κυκλο-φ-οριακα 1061, 26 Μαΐου 2021

 

η αποβάθρα των υδροπλάνων της ArGo Airways στον λιμένα Βόλου

Καλημέρα συμπολίτες και συμπολίτισσες! «Είμαστε-δεν είμαστε, τίποτα δεν είμαστε, βρε!», που λέει κι ο Σαββόπουλος στο τραγούδι «Ας κρατήσουν οι χοροί», που από τον δίσκο «Τραπεζάκια έξω» τον Απρίλιο 1983 και το Ολυμπιακό Στάδιο τον Σεπτέμβριο 1983 πέταξε μέχρι την τελετή λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων Αθήνα 2004 και έγινε ο ύμνος των 200 χρόνων Ελλάδα 2021, καθότι «…φτιάχνουν οι Έλληνες κοινότητες κι Ιστορία οι παρέες…». Και το ότι δεν είμαστε τίποτε (δύο αρνήσεις, αλλά άντε άλλαξέ το, κύριε φιλόλογέ μου…) περίτρανα αποδείχτηκε μ’ αυτό το διαβολομικρόβιο, που κανείς δεν ξέρει (άλλες δυο αρνήσεις…) πούθε μας προέκυψε.

(Ψιλο)τσακωθήκαμε και με φίλους για τα μονοκλωνικά αντισώματα, αγγλιστί mabs, monoclonal antibodies, όλοι οι όροι με ελληνικές ρίζες, όλες οι ονομασίες των σκευασμάτων τελειώνουν σε -mab (-μάμπη) και υπάρχουν διαφοροποιημένες καταλήξεις που υποδηλώνουν κατηγορίες προέλευσης και σύνθεσης: -omab (-ομάμπη), -ximab (-ξιμάμπη), -zumab (-ζουμάμπη), -umab (-ουμάμπη). Η κλασική ερώτηση «κι εσύ τι είσαι; λοιμωξιολόγος είσαι;», όπως κάποτε, αν θυμάστε, «συνταγματολόγος;» (τότε με τα γαλάζια ψηφοδέλτια του ΠαΣοΚ) ή «σεισμολόγος;» (τότε με τον μεγάλο σεισμό στο Αίγιο) είναι αλήθεια ότι ως λαός έχουμε περάσει πολλά στάδια γνωστικής εξειδίκευσης, υπερτροφικής ημιμάθειας, για την ακρίβεια, και τώρα με την πανδημία γίνεται πανηγύρι. Μην παραβλέπετε και το γεγονός ότι τότε, στις περιπτώσεις που αναφέραμε, δεν υπήρχε το διαδίκτυο, μόνο τηλεόραση, εφημερίδες και περιοδικά. Τώρα γίνεται «μαύρος χαμός» όχι στο «σοβαρό» διαδίκτυο (που υπάρχει, και είναι ό,τι καλύτερο έχει ως τώρα δημιουργήσει ο ανθρώπινος νους) αλλά στα περιβόητα και παντελώς πανταχόθεν ανεξέλεγκτα «μέσα κοινωνικής δικτύωσης». Όπου ο καθείς και η καθεμία δικαιούται να κατέχει την απόλυτη γνώση και να την διασπείρει ελευθέρως, στο όνομα της ελευθερίας της έκφρασης, η οποία, από την άλλη μεριά, είναι η μόνη που μας έχει απομείνει, καθώς όλες οι άλλες συνταγματικές ελευθερίες μας βρίσκονται τουλάχιστον σε αναστολή.

Έτσι, λοιπόν, λοιμωξιολόγος δεν είμαι, συγκοινωνιολόγος είμαι, και απλώς προσπαθώ έναν χρόνο τώρα να κατανοήσω την επιχειρηματολογία των λοιμωξιολόγων που δεν εισηγούνται την χρήση των μονοκλωνικών αντισωμάτων για την θεραπεία της CoViD-19. Ύστερα είπα να μάθω δυο πράγματα περί του τι είναι, πώς παράγονται αυτά τα αντισώματα και πώς θα λειτουργήσουν στον «ξένο» οργανισμό – εκεί έμπλεξα! Καταδύθηκα με σεβασμό σε άμετρα βάθη ανθρώπινης γνώσης και όταν αναδύθηκα αισθανόμουν μόνο απόλυτο δέος. Κράτησα κάποια αρχεία, αλλά δεν ξέρω πώς να τα χρησιμοποιήσω. Όσοι/όσες μπορείτε κάντε το, θα φτάσετε στο επίκεντρο της ανθρώπινης ύπαρξης, στο θαύμα της Φύσης, στην απόδειξη της ύπαρξης του Θεού – όχι, βέβαια, τσαλαβουτώντας στα άπειρα, πλέον, «ενημερωτικά σάιτς», που απλώς αναπαράγουν το ένα το άλλο.

Παράδειγμα περί τούτου του τελευταίου το ΦΕΚ για το υδατοδρόμιο του Βόλου. Πρώτα διάβασα το πανηγυρικό άρθρο στην εφημερίδα μας, που ξεκινάει ακριβώς «Με ΦΕΚ που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα της Κυβερνήσεως εγκρίθηκε η χορήγηση της άδειας που αποκτάει ο Οργανισμός Λιμένα Βόλου για να προχωρήσει μετέπειτα στη δημιουργία του υδατοδρομίου της πόλης…» και συνεχίζεται με δηλώσεις του συναδέλφου Διευθύνοντα Συμβούλου και όλα καλά. Όμως αυτό με την άδεια που χορηγείται τώρα για να δημιουργηθεί «μετέπειτα» το υδατοδρόμιο δεν μου πολυάρεσε, και είπα να ψάξω το συγκεκριμένο ΦΕΚ. Δεν το βρήκα, συμπολίτες. Βρήκα δεκάδες ιστοσελίδες, οι περισσότερες με τις ίδιες ακριβώς λέξεις για το γεγονός, σε καμία ο αριθμός του ΦΕΚ. Κατόπιν αυτού έχω μείνει με την απορία. Και δεν το «παίζω μάγκας» συμπολίτες. Πάμε πάλι από την αρχή:

Από τον Σεπτέμβριο 2009 έως τον Μάρτιο 2010 στον λιμένα του Βόλου από-/προς-θαλασσώνονταν υδροπλάνα της εταιρείας ArGo Airways, τύπου De Havilland Single Otter DHC3 με πλήρωμα 2 άτομα και δυνατότητα μεταφοράς 9 επιβατών, με κατεύθυνση προς/από Σκιάθο, Θεσσαλονίκη και Αθήνα. Πραγματοποιήθηκαν συνολικά 864 πτήσεις με πληρότητα της τάξης του 67%, πρόλαβα και έκανα ένα ταξίδι ωρών αλερετούρ στην Σκιάθο στις 30.11.2009 με διάρκεια πτήσης 17 λεπτά – προς Αθήνα ήταν 55 λεπτά και προς Θεσσαλονίκη 42 λεπτά. Οι πτήσεις προσ-/από-γειώνονταν στα «κανονικά» στεριανά αεροδρόμια, ακόμη και της Σκιάθου – διότι μόνο ο Βόλος είχε υδατοδρόμιο, την αδειοδότηση του οποίου την ξεκινήσαμε Φεβρουάριο 2008 και την τελειώσαμε Σεπτέμβριο 2009, ήμουν τότε εκπρόσωπος του Δήμου Βόλου στην αρμόδια προς τούτο επιτροπή. Αυτός ήταν και ο λόγος που η γραμμή σταμάτησε, τα υψηλά κόστη των αεροδρομίων, που επιβάρυναν πολύ το κόμιστρο.

Τα υπόλοιπα υδατοδρόμια δεν έγιναν ποτέ. Λες και πρόκειται για ποιος ξέρει τι υποδομές, ένας διάδρομος στη θάλασσα με συντεταγμένες είναι, σαφώς έξω από την ρότα μεγάλων πλοίων, άντε να έχει και καμιά σημαδούρα να μην μπαίνουν μέσα βάρκες, έτσι κι αλλιώς σχεδόν το σύνολο των πτήσεων γίνεται με κανόνες οπτικής επαφής (vfr), επιστήμη ολόκληρη έχει γίνει το θέμα, μελέτες, υπογραφές και σφραγίδες και ουσία λίγη. Και η ουσία είναι, αγαπητοί μου αναγνώστες και αγαπητοί συνάδελφοι στον Οργανισμό ότι αν ταυτοχρόνως δεν αδειοδοτηθούν υδατοδρόμια σε Σκιάθο, Σκόπελο, Αλόννησο (τουλάχιστον) πολύ φοβάμαι ότι για μία ακόμη φορά θα γίνει μια μεγαλοπρεπής τρύπα στο νερό. Μακάρι να διαψευστώ. Αν και έχω την υποψία ότι αυτοί που λεν ότι έχουν τον Πρωθυπουργό χ@@@@νο έχουν το ίδιο και τα υδροπλάνα…

Αυτά. Είναι και το Εμπορευματικό Κέντρο, είναι και ο Βόλος που δεν λέει να κατασταλάξει αν θα γίνει Μονακό ή Ρότερνταμ (άντε μην θυμηθώ και την Ευρωβιζιόν με την ιταλική μάπα…), είναι κι η Ελλάδα που αντιστέκεται, είναι κι ο άνθρωπός μας για 4^η εβδομάδα στα πολύ δύσκολα, να μην ξεχνάτε να αγαπάτε αλλήλους, συμπολίτες. Γεια σας.

Στην φωτογραφία η αποβάθρα των υδροπλάνων στον Κεντρικό Προβλήτα του Λιμένα Βόλου.

