Δύο ποιήματα του Γιώργου Σεφέρη

Δύο ποιήματα. Το ένα πολύ γνωστό, το άλλο σχετικά άγνωστο. Και τα δύο γραμμένα τις ίδιες μέρες, στις 5 το πρώτο και στις 7 το δεύτερο, του Οκτώβρη 1944, στον ίδιο τόπο, στην Cava dei Tirenni, ένα μικρό λιμάνι στην περιοχή του Σαλέρνο, στην Τυρρηνική θάλασσα, στην δυτική ακτή της Ιταλίας.

Το πολύ γνωστό είναι «Ο τελευταίος σταθμός» και το σχετικά άγνωστο είναι «Το απομεσήμερο ενός φαύλου». Και τα δύο αναφέρονται στο συγκεκριμένο γεγονός της επιστροφής της ελληνικής κυβέρνησης από την Αίγυπτο στην Ελλάδα.

Από το ιστολόγιο http://latistor.blogspot.com αντιγράφω την σύντομη αναφορά:

Όταν τον Απρίλιο του 1941 οι Γερμανοί κατέλαβαν την Ελλάδα, η ελληνική κυβέρνηση κατέφυγε στο Κάιρο. Ο Γ. Σεφέρης, που ήταν διπλωματικός υπάλληλος, την ακολούθησε και από την υπηρεσιακή του θέση (στο Κάιρο και την Πραιτόρια της Ν. Αφρικής) έζησε τις διπλωματικές ζυμώσεις μεταξύ των Ελλήνων πολιτικών και των συμμάχων, οι οποίες αφορούσαν το πολιτικό μέλλον της Ελλάδας. Στα ημερολόγιά του, που εκδόθηκαν μετά το θάνατό του με τον τίτλο Μέρες και Πολιτικό Ημερολόγιο, έχει καταγράψει τους πολιτικούς αυτούς αγώνες, τις δολοπλοκίες και τους καιροσκοπισμούς ανθρώπων και υπηρεσιών, σε μια εποχή που η Ελλάδα με την Αντίστασή της συνέχιζε τον αγώνα εναντίον των κατακτητών και υπέφερε τα πάνδεινα (πείνα, εκτελέσεις, βασανιστήρια, πυρπολήσεις κτλ.). Οι εμπειρίες αυτές του Σεφέρη βρίσκουν την ποιητική τους έκφραση στα ποιήματα της συλλογής «Ημερολόγιο Καταστρώματος Β΄». Τελευταίο ποίημα της συλλογής είναι ο Τελευταίος Σταθμός, γραμμένος, σύμφωνα με την ένδειξη του ποιητή, στο λιμάνι Cava dei Tirreni, κοντά στο Σαλέρνο της Ιταλίας, στις 5 Οκτωβρίου 1944. Εκεί έχουν φτάσει από την Αίγυπτο οι ελληνικές διπλωματικές υπηρεσίες και είναι έτοιμες να επιστρέψουν στην Ελλάδα, από την οποία αποχωρούν οι Γερμανοί (από την Αθήνα έφυγαν στις 12 Οκτωβρίου 1944). Το δράμα φαίνεται να τελειώνει, αλλά σε λίγο θ’ αρχίσουν νέες συμφορές: ο εμφύλιος.

Από το ιστολόγιο http://praxiallilegiis.blogspot.gr αντιγράφω το σχόλιο:

Εκτός από τον γνωστό Σεφέρη, τον σοβαρό, τον βαρύθυμο και μελαγχολικό, υπήρχε και ο άλλος Σεφέρης, ο αισθησιακός, ο φιλοπαίγμων, ο σατιρικός.

Η συνύπαρξη είναι εμφανής ανάμεσα σε δυο του ποιήματα που γράφτηκαν στο ίδιο μέρος, την ίδια εποχή και για το ίδιο θέμα. Το ένα είναι ο «Τελευταίος Σταθμός». Το άλλο, σαρκαστικό, ειρωνικό και διαχρονικά επίκαιρο, είναι «Το Απομεσήμερο ενός Φαύλου». Γράφτηκαν και τα δύο στην Ιταλία, ενώ η ελληνική κυβέρνηση της Μέσης Ανατολής περίμενε την έγκριση των Άγγλων για να επιστρέψει στη μόλις απελευθερωμένη Ελλάδα.

Η διαφορά ανάμεσα στα δυο ποιήματα είναι προφανής, καμία βαθειά φιλολογική ανάλυση δεν χρειάζεται. Το πρώτο το γράφει ο διπλωμάτης, ο κοσμογυρισμένος, ο αρχαιογνώστης, ο υψηλής νοημοσύνης και αισθητικής, ο (αργότερα) καταξιωμένος με το νόμπελ λογοτεχνίας ποιητής. Το δεύτερο το γράφει ο «απλός» άνθρωπος, αυτός που πέρασε και είδε κι άκουσε πολλά, που συσσώρευσε μέσα του πίκρα, οργή και αγανάκτηση για τα όσα συνέβησαν εκείνα τα τρία χρόνια στην Αίγυπτο με την «εξόριστη» ελληνική κυβέρνηση. Τα δύο ποιήματα περιγράφουν το ίδιο πράγμα, το ύφος και, κυρίως, το λεξιλόγιο είναι που κάνει την διαφορά.

Προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι ήταν … λογικό να μείνει «σχετικά» (έως και εντελώς, θα πω εγώ) άγνωστο το δεύτερο ποίημα. Δεν ταίριαζε στην εικόνα του σοβαρού νομπελίστα, στην εικόνα που είχαν κάποιοι άλλοι δημιουργήσει για τον Γιώργο Σεφέρη – η ποίηση πρέπει, άραγε, να ωραιοποιεί την αλήθεια;

Ο τελευταίος σταθμός

Λίγες οι νύχτες με φεγγάρι που μ’ αρέσαν.

Τ’ αλφαβητάρι των άστρων που συλλαβίζεις

όπως το φέρει ο κόπος της τελειωμένης μέρας

και βγάζεις άλλα νοήματα κι άλλες ελπίδες,

πιο καθαρά μπορείς να το διαβάσεις.

Τώρα που κάθομαι άνεργος και λογαριάζω

λίγα φεγγάρια απόμειναν στη μνήμη

νησιά, χρώμα θλιμμένης Παναγίας, αργά στη χάση

ή φεγγαρόφωτα σε πολιτείες του βοριά ρίχνοντας κάποτε

σε ταραγμένους δρόμους ποταμούς και μέλη ανθρώπων

βαριά μια νάρκη.

Κι όμως χτες βράδυ εδώ, σε τούτη τη στερνή μας σκάλα

όπου προσμένουμε την ώρα της επιστροφής μας να χαράξει

σαν ένα χρέος παλιό, μονέδα που έμεινε για χρόνια

στην κάσα ενός φιλάργυρου, και τέλος

ήρθε η στιγμή της πληρωμής κι ακούγονται

νομίσματα να πέφτουν πάνω στο τραπέζι

σε τούτο το τυρρηνικό χωριό, πίσω από τη θάλασσα του Σαλέρνο

πίσω από τα λιμάνια του γυρισμού, στην άκρη

μιας φθινοπωρινής μπόρας το φεγγάρι

ξεπέρασε τα σύννεφα, και γίναν

τα σπίτια στην αντίπερα πλαγιά από σμάλτο.

Σιωπές αγαπημένες της σελήνης.

Είναι κι αυτός ένας ειρμός της σκέψης ένας τρόπος

ν’ αρχίσεις να μιλάς για πράγματα που ομολογείς

δύσκολα, σε ώρες όπου δε βαστάς σε φίλο

που ξέφυγε κρυφά και φέρνει

μαντάτα από το σπίτι κι από τους συντρόφους,

και βιάζεσαι ν’ ανοίξεις την καρδιά σου

μη σε προλάβει η ξενιτιά και τον αλλάξει.

Ερχόμαστε απ’ την Αραπιά, την Αίγυπτο, την Παλαιστίνη, τη Συρία

το κρατίδιο της Κομμαγηνής, που ‘σβησε σαν το μικρό λυχνάρι

πολλές φορές γυρίζει στο μυαλό μας,

και πολιτείες μεγάλες που έζησαν χιλιάδες χρόνια

κι έπειτα απόμειναν τόπος βοσκής για τις γκαμούζες

χωράφια για ζαχαροκάλαμα και καλαμπόκια.

Ερχόμαστε απ’ την άμμο της έρημος απ’ τις θάλασσες του Πρωτέα,

ψυχές μαραγκιασμένες από δημόσιες αμαρτίες,

καθένας κι ένα αξίωμα σαν το πουλί μες στο κλουβί του.

Το βροχερό φθινόπωρο σ’ αυτή τη γούβα

κακοφορμίζει την πληγή του καθενός μας

ή αυτό που θα ‘λεγες αλλιώς, νέμεση μοίρα

ή μονάχα κακές συνήθειες, δόλο και απάτη,

ή ακόμη ιδιοτέλεια να καρπωθείς το αίμα των άλλων.

Εύκολα τρίβεται ο άνθρωπος μες στους πολέμους

ο άνθρωπος είναι μαλακός, ένα δεμάτι χόρτο

χείλια και δάκτυλα που λαχταρούν ένα άσπρο στήθος

μάτια που μισοκλείνουν στο λαμπύρισμα της μέρας

και πόδια που θα τρέχανε, κι ας είναι τόσο κουρασμένα,

στο παραμικρό σφύριγμα του κέρδους.

Ο άνθρωπος είναι μαλακός και διψασμένος σαν το χόρτο,

άπληστος σαν το χόρτο, ρίζες τα νεύρα του κι απλώνουν

σαν έρθει ο θέρος

προτιμούν να σφυρίξουν τα δρεπάνια στ’ άλλο χωράφι

σαν έρθει ο θέρος

άλλοι φωνάζουνε για να ξορκίσουν το δαιμονικό

άλλοι μπερδεύονται μες στ’ αγαθά τους, άλλοι ρητορεύουν.

Αλλά τα ξόρκια τ’ αγαθά τις ρητορείες,

σαν είναι οι ζωντανοί μακριά, τι θα τα κάνεις;

Μήπως ο άνθρωπος είναι άλλο πράγμα;

Μην είναι αυτό που μεταδίνει τη ζωή;

Καιρός του σπείρειν, καιρός του θερίζειν.

Πάλι τα ίδια και τα ίδια θα μου πεις φίλε.

Όμως τη σκέψη του πρόσφυγα τη σκέψη του αιχμάλωτου

τη σκέψη του ανθρώπου σαν κατάντησε κι αυτός πραμάτεια

δοκίμασε να την αλλάξεις, δεν μπορείς.

