κυκλο-φ-οριακα 1269, 25 Φεβρουαρίου 2026

Καλή Σαρακοστή! Με τούτα και μ’ εκείνα, δηλαδή, 40 μέρες μας χωρίζουν από το Πάσχα στις 12 Απριλίου. Συγκλονισμένος διάγω από την καρναβαλική διακόσμηση της πόλης μας, του Βόλου μας, στον οποίο η παρούσα Δημοτική Αρχή αφήνει καθημερινά μεγάλο αποτύπωμα. Τι μπαλόνια σε ανθρωποειδείς κατασκευές καταντικρύ της θαλάσσης, τι υπερμεγέθεις μάσκες υπεριπτάμενες του κυκλοφοριακού χάους, προς τέρψιν και μη προς δυσανασχαίτησιν των οδηγών, τι τραπέζια στο πάρκο Γεωργίου Α’ που «βούλιαξε» (η μοναδική «αποκριάτικη» εκδήλωση στην πόλη) όλα υπέροχα. Λίγο πιο ψηλά από ‘δω, η αρκετά μικρότερή μας Ξάνθη βούλιαξε πραγματικά από δεκάδες χιλιάδες καρναβαλιστές και επισκέπτες, που διασκέδασαν με την ψυχή τους. Αλλά και το Βελεστίνο και η Ευξεινούπολη διασκέδασαν επαρκώς, εμείς οι αυτόχθονες ιθαγενείς διασκεδάζουμε καθημερινά βλέποντας τηλεόραση – δεν έχουμε ανάγκη το Καρναβάλι. Άλλωστε έχουμε και τα δικά μας τσιπουράδικα, πρέπει να πήγε πολύ καλά η προχθεσινή Καθαροδευτέρα.

Εμείς ανεβήκαμε στις Σταγιάτες για λίγο νεράκι του Βουνού κι απ’ το βουνό ψηλά εκεί (όπου είν’ εκκλησιά ερημική…) αγναντεύαμε τα κάτω, προσπαθώντας να ανακαλύψουμε ιπτάμενους χαρταετούς και ομολογώ ότι δεν βλέπαμε, αν και η ατμόσφαιρα ήταν διαυγέστατη. Θυμάμαι Καθαροδευτέρα 1999 όλη η Οικογένεια, οι Κόρες 9 και 6 ετών και ο Γιος νεογέννητος, να πετάμε αετό στον 2^ο εμπορικό προβλήτα του Λιμανιού. Θαλασσινό αεράκι, γλάροι στρώμα, ενοχλημένοι μόνο από το βάρβαρο αυτοκίνητο, και ο αετός – σωστά ζύγια, σωστές ουρά και φούντες –  στα καντήλια, δυο καλούμπες ακόμα αν είχα θα έφτανε στο φεγγάρι, τα παιδιά ξετρελαμένα. Είδα κι έπαθα να τον μαζέψω, δεν εννοούσε με τίποτε να κατέβει. Πέταξα κι άλλες φορές αετό, μαζί και με τον Γιο που μεγάλωνε όσο οι Κόρες φεύγανε για σπουδές, στον Άναυρό η στην Γορίτσα, στην δεύτερη ήταν πολύ καλύτερα, πουθενά δεν ήταν όπως τότε, το 1999, στο Λιμάνι. Ύστερα πλάκωσε η τρομολαγνεία ή η ασφαλειολατρεία (πάντα με το αζημίωτο των σχετικών εταιρειών), το Λιμάνι «θωρακίστηκε» απέναντι στους επίβουλους κακούς, και κάθε πρόσβαση πέραν του κεντρικού-επιβατικού προβλήτα αποκλείστηκε. Αδύνατον να πετάξουμε χαρταετό.

Το 1986, 16 Μαρτίου, ήταν η τελευταία χρονιά που το Τραινάκι του Πηλίου συμμετείχε σε μία από τις τελευταίες καρναβαλικές παρελάσεις στον Βόλο, οι φωτογραφίες που τράβηξα τότε αυτοπροσώπως με φωτογραφική μηχανή Pentax ME είναι αδιάψευστοί μάρτυρες. Και επικεφαλής, να πω, μέσα στην καμπίνα του Τραίνου ο αείμνηστος Αλέκος Πώποτας, ο φίλος και συνοδοιπόρος στον Σύλλογο των Φίλων του Τραίνου Βόλου-Πηλίου. Και διηγώντας τα να κλαις… πώς φτάσαμε από το τότε στο σήμερα, περνώντας από όλα τα ενδιάμεσα στάδια…