(δημοσιεύτηκε στην 124χρονη (1898-2021) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 26.05.2021, αρ.φύλλου 37.427) 

κυκλο-φ-οριακα 1060, 20 Μαΐου 2021

 

Πανθεσσαλικό Στάδιο Βόλου Ολυμπιακοί Αγώνες 2004

Καλημέρα συμπολίτες! Η Άνοιξη πορεύεται προς το τέλος της, το καλό ελληνικό Καλοκαίρι προετοιμάζεται να υποδεχτεί το τουριστικό χρήμα σε «κόβιντφρι» τοποθεσίες ανά την επικράτεια – να δείτε που θα έχουμε σοβαρούς διαγκωνισμούς σχετικά με το ποιος προορισμός είναι πιο πολύ περισσότερο «ασφαλής» από τον άλλον. Κι ο δικός μας άνθρωπος εξακολουθεί να νοσηλεύεται ευτυχώς χωρίς διασωλήνωση κι η εφημερίδα κάθε μέρα αναγγέλλει θανάτους…

Με θανάτους γέμισε πάλι το σαλόνι μας, πάλι και πάλι, οι βόμβες του Ισραήλ στους Παλαιστίνιους, άμαχοι και παιδιά ακρωτηριασμένα, οι βόμβες της Χαμάς στους Εβραίους, αυτή τη φορά, για πρώτη φορά στην μακρά ιστορία της φλεγόμενης Μέσης Ανατολής, με τις «ευλογίες» της Τουρκίας, που επιδιώκει, λέει, τον καθορισμό ΑΟΖ με την Χαμάς!. Το γνωστό παιχνίδι στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, την ώρα που οι ΗΠΑ πουλάνε «έξυπνα» όπλα αξίας 735 εκατ. δολαρίων στο παγίως φιλικό τους Κράτος του Ισραήλ. Κι εγώ, που διεθνής ή στρατηγικός ή στρατιωτικός ή οτιδήποτε παρόμοιο αναλυτής ούτε είμαι ούτε θέλω να γίνω δεν ξέρω γιατί έχω την εντύπωση ότι όλο αυτό το αιφνίδιο και, στην ουσία, αναίτιο αιματοκύλισμα είναι μια χοντρή προβοκάτσια του αξιότιμου κυρίου Νετανιάχου, προκειμένου να μην οδηγηθεί στην φυλακή και ίσως, ίσως λέω, να βγάλει και το κατιτίς του από τα 735 μιλιούνια…

Αλλά αυτά είναι θέματα για τους μεγάλους καθηγητές και λοιπούς τηλεοπτικούς αναλυτές, που σχεδόν πάντα εκφράζουν τις μεγαλύτερες μπούρδες με την μεγαλύτερη σοβαρότητα. Ας πάμε στα δικά μας, πεζά θέματα της πόλης μας.

Πρώτα ένα θαλασσινό, κάτι για τον Οργανισμό Λιμένος. Από το 2000, ακόμη πριν την ίδρυση του ΟΛΒ, είχαμε προσωπικά θέσει θέμα Φάρου στον κυματοθραύστη του Λιμένα. Τότε εργαζόμουν στο ΔΕΚΑΜΜ, στο κτήριο της τότε Λιμενικής Επιτροπής και νυν ΟΛΒ, έβλεπα καθημερινά τον προβλήτα κι αναρωτιόμουνα γιατί να μην έχει ο Βόλος έναν αξιόλογο Φάρο, όπως όλα τα σοβαρά λιμάνια στον κόσμο, παρά να έχει αυτή την αστεία σιδηροκατασκευή. Τότε συνεργαζόμουν με τον αείμνηστο καπετάνιο Ζαφείρη Χαλιαμπάλια, το είχαμε ψάξει το θέμα, Φάρο χτιστό ύψους μέχρι 10 μέτρων μπορούμε να κατασκευάσουμε, τα καταχωρήσαμε όλα στα κυκλο-φ-οριακά 345,346 στις 14 και 21.07.2000. Τον Ιανουάριο 2001 η Λιμενική Επιτροπή με Πρόεδρο τον καλό συνάδελφο Παναγιώτη Παπαδέλη προκήρυξε Πανελλήνιο Αρχιτεκτονικό Διαγωνισμό που ολοκληρώθηκε τον Απρίλιο 2001 με 50 συμμετοχές (!), δόθηκαν και βραβεία, όλα έτοιμα και μετά… δημιουργήθηκε ο Οργανισμός Λιμένος Βόλου, ο οποίος είχε, προφανώς, άλλες έγνοιες. Μέχρι το 2010 η στήλη έκανε 19 αναφορές στο θέμα, ύστερα σταμάτησε να βοά εις ώτα μη ακουόντων. Στις 20 Νοεμβρίου 2017 επανήλθαμε ως Ενεργοί Πολίτες, μέλη της Ένωσης Παλαιών Προσκόπων του 58^ου Συστήματος Ναυτοπροσκόπων Βόλου, άλλες Αρχές στον Οργανισμό, το ίδιο μηδενικό αποτέλεσμα. Σήμερα επαναφέρουμε το αίτημα για έναν όμορφο, πραγματικό Φάρο στον Λιμένα του Βόλου. Τώρα που ο κυματοθραύστης έχει πάρει νέα ζωή με τα τόσα ιστιοπλοϊκά σκάφη, τώρα είναι και η ώρα του Φάρου, που θα δώσει ακόμη μεγαλύτερη αίγλη στον 4^ο Λιμένα της χώρας.

Ύστερα ένα αθλητικό και όχι μόνο. Το Πανθεσσαλικό Στάδιο, το οποίο περνάει-δεν περνάει στην αρμοδιότητα του Δήμου Βόλου μόνο ή ενός Φορέα Διαχείρισης. Και αυτή είναι μια παλιά ιστορία, συμπολίτες, που επανέρχεται ως μοναδικό επίτευγμα από αυτούς που δεν γνωρίζουν την Ιστορία του Βόλου, παρ’ όλο που θα έπρεπε, καθώς, πλην ενός όπως έχουμε πει, μεγάλωσαν και εργάζονται σ’ αυτή την πόλη. Η προσπάθεια, λοιπόν, για την δημιουργία ενός Φορέα Διαχείρισης του μεγάλου αυτού δώρου που αποκαλείται Πανθεσσαλικό Στάδιο ξεκινά το 2006-7, δύο μόλις χρόνια μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Πολύ απλά, η εταιρεία του δημοσίου με την επωνυμία «Ολυμπιακά Ακίνητα», που από το 2016, μαζί με άλλες παρόμοιες εταιρείες έχει ενσωματωθεί στην «Εταιρεία Ακινήτων Δημοσίου – ΕΤΑΔ Α.Ε., από την πρώτη στιγμή ήθελε να το παραχωρήσει, τουτέστιν να το «ξεφορτωθεί». Όμως τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά και ρόδινα όπως τώρα παρουσιάζονται αρμοδίως. Τα κόστη συντήρησης είναι πολύ μεγάλα, πολύ μεγαλύτερα από τα απαιτούμενα για τις έρμες τις κερκίδες του Εθνικού Σταδίου (ΕΑΚ) που δεν καταφέρνουν να επισκευαστούν γιατί «δεν υπάρχουν λεφτά». Τότε είχε εμπλακεί και το Επιμελητήριο Μαγνησίας στον υπό σύσταση Φορέα (Δήμος Βόλου-Βούλγαρης, Δήμος Νέας Ιωνίας-Μαβίδης, Νομαρχία Μαγνησίας-Παπατόλιας, Επιμελητήριο Μαγνησίας-Σπηλιόπουλος) και πρέσβευε την κατασκευή ενός ξενοδοχείου στον χώρο του Πανθεσσαλικού (!) προκειμένου να υπάρχουν έσοδα. Τώρα η ΕΤΑΔ υπόσχεται 660.000 € επιχορήγηση «με προοπτική επταετίας» που ειλικρινά δεν καταλαβαίνω τι ακριβώς εννοεί, κάθε χρόνο ή για όλη την επταετία 660.000 €; Επίσης, από ότι καταλαβαίνω, η Περιφέρεια είπε «όχι» στην συμμετοχή, έχει «καεί» από Εταιρείες και Φορείς, άλλος κανείς δεν φαίνεται διατεθειμένος να πάρει το ρίσκο, ο Δήμος Βόλου δεν προχωρά σε μια σοβαρή μελέτη βιωσιμότητας παρά εκφέρει τις γνωστές μεγαλοστομίες. Είναι να ανησυχεί κανείς…

Α! κι ένα τελευταίο. Με την εξαίρεση του ποδηλατοδρομίου (που μακάρι να γίνει) όλα τα άλλα, Πανθεσσαλικό Στάδιο, Κλειστό Κολυμβητήριο, Κλειστό Γυμναστήριο, Γήπεδα Τέννις, Ξενώνες Αθλητών υπήρχαν στην Νέα Ιωνία ήδη στις 30 Μαρτίου 2004, όταν επισκέφτηκαν τον Βόλο ο Αντιπρόεδρος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής (IOC) κ. Ντένις Όσβαλντ και ο Αντιπρόεδρος της FIFA κ. Ίσα Χαγιάτου. Τότε ο κ. Όσβαλντ, βλέποντας όλα τα παραπάνω σ’ εκείνον τον ενιαίο χώρο της Νέας Ιωνίας, είπε την ιστορική φράση «this is a small OAKA», τουτέστιν «αυτό είναι ένα μικρό ΟΑΚΑ». Για να μην ξεχνιόμαστε, αγαπητέ μου Πρόεδρε.

Δύο από τα «χρωστούμενα» για σήμερα, αγαπητοί μου αναγνώστες. Να είστε καλά. Γεια σας.

(δημοσιεύτηκε στην 124χρονη (1898-2021) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Πέμπτη 20.05.2021, αρ.φύλλου 37.422) 

κυκλο-φ-οριακα 1059, 12 Μαΐου 2021

Καλημέρα συμπολίτες! Είναι τραγικό να έχεις δικό σου άνθρωπο στο Νοσοκομείο «ένα βήμα πριν τη διασωλήνωση, που αμφιβάλλουμε αν θα μπορέσει να την αντέξει…». Δηλαδή; Είναι ακόμα πιο τραγικό το ότι δεν μπορείς να είσαι κοντά του, να κάνεις κάτι, να νιώσεις, έστω, την αγωνία του. Και είναι εξοργιστικό να ξέρεις ότι ο άνθρωπός σου μπορεί να θεραπευτεί αν του χορηγηθούν μονοκλωνικά αντισώματα, τα οποία δεν εγκρίνονται, λόγω κόστους, από το Άριστον Κράτος την ίδια στιγμή που πετιούνται εκατομμύρια για αισχρή προπαγάνδα μέσω των τηλεοπτικών καναλιών – σκεπτόμαστε σοβαρά να αναζητήσουμε κάποιους νομικούς δρόμους. Και την ίδια στιγμή που η Ευρωπαϊκή Ένωση (αυτό το δράμα, στο οποίο πρόσφατα πανηγυρίσαμε τα 40χρονά μας…) σταματάει την συναλλαγή με την AstraZeneca, την εταιρεία την οποία μέσω Πανεπιστημίου Οξφόρδης χρηματοδότησε για την έρευνα και την παραγωγή εμβολίων και πριμοδοτεί την Pfizer/BioNTech για «το δεύτερο κύμα ευρωπαϊκού εμβολιασμού», διότι τα εμβόλια «πρέπει οπωσδήποτε να είναι τεχνολογίας mRNA και να παρασκευάζονται εντός της Ένωσης, και η μόνη που καλύπτει τον συγκεκριμένο όρο είναι η εταιρεία Pfizer». Ταύτα δήλωσε ο Ευρωπαίος Επίτροπος Μαργαρίτης Σχοινάς, ακόλουθος της ορθής Κυρίας φον ντερ Λάιεν. Και ο καθένας, νομίζω, αντιλαμβάνεται πόσο χοντρά οικονομικά παιχνίδια παίζουν αυτοί οι παχυλόμισθοι υπάλληλοί μας με τις ζωές όλων μας. Και, φυσικά, έχουν το ακαταδίωκτο, φροντίζουν οι ίδιοι γι’ αυτό.

