κυκλο-φ-οριακα 1067, 14 Ιουλίου 2021

14^η Ιουλίου 1789, η άλωση της φυλακής της Βαστίλης στο Παρίσι κατά την επανάσταση, εθνική εορτή των Γάλλων. Καλημέρα συμπολίτες! Πολλά έχουν γραφτεί σχετικά με την επίδραση της γαλλικής επανάστασης και, κυρίως, των ιδεών που την προετοίμασαν πάνω στην προετοιμασία της ελληνικής επανάστασης του 1821. Τα κηρύγματα των διαφωτιστών, που έγιναν συνθήματα των επαναστατών, μιλούσαν για Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφοσύνη – Liberté, Egalité, Fraternité. Έχουν περάσει πολλάααα χρόνια από τότε, συμπολίτες, αυτές οι τρεις λέξεις δεν ξέρω αν έχουν σήμερα την ίδια έννοια που είχαν τότε για τους αβράκωτους (ή ξεβράκωτους) – «sans culottes» στο Παρίσι ή για τους αδερφούς τους στο Χάνι της Γραβιάς, 32 χρόνια αργότερα.

Σήμερα παλεύω να καταλάβω τι είναι «για το καλό μου», που λέει κι ο Γιάννης Μηλιώκας. Φοβάμαι πολύ ότι με αφορμή και πρόσχημα τους υγειονομικούς κινδύνους γίνεται μία, σε παγκόσμιο επίπεδο, ανίχνευση των αντοχών των ατόμων-υποκειμένων της Ιστορίας απέναντι στην καταπάτηση θεμελιωδών και κατοχυρωμένων με αιματηρούς αγώνες ατομικών δικαιωμάτων. Εάν αυτό είναι αληθές, τότε το μέλλον είναι πράγματι εφιαλτικό, κι αυτοί που σήμερα τόσο πρόθυμα τάσσονται υπέρ όλων αυτών των διαχωρισμών «για το καλό μου» αύριο με μεγάλη πιθανότητα θα βρεθούν οι ίδιοι θύματα ακόμη χειρότερων διαχωρισμών. Με την άδειά σας, θα σας θυμίσω την ρήση του γερμανού πάστορα Martin Niemöller, που χρησιμοποίησε και ο Bertolt Brecht, όταν ο ναζισμός γινόταν καθεστώς:

«Όταν ήρθαν να πάρουν τους τσιγγάνους δεν αντέδρασα. / Δεν ήμουν τσιγγάνος. /

Όταν ήρθαν να πάρουν τους κομμουνιστές δεν αντέδρασα. / Δεν ήμουν κομμουνιστής.

Όταν ήρθαν να πάρουν τους εβραίους δεν αντέδρασα. / Δεν ήμουν εβραίος.

Όταν ήρθαν να πάρουν εμένα δεν είχε απομείνει κανείς για να αντιδράσει».

Κι αυτό δεν είναι «πολιτική», συμπολίτες. Αγωνία, απλή αγωνία είναι.

Αλλά ας ξεφύγουμε από την αντάρα του κορωνοϊού (που, σημειωτέον, δεκαοχτώ μήνες μετά την εμφάνισή του δεν έχουμε, ακόμη, συμφωνήσει ως Έλληνες πώς γράφεται και καλά-καλά πώς προφέρεται, δεν είναι λίγοι αυτοί που τον αναφέρουν ως «κοροναϊό»…). Και συμβαίνουν πράγματι ευοίωνα πράγματα στην χώρα.

Το ένα είναι η ολοκλήρωση του Αυτοκινητόδρομου Κεντρικής Ελλάδας ή Ε 65. Τα λέγαμε εμείς στα κυκλο-φ-οριακά 1063, στις 10 Ιουνίου 2021, στις 24 Ιουνίου υπογράφηκε η σύμβαση για την κατασκευή του βόρειου τμήματος, που θα συνδεθεί με την Εγνατία Οδό. Σπουδαίο έργο, μήκους 70,5 km, με 2 (ακόμη!) σήραγγες και 20 γέφυρες (αμέτρητες είναι, πλέον, οι γέφυρες και οι μεγάλες κοιλαδογέφυρες στους ελληνικούς αυτοκινητοδρόμους) και 6 ανισόπεδους κόμβους (Βασιλικής, Καλαμπάκας, Γρεβενών, Οξύνειας, Αγιόφυλλου-Καρπερού και Εγνατίας). Το νότιο τμήμα, από Ξυνιάδα μέχρι Λαμία (Α/Κ Ανθήλης) μήκους 32,5 km βρίσκεται ήδη στο 70% της κατασκευής, περιλαμβάνει ακόμη μία δίδυμη σήραγγα, 15 γέφυρες, 3 ανισόπεδους κόμβους (Ξυνιάδας, Καρπενησίου, Λαμίας) και σύνδεση με τον Αυτοκινητόδρομο Α1 Αθήνα-Θεσσαλονίκη-Εύζωνοι (αποκαλούμενον και ΑΘΕ). Σοβαρό έργο, επαναλαμβάνουμε, που όμως κατάφερε να χρηματοδοτηθεί από τα Ευρωπαϊκά Ταμεία στο βόρειο τμήμα του μόνο μέσω του πρόσφατου Ταμείου Ανάκαμψης και αφού η Ελλάδα επικαλέστηκε τα προβλήματα που θα δημιουργήσει η απολιγνιτοποίηση στην Δυτική Μακεδονία.

Το δεύτερο είναι η μεγάλη επέκταση του metró της Αθήνας με την γραμμή 4, η οποία θα καλύψει μεγάλες πυκνοδομημένες περιοχές και δεκάδες σημεία εξυπηρέτησης κοινού στο κέντρο της πρωτεύουσας, καθώς οι 15 προβλεπόμενοι σταθμοί είναι Άλσος Βεΐκου, Γαλάτσι, Ελικώνος, Κυψέλη, Δικαστήρια, Αλεξάνδρας, Εξάρχεια, Ακαδημία, Κολωνάκι, Ευαγγελισμός, Καισαριανή, Πανεπιστημιούπολη, Ζωγράφου, Ιλίσια, Γουδή. Το χρονοδιάγραμμα προβλέπει 8 χρόνια, βάλε 2030, και το απολύτως καινοτομικό στοιχείο είναι ότι τα τρένα, οι συρμοί, σ’ αυτή τη γραμμή θα κινούνται χωρίς οδηγό!

Το τρίτο είναι το Marine Tower. Ο πύργος κατοικιών, ύψους 200 m, 45 ορόφων, και 200 διαμερισμάτων, που θα χτιστεί κοντά στην θάλασσα στον υπό ανάπλαση χώρο του (πρώην) αεροδρομίου του Ελληνικού. Ακούσαμε διάφορα πανηγυρικά περί μεγαλύτερου, ψηλότερου, ομορφότερου, πρασινότερου (!), λίγο «κουμπωθήκαμε» ειν’ αλήθεια – όλη αυτή η ιστορία με το Ελληνικό και τα μεγάλα καζίνα δεν μας είναι πολύ συμπαθής, ύστερα υπάρχει (και καλά κάνει) και ο πανίσχυρος ελληνικός αντισεισμικός κανονισμός, και δη σε παραλιακό έδαφος – και μετά είπαμε να το ψάξουμε λίγο περισσότερο. Και διαπιστώσαμε ότι σίγουρα σε μελετητικό επίπεδο το έργο έχει σοβαρές περγαμηνές. Τόσο από το διεθνούς φήμης αγγλικό αρχιτεκτονικό γραφείο Foster+Partners, όσο και από τους λοιπούς συνεργάτες, ανάμεσα στους οποίους είναι τα μεγαλύτερα ελληνικά γραφεία (Τομπάζης, Δοξιάδης) και αξιόλογοι καθηγητές (Κίζης, Κωτσιόπουλος κλπ.). Θα το παρακολουθήσουμε.

Αυτά τα ενημερωτικά σήμερα.

Έγραφα την προηγούμενη φορά σχετικά με την στάθμευση εταιρικών οχημάτων στον χώρο της πλατείας Μπόρελ – υπάρχει και οδός Μπόρελ. Στο βιβλίο του «δικού μας» Χριστόφορου Σεμέργελη «Μια θάλασσα δύο πατρίδες», όπου η Ιστορία πλέκεται αριστοτεχνικά με την μυθοπλασία, μπορεί να βρει κανείς πολλά στοιχεία σχετικά με την δράση του Προξένου Καρόλου Μπόρελ στα τελευταία χρόνια της τουρκοκρατίας στον Βόλο. Και μαζί σχετικά με τον μεγάλο φιλέλληνα Άγγλο αρχιτέκτονα-δημοσιογράφο Κάρολο Ογλ, που σκοτώθηκε στο Πήλιο στα 1878.

Βεβαίως για την στάθμευση απάντηση δεν υπάρχει, όπως και για τις υπόλοιπες απορίες. Αλλά εμείς δεν σκοπεύουμε να σταματήσουμε να ρωτάμε. Άλλωστε είναι γνωστόν τοις πάσιν ότι «αν δε ρωτάει το παιδί πώς θα μάθει;». Γεια σας.

(δημοσιεύτηκε στην 124χρονη (1898-2021) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 14.07.2021, αρ.φύλλου 37.467)  

κυκλο-φ-οριακα 1066, 7 Ιουλίου 2021

ενήλικος ασημόγλαρος, αγέρωχος συν-ταξιδιώτης

Ημέρα έβδομη στον έβδομο μήνα, καλημέρα συμπολίτες! Ο «ιερός», κατ’ άλλους «συμπαντικός», αριθμός 7 (επτά) εμφανίζεται σχεδόν παντού στη ζωή μας, από τις 7 ημέρες της εβδομάδας, τα 7 φωνήεντα της ελληνικής μας γλώσσας και την 7φωτη λυχνία των Εβραίων μέχρι τις 7 σφραγίδες, τους 7 αγγέλους, τις 7 πληγές και τις 7 χρυσές φιάλες της Αποκάλυψης, που απευθύνεται, κυρίως, στις 7 εκκλησίες της Ανατολής (Μικράς Ασίας). Στην πορεία της ανθρωπότητας υπήρξαν πολλοί άνθρωποι, ανάμεσά τους και πολύ επιστήμονες, μαθηματικοί και άλλοι, που προσπάθησαν να κατανοήσουν και να αποκωδικοποιήσουν, τρόπον τινά, αυτόν τον αριθμό και έχουν καταλήξει, που λέει ο λόγος, σε απίθανα συμπτωσιο- και συνωμοσιο-λογικά συμπεράσματα. Αλλά και η ίδια η Εκκλησία χρησιμοποίησε τον αριθμό 7 για να ορίσει τις 7 χριστιανικές αρετές (ευσπλαχνία, ταπεινότητα, αγνότητα, φιλαλληλία, επιείκεια, καλοσύνη, εργατικότητα) και τα 7 θανάσιμα αμαρτήματα (αλαζονεία, ζηλοφθονία, οργή, οκνηρία, απληστία, λαιμαργία, λαγνεία).

