κυκλο-φ-οριακα 1078, 3 Νοεμβρίου 2021

ο Νοέμβρης, έργο του Γιάννη Τσαρούχη (1910-1989)

 …Νοέμβρης μήνας δε θα μείνει / να μη θυμάσαι στις 8 / το τραίνο για την Κατερίνη, έγραψε ο Μάνος Ελευθερίου (1938-2018), μελοποίησε ο Μίκης Θεοδωράκης (1925-2021), τραγούδησε η Μαρία Δημητριάδη (1950-2009) – τόσο φτωχοί είμαστε, πλέον. Καλώς τονε και τον 11^ο μήνα του επετειακού έτους 2021, πάμε για το επόμενο επετειακό έτος 2022, 100 χρόνια μετά την τραγική απώλεια της Σμύρνης και των λοιπών παραλίων της Μικράς Ασίας.

Με το έμπα του, 1 Νοεμβρίου 2021, καταγράφηκαν 5.449 ημερήσια κρούσματα CoViD-19, αριθμός-ρεκόρ από την αρχή της πανδημίας, ο αμέσως προηγούμενος ήταν 4.340 στις 30 Μαρτίου 2021. Και 52 θάνατοι. Κι αν διάβασα και πρόσθεσα σωστά κάποιους αριθμούς, την περασμένη εβδομάδα ο συνολικός «αριθμός εργαστηριακά επιβεβαιωμένων θανάτων με COVID-19 στην Ελλάδα» (έτσι ακριβώς περιγράφεται από τον ΕΟΔΥ) ήταν 310, μέσα στον Οκτώβριο ίσως να ξεπέρασαν και τους 1.000. Τι γίνεται συν-πατριώτες; Πού και πώς βαδίζουμε; Υπάρχει κάτι που δεν καταλαβαίνουμε; Όλη η προσπάθεια γίνεται για να εμβολιαστούν όσοι αρνούνται να το κάνουν, μέχρι και ο Αρχιεπίσκοπος μπήκε δυνατά στη μάχη, δεν ξέρω τι κατάφερε, αφήστε με να έχω τις αμφιβολίες μου. Τώρα θα αρχίσει, λέει, ένας καταιγισμός μηνυμάτων στα κινητά τηλέφωνα – δεν έχω καταλάβει πώς θα γίνει αυτό, με ποια διαδικασία, δηλαδή, θα βρεθούν τα κινητά τηλέφωνα των ανεμβολίαστων, μήπως, λέω τώρα, των εμβολιασμένων εκπέμπουν κάποιο σηματάκι και άρα, δια της του τρίτου αποκλείσεως, που λέει ο (παρα)λόγος, όσα δεν εκπέμπουν…

Τι να πω αγαπητοί; Τα πράγματα αντί να βελτιώνονται δυσκολεύουν, πάμε σε έναν χειμώνα όπου δεν θα ξέρουμε από τι κι από πού να φυλαχτούμε, όπου φοβάμαι ότι θα κλειστούμε στα σπίτια μας αυτοβούλως και χωρίς τα περιβόητα υποχρεωτικά λοκντάουν. Και θα ανασύρουμε από τις κασέλες τις παλιές καλές φλοκάτες για να τυλιγόμαστε ώστε να ζεσταινόμαστε χωρίς την ανάγκη των διεθνών γκάνγκστερ της ενέργειας. Τι να πω, «σε τι κόσμο, μπαμπά, μ’ έχεις φέρει να ζήσω», οι άλλοι, ευκαιρίας δοθείσης, πήγαν ένα ταξιδάκι στην Γλασκώβη, θα φάνε, θα πιούνε, θα βγάλουνε κι ένα ανακοινωθέν-σούπα για το έρμο το περιβάλλον, που ο καθένας θα μπορεί να το «εξειδικεύει» (αυτή είναι η σωστή, η επιστημονική ορολογία, δεδομένου ότι τα πάντα από μια επιτροπή επιστημόνων προέρχονται…) κατά τῶ αὐτῶ δοκούν.

Αυτό εκεί στην Γλασκώβη ονομάστηκε COP26 κι εγώ ο περίεργος είδα κι έπαθα να καταλάβω τι είναι τούτο πάλι, καθώς κανένα ελληνικό «μέσον» στο διαδίκτυο δεν έκανε τον κόπο να καταλάβει τι ήταν αυτό που αντέγραφε η/και μετέφραζε μέσω google (ποιος πληρώνει μεταφραστές την σήμερον ημέραν;) από τα διεθνή πρακτορεία ή τις αγγλικές ιστοσελίδες. COP26 και ξερό ψωμί, πήγαν θείος κι ανεψιός (Κυριάκος και Κωνσταντίνος) στην COP26! Και τελικά COP σημαίνει γενικώς «Conference of the parties, Διάσκεψη των μερών» και στην προκείμενη περίπτωση «Διάσκεψη των 197 κρατών που έχουν υπογράψει την σύμβαση-πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών για την κλιματική αλλαγή το 1992» και το 26 δηλώνει ότι είναι η 26^η ετήσια διάσκεψη που γίνεται με αυτό το αντικείμενο – η προηγούμενη, στο Παρίσι το 2015, ήταν η COP21 και η COP01 (η πρώτη) έγινε το 1995 στο Βερολίνο. Βέβαια αυτή τη φορά οι χώρες είναι 195, αφού ούτε η Ρωσία, ούτε η Κίνα παίρνουν μέρος – καταλάβατε τώρα πόσο αξιόπιστα θα είναι τα αποτελέσματα αυτής της Διάσκεψης. Δυστυχώς.

Κι αφού τελειώσαμε (τρόπος του λέγειν…) με αυτά τα γενικού ενδιαφέροντος, ας έρθουμε και στα δικά μας.

Εγκαινιάστηκε, επιτέλους, η Ιχθυόσκαλα Βόλου, και έχει αρχίσει ήδη να λειτουργεί. Και λέμε επιτέλους διότι ως έργο ξεκίνησε το 1994, το 2010 κατάφερε να εκδοθεί η άδεια δόμησης, το 2014 ήταν έτοιμη και ύστερα …καθόοοοτανε, που θα ‘λεγε, αν ζούσε, κι ο Μίμης Φωτόπουλος (1913-1986), διότι το κράτος είναι αργό. Αυτά τα είπε αυτοπροσώπως ο κ. Περιφερειάρχης, ο οποίος συμπλήρωσε ότι αυτό το έργο καθιστά τον Βόλο εμπορευματικό κέντρο (5 θαυμαστικά) – τι σας έχω κατ’ επανάληψη πει; ότι ουδείς στην γειτονιά μας γνωρίζει τι είναι ένα εμπορευματικό κέντρο; Αν δεν με πιστεύετε, ορίστε ο κ. Περιφερειάρχης. Τέλος πάντων, κάπως τα έφερε η Θεά Τύχη και ήμουν κι εγώ παρών, απαθανάτισα τα κτήρια και αποχώρησα πριν αρχίσουν οι ομιλίες – πρόκειται πράγματι για ένα πολύ χρήσιμο και καλοφτιαγμένο έργο που φαίνεται λειτουργικό, ελπίζω και εύχομαι να βοηθήσει τους αλιείς της περιοχής μας να βελτιώσουν τις υπηρεσίες τους και να αναπτυχθούν. Η Ιχθυόσκαλα Βόλου είναι ενταγμένη στον Οργανισμό Κεντρικών Αγορών & Αλιείας Α.Ε. (ΟΚΑΑ) που διαχειρίζεται ακόμη 10 Ιχθυόσκαλες σε όλη την Ελλάδα.

Ύστερα είδα κόσμο πολύ, φοιτητές, στο καινούργιο κτήριο των Ηλεκτρολόγων Μηχανικών, αριστερά στην οδό Σέκερη, που επίσης επιτέλους άρχισε να λειτουργεί. Το Πανεπιστήμιο μας είναι εδώ και μεγαλουργεί, κι ας μη θέλει ο (ποδοσφαιρικός) άρχων της έρμης πόλης μας να γίνει αυτή Πανεπιστημιούπολη. Άλλωστε ούτε …τουριστούπολη τη θέλει, αφού καμία εκτίμηση δεν τρέφει και στο αεροδρόμιο – τελικά αυτό είναι, ποδόσφαιρο και νύχτα, τι άλλο θέλουμε αδελφοί; Πριν από αυτά είχα περάσει μπροστά κι από το εκθεσιακό, κάποτε και αθλητικό, κέντρο, κλειστό και σκοτεινό, περιμένει τα επόμενα μπουζούκια…

Ύστερα έφτασα στα ΚΤΕΛ, κι από το Αστικό βγήκαν ταυτόχρονα, ώρα 12:40 ακριβώς, τέσσερα (4) λεωφορεία. Περιττό να πω τι έγινε στην Ιάσονος, όπου έκαναν ουρά όλα αυτά τα μεγάλα λεωφορεία σε μια λεωφορειολωρίδα που δεν υπάρχει, παρέα με διπλοπαρκαρισμένα Ι.Χ. και άλλα χαρούμενα οχήματα.

Αλλά δε βαριέσαι αδερφέ, λαμπάκια υπάρχουν! Εύχομαι τα καλύτερα για όλους και όλες, γεια σας.

Στην φωτογραφία ο Νοέμβρης του Γιάννη Τσαρούχη (1910-1989).

(δημοσιεύτηκε στην 124χρονη (1898-2021) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 03.11.2021, αρ.φύλλου 37.562)

κυκλο-φ-οριακα 1077, 27 Οκτωβρίου 2021

 

το 5ο Δημοτικό Σχολείο Βόλου παρελαύνει, 1965

Να ‘μαστε πάλι εδώ, καλημέρα αγαπητοί αναγνώστες! Μια μέρα μετά τον Αη Δημήτρη (ευχές σε όλους και όλες) και μια μέρα πριν από … τα γενέθλια του αείμνηστου πατέρα μας Αντώνη, 28 Οκτωβρίου 1906, 34 χρόνια πριν το 1940 – πέρυσι τέτοιες μέρες, στα κυκλο-φ-οριακά 1032, ανήμερα 28.10.2020, δημοσίευσα μια φωτογραφία κι έγραψα δυο λόγια γι’ αυτόν τον άνθρωπο, που πολέμησε στο αλβανικό μέτωπο ως έφεδρος υπολοχαγός, ως ένας απ’ τους πάρα πολλούς αφανείς ήρωες αυτής της χώρας. Μνήμη, Τιμή και Δόξα.

