα Τσαλαπάτα, το Μεταξουργείο, το Αχιλλειον, το Απεντομωτήριο και ο Στρυχνόκαρπος, το κτήριο Σπήρερ, η βιομηχανία Παπαρήγα, η καπναποθήκη Παπάντου, η βιομηχανία και οι καπναποθήκες Ματσάγγου και άλλα πολλά. Γιατί έτσι, και όχι με λουλουδάκια, αλλάζουν οι όψεις των πόλεων…

Τέλος. Καλό τσίκνισμα (με μέτρο, καραδοκεί χοληστερίνη…). Γεια σας.

Στην φωτογραφία το στρουμφάκι Γκρινιάρης τι άλλο;…γκρινιάζει!

(δημοσιεύτηκε στην 123χρονη (1898-2020) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Πέμπτη 12.02.2020, αρ.φύλλου 37.049)

κυκλο-φ-οριακα 1000, 12 Φεβρουαρίου 2020

Καλημέρα, για χιλιοστή (1000η) φορά, ο Θεός μας αξίωσε να την φτάσουμε την χιλιάδα.

Ποιος μπορούσε να το φανταστεί, όταν την Κυριακή 20 Ιανουαρίου 1991 εμφανίζονταν για πρώτη φορά στον βολιώτικο Τύπο αυτό το περίεργο λογότυπο με τις παύλες, που «όλο κάτι να θυμίζει, μα να μην ξέρουμε τι», όπως λέει κι ο Λουκιανός, ότι θα περνούσαν είκοσι εννιά (29) χρόνια κι ακόμη θα δημοσιευόταν. Μια ζωή!

Τον Ιανουάριο του ’91 η μεγάλη μου κόρη ήταν μόλις 4 μηνών, ακολούθησε άλλη μία κόρη κι ένας γιος, υπήρχε από το 1985 το Διεθνές Ερευνητικό Κέντρο Ανατολικής Μεσογείου για τις Μεταφορές (ΔΕΚΑΜΜ) σε συνεργασία με τον ΟΗΕ στην Γενεύη, το οποίο καταργήθηκε το 2008 βιαίως από έναν Πρόεδρο Επιμελητηρίου που ήθελε, λέει, να γίνει Δήμαρχος (μια μεγάλη ιστορία αυτή του ΔΕΚΑΜΜ, που ελάχιστοι στον Βόλο την ξέρουν, και οπωσδήποτε κανείς από αυτούς που φαντασιώνονται ότι ο Βόλος ξεκίνησε να υπάρχει το 2014…), μετακόμισα στην Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Μαγνησίας κι από εκεί, μέσω Καλλικράτη, στον Δήμο Βόλου, στο μεταξύ υπήρξαν το 2004 Ολυμπιακοί Αγώνες, όπου ευχαριστήθηκα τον τίτλο του Διευθυντή Μεταφορών με αρμοδιότητα την κυκλοφορία σε ολόκληρη την πόλη και στο Πανθεσσαλικό Στάδιο, από το 2000 ως το 2010 δίδαξα Σχεδιασμό Μεταφορών και Κυκλοφοριακή Τεχνική στο Τμήμα Μηχανικών Χωροταξίας, Πολεοδομίας & Περιφερειακής Ανάπτυξης του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, στο ίδιο διάστημα ήμουν εξεταστής υποψηφίων οδηγών και από το 2007 ως το 2010 έκανα ό,τι μπορούσα ως Δημοτικός Σύμβουλος Βόλου. Από το 1997 τραγουδώ στην Βολιώτικη Χορωδία, Πρόσκοπος είμαι από το 1963.

Όλα αυτά τα βιώματα έχουν βρει ένα βήμα έκφρασης μέσα σ’ αυτά τα 1000 κυκλο-φ-οριακα. Το συνολικό ηλεκτρονικό αρχείο με το κωδικό όνομα kykall.docx, που τα περιέχει όλα, μετράει περίπου 660.000 λέξεις. Λέξεις ελληνικές, λέξεις μιας γλώσσας που υπερ-αγαπάω και προσπαθώ αδιάκοπα να την τιμώ και να την προστατεύω από τις καθημερινές επιθέσεις των ποικιλώνυμων ανοήτων. Λέξεις που περιγράφουν προβλήματα και προτείνουν λύσεις, καταγράφουν κανόνες και παραβάσεις κανόνων, στηλιτεύουν συμπεριφορές οικείων και ξένων, προωθούν δράσεις και προκαλούν αντιδράσεις, ζωγραφίζουν εικόνες, τραγουδάνε, σκαρφαλώνουν βουνά και κολυμπάνε θάλασσες, περιδιαβαίνουν πολιτείες, βολτάρουν «άσκοπα» με ποδήλατο, ταξιδεύουν «μ’ αεροπλάνα και βαπόρια και με τους φίλους τους παλιούς…», παίζουν μπάλα και αθλούνται μετρίως. Λέξεις που παίρνουν τους δρόμους μια βραδιά και τους γνωστούς ρωτάνε, λέξεις που αναμοχλεύουν τους καημούς των λιμανιών, λέξεις που θέλουν να βάλουν φωτιά στα τραίνα όλου του κόσμου, λέξεις του αέρα, της ρύπανσης, του νερού, των φυτών, των κτηρίων, του ουρανού και της γης, των αριθμών, των πλανητών, των όντων και των μη-όντων, των πόντων και των απόντων.

