κυκλο-φ-οριακα 745 06.11.2013

        Καλημέρα σας, αγαπητοί αναγνώστες. Μετά από ακριβώς οκτώ (8) μήνες (τελευταία δημοσίευση 06.03.2013), η στήλη ξαναβρίσκεται στην γνωστή της θέση. Οι λόγοι πολλοί και διάφοροι (ή αδιάφοροι…), εξωγενείς και ενδογενείς, λογικοί και παράλογοι ή και υπέρλογοι, τέλος πάντων, λόγοι, που καλό είναι να μείνουν στο παρελθόν, σ’ αυτό το σιωπηρό (και χρυσό, σύμφωνα με την γνωστή ρήση περί σιωπής) οχτάμηνο. Και όχι, δεν μας έχει κοπεί καθόλου η όρεξη, τουναντίον μάλιστα, τώρα που πλησιάζει και η καλή η ώρα για τα εργασιακά μας ζητήματα, η όρεξη γίνεται πιο πολύ περισσότερο μεγαλύτερη (sic!).

       Οκτώ μήνες στην Ελλάδα του 2013, οκτώ μήνες στον Βόλο! «Τι να θυμηθώ, τι να ξεχάσω, απ’ όσα πέρασα», που λέει και το τραγούδι του Απόστολου Καλδάρα, από την εξαιρετική «Μικρά Ασία».

Μια μεταλλαγή Κυβέρνησης από τρι- σε δι-κομματική (άλλαξε ο Μανολιός…), μια μαύρη πράξη νομοθετικού περιεχομένου για την Ελληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση που εξακολουθεί να είναι ορθάνοιχτη, χιλιάδες διαθεσιμότητες-κινητικότητες (όχι, αυτές δεν έχουν καμία σχέση με την βιώσιμη κινητικότητα, το αντίθετο…), κανα-δυό ταξιδάκια των τρο-ικανών (;;) τεχνικών κλιμακίων, ένα καλοκαίρι που κρατάει ακόμα, 20.000 αιτήσεις σε μια μέρα για το επίδομα θέρμανσης, ένας φόνος, τρεις προφυλακίσεις βουλευτών, διάφορα κεντροαριστεροδέξια μανιφέστα στον δρόμο για τις Δημοτικές Εκλογές του Μαΐου (;), μια εγκαταλελειμμένη Κάρλα με ένα θυρόφραγμα που ανοιγοκλείνει αυτοβούλως, μια καταργημένη Δημοτική Αστυνομία κι ένα μόνιμο χάος στην οδό Δημητριάδος, πολλά κλειστά μαγαζιά στην Ερμού και άπειρες καφετέριες παντού αλλού, μια αλλαγή βάρδιας στο Νοσοκομείο, δίκες και πάλι δίκες με αθωώσεις – σε μία από αυτές και η αθώωση των ποδηλατοδρόμων, μία ακόμη καθυστέρηση στην εργολαβία-σκούπα του Περιφερειακού, ένας καινούργιος κύκλος επεισοδίων για τον τούρκο σουλτάνο στις ελληνικές τηλεοράσεις, μία ακόμη παρέλαση, με επιχορηγούμενα άρματα μάχης. αυτή τη φορά, και με τα «γνωστά» κάγκελα παντού, νέες συνέχειες στο σήριαλ «Νηες», μια βλάβη στον αγωγό των λυμάτων, που προκαλεί πανικό, μέτρα και πάλι μέτρα, χωρίς λεφτά, αυτά.

Αυτά κι άλλα τόσα, όσα χωράει και δεν χωράει το μυαλό. Η ζωή στην μνημονιακή μας Ελλάδα συνεχίζεται. Ανοίγουν και τα σουπερμάρκετ τις Κυριακές, ήταν αυτό ακριβώς που μου έλειπε τόσα χρόνια! Μ’ αυτή την αγωνία ζούσα, συμπολίτες, πότε θ’ αρχίσουν ν’ ανοίγουν τα σουπερμάρκετ την Κυριακή – τώρα επιτέλους, έγινε. Για το καλό μας κι αυτό, τι νομίζετε; Για το δημόσιο συμφέρον. Για το ίδιο ακριβώς συμφέρον που κρίνονται «νόμιμες» όλες οι αντισυνταγματικές αποφάσεις που παίρνονται τα τελευταία τέσσερα χρόνια και αφορούν την ζωή μας.

Στην γειτονιά μας, από κυκλοφοριακής απόψεως, το πιο σημαντικό γεγονός ήταν η διάνοιξη της οδού Αλαμάνας. Βεβαίως όχι με την διαμόρφωση που προτείναμε εμείς, αλλιώς, αλλά εν πάση περιπτώσει συνετελέσθη. Μας είπαν, τότε που γινότανε το έργο, ότι «μην ανησυχείς, δέντρα θα φυτευτούν πολλά στα πεζοδρόμια» κι ύστερα είδαμε το μπετόν ακέραιο να καλύπτει τους χώρους των πεζοδρομίων, με κάτι μικρές τρυπούλες μόνο, για τους ιστούς του φωτισμού. Έκτοτε δεν ξέρουμε τι θα γίνει με τα δέντρα.

Άλλο τι σημαντικό δεν νομίζω να συνέβη, το πέρα κομμάτι του Περιφερειακού (σήραγγα, κοιλαδογέφυρα, ανισόπεδος κόμβος ΑΓΕΤ, ισόπεδος κόμβος στ’ Αστέρια) φαίνεται να προχωρεί κανονικά, ασφαλτόστρωση βλέπουμε στην είσοδο της σήραγγας και ιστούς ηλεκτροφωτισμού στ’ Αστέρια, το υπάρχον χρονοδιάγραμμα προβλέπει περάτωση τον Αύγουστο 2014. Θα πάμε και μια βόλτα στα ενδότερα και θα σας ενημερώσουμε συντόμως.