Τέτοια ωραία συμβαίνουν, την ώρα που αφ’ ενός τα κρούσματα αυξάνονται και αφ’ ετέρου κάποιοι, ξένοι και ντόπιοι, οραματίζονται σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης, λόγω «υγειονομικής αναγκαιότητος» παρά το ρητό ψήφισμα της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης από 27.01.2021 (5^η Συνεδρίαση) με αρ. 2361/2021 με το οποίο καλούνται τα κράτη-μέλη και η Ευρωπαϊκή Ένωση:

σημείο 7.3.1 να διασφαλίσουν ότι οι πολίτες ενημερώνονται ότι ο εμβολιασμός ΔΕΝ είναι υποχρεωτικός και ότι κανείς δεν πιέζεται πολιτικά, κοινωνικά ή με άλλο τρόπο να εμβολιαστεί, εάν δεν το επιθυμεί,

σημείο 7.3.2 να διασφαλίσουν ότι κανείς δεν υφίσταται διακρίσεις για το ότι δεν έχει εμβολιαστεί, λόγω πιθανών κινδύνων για την υγεία ή επειδή δεν θέλει να εμβολιαστεί.

σημείο 7.5.2 να χρησιμοποιούν πιστοποιητικά εμβολιασμού μόνο για τον καθορισμένο σκοπό παρακολούθησης της αποτελεσματικότητας του εμβολίου, των πιθανών παρενεργειών και των ανεπιθύμητων ενεργειών.

Παρ’ όλα αυτά εμείς εδώ στην Ελλάδα είμαστε εκτός από ανεύθυνοι τώρα και «τζαμπατζήδες», για δεύτερη φορά, καθώς το ίδιο είχαμε υπάρξει και το 2011, με αφορμή το κίνημα «δεν πληρώνω» στα διόδια. Τότε νονός ήταν ο κ. Πεταλωτής, τώρα είναι αυτοπροσώπως ο κ. Μητσοτάκης – μια χαρά περνάμε.

Και οι άλλοι, στον Τσουγκριά, το νησάκι απέναντι από το λιμάνι της Σκιάθου, καλά περνάνε επίσης. Πηγαινοέρχονται ελικόπτερα με κορίτσια «ινφλουένσερ» (λέξη, κατ’ ουσίαν, αμετάφραστη, προερχόμενη από το αγγλοσαξωνικό ρήμα influence, που σημαίνει επηρεάζω, επιδρώ, εξ ου και η βλακώδης προσπάθεια απόδοσης του όρου ως «επιδραστικός/-η/-ο», κάτι που σ’ εμένα τουλάχιστον δεν λέει τίποτε). Τα κορίτσια, που λέτε, πληρώθηκαν καλά, καθώς έμαθα, για να αποβιβαστούν στο νησί και να φωτογραφηθούν σε μεγάλα κέφια με τον Άρχοντα του Βόλου και ιδιοκτήτη του εκεί μπαρ. Μεγάλες στιγμές ζούμε, κι από νερό ας είν’ καλά τα εμφιαλωμένα – πανηγυρίζει και γνωστή βολιώτικη ιστοφυλλάδα με το «εξαιρετικό» διαφημιστικό βίντεο, ενώ βεβαίως για το νερό της Αγριάς δεν χαλαλίζει ένα σχόλιο…

Βρέθηκα Σάββατο πρωί ώρα 11:10 στον οργανωμένο χώρο στάθμευσης Μπόρελ, όπου συνάντησα 6 εταιρικά οχήματα παρκαρισμένα σε κανονικές θέσεις στάθμευσης και 23 εταιρικά μοτοποδήλατα στη σειρά πάνω στο πεζοδρόμιο. Δεν ξέρω αν υπάρχει ή όχι κάποια συμφωνία με τον Δήμο, θυμάμαι όμως ότι κάποτε (τότε που δεν γινόταν τίποτε σ’ αυτή την πόλη, και περιμέναμε να έρθει ο Άρχων με τα Αρχοντόπουλά του να κάνει κάτι…) τα ψάχναμε αυτά τα πράγματα, και οι υπηρεσίες το ξέρουν. Όπως επίσης ψάχναμε τον αριθμό των θέσεων στάθμευσης σε σχέση με τα τετραγωνικά μέτρα κάλυψης των πολυκαταστημάτων και των μεγάλων κέντρων διασκέδασης, κάτι που επίσης ξέρουν πώς γίνεται οι υπηρεσίες. Τώρα δεν ξέρω πρώτον τι ισχύει και δεύτερον τι γίνεται. Ακούω και κάτι τρελά, που δεν θέλω να τα πιστέψω αδέρφια, πως τάχα, λέει, τα περισσότερα πρόστιμα για διάφορους λόγους «πατσίζονται» με εισιτήρια διαρκείας, αν είναι δυνατόν!

Όπως υποσχεθήκαμε, κι επειδή οι απορίες μας όλο και πληθαίνουν, ξεκινάμε την στήλη μέσα στην στήλη με τίτλο «απορίας άξιον»: α) πού βρίσκεται το έργο ανακαίνισης του Δημοτικού Θεάτρου; β) γιατί καθυστερεί η πλήρης λειτουργία της έτοιμης από καιρό Ιχθυόσκαλας; γ) γιατί τα πάμπολλα και καθ’ όλα άξια αυτοδιοικητικά στελέχη της Νέας Δημοκρατίας των παρελθόντων ετών ανέχονται σε κάθε δημόσια εμφάνισή του να τους αποκαλεί «λαμόγια», «πολιτικούς απατεώνες», «άχρηστους», «ανίκανους» και ένα σωρό παρόμοια και χειρότερα ο Άρχων, ο οποίος, στο κάτω-κάτω, από το ίδιο τους το Κόμμα υποστηρίχτηκε;

Κι όποιος ξέρει και θέλει, μακάρι να μας δώσει απαντήσεις. Κι επειδή πολλοί κακοπροαίρετοι σ’ αυτή την κοινωνία που ζούμε υπάρχουν, να τους ενημερώσω πάραυτα ότι οικογενειακώς άπαντες ομοθυμαδόν είμεθα εμβολιασθέντες, εντάξει; Αυτό είναι άλλο κι άλλο είναι αυτή η κατάφωρη παραβίαση των δικαιωμάτων απάντων, που βρίσκεται σε εξέλιξη.

Και η εκδήλωση του Λυκείου των Ελληνίδων Βόλου για την Ηρωίδα Εξοδίτισσα του Μεσολογγίου (10 Απριλίου 1826) Τασούλα Γυφτογιάννη ήταν εξαιρετική και αξίζει ένα εύγε!

Θα τα ξαναπούμε, γεια σας.

Στην φωτογραφία ένας ενήλικος ασημόγλαρος συνταξιδιώτης με αρκετό θράσος (πληροφορίες Σ.Χ.).

(δημοσιεύτηκε στην 124χρονη (1898-2021) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 07.07.2021, αρ.φύλλου 37.461)  

κυκλο-φ-οριακα 1065, 30 Ιουνίου 2021

 

...μετά το "πάσο ελευθερίας"

Τέλος και ο έκτος μήνας Ιούνιος, Καλημέρα φίλες και φίλοι! Θα τελειώσει και το ένδοξο 21 και δεν θα το καταλάβουμε. Το ζητούμενο είναι αν θα τελειώσει μαζί κι αυτή η μάστιγα της CoViD. Νέες μεταλλάξεις του ιού και των εμβολίων, νέες διαταγές, πολλές οι ελπίδες του καλοκαιριού, αρκετές οι επιφυλάξεις του φθινοπώρου, απλώς συνεχίζουμε να υπάρχουμε και να ελπίζουμε – τι άλλο, άραγε, μπορούμε να κάνουμε; Πάντως, δε λέω, εκεί στα επικοινωνιακά επιτελεία της κυβέρνησης του κυρίου Κυριάκου – ό Θεός να του δίνει χρόνια, σαν τον μπαμπά του – υπάρχουν πράγματι άριστα αστέρια. Πώς το σκέφτηκαν, τα άτιμα τα χαρβαρντόπαιδα να γίνουν χουβαρντόπαιδα και να μοιράσουν 150ευρα σε 940.000 νέες και νέους, που χωρίς κανένα αίσθημα ατομικής ή/και κοινωνικής ευθύνης όχι μόνο δεν πάνε να εμβολιαστούν, αλλά κρατούν, ανάθεμά τους, χαμηλά και τα ποσοστά του κόμματος; Κι αυτό το ονόμασαν στα Χαρβαρντιανά «freedom pass» ήτοι στα ελληνικά «πάσο ελευθερίας». Το παίρνεις κι ελεύθερα πετάς, όπως έλεγε και η γνωστή πρωταγωνίστρια Πέγκυ Καρά στο ανυπέρβλητο «Κωνσταντίνου και Ελένης» του Ant1. Απανταχού της οικουμένης γελούν, όσοι μπορούν ακόμη να γελούν, με την «πρωτοτυπία» της Ελλάδας – λέγεται δε ότι γελούν περισσότερο κι από το ποδοσφαιρικό φιάσκο της μεγάλης και σημαντικής Γαλλίας, που αποκλείστηκε από την μικράν και ασήμαντον Ελβετίαν…

Αλλά γελούν-δε γελούν οι άλλοι, τα λεφτά θα φύγουν και θα παίξουν τους ρόλους για τους οποίους προορίζονται; ή θα δούμε τι θα γίνει, τέλος πάντων, εδώ θα είμαστε.

Αυτός ο Ιούνιος σήμανε για μένα το τέλος μιας ακόμη πολύ ευχάριστης περιόδου της ζωής μου. Η ζωή περνά και χάνεται… έγραφα και την προηγούμενη φορά, το επαναλαμβάνω για να το «χωνέψω» κι εγώ ο ίδιος. Όταν το ατομικό μικρο-συμφέρον μπαίνει πάνω από το συλλογικό τότε η δική μου συμμετοχή δεν έχει νόημα. Κίνησε, λοιπόν, η βαρκούλα πάλι, απ’ το όμορφο περ’γιάλι και τα νερά τα γαλανά τη χαιρετούν που ξεκινά... Ευχαριστώ όλες και όλους, εντός και, κυρίως, εκτός, για τις πάμπολλες όμορφες συνεργασίες, νιώθω ευγνωμοσύνη και ελπίζω κανείς και καμία να μην αισθάνεται αδικημένος/-η από εμένα. Και καλήν αντάμωση σε νέα μετερίζια, που οπωσδήποτε θα βρεθούν, καθώς ο αγώνας σταματάει μόνο όταν σφυρίξει ο μεγάλος διαιτητής τη λήξη.

Σε πρωινή εκπομπή του ραδιο ΕΝΑ ρωτήθηκα σχετικά με τον καινούργιο κυκλικό κόμβο στην νευραλγική δυτική είσοδο της πόλης, που προέκυψε ιδιαίτερα λουλουδάτος αλλά ίσως λιγάκι στενός, καθότι κάποια μακριά οχήματα φαίνεται κάπως να δυσκολεύονται στην στροφή. Είπα και για την κατάργηση της σηματοδοτούμενης διασταύρωσης Λαρίσης-Νεαπόλεως, που αποκόπτει την πρόσβαση στην συνοικία της Νεάπολης τόσο από το Κέντρο μέσω της Λεωφόρου Λαμπράκη, όσο και από την Νέα Ιωνία/Αγίους Αναργύρους μέσω Καραμπατζάκη-Αλαμάνας. Είπα επ’ αυτού ότι αν προ-υπήρχε μια σοβαρή Κυκλοφοριακή Μελέτη, ένα Σχέδιο Βιώσιμης Αστικής Κινητικότητας (ΣΒΑΚ) – σαν αυτό που σέρνεται εδώ και τέσσερα περίπου χρόνια κι αποτέλεσμα δεν βγάζει, μάλλον διότι απαιτεί δια νόμου διαβούλευση, κι αυτό το φρούτο δεν ευδοκιμεί στα μέρη μας – αν υπήρχε κάτι τέτοιο και αν μέσα σε όλα εισηγούνταν απαραιτήτως και για σοβαρούς κυκλοφοριακούς λόγους την καταστροφή της οδού Καραμπατζάκη – κάτι που βεβαίως δεν έγινε και απεναντίας όλα έγιναν άρον-άρον, ωσάν να ήταν αυτό και μόνον αυτό το πρόβλημα του Πολεοδομικού Συγκροτήματος Βόλου – τότε ίσως να ήταν πιο ορθο-λογικό να γίνει κάθοδος η Ζάχου και άνοδος η Αλαμάνας-Καραμπατζάκη, αυτό θα διευκόλυνε και την λειτουργία του κυκλικού κόμβου. Ταύτα μου έλεγε κι ένας καλός φίλος Μηχανικός.