Ίσως και να ‘θελε να μείνει βασιλιάς ανθρωποφάγων

ξοδεύοντας δυνάμεις που κανείς δεν αγοράζει

να σεργιανά μέσα σε κάμπους αγαπάνθων

ν’ ακούει τα τουμπελέκια κάτω απ’ το δέντρο του μπαμπού,

καθώς χορεύουν οι αυλικοί με τερατώδεις προσωπίδες.

Όμως ο τόπος που τον πελεκούν και που τον καίνε σαν το πεύκο,

και τον βλέπεις

είτε στο σκοτεινό βαγόνι, χωρίς νερό, σπασμένα τζάμια, νύχτες και νύχτες

είτε στο πυρωμένο πλοίο που θα βουλιάξει καθώς το δείχνουν οι στατιστικές,

ετούτα ρίζωσαν μες στο μυαλό και δεν αλλάζουν

ετούτα φύτεψαν εικόνες ίδιες με τα δέντρα εκείνα

που ρίχνουν τα κλωνάρια τους μες στα παρθένα δάση

κι αυτά καρφώνονται στο χώμα και ξαναφυτρώνουν∙

ρίχνουν κλωνάρια και ξαναφυτρώνουν δρασκελώντας λεύγες και λεύγες

ένα παρθένο δάσος σκοτωμένων φίλων το μυαλό μας.

Κι α σου μιλώ με παραμύθια και παραβολές

είναι γιατί τ’ ακούς γλυκότερα, κι η φρίκη

δεν κουβεντιάζεται γιατί είναι ζωντανή

γιατί είναι αμίλητη και προχωράει

Στάζει τη μέρα στάζει στον ύπνο

μνησιπήμων πόνος.

Να μιλήσω για ήρωες να μιλήσω για ήρωες: ο Μιχάλης

που έφυγε μ’ ανοιχτές πληγές απ’ το νοσοκομείο

ίσως μιλούσε για ήρωες όταν, τη νύχτα εκείνη

που έσερνε το ποδάρι του μες στη συσκοτισμένη πολιτεία,

ούρλιαζε ψηλαφώντας τον πόνο μας «Στα σκοτεινά

πηγαίνουμε στα σκοτεινά προχωρούμε...»

Οι ήρωες προχωρούν στα σκοτεινά.

Λίγες οι νύχτες με φεγγάρι που μ’ αρέσουν.

Cava dei Tirreni, 5 Οκτωβρίου ’44

Το απομεσήμερο ενός φαύλου

Τράβα αγωγιάτη, καρότσα τράβα,

τράβα να φτάσουμε γοργά στην Κάβα!

Φύσα βαπόρι, βόα μηχανή,

να ’ρθούμε πρώτοι εμείς! – οι στερνοί.

Τα στερνοπαίδια και τ’ αποσπόρια

και τ’ αποβράσματα και τ’ αποφόρια

μιας μάχης που ήτανε γι’ άλλα κορμιά

για μάτια αλλιώτικα κι άλλη καρδιά.

Πολιτικάντηδες, καραβανάδες,

ψιλικατζήδες, κολλυβιστάδες,

μούργοι, μουνούχοι και θηλυκά

τράβα αγωγιάτη! βάρα αμαξά!

Φτωχή Πατρίδα, στα μάγουλά σου

μαχαίρια γράφουνε το γολγοθά σου

μάνα λιοντόκαρδη, μάνα ορφανή,

κοίτα αν αντέχεις τέτοια πομπή:

το ματσαράγκα, το φαταούλα

με μπογαλάκια και με μπαούλα

τη χύτρα που έβραζε κάθε βρωμιά

λες και την άδειασαν όλη μεμιά

σ’ αυτούς ανάμεσα τους ήπιους λόφους

όπου μας κλείσανε σαν υποτρόφους

ενός αδιάντροπου φρενοβλαβή

που στο βραχνά του παραμιλεί.

Δες το σελέμη, δες και το φάντη

πώς θυμιατίζουνε τον ιεροφάντη

που ρητορεύεται λειτουργικά

μπρος στα πιστά του μηρυκαστικά.

Μαυραγορίτες από τα Νάφια[1]

της προσφυγιάς μας άθλια σινάφια,

γύφτοι ξετσίπωτοι κι αρπαχτικοί,

λένε, πατρίδα, πως πάνε εκεί

στα χώματά σου τα λαβωμένα

γιατί μαράζωσαν, τάχα, στα ξένα

και δεν μπορούνε χωρίς εσέ

οι φαύλοι: τρέχουνε για το λουφέ.

Cava dei Tirreni, περιφέρεια του Salerno, 7 Οκτώβρη του ’44

[1] Τα Νάφια είναι ιδιωματική απόδοση των NAAFI, πού ήταν καταστήματα των Άγγλων ένστολων και πηγή εφοδιασμού για τους Έλληνες μαυραγορίτες.

κυκλο-φ-οριακα 811 27.05.2015

Πάει κι ο Μάης, συμπολίτες, πολύ γρήγορα πέρασε, μου φαίνεται, αυτός ο μήνας. Βέβαια, για τα παιδιά που δίνουν τις πανελλαδικές εξετάσεις ο Μάιος είναι ο μήνας των παθών, αλλά περνάει, τελειώνει, κι αρχίζει το «μεγάλο φωτεινό καλοκαίρι», που θυμάμαι πώς και πώς το περιμένανε οι κόρες μου, το 2008 και το 2011! Χωρίς καμία «κρίση πανικού» - τι ‘ν τούτο πάλι φέτος, πάνω από δέκα παιδιά με κρίση πανικού, πού οφείλεται και πώς δικαιολογείται αυτή η έξαρση; Μήπως χρειάζεται κι εδώ μια «διαχείριση άγχους» των γονέων, κυρίως, και της ευρύτερης οικογένειας, αυτοί είναι, συνήθως, οι παράγοντες που επηρεάζουν την ψυχολογία των παιδιών - με μαγεύουν αυτές οι καινούργιες εκφράσεις που μπαίνουν στην ζωή μου.

Διαχείριση άγχους στην εργασία, ημερίδα, διαβάζω, διοργανώνεται αυτές τις ημέρες και σ’ αυτήν θα προσέλθουν, μαθαίνω, σύσσωμοι οι εργαζόμενοι στον Δήμο Βόλου, γιατί κανείς τους δεν ξέρει πού εργάζεται σήμερα και πού θα βρεθεί αύριο. Συνεχείς είναι, τον τελευταίο καιρό, οι μετακινήσεις υπαλλήλων, προϊσταμένων και διευθυντών – όλες δημοσιεύονται στην «Διαύγεια» - και δεν ξέρω αν αυτό βελτιώνει την λειτουργία αυτού του πολύ μεγάλου οργανισμού που λέγεται «Δήμος Βόλου». Μακάρι να βγω ψεύτης, αλλά φοβούμαι ότι το αντίθετο συμβαίνει.

Σε ότι αφορά την σήραγγα της Γορίτσας, εμείς το ‘χουμε ξαναπεί, ο Δήμος βρέθηκε μπροστά σε ένα θέμα τελείως άσχετο με τις αρμοδιότητές του, ένα αντικείμενο που βασίζεται σε διαφορετικά δεδομένα και προδιαγραφές, και προσπαθεί «εκ των ενόντων» να τα βγάλει πέρα. Έχω την αίσθηση ότι δεν γίνεται έτσι και έχω την βεβαιότητα ότι τάχιστα πρέπει να προκηρυχθεί διαγωνισμός και να ανατεθεί σε ειδική εταιρεία, σχεδόν όλες οι πολλές, πλέον, σήραγγες στην Ελλάδα λειτουργούν υπό την εποπτεία τέτοιων εταιρειών. Στην …Νορβηγία τα πράγματα μπορεί να συμβαίνουν διαφορετικά, εγώ πάντως ξέρω ότι δεν υπάρχει καμία σήραγγα στον κόσμο που να μην εποπτεύεται με κάποιον τρόπο, ιδίως αν είναι μακρύτερη από 500 μ (η δική μας, θυμίζω, έχει μήκος 596 μ.). Όσο για τον διεθνή και ελληνικό κανονισμό λειτουργίας, που απαιτεί να βρίσκονται στο κέντρο ελέγχου δύο (2) άτομα σε κάθε βάρδια, τι να πω, υποθέτω ότι αυτοί που έφτιαξαν αυτόν τον κανονισμό (και δεν ανήκω σ’ αυτούς…) κάτι περισσότερο ξέρουν από όλους όσους που ποτέ δεν ασχολήθηκαν με σήραγγες και, απλώς, ξέρουν να κάνουν κάποιες αφελείς διαιρέσεις.

Επισκεφθήκαμε εθιμοτυπικώς την Αστυνομική Διεύθυνση Μαγνησίας στο καινούργιο της κτήριο, στην οδό Βενιζέλου, προς Μελισσάτικα. Και είπαμε εύγε! να ένα σύγχρονο δημόσιο κτήριο στην πόλη μας, καλοφτιαγμένο και λειτουργικό. Ευχόμαστε μακροημέρευση, μέσα από σωστή και καλή συντήρηση – γιατί τα προβλήματα όλων των δημόσιων έργων στην Ελλάδα οφείλονται κατά 95% στην συντήρηση και μόνο κατά 5% στην κατασκευή. Και μετά από αυτό το επίτευγμα του αρμοδίου Υπουργείου καιρός είναι να πάρει, επιτέλους, σειρά και το νέο κτήριο της Πυροσβεστικής. Κάποτε υπήρχαν διαβεβαιώσεις, υπάρχει και το οικόπεδο στον Περιφερειακό που το παραχωρεί ο Δήμος, τίποτε δεν έγινε ως τώρα. Δεν ξέρω αν οι φορείς και οι βουλευτές της πόλης συνεχίζουν να το διεκδικούν, πρέπει όλοι να καταλάβουν ότι είναι απαραίτητο να μετακινηθεί η Πυροσβεστική από την γωνία Γαλλίας-Κουμουνδούρου.