Και κάθε τέτοιες μέρες ακούω μέσα μου τη φωνή του Μάνου Κατράκη στο Πρώτο Ανάγνωσμα από το «Άξιον Εστί» του Οδυσσέα Ελύτη με τίτλο Η Πορεία προς το μέτωπο «Ξημερώνοντας τ' Αγιαννιού, με την αύριο των Φώτων, λάβαμε τη διαταγή να κινήσουμε πάλι μπροστά, για τα μέρη όπου δεν έχει καθημερινές και σκόλες. Έπρεπε, λέει, να πιάσουμε τις γραμμές που κρατούσανε ως τότε οι Αρτινοί, από Χιμάρα ως Τεπελένι. Λόγω που εκείνοι πολεμούσανε απ' την πρώτη μέρα, συνέχεια, κι είχαν μείνει σχεδόν οι μισοί και δεν αντέχανε άλλο…». Αξιώθηκα να αναγνώσω-απαγγείλω κι εγώ αυτό και τα υπόλοιπα δύο αναγνώσματα που περιλαμβάνονται στο μελοποιημένο από τον Μίκη Θεοδωράκη έργο, στην αλησμόνητη εκείνη συναυλία της Βολιώτικης Χορωδίας και της Χορωδίας Αταλάντης στο Πνευματικό Κέντρο της Ι.Μ.Δημητριάδος, στις 15 Ιουνίου 2014.

Και διηγώντας τα να κλαις… (η φράση προέρχεται από τον «Ύμνον εις την ελευθερίαν» του Διονυσίου Σολωμού, είναι η κατάληξη της 5^ης στροφής, που λέει «Δυστυχής! Παρηγορία / μόνη σου έμενε να λες / περασμένα μεγαλεία / και διηγώντας τα να κλαις). Και ζώντας το παρόν να ολοφύρεσαι, συμπληρώνω εγώ…

Μετά από εκείνη την συναυλία η Βολιώτικη Χορωδία προσκλήθηκε από το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας και εκτέλεσε τμήμα του «Άξιον Εστί» στην ετήσια επετειακή εκδήλωση για την 28^η Οκτωβρίου 2014, στο αμφιθέατρο «Γιάννης Κορδάτος», τιμή μας και καμάρι μας. Σήμερα μαθαίνω, διαβάζω, ακούω ότι το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας έχει δική του Χορωδία, υπό τη διεύθυνση ενός πολύ άξιου, νέου σε ηλικία, Μαέστρου και Συνθέτη, που είναι γέννημα-θρέμμα της πόλης μας, ομοίως τιμή μας και καμάρι μας. Αλλά δεν μαθαίνω, διαβάζω, ακούω ότι το Πανεπιστήμιό μας εκτιμάει όσο θα έπρεπε την ύπαρξη αυτής της Χορωδίας, τρίτης αν δεν κάνω λάθος, σε σημασία πανεπιστημιακής χορωδίας, μετά από την «Γιάννης Μάντακας» του Αριστοτελείου και εκείνη του Πανεπιστημίου Πατρών. Ως γνήσιος υπέρμαχος τής από πάσης απόψεως χορωδιακής «κουλτούρας» περιμένω (και επιμένω…) καλύτερη μεταχείριση από το αγαπητό μου Πανεπιστήμιο απέναντι στην Χορωδία του.

Στα προηγούμενα κυκλο-φ-οριακά μιλούσα θετικά για το Μόναχο και τους Γερμανούς και είχα υποσχεθεί πως σήμερα θα συνέχιζα με τα αρνητικά τους στοιχεία – διότι, εκτός των άλλων, καλός και παμπάλαιος φίλος με επέπληξε στο φατσοβιβλίο ότι εκθειάζω τους «ολετήρες των λαών, είτε με τα τανκς, είτε με τις μπανκς» (έξυπνο, δεν το είχα σκεφτεί…). Νομίζω ότι είναι ιεροσυλία να αναφερθώ σήμερα στην Γερμανία, μέρα που ‘ναι. Να έχουμε υγεία, χρόνο θα βρούμε, δεν θα τους αφήσουμε έτσι, αλλά ένα πράγμα μπορώ να το πω από τώρα: στην μεγάλη και πολύ αξιόλογη Pinakothek der Moderne Πινακοθήκη μοντέρνας τέχνης και design του Μονάχου είδαμε πολλά έργα τέχνης, προέλευσης τόσο πριν όσο και μετά τον 2^ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Είδαμε μόνον έναν (1) πίνακα, ένα τρίπτυχο για την ακρίβεια, που απεικονίζει, και μάλιστα με άγριο τρόπο, τον ναζισμό και τα βασανιστήρια, είναι του Ιρλανδού ζωγράφου Francis Bacon (Φράνσις Μπέικον) (1909-1992). Από τους πολλούς γερμανούς καλλιτέχνες που φιλοξενούνται ούτε ένας δεν «σχολιάζει» αυτό το πολύ κοντινό εγκληματικό παρελθόν, ούτε καν ο περίφημος Josef Beuys (Γιόζεφ Μπόις) (1921-1986). Είναι βέβαιο ότι κάτι σημαίνει αυτό, κι εγώ λέω πως σημαίνει ότι αυτός ο λαός δεν έχει, όπως θα έπρεπε, διαγράψει από την συλλογική του μνήμη τον ναζισμό και τα επακόλουθά του.

Πέρυσι παρέλαση δεν έγινε, λόγω κορωνοϊού, φέτος θα γίνει, είπαν «οι ειδικοί». Παρ’ όλο που ο κορωνοϊός δείχνει ότι «καλά κρατεί», παρ’ όλο που τα ποσοστά εμβολιασμού σέρνονται. Αλλά τώρα ιδού! Τα μονοκλωνικά αντισώματα είναι εδώ και θα μας σώσουν!! Τι ξευτίλα είναι αυτή αγαπητοί αναγνώστες. Κόσμος και λαός, σοβαροί επιστήμονες, από την αρχή τούτης της πανδημίας ζητούσαν και παρακαλούσαν να εφαρμοστούν οι θεραπείες με τα μονοκλωνικά αντισώματα – ακόμα και τα κυκλο-φ-οριακά ασχολήθηκαν επανειλημμένα με το θέμα. Το ιερατείο της «επιστημονικής» κονόμας απέρριπτε μετά βδελυγμίας πάσαν σκέψιν και κατακεραύνωνε ως αμαθείς και επικινδύνους δια την ασφάλειαν του Έθνους και των οικονομικών του αποθεμάτων όσους απετόλμουν να ομιλήσουν γι’ αυτά τα μιαρά κατασκευάσματα. Και ξαφνικά, όταν πλέον έχουμε 16.000 νεκρούς, όταν έχουν παμπλουτίσει Pfizer, Moderna, AstraZeneka και όλα τα παπαγαλάκια τους ανά την υφήλιο, βγαίνει «η επιτροπή» και εισηγείται την ευρεία χορήγηση μονοκλωνικών αντισωμάτων στα αρχικά στάδια της νόσου και με πλήρη κάλυψη του κόστους από τον ΕΟΠΥΥ, παρακαλώ. Βεβαίως οι «αρμόδιοι» φρόντισαν με νόμο-αίσχος να έχουν (κι αυτοί…) το ακαταδίωκτο, αλλιώς θεωρώ ότι πολλοί συγγενείς θανόντων θα μπορούσαν κάλλιστα να τους μηνύσουν για παράβαση καθήκοντος, ίσως και για ανθρωποκτονία, μαζί με Υπουργούς, Υφυπουργούς και γιατί όχι; και Πρωθυπουργό.

Για την ημέρα ψάξτε κι ακούστε το «Άσμα ηρωικό και πένθιμο για τον χαμένο ανθυπολοχαγό της Αλβανίας» του Οδυσσέα Ελύτη (1941) σε μελοποίηση του Νότη Μαυρουδή (1968). Εγώ το πρωτο-άκουσα όντας μαθητής στο 2^ο Γυμνάσιο Αρρένων Βόλου – χούντα μεν, ιδιοφυείς δάσκαλοι δε… Γεια σας.

Στην φωτογραφία το 5^ο Δημοτικό Σχολείο Βόλου παρελαύνει, 1965.

(δημοσιεύτηκε στην 124χρονη (1898-2021) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 27.10.2021, αρ.φύλλου 37.557)

κυκλο-φ-οριακα 1076, 21 Οκτωβρίου 2021

ένας κεντρικός πεζόδρομος στο Μόναχο

Φίλοι μου αγαπημένοι, γεια σας και χαρά σας! κατά πως προσφωνούσε τους ακροατές των ραδιοφωνικών εκπομπών του ο Γιώργος Οικονομίδης. Υποχρεωτική αποχή της στήλης την προηγούμενη εβδομάδα, λόγω δικαιολογημένης απουσίας. Και μάλιστα εις την Εσπερίαν, τουτέστιν εις τας Ευρώπας, και για την ακρίβεια στην Γερμανία. Στο Μόναχο – εκεί που… «στο σταθμό του Μονάχου / με πέταξε, άχου! (θρύλος αυτό το «άχου!»…) / η μαύρη μοίρα μου / μάνα κακομοίρα μου» κατά πως τραγούδησε ο Στράτος Διονυσίου την μουσική και τους στίχους του Άκη Πάνου το 1972, χρονιά στην οποία ξεκινούσε και για μένα η περιπέτεια της ξενιτειάς, χωρίς, βέβαια, κάποια «μαύρη μοίρα» να μ’ έχει «πετάξει» οπουδήποτε. Απλώς, κάθε που πηγαίνω στο Μόναχο και βλέπω τον κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό (Hauptbahnhof, χαουπτμπάνχοφ, στα γερμανικά) αυτό το τραγούδι μού ξυπνάει μνήμες, από τα προβλήματα του ξενιτεμού των Ελλήνων στην Αυστράλια, στο Αμέρικα, στα ορυχεία του Βελγίου, στις φάμπρικες της Γερμανίας – δεν μπορώ να ξεφύγω απ’ αυτές τις σκέψεις, και δεν μπορώ να κατανοήσω την στάση πολλών συν-Ελλήνων απέναντι στους διάφορους «οικονομικούς μετανάστες», σύμφωνα με την νέα, καθωσπρέπει, ονομασία, των ανέκαθεν γκασταρμπάιτερ ή αυτών που ξενυχτούσαν στο «τουριστικό αξιοθέατο» Ellis Island της Νέας Υόρκης.