Αλλά οι δικοί μας άνθρωποι πεθαίνουν έρημοι και μόνοι, με μόνη συντροφιά εξουθενωμένες καλοσυνάτες νοσοκόμες και ταλαιπωρημένους πρόθυμους γιατρούς. Κι εμείς οι «τυχεροί», οι απέξω, τρέχουμε να εμβολιαστούμε χωρίς να ξέρουμε αν, πότε και σε ποιο ποσοστό θα πετύχει αυτή η ρημάδα η ανοσία της (δικής μας) αγέλης, καθώς κανένα από τα επίσης ακαταδίωκτα μέλη της επιτροπής των γενικώς ειδημόνων δεν δίνει μια συγκεκριμένη απάντηση.

Είμαι πολύ θυμωμένος, συμπολίτες, και να με συμπαθάτε, δεν μπορώ πια τους πανηγυρισμούς των αριθμών, των αυτοδιαγνώσεων και της ατομικής ευθύνης. Και την συστηματική παραχάραξη της αλήθειας, δεν την μπορώ.

Στρέφομαι στα τεκταινόμενα στον Βόλο, μπας και διασκορπίσει η αύρα του Παγασητικού τα σύννεφα των προβλημάτων και ηρεμήσει την ψυχή μου, αλλά δεν το βλέπω…

Διότι νίκησε η ομάδα της Πύδνας την ομάδα της Λάρισας και καθημερινά, πλέον, οι δύο πρόεδροι ανταλλάσσουν φιλιά στα μαγουλάκια – δεν θα με ενδιέφερε καθόλου αν ο ένας πρόεδρος δεν ήταν δήμαρχος κι ό άλλος πρόεδρος δεν διατείνονταν ότι είναι ο καλύτερος υπερασπιστής αποβρασμάτων στο ελληνικό νομικό σύστημα. Στο οποίο νομικό σύστημα, ειρήσθω εν παρόδω, κατάφεραν οι αρμόδιοι πολιτικοί και, κυρίως, δημοσιογράφοι να μιλάμε για «σκάνδαλο Novartis» και να εννοούμε όχι την ρεμούλα των δισεκατομμυρίων, την οποία ακόμη και ο ίδιος ο κ. Σαμαράς είχε αναγνωρίσει μέσα στη Βουλή, αλλά την ταλαιπωρία ενός πολιτικού αντιπάλου, με μάρτυρες παντελώς αναξιόπιστα «επιχειρηματικά» συμφέροντα.

Διότι ήρθε ο υφυπουργός αθλητισμού κ. Αυγενάκης κι άρχισε πάλι να βρέχει λεφτά. Αυτό το ποδηλατοδρόμιο πάντως εγώ το θυμάμαι από πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες κι ο κ. υφυπουργός απλώς, αν κατάλαβα καλά, εξέφρασε την αισιοδοξία του. Αισιοδοξία εξέφρασε επίσης και για το Πανθεσσαλικό Στάδιο, με το οποίο θα ασχοληθούμε κάποια στιγμή διεξοδικά. Και τα μόνα χρήματα, τελικά, είναι ονοματισμένα για τον χλοοτάπητα του ΕΑΚ – το οποίο ΕΑΚ χαρακτήρισε «αχούρι και μισό» ο υπεύθυνος γι’ αυτό το κατάντημά του Άρχων, από το 2018 ως εκδίκηση απέναντι στον Ολυμπιακό Βόλου, που δεν υποτάχτηκε στα ποδοσφαιρικά του σχέδια. Έτσι και μόνο έτσι έχουν τα πράγματα σ’ αυτή την όμορφη πόλη, φίλοι αναγνώστες, όλα τα υπόλοιπα είναι καθρεφτάκια για ιθαγενείς.

Διότι ένας ποδηλάτης είναι νεκρός, παρασυρμένος από ένα αυτοκίνητο, σ’ έναν δρόμο λίγο έξω από την πόλη. Ένα αυτοκίνητο που οδηγούσε ένας επίσης σχετικά νέος άνθρωπος, ο οποίος «δεν κατάλαβε τι έγινε» κι εγώ αναρωτιέμαι πώς είναι δυνατόν να μην καταλάβεις τι συμβαίνει όταν σπάζει το παρμπριζ, πιθανότατα από την σύγκρουση με ένα ανθρώπινο σώμα! Κι εδώ ανοίγει μια μεγάλη συζήτηση σχετικά με την προστασία των ποδηλατιστών στα περίχωρα της πόλης αλλά και μέσα σ’ αυτήν, καθώς το ποδήλατο είναι θεμελιώδες στοιχείο της Βιώσιμης Αστικής Κινητικότητας. Μια μεγάλη συζήτηση και μια σειρά δράσεων «και σύντομα, γιατί έχουμε αργήσει!», όπως τόνισε τις αμέσως προηγούμενες ημέρες σε άρθρο του ο καλός φίλος Στάθης Χαλαστάρας.

Μια συζήτηση που θα ξεκινήσει διαδικτυακά σήμερα Τετάρτη 12.05.2021 ώρα 19:00 μέσα από τον λογαριασμό facebook της Δημοτικής Κίνησης «Μαζί για τον Βόλο», με θέμα «Προς γενναίες αποφάσεις για τη Βιώσιμη Κινητικότητα στον Βόλο» και επιστημονικούς ομιλητές τον Καθηγητή στο ΕΜΠ Θάνο Βλαστό, τον Επίκουρο Καθηγητή στην Χωροταξία Νίκο Γαβανά και τον υπογράφοντα. Την συζήτηση μπορείτε να την παρακολουθήσετε ακόμη κι αν δεν έχετε δικό σας λογαριασμό στο φατσοβιβλίο. Μια συζήτηση σαν αυτές που γίνονταν τότε, στις αρχές τις δεκαετίας του ’90, για τα αποτελέσματα των οποίων ο Βόλος ήταν υπερήφανη πρωτοπόρα πόλη σε όλη την Ελλάδα…

Μ’ αυτά και μ’ αυτά άντε να ηρεμήσει η ψυχή τ’ ανθρώπου, η ψυχή μου – ψυχή βαθειά, συμπολίτες και συμπολίτισσες.

Να θυμόμαστε, μόνο η μνήμη μπορεί να μας σώσει, μόνο το παρελθόν, το παρόν δεν υπάρχει, γεια σας.

Η φωτογραφία είναι τιμή στην Μητέρα, μ’ αυτό το γλυπτό από το 1975, αφιέρωμα του Σοροπτιμιστικού Ομίλου Βόλου. Με μερικά λουλούδια, λόγω της γιορτής της 9^ης Μαΐου.

(δημοσιεύτηκε στην 124χρονη (1898-2021) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 12.05.2021, αρ.φύλλου 37.415) 

κυκλο-φ-οριακα 1058, 6 Μαΐου 2021

Χριστός Ανέστη συμπολίτες! Το ελληνικό Άγιον Πάσχα γιορτάστηκε και φέτος τόσο στους Ιερούς Ναούς όσο και στις παντός μεγέθους και τεχνολογίας ψησταριές, όλα καλά. Και δεν ξέρω αν υπάρχει κάποιος σοβαρός, θεολογικός λόγος που να επιβάλλει να γίνεται η Ανάσταση τα μεσάνυχτα – μήπως λόγω του κατά Μάρκον «Διαγενομένου του Σαββάτου…»;. Επίσης πολύ μου άρεσε η ώρα της περιφοράς του Επιταφίου, εκείνη η γλυκειά ώρα του δειλινού, που τόσο ωραία φώτισε τις φωτογραφίες μου. Όσο για την «απλή» κίνηση πέριξ του Ιερού Ναού, ας μην ξεχνάμε ότι στους περισσότερους τόπους της πατρίδας μας έτσι γίνεται ανέκαθεν κι απλώς κακομαθημένοι είμαστε εμείς οι Βολιώτες με την μεγάλη σύναξη των τεσσάρων Επιταφίων στην παραλία.

Το 58^ο Σύστημα Ναυτοπροσκόπων Βόλου, ενεργοί βαθμοφόροι και παλαιοί πρόσκοποι, τιμήσαμε και φέτος το έθιμο που κρατάει από το 1956 (τον χρόνο αμέσως μετά τον μεγάλο σεισμό…), το έθιμο που μας θέλει μόνοι εμείς να περιφέρουμε τον Επιτάφιο του Ι.Ν. Αγίων Κωνσταντίνου & Ελένης, είτε μέχρι την Τράπεζα της Ελλάδος, είτε τρεις φορές γύρω από τον παραλιακό μας Ναό. Εξήντα πέντε χρόνια, εκατοντάδες, μπορεί και χιλιάδες, παιδιά που μεγάλωσαν σε τούτη την πόλη!

Α! και για να μην το ξεχάσω. Να συγχαρώ τους υπεύθυνους του Ναού για τον λιτό κι απέριττο διάκοσμο του Επιταφίου.

