κυκλο-φ-οριακα 1095, 9 Μαρτίου 2022

Καλημέρα και Καλή Σαρακοστή πολίτες αυτής της χώρας με την καταπληκτική ποιότητα ζωής, όπως δήλωσε  ο μεγάλος.

Μυστήριος ο καιρός της Καθαροδευτέρας, δεν ξέρω αν εσείς τον πετάξατε τον αητό σας, εμείς δεν. Εμείς βάλαμε κι ακούσαμε για μία ακόμη φορά τους «Χαρταετούς» του Μίκη Θεοδωράκη για το θεατρικό έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη «Η Γειτονιά των Αγγέλων», με τον Γιώργο Ζαμπέτα να «κεντάει» στο μπουζούκι, 4 Οκτωβρίου 1963 στο θέατρο «Κοτοπούλη-Ρεξ».

Μετά από αυτό και μερικά άλλα ψιλά στη δεκαετία του ’60 προέκυψε το χάος στην ελληνική μουσική γενικώς, μέχρι που εμφανίστηκε (επί λέξει) «ο πιο πετυχημένος Έλληνας τραγουδιστής και δημιουργός» Νίκος Βέρτης (προσέξτε το στα διαφημιστικά της τηλεόρασης, συνεχώς το μεταδίδουν). Είναι ένα αυθεντικό δείγμα υπερφίαλου ναρκισσιστικού υπερεγώ που απευθύνεται ούτε καν σε πολίτες-αμοιβάδες και, παρ’ όλα αυτά, κατακλύζει τα σαλόνια των Ελλήνων, διότι «ελευθερία έχουμε, ο καθένας λέει ό,τι θέλει». Και οι άλλοι, μεσούντος του ρωσο-ουκρανικού πολέμου, αποφάσισαν να μεταδίδουν καθεβραδινά μια σειρά «κωμωδία» με πρωταγωνιστή αυτό το ανθρωπάκι που επί 8 χρόνια υποδύεται τον πρόεδρο της Ουκρανίας – είναι προφανές ότι δεν έχει τέλος ο κατήφορος των ελληνικών μας τηλεοπτικών «μέσων» που συλλήβδην, ομοθυμαδόν και ακρίτως στηρίζουν Ουκρανία, ακριβώς με τον τρόπο που θα στήριζαν τα συμφέροντα των εργοδοτών η/και των χρηματοδοτών τους. Και οι εργοδότες/χρηματοδότες δίνουν αντάλλαγμα, η Ουκρανία η ίδια ή η Ευρωπαϊκή Ένωση τι αντάλλαγμα δίνει; Ιδού η Απορία, ιδού και το Δράμα.

Και αν κατάλαβα καλά ουδείς ετόλμησεν (μάλλον κατόπιν άνωθεν εντολών…) να μεταδώσει το ειδικά για την στάση της ελληνικής κυβέρνησης σχόλιο της εκπροσώπου του Υπουργείου Εξωτερικών της Ρωσίας Μαρίας Ζαχάροβα (υπάρχει, ευτυχώς, στο διαδίκτυο), που μεταξύ άλλων αναφέρει «…Σε αυτή τη βάση λαμβάνονται βαθύτατα εσφαλμένες, εγκληματικές αποφάσεις, συμπεριλαμβανομένης της αποστολής όπλων στην Ουκρανία. Στο τέλος τα όπλα θα στραφούν και εναντίον των αμάχων, συμπεριλαμβανομένων των Ελλήνων, τους οποίους τα ουκρανικά εθνικιστικά τάγματα χρησιμοποιούν ως ανθρώπινη ασπίδα και οι οποίοι έχουν ήδη πέσει θύματα αυτής της απάνθρωπης τακτικής…», «…διακηρύσσουν ως στόχο την απεξάρτηση από το ρωσικό φυσικό αέριο, οι αδιάκοπες προμήθειες του οποίου επί δεκαετίες αποτελούν σταθεροποιητικό παράγοντα για τον εθνικό ενεργειακό τομέα…» και «…Ουσιαστικά, για χάρη των ασαφών και αμφίβολων στόχων, η ηγεσία της Ελλάδας είναι έτοιμη να μηδενίσει την ίδια την κοινή μας ιστορική κληρονομιά, που μόλις χθες η ίδια χαρακτήριζε ως φυσικό της πλεονέκτημα στη συνεργασία με τη Ρωσία…». Αυτά τα ωραία. Ελευθερία έχουμε, ο καθένας λέει ό,τι θέλει κι ο επίσης «καθένας» αποκρύπτει ό,τι δεν τον βολεύει – ζούμε, άλλωστε, στην εποχή της υπερ-πληροφόρησης.

Από την άλλη πλευρά του Αιγαίου, βεβαίως-βεβαίως, ο αληθινός Ηγέτης (σε αντιδιαστολή με όποιον/όποια σκεφτείτε από τις χώρες και τις δομές της ΕΕ των κυρώσεων…) επικοινωνεί πρωί-μεσημέρι-βράδυ με τον Ηγέτη της Ρωσίας και πορεύεται αταλάντευτα πατώντας, όπως πάντα, σε δύο βάρκες.

Και γράφοντας για βάρκες ή βαρκούλες που αρμενίζουν μεταφερόμαστε αυθωρεί και παραχρήμα στην Κόλπο μας. Τον Παγασητικό μας. Σκαλίζω αυτή την περίοδο το παρελθόν μου στα θέματα Περιβάλλοντος σε τούτον τον τόπο και βρίσκω ένα μεγάλο κομμάτι δράσης μιας Συντονιστικής Επιτροπής για τη Σωτηρία του Παγασητικού, που με σύνθημα «Ο Παγασητικός πρέπει να ζήσει» οργάνωσε μια σειρά από μεγάλες δράσεις από το 1987 έως το 1990. Τότε που το δίκτυο αποχέτευσης και οι εγκαταστάσεις βιολογικού καθαρισμού ήταν ακόμη ημιτελείς, τότε που η αποστραγγιστική σήραγγα της Κάρλας έφερνε στην θάλασσα τα λύματα της αχυροκυτταρίνης, της οινοπνευματικής του Χατζηδήμα και όλα τα νιτρικά του κάμπου, τότε που συζητούνταν εγκατάσταση ναυπηγοεπισκευαστικής ζώνης στο λιμάνι. Βρίσκω τον εαυτό μου να μιλάει σε μεγάλη συγκέντρωση στην παραλία του Βόλου στις 9 Ιουλίου 1987, με συνθήματα, πανώ κι ενθουσιασμό! Αγώνας, συμπολίτες! Αγώνας, άρχοντες, που νομίζετε ότι μαζί μ’ εσάς δημιουργήθηκε αυτή η πόλη και οι υποδομές της. Αγώνας επιτυχής, με τη συνδρομή της Τοπικής Αυτοδιοίκησης κι όχι με διαρκείς κόντρες και υβρεολόγια, όπως συμβαίνει στις μαύρες μέρες που μας έχετε καταδικάσει, παρέα με τα αθηναίικα φιλαράκια σας.

Τώρα εγκρίθηκε, λέει, από το αρμόδιο Υπουργείο η εγκατάσταση πλωτού «υπεράκτιου σταθμού υποδοχής, προσωρινής αποθήκευσης και αεριοποίησης (FSRU) για υγροποιημένο φυσικό αέριο (LNG)». Στα κυκλο-φ-οριακα 1074, στις 29.09.2021 είχαμε αναφερθεί αρκετά σ’ αυτό το θέμα, τότε που οι σούπερ επενδυτές με την συνδρομή της σούπερ Αρχής μας και των λοιπών Συγγενών Δυνάμεων είχαν παρουσιάσει την σούπερ επένδυσή τους, αποκλείοντας κάθε άλλη φωνή που θα ήθελε να εκφράσει κάποια άποψη. Ελευθερία έχουμε, ο καθένας λέει ό,τι θέλει – λέμε τώρα…

Συμπολίτες, ας σοβαρευτούμε επιτέλους! Μας φαίνεται αδιανόητο να σκέφτεται έστω και ένας βολιώτης να εγκαταστήσει ένα τέτοιο τέρας μπροστά στα Πευκάκια. Έλεος! Οι «επενδυτές» βλέπουν χάρτες, οι αναπτυξιολόγοι βουλευτές και παρατρεχάμενοι βλέπουν «θέσεις εργασίας» μεταφραζόμενες σε ψηφαλάκια (και σιγά τις πολλές θέσεις…), οι άρχοντες βλέπουν κυρίως ποδόσφαιρο (play-out μια και καλή…), εμείς ζούμε εδώ, εμείς βλέπουμε την θάλασσά μας, εμείς αγωνιούμε και αγωνιζόμαστε γι’ αυτήν, εμείς πρέπει να την προστατέψουμε για μία ακόμη φορά. Ρητά και κατηγορηματικά και χωρίς τζιριτζάντζουλες: ΟΧΙ εγκατάσταση σταθμού για υγροποιημένο φυσικό αέριο στον Παγασητικό Κόλπο.

Τελεία και παύλα. «Αυτή η Θάλασσα είναι δική μας» 9 Ιουλίου 1987. Να είμαστε καλά, γεια σας.

(δημοσιεύτηκε στην 125χρονη (1898-2022) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 09.03.2022, αρ.φύλλου 37.666)

κυκλο-φ-οριακα 1094, 2 Μαρτίου 2022

Καλημέρα και πάλι πολίτες αυτής της χώρας με την καταπληκτική ποιότητα ζωής, όπως δήλωσε  ο μεγάλος.

Ο οποίος μεγάλος, ο παμμέγιστος, ο φόβος και ο τρόμος κάθε αχρείου Πούτιν (πανηγύρι χοντρό γίνεται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης…) έσπευσε να στείλει καλάζνικωφ στον στρατό της Ουκρανίας, τουτέστιν να εμπλέξει την Ελλάδα ευθέως σε πολεμικές επιχειρήσεις – και δεν μιλάμε για την λεγόμενη ανθρωπιστική βοήθεια, που βεβαίως ναι! και πολύ καλά θα έκανε να στείλει, και άφθονη, εφ’ όσον υπάρχουν οι οικονομικές δυνατότητες. Μιλάμε για όπλα, κι αυτό σημαίνει, στο δικό μου μυαλό, συμπολίτες, άμεση εμπλοκή. Κι αυτό, συμπολίτες, δεν προοιωνίζεται καλά μέλλοντα, η Ρωσία δεν είναι ένα κράτος παίξε-γέλασε.

Και καλόν μήνα Μάρτιο να έχουμε, τρέχει ο χρόνος, κι εμείς τον μάρτη μας, μη μας κάψει ο ήλιος, τον φορέσαμε. Πάντως η στήλη οφείλει να ομολογήσει ότι έπεσε έξω στην εκτίμηση ότι δεν θα γίνει πόλεμος. Όλες αυτές οι εκτιμήσεις, αναλύσεις κλπ. περιέχουν μεγάλο ποσοστό αβεβαιότητας (με εξαίρεση, ίσως, τις αναλύσεις του εκλεκτού κυρίου Σάββα…) και όταν ακούω-βλέπω να εκφέρονται τηλεοπτικώς με τέτοια αλαζονική βεβαιότητα πραγματικά τρομάζω.

Το γεγονός είναι ότι ένας ακόμη πόλεμος μαίνεται στην γηραιά μας ήπειρο. Και δεν είναι, βέβαια, «ο πρώτος μετά το 1945» όπως αρέσκονται να λένε «ηγέτες» (τύπου Τζόνσον, Μπορέλ και τα παρόμοια) και «διεθνολόγοι» όλες αυτές τις μέρες. Ο πρώτος ήταν το 1974 στην Κύπρο, με την εισβολή τουρκικής, άρα ΝΑΤΟϊκής, δύναμης. Ο δεύτερος ήταν ο πόλεμος που εξαπέλυσαν οι ίδιοι οι αμερικανοί με τις ευλογίες του ΝΑΤΟ (πάντα…) δίπλα μας, στην Γιουγκοσλαβία, με ανελέητους βομβαρδισμούς, από 24 Μαρτίου έως 10 Ιουνίου 1999, με 35.450 δέσμες βομβών διασποράς, απαγορευμένες από τις διεθνείς συνθήκες, και περισσότερες από 2,5 εκατ. «απλές» βόμβες, από τις οποίες περίπου το 1/5 περιείχαν απεμπλουτισμένο ουράνιο. Για να διασφαλίσουν την «ελευθερία» του Κοσσυφοπεδίου (το οποίο πού είναι σήμερα; υπάρχει;). Το ίδιο δεν ισχυρίζεται σήμερα και η Ρωσία; Την «ελευθερία» και την αυτονομία των λαϊκών δημοκρατιών στα ανατολικά της Ουκρανίας δεν προσπαθεί να διασφαλίσει; Πού βρίσκονται, άραγε, οι διαφορές; Οι πραγματικές διαφορές, αγαπητοί φίλοι, κι όχι αυτές που εφευρίσκουν κατά το αυτοίς δοκούν κυβερνήσεις και (επαναλαμβάνω) διεθνολόγοι (αυτό πάλι τι είναι; παίρνει κάποιος δίπλωμα, πτυχίο, πιστοποιητικό διεθνολόγου, όπως π.χ. βιολόγου, μηχανολόγου, φιλολόγου; με αγάπη ρωτάω). Κουράστηκα να βλέπω πλάνητες από καναλίου είς κανάλιον (!) να αγωνίζονται (πληρώνονται άραγε;…) να εξηγήσουν τα ανεξήγητα και να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα.