Λέξεις που αποτυπώνουν στο χαρτί συναισθήματα. Στο χαρτί, πάντα. Κανόνας απαράβατος όλα αυτά τα χρόνια: η πρώτη δημοσίευση από τα κυκλο-φ-οριακα να γίνεται στην εφημερίδα, στην έντυπη «Θεσσαλία». Τα ηλεκτρονικά μέσα ήρθαν πολύ αργότερα, το 2011 το ομώνυμο ιστολόγιο (όπου έχουν αναδρομικά αναρτηθεί και όλα τα προηγούμενα κείμενα, μηδενός εξαιρουμένου) το 2016 το φατσοβιβλίο, το 2018 η ηλεκτρονική e-thessalia. Στο χαρτί, με την όραση, την αφή και την όσφρηση σε εγρήγορση – ζούμε στην εποχή των εικόνων, μια εποχή που ακυρώνει όλες τις αισθήσεις πλην της όρασης, όμως ο Πολιτισμός του ανθρώπινου γένους είναι αποθηκευμένος σε χαρτί και σε πάπυρο και σε χαρτί θα διαιωνιστεί όταν μια διαστημική μαγνητική καταιγίδα σβήσει τις μνήμες των απανταχού ηλεκτρονικών υπολογιστών. Το 2001 τα πρώτα 176 κείμενα τυπώθηκαν σε ένα βιβλίο, που ήθελε να θεωρεί τον εαυτό του «1^ο τόμο». Δεν τυπώθηκε ποτέ ο 2^ος. Όπως λέει κάπου κι ο Σαββόπουλος «αντίξοες συνθήκες, κακοί υπολογισμοί, γεγονότα και καταστάσεις τον χτύπησαν απανωτά» τον έρμο τον τόμο και όλους τους εν δυνάμει επόμενους. Ίσως ασχοληθεί κάποιος ιστορικός του μέλλοντος…

Ένα τεράστιο ευχαριστώ οφείλω σε όλους και όλες εσάς, τους πιστούς αναγνώστες της ιστορικής 123χρονης (1898-2020) έντυπης «Θεσσαλίας» και των κυκλο-φ-οριακών. Χωρίς την δική σας αγάπη η δική μου τρέλα ίσως δεν θα είχε αντέξει τόσο πολύ. Και στην εφημερίδα ομοίως. Από το 1991 μέχρι σήμερα πολλοί άνθρωποι συνέτειναν στην μακροημέρευση της στήλης, πολλοί δημοσιογράφοι, διορθωτές, στοιχειοθέτες, τεχνικοί ασχολήθηκαν μαζί της, ώστε να φτάνει περιποιημένη και ακριβής στους αναγνώστες της. Η ίδια η εφημερίδα άλλαξε, μαζί της άλλαξε και η στήλη.

Εδώ τελειώνουν αυτά τα επετειακά κυκλο-φ-οριακα. Να είμαστε καλά, και η εφημερίδα κι εσείς κι εγώ, θα συνεχίσουμε απτόητοι. Γεια σας.

Στο σκίτσο η τούρτα του 1^ου χρόνου (1992), από τον συνάδελφο Γιάννη Πολυμενίδη. Ούτε αυτός φανταζόταν τη συνέχεια…

(δημοσιεύτηκε στην 123χρονη (1898-2020) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 12.02.2020, αρ.φύλλου 37.042)

κυκλο-φ-οριακα 999, 6 Φεβρουαρίου 2020

Καλημέρα, για εννιακοσιοστή ενενηκοστή ένατη (999η) φορά, φτάσαμε αισίως στο παρά-ένα της χιλιάδας. Βροχερός ο καιρός, φλεβαριάτικος, η Αλκυών ή Αλκυόνη βοηθήθηκε από τους θεούς στην επώαση των αυγών της – ένα πολύ ωραίο σχετικό άρθρο μπορείτε να βρείτε εδώ: https://dasarxeio.com/2016/01/15/26723/ - απολαύσαμε τις λιακάδες, τώρα ας πέσει και κανένα χιόνι, καιρός είναι.

Παγκόσμιος τρόμος πάλι. Όπως τότε με τις τρελές αγελάδες, με την γρίπη των πτηνών, με το στέλεχος Η1Ν1 το 2009, που σήμερα θεωρείται «απλή γρίπη» αλλά τότε προκάλεσε ένα από τα μεγαλύτερα ατιμώρητα σκάνδαλα στην Ελλάδα: το σκάνδαλο της προμήθειας από τον τότε υπουργό υγείας Δημήτρη Αβραμόπουλο 16 εκατομμυρίων εμβολίων από την φαρμακευτική εταιρεία Novartis. Έγκλημα χωρίς τιμωρία και ο εν λόγω κύριος στη συνέχεια και για πολλά χρόνια Επίτροπος στην Ευρωπαϊκή Ένωση – σίγουρα λεφτά και εισόδημα μεγάλο. Και όχι μόνο με τα εμβόλια, από τα οποία, σημειώστε, μόνο 3 εκατομμύρια χρησιμοποιήθηκαν, τα υπόλοιπα έληξαν κάποτε κι πετάχτηκαν! Τότε, το 2009, ήμουν Πρόεδρος της Σχολικής Επιτροπής στο 2^ο Λύκειο Βόλου. Μου τηλεφωνεί ο Λυκειάρχης «Μπάμπη έλα σε παρακαλώ», πηγαίνω και μου δείχνει μια εγκύκλιο από το Υπουργείο Παιδείας, όπου περιγράφονταν επακριβώς τα υγειονομικά υλικά που έπρεπε να προμηθευτούμε «για την προστασία των μαθητών από τον φονικό ιό». Υλικά που θα μπορούσαν να καλύψουν προληπτικά τρία συντάγματα πεζικού για έναν χρόνο έπρεπε, έλεγε το σεβαστό Υπουργείο, να τα προμηθευτούμε εμείς για λιγότερα από 200 παιδιά, διαθέτοντας περίπου ολόκληρον τον ετήσιο προϋπολογισμό του Σχολείου. Ευτυχώς με σωφροσύνη και απόλυτη ομοφωνία Λυκειάρχου και Προέδρου προμηθευτήκαμε τα ελάχιστα απαραίτητα, κυρίως απολυμαντικά για τα χέρια, και όλα κύλησαν ωραία και ήρεμα, χωρίς πανικό.

Δεν έμαθα ποτέ τι έκαναν τα Σχολεία ανά την Ελλάδα, στον Βόλο, ευτυχώς επικράτησε σύνεση και λογική. Αλλά σκεφτείτε πόσα λεφτά άλλαξαν τσέπες εκείνη την περίοδο «υπό την επίβλεψη» του Κράτους, του ΚΕΕΛΠΝΟ, των φαρμακευτικών και παραφαρμακευτικώ εταιρειών, και, βεβαίως, των μέσων μαζικής παραπληροφόρησης.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και τώρα με τον καινούργιο κορωνοϊό, που λέγεται έτσι μόνο και μόνο επειδή στο μικροσκόπιο μοιάζει με στρογγυλή-οβάλ κορώνα – novel coronavirus 2019-nCoV τον λένε οι επιστήμονες. Κατά την δική μας απολύτως και ανυπερθέτως μη επιστημονική άποψη δεν πρόκειται για τίποτε το ιδιαίτερο, πρόκειται για έναν ακόμη μεταλλαγμένο ιό της γρίπης, που θα αντιμετωπιστεί όπως αντιμετωπίστηκαν όλοι οι προηγούμενοι. Και του χρόνου που θα κάνουμε το σχετικό εμβόλιο θα είναι ήδη ενσωματωμένος. Απλώς τώρα ας παρακολουθήσουμε, όσο μπορούμε, τις ροές των «προληπτικών» χρημάτων και τις υπερβολές των ΜΜΕ.