Και βέβαια ξανα-είπα περί της επικινδυνότητας στις διελεύσεις πεζών και ποδηλατών. Κι επειδή προκοπή δεν γίνεται με τους (και τις, μη το ξεχνάμε) μάγκες οδηγούς κάνω σήμερα, από τούτη την στήλη, πρόταση σοβαρή και απόλυτα υλοποιήσιμη: σε όλες τις διαβάσεις πεζών στους κυκλικούς κόμβους να τοποθετηθούν ιδιαίτερες πινακίδες μεταβλητών μηνυμάτων (ηλεκτρονικές) με κύριο μήνυμα «ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΕ ΠΕΖΟΥΣ ΚΑΙ ΠΟΔΗΛΑΤΕΣ». Στις διαβάσεις όπου (κατόπιν μετρήσεων, και όχι «με το μάτι»…) αναμένονται ισχυρότερα ρεύματα πεζών (π.χ. κόμβος Δημαρχείου) να συνοδευτούν αυτές οι πινακίδες από κάμερες ασφαλείας – νομίζω ότι μία κάμερα σε ψηλόν ιστό μπορεί να επιβλέπει πολλές διαβάσεις, ας το βρουν οι αρμόδιοι τεχνικοί αυτό. Αυτό. Με το χέρι στην καρδιά, και μακάρι να εισακουστούμε.

Επί του αυτού περίπου θέματος, άλλος καλός φίλος, με θητεία στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, μου επεσήμανε τον σηματοδοτούμενο κόμβο Ελύτη-Περιφερειακός , στον δρόμο για την Άλλη Μεριά, όπου δεν υπάρχουν φυλασσόμενες (με Σταμάτη-Γρηγόρη εννοείται) διαβάσεις πεζών. Και στο σημείο λειτουργούν όχι ένα, αλλά δύο υπερ-καταστήματα τροφίμων, τα parking των οποίων ίσως και να μην είναι επαρκή ή (το πιθανότερο…) ίσως να ισχύει ο γνωστός ωχαδερφισμός των ιδίων ως άνω συναδέλφων οδηγών, πάντως ο δρόμος είναι γενικώς παρκαρισμένος. Άρα οι πεζοί βρίσκονται σε διαρκή κίνδυνο, αλλά κανείς δεν φαίνεται να νοιάζεται γι’ αυτό. Πόσο δύσκολη είναι πια μια προσθήκη δυο φαναριών για πεζούς και μια τροποποίηση του προγράμματος σηματοδότησης. Και μάλιστα από το Τμήμα Σηματοδότησης του Δήμου Βόλου, που το έχει η στήλη τόσες και τόσες φορές επαινέσει. Τίποτε δεν είναι, παιχνιδάκι είναι, και απορώ γιατί δεν γίνεται.

Αυτά συμπολίτες. Κι έχω και καμιά πενηνταριά απορίες, την επόμενη φορά θα εγκαινιάσουμε ειδική «στήλη μέσα στη στήλη» (πώς λένε αυτοί που ξέρουνε shop in shop…) με τίτλο «απορίας άξιον». Γεια σας

Το σκίτσο του αδερφού Δημήτρη δεν χρειάζεται περισσότερες επεξηγήσεις.

(δημοσιεύτηκε στην 124χρονη (1898-2021) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 30.06.2021, αρ.φύλλου 37.455) 

κυκλο-φ-οριακα 1064, 16 Ιουνίου 2021

το κρουαζιερόπλοιο Europa 2 στον Λιμένα του Βόλου

Στα μισά και ο Ιούνιος, Καλημέρα φίλες και φίλοι! Θα τελειώσει και το ένδοξο 21 και δεν θα το καταλάβουμε. Το ζητούμενο είναι αν θα τελειώσει μαζί κι αυτή η μάστιγα της CoViD. Νέες μεταλλάξεις του ιού και των εμβολίων, νέες διαταγές, πολλές οι ελπίδες του καλοκαιριού, αρκετές οι επιφυλάξεις του φθινοπώρου, απλώς συνεχίζουμε να υπάρχουμε και να ελπίζουμε – τι άλλο, άραγε, μπορούμε να κάνουμε;

Ένας πολύ καλός φίλος και συμμαθητής μάς θύμισε την φετινή μεγάλη σύμπτωση των επετείων 200 χρόνων από την Επανάσταση του 1821, 50 χρόνων από την παρουσία του Παναθηναϊκού στο Γουέμπλεϋ (τελικός Κυπέλου Πρωταθλητριών Άγιαξ-ΠΑΟ 2-0) και 50 χρόνων από την αποφοίτησή της γενιάς του 1953 από το 2^ο Γυμνάσιο Αρρένων Βόλου. Για τα 200 χρόνια είναι υπεύθυνη η κυρία Γιάννα που περιδιαβαίνει τα ελληνικά μονοπάτια φορώντας ελληνικές φορεσιές. Για τον Παναθηναϊκό είναι υπεύθυνοι οι παναθηναϊκοί οπαδοί με τον άξιο (;) πρόεδρό τους κ. Αλαφούζο. Για την αποφοίτησή μας, αν δεν μας τα χαλάσει ο κορωνοϊός, θα κάνουμε μεγάλη συνάντηση στις 17-18 Σεπτεμβρίου 2021. Στην οποία, μεταξύ πολλών άλλων, θα μνημονεύσουμε και τους αποβιώσαντες 22 συμμαθητές μας, που από προχθές έγιναν 23, καθώς «έφυγε» ο χειρουργός-ογκολόγος μας Κώστας Δημουλάς. Η ζωή περνά και χάνεται…

Βεβαίως η ζωή δεν έχει πάντα και παντού την ίδια «αξία» για όλους. Είδαμε τι έγινε πάλι με τους Παλαιστίνιους προκειμένου να διασωθεί ο «κύριος» Νετανιάχου – το είχαμε επισημάνει, αν θυμάστε, περίτρανα αποδείχτηκε – βλέπουμε καθημερινά τι γίνεται με τους απανταχού πλην ΗΠΑ προστάτες των ανθρωπίνων δικαιωμάτων Αμερικανούς σε σχέση με τους έγχρωμους συν-πολίτες τους, θρηνήσαμε για τους κορωνο-νεκρούς της Ινδίας, παθαίνουμε «σοκ» κάθε φορά που γίνεται ένα τροχαίο δυστύχημα – αυτό το «σοκ», εκ του αγγλοσαξωνικού shock, το παθαίνω σε καθημερινή βάση 2-3 φορές τουλάχιστον, είτε για απώλεια ανθρώπων είτε για απώλεια ζώων.

Για το τροχαίο δυστύχημα πολλή μελάνη χύνεται κάθε φορά, εδώ και πολλά χρόνια. Και η κατάσταση συνολικά βελτιώνεται με πολύ αργούς ρυθμούς στην χώρα μας. Βεβαίως η κατασκευή των Αυτοκινητοδρόμων, που εξ ορισμού είναι ασφαλείς δρόμοι, μείωσε τον αριθμό των μετωπικών συγκρούσεων και των ατυχημάτων γενικώς, αλλά στο υπόλοιπο οδικό δίκτυο η ιστορία συνεχίζεται. Από τα δημοσιευμένα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ (Ελληνική Στατιστική Αρχή) φαίνεται μείωση του συνολικού αριθμού από 24.819 το 1998 (μέγιστο για την περίοδο 1991-2019) σε 10.172 το 2019 (ελάχιστο για την περίοδο 1991-2019) άρα μείωση μεγαλύτερη του 50%. Από αυτά τα 10.172 ατυχήματα του 2019 τα 279 έγιναν σε Αυτοκινητοδρόμους (τα λιγότερα), ενώ τα περισσότερα, 8.496, έγιναν σε Δημοτικές οδούς. Που δείχνει πόσο μεγάλη σημασία έχει η οδική ασφάλεια όλων μας μέσα στις πόλεις.

Στις πόλεις, όπου πρέπει να μπορούμε να κυκλοφορούμε με ασφάλεια όλοι άπαντες οι κάτοικοι και οι επισκέπτες – γι’ αυτούς τους τελευταίους δυο λόγια και θα επανέλθουμε: καυχόμαστε στον όμορφο Βόλο μας ότι έρχονται κρουαζιερόπλοια με αλλοδαπούς τουρίστες οι οποίοι θέλουμε να μην φεύγουν αμέσως για τα Μετέωρα αλλά να μένουν και να τριγυρίζουν στην πόλη. Έχετε αναρωτηθεί με τι τρόμο αυτοί οι άνθρωποι διασχίζουν τους μεγάλους δρόμους μας, όπου κανένας Βολιώτης οδηγός δεν σταματάει σε καμία διάβαση πεζών (πλην των συγκεκριμένων δύο «ιστορικών»); Πώς περνούν τους περιλάλητους και πολυθρύλητους κυκλικούς κόμβους μας; Τι εικόνα σχηματίζουν για το επίπεδο του οδικού πολιτισμού μας; Κι αν βρεθεί – λέμε τώρα – ένας φιλότιμος οδηγός και σταματήσει, το πράγμα γίνεται ακόμη πιο επικίνδυνο, καθώς ο οδηγός που ακολουθεί θεωρεί ότι ο μπροστινός «τα ‘παιξε» και σταμάτησε, και αυτομάτως κάνει, βρίζοντας συνήθως, προσπέραση, οπότε ο πεζός βρίσκεται στο έλεος του Θεού και στα χέρια του φύλακα-αγγέλου.

Απλά πράγματα, καθημερινά, συμπολίτες μου. Όσο προχωρούν τα χρόνια εγώ δεν διαπιστώνω βελτίωση, και να με συμπαθάτε. Τα άτομα με αναπηρίες, που αποτολμούν να κυκλοφορήσουν, μάλλον μειώνονται, παρά τις γνωστές φανφάρες περί των σούπερ κατασκευών για τα αναπηρικά αμαξίδια και με προφανή άρνηση να λειτουργήσουν ως ελάχιστο μέσον προστασίας τα ηχητικά φανάρια για τυφλούς, που δια-κοσμούν τις περισσότερες κολώνες των φωτεινών σηματοδοτών – κατάλοιπα του «φαύλου παρελθόντος», κατά την προσφιλή ορολογία του πληρωμένου κοντυλοφόρου και των αφεντικών του.