Έγραψα παραπάνω κάτι περί ασφάλειας. Κι αυτή η λέξη ξανα-ήρθε στην επικαιρότητα με μεγάλη ένταση μετά την φοβερή φονική έκρηξη στο εργοστάσιο της «Βιολάντα» (ωραιότατα τα κουλουράκια της…). Και πράγματι, αγαπητοί και αγαπητές, η ασφάλεια των εργαζομένων κατά την εκτέλεση της εργασίας τους έχει τεράστια σημασία. Βεβαίως οι εργοδότες είναι απολύτως υπεύθυνοι γι’ αυτή την παροχή και ορθώς διώκονται όταν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο και με δική τους ευθύνη οι κανόνες ασφαλείας παραβιάζονται. Τώρα, ρωτάω: έχετε δει έστω και έναν (αριθμητικώς 1) οικοδόμο ή γενικώς περί την οικοδομή ασχολούμενο, σκαρφαλωμένο σε σκαλωσιά του 5^ου, π.χ., ορόφου να φοράει το προβλεπόμενο από όλες τις προδιαγραφές ασφαλείας κράνος; Έχετε δει; Τι είδους ευθύνη είναι αυτή και ποιος την φέρει; Βλέπω σε όλα τα σοβαρά εργοτάξια μεγάλους πίνακες με τον απαιτούμενο εξοπλισμό όσων εισέρχονται στο εργοτάξιο – πόσο μάλλον των εργαζομένων σ’ αυτό. Και στην τηλεόραση ή στο ίντερνετ βλέπω κάτι μεγαλόσχημους κουστουμάτους με λευκά, συνήθως, κράνη (το λευκό κράνος είναι για τους επόπτες ή τα αφεντικά, οι απλοί εργάτες φορούν κίτρινο, οι τεχνικοί μπλε, τα μεσαία στελέχη και οι ηλεκτρολόγοι κόκκινο) να φιγουράρουν σε κάτι εγκαίνια, τάχαμ-δήθεν προβάλλοντας την ασφάλειαν των εργοταξίων. Και στην καθημερινή πράξη, απανταχού της Ελληνικής Επικράτειας, όλα αυτά είναι γραμμένα στα παλαιότερα των υποδημάτων απάντων ανεξαιρέτως. Και βέβαια όλοι οι Έλληνες, από τον Πρωθυπουργό μέχρι τον τελευταίο μπετατζή-χτίστη-σοβατζή-χρωματιστή-φελιζολιτζή (νέο επάγγελμα, αυτός που μπλαστρώνει εξωτερικά τα κτίσματα με φελιζόλ προκειμένου να επιτευχθεί ενεργειακή αναβάθμιση) έχουν επισκεφτεί «το εξωτερικό» και έχουν δει εκεί-παντού τι φορούν οι εργαζόμενοι στα άφθονα εργοτάξια (γιατί υπάρχει κι αλλού ανάπτυξη, εκτός της πρωτοπορούσης Ελλάδος…). «Τα φλώρια», κατά την οικεία έκφραση. Αυτό. Δεν γράφω άλλο περί αυτού, κι όποιος θέλει καταλαβαίνει.

Ελάχιστο συμπλήρωμα. Ούτε στις σκαλωσιές του κτηρίου της Νομαρχίας/Περιφέρειας, που αναβαθμίζεται ενεργειακώς, είδα κανέναν «φελιζολιτζή» στα ψηλώματα να φοράει κράνος.

Μια παρατηρησούλα ακόμη. Στο πεζοδρόμιο της οδού Δημητριάδος, δεξιά κατά την κίνηση, μπροστά στην καινούργια CrediaBank, απόγονο της Τράπεζας Αττικής, υπάρχει, από την προηγούμενη πεζοδρομιακή αναβάθμιση, από μια προηγούμενη Δημοτική Αρχή, μία στάση Αστικών Συγκοινωνιών, η οποία διακόπτει παντελώς την κίτρινη λωρίδα όδευσης τυφλών. Θα ήθελα να ξέρω τι προτίθεται να κάνει με αυτό το θέμα η παρούσα Δημοτική Αρχή.

Γένοιτο κι ο Θεός μαζί μας. Σας αγαπώ υπερτροφικώς, γεια σας

Στις φωτογραφίες, 16.03.1986, Καρναβάλι, το πλήθος του κόσμου και λεπτομέρεια από το Τραινάκι με τον αείμνηστο Αλέκο Πώποτα (με το βελάκι).

δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα) την Τετάρτη 25.02.2026, αρ.φύλλου 4586.