Για εμάς, ως οικογένεια, το Μόναχο είναι χαρά, το γνωρίσαμε το 2008 και συνεχίζουμε να ανακαλύπτουμε γειτονιές και στοιχεία καινούργια, μέσα σ’ αυτό το τεράστιο πάρκο που διασχίζεται από μερικούς πολυσύχναστους και χιλιάδες ήσυχους δρόμους. Όπου διαρκώς το καλό γίνεται καλύτερο, τα απανωτά εργοτάξια και οι δεκάδες πανύψηλοι γερανοί χαρακτηρίζουν αφ’ ενός την ευμάρεια και αφ’ ετέρου την κατασκευαστική «μανία» του γερμανικού λαού – έχω παλαιότερα «δηλώσει» ότι αν κάποιος θέλει να καταστρέψει την Γερμανία δεν χρειάζεται να κάνει πόλεμο. Αρκεί μόνο να απαγορέψει κάθε είδους κατασκευαστική δραστηριότητα. Αυτός ο λαός θα πεθάνει, θα σβήσει, θα εξαφανιστεί. Και πάμε σε μερικά βασικά στοιχεία της γερμανικής καθημερινότητας, που παραμένουν σταθερά και αμετακίνητα εδώ και πολλές δεκαετίες:

α) η εγκατάσταση του ατομικού λέβητα-καυστήρα φυσικού αερίου, του σχεδόν μοναδικού καύσιμου για αστική χρήση, βρίσκεται μέσα στο σπίτι, μέσα στο διαμέρισμα, πουθενά δεν συναντά κανείς αυτή την ελληνική καρικατούρα με τους καυστήρες στα μπαλκόνια – δεν έχω καταλάβει ποιος και γιατί την εμπνεύστηκε, την επέβαλε και την διαιωνίζει, αγνοώντας επιδεικτικά αυτό που συμβαίνει στην «πολιτισμένη» Ευρώπη ή, κατ’ άλλους, στους κουτόφραγκους.

β) οι κάδοι απορριμμάτων ανήκουν σε κάθε σπίτι, πολυκατοικία, κατάστημα, κάθε είδους κτήριο, και βρίσκονται μέσα στον χώρο της ατομικής ιδιοκτησίας, δεν υπάρχει τίποτε απολύτως στις γωνίες των δρόμων ή όπου αλλού. Οι κάδοι βγαίνουν στο πεζοδρόμιο μπροστά σε κάθε κτήριο την ημέρα που θα περάσει το αρμόδιο απορριμματοφόρο με ευθύνη των ενοίκων, του διαχειριστή ή και των δημοτικών υπαλλήλων, κατά περίπτωση. Βεβαίως υπάρχουν κάδοι διαχωρισμού υλικών, υπάρχει διαχωρισμός και μέσα σε κάθε διαμέρισμα. Και σε επιλεγμένα σημεία, σε πλατείες κυρίως, υπάρχουν μεγάλοι μεταλλικοί κάδοι διαχωρισμού, που συλλέγονται από ιδιωτική εταιρεία. Αυτά είναι τα λεγόμενα «πράσινα σημεία», που τόσο πανηγυρίστηκαν πριν από κάποιους μήνες από την ελληνική μας κυβέρνηση και δεν γνωρίζω αυτή τη στιγμή πού και πώς βρίσκονται – αν εννοείται ως πράσινο σημείο εκείνη η σούπερ κατασκευή με τά 4 χρωματιστά καδάκια στον Άναυρο να μου το πουν, να γελάσει το χειλάκι μου. Όσο για τους πράσινους και μπλε κάδους στους δρόμους, ζωή να ‘χουν να χαίρονται, φαίνεται ότι ποτέ δεν πρόκειται να μας εγκαταλείψουν διότι, απλούστατα, η κοινωνία μας δεν θα δεχτεί ποτέ, ακόμη κι αν αλλάξουν όλοι οι κτηριοδομικοί κανονισμοί (που κανείς δεν δείχνει τέτοια πρόθεση), να έχει σκουπίδια μέσα στο σπίτι…

γ) το χαρτί τουαλέτας πέφτει μέσα στην λεκάνη της τουαλέτας μετά την χρησιμοποίησή του, πουθενά δεν συναντά κανείς τις γνωστές ευγενικές παροτρύνσεις «μην πετάτε χαρτιά στην τουαλέτα» στα ελληνικά και στις διάφορες τουριστικές γλώσσες, πουθενά δεν συμβαίνει αυτό με τα ξεχειλισμένα συμπαθητικά παντός είδους καλαθάκια, που συναντάμε σχεδόν σε κάθε κοινόχρηστη τουαλέτα.

δ) οι αστικές μετακινήσεις γίνονται με μέσα μαζικής μεταφοράς (ΜΜΜ), άπειρα ποδήλατα και χιλιάδες ηλεκτρικά πατίνια, είτε ενοικιαζόμενα είτε ιδιόκτητα. Τα ΜΜΜ λεωφορεία, επιφανειακά τραμ, υπόγεια τρένα και προαστιακός σιδηρόδρομος, σε αγαστή συνεργασία, καλύπτουν κάθε σπιθαμή γης, είναι πεντα- με εξα-κάθαρα, ομοιόχρωμα, και σου δίνουν την εντύπωση ότι τέθηκαν σε κυκλοφορία χθες! – παρ’ ημίν, ξέρετε να μου πείτε τι χρώμα έχουν τα αστικά μας λεωφορεία; Τα υπεραστικά;

Τα υπόλοιπα είναι …απλώς γερμανικά. Οδοστρώματα, ποδηλατόδρομοι (τώρα στον ίδιο χώρο και πολύ επικίνδυνοι πατινόδρομοι), σηματοδότες για τυφλούς, πολλά «μαλακά» και, κυρίως, υδροπερατά χαλικόστρωτα αντί για τα «σκληρά» και αδιαπέραστα πλακόστρωτα, τελείως ελεύθερα πεζοδρόμια με απλή ασφαλτόστρωση (δεν υπάρχει καλύτερη επιφάνεια για περπάτημα από την άσφαλτο), πραγματική ήπια κυκλοφορία (όχι Karampatzaki style…) με λιθόστρωτα και ελεγχόμενη στάθμευση ανά γειτονιά, αψεγάδιαστες προσόψεις κτηρίων, πινακοθήκες και το μοναδικό στο είδος του «Γερμανικό Μουσείο» (Deutsches Museum), ο ποταμός Ίζαρ (Isar) στον οποίο κάποιοι τολμηροί κάνουν σέρφινγκ (ελληνιστί κυματοδρομία), καφενεία και μπυραρίες παντού, πάρκα και φυτά παντού, η καταναλωτική κοινωνία στα πάνω της.

Αυτά τα θετικά. Αλλά ας μην νομίζει κανείς ότι δεν υπάρχουν και αρνητικά, θα τα πούμε την επόμενη φορά. Και όσοι/όσες έχετε λογαριασμό στο φατσοβιβλίο και θέλετε μπορείτε να δείτε πολλές φωτογραφίες μετά σχολίων στον δικό μου «Μπάμπης Sky». Εδώ μόνο μια άποψη του κεντρικού πεζοδρόμου του Μονάχου. Να είμαστε καλά, γεια σας.

(δημοσιεύτηκε στην 124χρονη (1898-2021) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Πέμπτη 21.10.2021, αρ.φύλλου 37.552)

κυκλο-φ-οριακα 1075, 6 Οκτωβρίου 2021

 

συμμαθητές στο 2ο Γυμνάσιο Αρρένων Βόλου, Αύγουστος 1970

Καλημέρα αγαπητοί αναγνώστες. Με ένα ποίημα θα ξεκινήσω σήμερα. Ένα ποίημα του Μανόλη Αναγνωστάκη (1925-2005) που μελοποιήθηκε το 1975 από τον συνομήλικό του Μίκη Θεοδωράκη (1925-2021) στις «Μπαλάντες»:

Όταν μιαν άνοιξη χαμογελάσει / θα ντυθείς μια καινούργια φορεσιά

και θα ‘ρθεις να σφίξεις τα χέρια μου / παλιέ μου φίλε.

Κι ίσως κανείς δε σε προσμένει να γυρίσεις / μα εγώ νιώθω τους χτύπους της καρδιάς σου
κι ένα άνθος φυτρωμένο στην ώριμη, πικραμένη σου μνήμη.
Κάποιο τρένο, τη νύχτα, σφυρίζοντας, / ή ένα πλοίο, μακρινό κι απροσδόκητο
θα σε φέρει μαζί με τη νιότη μας / και τα όνειρά μας.

Κι ίσως τίποτα, αλήθεια, δεν ξέχασες / μα ο γυρισμός πάντα αξίζει περισσότερο
από κάθε μου αγάπη κι αγάπη σου / παλιέ μου φίλε.

Συμπληρώθηκε ακριβώς ένας χρόνος από τον θάνατο του παλιού φίλου της νιότης μας Κώστα Καρανικολού, και είναι σίγουρο πως τίποτε, αλήθεια, δεν ξέχασα, μα γυρισμός δεν υπάρχει. Μένει μόνο η ώριμη, πικραμένη μου μνήμη…

Συνεχίζει να λειτουργεί το καλό parking στην οδό Φιλελλήνων. Αλλά συνεχίζει να λειτουργεί χωρίς άδεια! 252 θέσεις στάθμευσης σε 13 ορόφους χωρίς άδεια λειτουργίας από τις 15 Σεπτεμβρίου, συμπολίτες, το καταλαβαίνετε επί τέλους; Και καμία Αρχή δεν ενεργοποιείται. Κι αυτός ο καλός ο άνθρωπος, ο δημιουργός του Μονακό, μόνο να βρίζει ξέρει, τους πάντες και τα πάντα – εσείς έχετε ως τώρα γλιτώσει; Δεν ξέρω πια τι είναι αυτό που ζούμε, κάθε μέρα μια αντιδικία, μια βία, μια απαξίωση, ένα πράμα πρωτόγνωρο, «…κι η πόλη νεκρή…» όπως λέει στο ποίημα «Δρόμοι παλιοί» πάλι ο Μανόλης Αναγνωστάκης.