Α! τι θυμήθηκα! Εκείνη η μήνυση εναντίον του υπαλλήλου του Δήμου Βόλου για πιθανή δωροληψία (αν έχω καταλάβει σωστά), που τόσο πανηγυρικά είχε ανακοινωθεί από τον Άρχοντα αυτοπροσώπως σε ειδική προς τούτο συνέντευξη τύπου και πραγματοποιήθηκε νομικώς λίγο μετά, πού βρίσκεται;

Κι επειδή το μυαλό όπως θέλει δουλεύει κι όπου θέλει πάει, λύστε μου και μια άλλη, τελείως άσχετη, απορία. Εκείνος ο κύριος Χουάν Γκουαϊδό της Βενεζουέλας, που στις 12 Ιουλίου 2019 ευχαρίστησε τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη για την αναγνώριση «μιας ελεύθερης Βενεζουέλας» πού βρίσκεται; τι κάνει το παλληκάρι; Θυμίζω ότι οι Εθνικές Εκλογές στην χώρα μας έγιναν στις 7 Ιουλίου 2019. Πέντε (5) μέρες μετά, η αναγνώριση! Μου ‘χει μείνει απωθημένο, βρε αδερφέ.

Με την οδική ασφάλεια θα ασχοληθούμε και την επόμενη φορά. Να είστε καλά και να τραγουδάτε, τα τραγούδια κάνουν καλό. Τα παρατράγουδα όχι. Γεια σας.

Στην φωτογραφία το κρουαζιερόπλοιο Europa 2 στον Λιμένα του Βόλου.

(δημοσιεύτηκε στην 124χρονη (1898-2021) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 16.06.2021, αρ.φύλλου 37.444) 

κυκλο-φ-οριακα 1063, 10 Ιουνίου 2021

Καλημέρα και πάλι φίλοι και φίλες αναγνώστες! Με σχεδόν συμπληρωμένη την έκτη εβδομάδα στους θαλάμους του Νοσοκομείου η Καίτη μας κατέληξε, ως αποτέλεσμα «πολυοργανικής ανεπάρκειας», συνεπεία CoViD-19. Μόνη κι έρημη, χωρίς έναν δικό της άνθρωπο να της κρατάει το χέρι, με μόνη συντροφιά τις φιλότιμες ηρωίδες νοσηλεύτριες. Ύστερα το πτώμα της μπήκε σ’ έναν ειδικό σάκο, μετά σ’ ένα φέρετρο που κλείστηκε ερμητικά κι ύστερα όλο αυτό τυλίχτηκε σε διαφανές «στρετς φιλμ» κι αυτό το πακέτο το έφεραν τέσσερις άνθρωποι ντυμένοι σαν αστροναύτες στον Άγιο Λάζαρο, διαβάστηκε η εξόδιος ακολουθία κι ακολούθησε ο ενταφιασμός σε μια ξεχωριστή, επί τούτου, περιοχή στα πολύ ορεινά του Κοιμητηρίου στον Κούκο. Τέλος!

Η Καίτη ήταν η Νταντά, η γυναίκα που μεγάλωσε και τα τρία παιδιά μας, η δεύτερη μάνα τους. Ένας χαρούμενος και δραστήριος άνθρωπος, μια άριστη νοικοκυρά με ωραία δική της οικογένεια, που ήρθε στο σπίτι μας τον Οκτώβρη του 1990 κι έφυγε …τώρα, μετά από 30 χρόνια. Με κάθε κυριολεξία, ένας δικός μας άνθρωπος. Πενθούμε. Κι ευχόμαστε καμία άλλη οικογένεια να μην ζήσει αυτό το δράμα των συνεπειών αυτού του διαβολοϊού...

Όσο για τον ενταφιασμό, θα μου επιτρέψετε να πιστεύω ότι δεν είναι η καλύτερη λύση στην προκείμενη περίπτωση. Πολύ δύσκολα θα γίνει η πρέπουσα αποσύνθεση – το περιβόητο και «απαράβατο» χους ει και εις χουν απελεύσει – με αυτά τα δεδομένα των διάφορων προστατευτικών μέσων. Και το χώμα των κοιμητηρίων, μαζί με τους υδροφόρους ορίζοντες, θα επιβαρυνθεί αναλόγως, κάποιοι υπολογίζουν για όλα αυτά διάστημα 10 με 15 χρόνια. Θεωρώ ότι πιο απλή κα πιο φιλική προς το περιβάλλον είναι η καύση, στην υψηλή θερμοκρασία του κλιβάνου. Τούτη η επιδημία ήταν μια καλή ευκαιρία να τεθεί και αυτό το ζήτημα σε σοβαρή συζήτηση, νομίζω ότι για μία ακόμη φορά αυτή η ευκαιρία χάθηκε.

Και η ζωή συνεχίζεται. Τώρα κουβεντιάζουμε για προνόμια στους εμβολιασμένους – στο τέλος να δείτε που θα μας σφραγίσουν τα μπράτσα, όπως τους Εβραίους στο Άουσβιτς – και οι κυβερνήτες βρίσκουν ευκαιρία να ανεβάσουν τις αντικειμενικές αξίες των ακινήτων και 20 συμπαρασυρόμενους φόρους και να κατεβάσουν τις απολαβές των εργαζομένων – πού είσαι κυρία Θάτσερ μου να καμαρώσεις τα μανάρια σου! Να σας θυμίσω ότι ο γενικώς ανεπάγγελτος κύριος Χατζιδάκις είναι αυτός που ξεπούλησε την Ολυμπιακή Αεροπορία και ξεκίνησε το ξεπούλημα της ΔΕΗ, καλό παιδί, που έλεγε, καλή του ώρα, κι ο Χάρρυ Κλυν. Έτοιμα και τα αστυνομικά τμήματα μέσα στα Πανεπιστήμια – έχει τέτοιο και στο Χάρβαρντ άραγε; – τα απέξω λίγο δυσκολεύονται αλλά μη νομίζετε, είναι πολύ πιο σημαντικό το αν ή τάδε κυρία είναι ή δεν είναι ψυχολόγος από το αν πιάστηκαν ή δεν πιάστηκαν οι ένοχοι, μέχρι και ο «μέγας διδάσκαλος» της μασονικής στοάς μου έκανε την τιμή αυτοπροσώπως να μου απευθυνθεί – τους μασόνους, από όσο θυμάμαι, ανοιχτά και απροκάλυπτα δεν τους είχε χρησιμοποιήσει κανείς τα τελευταία πολλά χρόνια στην Ελλάδα, ε! έφτασε ο καιρός οι Άριστοι να το κάνουν κι αυτό, προκειμένου να δείξουν πόσο «γροθιά» είναι, τι να πω, συμπολίτες…!

Το περασμένο Σαββατοκύριακο ταξιδέψαμε στην Αθήνα μέσω… Τρικάλων, διότι η σύζυγος είχε δουλειά στα δυο στενά. Άρα Αυτοκινητόδρομος Κεντρικής Ελλάδας, με την σωστή ελληνική αρίθμηση Αυτοκινητόδρομος Α3, ο αποκαλούμενος και Ε65. Για την εγκυκλοπαιδική σας γνώση, η Ευρωπαϊκή Οδός Ε65, όπως καθορίστηκε από την αρμόδια επιτροπή του ΟΗΕ στην Γενεύη στις 16 Σεπτεμβρίου 1950, έχει συνολικό μήκος 4.400 χιλιόμετρα, ξεκινάει από το Μάλμοε της Σουηδίας, διασχίζει Πολωνία, Τσεχία, Σλοβακία, Ουγγαρία, Βοσνία Ερζεγοβίνη, Μαυροβούνιο, Σερβία, Κόσοβο, Βόρεια Μακεδονία, μπαίνει στην Ελλάδα από τον συνοριακό σταθμό Νίκης, συνδέει Φλώρινα, Πτολεμαΐδα, Κοζάνη, Λάρισα, Δομοκό, Λαμία, Μπράλο, Πάτρα, Κόρινθο, Τρίπολη, Καλαμάτα, περνάει με πλοίο στην Κίσαμο της Κρήτης και τερματίζει στα Χανιά. Όπως αντιλαμβάνεστε εσείς οι έξυπνοι και πεπαιδευμένοι αναγνώστες των κυκλο-φ-οριακών αυτός ο δρόμος δεν έχει μεγάλη σχέση με τον σημερινό Αυτοκινητόδρομό μας, που θα συνδεθεί σύντομα με την Εγνατία Οδό παραπάνω από την Καλαμπάκα, περνάει από Τρίκαλα, Καρδίτσα, Φάρσαλα και απλώς θα συναντήσει την Ε65 στον Δομοκό. Τέλος πάντων, αυτός είναι ακόμη ένας θαυμάσιος δρόμος, μετά την Ιονία Οδό Ιωάννινα-Αντίρριο, που μας φαινόταν τότε, στις αρχές της δεκαετίας του ’90, στις μεγάλες διεθνείς συναντήσεις περί των Διευρωπαϊκών Δικτύων όπου συμμετείχαμε, απίθανο να κατασκευαστεί ποτέ στην Ελλάδα. Απατηθήκαμε ευχαρίστως.

Σήμερα, συμπολίτες, η Ελλάδα έχει το πιο σύγχρονο δίκτυο αυτοκινητοδρόμων στην Ευρώπη, κάπου 2.300 χιλιόμετρα, που θα γίνουν 2.700 μέχρι το 2030. Επιτέλους ας το πιστέψουμε αυτό.

Και επίσης ας πιστέψουμε ότι ο Περιφερειακός του Βόλου είναι ένας πάρα πολύ χρήσιμος δρόμος και είναι, κυριολεκτικά, μια χαρά. Διάφορες δεισιδαιμονίες, μεγαλοϊδεατισμοί και λαϊκίστικες πομφόλυγες που κατά καιρούς ακούγονται, ουδεμία σχέση έχουν με την πραγματικότητα. Όποιος/όποια οδηγεί με νου και γνώση σε έναν φαρδύ δρόμο, που σε ένα μεγάλο τμήμα του κινείται μέσα στον οδικό ιστό της πόλης γιατί δεν έχει από πού αλλού να περάσει, δεν έχει τίποτε απολύτως να φοβηθεί, ας το κατανοήσουμε αυτό κι ας το απολαύσουμε.

Θα τελειώσουμε εδώ και έτσι σήμερα. Με μια «σκληρή» φωτογραφία ενταφιασμού στα κατσάβραχα, από αυτές που αποφεύγουν να μας δείχνουν τα διάφορα «μέσα», αλλά που είναι η πραγματικότητα του CoViD-19. Γεια σας, κι άλλο κακό να μη μας βρει.

(δημοσιεύτηκε στην 124χρονη (1898-2021) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Πέμπτη 10.06.2021, αρ.φύλλου 37.440) 

 

κυκλο-φ-οριακα 1062, 3 Ιουνίου 2021

 

ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης εορτάζων

Καλό Καλοκαίρι φίλοι και φίλες αναγνώστες! Θα δούμε τι είδους καλοκαίρι θα είναι και τούτο και, κυρίως, τι είδους φθινόπωρο θα μας έρθει μετά. Πάντως ένα «πράσινο πιστοποιητικό εμβολιασμού», ένα ακόμη φακέλωμα και μάλιστα με τα πιο ευαίσθητα από τα προσωπικά δεδομένα των πολιτών, εισάγεται ως «απολύτως αναγκαίο» στην ιστορία της ανθρωπότητας. Κι ο δικός μας άνθρωπος έκλεισε πέμπτη εβδομάδα στους θαλάμους του Νοσοκομείου…

Πρώτα μια απαραίτητη διευκρίνιση, σχετικά με το θέμα του υδατοδρομίου στον Λιμένα του Βόλου. Όταν έγραψα ότι «δεν βρήκα το ΦΕΚ» σαφώς εννοούσα ότι δεν το βρήκα ψάχνοντας μόνος μου στο διαδίκτυο. Και φυσικά δεν αμφισβήτησα ότι υπάρχει. Την επόμενη μέρα ο Συνάδελφος Διευθύνων Σύμβουλος του ΟΛΒ αυτοπροσώπως επικοινώνησε μαζί μου και μου το έστειλε. Στην σύντομη κουβέντα μας συμφωνήσαμε ότι είναι αναγκαίο να προωθηθούν παράλληλα τα υδατοδρόμια στα νησιά καθώς και στον Άλιμο για την Αθήνα. Η στήλη ευχαριστεί τον ΟΛΒ για την επικοινωνία.