Πέρα από κάθε φαντασία, πάντως, είναι αυτό που συνέβη στην Κίνα, όπου μέσα σε 10 ημέρες χτίστηκε, εξοπλίστηκε, στελεχώθηκε και άρχισε να δουλεύει ένα Νοσοκομείο 1000 κλινών. Μέσα σε 10 ημέρες. Εμείς εδώ έχουμε 11 χρόνια που χτίζουμε και εξοπλίζουμε (με τι άραγε;) μια ιχθυόσκαλα, δεν είναι τρομερό; Ιχθυόσκαλα σημαίνει δυο τρία μουράγια με τσιμεντένια προκατασκευασμένα μπλόκια και καναδυό ψευτο-κτήρια να στεγάζουν τους πάγκους (εξοπλισμός;) με τα ψαράκια. Το καταλαβαίνει κανείς αυτό; Το «έχει» κανείς το θέμα, όπως λένε και οι αμερικάνοι κάθε βράδυ στην ΤV μου; Βεβαίως άλλο Κίνα, άλλο Ψωροκώσταινα (κατ’ αναλογίαν τώρα Ψωροκούλαινα…), εδώ για να προμηθευτεί ένα Νοσοκομείο έναν καρδιογράφο πρέπει να περάσουν καναδυό χρονάκια από την προκήρυξη του διαγωνισμού, αλλά και η διαφορά 10 μέρες με 11 χρόνια, ήτοι 4015 μέρες, χώρια τα δίσεκτα, υπερβαίνει την λογική.

Αλλά, θα μου πείτε, μήπως είναι το μόνο που ξεπερνάει τα όρια της λογικής σε τούτη τη χώρα. Είναι λογικά τα όσα συμβαίνουν στον χώρο του ποδοσφαίρου, όπου πάλι για στημένα παιχνίδια δίκη γίνεται και κανείς δεν ξέρει τίποτε (μνήμες «κοριόπολις» όπου άπαντες όλοι, πληβείοι και δήμαρχοι, αθώοι…); Είναι λογικά τα όσα συμβαίνουν στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου με τους πρόσφυγες και τους μετανάστες έρμαια στις βλακείες των κυβερνώντων, που μόνοι τους αποφάσισαν πως θα εξυπηρετηθούν για άσυλο πρώτοι όσοι έφτασαν τελευταίοι και τελευταίοι όσοι έχουν ακόμη και χρόνια σ’ αυτό το κολαστήριο της Μόριας;

Έχουμε κι άλλα κατά νου, πλην όμως χώρος και χρόνος τελείωσαν. Γεια χαρά.

Στην φωτογραφία μία υπέροχη γαλάζια αλκυόνη.

(δημοσιεύτηκε στην 123χρονη (1898-2020) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Πέμπτη 06.02.2020, αρ.φύλλου 37.037)

κυκλο-φ-οριακα 998, 29 Ιανουαρίου 2020

ποδηλατόδρομος, τελλική διαμόρφωση

Καλημέρα, για εννιακοσιοστή ενενηκοστή όγδοη (998η) φορά, πάει κι ο πρώτος μήνας του καινούργιου χρόνου, ούτε θα καταλάβουμε πότε θα ‘ρθει το Πάσχα…

Δευτέρα 27 Ιανουαρίου 2020, 75 χρόνια από την είσοδο του Κόκκινου Στρατού της Σοβιετικής Ένωσης απελευθερωτή στο ναζιστικό στρατόπεδο του Άουσβιτς, όπου εξοντώθηκαν 1,1 εκατομμύριο άνθρωποι. Μεγάλη εκδήλωση μνήμης έξω από την είσοδο του κεντρικού κτηρίου, μπροστά στην λεγόμενη «Είσοδο του θανάτου», αγγλιστί death gate, πολλές εκατοντάδες άνθρωποι καθιστοί κάτω από μια τεράστια σκηνή, υποβλητικά φωτισμένη. Και στο βήμα συγκλονιστικοί επιζώντες του ολοκαυτώματος, άντρες και γυναίκες, όχι μόνο Εβραίοι, με δύο κύρια μηνύματα: ποτέ ξανά! και μην αδιαφορείς! Παρακολούθησα την εκδήλωση, που την μετέδωσε ολόκληρη το BBC και η Deutsche Welle, το ένα αγγλικό, το άλλο γερμανικό κανάλι, τα οποία βλέπουμε εμείς οι ιθαγενείς χάρη στην ΕΡΤ. Βεβαίως κανένα ελληνικό κανάλι, ούτε η ίδια η ΕΡΤ, δεν έκανε τον κόπο να μεταδώσει αυτό το ιδιαίτερα σημαντικό γεγονός. Σημαντικό κυρίως για το μήνυμα που εκπέμπει, αυτό το ποτέ ξανά! Ποτέ ξανά φασισμός, ποτέ ξανά ρατσισμός, ποτέ ξανά ξενοφοβία, ΜΗΝ ΑΔΙΙΑΦΟΡΕΙΣ!

Απεναντίας, ώρες ολόκληρες αφιέρωσαν οι ελληνικοί τηλεοπτικοί σταθμοί στη μνήμη του αμερικανού μπασκετμπωλίστα Cobe Bryant, που σκοτώθηκε στις 26.01.2020 σε αεροπορικό δυστύχημα. Όντως κρίμα το παλληκάρι, κρίμα. Αλλά το μέτρο έχει χαθεί, δεν υπάρχει αμφιβολία…

Το μέτρο, το μέτρο, αυτό το διαχρονικό «μέτρον άριστον» του Κλεόβουλου του Λίνδιου, κατ’ εξοχήν ζητούμενο στην Ελλάδα του σήμερα. Και στον Βόλο κάτι λίγο περισσότερο.