Από τις 27 Ιανουαρίου 1991, μόλις στη 2^η δημοσίευσή της, μέχρι χθες αυτή η στήλη έχει ασχοληθεί 36 φορές με πολέμους, 1991 Ιράκ, 1993-95 Βοσνία-Ερζεγοβίνη, 1999 Γιουγκοσλαβία/Κοσσυφοπέδιο, 2001 Αφγανιστάν, 2003 πάλι Ιράκ, 2011 Συρία (συνεχίζεται), 2011 Λιβύη (συνεχίζεται) όλοι «απελευθερωτικοί πόλεμοι», όλοι «πόλεμοι δια την υπεράσπισιν των ανθρωπίνων δικαιωμάτων», όλοι από τους ίδιους «υπερασπιστές», όλοι χωρίς κανένα απολύτως θετικό αποτέλεσμα – πέρα από την ευρύτατη κατανάλωση παντός είδους οπλικών συστημάτων και τον βαρύτατο φόρο αίματος πολλών εκατοντάδων χιλιάδων αθώων θυμάτων. Τώρα πάλι ποτάμια χύνονται τα κροκοδείλια δάκρυα, ποτάμια να μας πνίξουν, ώστε να πάψουμε να αντιλαμβανόμαστε, όσο μπορούμε, περί τίνος πρόκειται.

Βεβαίως υπάρχουν πρόσφυγες, δυστυχώς, σε κάθε πόλεμο υπάρχουν πρόσφυγες. Σε μεγάλο βαθμό οι πόλεμοι γίνονται με σκοπό να υπάρχουν θύματα άμαχοι (παράπλευρες απώλειες ονομάζονται στην στρατιωτική ορολογία…) ώστε να αυξάνεται η πίεση ενάντια στους αμυνόμενους Κι αυτοί, οι τωρινοί πρόσφυγες, σε τίποτε δεν διαφέρουν από τους Σύριους ή τους Αφγανούς ή τους κάποτε Γιουγκοσλάβους πρόσφυγες. Ή ακόμα κι από τους Έλληνες πρόσφυγες από την Σμύρνη, αφού κι αυτοί η συνέπεια ενός πολέμου ήταν. Ανοιχτή αγκαλιά για τους πρόσφυγες της Ουκρανίας (που οι δρόμοι της προσφυγιάς τους είναι, αντικειμενικά, ευκολότεροι) κλειστή αγκαλιά για όλους τους άλλους που πνίγονται στα νερά του δικού μας Αιγαίου, πολύυυυ μακριά από την Πολωνία, την Ουγγαρία, την Εσθονία, ακόμα κι από την Ρουμανία.

Κι αντί αυτή να είναι η πρώτη και μοναδική έγνοια της Ελληνικής Πολιτείας, η περίθαλψη των προσφύγων όποτε και οποθενδήποτε αδιακρίτως προερχόμενων, αυτή παίρνει μέρος σε ακόμη έναν εκτός συνόρων πόλεμο, όπως στην Κριμαία, στην Σμύρνη, στην Κορέα με μαχόμενους Έλληνες στρατιώτες, όπως στη Γιουγκοσλαβία με «διευκολύνσεις πτήσεων» για βομβαρδισμούς αμάχων και «ειρηνευτική δύναμη» στο Κόσσοβο.

Εμείς, συνάνθρωποι, όσοι διατηρούμε ακόμη λίγο μυαλό στο κεφάλι μας, οφείλουμε να πιστεύουμε και να λέμε σταθερά και αταλάντευτα ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ. Στον κάθε πόλεμο. Δεν υπάρχει καλός και κακός πόλεμος, δεν υπάρχουν καλοί και κακοί επιτιθέμενοι η/και αμυνόμενοι. Όλα τα υπόλοιπα είναι κουραφέξαλα για κατανάλωση και για δυστυχία.

Να πορευθούμε με το σήμα της Ειρήνης στην καρδιά. Δημιούργημα του βρετανού Τζέραλντ Χόλτομ τον Φεβρουάριο 1958, για λογαριασμό της Εκστρατείας για τον Πυρηνικό Αφοπλισμό (CND-Campaign for Nuclear Disarmament) – και να! που τα πυρηνικά όπλα ξανάρθαν στο πολεμικό προσκήνιο, 64 χρόνια μετά…

Να είμαστε καλά, γεια σας.

(δημοσιεύτηκε στην 125χρονη (1898-2022) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 02.03.2022, αρ.φύλλου 37.661)

κυκλο-φ-οριακα 1093, 23 Φεβρουαρίου 2022

 

Fernando Botero, μία κολομβιανή οικογένεια

Καλημέρα και πάλι πολίτες αυτής της χώρας με την καταπληκτική ποιότητα ζωής, όπως δήλωσε  ο μεγάλος.

Ύστερα του προέκυψε του μεγάλου εκείνος ο κακός κύριος Φουρθιώτης και κατά κοντά εκείνος ο χείρων κύριος Κύρτσος, και οι δύο μετά από τον χείριστο κύριο Δούκα, και τον αποσυντόνισαν λίγο τον άνθρωπο. Αλλά ύστερα πάλι πήρε στο τηλέφωνο εκείνον τον αχρείο, τον Πούτιν ντε, και του τα ‘ψαλε ένα χεράκι κι εκείνος αμέσως αποσύρθηκε από την Ουκρανία. Τέλος αποφάσισε να θέσει οριστικό τέλος στην βία των γηπέδων και, ούτε λίγο ούτε πολύ, προχώρησε στο μόνο ενδεδειγμένο και αποφασιστικό μέτρο: απαγόρευσε στους χούλιγκανς να φοράνε κουκούλες – σεισμός προκλήθηκε σε ολόκληρη τη χώρα από τα γέλια των «διωκόμενων» hooligans (λέξη ιρλανδική με αβέβαιη ετυμολογία). Βλέπετε οι Πρόεδροι των ομάδων, που πάντοτε βρίσκονται πίσω από και καλύπτουν όλες αυτές τις πράξεις βίας, τυγχάνει να είναι και ιδιοκτήτες Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης ή μεγάλοι οικονομικοί παράγοντες, όπως π.χ. ο ημέτερος Άρχων Πύδνας, οπότε ο καθείς αντιλαμβάνεται ότι δεν βολεύει να διωχθούν ή να ελεγχθούν. Ο οποίος Άρχων Πύδνας και συγχρόνως Άρχων Πανθεσσαλικού Σταδίου (σσ. ο μεγάλος και τρανός Βαγγέλης Μαρινάκης δεν έχει δικό του, ιδιόκτητο, γήπεδο, ο δικός μας έχει) απέβαλε από την ιδιοκτησία του την Νίκη Βόλου, για να την αποκαταστήσει πάλι στο δημοτικό συμβούλιο.

Εν τέλει μια χαρά περνάμε και γίνεται καθημερινά πραγματικότητα η πρόβλεψη του μεγάλου τραγουδοποιού Γιάννη Μηλιώκα από το 1988 «…να δεις που κάποτε θα μας πούνε και μ…ς, να δεις που κάποτε θα μας πούνε και χαζούς». Αυτό το «κάποτε» είναι τώρα, συμπολίτες. Τώρα, έχει έρθει εκείνο το «κάποτε», που μπορείτε να το ακούσετε ολόκληρο στο γιουτούμπι, https://www.youtube.com/watch?v=upqS8qjwSl8 Στα μούτρα μάς το λένε συμπολίτες, πολλοί από πολλές μεριές, και κυρίως στην όμορφη πόλη που ζούμε. Κι εμείς κλείνουμε τ’ αυτιά και συνεχίζουμε σε δρόμους και βίους ανθόσπαρτους, σχεδόν μαζοχιστικά.

Στα αμέσως προηγούμενα κυκλο-φ-οριακα γράφαμε σχετικά με την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας για τον κίνδυνο να γλιτώσουμε από την ρύπανση του λιγνίτη και να εκτεθούμε στην 100 φορές μεγαλύτερη ρύπανση της πυρηνικής ενέργειας. Πριν «στεγνώσει το μελάνι» πληροφορηθήκαμε ότι η καλή μας Ευρωπαϊκή Ένωση, πιεζόμενη από την φίλη μας Γαλλία, επιδιώκει να εντάξει την πυρηνική ενέργεια στην λεγόμενη Ευρωπαϊκή Πράσινη Συμφωνία! Επιδιώκει να μας πει, δηλαδή, ότι η πυρηνική ενέργεια είναι πράσινη, άκακη, ακίνδυνη και ωφέλιμη και ίσως να μας επιβάλει την κατασκευή πυρηνικών αντιδραστήρων επί ελληνικού εδάφους, όπως επιβάλλει (και επιδοτεί, υποτίθεται) το κλείσιμο των λιγνιτικών μονάδων. Και να είστε βέβαιοι ότι αν συμβεί αυτό οι λυσσασμένοι εργολάβοι που παντοειδώς μιας διαφεντεύουν θα το βρουν πολύ φυσικό, θα λογαριάσουν τι θα παντελονιάσουν (οι παντελονάτοι…) και θα εφορμήσουν, όπως ήδη κάνουν με τα φωτοβολταϊκά στους έφορους κάμπους μας και τις ανεμογεννήτριες στις κορφές των βουνών μας. Κι εμείς τους κοιτάμε και, εν πολλοίς, τους επικροτούμε. Χρειάζεται μαζική επαγρύπνηση, συμπολίτες συν-Έλληνες.

Θα το ξαναβρούμε μπροστά μας αυτό το τεράστιο θέμα. Θα το βρούμε και με την μορφή των ηλεκτρικών αυτοκινήτων, που φαίνεται ότι είναι μία ακόμη μεγάλη «μπλόφα» του σύγχρονου καπιταλισμού για να αυξήσει τα κέρδη του. Διότι κι αυτή η ηλεκτρική ενέργεια κάπως πρέπει να παραχθεί, πώς άραγε; Διότι κι αυτές οι μπαταρίες έχουν τα δικά τους μεγάλα προβλήματα – θα χρειαστούν πολλά γραφτά για να τα αναλύσουμε όλα – από σπάνια υλικά, η εξόρυξη των οποίων προκαλεί προβλήματα σε χώρες του 3^ου κόσμου (και τι με νοιάζει εμένα;) μέχρι απίθανη τιμή ανανέωσης 8.000-20.000 € κατά κανόνα μετά από 8 έτη λειτουργίας (λεφτά υπάρχουν) και μέχρι το ότι δεν υπάρχει (αλλά θα βρεθεί) διαδικασία απόρριψης και ανακύκλωσης. Κι εμείς εδώ περιμένουμε ακόμη την μεγάλη επένδυση της γερμανοβορειομακεδονικής βιομηχανίας παραγωγής ηλεκτρικών οχημάτων Next.e.GO την οποία καλωσόρισε sto Ellada ο κ. Πρωθυπουργός αυτοπροσώπως στις 15.12.2020 και από τότε η καλή εταιρεία ψάχνει τόπο να σταθεί και να στηθεί και δεν βρίσκει, αδέρφια, ζει ένα δράμα, μου το ‘πε, δεν την βοηθάει ούτε καν ο επί της αναπτύξεως βουλευτής Μαγνησίας, τίποτε.