Καλοκαιράκι, ετοιμαζόμαστε πυρετωδώς για τα μπάνια του λαού. Κάποιοι τα έχουν ξεκινήσει κιόλας και καλά κάνουν. Ο Παγασητικός (φαίνεται ότι) είναι καθαρός, προς επίρρωσιν βαπτίστηκε σ’ αυτόν και η Δημοτική μας Αρχή στις Αλυκές. Με την πλαζ των Αλυκών δεν (φαίνεται να) πηγαίνουν καλά τα πράγματα, ακόμη μία χρονιά θα μείνει στα χάλια της. Κι αυτό που συμβαίνει τώρα προέρχεται, κατά την γνώμη μας, από το λάθος της προηγούμενης Δημοτικής Αρχής να αναθέσει την διαχείριση της πλαζ σε κάποια παγκοσμίως άγνωστη σύμπραξη δύο επιχειρηματιών από την Μύκονο, αν δεν κάνω λάθος. Έκτοτε διερωτώμαι: άραγε, δεν υπήρχαν βολιώτες επιχειρηματίες ενδιαφερόμενοι, που να τους ξέρουμε και να μας ξέρουν, να λειτουργήσουν αυτό το σημαντικό κομμάτι του παραλιακού μας μετώπου; Ή επρόκειτο, για μία ακόμη φορά, για την «πλέον συμφέρουσα οικονομική προσφορά» χωρίς πλήρη έλεγχο του ποιος και τι κρύβεται πίσω της; Τα πάντα εκ του αποτελέσματος κρίνονται, δυστυχώς…

Καλοκαιράκι, μια συμβουλή: φροντίστε λίγο το αυτοκίνητό σας. Συνήθως το καλοκαίρι διανύουμε περισσότερα χιλιόμετρα και με πιο βαρυφορτωμένο όχημα, ο κινητήρας λειτουργεί αναγκαστικά με ακόμη πιο ψηλές θερμοκρασίες απ’ ότι τον χειμώνα, ανεμιστήρες και ψυγείο δουλεύουν στο φουλ, η άσφαλτος «λιώνει» και τα ελαστικά υποφέρουν, τα φρένα ζεσταίνονται ακόμη περισσότερο. Πάνω απ’ όλα πρέπει να είναι η ασφάλεια στην οδήγηση, και ένα ασφαλές όχημα συμβάλλει σημαντικά στην ασφαλή οδήγηση.

Ας είμαστε όλοι καλά, γεια σας.
(δημοσιεύτηκε στην βολιώτικη "Θεσσαλία" την Τετάρτη 27.05.2015)

κυκλο-φ-οριακα 810 20.05.2015

...χωρίς λόγια

Καλημέρα, συμπολίτες. Ακόμη εδώ, αχρεοκόπητοι παραμένουμε, με έναν φοβερό πόλεμο νεύρων να μαίνεται γύρω μας και με, παρ’ όλα αυτά, ένα προβάδισμα 21% του ΣΥΡΙΖΑ έναντι της Νέας Δημοκρατίας σε πρόσφατη δημοσκόπηση του Πανεπιστημίου Μακεδονίας. Αν με ρωτάτε τι θα γίνει τελικά, σας απαντώ «δεν ξέρω, απλώς ελπίζω». Και συνεχίζω να προσπαθώ να κρατώ σε τάξη την οικογενειακή μου λειτουργία. Και δεν βλέπω τηλεόραση.

Διαβάζω, όμως. Αυτό ναι, το κάνω, δεν κόβεται το χούι – όπως και το γράψιμο δεν κόβεται. Κι αυτά που διαβάζω τις τελευταίες μέρες …βρωμάνε.

Η εγκατάσταση του βιολογικού καθαρισμού των αστικών και των προεπεξεργασμώνων βιομηχανικών αποβλήτων του Βόλου (για συντομία: ο βιολογικός, σκέτο, και όλοι καταλαβαίνουμε τι εννοείται) είναι ένα ολόκληρο εργοστάσιο που διαχειρίζεται πολλές χιλιάδες κυβικά μέτρα λύματα, περίπου 30.000 ημερησίως, με ένα σωρό διαδικασίες και χημικές διεργασίες, που τις ξέρουν καλά μόνο όσοι εργάζονται σ’ αυτή και γνωρίζουν καλά το αντικείμενο – ότι και να λέμε εμείς «οι απ’ έξω» είναι ή λίγο ή (συνηθέστερα) πολύ. Και μέσα σ’ αυτό το εργοστάσιο μπορεί να είναι και εκατοντάδες οι παράγοντες και τα σημεία που μπορούν να προκαλέσουν μια διαταραχή, με τις όποιες σοβαρές ή λιγότερο σοβαρές επιπτώσεις στον τελικό αποδέκτη του επεξεργασμένου λύματος, στον Παγασητικό κόλπο δηλαδή.

Από τους εκατοντάδες αυτούς παράγοντες ένας, κατά την γνώμη μου, δεν επιτρέπεται ποτέ να αφεθεί να δράσει: η διακοπή ηλεκτρικού ρεύματος. Δεν είναι δυνατόν μια τέτοια εγκατάσταση να μείνει χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα, ούτε για ένα λεπτό. Γι’ αυτό και υπάρχει πάντα η πρόβλεψη για ισχυρές γεννήτριες ρεύματος που θα αποκαταστήσουν γρήγορα τη λειτουργία των απαραίτητων μηχανημάτων. Αλλά οι γεννήτριες για να λειτουργήσουν χρειάζονται πετρέλαιο, δεν λειτουργούν με νερό!

Αυτό είναι που εγώ θεωρώ απαράδεκτο σ’ αυτή την τελευταία ιστορία με την ρύπανση (ή μήπως δεν υπήρξε; ανακοινώσεις, εργαστήρια, αποτελέσματα, υπηρεσίες και αρμόδιοι νομίζω ότι πάλι κάπως μας μπερδέψανε…) του Παγασητικού: η ΔΕΗ έκανε διακοπή ρεύματος (δεν ξέρω και δεν με ενδιαφέρει για ποιον λόγο) αλλά οι γεννήτριες δεν δούλεψαν επειδή δεν είχαν πετρέλαιο!! Αυτό είναι το παντελώς απαράδεκτο, συμπολίτες, και καμία δικαιολογία δεν μπορεί να γίνει δεκτή. Πετρέλαιο για τις γεννήτριες ηλεκτρικού ρεύματος πρέπει να υπάρχει πάντοτε στον βιολογικό, τόσο δύσκολο είναι αυτό;

Στην σήραγγα της Γορίτσας τι υπάρχει και τι πρέπει να υπάρχει, η πόλη το μαθαίνει μέρα με τη μέρα. Μετά τις καταγγελίες των πέντε (5) εργαζομένων του Δήμου Βόλου στο Κέντρο Ελέγχου της σήραγγας, την πραγματικά εκτός τόπου και χρόνου απάντηση της Δημοτικής Αρχής και την επιβεβλημένη εμπλοκή του Συλλόγου Δημοτικών Υπαλλήλων, συνέβη και το για εμάς αναπάντεχο: μετατέθηκε από την Διεύθυνση Βιώσιμης Κινητικότητας στις βάρδιες του Κέντρου Ελέγχου της σήραγγας ο μοναδικός Συγκοινωνιολόγος που έχει απομείνει στον Δήμο του Βόλου! Και σ’ αυτή την έρμη τη Διεύθυνση, που με πολύ κόπο καταφέραμε να συστήσουμε οι τρεις (3) τότε Συγκοινωνιολόγοι του Δήμου με τον νέο Οργανισμό Εσωτερικής Υπηρεσίας, όταν εφαρμόστηκε το πρόγραμμα «Καλλικράτης», έχουν μετακινηθεί υπάλληλοι μηχανικοί καθ’ όλα άξιοι και αξιοσέβαστοι που όμως καμία σχέση δεν έχουν με τα κυκλοφοριακά και συγκοινωνιακά ζητήματα. Και ένας νέος μηχανικός που πήγε εκεί ως προϊστάμενος και είχε όρεξη για σωστή δουλειά, έμεινε δυο μήνες κι ύστερα ξαναμετακινήθηκε σε άλλη θέση. Έχουν μετακινηθεί και άλλοι μηχανικοί, με χρόνια υπηρεσίας και ειδικές γνώσεις σε θέσεις-ψυγεία, βάλε και τις συνταξιοδοτήσεις που τρέχουν γοργά, τι θα μείνει;

Δεν ξέρω, λέτε να μην τα χρειαζόμαστε όλα αυτά σ’ αυτή την πόλη, λέτε να μην χρειαζόμαστε πια μηχανικούς σε κατάλληλες θέσεις; Μπορεί, δεν ξέρω, επαναλαμβάνω και μένω παρατηρητής αλλά όχι βουβός.

Όσον αφορά αυτή καθ’ αυτή τη σήραγγα της Γορίτσας, εμείς το έχουμε πει εξ αρχής: δεν πρέπει και δεν μπορεί να λειτουργεί με αποκλειστική ευθύνη του Δήμου, δεν συμβαίνει κάτι ανάλογο σε καμία σήραγγα στην Ελλάδα – είναι κι αυτό μια από τις πολλές «ιδιαιτερότητες» του Βόλου, ο κατάλογός μας εμπλουτίζεται καθημερινά…

Άλλο τι δεν έχω να προσθέσω. Ελάτε να αγαλλιάσει η ψυχή σας με τα τραγούδια της Βολιώτικης Χορωδίας μεθαύριο Κυριακή 24.05.2015, ώρα 8:00 μμ, στο Πολιτιστικό Κέντρο της Νέας Ιωνίας. Κάτι τέτοιο λέει κι ο άγνωστος «καλλιτέχνης» στον τοίχο της φωτογραφίας. Γεια σας.

(δημοσιεύτηκε στην βολιώτικη "Θεσσαλία" την Τετάρτη 20.05.2015)

κυκλο-φ-οριακα 809 13.05.2015

Καλημέρα και σήμερα, συμπολίτες. Καθώς φαίνεται ακόμη δεν έχουμε χρεοκοπήσει ως χώρα και ως άτομα – στα πρόθυρα βρισκόμαστε, εδώ και πέντε (5) χρόνια, κι ακόμη τίποτε. Παρά τις σχεδόν καθημερινές προβλέψεις των εξωτερικών και εσωτερικών «φίλων μας». Μου έλεγε ένας φίλος που παρακολουθεί (γιατί εγώ δεν…) ότι κάθε βράδυ 7:00 με 9:00 η Ελλάδα χρεοκοπεί στις τηλεοράσεις και το επόμενο πρωί πληρώνει και μισθούς και συντάξεις και τις δόσεις των δανείων – θαύμα, συμβαίνει θαύμα!