Στον Βόλο, όπου λεφτά υπάρχουν. Έτσι, «για πλάκα», ένα έργο που θα εκτελούνταν με 775.446,59 € + ΦΠΑ, λόγω «δεν ξέρω ‘γω τι» θα εκτελεστεί (αν τελικά εκτελεστεί…) με 939.678,65 € + ΦΠΑ. Άρα ΓΙΑ ΤΟ ΙΔΙΟ ΕΡΓΟ ΘΑ ΧΑΘΟΥΝ ΑΔΙΚΩΣ 164.232,06 € +ΦΠΑ, τα οποία, βεβαίως, κάποιος-κάπου-κάποτε θα τα επωφεληθεί. Χάλια κατάσταση. Κι αυτά τα λεφτά για ένα έργο καταστροφής, ένα έργο τελείως άχρηστο και παράλογο, που το εισηγήθηκαν με ολοφάνερες ανακρίβειες «συγκοινωνιολόγοι» και άνθρωποι που επί 30 χρόνια ζητούν, απλώς, εκδίκηση γι’ αυτό που δεν τους αφήσαμε να κάνουν το 1990. Μιλώ για την καταστροφή της παρόχθιας του χειμάρρου Κραυσίδωνα οδού ήπιας κυκλοφορίας Καραμπατζάκη.

Τώρα ετοιμάζεται δημοπράτηση νέου δικτύου ποδηλατοδρόμων με ζωγραφισμένες στην άσφαλτο λωρίδες για την κίνηση των ποδηλάτων με προϋπολογισμό 1.465.000 € συμπεριλαμβανομένου του ΦΠΑ. Με τόσα λεφτά συν τα όσα ξοδεύτηκαν για το γκρέμισμα των προηγούμενων στηθαίων θα είχαμε τώρα ένα ωραιότατο δίκτυο ποδηλατοδρόμων διπλής κατεύθυνσης με διευρυμένα πεζοδρόμια. Όμως δυστυχώς ο φανατισμός σε συνδυασμό με την απληστία, η αδυναμία (;) των αρμοδίων επιστημόνων να αρθρώσουν έναν ορθό λόγο και η άρνηση του συνόλου του δημοσιογραφικού δυναμικού να δει χωρίς παρωπίδες το πραγματικό καλό της πόλης, οδήγησαν με άναρθρες κραυγές στην καταστροφή και οδηγούν τώρα, πάλι με άναρθρες κραυγές πανηγυρισμών, σε ακόμη μία σπατάλη πολύτιμου δημοσίου χρήματος. Και βέβαια όλα αυτά απέναντι σε μια κοινωνία παντελώς αδιάφορη όταν το ποδήλατο περνάει από τον αποκάτω δρόμο και εντόνως εχθρική όταν περνάει μπροστά στην πόρτα της. «Θα μας σκοτώσουν!» ωρύονταν αγανακτισμένοι κάτοικοι της οδού Κασσαβέτη όταν αποπειραθήκαμε να οργανώσουμε ποδηλατόδρομο πλάτους 1,50 μέτρων στο πλάτους 6,00 μέτρων (!) πεζοδρόμιο της οδού – αλλά οι ίδιοι βολιώτες κάτοικοι όταν επισκέπτονται ευρωπαϊκές πόλεις εκστασιάζονται με τους ποδηλατοδρόμους πάνω στα πεζοδρόμια και αλλού…

Κι άλλα, κι άλλα, ποτέ προσωπικά, πάντα πολιτικά με την ευρεία έννοια του ταλαίπωρου αυτού όρου,  – καθώς πλησιάζουν τα 1000 κυκλο-φ-οριακα, μετά από 38 συναπτά έτη ενασχόλησης με τα κοινά σ’ αυτή την όμορφη πόλη έχω, πλέον, βγάλει τα συμπεράσματά μου για όλα και για όλους. Όσο κι αν αυτά τα όλα με πληγώνουν.

Και το μόνο που τώρα πια κάνω με χαρά είναι το τραγούδι με την Βολιώτικη Χορωδία. Να είστε καλά, γεια σας!

Η φωτογραφία δεν χρειάζεται επεξηγήσεις.

(δημοσιεύτηκε στην 123χρονη (1898-2020) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 29.01.2020, αρ.φύλλου 37.030)

κυκλο-φ-οριακα 997, 22 Ιανουαρίου 2020

Καλημέρα, για εννιακοσιοστή ενενηκοστή έβδομη (997η) φορά, τούτη τη μεγάλη μέρα όπου εκλέγεται η πρώτη στην Ιστορία Ελληνίδα Πρόεδρος της Δημοκρατίας, τιμή μας και καμάρι μας και βοήθειά μας. Και ας μη σας κακοφανεί που προσωπικά δεν είμαστε πάρα πολύ χαρούμενοι με αυτή την επιλογή δικαστή, αυτό, τίποτε άλλο.

Στο μεταξύ διεξήχθη και η σύνοδος του Βερολίνου, με το τέλος της οποίας όλοι συνεχάρησαν όλους αμοιβαίως και ασκαρδαμυκτί, βγήκαν φωτογραφία όλοι μαζί και στη μέση η κυρία με τα μπλε (αυτό οι Γερμανοί το ονομάζουν «Gruppenbild mit Dame» όπως και το μυθιστόρημα του Heinrich Böll (Χάινριχ Μπελ) από το 1971, που του χάρισε το 1972 το Νόμπελ Λογοτεχνίας, σε ελληνική μετάφραση «Ομαδικό πορτρέτο με μία κυρία», εκδόσεις Πόλις) και από εκεί και πέρα δήλωσε ο καθείς ό,τι κατάλαβε αυτός, έτσι ώστε να μην καταλάβει κανείς άλλος. Τι ζούμε Παναγία μου; Και πού θα μας βγάλει όλη αυτή η θολούρα, που ούτε καν ηθελημένη είναι, απλό σημάδι απόλυτης ανικανότητας είναι, κι όσοι προσπαθούν να την ερμηνεύσουν (τη θολούρα…) τζάμπα φαιά ουσία καταναλώνουν.