Και δεν θέλω τώρα και εδώ να ασχοληθώ με το θέμα «Ο Βόλος διαμετακομιστικός κόμβος όπως το Ρότερνταμ», που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα μας στις 25.05.2021. Δεν θέλω διότι θα στεναχωρηθούμε, κι εγώ και άλλοι, μπορεί και το Πολεμικό Ναυτικό που επιθυμεί, από όσο καταλαβαίνω, να κάνει ναύσταθμο στον Βόλο. Πάντως κάποια στιγμή θα έρθει κι αυτή η ώρα. Μαζί και με το Εμπορευματικό Κέντρο που μάλλον κανείς δεν έχει καταλάβει περί τίνος πρόκειται – και δεν μιλώ μόνο για την γειτονιά μας, για την Ελλάδα ολόκληρη μιλώ – αλλά κυκλοφορεί ανάμεσά μας από το 1997 πολύ συγκεκριμένα, σε καθαρά διεκδικητικό και, κατά βάση, τοπικιστικό επίπεδο. Από κοντά και οι διάφοροι κατά καιρούς «κυβερνητικοί αξιωματούχοι», που ανακοινώνουν ό,τι βρίσκουν πρόχειρο κι ό,τι, ίσως, βολεύει την εκλογική πελατεία τους. Εδώ ταιριάζει «γάντι» κι ο στίχος του Σαββόπουλου «…τι να φταιν οι εκπρόσωποι, έρημοι κι απρόσωποι, βρε!». Κι εγώ τώρα έμαθα για «Θριάσιο Ι και Θριάσιο ΙΙ», μέχρι χτες για ένα ήξερα, εδώ και παραπάνω από 30 χρόνια, φαίνεται ότι στον δρόμο προέκυψε και δεύτερο, παρ’ όλο που το πρώτο δεν έχει, στα 30 αυτά χρόνια, σημειώσει καμία πρόοδο πέρα από διαδικαστικού χαρακτήρα κινήσεις και ανταγωνισμούς μεταξύ «επενδυτών». Ειλικρινά πιστεύω – και παίρνω το ρίσκο να το πω – ότι πραγματικό εμπορευματικό κέντρο δεν πρόκειται ποτέ να γίνει στην Θεσσαλία. Ακόμη κι αν γίνει ο Βόλος «Ρότερνταμ»…

Όμως ο Νομός Μαγνησίας πανηγυρίζει για 23 γαλάζιες σημαίες, εκ των οποίων 12 στην χερσαία Μαγνησία, 10 στην Σκιάθο και 1 στην Σκόπελο. Αυτές οι 12 βραβευμένες παραλίες της στεριάς ανήκουν όλες στον Δήμο Βόλου. Όλες. Και είναι ο Άναυρος, οι Αλυκές, το Καρνάγιο, οι Αμφανές κλπ., μέχρι Πλατανίδια ανατολικά και μέχρι Νέα Αγχίαλο δυτικά. Και τέλος. Και μπράβο που είναι καθαρές και κατάλληλες για κολύμπι αυτές οι παραλίες του τόπου μας. Αλλά εγώ θεωρώ, συμπολίτες, απαράδεκτο να μην συμπεριλαμβάνονται σ΄ αυτόν τον διεθνή θεσμό, στον οποίο συμμετέχουν 49 κράτη και στον οποίο η Ελλάδα υπερηφανεύεται ότι κατέκτησε την 2^η θέση παγκοσμίως, παραλίες όπως (τελείως ενδεικτικά) Καμάρι, Χορευτό, Παπά Νερό, Ποτιστικά, Πάλτση, Χόρτο, Αμποβός, Καλά Νερά, Νιές, Πηγάδι, Αχίλλειο κι άλλες 50 τουλάχιστον. Δεν ξέρω ακριβώς τι συμβαίνει, έχω κάποιες υποψίες μετά από κάποιες παλιότερες συζητήσεις, αλλά σε κάθε περίπτωση θεωρώ ότι είναι κρίμα και εκτιμώ ότι είναι ανάγκη να ενδιαφερθεί η Περιφέρεια με τους περί Τουρισμού φορείς γι’ αυτό, μιας και οι αρμόδιοι Δήμοι είναι προφανές ότι δεν ενδιαφέρονται.

Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος μεθαύριο 5 Ιουνίου και η Μαγνησία δείχνει για μία ακόμη φορά το μεγαλείο της: δεύτερη κατά σειρά εκδήλωση διαμαρτυρίας-διαδήλωση-συλλαλητήριο για το πολύ κρίσιμο θέμα της καύσης των σκουπιδιών (η πρώτη έγινε στις 29 Μαΐου, μια βδομάδα πριν…). Χωρίς άλλα σχόλια.

Τα σχετικά με το Πανθεσσαλικό Στάδιο τα μάθατε, φαντάζομαι. Ησύχασα πια, δικό μας, των πολιτών του Βόλου είναι το Στάδιο, συγκινήθηκα και με τη συγκίνηση του Δημοτικού Συμβούλου, έμαθα πώς γίνονται οι δουλειές σ’ αυτές τις απαίσιες εταιρείες του Δημοσίου, έμαθα και ότι οι κερκίδες στάζουν νερά και χρειάζονται αμέσως επισκευή, έμαθα, παρεμπιπτόντως, και ότι «λεφτά υπάρχουν» και να μην ανησυχώ. Και τότε αναρωτήθηκα, αφού υπάρχουν 20.000.000,00 αποθεματικά ή διαθέσιμα, και τόσα και τόσα έργα γίνονται στην πόλη χωρίς, βεβαίως, να μειώνεται το ποσόν των 20 εκατομμυρίων εδώ και μία 6ετία περίπου, (θαύμα! θαύμα!) αναρωτήθηκα, που λέτε, γιατί δεν επισκευάζονται οι κερκίδες κι ότι άλλο χρειάζεται το Εθνικό Στάδιο (ΕΑΚ). Θυμάται κανείς συναυλία με τον Γιώργο Νταλάρα στο Στάδιο ή κάνω λάθος; Άσχετο, θα μου πείτε. Όχι και τόσο, θα σας πω, καθώς τα περισσότερα έσοδα του Πανθεσσαλικού Σταδίου αναμένονται από πολιτιστικές εκδηλώσεις…

Αλλά να! κι ένα πραγματικά άσχετο σχόλιο: εκείνη η εξωτερική μονάδα ερκοντίσιον στο καλύτερο σημείο του κτηρίου με την επένδυση από πλάκες Πηλίου, στην πρόσοψη της ΔΕΥΑΜΒ, ακριβώς πάνω από τα γράμματα, που δεν υπάρχει περίπτωση να βγει μια φωτογραφία χωρίς να την περιλαμβάνει, δεν είναι δυνατόν να μετακινηθεί σε άλλη θέση; Ή δεν το «βλέπει» κανείς;

Ως εδώ και μη παρέκει σήμερα, συμπολίτες. Να είστε καλά και να ανταμώνετε, η μοναξιά είναι κακός σύμβουλος. Γεια σας.

Στην φωτογραφία ο στρατηγός Θεόδωρος Κολοκοτρώνης (πριν τον βάλουν φυλακή…) γιορτάζει τα 200 χρόνια της Επανάστασης με ένα μπουκαλάκι κρασί…

(δημοσιεύτηκε στην 124χρονη (1898-2021) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Πέμπτη 03.06.2021, αρ.φύλλου 37.434) 

κυκλο-φ-οριακα 1061, 26 Μαΐου 2021

 

η αποβάθρα των υδροπλάνων της ArGo Airways στον λιμένα Βόλου

Καλημέρα συμπολίτες και συμπολίτισσες! «Είμαστε-δεν είμαστε, τίποτα δεν είμαστε, βρε!», που λέει κι ο Σαββόπουλος στο τραγούδι «Ας κρατήσουν οι χοροί», που από τον δίσκο «Τραπεζάκια έξω» τον Απρίλιο 1983 και το Ολυμπιακό Στάδιο τον Σεπτέμβριο 1983 πέταξε μέχρι την τελετή λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων Αθήνα 2004 και έγινε ο ύμνος των 200 χρόνων Ελλάδα 2021, καθότι «…φτιάχνουν οι Έλληνες κοινότητες κι Ιστορία οι παρέες…». Και το ότι δεν είμαστε τίποτε (δύο αρνήσεις, αλλά άντε άλλαξέ το, κύριε φιλόλογέ μου…) περίτρανα αποδείχτηκε μ’ αυτό το διαβολομικρόβιο, που κανείς δεν ξέρει (άλλες δυο αρνήσεις…) πούθε μας προέκυψε.

(Ψιλο)τσακωθήκαμε και με φίλους για τα μονοκλωνικά αντισώματα, αγγλιστί mabs, monoclonal antibodies, όλοι οι όροι με ελληνικές ρίζες, όλες οι ονομασίες των σκευασμάτων τελειώνουν σε -mab (-μάμπη) και υπάρχουν διαφοροποιημένες καταλήξεις που υποδηλώνουν κατηγορίες προέλευσης και σύνθεσης: -omab (-ομάμπη), -ximab (-ξιμάμπη), -zumab (-ζουμάμπη), -umab (-ουμάμπη). Η κλασική ερώτηση «κι εσύ τι είσαι; λοιμωξιολόγος είσαι;», όπως κάποτε, αν θυμάστε, «συνταγματολόγος;» (τότε με τα γαλάζια ψηφοδέλτια του ΠαΣοΚ) ή «σεισμολόγος;» (τότε με τον μεγάλο σεισμό στο Αίγιο) είναι αλήθεια ότι ως λαός έχουμε περάσει πολλά στάδια γνωστικής εξειδίκευσης, υπερτροφικής ημιμάθειας, για την ακρίβεια, και τώρα με την πανδημία γίνεται πανηγύρι. Μην παραβλέπετε και το γεγονός ότι τότε, στις περιπτώσεις που αναφέραμε, δεν υπήρχε το διαδίκτυο, μόνο τηλεόραση, εφημερίδες και περιοδικά. Τώρα γίνεται «μαύρος χαμός» όχι στο «σοβαρό» διαδίκτυο (που υπάρχει, και είναι ό,τι καλύτερο έχει ως τώρα δημιουργήσει ο ανθρώπινος νους) αλλά στα περιβόητα και παντελώς πανταχόθεν ανεξέλεγκτα «μέσα κοινωνικής δικτύωσης». Όπου ο καθείς και η καθεμία δικαιούται να κατέχει την απόλυτη γνώση και να την διασπείρει ελευθέρως, στο όνομα της ελευθερίας της έκφρασης, η οποία, από την άλλη μεριά, είναι η μόνη που μας έχει απομείνει, καθώς όλες οι άλλες συνταγματικές ελευθερίες μας βρίσκονται τουλάχιστον σε αναστολή.