Κι αφού ανέφερα τις τηλεοράσεις (τα διάφορα κανάλια, δηλαδή) πώς αντέχεται, συνάνθρωποι, αυτός ο καταιγισμός διαφημίσεων, και μάλιστα χρονικώς συντονισμένων μεταξύ τους, ώστε ο έρμος ο τηλεθεατής «επί του καναπέως» να μην έχει καμία δυνατότητα «ζάπινγκ»; Είναι δυνατόν ένα κινηματογραφικό έργο, που συνήθως έχει διάρκεια κοντά στη μιάμιση ώρα, να διαρκεί στα ελληνικά κανάλια τρεις και παραπάνω ώρες; Να αρχίζει στις 10:00 και να τελειώνει στις 1:00; - αν προλάβω να δω το τέλος, γιατί κανένα 5λεπτο πριν το πολυπόθητο τέλος υπάρχει σταθερά «μπρέικ» (σπάσιμο, δηλαδή) για διαφημίσεις, που κρατάει, μέσα στα μαύρα μεσάνυχτα, τουλάχιστον ένα 20λεπτο και δεν το αντέχω. Απευθύνονται σε ζώα; Ή μήπως θεωρούν οι άριστοι αυτοί «μαιτρ» του μάρκετινγκ ότι εκείνη την ώρα εγώ θα αποφασίσω να αλλάξω τηλεφωνική εταιρεία ή να αγοράσω, πρωί-πρωί την επομένη, μισό κιλό σπανάκια στην παγκοσμίως μοναδική προσφορά των 0,132 € τα 123 γραμμάρια; Το περιλάλητο Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης δεν ασχολείται μ’ αυτό το θέμα; Καταλήγω να πιστεύω ότι όντως μας θεωρούν ζώα, πρόβατα, αγελάδες, που το μόνο που έχουν να κάνουν αύριο είναι να μασουλήσουν το χορταράκι τους και να κατεβάσουν γάλα.

Και για να το κλείσουμε (προσωρινά) το θέμα, άκουσα μια κυρία ψυχολόγο να λέει ότι οι άνθρωποι άνω των 60 ετών δεν πρέπει να κάθονται και να βλέπουν τηλεόραση αλλά πρέπει α) να περπατούν β) να συζητούν και γ) να διαβάζουν αν θέλουν να απομακρύνουν τους κινδύνους της άνοιας και του αλτσχάιμερ.

Δόξα τω Θεώ, θέματα για συζήτηση στην πόλη μας υπάρχουν πολλά, κάθε μέρα ανακύπτουν νέα και ωραία. Τόποι για περπάτημα και συναντήσεις ακόμη περισσότεροι. Το διάβασμα είναι, βέβαια, ιδιωτική υπόθεση, όμως ακόμη και εφημερίδες διαθέτουμε πολλές, έχει υπερ-αιώνια παράδοση στον έντυπο Τύπο ο Βόλος.

κυκλο-φ-οριακα 808 06.05.2015

το συντριβάνι στην Πλατεία Δικαστηρίων της Λάρισας

Καλημέρα συμπολίτες. Με ανεβασμένες θερμοκρασίες μας μπήκε ο Μάης, τα μπάνια ξεκίνησαν πολλοί, καλό καλοκαίρι να ‘χουμε. Ξανα-άνοιξε και η παραδοσιακή «Αύρα» στον παραδοσιακό Άναυρο, μια χαρά βραδιές θα περάσουμε – βεβαίως και στα άλλα παραλιακά μαγαζιά, μη νομίσει κανείς ότι έχουμε κάτι, κάνουμε κάποια «διαφήμιση» στην «Αύρα», απλώς το αναφέρουμε επειδή ήταν καιρό κλειστή, με δικαστικές διαμάχες κλπ., και τώρα φαίνεται ότι ξεπεράστηκαν όλα και ξαναμπαίνει σε κανονική λειτουργία.

Πάμε στα υπόλοιπα ενδιαφέροντα.

1.         Στις 29 Απριλίου 2015 κατεδαφίστηκε αιφνιδίως το τετράγωνο συντριβάνι της Πλατείας Ελευθερίας, διότι, όπως δήλωσε ο κ. Δήμαρχος, το συντριβάνι ήταν παγκόσμια πρωτοτυπία και πατέντα που δεν λειτουργούσε. «Είναι εστία μόλυνσης και κινδύνου και αυτοί που το κατασκεύασαν δεν ξέρω γιατί το έκαναν. Όλες οι παρεμβάσεις στις πλατείες είναι κυκλικές» είπε και δήλωσε ότι υπήρχε βούληση και εμμονή καταστηματαρχών και δικηγόρων να διαφοροποιηθεί η πλατεία. Για να μαθαίνουν οι νεώτεροι (π.χ. η κα. Πρόεδρος του ΤΕΕ) και να μην «ξεχνούν» οι παλαιότεροι (π.χ. οι άμεσα εμπλεκόμενοι), τα κυκλο-φ-οριακά έχουν καταγράψει τα εξής περί αυτού: α) το «αρχικό», κυκλικό συντριβάνι, που είχε και χρυσόψαρα μέσα και (νομίζω ότι) το νοσταλγούν όλοι οι παλιοί Βολιώτες, δεν ξέρω πότε κατασκευάστηκε – καλό είναι όποιος ξέρει να το πει και σ’ εμένα β) αυτό το συντριβάνι κατεδαφίστηκε το 1999 (χωρίς ακριβέστερη ημερομηνία), επί Δημάρχου Μιχάλη Κουντούρη, όταν είχε εκλεγεί με την στήριξη της Νέας Δημοκρατίας και του ΚΚΕ γ) μετά από έξι (6) περίπου χρόνια, επί Δημάρχου Κυριάκου Μήτρου (μετά τις εκλογές του 2002) ξεκίνησε τον Ιούλιο 2005 και ολοκληρώθηκε τον Δεκέμβριο 2005 η κατασκευή του τετράγωνου συντριβανιού με όλους τους πίδακες, τον φωτισμό κλπ. Φαίνεται ότι η όλη κατασκευή ήταν πολύ πολύπλοκη και απαιτητική σε συντήρηση – κατά καιρούς άκουγα διάφορα «μυστήρια» – γεγονός, πάντως, είναι πώς αυτό το συντριβάνι δεν ήταν πολύ συχνά σε πλήρη λειτουργία – η Τεχνική Υπηρεσία υποθέτω ότι θα ξέρει περισσότερα.

Βεβαίως ούτε «παγκόσμια πρωτοτυπία και πατέντα» ήταν το κατεδαφισθέν, ούτε «όλες οι παρεμβάσεις στις πλατείες είναι κυκλικές – μια βόλτα στο διαδίκτυο αρκεί για να αντιληφθεί κανείς την ποικιλία σχεδίων και λειτουργιών, στα συντριβάνια όλου του κόσμου. Αλλά και μέχρι την πλατεία Δικαστηρίων της γειτονικής μας Λάρισας να πάει, φτάνει (φωτογραφία).

Πάει, λοιπόν, κι αυτό το συντριβάνι, όπως έχουν πάει κι άλλα σ’ αυτή την πόλη (π.χ. στο τρίγωνο μπροστά στο Δημαρχείο, εκεί όπου τώρα υπάρχει βραχόκηπος και βάρκα, είχε κατασκευαστεί επί Δημάρχου Πιτσιώρη και καταργήθηκε επί Δημάρχου Μήτρου). Περιμένουμε να δούμε το καινούργιο.

Έτσι έσπασα το χέρι μου !

Η επιστολή αυτή γράφτηκε από τον Κοσμήτορα της Πολυτεχνικής Σχολής του Πανεπιστημίου μας Καθηγητή Παντελή Σκάγιαννη (δικό του είναι το σπασμένο χέρι...) και δημοσιεύτηκε στις τοπικές εφημερίδες πριν από έναν περίπου χρόνο.
Ουδείς ενδιαφέρθηκε. Το κάγκελο βρίσκεται ακόμη στην ίδια άκρως επικίνδυνη θέση, ακριβώς επάνω στην διάβαση πεζών, προς δόξαν αρχόντων και υπηρεσιών του Δήμου Βόλου. Και στο μεταξύ πολλά παρόμοια κάγκελα έχουν αφαιρεθεί, όχι λόγω επικινδυνότητας, αλλά λόγω ...όχλησης παρακείμενων τραπεζοκαθισμάτων!

Στα τέλη του Μάρτη (2014) είχα δύο επείγουσες συνεδριάσεις. Την πρώτη στο Οικονομικό Τμήμα και σχεδόν αμέσως μετά στη Σύγκλητο του Πανεπιστημίου. 

Είκοσι λεπτά προσπαθούσα να βρω μέρος να παρκάρω κάπου κοντά στο Οικονομικό Τμήμα. Δεν βρήκα. Κατέληξα να παρκάρω πίσω από το Δημοτικό θέατρο. Έφυγα τρέχοντας προς την Κοραή, πέρασα τρέχοντας από το φανάρι των πεζών στη γωνία Ξενοφώντος και 2ας Νοεμβρίου απέναντι από τη Συνεταιριστική Τράπεζα Θεσσαλίας. Επιτάχυνα το τρέξιμό μου καθώς ερχόταν ένα αυτοκίνητο που δεν μου έδωσε την αίσθηση ότι ήταν έτοιμο σταματήσει στο φανάρι. Εκεί που έστριψα το κεφάλι μου για το παρακολουθήσω αίφνης έπεσα στα χαμηλά κάγκελα και βρέθηκα φαρδύς πλατύς στο πεζοδρόμιο έχοντας κάνει ένα αξιοζήλευτο πλονζόν επιπέδου τερματοφύλακα. Με τη διαφορά πως έπεσα πάνω σε πλάκες πεζοδρομίου και χτύπησα το κεφάλι μου. Οι πόνοι αφόρητοι και στο δεξί μου χέρι, το οποίο αποδείχτηκε, μετά από λίγη ώρα στο Νοσοκομείο, πως έσπασα. 

Και σχεδόν Ιούλιος πλέον, ακόμη με ταλαιπωρεί. 

Είχα σκοντάψει στα χαμηλά κάγκελα και για δυο –τρεις μήνες τώρα νόμιζα πως είχα παραβεί το νόμο και έτρεχα δίπλα στη διάβαση εκεί που είχε τα χαμηλά κάγκελα. Έλεγα μέσα μου, αυτά παθαίνει όποιος παραβαίνει το Νόμο στη χώρα αυτή. Σίγουρα αν δεν τιμωρηθεί από το δικαστήριο θα τιμωρηθεί από τη Θεία Πρόνοια (εξ άλλου υπάρχει και ο περίφημος Θεός της Ελλάδος). Όπως περίπου τιμωρούνται οι διάφοροι κλέφτες του δημοσίου πλούτου που είναι όλοι «μέσα». Ίσως λοιπόν μου άξιζε να τιμωρηθώ αφού έτρεχα δίπλα και όχι μέσα στη διάβαση, ως όφειλα, έστω και με πράσινο.

Προχτές όμως ξαναπέρασα από εκεί και έριξα μια ματιά. Ω! του θαύματος, ανακάλυψα πως δεν είχα παραβεί κανένα νόμο. Είχα τρέξει πάνω στη διάβαση. Απλά η διάβαση στο τέλος είχε τα περίφημα χαμηλά κάγκελα!