 

κυκλο-φ-οριακα 1268, 18 Φεβρουαρίου 2026

Καλημέρα φίλες και φίλοι αναγνώστες, ήρθε πάλι η Τετάρτη. Και μαζί της ήρθε και η ποδοσφαιρική Bayer Leverkusen, η ομάδα με ιδιοκτήτη από το 1904 την μεγάλη γερμανική φαρμακοβιομηχανία Bayer, εξ ου και το προσωνύμιο «ασπιρίνες», καθώς η ασπιρίνη είναι, από το 1899 μέχρι και σήμερα, ένα βασικό προϊόν αυτής της βιομηχανίας. Ήρθε για να παίξει, το βράδυ, με τον Ολυμπιακό, και μακάρι να κερδίσει ο καλύτερος, αρκεί να είναι ο δικός μας.

Τα σκαψίματα στην πόλη συνεχίζονται ακάθεκτα. Κι εκεί που ως τώρα είχαμε μέσα στο οδόστρωμα ένα μεταλλικό καπάκι από φρεάτιο αποχέτευσης (στρόγγυλο κατά κανόνα) τώρα έχουμε δύο. Καθότι προστίθεται και το επίσης μεταλλικό, συνολικά μεγαλύτερο ορθογώνιο καπάκι από το φρεάτιο των οπτικών ινών. Και επειδή, ως γνωστόν, στη Ελλάδα δεν καταφέρνουμε ποτέ να βρίσκονται τα καπάκια των παντοειδών φρεατίων στο ίδιο επίπεδο με τα παντοειδή οδοστρώματα, εκεί που είχαμε μία «κατεστημένη» λακούβα τώρα θα έχουμε δύο. Πέραν των επίσης γνωστών και μη εξαιρετέων «ανωμαλιών», που χαρακτηρίζουν όλα τα Ελληνικά οδοστρώματα ανά την Επικράτεια.

Και λέγοντας περί «ανωμαλιών», πρόσφατα κατασκευάστηκαν στην προέκταση της οδού Δημητριάδος, πίσω από το πάρκο Αγίου Κωνσταντίνου (Γεωργίου Α’) τέσσερα ή πέντε ολικά σαμαράκια (τα αγγλιστί επονομαζόμενα speed tables), μήκους περίπου 3,0 m και πλάτους πλήρους οδοστρώματος, ύψους περίπου 25 cm, με τσιμέντο χρώματος ερυθρού. Αυτού του είδους τα σαμαράκια είναι στοιχεία των περιοχών Ήπιας Κυκλοφορίας και εφαρμόζονται σε δρόμους πρώην υψηλών ταχυτήτων, με σκοπό, ακριβώς, την αισθητή μείωσή τους. Στις περιοχές Ήπιας Κυκλοφορίας που φτιάξαμε στον Βόλο («Πειθαρχημένης Κυκλοφορίας» τις λέγαμε τότε, πρωτοπόροι εμείς, πριν καλά-καλά θεσμοθετηθούν από τον Ελληνικό Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας) δεν παρέστη ανάγκη πουθενά να δημιουργήσουμε τέτοια ολικά σαμαράκια. Αρκεστήκαμε στην αλλαγή του οδοστρώματος και, κυρίως, στην κατάργηση των μεγάλων ευθύγραμμων τμημάτων, έχοντας επίσης κατά νου ότι δεν αναπτύσσονται μεγάλες ταχύτητες μέσα στην πόλη, και δη σε περιμετρικούς δρόμους. Μετά από αυτά τα «γενικά», στον συγκεκριμένο δρόμο πίσω από το πάρκο ουδέποτε παρατηρήθηκε κάποιου είδους κυκλοφοριακό πρόβλημα. Είναι κυρίως ένας δρόμος που χρησιμοποιείται για πρόσβαση σε ιδιοκτησίες, για στάθμευση στις παρακείμενες λοξές θέσεις και για εξυπηρέτηση του παρακείμενου ξενοδοχείου, σπανιότερα για διέλευση προς τον Ιερό Ναό. Βεβαίως κάποια στιγμή χαρακτηρίστηκε από τον Δήμο ως Οδός Ήπιας Κυκλοφορίας, μπήκαν και οι απαραίτητες (πολλές) Πινακίδες, ούτως ή άλλως ίδιο χαρακτηρισμό, να σε χαρώ, έχει και η μεγάλη ευθεία στην παρόχθια του Κραυσίδωνα οδό Αριστοτέλους Ζάχου. Αλλά από αυτό μέχρι την κατασκευή επάλληλων μεγάλων speed tables υπάρχει απόσταση, ακατανόητη, κατ’ εμέ. Και κάτι τελευταίο: όπου εφαρμόστηκαν τέτοιες λύσεις στην Αθήνα αναιρέθηκαν γρήγορά, είτε μετά από, είτε και χωρίς δικαστικές προσφυγές. Αλλά εδώ είναι Βόλος, δεν είναι παίξε-γέλασε (καθ’ υπερβολή της διαπίστωσης «Εδώ είναι Βαλκάνια, δεν είναι παίξε-γέλασε» του Διονύση Σαββόπουλου, που πατάει στον αντίστοιχο στίχο του Νίκου Εγγονόπουλου (1907-1985) «Εδώ δεν είναι παίξε-γέλασε: εδώ είναι Μπαλκάνια»). Εδώ είναι Βόλος, που λέτε…