Εκεί που γίνεται το μεγάλο μπάχαλο είναι, βεβαίως, στην οδό Δημητριάδος. Όπου, εδώ και πολλούς μήνες και μετά από διαφόρων ειδών διαβουλεύσεις, αποφασίστηκε από το Δημοτικό Συμβούλιο η τοποθέτηση κορυνών. Αυτό πριν την κατάργηση της Δημοτικής Αστυνομίας. Και ακόμη, συμπολίτες, δεν μπορούν να καταλήξουν οι «υπερκείμενες αρχές» του Δήμου Βόλου ποια θα πρέπει να δώσει την τελική έγκριση! Το θέμα των αρμοδιοτήτων επί των οδών το θέσαμε εμείς εδώ στις 2 Ιανουαρίου 2011, όταν άρχισε – πανηγυρικά! – η εφαρμογή του Νόμου 3852/2010 με το βαρύγδουπο όνομα «Νέα Αρχιτεκτονική της Αυτοδιοίκησης και της Αποκεντρωμένης Διοίκησης − Πρόγραμμα Καλλικράτης». Με τον Νόμο αυτόν, λοιπόν, εκεί που ως τότε είχαμε εκλεγμένους Δήμους, εκλεγμένη Νομαρχία και διορισμένη Περιφέρεια, αποκτήσαμε εκλεγμένους Δήμους, εκλεγμένη Περιφέρεια και διορισμένη Αποκεντρωμένη Διοίκηση. Και κάπου εκεί έχασε η μάνα το παιδί κι οι Υπηρεσίες τις αρμοδιότητες, κι άρχισε το ψάξιμο και το «κατά τη γνώμη μου…». Ύστερα άρχισαν οι «ερμηνευτικές εγκύκλιοι», και σήμερα που μιλάμε δεν έχει ξεκαθαρίσει ακόμη το τοπίο. Και οι κορύνες της Δημητριάδος περιμένουν. Και αγωνιούν οι καλοί μας ραδιοφωνικοί σταθμοί, «τι γίνεται επιτέλους με τις κορύνες!» - προσωπικά ζούμε συγκλονιστικές στιγμές.

Για τους ποδηλατοδρόμους, θα τα πούμε την άλλη φορά, έχουμε καιρό μπροστά μας. Όπως και για ένα μεγάλο πλήθος άλλων θεμάτων, που επί 22 χρόνια απασχολεί αυτή τη στήλη.

Άντε, καλώς ξανανταμώσαμε. Και καλόν δρόμο να ‘χουμε, παρέα.

Γεια σας

(δημοσιεύτηκε στην βολιώτικη "Θεσσαλία" την Τετάρτη 06.11.2013)

οι τρεις φωνές

Το πρωί της 27 Απριλίου 1941, Κυριακή του Θωμά, τα γερμανικά στρατεύματα εισβάλλουν στην Αθήνα. Μπροστά στο μικρόφωνο του Ραδιοφωνικού Σταθμού Αθηνών κάθεται ο Κωνσταντίνος Σταυρόπουλος, που λέει:

«Εδώ ελεύθεραι ακόμα Αθήναι. Έλληνες, οι γερμανοί εισβολείς ευρίσκονται εις τα πρόθυρα των Αθηνών. Αδέρφια, κρατήστε καλά μέσα στην ψυχή σας το πνεύμα του μετώπου. Ο εισβολεύς εισέρχεται με όλας τα προφυλάξεις εις την έρημον πόλιν με τα κατάκλειστα σπίτια. Έλληνες, ψηλά τις καρδιές! Προσοχή! Ο Ραδιοφωνικός Σταθμός Αθηνών, ύστερα από λίγο, δεν θα είναι ελληνικός. Θα είναι γερμανικός και θα μεταδίδει ψέματα. Έλληνες, μην τον ακούτε! Ο πόλεμός μας συνεχίζεται και θα συνεχισθεί μέχρι της τελικής νίκης».

Λίγο μετά, ο εύζωνος φρουρός της Ακρόπολης Κωνσταντίνος Κουκίδης τυλίχτηκε με την ελληνική σημαία και αυτοκτόνησε μπροστά στα μάτια των Ναζί. Άρχιζε η αντίσταση του ελληνικού λαού απέναντι στην γερμανική κατοχή.

Την νύχτα της Παρασκευής 16 προς Σάββατο 17 Νοεμβρίου 1973, λίγο πριν τις 3:00, στο μικρόφωνο του ραδιοσταθμού «των ελεύθερων αγωνιζόμενων φοιτητών, των ελεύθερων αγωνιζόμενων Ελλήνων» του Πολυτεχνείου, βρίσκεται ο Δημήτρης Παπαχρήστος, που λέει:

«…είμαστε άοπλοι, είμαστε άοπλοι, είμαστε άοπλοι, ήδη τα τανκς κυκλοφορούν στην Αθήνα, κυκλοφορούν στην Αθήνα τα τεθωρακισμένα για να μας επιτεθούν, είμαστε τα νιάτα της Ελλάδος, αδέρφια, αδέρφια μας στρατιώτες, δεν θα σηκώσετε όπλο, δεν θα σηκώσετε και δεν θα πυροβολήσετε, δεν θα σκοτώσετε τ’ αδέρφια σας, αδέρφια μας στρατιώτες, αδέρφια μας στρατιώτες, αδέρφια μας στρατιώτες, πώς είναι δυνατόν, πώς είναι δυνατόν να πυροβολήσετε τ’ αδέρφια σας, να χυθεί ελληνικό αίμα, όλοι πιστεύουμε στη λευτεριά, κι εγώ πάλι πρώτος αρχίζω τον Εθνικό Ύμνο, αυτό το αιώνιο σύμβολο της ελευθερίας, σε γνωρίζω από την κόψη του σπαθιού την τρομερή (προστίθενται κι άλλες φωνές), σε γνωρίζω από την όψη που με βιά μετράει τη γη, απ’ τα κόκαλα βγαλμένη, των Ελλήνων τα ιερά, και σαν πρώτα αντρειωμένη, Χαίρε! Ω! Χαίρε Λευτεριά!».