Έγραψα παραπάνω «γλυκειά», με έψιλον γιώτα κι ο «διορθωτής» του υπολογιστή μου το κοκκίνισε, ως γραμματικό λάθος, επιβάλλοντας τον «ιωτακισμό» (δεν είναι αυτό ακριβώς…) «γλυκιά». Πες άντε, ας πάει και το παλιάμπελο. Όμως…

Όμως ανήμερα Μεγάλη Παρασκευή, στο τηλεοπτικό «ΟΡΕΝ» (διαβάζεται, φυσικά, όρεν…), βλέπω με μεγάλα γράμματα «Ω ΓΛΥΚΗ ΜΟΥ ΕΑΡ» και μου ‘ρχεται σκοτοδίνη. Λέω λάθος ανθρώπινο είναι, καποιανού του ξέφυγε το «Η», θα το διορθώσουν. Δεν το διόρθωσαν, τώρα είμαι βέβαιος ότι «ξέρουν» ότι είναι σωστό, αυτοί όλα τα ξέρουν, άλλωστε! Σχεδόν παράλληλα χτυπάει χαρακτηριστικά το κινητό μου, μήνυμα μέσω φατσοβιβλίου. Καρτούλα με λαγουδάκια, πασχαλίτσες και πασχαλιές (δεν μπορεί, όλοι θα πήρατε μία παρόμοια…) και πάνω-πάνω φαρδειά-πλατειά «Ω Γλυκή μου Έαρ». Δεν έχω λόγια, η ηλιθιότητα με αφήνει άφωνο.

Και δεν υπάρχει σωτηρία συμπολίτες. Δεν υπάρχει. Διότι υπάρχει και συνέχεια. Μεγάλη Τετάρτη, πρωί, βλέπω δύο πιτσιρικάδες να χτυπάνε κουδούνια στην απέναντι πολυκατοικία. Έτυχε να είμαι στον δρόμο, δεν τους ανοίξανε και φεύγοντας τους ρώτησα «τι έγινε ρε παλληκαράκια;». Ακολούθησε ο εξής αυτολεξεί διάλογος: «Να τα πούμε;» «Τι να πείτε;» «Τα κάλαντα» «Γιατί, Χριστούγεννα έχουμε;» «Όχι αυτά καλέ, τα άλλα, αυτά για το Πάσχα» «Το σήμερα μαύρος ουρανός; Αυτό δεν είναι κάλαντα, αυτό είναι μοιρολόι» «Δεν πειράζει, το ίδιο είναι, να τα πούμε;» «Μα αυτό το λένε αύριο, την Μεγάλη Πέμπτη το λένε αυτό, σήμερα είναι Μεγάλη Τετάρτη» «Δεν πειράζει, το ίδιο είναι, να τα πούμε;». Δεν συνέχισα, δεν θα έβγαζε πουθενά η κουβέντα. Και επειδή ξέρω καλά πως εκεί πάει – δυστυχώς – το μυαλό των περισσοτέρων, βεβαιώνω ότι οι πιτσιρικάδες δεν ήταν ρομά, σχολιαρόπαιδα τηλε-εκπαιδευόμενα ήταν. Τόπο στην οργή, πέρασε κι η Μεγάλη Πέμπτη. Μεγάλη Παρασκευή κατά τις 10:00 ντριννν το δικό μας κουδούνι. Δυο κοριτσάκια αυτή τη φορά, «να τα πούμε;»

Γι’ αυτό φοβάμαι ότι δεν υπάρχει σωτηρία, συμπολίτες. Η Ελλάδα μας είναι, πλέον, ένας αχταρμάς χωρίς αρχή και τέλος.

Βεβαίως είναι και Μάιος, μήνας των λουλουδιών και των εργατικών διεκδικήσεων. Και φέτος ιδιαίτερα, καθώς νόμοι και συνομωσίες ενάντια στην κατοχύρωση της παρεχόμενης εργασίας εξυφαίνονται – σε συνθήκες πανδημίας αλλά με τις ευλογίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης που, κατά τα άλλα, αδυνατεί να μοιράσει δυο γαϊδάρων άχυρα. Αυτό σαφώς λέγεται, σαφέστερα δεν γίνεται, «ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται».

Και εγένετο φως! Γίναμε η πόλη του φωτός και τύφλα να ‘χει το Παρίσι. Αξιέπαινη προσπάθεια οπωσδήποτε, οι σύγχρονοι λαμπτήρες LED (Light Emitting Diode, δίοδος εκπομπής φωτός) προσφέρουν μεγάλη οικονομία στην κατανάλωση και υψηλή ποιότητα φωτισμού – τα στοιχεία λένε ότι για να επιτύχουμε ποσότητα φωτός π.χ. 1600 lumens χρειαζόμαστε έναν λαμπτήρα πυρακτώσεως 100 Watts με διάρκεια ζωής 1 έτος ή έναν λαμπτήρα LED 20 Watts με διάρκεια ζωής 15-25 έτη. Υπολογίζεται εξοικονόμηση έως και 90%, σπουδαία υπόθεση. Όμως…

Κι εδώ υπάρχει ένα «όμως» συμπολίτες. Η τεχνολογία έχει τα καλά έχει και τα μυστήριά της. Κάποτε μας έστελνε η Μάνα στο περίπτερο «μια λάμπα των 60 να πάρεις», αυτό κράτησε πολλά χρόνια, κι ήταν πολλοί αυτοί που δεν ήξεραν καν τι ήταν αυτά τα «60». Τώρα πηγαίνεις στο εξειδικευμένο μαγαζί και για να πάρεις μια λάμπα πρέπει να λύνεις εξισώσεις 2^ου βαθμού! Διότι το φως απέκτησε χρώμα και το χρώμα θερμοκρασία, η οποία εκφράζεται σε βαθμούς Κέλβιν (Kelvin). Κι όσο χαμηλότεροι οι Kelvin τόσο πιο «θερμό» και κίτρινο το φως, όσο ψηλότεροι τόσο πιο «ψυχρό» και άσπρο. Στους δρόμους της πόλης έχει επιλεγεί ένα κατάψυχρο, κάτασπρο χρώμα φωτός, ίσως να είναι και 6.500 Κ, κι αυτή είναι η δική μας ένσταση: θεωρούμε ότι μπορούσε αυτή η πραγματική φωτοχυσία να είναι λιγότερο άσπρη, λιγότερο ψυχρή κι απόμακρη, περισσότερο θερμή, ίσως 4.000 Κ, περισσότερο φιλική προς τον νυχτερινό περιπατητή και προς αυτόν που ατύχησε να έχει την κρεβατοκάμαρά του κάτω από μια κολώνα….

Προσπαθώ να παρακολουθώ τα τεκταινόμενα γύρω από το Πανθεσσαλικό Στάδιο, ολίγον θολά φαίνονται. Την άλλη φορά, μαζί με μερικές οφειλές που ελπίζουμε να ξεχρεώσουμε. Γεια σας.

(δημοσιεύτηκε στην 124χρονη (1898-2021) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Πέμπτη 06.05.2021, αρ.φύλλου 37.410. η εφημερίδα δημοσιεύει πλέον στην πρώτη σελίδα το "124 χρόνια") 

κυκλο-φ-οριακα 1057, 21 Απριλίου 2021

 

Περιοδικό "Ο Ταχυδρόμος" 13 Μαρτίου 1975 Σπύρος Ορνεράκης

21 Απριλίου, 54 χρόνια μετά τα τανκς, καλημέρα συμπολίτες. Να μην αφήσουμε αφενός την λήθη και αφετέρου την καθημερινότητα να απωθήσουν αυτή τη μαύρη επέτειο. Διότι, όπως είπε και ο Δημόκριτος «Λήθη των ιδίων κακών θρασύτητα γεννά», τουτέστιν «όποιος ξεχνά τα δικά του σφάλματα αποθρασύνεται» - και είναι πολλοί, στις μέρες μας, οι αποθρασυμμένοι, συμπολίτες. Πολλοί και …διάχυτοι. Λίγοι είναι στις φυλακές, ένας από αυτούς δεν καλύπτεται πλέον από τις παρόλες του αρχηγού του, αγανάκτησε φαίνεται, και έκανε καινούργιο κόμμα ονόματι «Έλληνες για την πατρίδα».

Για την σημερινή μας φωτογραφία επιλέξαμε το εξώφυλλο του περιοδικού «Ο Ταχυδρόμος» από 13 Μαρτίου 1975, μέσα στις απόκριες (το Πάσχα ήταν 4 Μαΐου 1975), στο οποίο ένας από τους καλύτερους Έλληνες σκιτσογράφους, ο Σπύρος Ορνεράκης (1942, Χανιά), ζωγράφισε το Μπαλ Μασκέ «ο Κορυδαλλός» με τους πρωτεργάτες της Χούντας ντυμένους με «ανάλογες» στολές. Στις φυλακές Κορυδαλλού κατέληξαν όσοι καταδικάστηκαν στην Δίκη που κράτησε από 28 Ιουλίου έως 23 Αυγούστου 1975 (διότι αρκετοί «συνεργάτες» τη γλίτωσαν λόγω του νομικίστικου χαρακτηρισμού του αδικήματος της εσχάτης προδοσίας ως «στιγμιαίο» και όχι ως «συνεχές» επί μία επταετία…) και αφού ο τότε Πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής μετέτρεψε τις εις θάνατον ποινές σε ισόβια. Για την Ιστορία «Ο Ταχυδρόμος» εκδιδόταν από τις 17 Απριλίου 1954 μέχρι τις 29 Δεκεμβρίου 1993, για 4 δεκαετίες, κάθε εβδομάδα.