Ποιά ιδιοφυία μηχανικού και από ποιον φορέα επέβλεψε το έργο αυτό; Ποιος ηλίθιος τα τοποθέτησε;

Παντελής Σκάγιαννης

Κοσμήτορας της Πολυτεχνικής Σχολής του

Πανεπιστημίου Θεσσαλίας

κυκλο-φ-οριακα 807 29.04.2015

ο κίμβος Περιφερειακός - Ε.Ο. 34

Φτάσαμε και στο τέλος του Απρίλη του ξανθού, μπροστά μας ο Μάης ο μυρωδάτος, Καλημέρα συμπολίτες. «Καρδιά μου πώς αντέχεις μέσα στην τόση αγάπη και στις τόσες ομορφιές;», συμπληρώνει το γνωστό τραγούδι του Μίκη Θεοδωράκη (μουσική και στίχοι) με τον Γρηγόρη Μπιθικώτση σε πρώτη (και, παραδόξως, μοναδική δισκογραφημένη εκτέλεση, σύμφωνα με το διαδίκτυο). Τόση αγάπη και τόσες ομορφιές. Της φύσης, προφανώς εννοεί ο ποιητής. Και πράγματι είναι όμορφη η φύση αυτή την εποχή, τώρα που ανθίζουν τα κλαδιά και βγάζει η γης χορτάρι. Πάνω στο βουνό μας υπάρχει ένα όργιο χρωμάτων και υδάτων – είναι αυτά τα ύδατα που τροφοδοτούν τα χρώματα, είναι οι ζωογόνες φλέβες του βουνού, που ξεκινούν από ψηλά, από τις χιονοσκέπαστες μέχρι πριν λίγο κορφές, διακλαδίζονται παντού χορεύοντας και τραγουδώντας και εμπλουτίζοντας τον υδροφόρο ορίζοντα, και καταλήγουν, όσα περισσεύουν, στη γαλάζια θάλασσα του Αιγαίου ή του Παγασητικού. Ευλογία Θεού.

Αλλά και στην πόλη μέσα, καταμεσής, αν κυκλοφορήσει κανείς με τις αισθήσεις σε εγρήγορση βλέπει τις ανθισμένες νερατζιές, μυρίζει την ευωδιά τους, λίγο παραέξω από το κέντρο βλέπει τα τριαντάφυλλα, τις μαργαρίτες, τους πανσέδες, ο Βόλος είναι μια πόλη που ακόμη έχει κήπους, έχει νοικοκυραίους και νοικοκυράδες που αγαπάνε και φροντίζουνε τις αυλές τους, ακόμη και τα μπαλκόνια τους, όσοι πια δεν μπορούν να έχουν αυλές. Τούτη η εποχή είναι, νομίζω, μια καλή ευκαιρία να ξανα-συνειδητοποιούμε κάθε χρόνο σε τι ευλογημένη περιοχή μας έλαχε να ζούμε.

Με κάποια προβλήματα, ναι. Ευλογημένη, όμως. Άλλωστε χωρίς κανένα απολύτως πρόβλημα νομίζω ότι μόνο ο Παράδεισος των πρωτοπλάστων ήταν και είναι.

Τι σεισμός ήταν ετούτος πάλι στα Ιμαλάια! Διάβασα ότι σεισμός τέτοιας ενέργειας, περίπου 8 βαθμών της κλίμακας ρίχτερ (η κλίμακα αναπτύχθηκε το 1935 στην Νότια Καλιφόρνια, από τους σεισμολόγους Charles Richter και Beno Gutenberg), σ’ αυτή την περιοχή είχε να γίνει από το 1933 και ότι, εκτός των καταστροφικών του αποτελεσμάτων σε ανθρώπους και υποδομές, προκάλεσε και αύξηση του ύψους των Ιμαλαΐων κατά μερικά εκατοστά! Διότι, όπως είπε ο ομότιμος καθηγητής κ. Βασίλης Παπαζάχος, το φαινόμενο, που εξελίσσεται εδώ και εκατομμύρια χρόνια, οφείλεται στη σύγκρουση της Ινδικής με την Ασιατική πλάκα, όπου «η Ινδία “σπρώχνει”, προς τα επάνω και “συμπιέζει” την υπόλοιπη Ασία, η οποία μετατοπίζεται με τη σειρά της, ετησίως, κατά 10 εκατοστά περίπου, με αποτέλεσμα να αυξάνεται, αντίστοιχα, κατά μερικά εκατοστά και το υψόμετρο των Ιμαλαΐων.» Τρομερά πράγματα, τρομερές φυσικές δυνάμεις, απολύτως μη ελεγχόμενες από τον (δήθεν) «επικυρίαρχο» άνθρωπο. Σκαλίζοντας λίγο περισσότερο βρήκα ότι ο μεγαλύτερος ως τώρα σεισμός, μεγέθους 9,5 ρίχτερ, καταγράφηκε στις 22 Μαΐου 1960 στην πόλη Βαλδίβια της Χιλής και ότι είναι, για γεωφυσικούς λόγους, πρακτικά αδύνατο να υπάρξει στη γη ισχυρότερος σεισμός από 9,5 R. Ο Θεός να φυλάει.

κυκλο-φ-οριακα 806 22.04.2015

...τα κάγκελα του Σένγκεν

Χριστός Ανέστη. Και η Ανάστασή του έφερε μαζί την Άνοιξη. Μια πραγματική Λαμπρή, μια μέρα Ελληνικού Πάσχα, που, προσωπικά μιλώντας, μας έφτιαξε τη διάθεση. Και μας επέτρεψε να … εκτονωθούμε στον περιστρεφόμενο οβελία, με όλα τα συμπαρομαρτούντα, πλην κοκορετσίου, διότι αυτή την ταλαιπωρία της κατασκευής ομολογουμένως δεν την αντέχουμε.

Ήθη και έθιμα του Πάσχα στην χειμαζόμενη πατρίδα μας, που ότι και να γίνει (που να λυσσάξουν, δηλαδή, οι «εταίροι» μας…) δεν πρόκειται να αλλάξουν. Παρ’ όλο που έτυχε να ακούσω μια ραδιοφωνική εκπομπή με δύο κυρίες παρουσιάστριες, όπου μία ακροάτρια έστειλε ένα ηλεκτρονικό μήνυμα και ευχήθηκε «Χριστός Ανέστη, αγάπες μου!». Λέει, λοιπόν, η μία κυρία «Καλά, λέμε ακόμη Χριστός Ανέστη;» και απαντάει η άλλη κυρία, πλήρης αυτοπεποιθήσεως, «Α!, βέβαια, Χριστός Ανέστη λέμε μέχρι του Αγίου Πνεύματος.» Ουδέν περεταίρω σχόλιον εγώ, άλλαξα σταθμό στο ραδιόφωνο.

Όμως στον άλλον σταθμό το θέμα του αναλόγων προσόντων εκφωνητή ήταν οι πρόσφυγες και οι μετανάστες. Ένα θέμα για το οποίο ο καθένας λέει ό,τι θέλει ή ό,τι νομίζει ότι θέλει, χύνει κροκοδείλια δάκρυα ή αναθεματίζει θεσμούς, πρόσωπα και αξίες. Κατά την γνώμη μας, η Ελλάδα, η Ιταλία και η Μάλτα καλούνται να αντιμετωπίσουν μια κατάσταση που είναι νομοτελειακό αποτέλεσμα της «υψηλής» πολιτικής στην Μεσόγειο των Ηνωμένων Πολιτειών και των Ευρωπαίων συμμάχων τους. Στην δική μας θάλασσα, στην mare nostrum των Ρωμαίων, εκεί όπου γεννήθηκαν όλοι οι πολιτισμοί. Σκέφτομαι συχνά ότι ίσως αυτό να αποτελεί ένα είδος εκδίκησης αυτών των μικρόμυαλων λαών, που δεν έχουν την ευλογία να ζουν στην Μεσόγειο – και προσπαθούν, χρόνια τώρα, να την καταστρέψουν. Ισραήλ, Παλαιστίνη, Λίβανος, Ιράκ, Συρία, Αίγυπτος, Αλγερία, Λιβύη, ένα απέραντο χάος, κι ο Μεγάλος Αρχηγός μια χαρά παίρνει τα πετρέλαια, πουλάει τα όπλα και καταστρέφει τις ζωές. Συνθήκη Σένγκεν (Schengen είναι μία κωμόπολη του Λουξεμβούργου) και δύο Συμφωνίες του Δουβλίνου (Dublin, η πρωτεύουσα της Ιρλανδίας) υποχρεώνουν την Ελλάδα (μάλιστα κύριοι, την υποχρεώνουν) να παλεύει μόνη της – δεν ξέρω τι σκέφτονταν οι δικοί μας πολιτικοί εκπρόσωποι όταν έβαζαν την υπογραφή της Ελλάδας κάτω από αυτά τα δεσμευτικά νομικά κείμενα.

κυκλο-φ-οριακα 805 08.04.2015

Καλημέρα και Χρόνια Πολλά, συμπολίτες. Μεγάλη Τετάρτη σήμερα, 12 Απριλίου είναι το Άγιον Πάσχα φέτος. Και δεν ξέρω αν το έχετε παρατηρήσει, η γιορτή της Ανάληψης του Χριστού συμπίπτει, φέτος, με τη γιορτή των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, στις 21 Μαΐου 2015. Σκαλίζοντας εγώ το μυαλό μου δεν βρήκα να θυμάμαι, από το 1953 μέχρι σήμερα, άλλη τέτοια σύμπτωση, που να γιορτάζουν μαζί οι δύο μεγάλοι Ιεροί Ναοί της πόλης μας. Αλλά επειδή το μυαλό μυαλό είναι και μπορεί να χάνει, έκανα έναν έλεγχο σε όλα τα Πάσχατα, από το 1900 και μετά. Και βρήκα ότι πράγματι είναι μια σπάνια σύμπτωση. Σε ολόκληρο τον 20^ο αιώνα αυτό συνέβη μόνο δύο φορές, το 1931 και το 1936! Στον 21^ο αιώνα, μέχρι το 2099 δηλαδή, συμβαίνει φέτος, 2015, και θα συμβεί ακόμη δύο μόνο φορές, το 2026 και το 2099 (σύνολο τρεις φορές). Καλά να είμαστε να τις ζήσουμε κι αυτές…

Αυτό το «μυστήριο» με τις ημερομηνίες του ορθόδοξου και του καθολικού Πάσχα, που ξεκινούν από τον ίδιον ακριβώς «δογματικό» καθορισμό που έκανε η Α’ Οικουμενική Σύνοδος, το 325 μ.Χ. στην Νίκαια της Βιθυνίας (σημερινή πόλη Ιζνίκ – εις Νίκαιαν – στην επαρχία Προύσας της Τουρκίας) «Το χριστιανικό Πάσχα πρέπει να εορτάζεται την πρώτη Κυριακή μετά την Πανσέληνο, που θα γίνει κατά την ημέρα της εαρινής ισημερίας ή μετά από αυτήν. Αν η πανσέληνος γίνει Κυριακή τότε το Πάσχα θα εορτάζεται την επομένη Κυριακή.» (πηγή: www.eortologio.gr) αλλά άλλοτε συμπίπτουν κι άλλοτε αποκλίνουν μεταξύ τους μέχρι και πέντε (5) εβδομάδες, είναι μια πολύ μπερδεμένη ιστορία, που έχει να κάνει με το Ιουλιανό και το Γρηγοριανό Ημερολόγιο (το σήμερα χρησιμοποιούμενο, που η καθολική εκκλησία το εφάρμοσε το 1582 και η ορθόδοξη το 1924), με τον μεγάλο Αθηναίο αστρονόμο Μέτωνα, που καθόρισε το 432 π.Χ. τον σεληνιακό κύκλο (ή συνοδικό μήνα = 29,530588 ημέρες) και τον ηλιακό κύκλο (ή τροπικό έτος = 365, 242199 ημέρες), αλλά και με το σχίσμα των εκκλησιών, που οριστικοποιήθηκε το 1054 μ.Χ.