Έτσι, λοιπόν, λοιμωξιολόγος δεν είμαι, συγκοινωνιολόγος είμαι, και απλώς προσπαθώ έναν χρόνο τώρα να κατανοήσω την επιχειρηματολογία των λοιμωξιολόγων που δεν εισηγούνται την χρήση των μονοκλωνικών αντισωμάτων για την θεραπεία της CoViD-19. Ύστερα είπα να μάθω δυο πράγματα περί του τι είναι, πώς παράγονται αυτά τα αντισώματα και πώς θα λειτουργήσουν στον «ξένο» οργανισμό – εκεί έμπλεξα! Καταδύθηκα με σεβασμό σε άμετρα βάθη ανθρώπινης γνώσης και όταν αναδύθηκα αισθανόμουν μόνο απόλυτο δέος. Κράτησα κάποια αρχεία, αλλά δεν ξέρω πώς να τα χρησιμοποιήσω. Όσοι/όσες μπορείτε κάντε το, θα φτάσετε στο επίκεντρο της ανθρώπινης ύπαρξης, στο θαύμα της Φύσης, στην απόδειξη της ύπαρξης του Θεού – όχι, βέβαια, τσαλαβουτώντας στα άπειρα, πλέον, «ενημερωτικά σάιτς», που απλώς αναπαράγουν το ένα το άλλο.

Παράδειγμα περί τούτου του τελευταίου το ΦΕΚ για το υδατοδρόμιο του Βόλου. Πρώτα διάβασα το πανηγυρικό άρθρο στην εφημερίδα μας, που ξεκινάει ακριβώς «Με ΦΕΚ που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα της Κυβερνήσεως εγκρίθηκε η χορήγηση της άδειας που αποκτάει ο Οργανισμός Λιμένα Βόλου για να προχωρήσει μετέπειτα στη δημιουργία του υδατοδρομίου της πόλης…» και συνεχίζεται με δηλώσεις του συναδέλφου Διευθύνοντα Συμβούλου και όλα καλά. Όμως αυτό με την άδεια που χορηγείται τώρα για να δημιουργηθεί «μετέπειτα» το υδατοδρόμιο δεν μου πολυάρεσε, και είπα να ψάξω το συγκεκριμένο ΦΕΚ. Δεν το βρήκα, συμπολίτες. Βρήκα δεκάδες ιστοσελίδες, οι περισσότερες με τις ίδιες ακριβώς λέξεις για το γεγονός, σε καμία ο αριθμός του ΦΕΚ. Κατόπιν αυτού έχω μείνει με την απορία. Και δεν το «παίζω μάγκας» συμπολίτες. Πάμε πάλι από την αρχή:

Από τον Σεπτέμβριο 2009 έως τον Μάρτιο 2010 στον λιμένα του Βόλου από-/προς-θαλασσώνονταν υδροπλάνα της εταιρείας ArGo Airways, τύπου De Havilland Single Otter DHC3 με πλήρωμα 2 άτομα και δυνατότητα μεταφοράς 9 επιβατών, με κατεύθυνση προς/από Σκιάθο, Θεσσαλονίκη και Αθήνα. Πραγματοποιήθηκαν συνολικά 864 πτήσεις με πληρότητα της τάξης του 67%, πρόλαβα και έκανα ένα ταξίδι ωρών αλερετούρ στην Σκιάθο στις 30.11.2009 με διάρκεια πτήσης 17 λεπτά – προς Αθήνα ήταν 55 λεπτά και προς Θεσσαλονίκη 42 λεπτά. Οι πτήσεις προσ-/από-γειώνονταν στα «κανονικά» στεριανά αεροδρόμια, ακόμη και της Σκιάθου – διότι μόνο ο Βόλος είχε υδατοδρόμιο, την αδειοδότηση του οποίου την ξεκινήσαμε Φεβρουάριο 2008 και την τελειώσαμε Σεπτέμβριο 2009, ήμουν τότε εκπρόσωπος του Δήμου Βόλου στην αρμόδια προς τούτο επιτροπή. Αυτός ήταν και ο λόγος που η γραμμή σταμάτησε, τα υψηλά κόστη των αεροδρομίων, που επιβάρυναν πολύ το κόμιστρο.

Τα υπόλοιπα υδατοδρόμια δεν έγιναν ποτέ. Λες και πρόκειται για ποιος ξέρει τι υποδομές, ένας διάδρομος στη θάλασσα με συντεταγμένες είναι, σαφώς έξω από την ρότα μεγάλων πλοίων, άντε να έχει και καμιά σημαδούρα να μην μπαίνουν μέσα βάρκες, έτσι κι αλλιώς σχεδόν το σύνολο των πτήσεων γίνεται με κανόνες οπτικής επαφής (vfr), επιστήμη ολόκληρη έχει γίνει το θέμα, μελέτες, υπογραφές και σφραγίδες και ουσία λίγη. Και η ουσία είναι, αγαπητοί μου αναγνώστες και αγαπητοί συνάδελφοι στον Οργανισμό ότι αν ταυτοχρόνως δεν αδειοδοτηθούν υδατοδρόμια σε Σκιάθο, Σκόπελο, Αλόννησο (τουλάχιστον) πολύ φοβάμαι ότι για μία ακόμη φορά θα γίνει μια μεγαλοπρεπής τρύπα στο νερό. Μακάρι να διαψευστώ. Αν και έχω την υποψία ότι αυτοί που λεν ότι έχουν τον Πρωθυπουργό χ@@@@νο έχουν το ίδιο και τα υδροπλάνα…

Αυτά. Είναι και το Εμπορευματικό Κέντρο, είναι και ο Βόλος που δεν λέει να κατασταλάξει αν θα γίνει Μονακό ή Ρότερνταμ (άντε μην θυμηθώ και την Ευρωβιζιόν με την ιταλική μάπα…), είναι κι η Ελλάδα που αντιστέκεται, είναι κι ο άνθρωπός μας για 4^η εβδομάδα στα πολύ δύσκολα, να μην ξεχνάτε να αγαπάτε αλλήλους, συμπολίτες. Γεια σας.

Στην φωτογραφία η αποβάθρα των υδροπλάνων στον Κεντρικό Προβλήτα του Λιμένα Βόλου.

(δημοσιεύτηκε στην 124χρονη (1898-2021) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 26.05.2021, αρ.φύλλου 37.427) 

κυκλο-φ-οριακα 1060, 20 Μαΐου 2021

 

Πανθεσσαλικό Στάδιο Βόλου Ολυμπιακοί Αγώνες 2004

Καλημέρα συμπολίτες! Η Άνοιξη πορεύεται προς το τέλος της, το καλό ελληνικό Καλοκαίρι προετοιμάζεται να υποδεχτεί το τουριστικό χρήμα σε «κόβιντφρι» τοποθεσίες ανά την επικράτεια – να δείτε που θα έχουμε σοβαρούς διαγκωνισμούς σχετικά με το ποιος προορισμός είναι πιο πολύ περισσότερο «ασφαλής» από τον άλλον. Κι ο δικός μας άνθρωπος εξακολουθεί να νοσηλεύεται ευτυχώς χωρίς διασωλήνωση κι η εφημερίδα κάθε μέρα αναγγέλλει θανάτους…

Με θανάτους γέμισε πάλι το σαλόνι μας, πάλι και πάλι, οι βόμβες του Ισραήλ στους Παλαιστίνιους, άμαχοι και παιδιά ακρωτηριασμένα, οι βόμβες της Χαμάς στους Εβραίους, αυτή τη φορά, για πρώτη φορά στην μακρά ιστορία της φλεγόμενης Μέσης Ανατολής, με τις «ευλογίες» της Τουρκίας, που επιδιώκει, λέει, τον καθορισμό ΑΟΖ με την Χαμάς!. Το γνωστό παιχνίδι στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, την ώρα που οι ΗΠΑ πουλάνε «έξυπνα» όπλα αξίας 735 εκατ. δολαρίων στο παγίως φιλικό τους Κράτος του Ισραήλ. Κι εγώ, που διεθνής ή στρατηγικός ή στρατιωτικός ή οτιδήποτε παρόμοιο αναλυτής ούτε είμαι ούτε θέλω να γίνω δεν ξέρω γιατί έχω την εντύπωση ότι όλο αυτό το αιφνίδιο και, στην ουσία, αναίτιο αιματοκύλισμα είναι μια χοντρή προβοκάτσια του αξιότιμου κυρίου Νετανιάχου, προκειμένου να μην οδηγηθεί στην φυλακή και ίσως, ίσως λέω, να βγάλει και το κατιτίς του από τα 735 μιλιούνια…

Αλλά αυτά είναι θέματα για τους μεγάλους καθηγητές και λοιπούς τηλεοπτικούς αναλυτές, που σχεδόν πάντα εκφράζουν τις μεγαλύτερες μπούρδες με την μεγαλύτερη σοβαρότητα. Ας πάμε στα δικά μας, πεζά θέματα της πόλης μας.

Πρώτα ένα θαλασσινό, κάτι για τον Οργανισμό Λιμένος. Από το 2000, ακόμη πριν την ίδρυση του ΟΛΒ, είχαμε προσωπικά θέσει θέμα Φάρου στον κυματοθραύστη του Λιμένα. Τότε εργαζόμουν στο ΔΕΚΑΜΜ, στο κτήριο της τότε Λιμενικής Επιτροπής και νυν ΟΛΒ, έβλεπα καθημερινά τον προβλήτα κι αναρωτιόμουνα γιατί να μην έχει ο Βόλος έναν αξιόλογο Φάρο, όπως όλα τα σοβαρά λιμάνια στον κόσμο, παρά να έχει αυτή την αστεία σιδηροκατασκευή. Τότε συνεργαζόμουν με τον αείμνηστο καπετάνιο Ζαφείρη Χαλιαμπάλια, το είχαμε ψάξει το θέμα, Φάρο χτιστό ύψους μέχρι 10 μέτρων μπορούμε να κατασκευάσουμε, τα καταχωρήσαμε όλα στα κυκλο-φ-οριακά 345,346 στις 14 και 21.07.2000. Τον Ιανουάριο 2001 η Λιμενική Επιτροπή με Πρόεδρο τον καλό συνάδελφο Παναγιώτη Παπαδέλη προκήρυξε Πανελλήνιο Αρχιτεκτονικό Διαγωνισμό που ολοκληρώθηκε τον Απρίλιο 2001 με 50 συμμετοχές (!), δόθηκαν και βραβεία, όλα έτοιμα και μετά… δημιουργήθηκε ο Οργανισμός Λιμένος Βόλου, ο οποίος είχε, προφανώς, άλλες έγνοιες. Μέχρι το 2010 η στήλη έκανε 19 αναφορές στο θέμα, ύστερα σταμάτησε να βοά εις ώτα μη ακουόντων. Στις 20 Νοεμβρίου 2017 επανήλθαμε ως Ενεργοί Πολίτες, μέλη της Ένωσης Παλαιών Προσκόπων του 58^ου Συστήματος Ναυτοπροσκόπων Βόλου, άλλες Αρχές στον Οργανισμό, το ίδιο μηδενικό αποτέλεσμα. Σήμερα επαναφέρουμε το αίτημα για έναν όμορφο, πραγματικό Φάρο στον Λιμένα του Βόλου. Τώρα που ο κυματοθραύστης έχει πάρει νέα ζωή με τα τόσα ιστιοπλοϊκά σκάφη, τώρα είναι και η ώρα του Φάρου, που θα δώσει ακόμη μεγαλύτερη αίγλη στον 4^ο Λιμένα της χώρας.