Αμ το άλλο; Που απαγόρεψε ο ένας παράγων να τον αναφέρει με το άγιο όνομά του ο άλλος παράγων με το όσιο όνομα; Τέλος, του το απαγόρεψε, με απόφαση Πρωτοδικείου. Κι αυτό μου θύμισε την αντίστοιχη ανοησία του Γιώργου Νταλάρα με τον Τζίμη Πανούση, όπου ο Τζιμάκος αποκαλούσε εφεξής τον Γιώργο με ό,τι επίθετο μπορεί ή δεν μπορεί κανείς να φανταστεί, με το «ακατονόμαστος» να είναι το ηπιότερο…

Σε «νεκρό σημείο» το έργο ηλεκτροκίνησης Βόλου-Λάρισας διαβάζω στην Κυριακάτικη «Θεσσαλία», διότι υπάρχουν «νέες παλινωδίες με τις μελέτες και τον προϋπολογισμό». Αλλά εγώ άκουσα με τα αυτιά μου τον καλό κ. Βουλευτή να ορκίζεται δημοπράτηση μέχρι τον Μάρτιο – λέτε να με κοροϊδεύει;

Καθημερινό κυκλοφοριακό κομφούζιο στην Καρτάλη, διαβάζω σε άλλο μέσον, όπου γίνεται άμεση αναφορά στο εκπτωτικό κατάστημα τροφίμων το οποίο λειτουργεί στην γωνία Κ.Καρτάλη-Γαλλίας. Στο θέμα η στήλη έχει αναφερθεί κατ’ επανάληψη, είχε προβλέψει το κομφούζιο, καθότι η έγκριση για την λειτουργία του καταστήματος από κυκλοφοριακής απόψεως ήταν-είναι ένα μνημείο ασάφειας, ποιος, όμως, νοιάζεται για τα κυκλοφοριακά πράγματα στον Βόλο, πέρα από τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα και τις πανηγυρικές βόλτες μετά των απαραιτήτων βωμολοχιών;

Και κάτι άλλο σχετικό. Η κυκλοφορία δεν είναι μια αφηρημένη έννοια, ούτε μια «αίσθηση» είναι, ούτε μια «εικόνα». Η κυκλοφορία είναι πολύ συγκεκριμένο και μετρήσιμο μέγεθος της ανθρώπινης δραστηριότητας. Και ως τέτοιο μέγεθος ποσοτικοποιείται – κυκλοφοριακός φόρτος – και ομογενοποιείται – σύνθεση οχημάτων-ΜΕΑ, Μονάδες (ισοδύναμων) Επιβατικών Αυτοκινήτων. Από το 2000 έως το 2010 έχω στοιχεία φόρτου και σύνθεσης της κυκλοφορίας σε 30 νευραλγικούς κόμβους ολόκληρου του Πολεοδομικού Συγκροτήματος. Στοιχεία που συλλέγονταν από φοιτητές του Τμήματος Μηχανικών Χωροταξίας & Περιφερειακής Ανάπτυξης του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, στους οποίους δίδασκα Σχεδιασμό Μεταφορών και Κυκλοφοριακή Τεχνική. Και κάθε χρόνο, μετά την επεξεργασία από τα ίδια τα παιδιά, δημοσιεύαμε στον τοπικό τύπο νούμερα και συμπεράσματα επί του κυκλοφοριακού παρόντος της πόλης. Αυτό μέχρι το 2010. Ύστερα ήρθαν τα μνημόνια, η δική μου σχέση με το Πανεπιστήμιο διακόπηκε και από τότε δεν ξαναείδα τίποτε που να θυμίζει αποτελέσματα μετρήσεων σε κόμβους. Θα μου πείτε «και ποιος είσαι εσύ που θες να ξέρεις», μάλλον έτσι είναι, οι επαΐοντες (πρέπει να) κατέχουν και να  κρατούν σφιχτά τη γνώση, μη και τους φύγει και γίνει κτήμα των πολλών και χάσουν έτσι την αυθεντία τους. Άλλο εγώ… Αλλά, για παράδειγμα, επειδή πολύ μιλάμε για τον Περιφερειακό Δρόμο, όλοι με κάποια άποψη, όλοι μηδενός εξαιρουμένου, οδηγοί ή μη, με πολλά «θέλω» κι ακόμη περισσότερα «πρέπει», δεν είναι σωστό να ξέρουμε κιόλας, σε επίπεδο πραγματικών αριθμών, για τι πράγμα μιλάμε;  Ή δεν χρειάζεται, εσείς τι λέτε;

Ούτως ή άλλως, βέβαια, μια κοινωνία-σούπα είμαστε…

Μ’ αυτά και μ’ αυτά νύχτωσε χωρίς φεγγάρι. Και μέσα στη νύχτα ο τοίχος τα λέει όλα. Γεια χαρά.

(δημοσιεύτηκε στην 123χρονη (1898-2020) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 22.01.2020, αρ.φύλλου 37.024)

κυκλο-φ-οριακα 996, 15 Ιανουαρίου 2020

Καλημέρα, για εννιακοσιοστή ενενηκοστή έκτη (996η) φορά, και ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ να έχουμε. 2020, δίσεκτος χρόνος μπροστά μας, ας είναι όσο καλύτερος γίνεται – αν και τα σημάδια, παγκόσμια, εθνικά, ακόμη και τοπικά, δεν είναι ιδιαίτερα καλά. Πνευματικά φτωχότεροι γίναμε το 2019 με την απώλεια του Γιάννη Σπανού, του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα και του Θάνου Μικρούτσικου, οικονομικά  πλουσιότεροι θα γίνουμε το 2020, λένε τα παπαγαλάκια που, ούτως ή άλλως, πρόβλημα οικονομικό ποτέ κανένα δεν είχαν. Και σκεφτόμουνα αυτές τις μέρες, που κάθισα λίγο περισσότερο μπροστά στην τηλεόραση, όταν πάνω από το 60% των διαφημίσεων αφορούν φάρμακα και παραφάρμακα ποιος και γιατί θα ενδιαφερθεί για σκάνδαλο Novartis και τέτοια «παραμύθια»; Είναι απείρως προτιμότερο να ασχολούνται με πίνακες επί πινάκων σχετικά με τα πινάκια φακής που (δοξάστε μας!!) θα μοιράσουν, δήθεν, στους αναξιοπαθούντες συνταξιούχους. Οψόμεθα, λοιπόν.