Κι αυτό το καινούργιο με το Δικαστικό Μέγαρο τι είναι πάλι; Όπως αντιλαμβάνεστε, μετά τις γνωστές πια ύβρεις για τους ανθρώπους του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας σχετικά με το οικόπεδο στην οδό Παρασκευοπούλου, ο σωτήρας της πόλης μας ανέκρουσε πρύμναν (χωρίς, βέβαια, να ψελλίσει την παραμικρή συγγνώμη…) και συμπαρασύροντας (ποιος ποιον είναι ένα θέμα…) τον Κύριο Βουλευτή, εστράφη προς την οδό Ύδρας, Να με συγχωρείτε, ξέρετε ποιο ακριβώς είναι το «καινούργιο» οικόπεδο «στην Ύδρας», που όλοι μιλάνε γι’ αυτό λες και είναι η (όντως πασίγνωστη) Πλατεία Ελευθερίας; Είναι το Οικοδομικό Τετράγωνο (Ο.Τ.) 1274 στην Νεάπολη, που περιβάλλεται από τις οδούς Ύδρας, Τσαμαδού, Κοδριγκτώνος και Ανώνυμη (συνέχεια της οδού Στουρνάρα), ώστε να διαχωριστεί από το Ο.Τ. 1274α, που φτάνει μέχρι την οδό Νεαπόλεως και περιλαμβάνει το 4^ο Γυμνάσιο/Λύκειο Βόλου. Προς την μεριά της οδού Αθηνών, στο Ο.Τ. 1274β, στεγάζονται οι σχολές του ΟΑΕΔ. Στο ίδιο το Ο.Τ. 1274 είναι σήμερα το Τμήμα Ελέγχου Υλικών και Ποιότητας Δ.Ε. Θεσσαλίας, παλαιότερα γνωστό ως Εργαστήριο Δημοσίων Έργων. Ακριβώς απέναντι, επί της οδού Ύδρας, είναι το εργοστάσιο ειδικών δομικών και βιομηχανικών υλικών Τσαντίλης Α.Ε. και ξεκινάει η οδός Κορωνιού, στην γωνία της οποίας με την οδό Νέγρη βρίσκεται η Διεύθυνση Μεταφορών και Επικοινωνιών (άδειες κυκλοφορίας και οδήγησης παντός είδους οχημάτων, μεταβιβάσεις, αδειοδότηση πρατηρίων καυσίμων και σταθμών αυτοκινήτων κλπ.). Ελπίζω τώρα να κατατοπιστήκατε. Για το αν σας αρέσει για Δικαστήριο, δεν πρόκειται να σας ρωτήσει κανείς. Εγώ όμως, αφού μπορώ, θα το πω: «…εμένα δε μ’ αρέσει…» όπως έλεγε κάποτε κι ο ηθοποιός Γιάννης Βογιατζής. Θα επανέλθουμε αναλυτικότερα επί του θέματος, μέχρι τότε θα έχουμε ακούσει μερικές ύβρεις ακόμη, είναι βέβαιο αυτό, και το Δικαστικό Μέγαρο θα παραμένει όνειρο τρελό, όνειρο απατηλό.

Πάμε τώρα σε κάτι άλλο, όχι λιγότερο σημαντικό, όσο κι αν έτσι φαίνεται εκ πρώτης όψεως: ούτε λίγο, ούτε πολύ, πρόκειται για τα περιττώματα των συμπαθών σκυλιών, τα οποία, λόγω της αβελτηρίας των ιδιοκτητών τους, βρίσκονται διάσπαρτα σε πεζοδρόμια, πάρκα και παρκάκια, σε χώρους αναψυχής, ακόμα και μέσα σε παιδικές χαρές, να σας χαρώ! Μία εντελώς απαράδεκτη κατάσταση, που πέραν των γνωστών επακόλουθων μπορεί μέχρι και σε εξάπλωση μολυσματικών ασθενειών να οδηγήσει. Και καθώς το κουβεντιάζαμε το θέμα με έναν παιδικό φίλο, άριστο ερευνητή των τοπικών μας δρώμενων, έμαθα την ακόλουθη ιστορία (γηράσκω αει διδασκόμενος…), που αξίζει να σας την μεταφέρω: κατ’ αρχήν τα περιττώματα των σκυλιών στο Πήλιο και κατ’ επέκταση στην περιοχή μας ονομάζονται «σκ’λιόσκατα», το γράφει και ο Κώστας Λιάπης στο λεξικό του «Το Γλωσσικό Ιδίωμα του Πηλίου» (Ώρες, 1996). Αυτά, λοιπόν, τα περιττώματα ήταν χρήσιμο υλικό, γνωστό και ως «σαμάς», για την επεξεργασία των δερμάτων στα πολλά βυρσοδεψία της Μακρυνίτσας/Κουκουράβας, δεν ξέρω σε ποιο στάδιο επεξεργασίας, πάντως ήταν. Κατόπιν αυτού υπήρχαν αρκετοί άνθρωποι στον Βόλο οι οποίοι γύριζαν με έναν κουβά, μια μασιά κι ένα φαράσι και μάζευαν τα περιττώματα, τα οποία πουλούσαν στα βυρσοδεψία (ταμπάκικα). Οι άνθρωποι αυτοί ονομάζονταν «σκ’λιοσκατάδες», ήταν φτωχοί και «παρακατιανοί» και περιέρχονταν τους δρόμους με σκυμμένο κεφάλι. Επίσης, εξ αυτού του ίδιου λόγου, ο Κώστας Λιάπης γράφει ότι σκ’λιοσκατάδες αποκαλούσαν οι υπόλοιποι πηλιορείτες τους κατοίκους της Μακρυνίτσας/Κουκουράβας. Έτσι έχει η ιστορία κι αν τότε θεωρούνταν «παρακατιανό» το να συλλέγει κανείς περιττώματα σήμερα, και ορθώς, είναι απαραίτητο στις πόλεις που ζούμε.

Εξαντλήθηκε πάλι ο χωροχρόνος μας. Και έμεινε το χρέος του «κυκλοφοριακού ζητήματος». Καλή συνέχεια, γεια σας.

Στην φωτογραφία ο «οριστικά απών» φίλος με μαύρο μπλουζάκι. Άπαντες οι υπόλοιποι παρόντες. Εγώ με κοντό παντελόνι. 2^ο Γυμνάσιο Αρρένων Βόλου, Αύγουστος 1970.

(δημοσιεύτηκε στην 124χρονη (1898-2021) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 06.10.2021, αρ.φύλλου 37.539)

κυκλο-φ-οριακα 1074, 29 Σεπτεμβρίου 2021

 

2ο Γυμνάσιο Αρρένων Βόλου, 1970

Καλημέρα και πάλι. Για 1074^η φορά τα κυκλο-φ-οριακα παρόντα στα μετερίζια της κυκλοφοριακής, και όχι μόνο, ενημέρωσης. Πάντως, για να μην ανησυχείτε και με ρωτάτε, το έργο με τα λαμπάκια πλησιάζει στο τέλος του, γέμισαν πάλι οι ουρανοί των δρόμων, θα λάμψει πάλι απ’ άκρη σ’ άκρη αυτό το καταθλιπτικό «μοντέρνο» μπλε.

Βεβαίως λειτουργεί το καλό parking στην οδό Φιλελλήνων. Αλλά λειτουργεί χωρίς άδεια! Ας τολμούσε να διανοηθεί να λειτουργήσει ιδιώτης ολόκληρο παραπολυόροφο – 13 είναι συνολικά οι όροφοι αν δεν απατώμαι – κτήριο στάθμευσης, όπου θα μπαινοβγαίνουν καθημερινά εκατοντάδες, τουλάχιστον, αυτοκίνητα, χωρίς άδεια λειτουργίας από την αρμόδια Διεύθυνση Μεταφορών της Περιφερειακής Ενότητας. Μέσα σε ώρες, αν όχι σε λεπτά, θα το είχε σφραγίσει Εισαγγελέας. Αυτό όχι μόνο δεν σφραγίστηκε αλλά η λειτουργία του «καλύφθηκε» αρμοδίως και μεγαλοφώνως – έχουν περάσει 14 μέρες από τα εγκαίνια κι ο φάκελος ακόμη ελέγχεται. Βεβαίως «οι κακές γλώσσες» («πολιτικοί απατεώνες» και λοιποί συγγενείς, ξέρετε εσείς…) λένε ότι λείπει και η έγκριση της Πυροσβεστικής για την απολύτως απαραίτητη πυροπροστασία του κτηρίου.

Πάντως γεγονός είναι ότι γι’ αυτόν τον λόγο, την απουσία άδειας λειτουργίας, δεν λειτουργούν και τα ασανσέρ προσώπων στους άνω και κάτω ορόφους – λύθηκε η μία απορία. Τώρα αν συμβεί, λέω και απεύχομαι, κάτι το κακόν, θα τα βρουν, φαντάζομαι, οι διάφοροι αρμόδιοι, που τόσο καλά συνεννοούνται συναναμετάξυ τους. Για τα γεωμετρικά στοιχεία των χώρων στάθμευσης δεν έχω ακόμη ιδίαν γνώμην. Δεν «μου ‘ρχεται» να πάω να μπω, δεν πρόκυψε και κάποια ανάγκη.

Έχω κι άλλες απορίες, αλλά τώρα η πόλη φαίνεται ότι βαδίζει προς νέες δόξες. Βαδίζει προς FSRU. Στην αρχή τρόμαξα, ο τίτλος έγραφε «Αίτηση για νέο FSRU στο λιμάνι του Βόλου», είπα «τι ‘ν’ τούτο πάλι» και διαβάζοντας εναγωνίως διαπίστωσα ότι πρόκειται περί «υπεράκτιου σταθμού υποδοχής, προσωρινής αποθήκευσης και αεριοποίησης (FSRU) για υγροποιημένο φυσικό αέριο (LNG)». Αυτό. Ύστερα ήρθαν και με βρήκαν κροίσοι δισεκατομμυριούχοι προελεύσεως Κατάρ, με εκπρόσωπο και εταιρεία μεγάλη και τρανή με έδρα – άκουσον, άκουσον, πού ζω ο ανίδεος; – τον Βόλο, στην ιστοσελίδα της οποίας ρητά αναφέρεται ότι «το FSRU θα ενισχύσει τη διαφοροποίηση και την ενεργειακή ασφάλεια της Ελλάδας, των Δυτικών Βαλκανίων, καθώς και της ευρύτερης περιοχής της Μεσογείου». Τότε, πλέον, με έπιασε μια εθνική πρωτίστως και τοπικιστική δευτερευόντως υπερηφάνεια γι’ αυτόν το άγιο τόπο, που μετά από ιχθυόσκαλα, ηλεκτροκίνητο τρένο, εμπορευματικό κέντρο, ναύσταθμο, βιομηχανία ηλεκτρικών αυτοκινήτων, παράκαμψη Αγριάς-Λεχωνίων, τελεφερίκ, υδροπλάνα, μαρίνα τουριστικών σκαφών τώρα θα αποκτήσει και FSRU, χάρις στο οποίο οπωσδήποτε θα αναπτυχθεί ενδελεχώς και απροσμετρήτως, δεν το συζητώ.