Έχουμε υποχρέωση να μην ξεχάσουμε όσοι ζήσαμε εκείνη την περίοδο. Κι έχουμε ακόμη μεγαλύτερη υποχρέωση να την κάνουμε γνωστή στις επόμενες γενιές, σ’ αυτές που σήμερα χάνονται στα βάθη του διαδικτύου και των «κοινωνικών μέσων» επικοινωνίας, στα παιδιά που ξυπνούν και κοιμούνται σ’ ένα περιβάλλον webex, zoom, msteams, skype κι ο Θεός βοηθός. Και τα βρίζουμε κι από πάνω όταν το βράδυ πηγαίνουν στα πεζούλια του πάρκου για έναν καφέ ή «στην Τάκη Οικονομάκη» για ένα ποτό. Το είδα αυτοπροσώπως, μεγαλο-παρουσιαστής πρωινάδικου σε μεγάλο κανάλι να ειρωνεύεται «τι είναι επιτέλους αυτή η Τάκη Οικονομάκη, η Ταιμς Σκουέαρ είναι;» (Times Square, η μυθιστορηματική «πλατεία» στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης, ένα στενόμακρο πράμα ανάμεσα σε ουρανοξύστες, με πλήρη κυκλοφορία οχημάτων, που μόνο πλατεία όπως την καταλαβαίνουμε εμείς οι ιθαγενείς δεν είναι) καθώς ντόπιος μικρο-παρουσιαστής διεκτραγωδούσε την απαράδεκτη νυχτερινή ζωή των νέων στον όμορφο Βόλο, η οποία, όπως στη συνέχεια είπε, «ανάγκασε τον Δήμαρχο Βόλου να στείλει επιστολή στον Πρωθυπουργό και να ζητήσει να ανοίξει η εστίαση». Τέτοια πρωτοτυπία, αλλά αν ακούω καλά, αυτό δεν είναι πλέον πάγιο αίτημα όλων των φορέων ανά το Πανελλήνιον;

Να μην ξεχάσουμε, λοιπόν. Να μην ξεχάσουμε, πρωτίστως, πόσο σημαντικές είναι οι ατομικές ελευθερίες, πολύ πάνω και πέρα από τις «ανάγκες ασφαλείας» και τις πολυχρησιμοποιούμενες τον τελευταίο καιρό «ατομικές ευθύνες», που καταλήγουν, τελικά και αναπόφευκτα, στην επίκληση των αστυνομικών μέτρων…

Βεβαίως η στήλη αισθάνεται, δια μίαν εισέτι φοράν, ικανοποίησιν (βλ. κυκλο-φ-οριακα αρ. 1055, πριν από δύο εβδομάδες), καθώς απεδείχθη ότι η πολυσυζητημένη Επιτροπή Λοιμωξιολόγων (για την ακρίβεια και για την Ιστορία: Επιτροπή Αντιμετώπισης Εκτάκτων Συμβάντων Δημόσιας Υγείας από Λοιμογόνους Παράγοντες) και δομή έχει και γραμματεία έχει και πρακτικά των συνεδριάσεών κρατάει. Μερικά από αυτά, τα οποία η Κυβέρνηση αρνείται να δώσει στη Βουλή, διέρρευσαν στην εφημερίδα «Δημοκρατία» την περασμένη Κυριακή και περιέχουν πράγματι πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία σχετικά με το κρίσιμο ερώτημα ποιος δουλεύει ποιον.

Στην πόλη παρακολουθούμε με ενδιαφέρον τα ενδιαφέροντα έργα που κατασκευάζονται. Το με απόσταση περισσότερο ενδιαφέρον (αμάν! πλεονασμός!) είναι αυτό για τα δύο νέα κτήρια του Πανεπιστημίου μας, στα οικόπεδα της Μηχανικής Καλλιέργειας και των ψυγείων «Πήλιον», πίσω ή δίπλα (όπως το δει κανείς) από το Υπεραστικό ΚΤΕΛ. Κτήρια 2 και 3^ων ορόφων, με υπόγειους χώρους στάθμευσης και δύσκολη θεμελίωση μέσα σε σαθρό έδαφος, το οποίο απαιτεί πασσάλους και στεγανές λεκάνες – ένα σπουδαίο έργο υποδομής για τα Τμήματα της Πολυτεχνικής Σχολής, που εκτελείται από Βολιώτικη κατασκευαστική εταιρεία. Η Πολυτεχνική Σχολή και γενικότερα το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας στον Βόλο ολοκληρώνεται σταδιακά, ανάλογα με τα κεφάλαια που μπορούν να εξασφαλιστούν, και κάποιοι ανεγκέφαλοι ανησυχούν μήπως «καταντήσει ο Βόλος πανεπιστημιούπολη»! Τι ζούμε, Παναγία μου;

Το δεύτερο είναι ο κυκλικός κόμβος που διαμορφώνεται στην δυτική είσοδο της πόλης, στον Κραυσίδωνα. Σημείο νευραλγικό για ολόκληρο το Πολεοδομικό Συγκρότημα, με ιδιαίτερη κυκλοφοριακή φόρτιση. Ειλικρινά εύχομαι να λειτουργήσει χωρίς προβλήματα.

Το τρίτο είναι αυτό που γίνεται στην οδό Αριστοτέλους Ζάχου, τον ανατολικό παρόχθιο του ίδιου Κραυσίδωνα. Εξ αρχής δεν συμφωνώ με την μετατροπή των παρόχθιων οδών του χειμάρρου σε συνδετήριες οδούς ταχείας προσπέλασης από τον Περιφερειακό στην Ε.Ο αρ. 6 και τούμπαλιν, και μετά την καταστροφή της δυτικής παρόχθιας οδού Καραμπατζάκη ούτε θέλω να ξέρω τι γίνεται εκεί πέρα. Ντιπ καταντίπ.

Περισσότερα την άλλη φορά, αγαπητοί μου. Διατηρούμε σωματική, πνευματική και ψυχική υγεία και βαδίζουμε εν ειρήνη προς τα πεπρωμένα της Φυλής μας. Και δεν ξεχνάμε τίποτε! Γεια σας.

(δημοσιεύτηκε στην 124χρονη (1898-2021) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 21.04.2021, αρ.φύλλου 37.400. παρ' όλο που προστέθηκε ένα έτος η εφημερίδα συνεχίζει να δημοσιεύει στην πρώτη σελίδα το "123 χρόνια") 

κυκλο-φ-οριακα 1056, 15 Απριλίου 2021

 

Καλημέρα και πάλι συμπολίτες. «Απόψε είναι βαριά η δόλια μου καρδιά…» που λέει κι ο Γιώργος Μητσάκης, ένα πλάκωμα υπάρχει, διατί να το κρύψωμεν άλλωστε. Κι αυτό παρά το ότι ο πρώτος εμβολιασμός μας ήτο επιτυχής και πλέον δυνάμεθα να αισιοδοξούμε ότι θα επανέλθουμε στην κανονικότητα, την επονομαζόμενη «μετά την πανδημία», ένα σενάριο που ήδη φαίνεται δυστοπικό – αυτή η λέξη, η δυστοπία (dystopia) από τις ελληνικές ρίζες δυσ-τόπος, κακός τόπος, είναι ένα ακόμη αντιδάνειο από τα νέο-λατινικά, καθώς δημιουργήθηκε ως αντώνυμο της λέξης ουτοπία (utopia) από τις ελληνικές ρίζες ου-τόπος, όχι-τόπος, ανύπαρκτος τόπος. Η «Oυτοπία» (Utopia) εμφανίστηκε ως λέξη για πρώτη φορά το 1516 ως τίτλος σε ένα βιβλίο ενός Άγγλου φιλοσόφου, ονόματι Τόμας Μορ (Thomas More) που ήθελε να περιγράψει έναν ιδανικό τόπο ανθρώπινης συμβίωσης: ένα απομακρυσμένο, «ανύπαρκτο» νησί με τέλειο πολιτικό και νομικό σύστημα. Η πρώτη δημόσια χρήση της λέξης δυστοπία συνέβη πάλι στην Αγγλία το 1868. Και τελικά οι «δυστοπική κοινωνία» περιγράφηκε κατά βάση στα μυθιστορήματα του Άλντους Χάξλεϋ «Θαυμαστός Καινούργιος Κόσμος» (1932), του Τζωρτζ Όργουελ «1984» (1949) και του Ραίη Μπράντμπερυ «Φαρενάιτ 451» (1953). Και είναι γεγονός ότι πολλά από τα στοιχεία εκείνων των τριών μεγάλων οραματιστών μπορεί να συναντήσει κανείς στην σημερινή και, πολύ περισσότερο, στην αυριανή, «μετα…» κοινωνία.

Δυστοπία, λοιπόν. Για παράδειγμα, περπατάω στην πόλη και βλέπω σε πολλά σημεία κάγκελα. Τα κάγκελα των «παιδικών χαρών». Που προφυλάσσουν, δήθεν, τα παιδιά από τις πάσης φύσεως επιβουλές, αλλά ταυτόχρονα τα διδάσκουν ότι στη ζωή υπάρχουν κάγκελα, κάγκελα παντού, «…και τα μυαλά στα κάγκελα», που έλεγε κι ο αείμνηστος Τζιμάκος, ο Πανούσης. Δεν ξέρω πώς διαμορφώνεται ο ψυχισμός των νέων ανθρώπων που μεγαλώνουν μέσα σ’ αυτές τις «ασφαλείς» εγκαταστάσεις παιχνιδιού (;) – ένα σύνθημα της παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας μας είναι «η ασφάλεια είναι πιο σημαντική από την ελευθερία», εξ ου και τα εκατομμύρια, πλέον, των βιντεοσκοπικών μηχανημάτων παρακολούθησης, σε συνδυασμό με τις παντοειδείς καταπατήσεις στοιχειωδών ανθρώπινων ελευθεριών. Αυτά βέβαια είναι άλλων επιστημόνων αντικείμενα, εγώ απλώς έχω μεγαλώσει τρία παιδιά ευτυχώς σε τόπους χωρίς κάγκελα.

Και χωρίς υποχρεωτικούς ηλεκτρονικούς υπολογιστές για «εκπαίδευση εκ του μακρόθεν» – αυτό το συνθετικό «τηλε-» είναι επίσης ένα αντιδάνειο στις λέξεις που χρησιμοποιούμε σήμερα, λέξεις που έχουν δημιουργηθεί όλες «έξω από ‘δω», όπως π.χ. η τηλεδιάσκεψη, που είναι μετάφραση της λέξης teleconference, η τηλεκπαίδευση από την tele-education. Αυτό κι αν είναι δυστοπική λειτουργία, απλώς στις μέρες μας δεν υπάρχουν τόσο φωτεινά μυαλά όσο των τριών παραπάνω μεγάλων συγγραφέων για να «οραματιστούν» την λειτουργία αυτών των παιδιών το 2060. Κάπου εδώ μπαίνει και το «επερχόμενο» 5G, που «θα αλλάξει τη ζωή μας».

Αλλά ο κόσμος δεν ξέρει να διαβάζει ποιήματα. Και οι ποιητές μάς άφησαν εδώ και χρόνια χρόνους.