Στην Αθήνα μας βρήκε η «θεομηνία» της 30^ης Δεκεμβρίου, όπου «κόπηκε η Ελλάδα στα δύο», όπου όλοι επέρριψαν ευθύνες σε όλους και στο τέλος την πλήρωσε μόνο ένας ταλαίπωρος Διοικητής Τροχαίας, ο οποίος, κατά την γνώμη μας, μια χαρά έκανε την δουλειά του. Προσωπικά, επειδή επρόκειτο να ταξιδέψουμε με Ι.Χ. εκείνη τη μέρα, τηλεφωνήσαμε στην αρμόδια Τροχαία Αυτοκινητοδρόμων, μας είπαν «τα φαινόμενα στη Βοιωτία είναι έντονα, καλύτερα να μην ταξιδέψετε», μείναμε μία ακόμη νύχτα στο κλεινόν άστυ και την άλλη μέρα το πρωί, παραμονή Πρωτοχρονιάς, πάλι μετά από τηλεφώνημα στην αρμόδια Τροχαία, ταξιδέψαμε άνετα και χωρίς καμία ταλαιπωρία για Βόλο. Τι δεν καταλαβαίνεις; που λένε. Χειμώνας είναι, η φύση δεν καταλαβαίνει ούτε από μετεωρολόγους ή πολιτικές προστασίες, ούτε από εργολάβους, ούτε από αλατιέρες ή εκχιονιστικά, άμα θέλει μπορεί, και το αποδεικνύει κάθε ώρα, να τα αχρηστεύσει όλα και να κάνει το δικό της. Χρειάζεται σεβασμός και νους.

Για δείτε τι γίνεται και στην Αυστραλία. Από τον Σεπτέμβριο, σου λέει, μαίνονται οι δασικές πυρκαγιές, γύρω-γύρω στο «νησί», όπως φαίνεται στις φωτογραφίες των δορυφόρων. Και μη μου πει κανείς ότι δεν είναι οργανωμένο κράτος κοτζάμ Αυστραλία! Απλώς οι δυνάμεις της φύσης είναι τεράστιες και του ανθρώπου ελάχιστες – αν και, συχνά, πολύ βλαπτικές…

Και με την ευκαιρία, όταν καίγονταν τα δάση του Αμαζονίου διαβάζαμε-ακούγαμε συνέχεια για την τεράστια επιβάρυνση του φαινομένου του θερμοκηπίου. Τώρα που καίγονται τα δάση της Αυστραλίας διαβάζω-ακούω πόσα ζώα εξαφανίστηκαν. Τι έγινε, άραγε, το φαινόμενο του θερμοκηπίου; Ή τι έγιναν οι επιδράσεις στην υγεία των ανθρώπων, τη στιγμή που εδώ σ’ εμάς ο πρώτος, πλέον, εχθρός είναι η καύση του ξύλου στα τζάκια και στις ξυλόσομπες. Ίσως, πάλι, να είναι αλλιώτικος ο αέρας της Αυστραλίας, τι να πω;!

Τελείωσε κι αυτή η εορταστική περίοδος, μαζεύτηκαν τα μπλε λαμπάκια, μαζεύτηκε η Αργώ, μαζεύτηκαν και οι μηνύσεις στους διαιτητές, μαζεύτηκαν γενικώς τα πράγματα. Πόσα λεφτά μαζεύτηκαν θα μας πει κανείς; Ο Μύλος των Ξωτικών μάζεψε, λένε, 1,5 εκατομμύριο επισκέπτες, ο Βόλος έχει ένα μετρήσιμο αποτέλεσμα; Ή έχει απλώς παπαγαλάκια που πανηγυρίζουν επειδή δούλεψαν τα τσιπουράδικα, που θα δούλευαν έτσι κι αλλιώς χρονιάρες μέρες; Ερωτώ και απάντησιν, ως είναι φυσικόν, δεν λαμβάνω.

Μελετάται, διαβάζω, ο νέος, 5^ος κατά σειρά, κυκλικός κόμβος, στην δυτική είσοδο της πόλης. Εκεί που συναντώνται η Εθνική Οδός αρ. 6 με την Εθνική Οδό αρ.30, στην γέφυρα του Κραυσίδωνα. Προχωρεί, βλέπω, η μεταλλική κατασκευή στο parking της οδού Φιλελήνων, όπου τροποποιήθηκε, λέει, η μελέτη και στον τελευταίο όροφο αντί για θέσεις στάθμευσης θα κατασκευαστεί (μία ακόμη…) καφετέρια – τώρα που το λέω, λέτε αυτός να είναι ο λόγος που κυνηγιέται τόσο επίμονα εκείνο το κοντέινερ στο green park; Διάβασα νέα εξαγγελία για την ηλεκτροκίνηση της σιδηροδρομικής διαδρομής Βόλου-Λάρισας και άκουσα (με τ’ αυτιά μου, που λένε…) κυβερνητικό βουλευτή να λέει τηλεοπτικώς ότι οι προηγούμενοι κυβερνητικοί φταίνε που δεν έγινε τίποτε και ότι μέχρι τον Μάρτιο θα υπάρξει δημοπράτηση – ανατρίχιασα και είπα νάτο! έγινε το θάμα, κι ύστερα άρχισα να μετράω τις μέρες, ναι! μέχρι τσατσάρα πήρα, όπως κάναμε στον Στρατό.

Τέλος, και τω Θεώ Δόξα, γεια σας.

Στην φωτογραφία ο Θάνος Μικρούτσικος όπως τον γνώρισα το 1975 με τα «Πολιτικά Τραγούδια». Έτσι θέλω να τον θυμάμαι κι όχι με τον επίδεσμο στο χέρι…

(δημοσιεύτηκε στην 123χρονη (1898-2020) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 15.01.2020, αρ.φύλλου 37.018)

κυκλο-φ-οριακα 995, 18 Δεκεμβρίου 2019

Καλημέρα, για εννιακοσιοστή ενενηκοστή πέμπτη (995η) φορά, η χιλιάδα θα μας βρει στον καινούργιο χρόνο. Διδώ και Ετεοκλής και δεν ξέρω τι άλλο θα φανταστεί το καλό το παληκάρι από το Εθνικό Αστεροσκοπείο, που δίνει όνομα σε κάθε απλό, απλούστατο, χαμηλό βαρομετρικό, που ρίχνει λίγη (ή και περισσότερη…) βροχούλα κατά τόπους της ελληνικής επικράτειας. Άλλη μια ανοησία, ανάμεσα στις πολλές αγγλοαμερικανόφερτες των τελευταίων ετών, που κατακλύζουν, πλέον, τα σαλόνια μας και τα μυαλά μας.