Έχουμε όλοι κάνει αγώνες σ’ αυτή την πόλη γι’ αυτή τη θάλασσα που μας γέννησε και μας ζει. Αγώνα για την Σωτηρία του Παγασητικού (1987-88, τότε που αφ’ ενός μέσω της αποστραγγιστικής τάφρου της Κάρλας έρχονταν λύματα από συγκεκριμένες βιομηχανίες του κάμπου και αφ’ ετέρου δεν υπήρχε βιολογικός καθαρισμός και τα λύματα της πόλης έπεφταν απ’ ευθείας στη θάλασσα, μπροστά στην παραλία) με αποτέλεσμα άμεσο το φράξιμο της τάφρου και αμέσως μετά την κατασκευή του πραγματικά Μεγάλου Έργου (ας τα ακούει αυτά η απούσα, τότε, ηγεσία του Μονακό) της εγκατάστασης βιολογικής και χημικής επεξεργασίας των λυμάτων. Αγώνα αργότερα για να μην εγκατασταθούν δεξαμενές καυσίμων στην παραλία του Αλμυρού, αγώνα για να αποσοβηθεί η δημιουργία ναυπηγοεπισκευαστικής ζώνης, αγώνα για να βελτιωθούν οι συνθήκες φορτοεκφόρτωσης του σκραπ, και λοιπά πολλά, μέχρι πρόσφατα, με τις διαρροές στον αγωγό διάθεσης των λυμάτων. Μια συνεχή επαγρύπνηση, με επιστημονική τεκμηρίωση και γνώση, αυτό χρειάζεται μια παραθαλάσσια πόλη, όπου το οικοσύστημα είναι ιδιαίτερα ευαίσθητο, και μάλιστα τώρα, στους καιρούς της κλιματικής αλλαγής ή της κλιματικής κρίσης. Αν πεθάνει η θάλασσα θα πεθάνουμε όλοι, κι όχι μόνο όσοι ασχολούνται άμεσα μ’ αυτήν.

Διάβασα δύο (2) νηφάλιες και εμπεριστατωμένες επιστολές του συμπολίτη κ. Κώστα Πώποτα, έγκριτου νομικού στελέχους του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στις οποίες εκφράζει σοβαρές επιφυλάξεις γι’ αυτή την κατασκευή στον Βόλο. Διάβασα κι άλλα, από την Κρήτη κι από το εξωτερικό, διάβασα το όλο σχέδιο και τις κινήσεις της Ρυθμιστικής Αρχής Ενέργειας (ΡΑΕ) και διαμόρφωσα την άποψη ότι δεν είναι προς όφελος του Βόλου αυτή η επένδυση.

Συμπληρώθηκε χθες, 28 Σεπτεμβρίου, ένας χρόνος από την καταστροφή της Περιοχής Ήπιας Κυκλοφορίας (ΠΗΚ) στην παρόχθια του Κραυσίδωνα οδό Καραμπατζάκη. Ένας χρόνος επανόδου του αυτοκινήτου, του καυσαερίου, του θορύβου, της αδυναμίας ελεύθερης κίνησης πεζών, εμποδιζόμενων και με αναπηρίες ατόμων, σ’ έναν ευθύγραμμο δρόμο με «όριο ταχύτητας» 30 χλμ/ω, που, κατά την αυθαίρετη γνώμη των επί παντός ειδικών του Μονακό, τον καθιστά «ήπιας κυκλοφορίας». Ένας χρόνος κατά τον οποίο λύθηκαν όλα τα κυκλοφοριακά προβλήματα του Βόλου, χάρη σ’ αυτή και μόνο την μεγαλειώδη επέμβαση. Ένας χρόνος, επίσης, στον οποίο με ρυθμούς αργής χελώνας εξελίσσεται κάποιο έργο στον άλλο παρόχθιο δρόμο του Κραυσίδωνα, την οδό Ζάχου, που απ’ ότι βλέπω σε πίστα αγώνων με φαρδιά πεζοδρόμια μετατρέπεται. Καλά περνάμε, συμπολίτες.

Και μετά από πολύυυυν καιρό διάβασα μια προσεκτική, μικρή δυσαρέσκεια για την κυκλοφορία στο κέντρο της πόλης, και μια αναφορά σε «…κορύνες για την αποτροπή της παράνομης στάθμευσης…». Ανατρίχιασα, σκέφτηκα «είναι δυνατόν;». Αναλυτικά στο επόμενο. Σας αγαπώ, γεια σας.

Στην φωτογραφία-συνεισφορά του γιατρού Γιάννη Φιλιππιτζή, Συμμαθητές στο 2^ο Γυμνάσιο Αρρένων Βόλου, 1970, στα εγκαίνια του Σταδίου του Βελεστίνου. Γυμναστής Καθηγητής ο αείμνηστος Γιάννης Τσιτσιγιάννης. Το 1971 αποφοιτήσαμε και φέτος γιορτάσαμε τα 50 χρόνια, με κάποιους από αυτή την παρέα «οριστικά απόντες»…

(δημοσιεύτηκε στην 124χρονη (1898-2021) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 29.09.2021, αρ.φύλλου 37.533)

κυκλο-φ-οριακα 1073, 24 Σεπτεμβρίου 2021

Καλημέρα συμπολίτες και απανταχού αναγνώστες! Πάλι ολίγον καθυστερημένη η στήλη, πλήθος οι απορίες σας περί της συνεχείας της. Όμως, ευτυχώς, τίποτε κακό δεν συμβαίνει, τσεκαρισμένα πράγματα, απλώς προέκυψαν, όπως λέει κάπου και ο Διονύσης Σαββόπουλος «…αντίξοες συνθήκες, κακοί υπολογισμοί, γεγονότα και καταστάσεις». Είχαμε και την πολύ επιτυχημένη Συνάντηση των 50 χρόνων από την αποφοίτησή μας από το 2^ο Γυμνάσιο Αρρένων Βόλου, την Κυριακή θα διαβάσετε πλήρες ρεπορτάζ μετά φωτογραφιών. Αλλά τα γεγονότα όντως τρέχουν.

Σε παγκόσμιο επίπεδο εκτιμώ ότι ζούμε την μεγάλη μπλόφα των Ηνωμένων Πολιτειών, οι οποίες παίρνοντας μαζί το βρετανικό σκυλάκι και τα παντελώς αδιάφορα αυστραλιανά καγκουρό (AUKUS=Australia, United Kingdom, United States) προσπαθούν να «αλλάξουν την ατζέντα», να στρέψουν αλλού την προσοχή του κόσμου, και κυρίως του εσωτερικού τους κόσμου, ώστε να ξεχάσει το τεράστιο φιάσκο της 20ετίας στο Αφγανιστάν. Από την άλλη μεριά, πάλι σε παγκόσμιο επίπεδο, αυτή η αύξηση τιμών μου φαίνεται επίσης πολύ ύποπτη και, στην ουσία της, αδικαιολόγητη. Νομίζω ότι πρόκειται για μία σαφέστατη επίθεση στις τραπεζικές καταθέσεις των απανταχού πολιτών (ημών των Ελλήνων συμπεριλαμβανομένων, βεβαίως-βεβαίως), που αυξήθηκαν λόγω μη ή μειωμένης κατανάλωσης στα «λοκντάουν» της πανδημίας. Και είπαν τα παγκόσμια καρτάλια «εδώ έχει ψωμί, βουρ στον πατσά» – τα υπόλοιπα «επιχειρήματα», συμπολίτες, μού ακούγονται τελείως ψεύτικα…

Σε εθνικό επίπεδο περάσαμε άλλον έναν κυβερνητικό ανασχηματισμό, αυτή τη φορά με την παγκόσμια πρωτοτυπία να κάνουμε Υπουργό της Ελλάδας έναν πολίτη μιας άλλης χώρας – ήρθε, πολιτογραφήθηκε, εγκαταστάθηκε, ανέλαβε; Δεν το αντελήφθην. Περάσαμε επίσης άλλη μία Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, την 85^η (κι αυτό είναι σημαντικό, δεν έχουν πολλοί θεσμοί τέτοια διάρκεια) με τυποποιημένες εξαγγελίες και στημένες συνεντεύξεις.

Προχθές Τετάρτη ήταν η 22^α Σεπτεμβρίου, η Πανευρωπαϊκή Ημέρα χωρίς Αυτοκίνητο, η κατάληξη της Πανευρωπαϊκής Εβδομάδας Κινητικότητας. Υπάρχει κανείς που θυμάται σ’ αυτή την πόλη; Όχι μόνο την Ημέρα, γενικώς ρωτάω, αν έχει μείνει κανείς αλώβητος από την πλύση εγκεφάλου που υφιστάμεθα από την ηγεσία του Μονακό τα τελευταία χρόνια. Υπάρχει κανείς στον Δήμο Βόλου; Λογικά ναι!, υπάρχει, δεν έχουν βγει όλοι-όλες στη σύνταξη.