Με τον δρόμο μέσα από την Άλλη Μεριά κάτι πρέπει να γίνει λέω εγώ και κανένας άλλος, σήμερα. Παλιότερα, όσο υπήρχε ακόμη ο Δήμος Πορταριάς, πριν από αυτή την καταστροφική ανοησία που ονομάστηκε «πρόγραμμα Καλλικράτης», είχε υπάρξει αίτημα του Δήμου (απόφαση Δ.Σ. 112/2009) προς την Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Μαγνησίας (άλλοι καιροί, άλλα ήθη) να απαγορευθεί η διέλευση των βαρέων οχημάτων. Το αίτημα το παρέλαβα εγώ αυτοπροσώπως, το επεξεργάστηκα, φυσικά συμφώνησα αμέσως και βρήκα και τις κατάλληλες διαδικασίες, σημάνσεις κλπ. Για την ιστορία και μόνο το έγγραφο (που το έχω ηλεκτρονικά) έχει ημερομηνία 26.02.2010. Το θέμα έμεινε εκεί, ποτέ δεν έλαβε υπογραφές ανωτέρων κλιμακίων. Έκτοτε, 12 χρόνια μεθαύριο, ήρθαν τα πάνω κάτω, ουδείς ξανα-ενδιαφέρθηκε για οτιδήποτε σ’ αυτό το προάστιο του Βόλου, μόνο ο Άρχων πανηγύρισε χυδαία (όπως το συνηθίζει) όταν διανοίχτηκε επιτέλους ο δρόμος μετά το parking. Ειλικρινά απορώ, δεν έχω να πω τίποτε άλλο, ας είναι καλά οι άγγελοι να μας φυλάνε όλους και όλες σ’ αυτές τις διελεύσεις.

Απορίας άξιον 1: μπαίνοντας στον Βόλο από Νέα Αγχίαλο ψηλά στον Σωρό, κάτω από την γέφυρα-τοπόσημο, υπάρχει μια ωραία άσπρη-μπλε πινακίδα αναγγελίας οικισμού που γράφει (έγραφε, για την ακρίβεια) «Βόλος, Volos». Καταμουτζουρωμένη η έρμη πινακίδα, σχεδόν δεν καταλαβαίνεις τι λέει. Δεν μπορεί κάποιος (όποιος αισθάνεται αρμόδιος) να την καθαρίσει; Βεβαίως ξέρω, δεν είναι η μόνη. Αλλά είναι αυτό που όλο και πιο συχνά ακούω, είναι «εμβληματική», είναι η αναγγελία και ίσως δεν το γνωρίζουν οι αρμόδιοι, αλλά σ’ αυτή την όμορφη πόλη έρχονται πολλοί τουρίστες. Απορίας άξιον 2: χρόνια περίμενε η πόλη να γίνει και να λειτουργήσει μια σοβαρή ιχθυόσκαλα, λειτούργησε επιτέλους. Έχουν περισσέψει οι παράγκες στον ευρύ χώρο μπροστά από τα παλιά σφαγεία. Δεν φτάνει δηλαδή η εγκατεστημένη εδώ και πολλά χρόνια ρύπανση όλου εκείνου του χώρου, έχει προστεθεί και το χάλι με τις παράγκες. Δεν είναι καιρός να φύγουν;

Κι εμείς φεύγουμε, γεια –χαρά με έναν ωραίο πίνακα του Fernando Botero.

(δημοσιεύτηκε στην 125χρονη (1898-2022) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 23.02.2022, αρ.φύλλου 37.655)

κυκλο-φ-οριακα 1092, 17 Φεβρουαρίου 2022

 

ένας τοιχος της Αθήνας

Καλημέρα και πάλι πολίτες αυτής της χώρας με την καταπληκτική ποιότητα ζωής. Έχω μείνει κατάπληκτος με όλα αυτά που συμβαίνουν, πιστεύω ότι το ίδιο έχετε πάθει κι εσείς – εκτός αν εσείς ζείτε σε άλλη χώρα, όπως αυτός, ο μεγάλος, που είπε αυτή την καταπληκτική ιστορική «ατάκα».

Στην Πρωτεύουσα βρεθήκαμε το Σαββατοκύριακο, κι όπως έχουμε ξαναπεί η Αθήνα για τους τουρίστες είναι η πιο όμορφη πόλη του κόσμου. Σάββατο πρωί επισκεφτήκαμε το Μουσείο Μπενάκη στην οδό Πειραιώς, όπου φιλοξενείται η έκθεση για τα 100 χρόνια της ελληνικής βιομηχανίας μπισκότων Παπαδοπούλου (1922-2022) – συναφής και η πολύ προσεγμένη διαφήμιση που τρέχει στις τηλεοράσεις. Μια ωραία στημένη και πολύ «τρυφερή» εξιστόρηση 100 χρόνων παρουσίας στα σπίτια μας των θρυλικών «πτι-μπερ» και «μιράντα», τώρα πλέον μαζί με ακόμη 600 περίπου κωδικούς προϊόντων και με κυρίαρχα στις εξαγωγές τα «πουράκια» Caprice, που παράγονται αποκλειστικά στο εργοστάσιο του Βόλου, στην Α’ ΒΙ.ΠΕ. Σάββατο απόγευμα καφεδάκι στο Μουσείο της Ακρόπολης, φάτσα στον Παρθενώνα – τους χώρους του Μουσείου τους έχουμε ήδη δυο φορές επισκεφθεί. Κυριακή πρωί συνάντηση με έναν συμφοιτητή και συγκάτοικο από την Καρλσρούη, μετά από 45 χρόνια που είχαμε να ειδωθούμε! Δευτέρα πρωί καφεδάκι στην Πλάκα, στην οδό Αδριανού, φάτσα στη Στοά του Αττάλου και την Αρχαία Αγορά, κι ύστερα μια τεράστια βόλτα σε Θησείο, Κεραμεικό, Γκάζι, Ψυρρή, Ευριπίδου και γεύμα στην Πλατεία Εξαρχείων, μια βόλτα που περιλαμβάνει απ’ όλα, παρελθόν (πού αλλού στον κόσμο υπάρχουν τόσο πολλά αρχαία μνημεία διαφόρων εποχών μέσα σε μια πόλη;), παρόν (δεν υπάρχει σπιθαμή «αφρούρητου» τοίχου χωρίς γκράφιτι) και μέλλον (μεγάλα πανώ διαφωνούν με την κατασκευή σταθμού της γραμμής 4 του μετρό μέσα στην Πλατεία Εξαρχείων, στα επόμενα 8 και βάλε χρόνια).

Αν είχε αυτά στον νου του ο μεγάλος με την καταπληκτική ατάκα, αυτά (κι αρκετά άλλα) που μπορεί να απολαύσει ένας αργόσχολος επαρχιώτης μεσοαστός με δωρεάν διαμονή για ένα «εξτέντεντ γουικεντ» στο όντως Κλεινόν Άστυ, και με την βεβαιότητα ότι την άλλη μέρα θα ανασαίνει ξανά την ζωοδότρα αύρα ενός Παγασητικού κόλπου, τότε ναι! ισχύει. Σε όλες τις άλλες περιπτώσεις ανθρώπων τε (πλην αρίστων, φυσικά) και συνθηκών (πλην μεγάρου, φυσικά) πρόκειται για χοντρή αλαζονική μπούρδα.

Και όπως μαθαίνω δεν θα γίνει, τελικά, ούτε πόλεμος. Η Δημοκρατία (ποια Δημοκρατία;) ενίκησε και πάλι, κι όσοι περίμεναν ότι ο κύριος Μπάιντεν θα κάνει κάτι καλύτερο από ό,τι έκανε ο κύριος Τρamp ήδη ηπατήθησαν σφόδρα. Η Αμερική δεν αλλάζει, δυστυχώς, ακόμη και μετά από τόσες βαριές, βαρύτατες ήττες, σε Βιετνάμ, Ιράκ, Αφγανιστάν, ακόμη και σε Κόσσοβο και Λιβύη, παραμένει δέσμια των πρακτικών του ψυχρού πολέμου (που τελείωσε μόνο στα χαρτιά και στην πραγματικότητα ποτέ…) και των βιομηχανιών όπλων. Όσο έβλεπα ρωσικά στρατεύματα και πυραύλους, αμερικάνικα πλάνα τραβηγμένα μπορεί και πριν από έναν χρόνο, κι άκουγα μέσω τηλεοπτικών δικτύων να προσδιορίζεται η 16^η Φεβρουαρίου ως η ημέρα έναρξης της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία (αν είναι ποτέ δυνατόν οποιοσδήποτε τρίτος να ξέρει τέτοια λεπτομέρεια, για εντελώς ηλίθιους μας περνάνε…) περίμενα να ακούσω και περί χρήσης χημικών όπλων, όπως τότε, με τον Σαντάμ Χουσεΐν, που με περίσσιο θράσος βγήκαν «μετά» οι πράκτορες και «αναγνώρισαν» ότι ήταν ένα (ακόμη) ψέμα. Είναι βέβαιο, συνάνθρωποι: δεν θα ησυχάσουμε ποτέ, η Ειρήνη δεν είναι ένα «αποδοτικό» σενάριο, όλα τα άλλα περί αυτής (της Ειρήνης) είναι, δυστυχώς, παραμύθια.

Παραμύθι δεν είναι όμως η μεγάλη εξάπλωση στην ελληνική ύπαιθρο των φωτοβολταϊκών πάρκων, αυτών που εμείς κάποτε είχαμε ονομάσει «φωτοβολταϊκές καλλιέργειες». Γεμίζει συνεχώς ο κάμπος της Θήβας και οι πλαγιές του Μαρτίνου, πρόσφατα περάσαμε από τον παράδρομο που συνδέει την οδό Λαρίσης με τα Μελισσάτικα, κάτω από το κτήριο της Μητρόπολης, και είδαμε σε μία τεράστια έκταση, πρώην πράσινη και δεντροφυτεμένη, να φυτρώνουν πλέον εκατοντάδες φωτοβολταϊκές πλάκες. Ποιος ξέρει πού θα πάει αυτή η κατάσταση; Περάσαμε και κάτω από πολλές ανεμογεννήτριες, άσπροι γίγαντες με τα φτερά πεσμένα καθώς δεν φυσούσε καθόλου, και ευθαρσώς αναρωτιόμαστε αν η κατάργηση του λιγνίτη στην παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος θα κάνει, εν τέλει, καλό ή κακό στην έρμη χώρα μας. Και ας μην ξεχνάμε ποτέ ότι 25%-30% της ηλεκτρικής ενέργειας στην Ευρωπαϊκή Ένωση που παίρνει αυτές τις βαρύγδουπες αποφάσεις «για το καλό μας» παράγεται σε περίπου 130 πυρηνικούς σταθμούς σε 14 χώρες. Πώς σας φαίνεται;

Απορίας άξιον: τι έγινε με εκείνη την πανηγυρικώς από την Περιφέρειά μας Kostas Agorastos αναγγελθείσα, πρωτοποριακή, καινοτομική και ρηξικέλευθη ολφακτομετρία; Μη μου πείτε πως δεν την θυμάστε, εγκόλπιο έπρεπε να την έχετε, ήταν αυτή η μέθοδος που θα έδινε στοιχεία για τις οσμές (χαϊδευτικό του βρώμα και δυσωδία…) που δυναστεύουν το «Μονακό». Τι απέγινε άραγε; Ομοίως Απορίας άξιον είναι τι γίνεται με την απογραφή πληθυσμού; Διαβάζω για μια νέα, «τρίτη φάση», που άρχισε 15 και θα τελειώσει 21 Φεβρουαρίου, στην οποία οι πολίτες κλπ., κλπ., φοβάμαι ότι κι εδώ μπάχαλο προέκυψε! Αν δεν απατώμαι, οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες εξ αρχής έχουν μεταθέσει την απογραφή 2021 για την Άνοιξη 2022, ελπίζοντας σε κάμψη της πανδημίας, που φαίνεται ότι επιβεβαιώνεται. Sto Ellada γιατί δεν προκρίθηκε αυτή η λύση, παρά επιτρέψανε να ανθίσει το νεοφυές άνθος «αρνητής απογραφής»;

Είναι πράγματι πολύ σοβαρό έργο η κατεδάφιση ενός ρυμοτομούμενου, από το 1956 ή και νωρίτερα, κτηρίου για να ολοκληρωθεί ένας δρόμος. Μέχρι τώρα έχουν γίνει εκατοντάδες τέτοια «εργάκια» στην πόλη μας. Πρώτη φορά είδα Άρχοντα να φωτογραφίζεται μπροστά στα ερείπια. Να είστε καλά, γεια σας.