Και με την ευκαιρία, τι αποφασιστικός λαός κι αυτοί οι Εγγλέζοι!! Τόσον καιρό δεν ήμασταν, ούτε εμείς, ούτε αυτοί, σίγουροι αν ήθελαν ή δεν ήθελαν να φύγουν από την Ενωμένη Ευρώπη, έτσι έλεγαν τουλάχιστον. Τώρα, λέει, το αποφάσισαν, θα φύγουν, γι’ αυτό εξέλεξαν κι αυτόν τον κύριο με το μαλλί αλά Τραmp για Πρωθυπουργό της Βασίλισσας. Τελειώνουν τα ψέματα, λέει, 31 Ιανουαρίου 2020, εδώ θα είμαστε εμείς οι αποδώ να δούμε αν θα το κάνουν οι αποκεί – προσωπικά πολύ αμφιβάλλω, κι ας λένε οι «αναλυτές» ό,τι θέλουν, είναι μια μεγάλη συζήτηση σχετικά με το τι, επιτέλους, παράγει αυτός ο τόπος, πέραν των «σοφών» εγκεφάλων του London School of Economics, που συστηματικά καταστρέφουν την παγκόσμια οικονομία (με μια μικρή δόση υπερβολής…).

Οψόμεθα, καθώς λένε. Έρχονται και Χριστούγεννα, άλλη αμερικανιά από ‘κει, έχουν λυσσάξει όλα τα μέσα με τον Σάντα Κλάους – Αη Βασίλη που θα ‘ρθει την παραμονή των Χριστουγέννων. Σ’ εμάς ερχότανε πάντοτε την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, κι αυτό εμείς το κρατήσαμε και το εφαρμόσαμε και στα παιδιά μας. Οι νεώτεροι γονείς δεν ξέρω τι κάνουν, είναι δύσκολο όταν υπάρχουν μικρά παιδιά να αντιστέκεται κανείς σ’ αυτή τη λαίλαπα της τηλεόρασης… Αλλά αρκετά, σήμερα, με την καθιερωμένη «γκρίνια», σήμερα είναι η τελευταία στήλη της χρονιάς.

Με το καλό, λοιπόν, να υποδεχτούμε έναν ακόμη χρόνο. Να έχουμε σωματική, πνευματική και ψυχική υγεία, για να μπορούμε να αντιμετωπίζουμε τις δυσκολίες της ζωής. Από λεφτά, όλα καλά, θα πλουτίσουμε άπαντες στον χρόνο που έρχεται, τέτοια ακούω αυτές τις μέρες και χαίρομαι ιδιαιτέρως. Να μην έχουμε «θερμά επεισόδια», ούτε στα Σύνορα, ούτε στα Εξάρχεια. Να ξανα-θυμηθούμε ως Έλληνες το Χιλιανό σύνθημα el pueblo unido jamás será vencido – λαός ενωμένος, ποτέ νικημένος – και να το κάνουμε πράξη. Να διδαχτούμε από τα λάθη μας στην όμορφη πόλη που γεννηθήκαμε και ζούμε. Να καταλάβουμε, επιτέλους, ότι στις πόλεις ζουν άνθρωποι, όχι αυτοκίνητα, να απομονώσουμε τους δήθεν επιστήμονες που κηρύττουν το αντίθετο και να αφήσουμε ήσυχον τον χείμαρρο Κραυσίδωνα και τις παρόχθιες περιοχές του. Να καθαρίσουμε τον αέρα μας από την ρύπανση και την βρώμα και από τους άλλους επιστήμονες που ποτέ «δεν βρίσκουν τίποτε το ανησυχητικό» αλλά μόλις βρουν αμέσως θα δράσουν «καταλλήλως». Να πάψουμε να ασχολούμαστε με την ποδοσφαιρική υποκουλτούρα που μόνο στον στοιχηματισμό προσβλέπει. Να ενισχύσουμε με όσες δυνάμεις μπορέσουμε τις εθελοντικές ομάδες, συλλόγους, σωματεία, που παράγουν πολιτισμό και αγωνίζονται να επιβιώσουν. Να σταθούμε ενεργητικά αλληλέγγυοι προς όσους έχουν την ανάγκη μας και ειδικά προς τους πρόσφυγες και τους μετανάστες.

Να δικαιώσουμε την ύπαρξή μας, συμπολίτες!

Δευτέρα απόγευμα το κείμενο αυτό είχε «κλείσει». Δευτέρα βράδυ η ΕΡΤ2 πρόβαλε το πειραματικό ταξίδι της Αργούς μέχρι τους Άγιους Σαράντα το 2008 και κόντεψα να κλάψω καθώς σκεφτόμουνα το περήφανο αυτό σκαρί υποβαθμισμένο σε κιτς καρικατούρα στη στεριά. Τρίτη πρωί στο πρωτοσέλιδο της «Θεσσαλίας» διάβασα για το καζίνο στη Νέα Αγχίαλο και αναρωτήθηκα πότε θα μπει ένα τέλος στην ξευτίλα αυτής της πόλης…

Η στήλη εύχεται από καρδιάς ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ και ΕΥΤΥΧΕΣ ΤΟ ΝΕΟΝ ΕΤΟΣ.

Θα τα ξαναπούμε το 2020, γεια σας και χαρά σας.

(δημοσιεύτηκε στην 122χρονη (1898-2019) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 18.12.2019, αρ.φύλλου 36.998)

κυκλο-φ-οριακα 994, 11 Δεκεμβρίου 2019

Καλημέρα, για εννιακοσιοστή ενενηκοστή τέταρτη (994^η) φορά, η χιλιάδα έρχεται όλο και πιο κοντά, πέρασε και η «Αννούλα του χιονιά» με μια καταπληκτική λιακάδα, ομοίως ηλιόλουστος ήταν κι ο Αη Νικόλας, ποιος ξέρει τι καιρό θα κάνει τα Χριστούγεννα; Εμείς πάντως τον φωταγωγήσαμε μωβ τον Βόλο, μαγεία, λένε όσοι ξέρουνε, και ήδη τα παπαγαλάκια έχουν βαλθεί να μας πείσουν ότι επί τούτου θα είναι γεμάτα τα ξενοδοχεία, τα βολιώτικα ξενοδοχεία, στα οποία σπάνια βρίσκει άνθρωπος δωμάτιο όλον τον χρόνο, εδώ και χρόνια. Το ίδιο γεμάτα θα είναι οπωσδήποτε και τα περίφημα βολιώτικα τσιπουράδικα, που πρόσφατα απέκτησαν και «θεωρητικό» βιβλίο, χάρη στον εξαίρετο κύριο Αλέξανδρο Ψυχούλη.