Όμως, για να μην είμαστε άδικοι, ο Δήμος Βόλου ξεκίνησε στις 21 Σεπτεμβρίου 2021, ημέρα Τρίτη, να κρεμάει τους μπλε χριστουγεννιάτικους ουρανούς πάνω από τους δρόμους. Αυτό κι αν είναι έργο! Λαμπάκια αξίας 200.000 €, αν δεν απατώμαι, για να υποδεχτεί η πόλη τα αστέρια του πάλκου, που αν οι πληροφορίες μου είναι σωστές, θα χαλάσουν κόσμο. Δώστε στον λαό θεάματα και άρτον. Και λέγοντας άρτον πάει ο νους μας στον Βενέτη…

Τετάρτη 15 Σεπτεμβρίου 2021 εγκαινιάστηκε ως όφειλε, μετά από αρκετές παρατάσεις, το parking της οδού Φιλελλήνων. Με τις γνωστές κορώνες περί του παρελθόντος (στις οποίες, ως γνωστόν, κανείς εκ των παρελθόντων δεν αποτολμά απάντηση, και, κυρίως, ο κύριος υπεύθυνος τότε Αντιδήμαρχος, που κατάφερε να μην υπάρχει δεύτερη εταιρεία στα πρακτικά του διαγωνισμού του 2005, κι έτσι έμπλεξε σε περιπέτειες το parking όταν ο αρχικός ανάδοχος δήλωσε αδυναμία πληρωμών και δεν υπήρχε επόμενος να τον αντικαταστήσει…) και με διάφορες ενδιαφέρουσες «λεπτομέρειες» για την λειτουργία του.

Πρώτον, καταργήθηκε η χαμηλή διαχωριστική νησίδα στην οδό Φιλελλήνων κι έτσι οι αριστερές στροφές εισόδου από Ιάσονος προς Πολυμέρη και εξόδου από το parking προς Πολυμέρη διεξάγονται ελεύθερα. Θυμάμαι ότι αυτό ακριβώς το ζήτημα των προσβάσεων προς/από το parking τον Ιούνιο του 2006 συζητήθηκε τρεις (3) φορές στην Επιτροπή Κυκλοφοριακών Θεμάτων (τώρα ονομάζεται Βιώσιμης Κινητικότητας) και τελικά ψηφίστηκε κατά πλειοψηφία με τομή της νησίδας για την είσοδο και απαγόρευση αριστερής στροφής για την έξοδο και τρεις τελείως αρνητικές στην τομή ψήφους, μεταξύ των οποίων και η δική μου. Όλες οι κινήσεις προς/από το parking θα γίνονταν δεξιόστροφα, μέσω της λωρίδας καθόδου της οδού Φιλελλήνων (προς Ιάσονος) και χωρίς καμία διατάραξη της λωρίδας ανόδου (προς Πολυμέρη). Τώρα δε βαριέσαι, τζάμπα ο κόπος, τότε, όλα αβέρτα κι ό,τι γίνει.

Δεύτερον, καταργήθηκε, καθώς έμαθα, το μεγαλόπνοο σχέδιο της καφετέριας στην οροφή του κτηρίου και «παραχωρήθηκαν στην πόλη» (αυτή ήταν η διατύπωση, μου είπαν) «ακόμη 40 θέσεις στάθμευσης». Η αλήθεια πρέπει μάλλον να βρίσκεται στην πολεοδομική νομοθεσία και στην αδυναμία (παρ’ όλη την, γενικώς, παντοδυναμία…) να παραβιαστεί. Πάντως το γεγονός είναι ότι ούτε εξωτερικό ασανσέρ υπάρχει. Φίλος με ρώτησε αν υπάρχει ασανσέρ προσώπων για τους πολλούς ορόφους και απάντησα ότι αυτή τη στιγμή δεν γνωρίζω, δεν επισκέφθηκα ακόμη τον χώρο, θα το κάνω και θα τα πούμε. Άλλος φίλος μού είπε ότι ο διάδρομος κίνησης, μεταξύ των σταθμευμένων αυτοκινήτων, είναι στενός, κι αυτό θα το δούμε.

Τρίτον, αποφασίστηκε να διατεθεί από το ταμείο του Δήμου Βόλου (λεφτά υπάρχουν…) ποσόν 25.000 Ευρώ στα μέσα μαζικής επικοινωνίας για διαφήμιση του parking – αν είναι δυνατόν!

Είναι και καναδυό άλλα θεματάκια, έχει ο Θεός, θα τα ξαναπούμε. Γεια σας.

Στην φωτογραφία το σήμα της Πανευρωπαϊκής Εβδομάδας Κινητικότητας 2021 στον Δήμο Λαρισαίων. στον Δήμο Λαρισαίων.

(δημοσιεύτηκε στην 124χρονη (1898-2021) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Παρασκευή 24.09.2021, αρ.φύλλου 37.529)

κυκλο-φ-οριακα 1072, 15 Σεπτεμβρίου 2021

Καλημέρα συμπολίτες και απανταχού αναγνώστες! Συμπληρώθηκε κοντά ένας μήνας αποχής της στήλης και… μου λείψατε. Χίλια πράγματα στριμώχνονται στο μυαλό μου, τοπικά, ελληνικά, διεθνή, χίλια πράγματα. Απεβίωσε και ο Μίκης Θεοδωράκης στις 2 Σεπτεμβρίου 2021, σε ηλικία 96 ετών, πενθήσαμε εθνικώς επί τριήμερον, έγραψε ή είπε και κάθε ένας/μία αυτά που πίστευε ότι έπρεπε να γράψει ή να πει για την περίσταση, μπας και του/της πει ο γείτονας πως δεν ετίμησε δεόντως τον Οικουμενικό αυτόν Έλληνα.

Ανάμεσα σε όλους και όλες κι εγώ, με μια ανάρτηση στο φατσοβιβλίο που έλεγε τα εξής – την καταγράφω για να υπάρχει ως γραπτό αρχείο, τα διαδικτυακά εργαλεία δεν τα εμπιστεύομαι για το μέλλον των παιδιών μου:

«Με τον Μίκη Θεοδωράκη «γνωρίστηκα» όταν ακόμη πήγαινα στο Δημοτικό. Αντηχούσε το σπίτι μας από τους δίσκους που αργότερα, στη χούντα, η Μητέρα τους έσπασε για να μην «βρεθούμε μπλεγμένοι». Άκουσα σε παράνομη κασέτα τα «Τραγούδια του Αγώνα» το 1972 κι έναν χρόνο μετά τραγουδούσα «Πάλης ξεκίνημα, νέοι αγώνες…» σε μια αίθουσα με 2.000 άτομα και φρουρούς στις πόρτες, μπας και μπουν τίποτε χαφιέδες. Στην ίδια συναυλία σταμάτησα να τραγουδώ το «Βράχο, βράχο τον καημό μου…» όταν κάποιοι σηκώθηκαν να το χορέψουν, θεωρώντας ότι αυτό ήταν ασέβεια απέναντι σ’ αυτούς που ακόμη και τότε μετρούσαν τον καημό τους από βράχο σε βράχο και από εξορία σε εξορία. Το 1978 δίδαξα ως «μαέστρος» σε μια μικτή φοιτητική χορωδία «Της αγάπης αίματα…» και δυο χρόνια αργότερα το εκτελέσαμε πάλι, με συνοδεία φυσαρμόνικας, προσπαθώντας να πλησιάσουμε λίγο στο κλίμα εκείνης της μοναδικής σκηνής στους «Κυνηγούς» του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Αξιώθηκα να τραγουδήσω όλα τα τραγούδια και να διαβάσω-απαγγείλω τα Αναγνώσματα από το «Άξιον Εστί» το 2014, σε μια συναυλία στην πόλη μου που με σημάδεψε για πάντα.

Αυτός είναι για μένα ο Μίκης Θεοδωράκης.»

Γκλιν-γκλαν στο κινητό τηλέφωνο, μήνυμα sms (short message service, υπηρεσία σύντομων μηνυμάτων) από EMVOLIO, με ενημερώνει ότι έχω «προτεραιοποιηθεί» (αγαπητοί Φιλόλογοι βοηθάτε, υπάρχει ρήμα «προτεραιοποιούμαι»;) «για αναμνηστική δόση» και να κλείσω ραντεβουδάκι. Αναμνηστική φωτογραφία ήξερα, αναμνηστική δόση δεν ήξερα, έμαθα κι αυτό μαζί με όλα τα άλλα τους τελευταίους 18 μήνες. Κι όλο αναρωτιέμαι πώς μας βρήκε τόσο μπόσικους, τόσο ανίδεους, τόσο απροετοίμαστους αυτός ο διαβολο-ιός και μπόρεσε με μεγάλη ευκολία να κάνει τη ζωή μας άνω-κάτω και να τρέχουμε ξωπίσω του μπας και προλάβουμε τις μεταλλάξεις και τα τσαλίμια του. Ένα ανθρώπινο γένος παντελώς ανίσχυρο και μια παραπαίουσα παγκόσμια επιστημονική κοινότητα. Και τα παντός είδους ζώα μας κοιτάνε και γελάνε, συνάνθρωποι, γελάνε, έχουν ξεκαρδιστεί στα γέλια με την κατάντια του υποτιθέμενου ανώτερου είδους, της αφεντομουτσουνάρας μας, που λέει κι ο Καραγκιόζης…

Καλοκαιράκι πίσω μας, παρ’ ημίν η σύζυγος, όντας ο ελεύθερος επαγγελματίας της οικογένειας, καθορίζει τις διακοπές μας ανάλογα με τις υποχρεώσεις της. Λίγος Αη Γιάννης, 3 μέρες Κεφαλονιά κι άλλες 3 Ιθάκη, κόσμος πολύς παντού, πάλι όλες οι φυλές παρούσες στην «ξανά προς τη δόξα τραβά» τουριστική Ελλάδα. Στην Κεφαλονιά από Κυλλήνη με ένα από αυτά τα κίτρινα επιβατηγά/οχηματαγωγά (ΕΓ/ΟΓ στη ναυτική ορολογία) της Levante Ferries που βλέπουμε στην διαφήμιση, εντυπωσιακά προσεγμένο για πλοίο γραμμής, μέσα κι έξω, και με ναύλο 2 άτομα+1 αυτοκίνητο 63 €, για 1:30 ώρες πλεύσης. Το Βόλος – Σκιάθος με το όχι και τόσο προσεγμένο Express κοστίζει αντιστοίχως 134 €, για 2:25 ώρες πλεύσης – η τιμή είναι κάτι παραπάνω από το διπλάσιο, ενώ ο χρόνος είναι κάτι παρακάτω από το διπλάσιο, το συμπέρασμα είναι ότι είμεθα αριστοκράτες στην Μαγνησία, πράγμα, βεβαίως, που ισχύει όχι μόνο στα πλοία. Κεφαλονιά ωραίες θάλασσες, ωραίες παραλίες, όμορφο Αργοστόλι. Στην Ιθάκη περάσαμε από Σάμη σε Πισαετό (=Πίσω Αετό, υπάρχει και κανονικός Αετός) ένα καινούργιο λιμάνι στη μέση του πουθενά, πολύ εξυπηρετικό. Ιθάκη ωραίες θάλασσες, δύσκολες παραλίες – η σύζυγος είπε του χρόνου να έρθουμε οπωσδήποτε με το 25μετρο σκάφος μας (…!!). Συμπαθητικό Βαθύ, πανέμορφο Κιόνι, γεμάτο ιστιοπλοϊκά σκάφη. Γέμισε η ψυχή μας με όμορφες εικόνες, απόθεμα για τον επερχόμενο χειμώνα. Πατήσαμε στεριά στο λιμάνι του Αστακού, και είδαμε και πάθαμε μέχρι να βρούμε την Ιόνια Οδό περνώντας με το GPS από κάτι άθλιους επαρχιακούς δρόμους της Αιτωλοακαρνανίας, χωρίς καμία σήμανση κατεύθυνσης. Όταν επιτέλους την βρήκαμε, πήρα το 1075 και ξέσπασα σ’ έναν άνθρωπο που δεν ήταν αρμόδιος, το εντυπωσιακό είναι ότι τρεις μέρες μετά με πήραν από την Εταιρεία Νέα Οδό να μου δικαιολογηθούν ότι δεν είναι αυτοί αρμόδιοι για την σήμανση προς τον Αυτοκινητόδρομο, αλλά δεν ξέρουν και ποιος είναι. Τώρα γράφω γράμμα στο ΥΠΕΧΩΔΕ ή όπως το λένε, να δω τι άκρη θα βγάλω.

