Τώρα που είναι
άνοιξη και τα
λουλούδια ανθίζουν
οι νύχτες με ζαλίζουνε
τ’ αγόρια όταν σφυρίζουν..
κατά
Μάνο Χατζιδάκι (στίχοι και μουσική, 1η εκτέλεση Νάνα Μούσχουρη).
Όντως, έτσι είναι. Είχαμε και πανσέληνο προχθές, μεθαύριο, 21 Μαρτίου θα έχουμε
την εαρινή ισημερία, το χώμα πρασινίζει, τα δέντρα έχουν ανθίσει, τα αγόρια
σφυρίζουν. Για την ακρίβεια δεν σφυρίζουν τα αγόρια, οι (λεκτικές, τουλάχιστον
για την ώρα…) οβίδες που εκτοξεύουν τα αγόρια σφυρίζουν γύρω μας, σ’ αυτόν το
πόλεμο (ανακοινώσεων, τουλάχιστον για την ώρα…) που μαίνεται στην πόλη μας. Σ’
αυτή την κακόμοιρη πόλη, που καταγράφει μία ακόμη πανελλήνια «πρωτιά». Ναι,
συμπολίτες, έτσι είναι, δυστυχώς. Δεν μας αρέσουν εδώ οι πρωτιές του είδους που
σας έγραφα την προηγούμενη φορά, στην ποιότητα ζωής, στο πράσινο, στην
κυκλοφορία, στον πολιτισμό, κουραφέξαλα – εδώ είναι «ένα πεδίο βολής φτηνό, που
ασκούνται, βρίζοντας, ξένοι φαντάροι…». Κι αν αναρωτιέστε γιατί συμβαίνει ότι συμβαίνει ειδικά εδώ, σε τούτη την
πόλη, ρωτήστε «τους ανθρώπους που ‘δαν το κακό, και το ‘χουν στ’ όνομά τους
κεντημένο…».
Κι αν, πάλι, αναρωτιέστε «τι θέλει να πει ο ποιητής», ανατρέξτε στην Ιστορία. Στην πραγματική Ιστορία
αυτής της πόλης, όχι στη «μεταξωτή», που μιλάει για «αστικό θαύμα» και
Παρθεναγωγείο, και τερματίζεται στους καταστροφικούς σεισμούς του 1955 – χρόνια
τώρα, δεν μετακινήθηκε από αυτό το ορόσημο, χρειάζεται «απόσταση», λένε, πολλά
από τα ιστορικά πρόσωπα ζουν ακόμη. Αλλά αυτό που ζούμε εμείς, εδώ και τώρα,
σήμερα, δεν ανάγεται στο μακρινό «τότε», ανάγεται στο κοντινό «χθες», στα
τελευταία 15-20 χρόνια, το πολύ. Είναι μια ιστορία διαρκών, πρωτοφανών κάθε
φορά και εν πολλοίς «αδιανόητων» (όσο και ανόητων…) δια-προσωπικών δια-μαχών,
που μας οδηγούν σήμερα, με τη βοήθεια και της γενικευμένης μνημονιογενούς
κρίσης της ελληνικής μας κοινωνίας, σε απαράδεκτα φαινόμενα, τα οποία έπρεπε
«εξ ορισμού» να είναι αποκλεισμένα.
Αυτή η στήλη έχει αυτοδεσμευτεί εδώ και χρόνια να μην
εκφράζει «στενές» πολιτικές θέσεις, δεν το έκανε ακόμη κι όταν ήταν στο
Δημοτικό Συμβούλιο, θα το αποφύγει, όσο είναι δυνατόν, και τώρα. Ίσως, κάπου,
κάποτε, όταν οι συνθήκες θα είναι αυτό που λένε «ώριμες», να γίνει κι αυτό,
ποιος μπορεί να ξέρει;



_1.jpg)