Στην φωτογραφία, ο τοίχος της Αθήνας μιλάει…

(δημοσιεύτηκε στην 125χρονη (1898-2022) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Πέμπτη 17.02.2022, αρ.φύλλου 37.650)

κυκλο-φ-οριακα 1091, 9 Φεβρουαρίου 2022

 

η αμφίπλευρη προτομή του ηθοποιού Νίκου Σκυλοδήμου (1948-1986)

Καλημέρα φίλοι αναγνώστες και φίλες αναγνώστριες, οι αμυγδαλιές άνθισαν κι εμείς ακόμη μιλάμε για τα κακά της «Ελπίδας». Άνθισαν διότι κατάλαβαν ότι ο κακός μας ο καιρός πέρασε, όλα τα ρύθμισαν οι καλοί αρμόδιοι, ακόμη και το σκάνδαλο (ποιο σκάνδαλο;) Novartis εξαφάνισαν από προσώπου Ελλάδος (άφησαν τα ηλίθια αμερικανάκια να πληρώνουν κι αυτοί ακόμη γελάνε…), ησύχασαν μέχρι και οι αμυγδαλιές κι έβαλαν μπροστά να ανθίσουν. Βρέθηκαν και οι ανώνυμοι ένοχοι για τη δολοφονία του Άλκη Καμπανού, ξεχάστηκαν τελείως οι περιώνυμοι ένοχοι για τον βιασμό (ποιον βιασμό;) της Γεωργίας Μπίκα και, ως ανεμένετο, ξανά προς τη δόξα τραβά, τραβά, τραβά. Λίγο μας χάλασε τη σούπα (ποια σούπα;) εκείνος ο ανόητος που είπε εκείνες τις ανοησίες για τα λεφτά που «γύρισαν το παιχνίδι» (ποιο παιχνίδι;) στην Ηλεία το 2007, άκουσε κι ο δικός μας για παιχνίδι κι έφερε εδώ μέχρι και τον Άδωνι να παίξει με το ταλαίπωρο Μουσείο της «ψαρόβαρκας» Αργούς. Όσο για τα λεφτά της Ηλείας, προσοχή! Και τώρα υπάρχουν θεομηνίες και θεόσταλτοι, και οι εκλογές, όπως όλα δείχνουν, πλησιάζουν τρέχοντας…

Βγήκε κι εκείνος ο απαράδεκτος Ευρωπαϊκός Οργανισμός Περιβάλλοντος που έκανε, λέει, έρευνα σχετικά με το πράσινο στις πόλεις 38 ευρωπαϊκών χωρών με βάση φωτογραφίες από τον δορυφόρο «Κοπέρνικο» όπου καταγράφονται οι πράσινες εκτάσεις που φαίνονται από ψηλά λόγω δέντρων. Και στην Ελλάδα έβγαλε (άκουσον! άκουσον!) πρώτη την Καλαμάτα, ακολουθούν Πάτρα, Καβάλα, Ηράκλειο, Λάρισα, Αθήνα, Ιωάννινα, Θεσσαλονίκη και τελευταίο (και καταϊδρωμένο, είναι αλήθεια) τον Βόλο. Απαράδεκτον! Και αναγκάστηκε, τι να κάνει κι αυτός; να κάνει δηλώσεις ο αρμόδιος κύριος Αντιδήμαρχος και είπε ότι αυτοί φυτεύουν στον Βόλο 600 δέντρα κάθε χρόνο!! Γρήγορος εγώ στην αριθμητική, 600 τον χρόνο επί 7 χρόνια = 4.200 νέα δέντρα φυτεύτηκαν! Τα είδατε εσείς πουθενά αυτά τα δέντρα συμπολίτες; Μήπως εννοεί τις ελίτσες-νάνους στα παρτεράκια της Δημητριάδος; – κρίμα μωρέ, αυτά δεν φαίνονται, δεν τα πιάνει ο δορυφόρος. Διότι πού αλλού; Μήπως στο παραλιακό πάρκο Βασιλέως Γεωργίου, μήπως στον χείμαρρο Άναυρο ή στον Κραυσίδωνα, όπου κόπηκαν πολλά, μήπως στο άλσος Ανδρέα Βαλαχή, μήπως στην Πλατεία Πανεπιστημίου, όπου πάλι κόπηκαν, μήπως στον Ι.Ν.Αναλήψεως, πάνε κι εκείνα τα 10 πεύκα, μήπως στην Πλατεία Ελευθερίας ή στην Πλατεία Αναύρου; Πού, τέλος πάντων, φυτεύτηκαν από τον Δήμο 4.200 δέντρα; Και να ξέρετε ότι αν θέλετε να φυτέψετε δέντρα στο πεζοδρόμιό σας τις απολύτως περισσότερες φορές τα πληρώνετε οι ίδιοι. Άρα;

Άρα, πώς απεκάλεσε από βήματος Ελληνικής Βουλής ο Γενικός Γραμματέας του ΚΚΕ τον Ρώσο ιστορικό που αποκάλυψε έγγραφα σχετικά με σχέσεις του ΚΚΕ με την ΕΣΣΔ στα χρόνια του ψυχρού πολέμου; Κάπως έτσι και με τα δέντρα… Αφήστε που ανακοινώθηκαν 20.000 ευρώ για «εργασίες κλαδέματος δεκατεσσάρων (14) ψηλών και επικίνδυνων δένδρων στη Δ.Ε. Πορταριάς, με τη διαδικασία απευθείας ανάθεσης κατόπιν έρευνας αγοράς» ας ευχηθούμε να είναι μόνον κλαδέματος, γιατί, αν δεν κάνω λάθος, κάπως έτσι, «κλάδεμα» το είχαν πει και στον Άη Γιάννη του Αιγαίου και κατέληξε να κοπεί στον πάτο ένα θεόρατο πλατάνι έξω ακριβώς από την εκκλησία του χωριού – τον νου σας χωριανοί!

Για τα μνημεία είχαμε κάτι ξεκινήσει την προηγούμενη φορά. Βρήκαμε και μια «εικονική γλυπτοθήκη» (ιστότοπος Δήμου Βόλου/Επισκέπτες/Τουρισμός/ Εικονική γλυπτοθήκη) που περιλαμβάνει αρκετά γλυπτά σε όλες τις Δημοτικές Ενότητες με αρκετά στοιχεία γύρω από αυτά – δεν μπορώ να καταλάβω γιατί αυτή η καταγραφή δεν είναι πλήρης, ποιος ο λόγος, διότι τα γλυπτά είναι εκεί, στέκονται και περιμένουν, δεν καταλαβαίνω γιατί άλλα είναι καταγεγραμμένα και άλλα, ακόμα και διπλανά τους, όχι, π.χ. γύρω από το Πολιτιστικό Κέντρο και το Άλσος της Νέας Ιωνίας ή η διπρόσωπη προτομή του Νίκου Σκυλοδήμου (1948-1986) έξω από το Δημοτικό Θέατρο. Και βέβαια το ζητούμενο δεν είναι μόνο η καταγραφή. Είναι η έγνοια, η φροντίδα, η αγάπη γι’ αυτά τα νεκρά μεν, φορτωμένα με ζωή δε στοιχεία της μνήμης αυτής της μεγάλης πόλης. Αυτά η αγάπη δεν φαίνεται να υπάρχει, τόσο στα ίδια τα μνημεία όσο και στο περιβάλλον τους – τρανταχτό δείγμα το «Κοχύλι» του Κώστα Δικέφαλου (1956-) στην Πλατεία Αναύρου, εγκλωβισμένο μέσα στο γνωστό καλοκαιρινό μπαράκι.

Έγραψα Δημοτικό Θέατρο και λέω να ρωτήσω: πολύ δεν καθυστερεί η αποπεράτωσή του; Μήπως, λέω, περιμένει την προκήρυξη των εκλογών; Επίσης απορίας άξιον είναι το πώς λειτουργεί το parking της Φιλελλήνων – έχει κανένας παρατρεχάμενος ( ο Άρχων μάλλον δεν δύναται, έχει φούριες, έπεσαν όλα μαζί, νίκησε και η Πύδνα, φούριες…) τη διάθεση να μας πει δυο λόγια «ενημερωτικά» βρε αδερφέ, τόσα λεφτά δώσαμε οι πολίτες, να μην ξέρουμε πώς βαδίζομεν; Για τον «Βενέτη» βλέπουμε, όλα τα ‘χε η Μαριορή, η λεωφορειολωρίδα τη μάρανε. Αλλά εμείς εδώ έχουμε και ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον, θέλουμε να μάθουμε πώς κινείται ο 6^ος και ο 7^ος ενδοθαλάσσιος όροφος, ζητάμε πολλά;

Τελευταίο θέμα για σήμερα ο δρόμος μέσα από την Άλλη Μεριά. Τελευταία τον περνάω πολύ συχνά γιατί πηγαίνω στις Σταγιάτες για καθαρό νεράκι (και όχι μόνο!) και κάθε φορά που τον περνάω αναρωτιέμαι πόσοι άγγελοι μαζεμένοι φυλάνε τους χιλιάδες επιβάτες στα χιλιάδες οχήματα που ανεβοκατεβαίνουν ασταμάτητα αλλά και τους πολλούς πεζούς, που με τρόμο κινούνται τοίχο-τοίχο, αφού πεζοδρόμια δεν υπάρχουν. Ο δρόμος είναι η Επαρχιακή Οδός 01 και ανήκει στο Πρωτεύον Επαρχιακό Οδικό Δίκτυο, άρα ανήκει με βεβαιότητα στην αρμοδιότητα της Περιφερειακής Ενότητας. Θα ασχοληθούμε την επόμενη φορά, μαζί και με την παράκαμψη του Χιονοδρομικού Κέντρου.

Σαν προχθές, 7 Φεβρουαρίου 2017, πέταξε στους ουρανούς ο Λουκιανός Κηλαηδόνης, και σαν αύριο εορτάζεται παγίως ο Άγιος Χαραλάμπης. Να είμαστε όλοι και όλες καλά, γεια σας.

Στην φωτογραφία, από το μακρινό 2009, η αμφίπλευρη προτομή του Νίκου Σκυλοδήμου.

(δημοσιεύτηκε στην 125χρονη (1898-2022) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 09.02.2022, αρ.φύλλου 37.643)

κυκλο-φ-οριακα 1090, 2 Φεβρουαρίου 2022

 

η (αχρηστευμένη σήμερα) πόρτα του Αχιλλοπούλειου Νοσοκομείου Βόλου

Καλημέρα απανταχού φίλοι αναγνώστες και φίλες αναγνώστριες και καλόν μήνα. 2.2.22 σήμερα, τέσσερα τα δυάρια και, όπως σας ξαναγράψαμε, προσοχή μεγάλη στους διχασμούς που σηματοδοτεί ο αριθμός «2». Όλα βαίνουν καλώς, ουδεμία ανησυχία δικαιολογείται για οτιδήποτε και αν δεν προκύψει καινούργια μετάλλαξη μετά την Ο2 (πάλι το 2…) η πανδημία CoViD-19 θα τελειώσει οσονούπω, όλοι οι «ειδικοί» συμφωνούν επί αυτού. Βεβαίως αν! Εμείς, ως μη ειδικοί, παραμένουμε αισιόδοξοι και οπωσδήποτε φυλαγόμαστε όσο μπορούμε, διότι οι συνέπειες αυτού του διαβολοϊού παραμένουν ολέθριες. Και χαιρόμαστε που το αντιικό χάπι της φαρμακοβιομηχανίας Merck μπαίνει στη μάχη (αν και υπάρχουν κάποιες επιφυλάξεις…) προκειμένου να αντικαταστήσει τα μονοκλωνικά αντισώματα, τα οποία, αν τα χορηγούσαν όταν και όπως έπρεπε, θα είχαν σώσει πολλές ανθρώπινες ζωές. Πάμε παρακάτω.

Παραμένει κλειστή η 50ρα πισίνα στο Κολυμβητήριο του Εθνικού Αθλητικού Κέντρου (ΕΑΚ) που φέρει το όνομα «Ιάσων Ζηργάνος» (το άλλο στην Νέα Ιωνία φέρει το όνομα «Βασίλης Πολύμερος» και τα δύο ονόματα σωστά και επιβεβλημένα), αν και πέρασε η μεγάλη κακοκαιρία, η οποία, για να λέμε και του στραβού το δίκιο, καθόλου μεγάλη δεν ήταν στα μέρη μας. Ευκαιρία για την Δημοτική μας Αρχή γενικώς και αδιακρίτως για ένα ακόμη βρισίδι στους εκπροσώπους της αντιπολίτευσης που πήγαν να δουν και ζήτησαν (άκουσον! άκουσον!) να ενημερωθούν για το τι συμβαίνει στο Κολυμβητήριο. Συνήθεια πλέον, τρόπος ζωής αυτό το δημοτικό βρισίδι – είναι απολύτως βέβαιο ότι δεν συμβαίνει σε καμία άλλη ελληνική Αυτοδιοίκηση, δεν ξέρω αν συμβαίνει σε κάποιο άλλο σημείο του Κόσμου. Ας είμαστε υπερήφανοι οι Βολιώτες!