Στις 2:59, ένα άρμα μάχης τύπου ΑΜΧ 30 έριξε την πύλη του Πολυτεχνείου. Άρχιζε η πτώση της χούντας των συνταγματαρχών.

Ξημερώματα της Πέμπτης 7 Νοεμβρίου 2013, λίγο μετά τις 5:32, στο μικρόφωνο του Ραδιομεγάρου της ΕΡΤ στην Αγία Παρασκευή, βρίσκεται ο Νίκος Τσιμπήδας, που λέει:

«…με δύο διμοιρίες ΜΑΤ να ‘χουνε περικυκλώσει το θάλαμο του ηχολήπτη, ο οποίος αυτή τη στιγμή δεν βρίσκεται στη θέση του, και το θάλαμο της ζωντανής μετάδοσης των εκπομπών, αστυνομικοί με πολιτικά και κάμερες μας καταγράφουν … να γίνει μια μεγάλη διαδήλωση, όχι μόνο για την ΕΡΤ, όχι για τις θέσεις εργασίας μας, αλλά για την ίδια τη Δημοκρατία, για την τροπή που ‘χουν πάρει, πλέον, τα πράγματα, γι’ αυτή την κατάφωρη καταστολή, γι’ αυτό το πισωγύρισμα δεκαετιών … για την αξιοπρέπεια και την τιμή μας, για να σταθούμε ο ένας πλάι στον άλλο … και να θυμάστε, όταν αυτό το μικρόφωνο κλείσει, αυτό που θα ακούτε δεν θα είναι η φωνή σας, δεν θα είναι η φωνή της Ελληνικής Ραδιοφωνίας, δεν θα είναι η φωνή της ΕΡΤ, αυτοί που θα σας μιλούν, αυτοί που θα σας μιλούν, αυτοί που θα σας μιλούν, δεν θα είναι οι αγωνιζόμενοι εργαζόμενοι της ΕΡΤ, δεν θα είναι οι αγωνιζόμενοι εργαζόμενοι της ΕΡΤ, δεν θα είναι οι αγωνιζόμενοι εργαζόμενοι της ΕΡΤ, μας εκκενώνουν, μόλις δόθηκε εντολή να σταματήσω να μιλάω, (συνομιλία με αστυνομικό), κάπου εδώ κλείνουμε αγαπητοί ακροατές, η φωνή της Ελληνικής Ραδιοφωνίας σιγεί, καλή συνέχεια, θα τα πούμε, θα ξαναβρεθούμε, τα μικρόφωνα αυτά κλείνουν. Ψυχή βαθειά!»

Οι αστυνομικές δυνάμεις της Δημοκρατικής Ευρωπαϊκής Ελλάδας είχαν ήδη καταλάβει την Ελληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση και είχαν φορέσει χειροπέδες στην πύλη της. Αρχίζει η πτώση της συγκυβέρνησης των μνημονίων.

Τρεις στιγμές της πρόσφατης Ελληνικής Ιστορίας, εκφρασμένες με δραματικό τρόπο από τρεις φωνές μπροστά σε μικρόφωνα ραδιοφώνου. Σε τρεις διαφορετικές ιστορικές περιόδους, με «αντικειμενικές» διαφορές αλλά και ομοιότητες…

Τρεις φωνές που έγραψαν Ιστορία.

(όσοι/-ες έχουν μια σχετική εξοικείωση με το διαδίκτυο, θα βρουν εύκολα τα τρία αυτά ηχητικά ντοκουμέντα στο youtube)
(δημοσιεύτηκε στις βολιώτικες εφημερίδες "Θεσσαλία" και "Ταχυδρομος" το Σάββατο 09.11.2013)

Ελληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση 5

Η πόρτα του Ραδιομεγάρου της Αγίας Παρασκευής, με χειροπέδες

Ξημερώματα της 7ης Νοέμβρη 2013, οι δυνάμεις της τάξης και της ηθικής των μνημονίων εισέβαλαν στην Ελληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση.
Πέντε μήνες παρά τέσσερις μέρες μετά την επαίσχυντη 11η Ιουνίου - που δεν επικυρώθηκε ΠΟΤΕ από την άχρηστη ελληνική βουλή.
Ξημερώματα της 7ης Νοέμβρη 2013, μία ακόμη πύλη της Δημοκρατίας, μετά απ' αυτή του Πολυτεχνείου στις 17 Νοέμβρη 1973 (σαράντα χρόνια πριν...), πέρασε στα χέρια των εχθρών της Δημοκρατίας.
Ο συμβολισμός σαφέστατος: χειροπέδες-σύλληψη.
Οι Αντωνοβαγγέληδες και οι Σιμοπαντελήδες συνέλαβαν την Ελληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση.
Συνέλαβαν την Ελληνική Δημοκρατία.

Ψυχή βαθειά!

Οι τελευταίες λέξεις του κ. Νίκου Τσιμπήδα στο μικρόφωνο της ΕΡΤ.

Έλληνες, ψηλά τις καρδιές!

http://www.youtube.com/watch?v=6mKss7IU-qw

Οι τελευταίες λέξεις του κ. Σπυρόπουλου στο μικρόφωνο του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας (ΕΙΡ) στις 27 Απριλίου 1941.

...σε δεύτερο πλάνο

Σε δεύτερο πλάνο

ένα σμάρι δελφίνια

φαίνονται – χάνονται

σκίζουν τα νερά και πάνε μακριά

κάποιοι προσπαθούν να τα φωτογραφίσουν

μάταιος κόπος.

Σε πρώτο πλάνο

ένα βατραχοπεδιλάτο θηλυκό μωρό

φαίνεται – χάνεται

ανάμεσα σε πέντε γιαγιάδες-μαμάδες-νταντάδες-κυράδες

σκούζει αδιάκοπα και δεν πάει πουθενά

προσπαθεί να επιπλεύσει στον σκληρό κόσμο της αγάπης

μάταιος κόπος.