Την περασμένη Κυριακή πραγματοποιήσαμε διαδημοτική μετακίνηση με κωδικό 6 (στο χαρτί, εννοείται, σ’ αυτή την «βεβαίωση κατ’ εξαίρεση μετακίνησης», που έχει την καλοσύνη η εφημερίδα μας να δημοσιεύει κάθε μέρα, εμείς οικογενειακώς δεν έχουμε στείλει ούτε ένα sms). Πήγαμε στον Αη Γιάννη μέσω Χανίων-Κισσού. Είδαμε, ακούσαμε, μυρίσαμε το βουνό να ξυπνάει από τον λήθαργο του χειμώνα. Το φρέσκο πράσινο στα νέα βλαστάρια, τα χαμομήλια στα λιβαδάκια, τα χελιδόνια που έχουν, για μία ακόμη φορά, επιστρέψει. Επισημαίνουμε τις πάρα πολλές κάμπιες στα φυτεμένα στα τέλη της δεκαετίας του ’50 ένα-ένα πεύκα (μεγάλα τώρα) αριστερά ανεβαίνοντας, πριν τα Χάνια. Πρέπει να επιληφθεί το Δασαρχείο, αυτό (πρέπει να) ξέρει. Επισημαίνουμε επίσης την συνεχιζόμενη καταστροφή των τοιχίων αντιστήριξης στον δρόμο Χάνια-Κισσός, ένα θέμα που είναι γνωστό στην Περιφέρεια αλλά δεν βλέπουμε να εξευρίσκεται το προς αποκατάστασιν απαιτούμενον κονδύλιον. Κι ύστερα, το Αιγαίο! Ακύμαντο, απέραντο, απαστράπτον. Με μια τεράστια, πεντακάθαρη αμμουδιά, την γνωστή αμμουδιά του Αιγαίου, όπου η άμμος δεν κολλάει επάνω σου. Με την υποδομή του λιμανιού (κυματοθραύστες, πλάκες μπετόν, κρηπιδώματα, δέστρες) έτοιμη, ο φωτισμός λείπει ακόμη – επιτέλους θα υπάρχει σωστό λιμανάκι φέτος, μετά το 2009. Αλλά με νέα κατολίσθηση στο ψηλό πρανές πάνω από τον ακόμη χωματόδρομο προς το λιμάνι. Και λέω «ακόμη χωματόδρομο», γιατί σ’ εκείνη την ανακοίνωση της κας. Υφυπουργού μας από 18.02.2021 σαφώς αναφερόταν ότι στο πλαίσιο του έργου θα ασφαλτοστρωθεί και ο δρόμος, δεν ξέρω που βρίσκεται πρακτικά το θέμα. Όμως η κατολίσθηση είναι πρόβλημα. Οι σαθροί σχιστολιθικοί βράχοι καταρρέουν συνεχώς και θα γίνει καμιά μεγάλη ζημιά κάποιαν ώρα κι ύστερα όλοι θα τρέχουν…

Όπως τρέχουν (άσχετο…) τώρα να καταλάβουν, εισαγγελείς και δικηγόροι, πώς και γιατί ένας άνθρωπος που έχρηζε ψυχιατρικής παρακολούθησης σε κλειστή δομή κυκλοφορούσε ελεύθερος και σκότωσε δύο δύστυχα παιδιά. Και σας ερωτώ: αυτό δεν είναι ένα «ειδεχθές έγκλημα»; Μόνο η δολοφονία του επίσης δύστυχου Γιώργου Καραϊβάζ είναι «ειδεχθές έγκλημα», το οποίο κινητοποιεί από Υπουργό ΠροΠο μέχρι Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής;

Αχ! τι τραβάμε και δεν το μαρτυράμε, αδελφοί. Να είστε καλά και να αισιοδοξείτε για καλύτερα. Γεια σας. 

Στην φωτογραφία της Κυρίας Ηλέκτρας Μανουσάκη (με την άδειά σας, Κυρία…) ο Αη Γιάννης από το ανακαινισμένο λιμανάκι.

(δημοσιεύτηκε στην 124χρονη (1898-2021) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Πέμπτη 15.04.2021, αρ.φύλλου 37.395. παρ' όλο που προστέθηκε ένα έτος η εφημερίδα συνεχίζει να δημοσιεύει στην πρώτη σελίδα το "123 χρόνια") 

κυκλο-φ-οριακα 1055, 7 Απριλίου 2021

 

Καλημέρα συμπολίτες. Εδώ και πάλι, στα μετερίζια της πληροφόρησης, δικής σας αλλά και δικής μας. Διότι μη νομίζετε ότι είναι άντε-άντε, παίρνουμε έναν υπολογιστή και πληκτρολογούμε ό,τι να ‘ναι, αν θέλουμε να έχει κάποια αξία και κάποια σοβαρότητα αυτό το γραφτό πρέπει οι πληροφορίες που περιέχει να έχουν ελεγχθεί επαρκώς. Μικρό παράδειγμα το θέμα του Εθνικού μας Ύμνου, όπου διατυπώσαμε την «αυθαίρετη» άποψη ότι «ταιριάζει μια στιβαρή Χορωδία, κατά προτίμηση αμιγώς ανδρική». Μέχρι και για «σεξισμό» κατηγορηθήκαμε. Αλλά ψάχνοντας πέσαμε πάνω σε κάποιες δηλώσεις της κυρίας Αναστασίας Σιώψη, που είναι πρόεδρος του Τμήματος Μουσικών Σπουδών της Σχολής Μουσικής και Οπτικοακουστικών Τεχνών του Ιουνίου Πανεπιστημίου στην Κέρκυρα, που λένε ότι «Τα 24 μέτρα της μουσικής του Εθνικού Ύμνου είναι μία μόνο από τις διαδοχικές μελοποιήσεις του «Ύμνου εις την Ελευθερίαν» του Σολωμού από τον Νικόλαο Μάντζαρο, όλες για τετράφωνη ανδρική χορωδία και πιάνο». Η πρώτη έγινε το 1828 και είναι αυτή η απλή, μονοφωνική, που όλοι ξέρουμε. Και η τελευταία «πολυφωνική» μελοποίηση, πάντα για τετράφωνη ανδρική χορωδία και πιάνο, απασχόλησε τον Μάντζαρο από το 1831 ως το 1865. Για όσους/όσες αρέσκονται στο καλό χορωδιακό τραγούδι, φέτος ανήμερα της 25^ης μεταδόθηκε διαδικτυακά αυτή η πολυφωνική μελοποίηση από το ΜΕΙΖΟΝ ensemble, βρίσκεται εδώ https://www.youtube.com/watch?v=c94UuBck6No

Αυτά τα ολίγα περί του Εθνικού Ύμνου. Και κάθε φορά αναρωτιέμαι πόσα θέματα ακόμη δεν γνωρίζω, πόσα δεν θα προλάβω να μάθω – βεβαίως αναγνωρίζω ότι υπάρχουν κάποιοι συν-Άνθρωποι, συν-Έλληνες, που γνωρίζουν τα πάντα όλα, το εκτιμώ ιδιαιτέρως. Παραδείγματος χάριν η Επιτροπή των Επιδημιολόγων-Λοιμωξιολόγων, η οποία, για να έχουμε το καλό ρώτημα, δεν θα έπρεπε, λέω, να κοινοποιεί επισήμως μέσω μιας γραμματείας, ενός επικεφαλής, ενός οργάνου, τέλος πάντων, την τελική της εισήγηση προς την Κυβέρνηση, για να ξέρουμε ποιος δουλεύει ποιον;

Όμως από σήμερα θα έχουμε self tests, ελληνιστί διαγνωστικούς αυτοελέγχους. Δεκάδες οι απορίες, σχεδόν καμία δεν έχει απαντηθεί, κι εγώ, με την άδειά σας, έχω κι άλλη μία, που δεν ακούω καν να διατυπώνεται ως απορία: 10 εκατ. τέτοια την εβδομάδα, ή όσα θα είναι, τέλος πάντων, πού θα απορρίπτονται μετά την χρήση; Τι είδους απορρίμματα είναι αυτά; Τι μπορεί να προκληθεί αν όλα αυτά φτάσουν, λογικά, μέσω των πράσινων κάδων στις χωματερές των Δήμων; Κι αν, κατά λάθος ή εξ επίτηδες, αντί για τους πράσινους απορριφθούν στους μπλε κάδους; Έχει, άραγε, κανείς ασχοληθεί μ’ αυτό το ζήτημα;

Τα οποία αυτοδιαγνωστικά θα είναι, λέει, υποχρεωτικά για τους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς.

Διάβασα και το προεκλογικό (;;) κείμενο για τον Βόλο «μετά την πανδημία», σαφώς γραμμένο από τον ίδιο πληρωμένο κοντυλοφόρο, στο ίδιο στυλ, με τα πολλά «εγώ» και τους πολλούς ανοίκειους χαρακτηρισμούς. Βεβαίως και με τα έργα, κανείς δεν τα αμφισβητεί τα έργα, δεν μπορεί να τα αμφισβητήσει, είναι εδώ, τα ζούμε. Κάποτε γινόταν επίσημα, ανά διετία, απολογισμός της Δημοτικής Αρχής, τώρα δεν ξέρω αν ισχύει αυτό. Και ως περίπου μανιακός αρχειοφύλαξ εγώ έχω κρατημένο έναν σωρό από τέτοιους απολογισμούς, θα συμπεριλάβω κι αυτόν.

Το γεγονός είναι ότι διανύουμε μια πολύ καλή χρηματοδοτική περίοδο για τον Βόλο, αλλά και για την Ελλάδα ολόκληρη, το ευρωπαϊκό πρόγραμμα ΕΣΠΑ «τρέχει» μαζί και με άλλα ειδικότερα προγράμματα (δείτε και τις συνεχείς ανακοινώσεις των εκατομμυρίων που υπογράφει ο Κύριος Περιφερειάρχης), ο Δήμος Βόλου διαθέτει μια πολύ άξια ομάδα υπηρεσιακών στελεχών, που έρχεται, φυσικά, από το παρελθόν, και ξέρει να προγραμματίζει και να διεκδικεί, η δύναμη πίεσης προς την κυβέρνηση είναι επίσης γεγονός πως έχει αυξηθεί, λόγω των γνωστών συμπαθειών, τα επικοινωνιακά παιχνίδια παίζονται στο έπακρο και με επιτυχία, όλα αυτά οδηγούν ξεκάθαρα, πλέον, σε μία αίσθηση παντοδυναμίας. Μια αίσθηση που επιτρέπει, από την άλλη μεριά, να αποσιωπούνται κάποια πολύ σοβαρά θέματα όπως η καύση των απορριμμάτων, οι δυσκολίες στην λειτουργία του βιολογικού καθαρισμού, οι υδροδοτικές πηγές και ανάγκες, η διαμάχη με την ΕΡΓΗΛ, η βιώσιμη κινητικότητα στην πόλη, η (εκδικητική;) αδυναμία επισκευής του Εθνικού Σταδίου.