Το οποίο βρισίδι συνεχίστηκε και στην Οικονομική Επιτροπή όπου αποφασίστηκε (ακούσατε! ακούσατε!) το πρώην Εκθεσιακό και Αθλητικό Κέντρο και νυν δήθεν Συνεδριακό και πραγματικά Νυχτερινό Κέντρο (μπουζουκλερί, το λένε κάποιοι…) να παραχωρηθεί δωρεάν σε κάποιον ιδιώτη και να μετατραπεί σε Μουσείο Ναυτικής Παράδοσης, Πρόεδρος του οποίου Μουσείου ανέλαβε (δόξα! δόξα!) ο κ. Κώστας Λούλης, πρώην στέλεχος της Κυβέρνησης. Ιδιοκτήτης αυτού του Μουσείου είναι κάποιος κ. Ευάγγελος Κυριαζόπουλος στέλεχος της Κυβέρνησης, και «μεσολαβητής» σε αυτό το deal (διότι περί συναλλαγής πρόκειται) είναι ο θεόσταλτος κ. Τριαντόπουλος, επίσης στέλεχος της Κυβέρνησης. Μία ωραία ατμόσφαιρα, δηλαδή, με προεξάρχοντα τον ένα και μοναδικό κ. Δήμαρχο Βόλου. Θαύμα! Και το πιο σημαντικό είναι, όπως ορθώς αποκαλύπτει νεοφανής ειδησεογραφική ιστοσελίδα του Βόλου, ότι το υπ’ όψιν Μουσείο έχει μέχρι τώρα εκδιωχθεί από τον Οργανισμό Λιμένος Πειραιώς και από τον Δήμο Περάματος λόγω αθέτησης ανειλημμένων υποχρεώσεων. Στο πλαίσιο, λοιπόν, αυτής της συζήτησης και όταν εκπρόσωπος της αντιπολίτευσης «τόλμησε» να αναφέρει ότι αυτό το κτήριο κατασκευής προηγούμενων Δημοτικών Αρχών, πριν το 1992 (ναι! υπήρχε και τότε Βόλος…), για τελείως διαφορετικούς σκοπούς, μετασκευάστηκε βιαίως από την παρούσα Δημοτική Αρχή σε μπουζουξίδικο με δημοτικό κόστος 1 εκ. ευρώ και πώς παραχωρείται τώρα δωρεάν σε κάποιον ιδιώτη; υπέστη αυτό που ο λαός μας ονομάζει «λούσιμο», με πολλές χυδαίες φράσεις και χαρακτηρισμούς. Επαναλαμβάνω: Ας είμαστε υπερήφανοι οι Βολιώτες!

Τέτοια υπέροχα συμβαίνουν παρ’ ημίν. Και υπάρχουν κι άλλα, ακόμα πιο περισσότερο υπέροχα (!) που πολύ φοβούμαι ότι θα ενταθούν όσο πλησιάζουμε προς τις εκλογικές διαδικασίες, τόσο τις εθνικές όσο και τις αυτοδιοικητικές. Κι αν μου επιτρέπετε, θεωρώ ότι δεν είναι καθόλου νωρίς για να σκεφτούμε με σοβαρότητα το μέλλον της όμορφης πόλης μας.

Στις 20 Ιανουαρίου έκανα ακόμη μία ωραία βόλτα με κατάληξη την Πλατεία Αναύρου και τον πεζόδρομο της οδού Πλαστήρα μπροστά από την Αγία Τριάδα. Παρατήρησα τα εξής και σας τα μεταφέρω: α) είναι εκ κατασκευής τελείως λάθος ο αποκλεισμός με σιδερένια κολωνάκια της οδού Τσιτσιλιάνου. Δεν είναι δυνατόν ένας κυκλοφορούμενος δρόμος δύο κατευθύνσεων, με παρόδια και εκτός οδού, σε pilotis, στάθμευση να καταλήγει σε τέτοιο αδιέξοδο, χωρίς καμία δυνατότητα αναστροφής, οι Συγκοινωνιολόγοι ξέρουμε ότι σε τέτοιες περιπτώσεις κατασκευάζονται ειδικές διατάξεις που στα γερμανικά ονομάζονται Wendehammer, (σφυρί αναστροφής), στα αγγλικά turning bay, και στα γαλλικά cul-de-sac, στα ελληνικά δεν έχει βρεθεί ακόμη ο αρμόδιος όρος, αν το ψάξετε στο google θα δείτε τι είναι. Το αποτέλεσμα είναι ότι κάποιος-κάποιοι πάρα πολύ απλά έχουν ξεβιδώσει ένα κολωνάκι και η αναστροφή γίνεται μια χαρά επί του πεζοδρόμου. Αλλά όχι μόνο! Διότι σε αυτές τις περιπτώσεις είναι να μη γίνει η αρχή, να μην ανοίξει η τρυπούλα. Φωτογράφισα ήδη λευκόν αυτοκίνητον όχημα σταθμευμένο μια χαρά επί του πεζοδρόμου. Και σ’ άλλα με υγεία, και ψάξε εσύ να βρεις «ποιος φταίει», που έλεγε κι ο Χάρυ Κλυνν β) η μεγάλη σιδερένια πόρτα του Νοσοκομείου, ένα πραγματικό έργο τέχνης, ένα μνημείο τοπικού πολιτισμού, χρειάζεται συντήρηση, αναστήλωση και γενική φροντίδα, μαζί με τις χοντρές μαρμάρινες κολώνες που την αναρτούν. Είναι μεγάλο κρίμα να στέκει εκεί σχεδόν ξεχαρβαλωμένη γ) οι φοίνικες στον κήπο του Αθανασάκειου Μουσείου, πανύψηλοι και υγιέστατοι, χρειάζονται κλάδεμα και γενικώς περιποίηση. Επίσης, ενώ η ανατολική πλευρά του κήπου είναι σε πολύ καλή κατάσταση, η δυτική, εκεί πίσω και δίπλα από τα κοντέϊνερς, χρειάζεται ένα γενναίο συμμάζεμα.

Έγραψα «μνημείο» κι ο νους μου ταξίδεψε στα καταγεγραμμένα γλυπτά και λοιπά μνημεία σε όλους τους οικισμούς του Δήμου Βόλου, που περιέχονται ιδανικά στην «Εικονική Γλυπτοθήκη» στην ιστοσελίδα του Δήμου. Και λέω «ιδανικά» διότι δεν αρκεί μια ωραία φωτογραφία μιας ωραίας στιγμής, όλα αυτά τα γλυπτά-μνημεία πολιτισμού χρειάζονται διαρκή φροντίδα – θα επανέλθουμε στα επόμενα. Να είστε καλά, στο σώμα, στην ψυχή και στον νου, γεια σας.

Στην φωτογραφία η πόρτα του Νοσοκομείου στην οδό Πλαστήρα.

(δημοσιεύτηκε στην 125χρονη (1898-2022) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 02.02.2022, αρ.φύλλου 37.637)

κυκλο-φ-οριακα 1089, 26 Ιανουαρίου 2022

 

Είναι όλα υπό έλεγχον, συν-Έλληνες, όλα, μην ανησυχείτε για τίποτε, είμαστε άριστα προετοιμασμένοι για την αντιμετώπιση παντός κακού. Κι όταν λέμε παντός, εννοούμε παντός. Κι όταν λέμε κακού, εννοούμε κακού, από κακό σπυρί και κακό μάτι μέχρι κακο-λογία, μέχρι κακο-ψυχία, μέχρι και κακο-καιρία. Αυτό, πριν.

Μετά έρχεται το άτιμο το κακό. Και φαίνεται περίτρανα ότι δεν ήμασταν προετοιμασμένοι. Και γίνεται ό,τι γίνεται τέλος πάντων, εμείς ευθαρσώς αναγνωρίζουμε μέρος των ευθυνών, πάντα υπάρχουν κάποια εξιλαστήρια θύματα, υποσχόμεθα όμως εκ βαθέων και ακατακρίτως ότι την επόμενη φορά θα είμεθα οπωσδήποτε άριστα προετοιμασμένοι για την αντιμετώπιση παντός κακού. Και έρχεται η άτιμη η επόμενη φορά…

Καλημέρα συμπολίτες! Χιονοπασπάλισε στη γειτονιά μας, χιόνισε στο βουνό μας, ένας ωραίος χειμώνας, έχουμε πει δεκάδες φορές, και από αυτή τη στήλη, ότι το χιόνι είναι πολύ χρήσιμο, εμπλουτίζει τις πηγές, ζωογονεί τα ρέματα, ποτίζει την καλλιεργούμενη γη. Βεβαίως προκαλεί κάποιες δυσλειτουργίες στα δίκτυα, οδικά, ηλεκτρικά, υδροδοτικά, μπορεί και στο δίκτυο φυσικού αερίου – μην ξεχνάτε τους λέβητες φυσικού αερίου στα μπαλκόνια, αυτή την επικίνδυνη ανοησία που δεν υπάρχει σε καμία ευνομούμενη χώρα, οι οποίοι μπορούν πολύ εύκολα να καταστραφούν σε έναν παγετό-συνέχεια μιας καλής χιονόπτωσης. Πρέπει επίσης να γίνει βίωμα ότι όποιος κινείται για οποιονδήποτε λόγο με αυτοκίνητο στο βουνό πρέπει να έχει μαζί του αλυσίδες και να ξέρει να τις περάσει αν χρειαστεί – αυτά τα απλά πράγματα δεν τα «έχουμε» εμείς οι Έλληνες, αδέρφια, δεν πιστεύουμε ότι θα χρειαστούν οι ρημαδο-αλυσίδες. Ακόμα κι όταν χρειάζονται εμείς πιστεύουμε ότι θα τα βγάλουμε πέρα χωρίς αυτές. Γιατί είμαστε οδηγάρες, γιατί έχουμε το καλύτερο όχημα του κόσμου, έστω και χωρίς 4 επί 4, γιατί «σιγά τώρα μη βάλω εγώ αλυσίδες». Κι ένα μέρος των μεγάλων ή μικρών εγκλωβισμών που συμβαίνουν κάθε χρόνο απανταχού της Ελλάδας μέσα ή έξω από τα φώτα της τηλεοπτικής δημοσιότητας, οφείλεται ακριβώς στην έλλειψη χιονοαλυσίδων.

Το υπόλοιπο, το μεγαλύτερο μέρος αυτών των καταστάσεων, οφείλεται α) στην απουσία συγκεκριμένων σχεδίων δράσης για την κάθε μία εξειδικευμένη περίπτωση (τεχνοκρατικό ζήτημα που ενδεχομένως, λέω, μπορεί να βελτιωθεί) και β) στην ασυνεννοησία μεταξύ των εκάστοτε αρμοδίων φορέων (πολιτικό ζήτημα που δεν πρόκειται να βελτιωθεί στον αιώνα τον άπαντα σε μια χώρα όπου σταδιακά τα πάντα παραχωρούνται σε ιδιώτες, αλλοδαπούς τις περισσότερες φορές, και όπου φέρνουν έναν αλλοδαπό να ασχοληθεί με την προστασία μας κι άλλον έναν να ασχοληθεί με το ποδόσφαιρό μας). Δεν πρόκειται, φίλοι αναγνώστες, εγώ το έχω πιστέψει πλέον, έτσι θα πορευόμαστε αιωνίως «προς τα πεπρωμένα» μας.