Κάποιο μεγάλο παιχνίδι παίζεται (και) με τα τραίνα στην Ελλάδα. Μετά την κατάτμηση-καταστροφή του ΟΣΕ και την ακόλουθη πώληση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ στους Ιταλούς η Ελλάδα περιμένει, χρόνια τώρα, να αποκτήσει σοβαρές Σιδηροδρομικές Μεταφορές. Κι όλο αγοράζει τραίνα και τραίνα δεν έρχονται, όλο φτιάχνει δίκτυα και δίκτυα δεν υπάρχουν και, κυρίως, όλο «αποζημιώνει» την κακόμοιρη Εταιρεία Hellenic Train (παντελώς Αθώα κι αυτή για το έγκλημα των Τεμπών), που στο λογότυπό της συμπληρώνει Ferrovie dello Stato Italiane Group, που σημαίνει, με τα Ιταλικά μου, Εταιρεία που ανήκει στην Ομάδα των Ιταλικών Κρατικών Σιδηροδρόμων. Μια χαρά και όλοι ευτυχισμένοι, και Κυβέρνηση και ΤΑΙΠΕΔ και Υπερταμείο (για όλα φταίει εκείνος ο Τσίπρας…) και σκ… στα μούτρα μας, με συγχωρείτε κιόλας. Και μόλις ξανα-αποζημιώθηκαν οι φίλτατοι Ιταλικοί Σιδηρόδρομοι πρώτη απόφαση που πήραν ήταν η αναστολή των δρομολογίων του Τραίνου του Πηλίου! Πρώτη-πρώτη. Διότι όλη την ζημιά στους Ιταλικούς Σιδηροδρόμους την κάνει ποιος νομίζετε; Μα το Τραινάκι του Πηλίου, που όταν κυκλοφορεί τα Σαββατοκύριακα είναι πάντα ασφυκτικά γεμάτο. Αυτό, αυτό κάνει τη ζημιά. Μαζί με μια ακόμη σημαντική γραμμή Θεσσαλονίκη – Σέρρες, εκείνη, λέει, «λόγω διέλευσης εμπορικών αμαξοστοιχιών», τρομερές δικαιολογίες – αλλά τι μετέφερε η εμπορική αμαξοστοιχία που συγκρούστηκε στα Τέμπη δεν ήξερε ούτε έμαθε ποτέ η Αθώα Hellenic Train των Ιταλικών Σιδηροδρόμων.

Τέτοια γίνονται και φέρνουν στην μνήμη μου παλιούς καιρούς, τότε που εκπροσωπούσα, ως Αντιπρόεδρος, τον Σύλλογο των Φίλων του Τραίνου Βόλου-Πηλίου σε μια σειρά από συσκέψεις τις οποίες συγκαλούσε με τους παραγωγικούς φορείς του Νομού η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Μαγνησίας, με στόχο την δημιουργία ενός αυτόνομου Φορέα Λειτουργίας του μικρού μας Τραίνου. Αποτέλεσμα μηδέν! Διότι όταν το θέμα έφτασε στο «ψητό», δηλαδή στο ποιος θα βάλει τα (λίγα) λεφτά που χρειάζονταν για το στήσιμο και την αρχική λειτουργία του Φορέα, οι συμμετέχοντες εφάρμοσαν άπαντες το παλιό καλό «στρίβειν δια του αρραβώνος» και, ως ήτο φυσικόν, δεν έγινε τίποτε Μαγνησιώτικο. Τώρα έχουμε Hellenic Train για την λειτουργία και Δήμο Βόλου για την υποδομή, να χαιρόμαστε. Κι ασ’ τον να λέει ό,τι θέλει ο φίλος Δήμαρχος Νοτίου Πηλίου.

Είναι κι Απόκριες, ταιριαστές και οι αμφιέσεις όλων των παιδιών που συμμετείχαν στον περίφημο διαγωνισμό «Sing for Greece», στον οποίο κέρδισε ο καλλιτέχνης (;) Akyla με το άσμα (;) Ferto, το οποίο θα μας εκπροσωπήσει (;) στην Eurovision 2026. Παραμένω διάπυρος προς Κύριον ευχέτης, γεια σας!

Στην φωτογραφία, αυτή η πινακίδα θεωρητικά καλωσορίζει στον Δήμο Ζαγοράς-Μουρεσίου όσους έρχονται από Μηλιές/Νεοχώρι. Ελάχιστα πριν την έξοδο για Λιμνιώνα.

δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα) την Τετάρτη 18.02.2026, αρ.φύλλου 4582.