Στην πόλη γίνονται και ετοιμάζονται θαύματα. Φούρνος Βενέτη, ωσάν να μας έλειπαν οι εξαιρετικοί φούρνοι στον Βόλο, την Τετάρτη, λέει, θα γίνουν τα εγκαίνια και την ίδια μέρα το Δημοτικό Συμβούλιο θα αποφασίσει «Μετά από ενδελεχή επανέλεγχο» τροποποίηση (προς τα πάνω, εννοείται…) της τιμολογιακής πολιτικής για το parking της οδού Φιλελλήνων. Βρε μπας, λέω, κι έκαναν όλη αυτή την μεταλλική κατασκευή για άλλους λόγους, κι όχι για να εξυπηρετήσουν την κυκλοφορία; Λες; Γκρέμισαν και την διαχωριστική νησίδα στην Φιλελλήνων – αλλά αυτά θα τα πούμε την άλλη φορά. Μαζί με λεωφορειακή γραμμή Γαζή-Κωνσταντά, μαζί με έναν χρόνο κατεστραμμένη Καραμπατζάκη, έχουμε δουλειά.

Καλά να είμαστε να ανταμώνουμε. Παρασκευή 17 και Σάββατο 18 η επετειακή συνάντηση των αποφοίτων 1971 του 2^ου Γυμνασίου Αρρένων Βόλου. 50 χρόνια, ούτε πολλά, ούτε λίγα. Γεια σας.

Στην φωτογραφία, 15.06.2014, στο Πνευματικό Κέντρο της Ι.Μ.Δημητριάδος, στον Βόλο, «Άξιον Εστί», Βολιώτικη Χορωδία & Χορωδία Αταλάντης, Διεύθυνση Αντιγόνη Κερετζή & Στάσα Τζάλλα.

(δημοσιεύτηκε στην 124χρονη (1898-2021) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 15.09.2021, αρ.φύλλου 37.520)

κυκλο-φ-οριακα 1071, 11 Αυγούστου 2021

 

Αύγουστε Μήνα και Θεέ σε σένανε ορκιζόμαστε / πάλι του χρόνου να μας βρεις στο βράχο να φιλόμαστε. Έγραψε ο Οδυσσέας Ελύτης στα Ρω του Έρωτα. Καλημέρα συμπολίτες! Σε διακοπές βρίσκεται η στήλη και «κανονικά» (η έννοια της κανονικότητας έχει διαστραφεί, πλέον, κανονικότατα…) δεν θα έπρεπε να δει το φως της δημοσιότητος. Όμως ξημερώνοντας η Δευτέρα μια μυρωδιά κάπνας χτύπησε τα ρουθούνια μας και μια θολούρα κάλυψε το οικείο μας τοπίο και ύστερα η Πυροσβεστική Υπηρεσία μας ενημέρωσε ότι αυτό ήταν καπνός από την μεγάλη πυρκαγιά στην Βόρεια Εύβοια, που πέρασε θάλασσες και βουνά κι έφτασε στις ανατολικές ακτές του Πηλίου. Και πέρασε μέσα από τον νου μας.

Χιλιάδες δασικές πυρκαγιές στην ταλαίπωρη Ελλάδα μας. Και κάθε φορά, ως μόνιμη επωδός, λόγοι τρανοί περί ανάγκης αναδιάρθρωσης και στελέχωσης των πυροσβέστικών υπηρεσιών, ανάγκης επιτήρησης και διαχείρισης των δασών, ανάγκης δημιουργίας αντιπυρικών ζωνών, ανάγκης αντιπυρικής προστασίας και σωστής πολεοδόμησης των οικισμών που γειτνιάζουν με δάσος (πολύ περισσότερο όταν βρίσκονται μέσα σ’ αυτό), ανάγκης προμήθειας και επιχειρησιακής ετοιμότητας κατάλληλων εναέριων μέσων, κι άλλες πολλές ανάγκες. Οι οποίες ανάγκες πάντα εντοπίζονται, διακηρύττονται, ενίοτε λειτουργούν και ως προεκλογικές εξαγγελίες, και στην κατακλείδα όταν έρχεται η επόμενη πυρκαγιά (διότι πάντοτε έρχεται η ρημάδα, που κακό χρόνο να ‘χει…) βρίσκει την Ελλάδα πάντοτε απροετοίμαστη – ακινητοποιημένα αεροπλάνα, λειψό προσωπικό εδάφους, ανύπαρκτο σχέδιο δράσης, άγνοια τοπικών συνθηκών.

Πρόσφατη ανακάλυψη το περιβόητο 112. Είναι πάρα πολύ νωρίς, νομίζω, για να αξιολογηθεί η παρουσία του στη ζωή μας. Είναι πολύ απλό να λες «πάνω απ’ όλα η ανθρώπινη ζωή, όλα τ’ άλλα γίνονται» ιδίως όταν ο ίδιος βρίσκεσαι πολύ μακριά απ’ όλα αυτά, πίσω από μικρόφωνα και τηλεοπτικές κάμερες, είναι πολύ εύκολο να στέλνεις ένα μήνυμα στο κινητό και να λες «εκκενώστε…». Ιδίως όταν ξέρεις ότι μετά την εκκένωση δεν θα υπάρχει κανείς και τίποτε για να υπερασπιστεί τον δύστυχο τόπο, το δύστυχο χωριό, την δύστυχη ιδιοκτησία. Πρωτοφανή πράγματα.

Ούτως ή άλλως όλα πρωτοφανή είναι σ’ αυτή τη χώρα, ακόμη και ο απλός καύσωνας. Πρωτοφανής ήταν ο «στρατηγός άνεμος» και η «ασύμμετρη απειλή» το 2007 στην Ζαχάρω, πρωτοφανής ήταν η πυροθύελλα κατηγορίας 7 το 2018 στο Μάτι (η κατηγοριοποίηση είναι από τους επιστήμονες του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών Θ.Μ.Γιάνναρο, Κ.Λαγουβάρδο, Β.Κοτρώνη, μέσω του ιστοτόπου meteo.gr, και περιγράφεται ακριβώς ως «Πυρκαγιά που είναι αδύνατο να ελεγχθεί: Επικόρυφη, Ακραίας πυκνότητας κηλίδωση (καύτρες), Ακραία ταχύτητα εξάπλωσης, Ακραία υψηλό μήκος φλογών, Ακραία υψηλό θερμικό φορτίο, Χαοτική και απρόβλεπτη συμπεριφορά, Συνθήκες πυροθύελλας», πρωτοφανείς είναι και τούτες οι πυρκαγιές που ζούμε, που με πλήρη άπνοια κατάφεραν να κάψουν ένα μεγάλο κομμάτι Ελλάδας και να καταστρέψουν πολλές χιλιάδες Έλληνες.

Κι ύστερα … ήρθαν οι Ρουμάνοι! Μετά από 7 ημέρες παντελούς ανικανότητας ελέγχου. έφτασαν και επιχειρούν Ρουμάνοι, Τσέχοι, Ούγγροι, Γερμανοί, Σέρβοι, Ουκρανοί, Γάλλοι και άλλοι που μπορεί να ξεχνάω, με σύγχρονο εξοπλισμό και σύγχρονο τρόπο δράσης, ακόμη και στο ξένο γι’ αυτούς πεδίο, μαζί με μερικά εναέρια μέσα – ακόμη κι απ’ την Τουρκία, που επίσης ταλαιπωρείται από μεγάλες πυρκαγιές. Κι αυτοί, μαζί με τους κατοίκους που αγνόησαν το 112 και έμειναν στον τόπο τους, μαζί με άλλους πολίτες που έσπευσαν από όλη τη χώρα, καταφέρνουν, πλέον, να τιθασεύσουν σταδιακά τις φλόγες.

Θλίψη, μια απέραντη θλίψη. Αφ’ ενός για την τεράστια οικολογική και οικονομική καταστροφή και αφ’ ετέρου για την αδυναμία αντιμετώπισης από μεριάς του Ελληνικού Κράτους στοιχειωδών αναγκών προστασίας των πολιτών του. Και όχι, συμπολίτες, αυτό δεν είναι «αντιπολίτευση», είναι η πραγματικότητα. Διότι μπορεί πράγματι το 2007 να ήταν πολύ ισχυροί οι άνεμοι, μπορεί στο Μάτι οι 102 νεκροί να είναι ένα πολύ βαρύ τίμημα για μια φωτιά που οι επιστήμονες λένε ότι ήταν αδύνατο να ελεγχθεί, τώρα δυστυχώς είναι πολύ δύσκολο να αναζητήσει κανείς δικαιολογία, όταν μάλιστα οι αριθμοί των επιχειρούντων, ανθρώπων και μέσων, γέμιζαν κάθε βράδυ τις τηλεοπτικές οθόνες και οι κραυγές των καιομένων εκλιπαρούσαν για σωτηρία.