Το μόνο που θα βελτιώνεται συνεχώς και αδιαλείπτως θα είναι τα πλυντήρια εγκεφάλων μέσω της ολοένα ισχυροποιούμενης και αφειδώς χρηματοδοτούμενης τηλεόρασης. Ώστε να είμαστε ακόμη καλύτερα προετοιμασμένοι για την επόμενη φορά…

Και τελικά, και τούτη τη φορά, η θεόσταλτη λύση βρέθηκε (θυμάστε τον θεόσταλτο κύριο Τριαντόπουλο στην Εύβοια; αν όχι ψάξτε το στο γιουτούμπι, είναι καταπληκτικό). Βρέθηκε, που λέτε. Πήρε ο Ένας και Μοναδικός τηλέφωνο και το κανόνισε το θέμα: αποζημίωση από τις εταιρείες «Αττική Οδός Α.Ε» και «Αττικές Διαδρομές Α.Ε» 2.000 € σε κάθε εγκλωβισθέν όχημα. Τέλος, λήξη συναγερμού, όλα καλά, πάμε γι’ άλλα. Οι εγκλωβισθέντες Κατεχάκη, Μεσογείων, Κιφησίας, Μαραθώνος, Εθνική Οδό και κάτι άλλα ψιλά ας προσέχατε, γιατί δεν πήγατε κι εσείς από Αττική Οδό;

Κι όλα αυτά από μία χιονόπτωση που οι αν-εγκέφαλοι του Αστεροσκοπείου ονόμασαν «Ελπίδα» και οι καλοί επικοινωνιολόγοι των καναλιών ονόμασαν «Ελπίς», μια λέξη την οποία παραπάνω από το 50% των δύστυχων τηλεθεατών δεν καταλαβαίνει…

Πριν από αυτά τα πολύ σπουδαία, στο όμορφο «Μονακό» συνέβησαν δύο (2) σημαντικά γεγονότα.

α) 18 Ιανουαρίου 2022 (σημειώστε την ιστορική ημερομηνία) πραγματοποιήθηκε «επίθεση» εναντίον της παράνομης στάθμευσης στην οδό Δημητριάδος, μια δράση που υλοποιήθηκε από την Δημοτική Αστυνομία (με εξάρχουσα αυτοπροσώπως την κυρία Αντιδήμαρχο) και την Τροχαία, και απέδωσε πλήθος προστίμων – ενισχυτικών των τεραστίων αποθεματικών του Δήμου μας, που όμως δεν έχει λεφτά για απαλλοτριώσεις. Η κατάσταση, βέβαια, καθόλου δεν βελτιώθηκε, δέκα λεπτά μετά την «επίθεση» η στάθμευση ήταν απολύτως αποκατεστημένη. Αυτό το πολύ απλό γεγονός, ότι δεν αντιμετωπίζεται έτσι αποσπασματικά η παράνομη στάθμευση στις αρτηρίες του Βόλου είναι τόσο δύσκολο να γίνει κατανοητό; Είναι τόσο δύσκολο, φαίνεται.

β) 20 Ιανουαρίου 2022 η Αρχή του Αθλητισμού έκλεισε την εξωτερική 50άρα πισίνα του κολυμβητηρίου του ΕΑΚ «λόγω της επερχόμενης κακοκαιρίας». Έχω φωτογραφία από τότε που κολυμπούσαν στο ΕΑΚ τα παιδιά μου, όπου η πισίνα λειτουργούσε άψογα με χιόνι στρωμένο γύρω-γύρω! Τώρα δεν μπορεί. Και το δεύτερο κολυμβητήριο, που με κόπους και θυσίες προηγούμενων Δημοτικών Αρχών του Δήμου Νέας Ιωνίας δημιουργήθηκε, παραμένει εδώ και μήνες κλειστό, περιμένοντας την «ενεργειακή αναβάθμιση». Στο μεταξύ το ιστορικό κολύμπι στον Βόλο; δε βαριέσαι αδερφέ, ο ΝΠΣ-Πύδνα να ‘ναι καλά και οι διάφοροι παραγοντίσκοι, που κάθε μέρα ιδρύουν κι ένα καινούργιο «ναυταθλητικό σωματείο».

Τέλος. Επί του πληκτρολογίου το καινούργιο νέο: 1.000 € αποζημίωση από την Ιταλική «ΤΡΑΙΝΟΣΕ Α.Ε» στους ταλαιπωρηθέντες επιβάτες των τραίνων στο Λιανοκλάδι (άλλη ιστορία φρίκης κι αυτή). Τώρα ησύχασα τελείως, τακτοποιήθηκαν όλα, πάω για ύπνο. Γεια σας.

Στην φωτογραφία το καλοκαίρι, που οπωσδήποτε θα έρθει.

(δημοσιεύτηκε στην 125χρονη (1898-2022) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 26.01.2022, αρ.φύλλου 37.631)

Επτά χρόνια Κυκλοφορία στο "Μονακό"

Από την καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα ΜΑΓΝΗΣΙΑ και προκειμένου να γίνει ένα αφιέρωμα, μου ζητήθηκε ένα κειμενάκι σχετικό με την 7ετία του "Μονακό" στην αγαπημένη μου πόλη, τον Βόλο. Αν και μπορούσα να γράψω "επί πολλών του επιστητού" αυτοπεριορίστηκα στα κυκλοφοριακά ζητήματα. Το κείμενο που ακολουθεί, μαζί με 29 από άλλους συμπολίτες, που κάλυψαν πολλές και διάφορες πτυχές των δράσεων της Δημοτικής Αρχής υπό τον Πρόεδρο του Νέου Ποδοσφαιρικού Συλλόγου Βόλου (Πύδνας) δημοσιεύτηκε στην "ΜΑΓΝΗΣΙΑ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ" το Σάββατο 15 Ιανουαρίου 2022, αρ.φύλλου 3616:

Ως κυκλοφορία ορίζεται, με απλά λόγια, η μετα-κίνηση, με αρχή (αφετηρία), διάρκεια και τέλος (προορισμός) οχημάτων με ή χωρίς οδηγό, πεζών ανθρώπων και ανθρώπων με κάποια αναπηρία. Όλα αυτά μαζί και ταυτοχρόνως, στους προς τούτο ορισμένους χώρους μιας πόλης, του μεγάλου μας Βόλου, εν προκειμένω, για να μην μακρηγορούμε ασκόπως, αφού κανείς αρμόδιος δεν ασχολήθηκε, τα τελευταία οχτώ χρόνια με τέτοια «θεωρητικά» ζητήματα.

Το αποτέλεσμα είναι αυτό που βιώνουμε καθημερινά, δεδομένου ότι η κυκλοφορία είναι ένα καθημερινό και απολύτως αναπόφευκτο κοινωνικό γεγονός, που το αποφεύγει κανείς μόνο αν περνάει κατά συρροήν τις μέρες και τις νύχτες του σε έναν καναπέ. Και αυτό που βιώνουμε καθημερινά είναι ένα μπάχαλο, που ξεκινάει με μεγαλοστομίες, ψέματα, ύβρεις και απειλές, με πανηγυρισμούς (με κλαρίνα ή χωρίς) και καταλήγει με ολοήμερες συμφορήσεις για τα οχήματα (με οδηγούς, εννοείται, τα χωρίς οδηγό ετοιμάζονται, αλλά νομίζω ότι θα αργήσουν πάααρα πολύ να φτάσουν στις ελληνικές πόλεις), μεγάλους κινδύνους για τους πεζούς, πλήρη αγνόηση των Ατόμων με Αναπηρία (ΑμεΑ).

Όλοι οι Συγκοινωνιολόγοι ξέρουν ότι οι κυκλικοί κόμβοι από μόνοι τους δεν λύνουν τα κυκλοφοριακά προβλήματα των πόλεων – απλώς διευκολύνουν, και αναλόγως επιταχύνουν, την κίνηση των οχημάτων και βελτιώνουν τα θέματα της ατμοσφαιρικής ρύπανσης. Αλλά (για παράδειγμα) όταν η οδός Δημητριάδος είναι ολημερίς «στο ρελαντί» και στο «σταμάτα-ξεκίνα» τι να βελτιώσει ο κυκλικός κόμβος του Δημαρχείου με την όμορφη μεταλλική Αργώ;

Οι λεωφορειολωρίδες δυσκολεύουν την κυκλοφοριακή ροή και δεν νομίζω ότι εξυπηρετούν, εν τέλει, τα λεωφορεία. Η (παράνομη;;) στάθμευση κυριαρχεί στις αρτηρίες και παραμένει το βασικό πρόβλημα μετά την (εκδικητική;;) αποξήλωση των κορυνών, που λειτούργησαν 2007-2014 με πολύ ικανοποιητικό τρόπο.

Τα ποδήλατα έχουν σχεδόν εκδιωχθεί από την πόλη. Και εδώ η (εκδικητική;;) αποξήλωση των ποδηλατοδρόμων αντί της ολοκλήρωσής τους με την ανάλογη επέκταση του πεζοδρομίου γύρισε την πόλη τουλάχιστον δύο δεκαετίες πίσω.

Για τα άτομα με προβλήματα τυφλότητας υπάρχουν σε πολλούς σηματοδοτούμενους κόμβους ειδικά ηχητικά σήματα, κανένα δεν λειτουργεί. Στην πόλη δεν κυκλοφορούν άτομα με κινητικά προβλήματα, παρά τον «ένα, μοναδικό και ανεπανάληπτο» (για όσους ακόμη θυμούνται…) «διάδρομο κίνησης ΑμεΑ» στα σχεδόν πάντα κατειλημμένα πεζοδρόμια της οδού Ιωλκού!

Τέλος, βρήκε επιτέλους διέξοδο το μίσος 30 χρόνων ολόκληρης της παράταξης που εκλέγει αυτή τη Δημοτική Αρχή απέναντι στο πανελληνίως πρωτοποριακό και βραβευμένο μοντέλο Περιοχής Ήπιας Κυκλοφορίας στην παρόχθια του Κραυσίδωνα οδό Καραμπατζάκη. Καταστροφή, και ποιο το κυκλοφοριακό όφελος;

Έχω την βεβαιότητα ότι η πόλη κυκλοφοριακά πήγε πολύ πίσω τα τελευταία οχτώ χρόνια.

κυκλο-φ-οριακα 1088, 19 Ιανουαρίου 2022

 

Ο θεός Ερμής, αγγελιοφόρος ποδηλάτης, έργο Αλέκου Φασιανού

Να δείτε που θα περάσει ο Ιανουάριος χωρίς να το καταλάβουμε, φίλες και φίλοι. Καλημέρα! Την περάσαμε την μέση, γιορτάσαμε Αντώνηδες και Θανάσηδες, Αντωνίες και Αθανασίες, πάμε για τα επόμενα. Πάμε για τα πρόστιμα!

Δεν ξέρω ποια γνώμη έχετε σχηματίσει γι’ αυτό το μηνιαίο πρόστιμο στους ανεμβολίαστους συν-Έλληνες άνω των 60 ετών. Εγώ ευθέως και ευθαρσώς θεωρώ ότι είναι ένα απαράδεκτο χαράτσι, που για κανέναν λόγο δεν μπορεί, νομικά, να γίνει αποδεκτό σε μία ευνομούμενη και όχι πανικόβλητη κοινωνία – αλλά εγώ δεν είμαι ούτε νομικός, ούτε, πολύ περισσότερο δικαστής, π.χ. στο Συμβούλιο της Επικρατείας, που βγάζει κάθε φορά για το ίδιο θέμα διαφορετικές αποφάσεις, εξ ου και τα περιβόητα «αναδρομικά» των συνταξιούχων, που τότε «νομίμως» κόπηκαν και τώρα «νομίμως» επιστρέφονται ως τότε παρανόμως παρακρατηθέντα (ο Θεός και η Ψυχή μας), δεν είμαι, λέω, τίποτε από αυτά και ίσως δεν δικαιούμαι δια να ομιλώ. Και ας μην πάει, πάλι, ο νους σας στο κακό, τριπλοεμβολιασμένος τυγχάνω και κατά πως ακούω τους Έλληνες εκπροσώπους του κυρίου Μπουρλά μου ετοιμάζουν και τέταρτη δόση – κι αρχίζω να πιστεύω τους κινηματίες ανεμβολίαστους που με αποκαλούν «τρυπημένο».