Ύστερα ένα αθλητικό και όχι μόνο. Το Πανθεσσαλικό Στάδιο, το οποίο περνάει-δεν περνάει στην αρμοδιότητα του Δήμου Βόλου μόνο ή ενός Φορέα Διαχείρισης. Και αυτή είναι μια παλιά ιστορία, συμπολίτες, που επανέρχεται ως μοναδικό επίτευγμα από αυτούς που δεν γνωρίζουν την Ιστορία του Βόλου, παρ’ όλο που θα έπρεπε, καθώς, πλην ενός όπως έχουμε πει, μεγάλωσαν και εργάζονται σ’ αυτή την πόλη. Η προσπάθεια, λοιπόν, για την δημιουργία ενός Φορέα Διαχείρισης του μεγάλου αυτού δώρου που αποκαλείται Πανθεσσαλικό Στάδιο ξεκινά το 2006-7, δύο μόλις χρόνια μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Πολύ απλά, η εταιρεία του δημοσίου με την επωνυμία «Ολυμπιακά Ακίνητα», που από το 2016, μαζί με άλλες παρόμοιες εταιρείες έχει ενσωματωθεί στην «Εταιρεία Ακινήτων Δημοσίου – ΕΤΑΔ Α.Ε., από την πρώτη στιγμή ήθελε να το παραχωρήσει, τουτέστιν να το «ξεφορτωθεί». Όμως τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά και ρόδινα όπως τώρα παρουσιάζονται αρμοδίως. Τα κόστη συντήρησης είναι πολύ μεγάλα, πολύ μεγαλύτερα από τα απαιτούμενα για τις έρμες τις κερκίδες του Εθνικού Σταδίου (ΕΑΚ) που δεν καταφέρνουν να επισκευαστούν γιατί «δεν υπάρχουν λεφτά». Τότε είχε εμπλακεί και το Επιμελητήριο Μαγνησίας στον υπό σύσταση Φορέα (Δήμος Βόλου-Βούλγαρης, Δήμος Νέας Ιωνίας-Μαβίδης, Νομαρχία Μαγνησίας-Παπατόλιας, Επιμελητήριο Μαγνησίας-Σπηλιόπουλος) και πρέσβευε την κατασκευή ενός ξενοδοχείου στον χώρο του Πανθεσσαλικού (!) προκειμένου να υπάρχουν έσοδα. Τώρα η ΕΤΑΔ υπόσχεται 660.000 € επιχορήγηση «με προοπτική επταετίας» που ειλικρινά δεν καταλαβαίνω τι ακριβώς εννοεί, κάθε χρόνο ή για όλη την επταετία 660.000 €; Επίσης, από ότι καταλαβαίνω, η Περιφέρεια είπε «όχι» στην συμμετοχή, έχει «καεί» από Εταιρείες και Φορείς, άλλος κανείς δεν φαίνεται διατεθειμένος να πάρει το ρίσκο, ο Δήμος Βόλου δεν προχωρά σε μια σοβαρή μελέτη βιωσιμότητας παρά εκφέρει τις γνωστές μεγαλοστομίες. Είναι να ανησυχεί κανείς…

Α! κι ένα τελευταίο. Με την εξαίρεση του ποδηλατοδρομίου (που μακάρι να γίνει) όλα τα άλλα, Πανθεσσαλικό Στάδιο, Κλειστό Κολυμβητήριο, Κλειστό Γυμναστήριο, Γήπεδα Τέννις, Ξενώνες Αθλητών υπήρχαν στην Νέα Ιωνία ήδη στις 30 Μαρτίου 2004, όταν επισκέφτηκαν τον Βόλο ο Αντιπρόεδρος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής (IOC) κ. Ντένις Όσβαλντ και ο Αντιπρόεδρος της FIFA κ. Ίσα Χαγιάτου. Τότε ο κ. Όσβαλντ, βλέποντας όλα τα παραπάνω σ’ εκείνον τον ενιαίο χώρο της Νέας Ιωνίας, είπε την ιστορική φράση «this is a small OAKA», τουτέστιν «αυτό είναι ένα μικρό ΟΑΚΑ». Για να μην ξεχνιόμαστε, αγαπητέ μου Πρόεδρε.

Δύο από τα «χρωστούμενα» για σήμερα, αγαπητοί μου αναγνώστες. Να είστε καλά. Γεια σας.

(δημοσιεύτηκε στην 124χρονη (1898-2021) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Πέμπτη 20.05.2021, αρ.φύλλου 37.422) 

κυκλο-φ-οριακα 1059, 12 Μαΐου 2021

Καλημέρα συμπολίτες! Είναι τραγικό να έχεις δικό σου άνθρωπο στο Νοσοκομείο «ένα βήμα πριν τη διασωλήνωση, που αμφιβάλλουμε αν θα μπορέσει να την αντέξει…». Δηλαδή; Είναι ακόμα πιο τραγικό το ότι δεν μπορείς να είσαι κοντά του, να κάνεις κάτι, να νιώσεις, έστω, την αγωνία του. Και είναι εξοργιστικό να ξέρεις ότι ο άνθρωπός σου μπορεί να θεραπευτεί αν του χορηγηθούν μονοκλωνικά αντισώματα, τα οποία δεν εγκρίνονται, λόγω κόστους, από το Άριστον Κράτος την ίδια στιγμή που πετιούνται εκατομμύρια για αισχρή προπαγάνδα μέσω των τηλεοπτικών καναλιών – σκεπτόμαστε σοβαρά να αναζητήσουμε κάποιους νομικούς δρόμους. Και την ίδια στιγμή που η Ευρωπαϊκή Ένωση (αυτό το δράμα, στο οποίο πρόσφατα πανηγυρίσαμε τα 40χρονά μας…) σταματάει την συναλλαγή με την AstraZeneca, την εταιρεία την οποία μέσω Πανεπιστημίου Οξφόρδης χρηματοδότησε για την έρευνα και την παραγωγή εμβολίων και πριμοδοτεί την Pfizer/BioNTech για «το δεύτερο κύμα ευρωπαϊκού εμβολιασμού», διότι τα εμβόλια «πρέπει οπωσδήποτε να είναι τεχνολογίας mRNA και να παρασκευάζονται εντός της Ένωσης, και η μόνη που καλύπτει τον συγκεκριμένο όρο είναι η εταιρεία Pfizer». Ταύτα δήλωσε ο Ευρωπαίος Επίτροπος Μαργαρίτης Σχοινάς, ακόλουθος της ορθής Κυρίας φον ντερ Λάιεν. Και ο καθένας, νομίζω, αντιλαμβάνεται πόσο χοντρά οικονομικά παιχνίδια παίζουν αυτοί οι παχυλόμισθοι υπάλληλοί μας με τις ζωές όλων μας. Και, φυσικά, έχουν το ακαταδίωκτο, φροντίζουν οι ίδιοι γι’ αυτό.

Αλλά οι δικοί μας άνθρωποι πεθαίνουν έρημοι και μόνοι, με μόνη συντροφιά εξουθενωμένες καλοσυνάτες νοσοκόμες και ταλαιπωρημένους πρόθυμους γιατρούς. Κι εμείς οι «τυχεροί», οι απέξω, τρέχουμε να εμβολιαστούμε χωρίς να ξέρουμε αν, πότε και σε ποιο ποσοστό θα πετύχει αυτή η ρημάδα η ανοσία της (δικής μας) αγέλης, καθώς κανένα από τα επίσης ακαταδίωκτα μέλη της επιτροπής των γενικώς ειδημόνων δεν δίνει μια συγκεκριμένη απάντηση.

Είμαι πολύ θυμωμένος, συμπολίτες, και να με συμπαθάτε, δεν μπορώ πια τους πανηγυρισμούς των αριθμών, των αυτοδιαγνώσεων και της ατομικής ευθύνης. Και την συστηματική παραχάραξη της αλήθειας, δεν την μπορώ.

Στρέφομαι στα τεκταινόμενα στον Βόλο, μπας και διασκορπίσει η αύρα του Παγασητικού τα σύννεφα των προβλημάτων και ηρεμήσει την ψυχή μου, αλλά δεν το βλέπω…

Διότι νίκησε η ομάδα της Πύδνας την ομάδα της Λάρισας και καθημερινά, πλέον, οι δύο πρόεδροι ανταλλάσσουν φιλιά στα μαγουλάκια – δεν θα με ενδιέφερε καθόλου αν ο ένας πρόεδρος δεν ήταν δήμαρχος κι ό άλλος πρόεδρος δεν διατείνονταν ότι είναι ο καλύτερος υπερασπιστής αποβρασμάτων στο ελληνικό νομικό σύστημα. Στο οποίο νομικό σύστημα, ειρήσθω εν παρόδω, κατάφεραν οι αρμόδιοι πολιτικοί και, κυρίως, δημοσιογράφοι να μιλάμε για «σκάνδαλο Novartis» και να εννοούμε όχι την ρεμούλα των δισεκατομμυρίων, την οποία ακόμη και ο ίδιος ο κ. Σαμαράς είχε αναγνωρίσει μέσα στη Βουλή, αλλά την ταλαιπωρία ενός πολιτικού αντιπάλου, με μάρτυρες παντελώς αναξιόπιστα «επιχειρηματικά» συμφέροντα.

Διότι ήρθε ο υφυπουργός αθλητισμού κ. Αυγενάκης κι άρχισε πάλι να βρέχει λεφτά. Αυτό το ποδηλατοδρόμιο πάντως εγώ το θυμάμαι από πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες κι ο κ. υφυπουργός απλώς, αν κατάλαβα καλά, εξέφρασε την αισιοδοξία του. Αισιοδοξία εξέφρασε επίσης και για το Πανθεσσαλικό Στάδιο, με το οποίο θα ασχοληθούμε κάποια στιγμή διεξοδικά. Και τα μόνα χρήματα, τελικά, είναι ονοματισμένα για τον χλοοτάπητα του ΕΑΚ – το οποίο ΕΑΚ χαρακτήρισε «αχούρι και μισό» ο υπεύθυνος γι’ αυτό το κατάντημά του Άρχων, από το 2018 ως εκδίκηση απέναντι στον Ολυμπιακό Βόλου, που δεν υποτάχτηκε στα ποδοσφαιρικά του σχέδια. Έτσι και μόνο έτσι έχουν τα πράγματα σ’ αυτή την όμορφη πόλη, φίλοι αναγνώστες, όλα τα υπόλοιπα είναι καθρεφτάκια για ιθαγενείς.

Διότι ένας ποδηλάτης είναι νεκρός, παρασυρμένος από ένα αυτοκίνητο, σ’ έναν δρόμο λίγο έξω από την πόλη. Ένα αυτοκίνητο που οδηγούσε ένας επίσης σχετικά νέος άνθρωπος, ο οποίος «δεν κατάλαβε τι έγινε» κι εγώ αναρωτιέμαι πώς είναι δυνατόν να μην καταλάβεις τι συμβαίνει όταν σπάζει το παρμπριζ, πιθανότατα από την σύγκρουση με ένα ανθρώπινο σώμα! Κι εδώ ανοίγει μια μεγάλη συζήτηση σχετικά με την προστασία των ποδηλατιστών στα περίχωρα της πόλης αλλά και μέσα σ’ αυτήν, καθώς το ποδήλατο είναι θεμελιώδες στοιχείο της Βιώσιμης Αστικής Κινητικότητας. Μια μεγάλη συζήτηση και μια σειρά δράσεων «και σύντομα, γιατί έχουμε αργήσει!», όπως τόνισε τις αμέσως προηγούμενες ημέρες σε άρθρο του ο καλός φίλος Στάθης Χαλαστάρας.