Θλίψη, μια απέραντη θλίψη. Ένα σύννεφο καπνού (και όχι, βέβαια, ένα καπνογόνο σύννεφο, όπως κάπου διάβασα…) που ταξιδεύει απ’ την Εύβοια μέχρι το Ανατολικό Πήλιο σκεπάζει την καρδιά μου.

Τρίτη σήμερα. Και στην τηλεόραση ο καθ’ ύλην αρμόδιος μού κουνάει, για μία ακόμη φορά, το δάχτυλο. Εύχομαι ολόψυχα την επόμενη φορά να μην χρειασθεί να τον βλέπω, τον ίδιο ή κάποιον άλλο στη θέση του. Οι φωτιές που θα ‘ρθουν (και θα ‘ρθουν οπωσδήποτε οι ρημάδες, που κακό χρόνο να ‘χουν…) να σβηστούν γρήγορα από το ένα, ενιαίο, συνεχές και αδιάσπαστο Ελληνικό Κράτος, που φέτος γιορτάζει τα 200 χρόνια ανεξαρτησίας.

Γεια σας.

Στην φωτογραφία η Κατηγοριοποίηση Δασικών Πυρκαγιών σύμφωνα με το Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών.

(δημοσιεύτηκε στην 124χρονη (1898-2021) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 11.08.2021, αρ.φύλλου 37.491)

κυκλο-φ-οριακα 1070, 4 Αυγούστου 2021

 

4^η Αυγούστου, Καλημέρα συμπολίτες! Επέτειοι που χάνονται μέσα στην ομίχλη του χρόνου; Όχι βέβαια. Η φασιστική δικτατορία που επιβλήθηκε στις 4 Αυγούστου 1936 από τον Ιωάννη Μεταξά αποτελεί μία ακόμη μαύρη σελίδα στην πολυτάραχη ελληνική μας ιστορία για την οποία κάποιοι, ακόμα και σήμερα, αισθάνονται υπερήφανοι και έτοιμοι να γίνουν με πρώτη ευκαιρία μιμητές. Βεβαίως είναι μεγάλη επιτυχία της Δημοκρατίας μας η φυλάκιση της Χρυσής Αυγής (φυλάκιση ναι, εξουδετέρωση όχι) όμως υπάρχουν ακόμη πολλά παλληκάρια που έχουν ως πρότυπο τον Μεταξά και την ΕΟΝ του, και τολμούν να καταλαμβάνουν (βρωμίζουν, για την ακρίβεια) έδρανα του Κοινοβουλίου, εκπροσωπώντας ανάλογο αριθμό ομοϊδεατών ψηφοφόρων – χρειαζόμαστε Προσοχή, Γνώση και Μνήμη.

Περίοδος καύσωνα. Από πρωθυπουργικά χείλη «ο χειρότερος καύσωνας από το 1987» – κάποιοι την είπαν πάλι τη γνωστή κακία περί οικογενειακής γκαντεμιάς… Αλλά η δική μας προσοχή στρέφεται στην επιβάρυνση του συστήματος ηλεκτρικής ενέργειας αυτές τις μέρες που τα κλιματιστικά μηχανήματα, μεγάλα και μικρά, λειτουργούν στο φουλ. Είδα ότι ξαναλειτούργησε χθες η λιγνιτική μονάδα Μεγαλόπολη 3 στην Πελοπόννησο για να συνεισφέρει στην κάλυψη της ζήτησης. Και απορώ συμπολίτες μου, απορώ. Την επόμενη φορά, στον επόμενο καύσωνα, που θα έρθει οπωσδήποτε, πώς θα αντιμετωπιστεί όλη αυτή η ζήτηση χωρίς τις μεγάλες λιγνιτικές μονάδες; Πώς; Με πόσες εκατοντάδες χιλιάδες ανεμογεννήτριες στις κορυφογραμμές της Ελλάδας ή/και εκατοντάδες χιλιάδες τετραγωνικά μέτρα φωτοβολταϊκές πλάκες σε όλους ανεξαιρέτως τους κάμπους; Ή μήπως το σχέδιο προβλέπει να κάνουμε πλούσιες την Αλβανία και την Βουλγαρία με το πυρηνικό Κοζλοντούι δια της εισαγωγής ηλεκτρικού ρεύματος; Ή θα καταργηθεί ο εγχώριος λιγνίτης και θα παράγεται ηλεκτρικό ρεύμα από εισαγόμενο πετρέλαιο ή/και φυσικό αέριο, όπως ήδη διαφημίζεται από ιδιώτες παρόχους – και είναι αυτά όλα εκτός από ενεργειακά και περιβαλλοντικά προτιμητέα; Δεν ξέρω, ψάχνω και σαφείς απαντήσεις δεν βρίσκω. Τεχνοκράτες βρίσκω, μαγεμένους από το ζεστό χρήμα που υπόσχεται αυτή η «πράσινη ανάπτυξη», εταιρείες μεγάλες βρίσκω που όλο και λιγοστεύουν (συγκέντρωση κεφαλαίων το λένε αυτό) και μια επενδυτο-λαγνεία χωρίς αρχή και τέλος – κι αυτό όχι μόνο στην Ελλάδα, πανευρωπαϊκά, τουλάχιστον. Πού θα καταλήξει αυτό;

Περίοδος Ολυμπιακών Αγώνων. Όλοι ανεξαιρέτως και ανεξαρτήτως και ανυπερθέτως υπερήφανοι πανηγυριστές των ολυμπιακών μεταλλίων, οι «αναλυτές» με την μπάζα, μίζα, ντόπα σιωπηλοί, θα ξανακάνουν αισθητή την παρουσία τους πλησιάζοντας στο Παρίσι του 2024.

Περίοδος τσουχτρών στον Παγασητικό μας κόλπο. Φυσιολογικό φαινόμενο, λόγω και της άπνοιας, το χαρακτηρίζουν οι επιστήμονες, ιδιαίτερα έντονο και τρομακτικό λένε οι κάτοικοι-παραθεριστές. Παράλληλα στον τοπικό μας τύπο διάβασα πως ανασύρθηκαν νεκρές δύο θαλάσσιες χελώνες caretta caretta, μία στο λιμάνι και μία στα Πλατανίδια. Τα πανάρχαια αυτά ζώα πεθαίνουν κατά κανόνα χτυπημένα από ανθρώπινα εργαλεία της θάλασσας, δίχτυα, καμάκια-ψαροντούφεκα, προπέλες – την ιστορία τους στην Ελλάδα, που ξεκινάει το 1977 στις παραλίες ωοτοκίας της Ζακύνθου, την ξέρω «από πρώτο χέρι», που λένε. Εκείνο που δεν ήξερα και το έμαθα αυτές τις μέρες είναι ότι οι θαλάσσιες χελώνες έχουν τις μέδουσες για λιχουδιά (!), συμβάλλοντας έτσι με τον τρόπο τους στην ισορροπία του οικοσυστήματος.

Στον Αη Γιάννη του Αιγαίου δεν υπάρχουν επικίνδυνες μέδουσες, μόνο μερικές ακίνδυνες σαλούφες. Υπάρχει ήδη πολύς κόσμος και δεν υπάρχει Ναυαγοσώστης. Για πρώτη φορά εδώ και κάμποσα χρόνια δεν υπάρχει Ναυαγοσώστης. Κι όχι μόνο στον Αη Γιάννη, ρώτησα κι έμαθα ότι σε καμία παραλία του Ανατολικού Πηλίου δεν ευδοκιμεί το είδος. Ποιος έχει την ευθύνη γι’ αυτό; Ποιος θα είναι υπεύθυνος αν χαθεί πάλι καμιά ζωή, όπως πολλές φορές έχει συμβεί, ακόμη και στο πρόσφατο παρελθόν; Ακούω από πολλές μεριές διάφορες γνωστές δικαιολογίες, η Κυβέρνηση, ο Δήμος, οι εργολάβοι, τα λεφτά, και οι επαγγελματίες των παραλιακών οικισμών πανευτυχείς «μετά την πανδημία», σιγά μην κάτσουν να σκάσουν για αλλότριες έγνοιες τύπου «ναυαγοσώστης». Μόνο προσευχές μπορώ, πλέον, να κάνω.

Ρεζίλι έχουμε γίνει πάλι με τα αλισβερίσια του Άρχοντα της πόλης με τον Άρχοντα εαυτό του ιδιοκτήτη της ποδοσφαιρικής ομάδας από την Πύδνα που έχει ονομάσει ΝΠΣ Βόλος, σχετικά με το γελοίο ενοίκιο και τα λοιπά ευτράπελα περί το Πανθεσσαλικό Στάδιο. Μου τηλεφωνούν από μέρη εκτός Μονακό και με ρωτάνε πώς είναι κάτι τέτοιο δυνατόν «…μα εγώ δεν έχω τι να πω, σφυρίζω στον αγέρα…», όπως λέει και η Γιοβάννα στο ωραίο τραγουδάκι του Μάνου Χατζιδάκι από το μακρινό 1959. Αν δεν είναι ούτε η Αποκεντρωμένη Διοίκηση ούτε η Δικαιοσύνη αρμόδια εγώ κι εσείς τι μπορούμε να περιμένουμε;

Εκεί στο parking Φιλελλήνων-Δημητριάδος κάτι φαίνεται να βαδίζει προς την ολοκλήρωση και κάτι φαίνεται να αλλάζει ριζικά στα κυκλοφοριακά δεδομένα της πόλης, θα περιμένουμε λίγο ακόμη και θα τα πούμε μετά. Και στο μεταξύ πολλά αλλάζουν και στην άλλη άκρη της πόλης, στην συνοικία των Παλαιών. Δεν έχουμε ακόμη πλήρη εικόνα (ποιος να μας την δώσει;…) το έργο προχωρεί. Όπως προχωρεί και η αντικατάσταση των σωλήνων ύδρευσης στον ανατολικό τομέα, με πολλή σκόνη και πολλές περιπορείες κατακαλοκαιριάτικα.

Πάει, ζαβλακώθκαμαν απ’ ντ’ ζέστα. Γεια σας.

Στις φωτογραφίες μια caretta caretta και το σήμα του Συλλόγου για την προστασία της Θαλάσσιας Χελώνας ΑΡΧΕΛΩΝ.

(δημοσιεύτηκε στην 124χρονη (1898-2021) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 04.08.2021, αρ.φύλλου 37.485)