κυκλο-φ-οριακα 804 01.04.2015

Σύραγγες Στυλίδας σε φάση κατασκευής (2007-2015)

Ευτυχώς, τελείωσε ο Μάρτης-γδάρτης. Τι πράμα ήταν και τούτο φέτος, ολάκερος ο Μάρτης βροχερός, ψυχρός κι ανάποδος; Άντε να δούμε τι σόι Πάσχα θα κάνουμε Είναι πρωταπριλιά σήμερα, αλλά καμία όρεξη δεν έχω να σας πω κι άλλα ψέματα – μας φτάνουν, θαρρώ, αυτά που ακούμε καθημερινά κι από παντού. Και στην ωραία μας πόλη, εδώ κι αν ακούμε…

Πάλι και ξανά έγινε η πόλη μας θέμα «πανελλαδικής εμβέλειας», δεν μπορώ να ξέρω πόσο ευχαριστημένοι είστε μ’ αυτή την κατάσταση, αγαπητοί μου συν-πολίτες. Αν είστε, πολύ καλά, δικαίωμά σας είναι, συνεχίστε. Αν δεν είστε, νομίζω ότι είναι καιρός να το πείτε, καιρός να μιλήσετε.

Μέγας θόρυβος και φέτος για τον μη αποχιονισμό του δρόμου Χάνια-Κισσός, που περνάει μέσα από το Χιονοδρομικό Κέντρο και εν μέρει χρησιμοποιείται από τους σκιέρ (προσωπικά, με το σκι καμία σχέση…). Θεωρώ ότι είναι υπερβολικός και αδικαιολόγητος ο θόρυβος, όσο υπάρχει ανοιχτό το «κανονικό» κύκλωμα του Πηλίου, η Εθνική Οδός 34^α μέσω Χανίων και 34 μέσω Τσαγκαράδας. Κανένα χωριό δεν μένει αποκλεισμένο. Και θεωρώ επίσης, και ας με συγχωρέσουν όλοι οι υπέρμαχοι του έργου, κατασπατάληση πόρων την κατασκευή ενός δρόμου παράκαμψης του Χιονοδρομικού Κέντρου. Νομίζω ότι ο Νομός έχει άλλες, πολύ πιο σοβαρές προτεραιότητες για οδικά έργα στο Πήλιο, όπως τις κατολισθήσεις στο Ξουρίχτι, τα εφτά (αν θυμάμαι καλά το νούμερο) γεφύρια πάνω απ’ τα μεγάλα ρέματα της ανατολικής πλαγιάς, την παράκαμψη Ζαγοράς (που έχει ξεκινήσει και παραμένει σταματημένη), την παράκαμψη Πορταριάς (που δεν έχει καν μελετηθεί), την παράκαμψη Αγριάς (έργο ώριμο από πάσης απόψεως), την παράκαμψη στο Μετόχι. Κι ακόμη, εκτός ορεινού όγκου, την ανακατασκευή του δρόμου Βόλου-Βελεστίνου που «χορεύει», την νέα γέφυρα στο Αλυγαρόρεμα, την συμπλήρωση του Περιφερειακού Δρόμου με το τμήμα Μπουρμπουλήθρα-Ανισόπεδος Κόμβος Λαρίσης. Στους καιρούς που ζούμε χρειάζεται αυστηρή ιεράρχηση προτεραιοτήτων, και θεωρώ ότι σε μια τέτοια ιεράρχηση το οδικό έργο παράκαμψης του Χιονοδρομικού Κέντρο έρχεται τελευταίο. Με το συμπάθιο.

κυκλο-φ-οριακα 803 25.03.2015

Καλημέρα. Η τύχη τά ‘φερε και στα 25 χρόνια ύπαρξης αυτής της στήλης μόνο μία φορά, το 1994, η δημοσίευσή της συνέπεσε με την 25^η Μαρτίου. Και επειδή τα τρέχοντα ζητήματα α) είναι άστα να πάνε και β) τα προλαβαίνουμε και την επόμενη φορά, σήμερα ας κάνουμε μία εκ-ανα-δρομή στο κοντινό παρελθόν και ας πάρετε μία άχρηστη πληροφορία.

κυκλο - φ - οριακά 114       25.03.1994               λέξεις : 411

"Όλη Δόξα, όλη Χάρη, Άγια μέρα ξημερώνει

και τη μνήμη της το Έθνος χαιρετά γονατιστό..."

Ημέρα της Εθνικής Παλιγγενεσίας, ημέρα όπου μηνύματα επί μηνυμάτων και πανηγυρικοί επί πανηγυρικών θα ασχοληθούν με το βαθύτερο νόημα της Εθνεγερσίας του 1821 και την "επικαιρότητα" εκείνης της πράξεως στην σημερινή μας δύσκολη, πολύ δύσκολη εποχή. (τώρα να δεις πόσο δύσκολη είναι…)

Κίνηση, πάλι, τουρίστες πολλοί στην περιοχή μας, κι όσοι αποτόλμησαν την Καθαρά Δευτέρα έξοδο προς Νότιο Πήλιο πήραν την δόση τους από κυκλοφοριακό μπλοκάρισμα. Τι; Ποια παράκαμψη Αγριάς; Κάποιοι μας "δουλεύουν" χρόνια τώρα, μου φαίνεται, πως δήθεν αυτή η παράκαμψη μελετάται. Πάντως για φέτος σίγουρα δεν περιμένουμε, πάλι τίποτε. Όπως πέρυσι, τα γνωστά, πόσες φορές έχουμε γράψει για το ίδιο θέμα; (στο μεταξύ έχουν περάσει άλλα είκοσι (20) χρόνια!!...)

Όμως έγινε σύσκεψη μεγάλη και τρανή στο Δημαρχείο Βόλου, με συμμετοχή των ανθρώπων του ΠΕΧΩΔΕ από τις περιφερειακές υπηρεσίες της Λάρισας, για το ζήτημα του Περιφερειακού Δακτυλίου, που εντάχτηκε, ως γνωστόν, στην χρηματοδότηση του περιφερειακού σκέλους του 2ου πακέτου Ντελόρ, και για άλλα μεγάλα κυκλοφοριακά ζητήματα του Πολεοδομικού Συγκροτήματος. Αποτελέσματα ακριβώς δεν μάθαμε, ελπίζουμε να πάνε όλα καλύτερα από ότι μέχρι τώρα. (εδώ κάτι έγινε στα είκοσι (20) χρόνια που μεσολάβησαν)

Και ο Δήμος της Νέας Ιωνίας (ξανα)προβάλλει έντονα αυτόν τον καιρό ένα παλιό του αίτημα για απομάκρυνση των σιδηροδρομικών γραμμών μέσα από τον οικιστικό ιστό της πόλης. Χρόνια τώρα τραβάει κι αυτή η ιστορία, οι γενικοί διευθυντές στον ΟΣΕ έρχονται και παρέρχονται, ουδείς ασχολείται με το σοβαρό αυτό πρόβλημα της Νέας Ιωνίας. Που έχει λύση, εύκολη μάλιστα, αρκεί να βρεθούν οι πάντα απαραίτητες "πέντε δεκάρες". Που όμως ποτέ δεν βρίσκονται, μέχρι τώρα. Για να δούμε, μήπως θα βρεθούν τώρα; Και όχι τίποτ' άλλο, εκείνο που είναι το καλύτερο είναι ότι η γραμμή Βόλου-Λάρισας, με όλα τα χάλια που έχει, είναι μία από τις αποδοτικότερες, πανελληνίως, γραμμές του ΟΣΕ. Σου λένε, λοιπόν, οι άνθρωποι, αφού με τέτοια χάλια έχουμε τέτοια απόδοση, γιατί να την αναβαθμίσουμε; Τέτοια λογική, θαύμα! (είκοσι (20) χρόνια μετά υπάρχει σε εξέλιξη έργο αναβάθμισης-ηλεκτροκίνησης στην γραμμή, χωρίς, βεβαίως, να ασχολείται κανείς με το «S» των σιδηροτροχιών μέσα στην Νέα Ιωνία)

Η προθεσμία για τα δικαιολογητικά για τη στάθμευση λήγει τη Δευτέρα οριστικά. Σπεύσατε. (η ελεγχόμενη στάθμευση που λειτουργεί μέχρι σήμερα ξεκίνησε τον Ιούλιο 1994, τα «δικαιολογητικά» ζητούνταν από τους μόνιμους κατοίκους)

Αυτά τα ολίγα σήμερα, λίγο πριν κλείσει η ύλη της εφημερίδας. Χρόνια πολλά στις Βαγγελίτσες και στους Βαγγέληδες και ιδιαίτερα στον (παραιτηθέντα λόγω Πανεπιστημίου και μη ανακάλεσαντα) Πρόεδρο του ΤΕΕ. Γεια σας. (άλλη μεγάλη ιστορία της πόλης στις αρχές της δεκαετίας του ’90, η προσπάθεια της κυβέρνησης Μητσοτάκη να διασπάσει το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, που, ευτυχώς, συνάντησε μεγάλη και οργανωμένη αντίδραση από τη μεριά μας).