Σε τρίτο πλάνο

ένα αγέρωχο λευκό σιδερένιο πουλί

ψηλά στον αίθριο ουρανό

ένα αεροπλάνο

φαίνεται – χάνεται

του ήλιου όμορφο παιχνίδι

σκίζει τον αιθέρα και πάει μακριά

ποιος ξέρει πού;

Στου Αιγαίου να νερά

πλατσουρίζουμε γλυκά

Στου Αιγαίου τα νερά

τα παιδία παίζει.

 

Στον Αη Γιάννη του Αιγαίου, 5 Αυγούστου 2011

η τελευταία στροφή είναι ελαφρά παράφραση από ένα ρεφραίν του τραγουδιού «η κολυμβήτρια», του συγκροτήματος «Χάνομαι γιατί Ρεμβάζω».

Ελληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση 4

 




















Κακώς τα δεχτήκαμε!
Σήμερα, 9 Αυγούστου 2013, κάποια παλικάρια με συντροφιά εισαγγελέα ανέβηκαν στο Πήλιο και φόρτωσαν πάνω στις συχνότητες της ΕΡΤ την εικόνα της ονομαζόμενης ΔΤ.

Το μαύρο κάλυψε και το τελευταίο φωτεινό σημείο, το αναλογικό σήμα της ΕΡΤ που έπαιρνε ο πομπός του Πηλίου από τον δορυφόρο της ΕΒU και το μοίραζε σε όλη την Κεντρική Ελλάδα.

Ο Βόλος δεν βλέπει, πλέον, ΕΡΤ στις οθόνες.
Δεν βλέπει, πλέον.
Καληνύχτα.

Ο Ραδιοφωνικός Σταθμός Βόλου κλείνει.

στην παράγκα της ερα Βολου, 12 Ιουνίου 2013

Ο πρώτος στην Ελλάδα περιφερειακός Ραδιοφωνικός Σταθμός του τότε Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας (Ε.Ι.Ρ), που δημιουργήθηκε στον Βόλο, από Βολιώτες ραδιοερασιτέχνες με πρωτοπόρο τον Γ.Κοντογεωργίου και εγκαινιάστηκε στις 12 Ιουνίου 1948, κλείνει, συμπολίτες!

Κατά τραγική σύμπτωση, το μαύρο στην ΕΡΤ έπεσε στις 11 Ιουνίου 2013, μετά από 65 χρόνια αδιάλειπτης λειτουργίας του δικού μας Σταθμού. Σήμερα, 7 Αυγούστου 2013, 58 ημέρες μετά, ο Σταθμός εξακολουθεί να εκπέμπει, χάρη στην αυτοθυσία των ανθρώπων που τον λειτουργούν όλα αυτά τα χρόνια.

Σ’ αυτό το μεταξύ, οι ντόπιοι υπάλληλοι της τρόικας, με προεξάρχον το άξιο τέκνο της αείποτε διαπλοκής των μέσων μαζικής επικοινωνίας με την εκάστοτε κυβέρνηση, προσπαθούν εναγωνίως να στήσουν έναν λεγόμενο «νέο φορέα», σαφέστατα έχοντας κατά νου να στήσουν ένα μαγαζάκι κυβερνητικής προπαγάνδας, έτοιμο εγκαίρως για επερχόμενες εκλογές.

Στο πλαίσιο αυτού, λοιπόν, του «σχεδιασμού» (ο Θεός να τον κάνει…), από τους δέκα εννιά (19) περιφερειακούς σταθμούς της ΕΡΤ: (αλφαβητικά) Βόλου, Ζακύνθου, Ηρακλείου, Ιωαννίνων, Καβάλας, Καλαμάτας, Κέρκυρας, Κοζάνης, Κομοτηνής, Λάρισας, Μυτιλήνης, Ορεστιάδας, Πάτρας, Πύργου, Ρόδου, Σερρών, Τρίπολης, Φλώρινας, Χανίων, οι δώδεκα (12) παραμένουν με προφανέστατη υποστελέχωση: Ηρακλείου, Ιωαννίνων Κέρκυρας, Κοζάνης, Κομοτηνής, Λάρισας, Μυτιλήνης, Ορεστιάδας, Πάτρας, Ρόδου, Τρίπολης, Φλώρινας. και οι επτά (7) κλείνουν:

Βόλου, Ζακύνθου, Καβάλας, Καλαμάτας, Πύργου, Σερρών και Χανίων.

Ο Ραδιοφωνικός Σταθμός Βόλου κλείνει, τον κλείνουν, δεν τους χρειάζεται.

Σκοπός αυτού του σημειώματος δεν είναι να αναφερθεί, για μία ακόμη φορά, στο «ένδοξο παρελθόν», στην «μακρόχρονη προσφορά», σ’ όλα αυτά τα σπουδαία και ωραία που έχουμε συνηθίσει να λέμε και ν’ ακούμε στον αέρα, πάντα ανέξοδα και αδιέξοδα.

Σκοπός του είναι να ρωτήσει την λεγόμενη «τοπική κοινωνία» του όμορφου Βόλου μας, ποια είναι η άποψή της γι’ αυτό το κλείσιμο. Μετά το «σοκ» του πρωινού της 12^ης Ιουνίου, όπου με τον ένα ή τον άλλο τρόπο πολλοί, αλλά όχι όλοι, έσπευσαν, για επικοινωνιακούς, προφανώς, λόγους να δηλώσουν «την αμέριστη συμπαράστασή τους», έπεσε η γνωστή «σιγή ασυρμάτου» (που ευτυχώς δεν εξαπλώθηκε στις συχνότητες της ΕΡΑ Βόλου) και όλοι απεσύρθησαν στις συνήθεις δραστηριότητές τους, όπου δεν χωράνε αλλότρια προβλήματα.

Τώρα ο Σταθμός κλείνει, η παραδοσιακή παράγκα πίσω απ’ τον Άγιο Κωνσταντίνο αργά ή γρήγορα θα ερημώσει, ίσως κάποτε και να κατεδαφιστεί, οικόπεδο-φιλέτο είναι, ποια ιστορία και πράσινα άλογα, κάποιος θα ανακαλύψει εκεί (μπορεί και το ίδιο το περιβόητο ΤΑΙΠΕΔ) ότι μπορεί να γίνει «πόλος ανάπτυξης» για ποιος-ξέρει-ποια αναγκαία δια το εθνικόν συμφέρον δραστηριότητα.