κυκλο-φ-οριακα 1267, 11 Φεβρουαρίου 2026

Του Αγίου Βλάση σήμερα, Καλημέρα φίλες και φίλοι αναγνώστες. Χθες γιορτάστηκε ο Αη Χαραλάμπης. Και πράγμα σπάνιο τότε, 1971, απόφοιτοι του 2^ου Γυμνασίου Αρρένων Βόλου ήμασταν τρεις (3) Μπάμπηδες, ύστερα σκορπίσαμε και ξανασυναντηθήκαμε μόλις το 2024, στην 12^η συνάντηση που διοργανώσαμε στην «Αύρα». 53 χρόνια μετά την αποφοίτησή μας, ευτυχώς είμαστε ακόμη παρόντες και δικαιούμαστε να γιορτάζουμε. Την επόμενη μέρα φωτογραφηθήκαμε «οι 3 Μπάμπηδες» στην «Μινέρβα». Έχουμε και Βλάση στην τριμελή οργανωτική ομάδα, πολλές ευχές για πολλές ακόμη διοργανώσεις, εορτάζει κι ο Άγιος Βλάσης, το χωριό, που δεν εμπιστεύεται την ΔΕΥΑΜΒ για την διαχείριση των πολύτιμων υδάτων του – θυμάμαι πάντα την αντίδραση του Πουρίου, με την συμπαράσταση της Οικολογικής Κίνησης Βόλου, στην προσπάθεια του Δήμου Βόλου να εκμεταλλευτεί τα νερά της Λαγωνίκας και βέβαια έχω κάθε μέρα στο ποτήρι μου τα ελεύθερα νερά των Σταγιατών, δώρο του Θεού μέσω του Πηλίου μας.

Τα έργα αποκατάστασης υποδομών λόγω πλημμυρικών καταστροφών τον Σεπτέμβριο του 2023 θα ολοκληρωθούν «μέσα στο καλοκαίρι». Το δήλωσε ο αρμόδιος Υπουργός, που ήρθε για μια βολτούλα στην Θεσσαλία, το επιβεβαίωσαν αφ’ ενός οι παρατρεχάμενοι «παράγοντες» αλλά και έξυπνα ό κ. Περιφερειάρχης, ο οποίος θύμισε ότι αυτά τα έργα (στην μεγάλη πλειοψηφία τους με εργολάβο την ΓΕΚ-ΤΕΡΝΑ) χρηματοδοτούνται από το Ταμείο Ανάκαμψης, το οποίο οσονούπω τελειώνει… Κι άμα τελειώσει το Ταμείο τελειώνει και η Ανάκαμψη. Κι άμα τελειώσει η Ανάκαμψη…

Κι εδώ κολλάει εκείνο το υπέροχο απόσπασμα από την «Βίλα των Οργίων», στο οποίο ο Χάρης Ζάβαλος (Λάμπρος Κωνσταντάρας), με αφορμή το σημειωματάριο της κυρίας Δόμνας (Ρίτα Μουσούρη) λέει στην Βιολέτα Σιγανοπούλου (Κάκια Αναλυτή), καταλλήλως κουνώντας τα χέρια:

«…Μπορεί να γκρεμίσει τα στηρίγματα της κοινωνίας. – Εσένα δηλαδή. – Εμένα κι άλλα 100 στηρίγματα. Κι άμα πέσουμε εμείς, γκρεμίζεται η κοινωνία. Οπότε θα βουλιάξουν μαζί και τα Βαλκάνια. Κι άμα βουλιάξουν τα Βαλκάνια, πάει η Ευρώπη. Κι αν βουλιάξει η Ευρώπη πάει κι η Ασία κι η Αμερική, ολόκληρη η Υδρόγειος.»

Να ελπίζουμε λοιπόν, το είπε ο Υπουργός. Τον Άναυρο έβλεπα προχθές, τον χείμαρρο στην ανατολική πλευρά της πόλης, που το 2023 έκανε κι αυτός τα δικά του, παρέσυρε μια παλιά, μπετονένια πεζο-γέφυρα, διακινδύνεψε την μεγάλη γέφυρα στην οδό Αναλήψεως-Αγίου Δημητρίου, κατέστρεψε σε πολλά σημεία την μετά-πλημυρική του 1955 κοιτόστρωση και διεύρυνε κατά πολύ το «δέλτα» των εκβολών του – ευτυχώς δεν έβλαψε κατά το ελάχιστο την σιδηροδρομική γέφυρα για το τραινάκι του Πηλίου και τα άψογα λιθόκτιστα βάθρα της. Εκτός από την γέφυρα στην Αναλήψεως (μετά την ανηφόρα του «Ακροπόλ», για να μην ξεχνάμε και τα παλιά τοπόσημα της πόλης μας) που συμμαζεύτηκε ωραία, άλλο τίποτε δεν έχει γίνει στον χείμαρρο. Ελπίζω οι αρμόδιοι (των Ολλανδών συμπεριλαμβανομένων…) να ξέρουν τι κάνουν και πώς θα συμπεριφερθεί το κατερχόμενο ρεύμα του νερού. Στον Κραυσίδωνα πάλι, περνάω, στα ψηλώματα, και τρομάζω!