Και η «άχρηστη» πληροφορία, δια τον πλουτισμόν των γνώσεών σας. Κάτι που έχει σχέση με το ημερολόγιο και ίσως δεν το ‘χετε προσέξει ποτέ. Λοιπόν, μέσα στον ίδιο χρόνο, ότι μέρα της εβδομάδας είναι η 25η Μαρτίου, ίδια μέρα είναι και η 28η Οκτωβρίου. Και ότι μέρα είναι η Πρωτομαγιά (1η Μαΐου), ίδια μέρα είναι τα Χριστούγεννα (25η Δεκεμβρίου). Αυτό συμβαίνει πάντα, κάθε χρόνο, και η εξήγηση βρίσκεται πρώτον στο ότι δεν παρεμβάλλεται ο Φεβρουάριος που «παίζει», και δεύτερον στον αριθμό των ημερών που μεσολαβούν. Αν αυτός ο αριθμός διαιρείται με το επτά (7) τότε προκύπτει ακέραιος αριθμός εβδομάδων και άρα η ημέρα θα είναι υποχρεωτικά η ίδια. Στην πρώτη περίπτωση, 25.03 με 28.10, μεσολαβούν 217 ημέρες, ήτοι 31 εβδομάδες ακριβώς. Στην δεύτερη περίπτωση, 01.05 με 25.12, μεσολαβούν 238 ημέρες, ήτοι 34 εβδομάδες ακριβώς. Καλό έ!; Φέτος λοιπόν, 25 Μαρτίου και 28 Οκτωβρίου πέφτουν Τετάρτη (μέση της βδομάδας, έτσι κι έτσι!), Πρωτομαγιά και Χριστούγεννα πέφτουν Παρασκευή (καλό για Πρωτομαγιά, κακό για τη δεύτερη μέρα των Χριστουγέννων!).

Να είστε καλά. Γεια σας και χαρά σας και καλό στην αφεντιά σας.

(δημοσιεύτηκε στην βολιώτικη "Θεσσαλία" την Τετάρτη 25.03.2015)

100 χρόνια Βολιώτικου Προσκοπισμού 11.03.2015

κυκλο-φ-οριακα 802 18.03.2015

...εις ανάμνησιν

Με χαρά σας ξαναβρίσκω, αγαπητοί συμπολίτες, μετά από διακοπή μιας εβδομάδας, υποχρεωτικά, λόγω φόρτου για την εκδήλωση την 100 χρόνων Βολιώτικου Προσκοπισμού, θα διαβάσατε, φαντάζομαι, ρεπορτάζ με φωτογραφίες στο χθεσινό σαλόνι της «Θεσσαλίας» μας. Η Ιστορία αυτής της Πόλης γράφεται σε πολλά επίπεδα και ο Προσκοπισμός είναι συστατικό στοιχείο της, δεδομένου ότι, σύμφωνα με υπολογισμούς, περίπου το 80% των παιδιών της έχουν περάσει, έστω και για λίγο, από τα Προσκοπικά Συστήματα.

Ύστερα έγιναν τα επεισόδια στην ΔΕΥΑΜΒ, χάρη στα οποία γίναμε, για μία ακόμη φορά, θέμα σε όλες τις ειδησεογραφικές και σατιρικές εκπομπές της απανταχού ελληνικής τηλεόρασης – δεν ξέρω αν μας παρέλαβαν και τίποτε ξένα κανάλια, πάντως και το διαδίκτυο το κατακτήσαμε… Και προσωπική ασφάλεια (ελληνιστί σεκιούριτι, εκ του αγγλικού security) και ΜΑΤ (διεξάγεται ΕΔΕ, διαβάζω), όλα τα ωραία. Θυμάμαι (αν και το ‘χω ξαναπεί: γιατί επιμένω να θυμάμαι;;) Συνεδρίαση Δημοτικού Συμβουλίου στις 19 Νοεμβρίου 2007, με θέμα Ημερήσιας Διάταξης «Επανεξέταση του ζητήματος της τοποθέτησης πλαστικών επαναφερόμενων οριοδεικτών σε κεντρικές οδούς της πόλης του  Βόλου, η οποία ελήφθη με την αρ.375/07 απόφαση Δημ. Συμβουλίου», ύστερα από αιτήματα της μείζονος (επικεφαλής Κ. Μήτρου) και της 1^ης ελάσσονος (επικεφαλής Α. Παππάς) μειοψηφίας, με παρουσία μέσα σε ολόκληρη την αίθουσα του Δημαρχείου περισσοτέρων από 200 διαμαρτυρομένων και εντόνως αντιδρώντων συμπολιτών στο μέτρο των κορυνών, μέτρο που λειτουργούσε ήδη από τις 23 Σεπτεμβρίου 2007. Ο τότε Αστυνομικός Διευθυντής, εκτιμώντας ότι υπήρχε μεγάλη πιθανότητα η κατάσταση μέσα στην αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου να εξελισσόταν άσχημα, έστειλε, εν αγνοία του Δημάρχου και ημών των Συμβούλων, δυο-τρεις άνδρες με πολιτικά, να παρακολουθούν. Μόλις τους εντοπίσαμε, ο Δήμαρχος ζήτησε να αποχωρήσουν, πράγμα που έγινε. Η Συνεδρίαση συνεχίστηκε, με αντεγκλήσεις μεν, χωρίς «έκτροπα» δε, και ολοκληρώθηκε κανονικά, οι κορύνες παρέμειναν με τις ψήφους της πλειοψηφίας και της 2^ης ελάσσονος αντιπολίτευσης (επικεφαλής Μ. Πατσιαντάς), απόφαση ΔΣ Βόλου 488/2007. Θυμάμαι κι άλλες Συνεδριάσεις με έντονη την παρουσία ισχυρών ομάδων διαμαρτυρομένων συμπολιτών, για τις λαϊκές αγορές, για τα αδέσποτα, για το «Ξενία», για το Κοιμητήριο, για την Αγία Παρασκευή, ποτέ και για κανέναν λόγο δεν αισθάνθηκα ότι υπήρχε ανάγκη για κάποιου είδους «προστασία». Άλλοι καιροί, άλλα ήθη ή, όπως είπε και ο Κικέρων στην δεύτερη ομιλία του εναντίον του Verre (κεφάλαιο 25) και στην πρώτη ομιλία του εναντίον του Catiline: o tempora o mores (χωρίς θαυμαστικά, γιατί δεν υπήρχε το θαυμαστικό στα λατινικά).

η ελληνική γλώσσα εμπλουτίζεται...

Δύο νέα ρήματα προστέθηκαν τελευταία στην ταλαίπωρη γλώσσα μας:
Το ρ. σκρατσάρω και το ρ. μπουστάρω (μην πάει ο νους στο κακό).
Το πρώτο προκύπτει από το αγγλικό ρ. scratch, που σημαίνει ξύνω, (αφήνω σημάδι) γρατζουνάω. Μπήκε στη ζωή μας μέσω του τζόγου, όταν τα αγγλοτραφή (;) ξεφτέρια του ιδιωτικού ΟΠΑΠ, που προφανώς δεν τους αρέσει να το ξύνουν, αποφάσισαν να μετονομάσουν το τυχερό παίγνιο "Ξυστό" σε "Σκρατς". Με την δελεαστική προσθήκη "τύχη στη στιγμή". Από 'κει και μετά όλα ήταν απλά: τι το κάνω το "σκρατς"; το σκρατσάρω! αόριστος: σκρατσάρησα ή και σκράτσαρα, παρατατικός: σκρατσάρηζα, μέλλοντας: θα σκρατσάρω (και θα τα πιάσω...), παρακείμενος: έχω σκρατσάρει μετοχή: σκρατσάροντας και σκρατσαρισμένος προστακτική σκρατσάρησέ το! Πώς λέγεται η πράξη του σκρατσάρειν (απαρέμφατο!); Λέγεται σκρατσάρισμα (ουσιαστικό) - πληθυντικός: τα σκρατσαρίσματα. Υπάρχει και σχετικό σύνθημα: "για να χαρείς σκρατσάρισμα".
Κατόπιν αυτών προτείνω ευθαρσώς την εισαγωγή του ευγενούς και ιδιαιτέρως ευήχου αυτού ρήματος στις κλασικές φράσεις: "σκρατσάρω την κούτρα μου να κατεβάσει ιδέες", "μη μου σκρατσάρεις την πληγή" και στην λιγότερο κλασική, πλην λίαν ταιριαστή στους τεμπέληδες φράση: "όλη μέρα σκρατσάρει τ' αχαμνά του".
Το δεύτερο είναι πιο "σοφιστικέ" (= εξεζητημένο, εκλεπτυσμένο, κομψό, πολύπλοκο, εξελιγμένο). Έρχεται από τον χώρο της των ηλεκτρονικών υπολογιστών και των οχημάτων. Επίσης από τα αγγλικά (την "κοινή ελληνιστική" στους αιώνες που ζούμε), από το ρ. boost, που σημαίνει ωθώ, σπρώχνω, τονώνω, ενισχύω, εντείνω, αυξάνω, ανεβάζω. Μπουστάρω έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή σημαίνει βελτιώνω τα χαρακτηριστικά του, αυξάνω τις επιδόσεις του, τον κάνω πιο "δυνατό" π.χ. μέσω καλύτερου επεξεργαστή (2-πύρινοι, 4-πύρηνοι, 8-πύρηνοι), αύξησης της μνήμης RAM, ταχύτερου σκληρού δίσκου (HDD-SSD) κλπ. Μπουστάρισμα ενός οχήματος είναι αυτό που (πολύ λίγο) παλαιότερα το λέγαμε "πουσάρισμα" (το ρ. boost έχει και την έννοια του push up, αλλά όχι βέβαια των κάμψεων (πουσάπς)-το πλήρες μπάχαλο των μεταφορών εκφράσεων της "φτωχής" αγγλικής γλώσσας στα "μοντέρνα" ελληνικά).
Μπουστάρω, λοιπόν. Χρόνοι και κλίση ότως το ρ. τρακάρω. Προστακτική (πολύ χρήσιμη φωνή τα τελευταία χρόνια, είναι αυτή που δημιουργεί τους μεγάλους τζίρους: έλα!, ζήστο! (αντί για ζήσ' το!...), κέρδισε!, παίξε!, σκρατσάρησε!, αγόρασε!) μπουστάρησέ το! (το μηχάνημα, εννοείται). Κατά το "τρακαρισμένο" αυτοκίνητο, όμοια και το "μπουσταρισμένο" αυτοκίνητο.
Κι ο Θεός να φυλάει.
Πράγματι χρειαζόμαστε καινούργια λεξικά, για την ακρίβεια λεξι-πενι-κά. Διότι σαφώς περί λεξιπενίας πρόκειται, όταν χρειαζόμαστε λεξικά για να "ενσωματώσουμε" λέξεις όπως οι ως άνω, μαζί με σερφάρω (στο διαδίκτυο), χακάρω (διαδικτυακούς λογαριασμούς), σελφάρω (ναρκισσεύομαι φωτογραφικώς), γκουγκλάρω, σκανάρω, τριπάρω, χωρίς καμία απολύτως παραπέρα γλωσσική βάσανο.
Για να προστεθούν στην στρατιά των παρομοίων ρημάτων σε -άρω, τα οποία, καθώς φαίνεται, με ανάλογο τρόπο "τρύπωσαν" στην ελληνική γλώσσα: μαρσάρω, φρενάρω, καδράρω, κρεπάρω, πλασάρω, σεντράρω, γουστάρω - όλα με ρίζα σε αλλοδαπές λέξεις...