Πολύς θόρυβος ξανά γύρω από το κτήριο των δικαστηρίων, το αποκαλούμενο και δικαστικό μέγαρο, στον Βόλο. Αρμόδιοι, συναρμόδιοι και πολύ συχνά αναρμόδιοι σε έναν αγώνα δρόμου χωρίς τερματισμό, σε έναν άσκοπο διαγκωνισμό συμφερόντων και ενδιαφερόντων, χωρίς λεφτά και με την πόλη στη γωνία στο ένα πόδι. Βρήκα στο διαδίκτυο ένα μακροσκελές κείμενο του φίλου δικηγόρου Γιώργου Ταταριώτη, όπου ιστορούνται γεγονότα και καταστάσεις 15 χρόνων, ενδιαφέροντα στοιχεία για την ιστορία της πόλης μας, κάποτε διαιρεμένης σε δύο Δήμους, τώρα ενωμένης σε έναν (και να καίει…). Η δική μας άποψη, για την οποία, φυσικά, δεν ενδιαφέρεται κανείς, είναι ότι χρειάζεται μια καινούργια κατασκευή σε επαρκές οικόπεδο στις βόρειες παρυφές του ενιαίου Δήμου Βόλου, με κατά το δυνατόν επαρκείς θέσεις στάθμευσης και με κατά το δυνατόν, επίσης, μια καλή σύνδεση με αστική συγκοινωνία. Αυτό, τελεία και παύλα. Όλα τα υπόλοιπα εμπεριέχουν ψήγματα (έως και αγκωνάρια ολόκληρα…) ιδιοτέλειας. Αλλά εμείς τολμάμε να υποστηρίζουμε ότι περισσότερο απαραίτητο (!) είναι ένα καινούργιο κτήριο για την Πυροσβεστική Υπηρεσία, ομοίως στις παρυφές της πόλης, κοντά στους υπερτοπικούς οδικούς άξονες. Και αυτό το θέμα έχει κακοφορμίσει και κανείς δεν ασχολείται μαζί του.

Και ύστερα θα υπάρχουν δύο ακόμη κτήρια στο κέντρο του Βόλου, το ένα διατηρητέο το άλλο όχι, τα οποία, να μου το θυμηθείτε, δεν θα ξέρουμε τι να τα κάνουμε. Όπως δεν ξέρουμε και δεν γίνεται τίποτε με την οικία Αδαμόπουλου και την οικία Κονταράτου. Ευτυχώς που ο Δήμος σε προ Μονακό χρόνους παραχώρησε την Κίτρινη Αποθήκη στο Πανεπιστήμιο και τώρα το Πανεπιστήμιο βρήκε τα απαιτούμενα ποσά και υλοποιείται αυτό το υπέροχο έργο της ανάδειξης και επανάχρησης του ιστορικού αυτού κτηρίου – ακόμη μία απόδειξη του ρόλου του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας στην ανάπτυξη του Βόλου. Και επί τη ευκαιρία, σύντομα θα ξεκινήσει και το επόμενο μεγάλο έργο, τα κτήρια των Πολιτικών και των Μηχανολόγων Μηχανικών στον χώρο της πρώην Μηχανικής Καλλιέργειας (επισήμως Υπηρεσία Εγγείων Βελτιώσεων) και των παραπλεύρως ψυγείων «Πήλιον», που πρόσφατα κατεδαφίστηκαν.

Κατά τα άλλα πωλείται ο Λιμένας και υπάρχει, λέει, έντονο ενδιαφέρον από αμερικανούς και κινέζους επενδυτές. Εμένα, θα το ξαναπώ, με νοιάζει σε ποιον θα ανήκει η χερσαία ζώνη του Λιμένα, με νοιάζει να μην δω μιαν αποφράδα μέρα έναν κινεζάκο με στολή να μου ζητάει διόδια για να κινηθώ με το αυτοκίνητο στην κυκλοφορούμενη οδό Αργοναυτών…! Σας φαίνεται τελείως απίθανο; Με προηγούμενες κυβερνήσεις μου φαινότανε κι εμένα κάπως «επιστημονική φαντασία», με τούτη δεν ξέρω. Όταν η ανάπτυξη ανάγεται σε θεότητα…

Πάντως για την ώρα ανάπτυξη σημαίνει διαγωνισμός για το καζίνο του Ελληνικού και ξεπούλημα της ΔΕΗ στο πρότυπο της ΟΛΥΜΠΙΑΚΗΣ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑΣ, από τον ίδιο υπουργό κύριο Κωστή Χατζηδάκη. Ο οποίος κάποτε Εθνικός μας Αερομεταφορέας, αλήθεια, σε τι κατάσταση βρίσκεται σήμερα; Όσο για το καζίνο τι να πω; Βλέπω τον «χαμό» που γίνεται στα νομιμοποιημένα φρουτάκια της ΟΠΑΠ Α.Ε., τα λεγόμενα opap play, όπου «ζεις το παιχνίδι», και κλαίω.

«Σε κάθε δρόμο πάντα υπάρχει ένας γκρεμός, αρκεί στην ώρα να τον δεις και να ξεφύγεις» στίχος του Λουκά Στρογγυλού, που μελοποιήθηκε το 1959 από τον Μάνο Χατζιδάκι (με «ι» αυτός, καμία σχέση με τον άλλον…) κι έγινε ένα υπέροχο τραγούδι, επίκαιρο ως το σήμερα. Γεια σας.

Στην αεροφωτογραφία ο Λιμένας Βόλου.

(δημοσιεύτηκε στην 122χρονη (1898-2019) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 11.12.2019, αρ.φύλλου 36.992)