Μαζί του κλείνουν και τα μικρόφωνά του. Αυτά τα μικρόφωνα που φιλοξένησαν, πάντοτε δωρεάν, τις απόψεις πολιτικών και άλλων που ήθελαν να γίνουν, προέδρων και συμβούλων κάθε φορέα αυτής της πόλης, κινημάτων, «εναλλακτικών» και «απλών» πολιτών, την έκφραση κάθε καλλιτεχνικής ευαισθησίας και την στήριξη κάθε πολιτιστικής δραστηριότητας, την ενημέρωση για τα «μικρά» και τα «μεγάλα» θέματα της μικρής μας κοινωνίας.

Πού είναι σήμερα όλοι αυτοί; Βουλευτές, Δήμαρχοι, Αντιδήμαρχοι, Νομάρχες και Αντινομάρχες, Σύμβουλοι και συμβουλάτορες, εκλεγμένοι και υποψήφιοι, τέως και νυν και αεί, εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες, Πρόεδροι (…αν πετάξεις μια πέτρα…) και Αντιπρόεδροι Φορέων, Σωματείων, πάσης φύσεως Συλλόγων, όλοι, τέλος πάντων, που διαχρονικά ενδιαφέρθηκαν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο για τα «κοινά» (και τετριμμένα, λέμε εμείς…) αυτής της γειτονιάς του κόσμου, όπου μας έλαχε να ζούμε, και στηρίχθηκαν από τον Ραδιοφωνικό Σταθμό Βόλου;

Ο Σταθμός κλείνει. Λυπούνται, χαίρονται, αδιαφορούν, κανείς δεν ξέρει, άκρα (του τάφου…) σιωπή στον κάμπο βασιλεύει, μόνο από μακριά, κάπου-κάπου, ακούγονται κάποιες άσφαιρες τουφεκιές, σαν αντίλαλος μιας μάχης που έχει ήδη προδοθεί.

Προσωπικά λυπούμαστε βαθύτατα. Και για το κλείσιμο της φωνής της Μαγνησίας και για το κατάντημα της τοπικής μας κοινωνίας.

(δημοσιεύτηκε απ' ευθείας στους δημοσιογραφικούς ιστοχώρους www.myvolos.net, www.magnesianews.gr και www.ertopen.com την Τετάρτη 07.08.2013, στις βολιώτικες εφημερίδες "Θεσσαλία" και "Ταχυδρόμο" την Πέμπτη 08.08.2013 και ταξίδεψε ανεξέλεγκτα στα θολά νερά του φατσοβιβλίου)

η στάθμευση στον Αη Γιάννη

Μετά χαράς διάβασα ότι από την Παρασκευή 26.07.2013 (της Αγίας Παρασκευής, μεγάλη η χάρη της) στον Αη Γιάννη του Αιγαίου θα κυκλοφορεί το ιδιόκτητο λαστιχοφόρο τρενάκι του Δήμου Ζαγοράς-Μουρεσίου, το οποίο θα μεταφέρει δωρεάν τους επισκέπτες-τουρίστες από/προς το λεωφορείο του υπεραστικού ΚΤΕΛ που σταματά ψηλά στην αρχή του περιφερειακού δρόμου.

Άξιον και δίκαιον. Διότι έχουν δει τα μάτια μας πολλούς ανθρώπους όλων των φύλλων, ηλικιών, εθνοτήτων, αποχρώσεων και λοιπών χαρακτηριστικών να ταλαιπωρούνται βαρύτατα ανεβοκατεβαίνοντας φορτωμένοι με αποσκευές και άλλα χρειώδη.

Το γιατί δεν κατεβαίνει το λεωφορείο στο χωριό, είναι επίσης γνωστό. Διότι ενώ στον περιφερειακό μπορεί να κινηθεί άνετα και φτάνει εύκολα μέχρι το παραλιακό parking, φεύγοντας πρέπει να περάσει από τον παραλιακό δρόμο μέχρι τη στροφή της εκκλησίας για να πάρει τον ανήφορο. Σ’ αυτή τη διαδρομή ο δρόμος δεν είναι ελεύθερος. Και δεν είναι ελεύθερος, απλούστατα διότι στον δρόμο παρκάρουν οχήματα πάσης φύσεως όπου υπάρχει, κατά την κρίση των οδηγών, χώρος όπου μπορεί να παρκάρει ένα αυτοκίνητο. Αγνοώντας το πλάτος και τις λοιπές ανάγκες κίνησης των μεγάλων λεωφορείων.

Βεβαίως ο ποδηλατόδρομος, για τον οποίο κάποια στιγμή αισθανθήκαμε περήφανοι οι λάτρεις του τόπου και του ποδηλάτου, έχει ακυρωθεί «τοις πράγμασιν» στο μεγαλύτερο μήκος του. Έρμαιο ο παραλιακός δρόμος στα αυτοκίνητα, ακόμη κι όταν τα δύο μεγάλα parking, με τα οποία ευλογήθηκε ο Αη Γιάννης, διαθέτουν κενές θέσεις.

Ούτε συνείδηση, ούτε νοοτροπία υπάρχει, αυτό είναι δεδομένο. Και η τεχνική λύση του προστατευμένου με κορύνες ποδηλατοδρόμου είναι προφανές ότι δεν επαρκεί (είναι κι αυτό ένα καλό παράδειγμα για όσους εισηγούνταν και εξακολουθούν να πιστεύουν ότι το ίδιο σύστημα θα μπορούσε να ευδοκιμήσει στον Βόλο). Τι μένει;

Μένει η ανάγκη για σοβαρή, διαρκή αστυνόμευση. Που αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει καθόλου, και πώς είναι δυνατόν να υπάρξει όταν ολόκληρη η Αστυνομία του Ανατολικού Πηλίου συνοψίζεται σε ένα Τμήμα, στις Μηλιές! Τι να προκάνουν κι αυτά τα λίγα όργανα;

Όμως ο Αη Γιάννης έχει το προνόμιο να διαθέτει Λιμενικό Σταθμό. Κι εδώ αρχίζουν οι απορίες μου.