Όμως μέσα στον Βόλο συμβαίνει Έργο. Με το «Ε» κεφαλαίο. Καινούργιες πλάκες πεζοδρομίου και καινούργια, μαρμάρινα, κράσπεδα στην οδό Δημητριάδος. Προφανώς μετά την Ιωλκού και την Κ.Καρτάλη ήρθε και η ώρα της Δημητριάδος. Και καλώς γίνεται κι αυτό το εργάκι, που δεν είναι μόνο «βιτρίνας», αλλά είναι και ουσίας, καθότι οι περισσότερες από τις πλάκες ήταν προ πολλού ξεκολλημένες και επικίνδυνες στο περπάτημα. Δεν ξεχνώ την απάντηση ενός από τους προηγούμενους εργολάβους-κατασκευαστές αυτής της σημαντικής υποδομής όταν είχαμε διαμαρτυρηθεί, κι εγώ και πολλοί άλλοι, για πλάκες χωρίς αρμούς, που έχουν ξεκολλήσει και κουνιούνται. Ήταν απόλυτη: μην ανησυχείτε, έχουμε ειδικό μηχάνημα, θα ανασηκώνουμε μία-μία τις πλάκες (κάτι σαν βεντούζα…), θα βάζουμε καινούργια λάσπη και θα τις ξανακολλήσουμε τέλεια! Φυσικά δεν έγινε ποτέ κάτι τέτοιο, διότι, εκτός των άλλων, είναι και αδύνατο να γίνει, δεν υπάρχει τέτοια τεχνολογία. Αυτά που λέτε και περί αυτού. Σ’ αυτή την πόλη χρόνια τώρα βαυκαλιζόμαστε και περιμένουμε. Κι ακούω ήδη τους καλοπληρωμένους διθυράμβους. Έχω τόσες φορές γράψει την ωμή πραγματικότητα σχετικά με τα πεζοδρόμια μιας πόλης, που δεν αντέχω άλλο. Αν σας ενδιαφέρει, μπείτε στο ιστολόγιό μου, αναζητείστε λήμμα «πεζοδρόμια» στα δεξιά, στις εττικέτες, πατήστε και θα γίνετε πλήρως ενημερωμένοι.

Και να έχετε πάντα στον νου σας, απαραιτήτως, τα στηρίγματα της κοινωνίας.

Εκείνες τις φοιτητικές εστίες, μαζί με τις άλλες πανεπιστημιακές εγκαταστάσεις, στην πρώην Βαμβακουργία, πότε με το καλό θα τις αποκτήσει το Πανεπιστήμιό μας. Διότι όσο καθυστερούν τόσο τα ρίαλ εστέητ φαντς (real estate funds) αγοράζουν ακίνητα στην πόλη και τα ανακαινίζουν (μάλλον και με κάποιες κρατικές «ενισχύσεις») σε φοιτητικές κατοικίες, στις οποίες δεν έχω μάθει ακόμη πόσο είναι το ενοίκιο. Είναι αυτές οι αποκαλούμενες από την Κυβέρνηση «επενδύσεις», που κάνουν ό,τι μπορούν για να ενισχύσουν εκείνο το «το τζάμπα πέθανε» της αξιοτίμου κυρίας Βουλευτού Αχαΐας πριν χυθούν ποταμοί κροκοδείλιων δακρύων για το στεγαστικό πρόβλημα των Ελλήνων – των άλλων, διότι αυτοί κατέχουν παραπάνω από 20 ακίνητα ο καθένας, να χαιρόμαστε συν-Έλληνες.

Για το δυστύχημα στην Ρουμανία οι Ρουμάνοι, ως υπεύθυνοι, έβγαλαν το οριστικό πόρισμα για τον οδηγό. Οι Έλληνες δεν ξέρω αν το διάβασαν. Έτσι κι όχι αλλιώς έχουν τα πράγματα, που λέτε, και προσοχή στα στηρίγματα. Σας αγαπώ εξωστρεφώς, γεια σας.

Στην φωτογραφία, οι 3 Μπάμπηδες στην «Μινέρβα» 21.09.2024, από αριστερά Σκυργιάννης (Συγκοινωνιολόγος, Βόλος), Μπακογιάννης (Ογκολόγος, Αθήνα), Γραμματίκας (Αρχιτέκτων, Μιλάνο).

δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα) την Τετάρτη 11.02.2026, αρ.φύλλου 4577.

κυκλο-φ-οριακα 1266, 4 Φεβρουαρίου 2026

 

Καλημέρα και πάλι καλοί μου συμπολίτες και καλές μου συμπολίτισσες (όλοι καλοί είμαστε, οι κακοί είναι, λένε, στη φυλακή – είναι και μερικοί έξω, αν δεν απατώμαι δηλαδή…). Εκείνος ο εκνευριστικός ήχος του αρχάγγελου-φύλακα 112 μας τάραξε το Σαββατόβραδο («αχ! να ‘ταν η ζωή μας Σαββατόβραδό…» μας τραγούδησε ο Μεγάλος Στέλιος το 1961 τα λόγια του Τάσου Λειβαδίτη στη μουσική του Μίκη Θεοδωράκη, πάρα πολύ πριν ανακαλυφθούν τα μηνύματα της πολιτικής προστασίας…), μας τάραξε αφ’ ενός και μας εξαπάτησε αφ’ ετέρου. Καθότι για μία ακόμη φορά καταιγίδα δεν ήρθε. Είπε η θάλασσα, το ακοίμητο Αιγαίο, να κάνει μια βόλτα στη στεριά εκεί, στον Αγιόκαμπο, στα παράλια του Νομού Λάρισας (θυμάστε το εμπνευσμένο τουριστικό σλόγκαν «Η Λάρισα έχει θάλασσα»;) και βρήκαν τρόπο να δικαιωθούν άπαντες οι μετεωρολογούντες και προβλέποντες. Το έχω ξαναγράψει: θα την πάθουμε σαν τον τσομπάνη που φώναζε για πλάκα «λύκος» και τρέχανε οι γειτόνοι κι όταν πράγματι ήρθε ο λύκος στο μαντρί του δεν έτρεξε κανείς γιατί νομίζανε ότι πάλι τους έκανε πλάκα.

Έγραψα «Θεοδωράκη» και θυμήθηκα κι ανατρίχιασα έναν λογογράφο-λογοκλέφτη, άρπαγα και καταχραστή πάσης ρήσεως και πάσης αντιρρήσεως.

Τι ήταν πάλι κι αυτό με το θανατηφόρο δυστύχημα στον «δρόμο του θανάτου» της Ρουμανίας! 7 νέοι άνθρωποι νεκροί και 3 σακατεμένοι, σύνολο άτομα 10, μέσα από ένα διαλυμένο όχημα βαν, με άδεια κυκλοφορίας για 8 επιβάτες+1 οδηγό σύνολο άτομα 9. Με το που είδα αυτό το βίντεο, που τράβηξε η κάμερα του βυτιοφόρου, τα μάτια μου αυτομάτως γέμισαν σκηνές από τον άλλο, τον ακόμα χειρότερο δρόμο της πάλαι ποτέ ενιαίας Γιουγκοσλαβίας του Στρατάρχη Τίτο, 1.200 χιλιόμετρα, τον οποίο έχω περάσει πάνω-κάτω με αυτοκίνητα καμιά 20αριά φορές μέσα στη δεκαετία του ’70, τότε που σπούδαζα στην Καρλσρούη. Έχω ζήσει ως οδηγός απίστευτες καταστάσεις και κάποια στιγμή, εκεί στα 2020, έκατσα κι έγραψα ένα κειμενάκι, που το ονόμασα «Γιουγκοσλάβικη οδήγηση». Αυτό το «ξεχασμένο» κειμενάκι από προχτές βρίσκεται αναρτημένο στο ιστολόγιό μου «κυκλο-φ-οριακα» κι αν θέλετε το διαβάζετε. Ύστερα αυτό το βίντεο το έβλεπα και ξανα-έβλεπα (κι ακόμη το βλέπω…) και δεν μπορούσα να κατανοήσω τι ακριβώς συνέβη: η προσπέραση του βυτιοφόρου έγινε τέλεια, η δεξιά λωρίδα σε επαρκές μήκος ελεύθερη πίσω από την προπορευόμενη λευκή νταλίκα για την επαναφορά, το δεξί φλας αναμμένο αλλά η επαναφορά αργεί, το βανάκι πλησιάζει την νταλίκα (λέω «θα φρενάρει»…) και ξαφνικά κι απρόσμενα βγάζει αριστερό φλας, κάνει ελιγμό και πάει να προσπεράσει την λευκή νταλίκα. Αποτέλεσμα…άγρια μετωπική σύγκρουση, 7 νεκροί, 3 πολυτραυματίες στο νοσοκομείο, έρευνες από τις Ρουμανικές αρχές. Θλίψη και σπαραγμός, μνήμες του 1999, «αετόπουλα» και εκδηλώσεις λατρείας, για τον Συγκοινωνιολόγο οδηγό το ερώτημα παραμένει: γιατί; Πώς μια φαινομενικά, τουλάχιστον, απλούστατη προσπέραση  με άνετη επαναφορά κατέληξε σε μετωπική σύγκρουση με αντίθετα κινούμενο βαρύ όχημα. Γιατί;