Πάντως γενικά λεφτά υπάρχουν! Ή κάνω λάθος; Και οι αποταμιεύσεις έχουν αυξηθεί. Και επιδόματα διαρκώς ανακοινώνονται. Και 200.000 νέες θέσεις εργασίας προγραμματίζονται. Και πολυκατοικίες καινούργιες ανεγείρονται ενταύθα και πολλές παλιές μονοκατοικίες ανακαινίζονται και ξαναγίνονται πανέμορφες, η καμπύλη φαίνεται να τραβάει σιγά-σιγά την ανηφόρα. Η οικοδομική δραστηριότητα συντηρεί και αναπτύσσει περί τα 100 επαγγέλματα, δεν είναι ούτε αστείο ούτε υπερβολή – ευχής έργον είναι να πάρει μπρος η πραγματική ανάπτυξη για τους πραγματικούς ανθρώπους, μετά, φυσικά, από τις δύο και μοναδικές επενδύσεις στο αεροδρόμιο του Ελληνικού και στο μετρό της Θεσσαλονίκης, που είναι και οι δύο ακινητοποιημένες…

Εδώ ας σταθώ. Κι ας δω κ’ εγώ την φύσι λίγο.

Θάλασσας του πρωϊού κι ανέφελου ουρανού / λαμπρά μαβιά, και κίτρινη όχθη· όλα /

ωραία και μεγάλα φωτισμένα   (Κωνσταντίνος Π. Καβάφης)

Αυτά, που λέτε. Να είμαστε καλά για να μπορούμε να αγαπάμε τα ωραία και τα μεγάλα. Γεια σας.

Το σύνθημα στον τοίχο είναι (κι αυτό!) μια αλληγορία έρωτα. Ή μήπως αμορφωσιάς;

(δημοσιεύτηκε στην 124χρονη (1898-2021) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 07.04.2021, αρ.φύλλου 37.388. παρ' όλο που προστέθηκε ένα έτος η εφημερίδα συνεχίζει να δημοσιεύει στην πρώτη σελίδα το "123 χρόνια") 

κυκλο-φ-οριακα 1054, 31 Μαρτίου 2021

τα τρία καπέλα: του Γυμνασίου, των Ναυτοπροσκόπων, των Τεθωρακισμένων

Καλημέρα εορτάζοντες συμπολίτες. Διότι μη νομίζετε ότι τελείωσε προχθές ο εορτασμός της επετείου των 200 χρόνων, όχι βέβαια, και ορθώς θα κρατήσει όλο το έτος. Πάντως σχετικά με τον εορτασμό της 25^ης Μαρτίου έχουμε τις εξής παρατηρήσεις: α) Ωραία ήταν η στρατιωτική παρέλαση, ήρεμη κι απλή, εφάμιλλη των προηγουμένων ετών, δεν είδαμε κάτι το ιδιαίτερα αξιοσημείωτο, ούτε καν το μήνυμα του πιλότου, που έχει γίνει (καλό) συνήθειο εδώ και 5-6 χρόνια β) Τραγική και απαράδεκτη η εκτέλεση (με πολυβόλο…) του Εθνικού μας Ύμνου πάνω στον τσιμεντοστρωμένο βράχο της Ακρόπολης από μια ανύπαρκτη «διεθνούς φήμης» ερμηνεύτρια, που δεν μπόρεσα να καταλάβω πώς απέκτησε αυτό το προνόμιο, τι σόι, δηλαδή, μπάρμπα στην Κορώνη έχει. Γνώμη μας είναι ότι αυτές οι αμερικανιές με τραγουδίστριες όπως η Λαίδη Γκάγκα κι άλλες ποπστάρ που εκστασιάζονται στριγκλίζοντας το νασιοναλ ανθεμ, γιου νόου; δεν ταιριάζουν στην ανδρειωμένη Ελευθεριά που ‘ναι βγαλμένη απ’ τα ιερά κόκκαλα των Ελλήνων. Ταιριάζει μια στιβαρή Χορωδία, κατά προτίμηση αμιγώς ανδρική. γ) Συναφές με τον Εθνικό μας Ύμνο, μας άρεσε πολύ και μας συγκίνησε η απόδοσή του στην νοηματική γλώσσα – εύγε στους ανθρώπους που το σκέφτηκαν και το υλοποίησαν, προς όφελος των συνανθρώπων μας  με προβλήματα ακοής δ) Εντύπωση μας έκανε η παντελής απουσία της Γερμανίας από τους επίσημους κρατικούς χαιρετισμούς. Όπως με πληροφορεί η έγκριτη Καθηγήτρια Ιστορίας κυρία Μαρία Ευθυμίου «Μέχρι και 1.200 άτομα ήρθαν από τη Δύση για να πολεμήσουν μαζί με τους Έλληνες – οι περισσότεροι Γερμανοί. Από αυτούς περίπου 350 σκοτώθηκαν ή πέθαναν στην Ελλάδα – και πάλι οι περισσότεροι Γερμανοί». Προφανώς ήταν οι τότε Γερμανοί, μαζί με τον Γκαίτε, τον Σίλερ, τον Λεοπόλδο της Βαυαρίας, τον ίδιο τον Μπετόβεν κι άλλους χιλιάδες φιλέλληνες. Αργότερα άλλαξε το πράμα κι έγινε η Γερμανία φιλότουρκη, κι έφτασαν οι σημερινοί σ’ αυτήν την επαίσχυντη απουσία. ε) Εντύπωση, επίσης, μας έκανε η απουσία της Αΐτής, του πρώτου Κράτους που αναγνώρισε την Ελληνική Επανάσταση στις 15 Ιανουαρίου 1822 με μια θερμή επιστολή του Ηγέτη της Ζαν Πιερ Μπουαγέ. Θεωρούμε ότι ο σημερινός της Πρόεδρος θα έπρεπε να είναι ανάμεσα στους επίσημους καλεσμένους, μαζί με τον Τσαρλς, την Φλοράνς, τον Μιχαήλ και τον Νίκο.

Και τώρα …πάμε παρακάτω. Να δούμε τι άλλο μας επιφυλάσσει η μοίρα και η Γιάννα.

Την προηγούμενη φορά γράψαμε περί θεραπείας κορωνοϊού με μονοκλωνικά αντισώματα, μια θεραπεία που διαβάσαμε ότι κοστίζει 15 εκατομμύρια ευρώ. Παλαιός Φίλος και πολύ καλός Γιατρός επικοινώνησε και μας πληροφόρησε ότι ένα φιαλίδιο με σκεύασμα μονοκλωνικού αντισώματος τιμολογείται 1.250 δολάρια από την εταιρεία Eli Lilly ενώ ένα δεύτερο σκεύασμα της εταιρείας Regeneron 2.400 δολάρια, σύμφωνα με δημοσιεύσεις σε έγκυρα επιστημονικά περιοδικά της αλλοδαπής. Και ο Γιατρός κατέληξε γράφοντας «Τουτέστιν, αν συγκριθούν π.χ οι δαπάνες των 10.000.000 διαγνωστικών self-tests, πού η "κυβέρνηση των αρίστων" σχεδιάζει άμεσα (χωρίς διαγωνισμό) να προμηθευτεί, με τις δαπάνες των θεραπευτικών μονοκλωνικών Ab' s (σκευασμάτων), είναι ένα ακόμη σκάνδαλο- δρόμος με το τρίτο κύμα της πανδημίας να σαρώνει παγκόσμια». Εμείς απλώς προσυπογράφουμε.

Και ανησυχούμε για το Πάσχα το Άγιον και τον συμπαρομαρτούντα Οβελίαν. Προλάβαμε όμως κι ανησυχήσαμε επίσης μήπως μείνουμε χωρίς χαρτί τουαλέτας και χωρίς καφέ επειδή κόλλησε το καράβι-τέρας ονόματι Ever Given, κατασκευής 2018, με μεταφορική ικανότητα 20.000 εμπορευματοκιβώτια (κοντέινερς), στα αβαθή της διώρυγας του Σουέζ. Ευτυχώς τη γλιτώσαμε, απόγευμα Δευτέρας το πλοίο ξεκόλλησε χάρις στην έγκαιρη επέμβαση των Ελλήνων κομάντος Πλεύρη, Χαρδαλιά, Τριαντάφυλλου από το Survivor, Στράτου Τζώρτζογλου από την farma, του Προέδρου των Ταξιτζήδων και σύσσωμης της ομάδας «Δράση» του Υπουργείου Προ Πο (αυτά τα συγκλονιστικά από την ιστοσελίδα Menshouse.gr…).

Διάβασα με προσοχή τις απόψεις των φορέων για την αντιμετώπιση της ατμοσφαιρικής ρύπανσης στην περιοχή μας και ιδίως λόγω της κυκλοφορίας και δεν ήξερα αν έπρεπε να κλάψω ή να γελάσω. Αναρωτήθηκα επίσης αν οι όντως αξιόλογοι εκπρόσωποι των φορέων που συνυπογράφουν κατοικούσαν όλα αυτά τα χρόνια στον Βόλο, αν άρθρωσαν μία κουβέντα όταν πολύ πρόσφατα καταστρεφόταν η περιοχή Ήπιας Κυκλοφορίας στην οδό Καραμπατζάκη, όταν καταστρέφονταν τα φαρδιά πεζοδρόμια στην οδό Δημητριάδος, όταν καταστρέφονταν αντί να ολοκληρωθούν οι ποδηλατόδρομοι, όταν κανένα όχημα δεν τιμά με την παρουσία του το «περιφερειακό» parking δίπλα από τα ΚΤΕΛ, όταν κατακρεουργούνται αφειδώς τα δέντρα στην πόλη ή αν έχουν οι ίδιοι τιμήσει με την παρουσία τους τις Αστικές Συγκοινωνίες του Πολεοδομικού Συγκροτήματος, οι οποίες, από την άλλη πλευρά βεβαίως, είχαν λάβει δώρο πρόγραμμα τηλεματικής που εγκαταστάθηκε και λειτουργούσε όσο ήξερα εγώ. Εν κατακλείδι, οι προτάσεις των φορέων του 2021 είναι, δυστυχώς, περισσότερο γενικόλογες και λιγότερο προωθημένες από την Απόφαση Δημοτικού Συμβουλίου Βόλου 282/2007 από 6 Ιουνίου 2007 για την Βιώσιμη Κινητικότητα στην Πόλη του Βόλου – την οποία Βιώσιμη Κινητικότητα μόνο στο όνομα της σχετικής Διεύθυνσης, για «ξεκάρφωμα», την διατηρούν ακόμη (και για να μην μπερδευτεί κανείς, η ονοματοδοσία της ανήκει στην προηγούμενη Δημοτική Αρχή).