Στον Βόλο, το Λιμενικό Σώμα ασκεί πλήρη τροχονομικό έλεγχο, τουτέστιν ελέγχει ροή και στάθμευση, μέχρι και αλκοτέστ, στην παραλιακή οδό Αργοναυτών, από το Τελωνείο μέχρι τον Άγιο Κωνσταντίνο. Έχει απολύτως αυτή την αρμοδιότητα και την ασκεί πλήρως, διαβιβάζοντας μάλιστα ταχύτατα τα μη πληρωθέντα πρόστιμα στο Δημόσιο Ταμείο, όπου γίνονται αυτομάτως απαιτητά.

Γιατί, λοιπόν, δεν ασκεί το Λιμενικό Σώμα αυτή την αρμοδιότητα και στην παραλιακή οδό του Αη Γιάννη;

Δεν ξέρω αν ο Δήμος έχει ζητήσει κάτι τέτοιο, δεν ξέρω ποια είναι η απάντηση του Λιμεναρχείου και θα με ενδιέφερε να την μάθω. Υποψιάζομαι ότι θα βασίζεται στην «έλλειψη προσωπικού», δηλαδή στην έλλειψη ενός μέρους αυτών των κατάπτυστων, ανεπρόκοπων και κοπανατζήδων δημοσίων υπαλλήλων, που καθημερινά διογκώνουν το δημόσιο χρέος της χώρας μας (!!).

Πάντως εγώ δεν βλέπω άλλη δυνατότητα, αν θέλουμε ο παραλιακός δρόμος του Αη Γιάννη να μένει ελεύθερος από παρκαρισμένα αυτοκίνητα, ώστε αφ’ ενός να μπορούν να περνούν τα λεωφορεία του ΚΤΕΛ και τα τουριστικά και αφ’ ετέρου – το και σημαντικότερο, κατά τη γνώμη μου – να απαλλαγεί ο τόπος απ’ αυτό το απαράδεκτο σιδερόφρακτο μέτωπο που υπάρχει σήμερα.

Εκτός κι αν ο Δήμος Ζαγοράς-Μουρεσίου αποκτήσει, τώρα που σ’ όλη την Ελλάδα διαλύθηκε, πολυπληθή Δημοτική Αστυνομία…

(δημοσιεύτηκε στον βολιώτικο "Ταχυδρόμο" την Τετάρτη 31.07.2013)

...βοήθα καλέ μου, μη φαγωθούμε μεταξύ μας

Στα τέλη του 2009, όταν όλα τα σημάδια έδειχναν την επερχόμενη θύελλα αλλά εμείς ζούσαμε ακόμη «όπως πριν», το μυαλό μου ανέσυρε έναν στοίχο του Κ.Χ.Μύρη από το «Χρονικό» του Γιάννη Μαρκόπουλου, τραγουδισμένο αξεπέραστα το 1972 από τον Νίκο Ξυλούρη.

…Μεγάλωσαν τα γένια μας,

η ψυχή μας αλλιώτεψε,

αγριεμένο το σκυλί γαβγίζει τη φωνή του,

βοήθα, καλέ μου, μη φαγωθούμε μεταξύ μας…

Το έγραψα, το τύπωσα σε πολλά αντίτυπα, το κόλλησα πάνω απ’ το γραφείο μου, το μοίρασα σ’ όλους τους συναδέλφους.

Είπα «να δείτε που αυτό θα ‘ναι το πιο σημαντικό στους καιρούς που έρχονται».

Ύστερα άρχισαν οι βροντές, που πάντα προηγούνται της καταιγίδας. Βροντές-ομοβροντίες. Όχι από κανονικά πυροβόλα, από εκτοξευτήρες βομβίδων κρότου-λάμψης και χημικών σκευασμάτων. Τα παλιά εγχειρίδια του καλού κυρίου Γκαίμπελς, συνταιριασμένα με τα νεώτερα του κυρίου Γεωργαλά, ανασύρθηκαν από το χρονοντούλαπο της ιστορίας, στο οποίο χρονοντούλαπο, σημειωτέον, το ίδιο το ΠαΣοΚ τα είχε βάλει επί πατρός, και, αφού πλέον το πιστόλι πάνω στο τραπέζι του Γιώργου είχε γυρίσει κατά πάνω του και κατά πάνω μας, άρχισε η ολομέτωπη επίθεση.

Πρώτα ήρθε κι έσκασε το «μαζί τα φάγαμε», με το οποίο ενοχοποιηθήκαμε αυτομάτως άπαντες και, σχεδόν αμέσως – άλλο που δε θέλαμε – αρχίσαμε να στραβοκοιτάμε τον γείτονά μας, που έπαιρνε επιδότηση για τις ελιές του στα κατσάβραχα, που είχε την κόρη του στο ΙΚΑ, που έπαιρνε αναπηρική σύνταξη, που είχε τρίτο ξάδερφο διαχειριστή ευρωπαϊκού προγράμματος, που είχε ένα κληρονομικό εξοχικό στο Πήλιο, που πήγαινε κάθε τρίτη μέρα στο τσιπουράδικο, που είχε βάρκα και πήγαινε για ψάρεμα, που ψώνισε πέρυσι καινούργιο μηχανάκι, που φώναξε τον υδραυλικό και δεν του ζήτησε απόδειξη.