Όπως ήταν αναμενόμενο, τα τηλεοπτικά κανάλια-παντογνώστες ανέλαβαν να μου λύσουν τις απορίες. Άνθρωποι παντελώς και δια παντός άσχετοι, με ύφος τουλάχιστον 50 καρδιναλίων και άλλων 80 επαϊόντων, συνήθως με τα χέρια στις τσέπες, και «έκτακτοι/-ες επεσταλμένοι/-ες» με ποικιλία μικροφώνων αλλά απουσία εγκεφάλων, βάλθηκαν να «εξηγούν». Πρώτα υπήρξε «μαρτυρία επιζώντος» ότι μπλόκαρε το τιμόνι. Αμέσως ενοχοποιήθηκε το σύστημα Lane (Keeping) Assist, Ενεργή Διατήρηση Λωρίδας, που μπορεί, υπό προϋποθέσεις, να ασκήσει διορθωτικές ροπές στο τιμόνι. Κι αμέσως (αλλά αμέσως!!) γνωστός πανελίστας θυμήθηκε ότι το καλοκαίρι στην Πελοπόννησο του μπλόκαρε το τιμόνι αλλά και εδώ, παρ’ ημίν, φίλος κινούμενος στον δρόμο του Αγίου Στεφάνου έπαθε το ίδιο, άρα;! Αυτό είναι. Έλα όμως που το μοντέλο του οχήματος Peugeot Traveller κατασκευής 2016-17 απεδείχθη ότι δεν διέθετε αυτόν τον σούπερ ηλεκτρονικό εξοπλισμό.

Ύστερα «διέρρευσαν» πληροφορίες από την Εισαγγελία της Τιμισοάρα ότι σε ιατροδικαστική τοξικολογική εξέταση στο πτώμα του οδηγού βρέθηκαν στο αίμα του ίχνη κάνναβης, κοκαΐνης και αλκοόλ, ένα πράγματι εκρηκτικό μίγμα, και σε επόμενο στάδιο ότι βρέθηκαν «ουσίες» μέσα στα συντρίμμια του βαν. Ακολούθησε ακόμη ένα όργιο άγριων κουτσομπολίστικων σχολίων, ένθεν κακείθεν, μίλησε κι ένας δικηγόρος ο οποίος δεν είπε τίποτε, ήρωες και περιστέρια, διακομιδή, περίθαλψη των τραυματιών, ταφή των νεκρών, τέλος. Τέλος;

Στις 28 Φεβρουαρίου είναι η μαύρη τρίτη επέτειος του δυστυχήματος στα Τέμπη (2023) και στα χρόνια που μεσολάβησαν ούτε ένα ατράνταχτο αποδεικτικό στοιχείο για τον αδόκητο θάνατο 57 παιδιών (συν ο συντοπίτης μας Γεράσιμος Γεωργιάδης, που παραμένει σε κώμα) δεν κατέστη δυνατόν να αναγνωριστεί από την Αδέκαστη Δικαιοσύνη και, φυσικά, από όλες τις εκφάνσεις της Συμμορίας των Αθώων, που σφετερίζεται την Πατρίδα μας. Άσχετο με τα παραπάνω γραμμένα; Μπορεί, και να με συχωρνάτε. Αλλά μπορεί, δυστυχώς, και όχι.

Χρόνια σαν βροχή μες στην άδεια μου ζωή / μη μου φαρμακώνεις άλλο την ψυχή

Χρόνια ορφανά μες στην ίδια γειτονιά / μη μου φαρμακώνεις άλλο την καρδιά

(Μάνος Ελευθερίου, Σταύρος Κουγιουμτζής, Χάρις Αλεξίου, 1976)

Αυτά, φτάνει. Ο Μποστ τα είπε όλα περί της συνεχιζομένης ΔιΑνοίξεως, το Ολοκαύτωμα πανηγυρίστηκε δεόντως, το νέο κόμμα μάλλον θα ανακοινωθεί στις 28.02, όλα τζάμ’ γυαλί. Η αγάπη μου αέναη και άτεγκτη. Γεια σας.

Στην φωτογραφία, μια σελίδα από το Αλφαβητάριο του Δημοτικού Σχολείου μας. Λα λα και τραλαλά τα πάντα όλα…!

δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα) την Τετάρτη 04.02.2026, αρ.φύλλου 4572.