Να κλείσουμε θετικά, με ένα θέμα που επίσης μας κάνει πολύ καλή εντύπωση: είναι η απόδοση στην νοηματική γλώσσα της Θείας Λειτουργίας – δεν μπορούσα ούτε να το φανταστώ, άναυδος έμεινα την πρώτη φορά που το είδα στην τηλεόραση. Το θεωρώ τεράστια πρόοδο στο θέμα της κοινωνικής ευαισθησίας και μπράβο σ’ αυτούς που το καταφέρνουν. Και προσοχή στα Πρωταπριλιάτικα ψέματα. Γεια σας.

Στην (άσχετη) φωτογραφία τα τρία καπέλα: του Γυμνασίου, των Ναυτοπροσκόπων, των Τεθωρακισμένων. Μνήμη εσαεί.

(δημοσιεύτηκε στην 124χρονη (1898-2021) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 31.03.2021, αρ.φύλλου 37.382. παρ' όλο που προστέθηκε ένα έτος η εφημερίδα συνεχίζει να δημοσιεύει στην πρώτη σελίδα το "123 χρόνια") 

κυκλο-φ-οριακα 1053, 24 Μαρτίου 2021

 

Θεόδωρος Βρυζάκης (1814 ή 1819-1878), «Πολεμική σκηνή», 1853

"Όλη Δόξα, όλη Χάρη, Άγια μέρα ξημερώνει

και τη μνήμη της το Έθνος χαιρετά γονατιστό..."

Καλημέρα συμπολίτες. Επέτειος 200 χρόνων, εν μέσω πανδημίας κορωνοϊού, τα 150 χρόνια τα γιορτάσαμε με χούντα, θυμάστε; Φέτος τα γιορτάζουμε με την αποκωδικοποιημένη παραδοσιακή φορεσιά και το πουγκί από κόκκινο ανάποδο φέσι, στολισμένο με δερμάτινη φουστανέλα και φούντες από τσαρούχι, αξίας 380 €, έργο κάποιας σχεδιάστριας κυρίας Εβελίνας Παναγιωτοπούλου, ανά χείρας αξεσουάρ, να σε χαρώ, της προέδρου κυρίας Γιάννας Αγγελοπούλου-Δασκαλάκη. Και με το εξώφυλλο του προσαρτήματος ΒΗΜΑgazino της παλαιάς, κάποτε δημοκρατικής, εφημερίδας «Το Βήμα» με κεφαλάκια σύγχρονων πολιτικών, Ελλήνων και αλλοδαπών, στα σώματα των Ηρώων του ’21 (ευτυχώς το πρόλαβε η πρέπουσα κατακραυγή και δεν τυπώθηκε εν τέλει). Τόσο κιτς μαζεμένο είχα χρόνια να δω, συμπολίτες, πιστέψτε με. Και το βλέπω τώρα, τώρα που ο ένας ετοιμάζει πολιτική επιστράτευση κι ο άλλος «λευκή βίβλο», τώρα που κόσμος δίπλα μας πεθαίνει, τώρα που οι «Μεγάλες Δυνάμεις» (νυν και αεί και εις τον αιώνα…) τρώγονται πάλι συναναμετάξυ τους και βέβαιο θεωρώ ότι κάποια «δάνεια της Αγγλίας» μας ετοιμάζουν πάλι, τώρα που και οι Οθωμανοί του Ερντογκάν βάζουν πόδι σε όλο και περισσότερα εδάφη.

Όχι, δεν μηδενίζουμε την σημασία της επετείου, ούτε, πολύ περισσότερο, την ίδια την Επανάσταση του 1821. Την Επανάσταση που συνωμοτικά οργανώθηκε, που αφορίστηκε από το Πατριαρχείο και κατακεραυνώθηκε από τους κοτζαμπάσηδες, που νίκησε πολύ υπέρτερες δυνάμεις στα πεδία των μαχών, που κόντεψε να χαθεί σε εμφύλιους σπαραγμούς και που με τη βοήθεια των φιλελλήνων και των κυβερνήσεών τους κατάφερε το 1830 να δημιουργήσει το ανεξάρτητο Ελληνικό Κράτος με Κυβερνήτη τον Ιωάννη Καποδίστρια από το 1828. Μια σκληρή Ιστορία, με σκληροτράχηλους ανθρώπους, που συνεχίζεται το ίδιο σκληρή μέχρι τις μέρες μας, μέσα σε ποταμούς ένδοξου αίματος. Και δεν δικαιούται, συμπολίτες μου, καμία κυρία Γιάννα και κανένα μεγαλο-εκδοτικο-εφοπλιστικό-οπαδικό κατεστημένο να την ευτελίζει αυτή την Ιστορία. Να θυμόμαστε πρέπει, να τιμούμε, να διδασκόμαστε και να προχωρούμε σε δρόμους Δημοκρατίας και Αλληλεγγύης.

Χωρίς παρέλαση και τούτη τη φορά, κρίμα για τους και τις σημαιοφόρους, αλλά τι σόι παρέλαση να γίνει με κλειστά και τηλε-διδασκόμενα σχολεία; Παρ’ όλα αυτά, ψηλά τα λάβαρα, ψηλά, πιο ψηλά! Έστω και στα μπαλκόνια. Να μην αφήνουμε, συμπολίτες, να εκμεταλλεύονται την σημαία όλων μας κάποιοι που θεωρούν ότι είναι περισσότερο Έλληνες από εμάς, αυτό το είδος που εύστοχα χαρακτηρίστηκε «Ελληναράδες».

Ωραίο ήταν το άρθρο του Παντελή Μαστρογιάννη την περασμένη Κυριακή σχετικά με την παράκαμψη των Λεχωνίων. Ωραίο και τεκμηριωμένο, τα ακριβώς ίδια έχουμε κι εμείς γράψει διαχρονικά, από το 1998-99 μέχρι σήμερα, με την προσθήκη ότι τότε, στα 1999, και μάλιστα σε συνάντηση με κατοίκους στο Δημαρχείο, είχα υποστηρίξει ότι ή θα γίνει αυτή, η πεδινή παράκαμψη, ή δεν θα γίνει καμία παράκαμψη. Είκοσι χρόνια μετά η μόνη διαφορά, φίλε μου Παντελή, είναι ότι τώρα δεν υπάρχει «τοπική κοινωνία», δεν υπάρχει «τοπική αυτοδιοίκηση» που ενδιαφέρεται για τον δικό της τόπο και βλέπω τους ενδιαφερόμενους πολίτες να λακτίζουν προς κέντρα (αυτά τα κέντρα, όπως ξέρεις, προέρχονται από το ρήμα κεντρίζω, εξ ου και η βουκέντρα…). Διερωτώμαι, άραγε ποιος Δήμος Βόλου θα αντιταχθεί στην θέληση του αυτοκράτορος πασών των Θεσσαλιών;

Με το parking Φιλελλήνων-Δημητριάδος δεν μάθαμε τι έγινε, παραδόθηκε-δεν παραδόθηκε, κόμβοι κυκλικοί δεκάδες κατασκευάζονται, σχεδιάζονται, μελετώνται, η Ιχθυόσκαλα πάει για τον επόμενο μήνα, τα λουλουδάκια στις γραμμές του Τραίνου Πηλίου ριζώνουν και μεγαλώνουν και στο μεταξύ μάς δημιουργήθηκε καινούργια απορία: τι γίνεται με την ανακαίνιση του Δημοτικού Θεάτρου; Πότε προβλέπεται αυτή η παράδοση; Αλλά είναι δευτερεύοντα όλα αυτά.

Τώρα πια όλοι ασχολούμαστε με την πολιτική επιστράτευση των γιατρών. Και καταφέρανε για μία ακόμη φορά, οι κύριοι Κικίλιας-Κοντοζαμάνης και η κουστωδία τους, να διχάσουν την έρμη την κοινωνία μας, που έτσι κι αλλιώς από πουθενά δεν μπορεί να πιαστεί. Οι καλοί γιατροί και οι κακοί γιατροί, οι «συνδικαλιστές» και οι «αθώοι», οι αγωνιστές και οι τεμπέληδες, οι πλούσιοι και οι φτωχοί και πάνω από όλα κι από όλους τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα, έναν χρόνο τώρα. Μεγάλο μπλέξιμο συμπολίτες. Όμως μην ανησυχείτε, όπως έγραψε «Το Βήμα» την περασμένη Κυριακή στο πρωτοσέλιδο «δέκα εκατομμύρια τεστς δωρεάν κάθε εβδομάδα στα φαρμακεία» Εμπρός της γης οι κολασμένοι, δέκα εκατομμύρια νοματαίοι κάθε βδομάδα στα απανταχού φαρμακεία των γειτονιών μας, ένας-ένας στην είσοδο τηρουμένων των πρωτοκόλλων, μήπως να βγάλουν τίποτε πάγκους στα πεζοδρόμια; «ελάτε να πάρετε». Και πόσο ασφαλή είναι αυτά τα μαραφέτια, συμπολίτες, ποιος ξέρει; Στο μεταξύ (άσχετο) κάπου διάβασα ότι η θεραπεία με τα μονοκλωνικά αντισώματα κοστίζει 15 εκατ. ευρώ. Οι γνωστοί άνθρωποι που θεραπεύτηκαν με αυτή τη μέθοδο είναι ο τέως Πρόεδρος Τραmp, ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος και ο Δήμαρχος Βόλου, κατά δήλωσή του.

Στων Ψαρών την ολόμαυρη ράχη, περπατώντας η Δόξα μονάχη, μελετά τα λαμπρά παληκάρια. Χορωδία του 2ου Γυμνασίου 1970-71, κύριος Κιρτσίμπασης. Είμαστε πράγματι Έθνος Ανάδελφον. Γεια σας.

Στην φωτογραφία πίνακας του Θεόδωρου Βρυζάκη (1814 ή 1819-1878), «Πολεμική σκηνή», 1853

(δημοσιεύτηκε στην 124χρονη (1898-2021) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 24.03.2021, αρ.φύλλου 37.377. παρ' όλο που προστέθηκε ένα έτος η εφημερίδα συνεχίζει να δημοσιεύει στην πρώτη σελίδα το "123 χρόνια")