Ύστερα άρχισαν τα περί φοροδιαφυγής σημαντικά. Αρχίσαμε κι εμείς να απεχθανόμαστε συλλήβδην όλους τους φοροφυγάδες περιπτεράδες, ηλεκτρολόγους και υδραυλικούς, καυστηρατζήδες, συνεργάδες, ψιλικατζήδες, καφετζήδες, γιατρούς, μηχανικούς, δικηγόρους, φαρμακοποιούς, οικοδόμους πάσης ειδικότητος, κουλουρτζήδες, λαϊκατζήδες, ΔΕΗτζήδες και ΟΤΕτζήδες, εμπόρους και εμποράκους, εφοριακούς, δικαστές, στρατιωτικούς, κομμωτές, μαγείρους, συμβούλους γενικώς, δημάρχους, δημοσιογράφους, φωτογράφους, ζωγράφους, εργάτες, αγρότες, φοιτητές (αυτό μου βγήκε αυθόρμητα, ήταν, κάποτε, ένα σύνθημα…), φουρνάρηδες, μανάβηδες και μπακάληδες, όλους τους βάλαμε στο μάτι, δεδομένου ότι μόνο εμείς και κανένας άλλος επί ελληνικής γης ήμασταν πάντα συνεπείς προς τις φορολογικές προς την πατρίδα υποχρεώσεις μας. Μόνο εμείς.

Ελληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση 3

...ύστερα συνέβησαν "δραματικά" γεγονότα:

21.06.2013 παραιτήθηκαν από την κυβέρνηση οι εκπρόσωποι της Δημοκρατικής Αριστεράς (ΔΗΜ.ΑΡ) του προέδρου Φώτη Κουβέλη
24.06.2013 ανασχηματίστηκε η κυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας (Ν.Δ) - Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος (Πα.Σο.Κ) και, επιτέλους, ορίστηκε αντιπρόεδρος και υπουργός εξωτερικών ο διάπυρρος προς Αντώνιον ευχέτης, πρόεδρος κ. Ευάγγελος Βενιζέλος

πήρα μια βαθιά ανάσα. είπα τώρα που μας έγιναν τα τρία δύο (κόμματα, για να μην παρεξηγηθώ...) δεν μπορεί, κάτι το ωραίον θα μας προκύψει.

ταυτοχρόνως η κλεισμένη ΕΡΤ, με τους δυο χιλιάδες τόσους απολυμένους πασών των ειδικοτήτων, συνεχίζει να εκπέμπει κανονικότατα, διαδικτυακά και, προσφάτως, αναλογικά από τον σταθμό του Πηλίου και όχι μόνο.

α ναι! τώρα υπάρχει και αρμόδιος υφυπουργός, ο κ. Παντελής Καψής. έδεσε το γλυκό.

όλα στο μαύρο! στο μαύρο κι άραχλο!!...

Ελληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση 2

• Εσύ που χάρηκες επειδή "γλιτώνεις" τα 4€ τον μήνα για την ΕΡΤ, σκέψου πόσα λεφτά έχω πληρώσει εγώ για τον δρόμο που οδηγεί στη βίλα σου κάπου στο Πήλιο.
• Εσύ που χάρηκες επειδή "γλιτώνεις" τα 4€ τον μήνα για την ΕΡΤ, σκέψου ότι μέσα από την ΕΡΤ έγινε γνωστή σ' όλον τον κόσμο η Πόλη σου και το Μουσικό της Σχολείο.
• Εσύ που χάρηκες επειδή "γλιτώνεις" τα 4€ τον μήνα για την ΕΡΤ, σκέψου ότι τα τούρκικα σήριαλ διατίθενται στα ελληνικά ιδιωτικά κανάλια δωρεάν, επιδοτούμενα από το τουρκικό κράτος, με ΜΟΝΟ όρο να μην μεταγλωττίζονται - ώστε να ακούγεται δυνατά και καθαρά η τουρκική γλώσσα μέσα στο ελληνικό (;) σαλόνι σου.
• Εσύ που χάρηκες επειδή "γλιτώνεις" τα 4€ τον μήνα για την ΕΡΤ, σκέψου πόσα λεφτά πληρώνεις στα ιδιωτικά κανάλια όταν χάνεις 20 λεπτά από τη ζωή σου σε ένα "διαφημιστικό διάλειμμα", όπου και την "ελευθερία" του ζάπινγκ σου την έχουν καταργήσει οι μεταξύ τους συμφωνίες.
• Εσύ που χάρηκες επειδή "γλιτώνεις" τα 4€ τον μήνα για την ΕΡΤ, σκέψου απλά ΠΟΣΟ ΚΑΝΕΙ ΕΝΑΣ ΚΑΦΕΣ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΛΙΑ.

Ελληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση

Το απόγευμα της Τρίτης 11.06.2013, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος και άλλα πολλά Συμεών Κεδίκογλου ανακοινώνει με αυτόν τον γκεμπελικό τρόπο το κλείσιμο της Ελληνικής Ραδιοφωνίας Τηλεόρασης.

Γύρω στις 12:00 τα μεσάνυχτα της ίδιας Τρίτης η μαυρίλα του λόγου του και της ψυχής του επεκτείνεται στις οθόνες της ΕΤ1, της ΝΕΤ και της ΕΤ3.
Η ΕΡΤ εξακολουθεί να εκπέμπει από το Ραδιομέγαρο της Αγίας Παρασκευής και πρώτος ο τηλεοπτικός σταθμός του ΚΚΕ, ο 902, αρχίζει να την αναμεταδίδει. Αμέσως μετά παίρνουν σειρά οι ιστότοποι και η εικόνα φτάνει "ζωντανά" στα πέρατα του κόσμου. Το απόγευμα της Πέμπτης 13.06.2013 οι "πειρατικές" εικόνες της ΝΕΤ επανέρχονται στις οθόνες των ελληνικών σπιτιών, κόντρα σε όλες τις παραληρηματικές δηλώσεις των "αρμοδίων" τρικομματικών παραγόντων. 
Στον Βόλο, με τον παλαιότερο ραδιοφωνικό σταθμό της ελληνικής περιφέρειας, από το 1948 σε συνεχή λειτουργία, η μετάδοση δεν σταμάτησε ούτε στιγμή. Με συντροφιά πλήθους κόσμου, από την πρώτη στιγμή.