Η Κυβέρνηση αποφάσισε να ανοίξει την ΕΡΤ...

Πέρασαν περίπου είκοσι ένας (21) μήνες από το φοβερό και τρομερό εκείνο "διάγγελμα" του έκπροσώπου της κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου-Κουβέλη κ. Κεδίκογλου (πού βρίσκεται, άραγε, σήμερα αυτό το καλόπαιδο;...), που είπε την "ιστορική" φράση
"η Κυβέρνηση αποφάσισε να κλείσει την ΕΡΤ"
Ύστερα ανέλαβε το άλλο καλό παιδί των μέσων (όλων των ειδών μέσων...) κ. Καψής (που στη συνέχεια έγινε και ευρωβουλευτής, μην το ξεχνάμε, δείτε εδώ τι σημαίνει αυτό για την τσέπη μας...) να φτιάξει μια λεγόμενη δημόσια ραδιοφωνία-τηλεόραση. 
Στην αρχή την είπε ΔΤ ύστερα την είπε ΝΕΡΙΤ.
Όμως η ΕΡΤ, σε πείσμα των πραξικοπηματιών εχθρών της, δεν έκλεισε. Έμεινε όρθια, ορθάνοιχτη, μέσω του διαδικτύου και του συνόλου των δέκα εννέα (19) περιφερειακών σταθμών της, από τις 13 Ιουνίου 2013 μέχρι και σήμερα.
Ο Ραδιοφωνικός Σταθμός Βόλου δεν έκλεισε ούτε μια μέρα, όπως δεν έχει κλείσει ποτέ από το 1948 που εξέπεμψε για πρώτη φορά.
Δεν έκλεισε γιατί τον πήραν στα χέρια τους οι εργαζόμενοι σ' αυτόν - αυτές οι δήθεν "παχιές αγελάδες" του κ. Κεδίκογλου, που βρέθηκαν μέσα σε μία ώρα χωρίς τα 1.200 € τον μήνα στο σπίτι, χωρίς δουλειά, χωρίς μέλλον.
Ο Χρήστος, ο Γιάννης, ο Μάνος ο πρώτος και ο Μάνος ο δεύτερος, η Δέσποινα, ο Γιώργος, η Βίκυ, ο Βασίλης, ο Νίκος, η Άλκηστη, η Χαρή - κι αν ξεχνάω κανένα όνομα, συγγνώμη, δεν φταίω εγώ, το αλτσχάϊμερ φταίει.
Η κυβέρνηση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α αποφάσισε να ανοίξει την ΕΡΤ.
Και πριν αλέκτωρ φωνήσαι τρις - πριν, δηλαδή, μάθουμε τι και πώς ακριβώς σχεδιάζεται - μεγάλη οχλοβοή σηκώθηκε: θα επανέλθει το ανταποδοτικό τέλος της ΕΡΤ!
Το είπε και το καλόπαιδο, ο Κεδίκογλου, στο "διάγγελμα" της 13ης Ιουνίου, καταργείται το "χαράτσι" για την ΕΡΤ μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ. Ήταν 4,24 € τον μήνα, σύνολο 50,88 € τον χρόνο!!

Ο ελληνικός λαός ανακουφίστηκε και πανηγύρισε (;) Μαζί του κι εσύ (;) - στην πραγματικότητα οι μόνοι που πανηγύρισαν ήταν αυτοί που προκάλεσαν και το κλείσιμο της ΕΡΤ: οι υπερχρεωμένοι καναλάρχες της ιδιωτικής DIGEA, της DIGEA που μας επιβλήθηκε χωρίς καμία απολύτως δυνατότητα επιλογής.
Από 01.01.2014 στους λογαριασμούς της ΔΕΗ εμφανίστηκε το "ανταποδοτικό τέλος ΝΕΡΙΤ", το νέο "χαράτσι" στα απλά ελληνικά. Μέχρι σήμερα το πληρώνουμε αγόγγυστα, 3,00 € τον μήνα, σύνολο 36,00 € τον χρόνο.
Η οικονομία που έκανε σε κάθε νοικοκυριό η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου (ο Κουβέλης καταστράφηκε, ίσως και λόγω της ΕΡΤ...) είναι 14,88 € ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ.
Κι αν συγκρίνει κανείς νηφάλια τις παρεχόμενες υπηρεσίες, θα δεί αμέσως ότι το ανταποδοτικό τέλος για την ΝΕΡΙΤ είναι κατά πολύ υψηλότερο από εκείνο για την ΕΡΤ.
Τώρα λοιπόν, που η δημοκρατία επανέρχεται στην Ελλάδα, οι πραξικοπηματίες της 11ης Ιουνίου μαζί με τα παπαγαλάκια των Μέσων Μαζικής Αποβλάκωσης θορυβούν (βλ. ντιτζιαίοι και λοιποί συγγενείς, από κοντά και κάτι παλικαράκια τοπικά, δικά μας, που θυμήθηκαν "επί τούτου" την μεγάλη προ-κυβερνητική Μελίνα, στα κυβερνητικά έργα και στη μνήμη της οποίας έχουν άπειρες φορές ασελγήσει ...). Κάνουν "γαργάρα" το μεγάλο σκάνδαλο της DIGEA (κι όλα τα άλλα, που σιγά-σιγά θα βγουν στο φως...) και κωάζουν για το "χαράτσι" της ΕΡΤ.

Ένα είναι βέβαιο συν-Έλληνες, δεν υπάρχει καν ντροπή!

Και για να μην νομίζετε ότι είμαστε οι μόνοι ευρωπαίοι που πληρώνουν ανταποδοτικό τέλος για την λειτουργία της κρατικής τους ραδιοτηλεόρασης, δείτε τον διπλανό χάρτη ή/και διαβάστε σχετικά εδώ. Θα κατατοπιστείτε πλήρως. 

κυκλο-φ-οριακα 801 04.03.2015

Καλημέρα συμπολίτες. Και καλόν μήνα και καλή ανάσταση και όλα τα καλά, τώρα που μπαίνει η Άνοιξη και τα λουλούδια ανθίζουν. Δύο (2) θέματα απασχολούν την στήλη σήμερα, επιλεγμένα μέσα από μια πληθώρα προβληματικών καταστάσεων που μας περιβάλλουν καθημερινά.

Θέμα 1^ο: τα πεζοδρόμια στο κέντρο του Βόλου είναι στα χάλια τους. Διαβάζω συνεχώς παράπονα αναγνωστών, με την σχεδόν μόνιμη επωδό (των αναγνωστών και των καλών συντακτών) «και περιμένουν κάποια στιγμή να ενδιαφερθεί πραγματικά η Δημοτική Αρχή Βόλου…».

Πρόκειται για μία ακόμη ηθελημένη ελληνική πλάνη, αγαπητοί μου αναγνώστες, παραπονούμενοι και μη. Και η απόλυτη αλήθεια είναι ότι οι αποκλειστικά υπεύθυνοι για το μαύρο χάλι των πεζοδρομίων στο κέντρο της πόλης μας είναι οι ιδιοκτήτες των παρόδιων πολυκατοικιών, μεταξύ των οποίων είναι οι ιδιοκτήτες των ισόγειων καταστημάτων, που χρόνια αμέτρητα εισπράττουν από τους εμπόρους τα υψηλά ενοίκια μήνα-μήνα και ούτε μία δραχμή δεν έχουν ξοδέψει ποτέ για να επισκευάσουν το πεζοδρόμιο μπροστά στην χρυσοφόρο ιδιοκτησία τους, όπως είναι υποχρεωμένοι να κάνουν.

Έτσι ακριβώς είναι αγαπητοί μου. Δεν αφήνει κανένα περιθώριο αμφισβήτησης η ελληνική νομοθεσία, την οποία είμαι βέβαιος ότι όλοι οι προαναφερθέντες γνωρίζουν και επιδεικτικά αγνοούν.

Ο ισχύων Κτιριοδομικός Κανονισμός (ΦΕΚ Δ 39/03-02-1989) στο άρθρο 24 «Πεζοδρόμια», παρ. 2 «Υπόχρεοι» γράφει επί λέξει:

«2.1. Υπόχρεοι για την κατασκευή, επισκευή και συντήρηση των πεζοδρομίων και των τεχνικών έργων που τα αποτελούν (κράσπεδα, ρείθρα, υπόστρωμα και επίστρωση ή επικάλυψη) είναι οι ιδιοκτήτες των παρόδιων ακινήτων μπροστά στα οποία βρίσκονται.

2.2 Σε περίπτωση καταστροφής, αχρήστευσης και εκσκαφής από το Δημόσιο ή τον οικείο Ο.Τ.Α. των πεζοδρομίων που υπάρχουν πριν από είκοσι τουλάχιστον χρόνια, στα πλαίσια γενικής ανακατασκευής ή αναδιαρρύθμισης των οδών και πλατειών ώστε να ικανοποιούν καλύτερα τις ανάγκες του οικισμού, η δαπάνη αποκατάστασης, επισκευής ή ανακατασκευής των πεζοδρομίων βαρύνει τους παρόδιους ιδιοκτήτες.

2.3 Σε κάθε άλλη περίπτωση καταστροφής ή αχρήστευσης ή εκσκαφής των πεζοδρομίων από την εκτέλεση εργασιών, υπόχρεος για την αποκατάσταση, επισκευή ή ανακατασκευή τους είναι ο φορέας εκτέλεσης των εργασιών αυτών, εκτός αν εκτελούνται αποκλειστικά για την εξυπηρέτηση αυτού τούτου του παρόδιου ακινήτου, οπότε υπόχρεος είναι αποκλειστικά ο ιδιοκτήτης του.

2.4. Η κατασκευή, ανακατασκευή ή επισκευή των πεζοδρομίων, μπορεί να γίνεται από τον οικείο Ο.Τ.Α. σε βάρος και για λογαριασμό είτε των ιδιοκτητών των παρόδιων ακινήτων είτε φορέων εκτέλεσης έργων εφόσον αυτά δεν έχουν κατασκευασθεί ή επισκευασθεί ακόμα ή δεν έχουν τηρηθεί οι προδιαγραφές που ισχύουν για την κατασκευή ή επισκευή τους.»