Αρχίζω επίσης να πιστεύω λίγο-λίγο την συνωμοσιολογική άποψη ότι όλα αυτά που ζούμε είναι μια πρόβα τζενεράλε για ένα έργο που έχει ήδη σκηνοθετηθεί…

Όμως ενώ όλα αυτά κι άλλα πολύ χειρότερα συμβαίνουν (π.χ. «συναυλία» Ρουβά, αποχαρακτηρισμός περιοχών natura, διώξεις δημοσιογράφων αλά Ερντογκάν, λίστες εξαγοράς συνειδήσεων κλπ.) τα τηλεοπτικά μας μέσα προσπάθησαν, είναι αλήθεια πολύ, να μας συγκλονίσουν με την σύγκρουση σε δέντρο και την ανάφλεξη ενός αυτοκινήτου μάρκας Ferrari 488 Pista κάπου στην παραλιακή οδό των Αθηνών – είναι το ισχυρότερο μοντέλο για δρόμο της ιταλικής αυτοκινητοβιομηχανίας, με κινητήρα V8 3.900 cm3, με ισχύ 720 ΗΡ, επιτάχυνση 0-100 km/h σε 2,8 sec και τελική ταχύτητα 340 km/h. Ο οδηγός νεκρός, η συνοδηγός σύζυγος ευτυχώς επέζησε. Εγώ ομολογώ ότι δεν συγκλονίστηκα, όχι γιατί δεν λυπάμαι τους ανθρώπους, θλίβομαι σε κάθε τροχαίο ατύχημα ή δυστύχημα, ανεξάρτητα από αίτια ή υπεύθυνους, δεν συγκλονίστηκα διότι θεωρώ ότι τέτοια αυτοκίνητα δεν μπορούν και δεν πρέπει να κυκλοφορούν στους δρόμους των ελληνικών πόλεων – και μη μου πείτε περί ελεύθερης επιλογής, δημοκρατίας κι άλλα τέτοια, αυτού του είδους η επίδειξη πλούτου (διότι περί αυτού πρόκειται, ας μην κοροϊδευόμαστε, κανένας άλλος λόγος δεν υπάρχει που να δικαιολογεί μια τέτοια αγορά 300.000 ευρώ) δεν συνάδει ούτε με την ψυχολογία αλλά ούτε και με τα οδοστρώματα (συν τα φρεάτια…) της ελληνικής μας πραγματικότητας. Αυτά. Κι εκεί που «υποχρεωτικώς συγκλονιζόμουν» τσουπ! ο κύριος Κούγιας μπροστά μου! Τι μυρίστηκε, άραγε, αυτό το τσακάλι; Οι επόμενες μέρες θα δείξουν…

Ύστερα ήρθε και με βρήκε αυτή η καινούργια «διαφήμιση» της καλής εταιρείας, στην οποία οι τεχνικοί της προσαρμόζουν το σπίτι σας στο internet τους. Το προσέξατε; Όχι το internet τους στο σπίτι σας, που γι’ αυτό και για την κινητή τους τηλεφωνία τους πληρώνετε πανάκριβα σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη, αλλά το σπίτι σας στο internet τους, επειδή το σπίτι σας φταίει που δεν έχετε καλές λήψεις, όχι αυτοί! Καταλαβαίνετε πόσο ξεδιάντροποι απατεώνες είναι, αγαπητοί φίλοι; Νομίζω ότι το ζούμε όλοι, και μάλιστα κάθε μέρα εντεινόμενα, η κινητή τηλεφωνία και η λήψη internet στα σπίτια μας και έξω από αυτά γίνεται προβληματική. Υποθέτω ότι τα παράπονα των καταναλωτών-κορόιδων στα τηλεφωνικά κέντρα εξυπηρέτησης πελατών και των τριών εταιρειών είναι πάμπολλα καθημερινά. Κάποιος, λοιπόν, «έξυπνος» σκέφτηκε «είναι που είναι κορόιδα, γιατί να μην τους πούμε ότι αυτοί και τα σπίτια τους φταίνε για το χάλι τους και να τους πάρουμε και κάτι παραπάνω, πώς, τζάμπα θα σας φτιάξουμε το σπίτι σας;) και έβγαλαν αυτή την κατάπτυστη «διαφήμιση», που αν υπήρχαν σοβαρές αρχές σ’ αυτή την έρμη χώρα έπρεπε ανυπερθέτως να την απαγορέψουν.

Ουφ! συγχύστηκα! Ναι, φταίει κι ο φόβος του διαβολοϊού, που μας κρατάει μέσα κι έχει αυξήσει, δυστυχώς, τον χρόνο μπροστά στην τηλεόραση, με το σχεδόν εναγώνιο «ζάπινγκ» μπας και παίζεται τίποτε καλύτερο από την κυρία Μάρα, τον κύριο Νίκο τον συνεντευξιαστή (!), την κυρία Σία, την κυρία Τατιάνα και την κυρία Ζήνα, τον άλλον κύριο Νίκο, τον κύριο Άρη και όλα τα υπόλοιπα καλά παιδιά. Όαση το δωρεάν ertflix και το συνδρομητικό netflix.

Έγραψα πιο πάνω για επικίνδυνα για Ferrari φρεάτια στους δρόμους των ελληνικών πόλεων. Στην δική μας πόλη, πάντως, είναι κίνδυνος-θάνατος, κι όχι μόνο για τις Ferrari, σ’ εκείνη την οδό Αναλήψεως είναι αδύνατον να κινηθείς χωρίς να πέσει μία ρόδα σε καπάκι φρεατίου. Τις προάλλες πέρασα από την Νέα Αγχίαλο, όπου έριχναν καινούργια άσφαλτο και τα καπάκια ξεκάθαρα ήταν γύρω στους 5 πόντους κάτω από το επίπεδο της πατημένης με οδοστρωτήρα ασφάλτου. Το σκεπτικό είναι «η άσφαλτος θα καθίσει το καλοκαίρι και το επίπεδο θα αποκατασταθεί», όμως έλα που δεν αποκαθίσταται! Κάποτε πάλι είχα δει κάποιους μαστόρους, στην οδό Αναλήψεως νομίζω, που έριχναν τσιμέντο γύρω από το καπάκι για να το σταθεροποιήσουν, έλα όμως που το τσιμέντο και η άσφαλτος δεν συνεργάζονται. Ειλικρινά δηλώνω ότι δεν ξέρω τι πρέπει να γίνεται, υποθέτω πως εξειδικευμένοι στην οδοστρωσία συνάδελφοι πρέπει να το ξαναδούν λεπτομερώς το θέμα.

Πέθανε κι ο ζωγράφος Αλέκος Φασιανός και φτωχύναμε λίγο ακόμα ως λαός. Αλλά πέθανε κι ο Αδερφός Πρόσκοπος Γιάννης Κολέτσος κι ο Συμμαθητής Νίκος Πανταζής και ορφανέψαμε ακόμη μία φορά. Ας είναι ελαφρύ το χώμα, για όλους τους νεκρούς, δικούς μας και δικούς σας. Να είστε καλά, γεια σας.

Στην φωτογραφία ο θεός Ερμής, αγγελιοφόρος ποδηλάτης σε έντονο μπλε, έργο του Αλέκου Φασιανού.

(δημοσιεύτηκε στην 125χρονη (1898-2022) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 19.01.2022, αρ.φύλλου 37.625)

κυκλο-φ-οριακα 1087, 12 Ιανουαρίου 2022

Καλημέρα αγαπητοί και αγαπητές. Κυκλο-φ-οριακά 1087 σήμερα, 20 Ιανουαρίου 1991 οι πρώτες 719 τυπωμένες λεξούλες, με τα χρόνια αυξήθηκαν στις 735.000, όλες τυπωμένες σε φύλλο εφημερίδας, ανεξάρτητα από την από το 2011 ηλεκτρονική δημοσίευση στο προσωπικό μου ιστολόγιο και αργότερα στην σελίδα του φατσοβιβλίου. Θεού θέλοντος και κορωνοϊού επιτρέποντος μέσα στο αρξάμενο 2022 η στήλη θα φτάσει τις 1100 δημοσιεύσεις – ας ευτυχήσουμε!

Ξεκινώντας, η στήλη θέλει να συγχαρεί τον Φιλόλογο Κύριο Αλέξανδρο Δημητρόπουλο τόσο για την εις Αναγνώστην χειροθεσία του, όσο και για τα άρθρα του σχετικά με την αδιάλειπτη τουρκική επιθετικότητα. Με τον κ. Δημητρόπουλο είχα την τιμή να συνυπάρξω επί 17 χρόνια στην Βολιώτικη Χορωδία (ο Αλέξανδρος τενόρος, εγώ βαρύτονος), τα περισσότερα από τα οποία διακόνησα αυτό το ιστορικό Καλλιτεχνικό Σωματείο ως Αντιπρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου, με Πρόεδρο εκείνον, και να τον διαδεχτώ το 2014, όταν παραιτήθηκε προκειμένου να ασχοληθεί περισσότερο με τα υπόλοιπα ενδιαφέροντά του. Εύχομαι να έχει καλή σωματική, ψυχική και διανοητική υγεία ώστε να συνεχίσει να ευλογεί όλους μας δια των λόγων και των έργων του.

Τρίτη πρωί, που γράφονται αυτές οι γραμμές, βρέχει πολύ. Ο «Διομήδης», λένε οι νονοί μετεωρολόγοι, ευθύνεται. Ο οποίος Διομήδης ήταν μυθικός βασιλιάς του Άργους και, σύμφωνα με τον Όμηρο στην Ιλιάδα, ήταν ο τρίτος καλύτερος πολεμιστής στον Τρωικό Πόλεμο, μετά τον Αχιλλέα και τον Τελαμώνιο Αίαντα, αλλά και άντρας σώφρων, με σοφές απόψεις, που τις αποδέχονταν ο Αγαμέμνων και ο Νέστωρ. Τώρα γιατί πρέπει μια τέτοια μυθολογική προσωπικότητα να ταυτίζεται στις συνειδήσεις των συγχρόνων Ελλήνων (και Κυπρίων, αν δεν κάνω λάθος) με φυσικές καταστροφές εγώ δεν το γνωρίζω – υποθέτω πως ούτε οι σύγχρονοι μετεωρολόγοι, απορροφημένοι από τους ουράνιους και αέριους χάρτες, αλλά ούτε και οι σύγχρονοι Έλληνες, απορροφημένοι από το ίνσταγκραμ και τα σόσιαλ, ενδιαφέρονται για τέτοιες λεπτομέρειες. Άλλωστε το σύνθημα είναι «Don’t look up» (Μην κοιτάς προς τα πάνω), μια πολύ καλή κινηματογραφική ταινία, που ταιριάζει γάντι στην παγκόσμια πολιτικο-κοινωνική λειτουργία υπό την απειλή ενός τεράστιου μετεωρίτη, και οπωσδήποτε και στην ελληνική, με την δεδομένη πανδημία, την δεδομένη κυβέρνηση και τον δεδομένο ΣΚΑΪ του καθημερινού Αδώνιδος. Δείτε την ταινία και τα ξαναλέμε.

Εμείς, παρ’ όλη τη βροχή, ας κάνουμε μια μικρή βόλτα στην πόλη και τα περίχωρά της.

Στον παραλιακό δρόμο από τα Πευκάκια προς τις Αλυκές, στον δρόμο που ονομαζόταν μετά βεβαιότητος «Παπαδάκου» και τώρα χωρίς επίσημη μετονομασία βλέπω πινακίδες που γράφουν «Ασα Τζένικς» (άλλη φορά σχετικά με αυτόν τον άνθρωπο), στο προς την θάλασσα πεζοδρόμιο με τον ποδηλατόδρομο είχαν τοποθετηθεί ιστοί με φωτοβολταϊκές πλάκες και φωτιστικά σώματα, πρωτοποριακά για την προ δεκαετίας, περίπου, εποχή κατασκευής αυτού του έργου από την (προηγούμενη) Δημοτική Αρχή Σκοτινιώτη – ναι, ναι! συμπολίτες, γίνονταν και τότε έργα, πιστέψτε το!. Αυτά, λοιπόν, τα οικολογικά φωτιστικά σημεία, σήμερα δεν λειτουργούν, στην απέναντι πλευρά υπάρχουν κανονικοί ιστοί με τις γνωστές σε όλη την πόλη λάμπες LED με το ξέξασπρο φως των 6000 βαθμών Kelvin. Γιατί συμβαίνει αυτό; Και γιατί απαξιώθηκε με τέτοιον τρόπο ένα σοβαρό, κατά τη γνώμη μας, περιουσιακό στοιχείο του Δήμου, όπως αυτά τα φωτοβολταϊκά φωτιστικά;