Μια συζήτηση που θα ξεκινήσει διαδικτυακά σήμερα Τετάρτη 12.05.2021 ώρα 19:00 μέσα από τον λογαριασμό facebook της Δημοτικής Κίνησης «Μαζί για τον Βόλο», με θέμα «Προς γενναίες αποφάσεις για τη Βιώσιμη Κινητικότητα στον Βόλο» και επιστημονικούς ομιλητές τον Καθηγητή στο ΕΜΠ Θάνο Βλαστό, τον Επίκουρο Καθηγητή στην Χωροταξία Νίκο Γαβανά και τον υπογράφοντα. Την συζήτηση μπορείτε να την παρακολουθήσετε ακόμη κι αν δεν έχετε δικό σας λογαριασμό στο φατσοβιβλίο. Μια συζήτηση σαν αυτές που γίνονταν τότε, στις αρχές τις δεκαετίας του ’90, για τα αποτελέσματα των οποίων ο Βόλος ήταν υπερήφανη πρωτοπόρα πόλη σε όλη την Ελλάδα…

Μ’ αυτά και μ’ αυτά άντε να ηρεμήσει η ψυχή τ’ ανθρώπου, η ψυχή μου – ψυχή βαθειά, συμπολίτες και συμπολίτισσες.

Να θυμόμαστε, μόνο η μνήμη μπορεί να μας σώσει, μόνο το παρελθόν, το παρόν δεν υπάρχει, γεια σας.

Η φωτογραφία είναι τιμή στην Μητέρα, μ’ αυτό το γλυπτό από το 1975, αφιέρωμα του Σοροπτιμιστικού Ομίλου Βόλου. Με μερικά λουλούδια, λόγω της γιορτής της 9^ης Μαΐου.

(δημοσιεύτηκε στην 124χρονη (1898-2021) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 12.05.2021, αρ.φύλλου 37.415) 

κυκλο-φ-οριακα 1058, 6 Μαΐου 2021

Χριστός Ανέστη συμπολίτες! Το ελληνικό Άγιον Πάσχα γιορτάστηκε και φέτος τόσο στους Ιερούς Ναούς όσο και στις παντός μεγέθους και τεχνολογίας ψησταριές, όλα καλά. Και δεν ξέρω αν υπάρχει κάποιος σοβαρός, θεολογικός λόγος που να επιβάλλει να γίνεται η Ανάσταση τα μεσάνυχτα – μήπως λόγω του κατά Μάρκον «Διαγενομένου του Σαββάτου…»;. Επίσης πολύ μου άρεσε η ώρα της περιφοράς του Επιταφίου, εκείνη η γλυκειά ώρα του δειλινού, που τόσο ωραία φώτισε τις φωτογραφίες μου. Όσο για την «απλή» κίνηση πέριξ του Ιερού Ναού, ας μην ξεχνάμε ότι στους περισσότερους τόπους της πατρίδας μας έτσι γίνεται ανέκαθεν κι απλώς κακομαθημένοι είμαστε εμείς οι Βολιώτες με την μεγάλη σύναξη των τεσσάρων Επιταφίων στην παραλία.

Το 58^ο Σύστημα Ναυτοπροσκόπων Βόλου, ενεργοί βαθμοφόροι και παλαιοί πρόσκοποι, τιμήσαμε και φέτος το έθιμο που κρατάει από το 1956 (τον χρόνο αμέσως μετά τον μεγάλο σεισμό…), το έθιμο που μας θέλει μόνοι εμείς να περιφέρουμε τον Επιτάφιο του Ι.Ν. Αγίων Κωνσταντίνου & Ελένης, είτε μέχρι την Τράπεζα της Ελλάδος, είτε τρεις φορές γύρω από τον παραλιακό μας Ναό. Εξήντα πέντε χρόνια, εκατοντάδες, μπορεί και χιλιάδες, παιδιά που μεγάλωσαν σε τούτη την πόλη!

Α! και για να μην το ξεχάσω. Να συγχαρώ τους υπεύθυνους του Ναού για τον λιτό κι απέριττο διάκοσμο του Επιταφίου.

Έγραψα παραπάνω «γλυκειά», με έψιλον γιώτα κι ο «διορθωτής» του υπολογιστή μου το κοκκίνισε, ως γραμματικό λάθος, επιβάλλοντας τον «ιωτακισμό» (δεν είναι αυτό ακριβώς…) «γλυκιά». Πες άντε, ας πάει και το παλιάμπελο. Όμως…

Όμως ανήμερα Μεγάλη Παρασκευή, στο τηλεοπτικό «ΟΡΕΝ» (διαβάζεται, φυσικά, όρεν…), βλέπω με μεγάλα γράμματα «Ω ΓΛΥΚΗ ΜΟΥ ΕΑΡ» και μου ‘ρχεται σκοτοδίνη. Λέω λάθος ανθρώπινο είναι, καποιανού του ξέφυγε το «Η», θα το διορθώσουν. Δεν το διόρθωσαν, τώρα είμαι βέβαιος ότι «ξέρουν» ότι είναι σωστό, αυτοί όλα τα ξέρουν, άλλωστε! Σχεδόν παράλληλα χτυπάει χαρακτηριστικά το κινητό μου, μήνυμα μέσω φατσοβιβλίου. Καρτούλα με λαγουδάκια, πασχαλίτσες και πασχαλιές (δεν μπορεί, όλοι θα πήρατε μία παρόμοια…) και πάνω-πάνω φαρδειά-πλατειά «Ω Γλυκή μου Έαρ». Δεν έχω λόγια, η ηλιθιότητα με αφήνει άφωνο.

Και δεν υπάρχει σωτηρία συμπολίτες. Δεν υπάρχει. Διότι υπάρχει και συνέχεια. Μεγάλη Τετάρτη, πρωί, βλέπω δύο πιτσιρικάδες να χτυπάνε κουδούνια στην απέναντι πολυκατοικία. Έτυχε να είμαι στον δρόμο, δεν τους ανοίξανε και φεύγοντας τους ρώτησα «τι έγινε ρε παλληκαράκια;». Ακολούθησε ο εξής αυτολεξεί διάλογος: «Να τα πούμε;» «Τι να πείτε;» «Τα κάλαντα» «Γιατί, Χριστούγεννα έχουμε;» «Όχι αυτά καλέ, τα άλλα, αυτά για το Πάσχα» «Το σήμερα μαύρος ουρανός; Αυτό δεν είναι κάλαντα, αυτό είναι μοιρολόι» «Δεν πειράζει, το ίδιο είναι, να τα πούμε;» «Μα αυτό το λένε αύριο, την Μεγάλη Πέμπτη το λένε αυτό, σήμερα είναι Μεγάλη Τετάρτη» «Δεν πειράζει, το ίδιο είναι, να τα πούμε;». Δεν συνέχισα, δεν θα έβγαζε πουθενά η κουβέντα. Και επειδή ξέρω καλά πως εκεί πάει – δυστυχώς – το μυαλό των περισσοτέρων, βεβαιώνω ότι οι πιτσιρικάδες δεν ήταν ρομά, σχολιαρόπαιδα τηλε-εκπαιδευόμενα ήταν. Τόπο στην οργή, πέρασε κι η Μεγάλη Πέμπτη. Μεγάλη Παρασκευή κατά τις 10:00 ντριννν το δικό μας κουδούνι. Δυο κοριτσάκια αυτή τη φορά, «να τα πούμε;»

Γι’ αυτό φοβάμαι ότι δεν υπάρχει σωτηρία, συμπολίτες. Η Ελλάδα μας είναι, πλέον, ένας αχταρμάς χωρίς αρχή και τέλος.

Βεβαίως είναι και Μάιος, μήνας των λουλουδιών και των εργατικών διεκδικήσεων. Και φέτος ιδιαίτερα, καθώς νόμοι και συνομωσίες ενάντια στην κατοχύρωση της παρεχόμενης εργασίας εξυφαίνονται – σε συνθήκες πανδημίας αλλά με τις ευλογίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης που, κατά τα άλλα, αδυνατεί να μοιράσει δυο γαϊδάρων άχυρα. Αυτό σαφώς λέγεται, σαφέστερα δεν γίνεται, «ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται».

Και εγένετο φως! Γίναμε η πόλη του φωτός και τύφλα να ‘χει το Παρίσι. Αξιέπαινη προσπάθεια οπωσδήποτε, οι σύγχρονοι λαμπτήρες LED (Light Emitting Diode, δίοδος εκπομπής φωτός) προσφέρουν μεγάλη οικονομία στην κατανάλωση και υψηλή ποιότητα φωτισμού – τα στοιχεία λένε ότι για να επιτύχουμε ποσότητα φωτός π.χ. 1600 lumens χρειαζόμαστε έναν λαμπτήρα πυρακτώσεως 100 Watts με διάρκεια ζωής 1 έτος ή έναν λαμπτήρα LED 20 Watts με διάρκεια ζωής 15-25 έτη. Υπολογίζεται εξοικονόμηση έως και 90%, σπουδαία υπόθεση. Όμως…

Κι εδώ υπάρχει ένα «όμως» συμπολίτες. Η τεχνολογία έχει τα καλά έχει και τα μυστήριά της. Κάποτε μας έστελνε η Μάνα στο περίπτερο «μια λάμπα των 60 να πάρεις», αυτό κράτησε πολλά χρόνια, κι ήταν πολλοί αυτοί που δεν ήξεραν καν τι ήταν αυτά τα «60». Τώρα πηγαίνεις στο εξειδικευμένο μαγαζί και για να πάρεις μια λάμπα πρέπει να λύνεις εξισώσεις 2^ου βαθμού! Διότι το φως απέκτησε χρώμα και το χρώμα θερμοκρασία, η οποία εκφράζεται σε βαθμούς Κέλβιν (Kelvin). Κι όσο χαμηλότεροι οι Kelvin τόσο πιο «θερμό» και κίτρινο το φως, όσο ψηλότεροι τόσο πιο «ψυχρό» και άσπρο. Στους δρόμους της πόλης έχει επιλεγεί ένα κατάψυχρο, κάτασπρο χρώμα φωτός, ίσως να είναι και 6.500 Κ, κι αυτή είναι η δική μας ένσταση: θεωρούμε ότι μπορούσε αυτή η πραγματική φωτοχυσία να είναι λιγότερο άσπρη, λιγότερο ψυχρή κι απόμακρη, περισσότερο θερμή, ίσως 4.000 Κ, περισσότερο φιλική προς τον νυχτερινό περιπατητή και προς αυτόν που ατύχησε να έχει την κρεβατοκάμαρά του κάτω από μια κολώνα….

Προσπαθώ να παρακολουθώ τα τεκταινόμενα γύρω από το Πανθεσσαλικό Στάδιο, ολίγον θολά φαίνονται. Την άλλη φορά, μαζί με μερικές οφειλές που ελπίζουμε να ξεχρεώσουμε. Γεια σας.

(δημοσιεύτηκε στην 124χρονη (1898-2021) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Πέμπτη 06.05.2021, αρ.φύλλου 37.410. η εφημερίδα δημοσιεύει πλέον στην πρώτη σελίδα το "124 χρόνια")