Εισέρχομαι στην πόλη από τα Αηβαλιώτικα (καθόλου καλή η εικόνα μας) αφού έχω περάσει από το γεφυράκι στο Αλυγαρόρεμα (που όλο γίνεται κι ακόμα το ίδιο χάλια είναι) και φτάνω στην Μπουρμπουλήθρα, όπου περιμένω να γίνει ένας κόμβος, ισόπεδος ή ανισόπεδος, δεν έχω καταλάβει αν έχει κατασταλάξει το θέμα, και να ξεκινήσει από εκεί ένας δρόμος, που θα συναντήσει τον Περιφερειακό στην γέφυρα πάνω από την οδό Λαρίσης και θα ολοκληρώσει την Αρτηρία Παράκαμψης του Πολεοδομικού Συγκροτήματος Βόλου από Εθνική Οδό αρ. 30 (Μπουρμπουλήθρα) μέχρι Εθνική Οδό αρ. 34 (δεξαμενές καυσίμων πριν την Αγριά). Πού βρίσκεται αυτό το θέμα, το παρακολουθεί κανένας; Μήπως ο επί της αναπτύξεως κύριος βουλευτής μας, ο οποίος εκστασιάζεται επειδή επιτέλους θα γίνει ένα γηπεδάκι στην Άνω Γατζέα και έφερε, μαζί με τους υπόλοιπους παράγοντες, που εμφανίστηκαν σύσσωμοι και ομόψυχοι, κοτζαμάν Υφυπουργό Αθλητισμού προκειμένου να υπογράψει επιτοπίως την σύμβαση του έργου «Βελτίωση υφιστάμενων γηπέδων και μπάσκετ στην Άνω Γατζέα Τ.Κ. Αγ.Γεωργίου Δήμου Νοτίου Πηλίου». Ανατρίχιασα συνάνθρωποι, ειλικρινά το λέω, και επειδή έχω περιπλανηθεί πολύ στην ελληνική ύπαιθρό κι έχουν δει τα μάτια μου γήπεδα-βοσκοτόπια και γήπεδα-χωράφια με γκολπόστ και κερκίδες φυτρωμένες και αποδυτήρια-μαντριά και μπασκέτες σπασμένες, που όλα, κάποτε, όταν δημιουργήθηκαν, ακόμη και χωρίς ηλεκτρονικούς υπολογιστές και φωτορεαλισμούς, διέθεταν άψογα τρισδιάστατα σχέδια και άψογες πολυδιάστατες άριστες προθέσεις, εύχομαι ολόψυχα, για το καλό όλων μας, αυτή η υπερβολική φιέστα να μην πάει χαμένη – διότι στην Ελλάδα δεν είναι πρόβλημα το έργο αλλά η συντήρησή του. Γκρινιάζω απελπιστικά Δημήτρη; Ίσως. Αλλά η ίδια η ζωή μας είναι γκρινιάρα, νομίζω.

Και επαναλαμβάνω: πού βρίσκεται το θέμα του κλάδου της Αρτηρίας Παράκαμψης από Μπουρμπουλήθρα μέχρι οδό Λαρίσης; Απορίας άξιον.

Είχα κι άλλα να σας πω, αλλά ας όψεται ο Χρόνος, ακόμη και του συνταξιούχου, παρά το ότι «Ο χρόνος είναι κάτι απίθανα μακρύ…» κατά τον Βλαδίμηρο Μαγιακόφσκι στην μετάφραση του Γιάννη Ρίτσου (Το τραγούδι του Οκτώβρη, Θάνος Μικρούτσικος, Μαρία Δημητριάδη, «Καντάτα για τη Μακρόνησο», 1976). Να είστε καλά, γεια σας.

Το σκίτσο του Μποστ (Μέντης Μποσταντζόγλου) από την δεκαετία του ’60 δίνει ζωή στην Μαμά Ελλάδα και στα παιδιά της, τον Πειναλέοντα και την Ανεργίτσα. Καμιά σχέση με το σήμερα…

(δημοσιεύτηκε στην 125χρονη (1898-2022) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 12.01.2022, αρ.φύλλου 37.619)

κυκλο-φ-οριακα 1086, 5 Ιανουαρίου 2022

 

Καλημέρα αγαπητοί και αγαπητές συμπολίτες και συμπολίτισσες και απανταχού της υφηλίου αναγνώστες και αναγνώστριες και Καλή Χρονιά 2022 (πιο πολιτικά ορθή-politically correct προσφώνηση δεν γίνεται). Εύχομαι να έχετε μπροστά σας μια πραγματικά Καλή Χρονιά, με ό,τι αυτό σημαίνει για την καθεμιά και τον καθένα – πέρα από τα τετριμμένα περί υγείας, αγάπης και ελπίδας, τα οποία θα σας τα έχουν ήδη πει απειράριθμοι καλοπροαίρετοι φίλοι και συγγενείς. Και γράφοντας για πολιτικά ορθά πράγματα σκέφτηκα εκείνη την τελείως incorrect ταινία «Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο» με εκείνη την φριχτή κακοποιητική συμπεριφορά εκείνων των βαρβάρων καθηγητών απέναντι στα αθώα εκείνα κοράσια – σήμερα θα βρίσκονταν άπαντες, από Τσαγανέα μέχρι Παπαγιαννόπουλο και Φλωρά, βεβαίως-βεβαίως, πίσω απ’ της μαύρης φυλακής τα σίδερα κι εμείς οι μαύροι θα είχαμε ανεπιστρεπτί στερηθεί την «νιάου-νιάου βρε γατούλα» εθνική μας σταρ.

Πάντως ναι, χρειάζεται προσοχή. Μια από τις προηγούμενες μέρες οδηγώντας μέσα στην πόλη και ακούγοντας, όπως πάντα, μόνο ραδιόφωνο, πέτυχα (ή με πέτυχε, δεν ξέρω ακριβώς) τον κύριο Κώστα Λεφάκη διάσημο στο πανελλήνιο αστρολόγο και μελλοντολόγο. Χείμαρρος, μιλάμε. Κόντεψε να με παρασύρει σύσσωμο, δεν τον είχα ξανακούσει, σταμάτησα στου δρόμου την άκρη κι άκουγα, κι ο άνθρωπος δεν έβαζε τελεία. Με σωστό λόγο, σωστά δομημένο, ανεξάρτητα από το περιεχόμενο των προβλέψεων (το οποίο το αποδέχεται κανείς ή δεν το αποδέχεται) με εντυπωσίασε η ευρυμάθειά του, η εξυπνάδα του και η ικανότητα έκφρασης των απόψεών του. Ανάμεσα, λοιπόν, στα πολλά και ποικίλα που είπε ήταν και κάτι για το 2022 από αριθμολογική άποψη. Είπε ότι το 2 (δύο) αντιπροσωπεύει τον δυισμό, την δυαρχία την διαίρεση, την διχόνοια, τον διχασμό, κι ένας αριθμός που έχει τρία δυάρια (2022) έχει μια αρνητική αύρα που πρέπει να προσεχθεί, τόσο στις προσωπικές σχέσεις όσο και στις εθνικές. Με ταρακούνησε λίγο αυτό καθώς σχεδόν αυτόματα ο νους μου πέταξε στο 1922, στην καταστροφή της Σμύρνης, ένα σε μεγάλο βαθμό τραγικό αποτέλεσμα του μεγάλου Εθνικού Διχασμού στην πατρίδα μας, μεταξύ βασιλοφρόνων και βενιζελικών.

Τέτοια σκέφτηκα κι ύστερα μελαγχόλησα ακόμη περισσότερο καθώς θυμήθηκα ότι εδώ και τώρα, σε τούτη την όμορφη πόλη, χωρεί εδώ και κοντά δυο χρόνια ένας απολύτως αναίτιος και αδικαιολόγητος διχασμός, που έχει κάνει τη ζωή πολλών ανθρώπων άνω-κάτω…

Και κοίτα να δεις τώρα σύμπτωση: όσο γίνονταν αυτά τα σημαντικά βρισκόμουν σε μια δεξιά άκρη της οδού Μαιάνδρου και ξεκινώντας βρέθηκα σε δυο λεπτά έξω από το παλιό Νεκροταφείο. Τουτέστιν στο σημείο όπου ο Δήμος σχεδίασε (συντάκτης του σχεδίου είναι Μηχανικός του Δήμου) δύο επάλληλους κυκλικούς κόμβους, αναμφισβήτητα χρήσιμους κυκλοφοριακά, για τους οποίους όμως το Συμβούλιο Αρχιτεκτονικής Περιφερειακής Ενότητας Μαγνησίας και Σποράδων, ως αρμόδιο όργανο «για κάθε μελέτη διαμόρφωσης ή ανάπλασης του αδόμητου χώρου» της πόλης, γνωμοδότησε αρνητικά διότι «Η εγγύτητα της χωροθέτησης του συγκεκριμένου κόμβου με την κύρια πύλη δεν αφήνει περιθώρια ορθής λειτουργίας και διαμόρφωσης της εισόδου στο κοιμητήριο. Από το υποβληθέν σχέδιο και την τεχνική έκθεση της Διεύθυνσης Βιώσιμης Κινητικότητας δεν προκύπτει ότι έχει απασχολήσει τους μελετητές η σχέση του κόμβου με την κεντρική πύλη (διατηρητέο μνημείο), οι επιπτώσεις στην πρόσβαση αλλά και στη μελλοντική ανάδειξη του χώρου του κοιμητηρίου». Να σημειωθεί ότι το Κοιμητήριο Ταξιαρχών είναι κηρυγμένο ιστορικό διατηρητέο μνημείο (ΦΕΚ 506/Β/1-7-1996), μαζί με το παρακείμενο Εβραϊκό νεκροταφείο. Άρα ορθόν και επιβεβλημένον είναι να προστατευθεί το Μνημείο και σε αυτές τις περιπτώσεις είναι απαραίτητη η συνεργασία Συγκοινωνιολόγων με αρμόδιους περί τα μνημεία Αρχιτέκτονες.

Ναι, καλά! Αυτά όχι στο Μονακό παιδιά! Βγήκε την επομένη ο άρχων δια του γνωστού κονδυλοφόρου και με το γνωστό στυλάκι εξύβρισε και απείλησε με μηνύσεις τους πάντες που τόλμησαν κλπ, κλπ. Κατά κοντά εμφανίστηκε και ο σύμβουλος, ο κύριος καθηγητής πανεπιστημίου – ο οποίος μόνο σύμβουλος μπορεί να δηλώνει, ως δημόσιος υπάλληλος απαγορεύεται να κάνει μελέτες, να αναφέρεται και να υπογράφει ως μελετητής – προκειμένου να υπερασπιστεί το σχέδιο του Δήμου και είπε διάφορα εξυπνακίστικα επιχειρήματα, μη απαντώντας επί της ουσίας στην αρνητική γνωμοδότηση του Συμβουλίου. Θλιβερά γεγονότα, συμπολίτες, ποια θα είναι η συνέχεια δεν γνωρίζω.

Εκείνο που γνωρίζω είναι ότι και στους άλλους δύο κυκλικούς κόμβους, Παπαδιαμάντη και Δημαρχείο, είναι θαμμένες οι γραμμές από το Τραινάκι του Πηλίου, το οποίο επίσης είναι κηρυγμένο από το 1986 διατηρητέο ιστορικό μνημείο στο σύνολό του (γραμμή, έργα υποδομής, τροχαίο υλικό, τα πάντα). Επίσης στην Αγία Τριάδα οι γραμμές πετροκαλύφθηκαν και ανθοστολίστηκαν και αν δεν κάνω λάθος χωρεί μήνυση εναντίον της Προϊσταμένης της Εφορίας Νεωτέρων Μνημείων για παρακώλυση του μεγαλόπνοου έργου της μεγαλόπνοης αρχής και εξουσίας της ούτως ή άλλως μεγαλόπνοης πόλης μας. Και στον Θεό Δόξα.

Όλα αυτά βεβαίως πέρασαν σε δεύτερη μοίρα ενδιαφέροντος από τη στιγμή που οι κύριοι Μπακογιάννης και Ρουβάς διοργάνωσαν εκείνο το ανεπανάληπτο τηλεοπτικό σόου, αξίας 215.000 € και διάρκειας 12,5, τελικά, λεπτών στον μαύρο κι έρημο Λυκαβηττό. Κι όπως εκφώνησε η κυρία των ειδήσεων της ΕΡΤ αυτό που με απύθμενο θράσος της είχε γράψει ο εκεί πληρωμένος κονδυλοφόρος (βρίσκονται παντού, σαν τις κατσαρίδες…) «ο Δήμαρχος κ. Μπακογιάννης μαζί με τα παιδιά του γιόρτασαν την έλευση του καινούργιου χρόνου κλπ. κλπ.». Τέλος. Δεν υπάρχει καλύτερη Ελλάδα από αυτή.

Τέλος κι εμείς. Η στήλη πανηγυρικά εισέρχεται στο 31^ο έτος της παρουσίας της. «Μαζί θα προχωρήσουμε!» και ο νοών νοείτω. Γεια σας.

(δημοσιεύτηκε στην 125χρονη (1898-2022) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 05.01.2022, αρ.φύλλου 37.614)