Αυτό το ιστολόγιο δεν έχει ειδησεογραφικό χαρακτήρα - υπάρχουν πολλά τέτοια.
Αυτό το ιστολόγιο είναι αυτοβιο- κατα- γραφικό.
Αυτές οι στιγμές καταγράφηκαν με ανεξίτηλα χρώματα στην εξηντάχρονη ιστορία μου. 
Τα υπόλοιπα είναι Ιστορία... 

αγάπες...

είμαστε και θα είμαστε για πολύ ακόμη ζωντανοί...

(δημοσίευση στην "Θεσσαλία" την Τετάρτη 12.06.2013)

Το Κοιμητήριο και τα αυτοκίνητα

Μέσα στον Μάιο του 2013, αιφνιδίως και άνευ ετέρου, η ηγεσία του Δημοτικού Κοιμητηρίου Βόλου αποφάσισε την απαγόρευση εισόδου οχημάτων στον χώρο, προκαλώντας τις (εύλογες, κατά την γνώμη μου) διαμαρτυρίες των επισκεπτών. Η άποψη του ιστολογίου διατυπώθηκε στο κείμενο που ακολουθεί...

Τον Σεπτέμβριο του 1994, επί Δημάρχων Δημήτρη Πιτσιώρη και Στέφανου Φούσκη, το Διαδημοτικό Κοιμητήριο στον Κούκο υπήρχε μόνον ως οικόπεδο, αγορασμένο από κοινού από τους Δήμους Βόλου και Νέας Ιωνίας. Προκειμένου, λοιπόν, να κατασκευασθεί Κοιμητήριο σ’ αυτό το οικόπεδο, ο Δήμος Βόλου προκήρυξε έναν αρχιτεκτονικό διαγωνισμό – κι όποιος πιστεύει ότι ένα Κοιμητήριο είναι μία «απλή υπόθεση», ως συνήθως, γελιέται. Χρειάζεται ένα ολόκληρο σχέδιο, κάτι σαν ένα μικρό χωροταξικό, πολεοδομικό, ρυμοτομικό σχέδιο, χρειάζεται οδικό δίκτυο και κυκλοφοριακή οργάνωση, χρειάζεται αρχιτεκτονική ανάλυση και σχεδίαση των κτηρίων που θα περιλαμβάνει.

Μία από τις μελετητικές ομάδες που συμμετείχαν στον διαγωνισμό, ζήτησε την δική μου άποψη σχετικά με την κυκλοφοριακή οργάνωση και λειτουργία του Κοιμητηρίου, για να την συμπεριλάβει στην πρότασή της. Στο κείμενο που κατατέθηκε στον διαγωνισμό έγραφε επί λέξει:

«Για να αποφεύγεται αυτή η ταλαιπωρία των πεζών (σσ. υπάρχουν προηγουμένως αναφορές στις μεγάλες οριζόντιες κλίσεις κάποιων δρόμων) και συνάμα να ελαττωθεί σχεδόν στο μηδέν η κυκλοφορία οχημάτων επισκεπτών μέσα στον χώρο του Νεκροταφείου, προτείνουμε

να κινούνται σε σταθερή βάση μέσα στο Νεκροταφείο δύο (2) μικρά, κατά προτίμηση ηλεκτροκίνητα, λεωφορεία

Τα λεωφορεία αυτά θα ανήκουν στον πάγιο εξοπλισμό και οι οδηγοί τους θα είναι μόνιμοι υπάλληλοι του Νεκροταφείου.

Θα πραγματοποιούν συνεχώς "δρομολόγια"- αντίρροπες κυκλικές κινήσεις στους δρόμους, με στάσεις όπου το ζητούν οι επιβάτες. Θα έχουν αφετηρία-τέρμα στον χώρο των γραφείων Διοίκησης, όπου θα διαμορφωθεί κατάλληλος χώρος αναμονής.

Σε περίπτωση που είναι ηλεκτροκίνητα, το βράδυ, μετά το κλείσιμο του Νεκροταφείου, θα φορτώνουν τις μπαταρίες τους για την κίνηση της επόμενης μέρας (τα ηλεκτροκίνητα είναι προτιμότερα για περιβαλλοντικούς, κυρίως, λόγους)

Το είδος των οχημάτων, ο τρόπος λειτουργίας τους, το αν οι επιβάτες θα πρέπει να πληρώνουν κάποιο εισιτήριο και σε ποιο ύψος καθώς και άλλα οικονομικής φύσης ζητήματα, είναι αντικείμενο μιας μικρής τεχνικοοικονομικής μελέτης, που θα γίνει σε επόμενη φάση.

Κατά την άποψή μας η μετακίνηση των επισκεπτών θα πρέπει να γίνεται ή εντελώς δωρεάν ή με συμβολικό αντίτιμο.

Εφ' όσον λειτουργήσουν ικανοποιητικά τα μικρά λεωφορεία να απαγορευτεί εντελώς η είσοδος οχημάτων επισκεπτών στον χώρο, με όλα τα προφανή πλεονεκτήματα για την λειτουργία του Νεκροταφείου».

Ως συνήθως σ’ αυτή την πόλη γέλασε, πάλι, κάθε «σώφρων», που ακούει ξαφνικά αυτό που δεν μπορεί να βάλει το μικρό μυαλό του. Από την άλλη μεριά, ο αρχιτεκτονικός διαγωνισμός έμεινε στην υποβολή των προτάσεων επτά (7) μελετητικών ομάδων που βραβεύτηκαν όλες (!!), το Κοιμητήριο οργανώθηκε το 1995 με σχέδια της Τεχνικής Υπηρεσίας του Δήμου Βόλου και, για να είμαι ειλικρινής, καλά οργανώθηκε, τόσο στο πεδίον, όσο και στην κτηριακή υποδομή.

Το θέμα της κυκλοφορίας οργανώθηκε επίσης καλά, με άνετους δρόμους μέσα και μεγάλους χώρους στάθμευσης έξω από την πύλη εισόδου-εξόδου. Με την κίνηση των αυτοκινήτων μέσα στον χώρο δεν ασχολήθηκε κανείς, άλλωστε τα πρώτα ταφικά τετράγωνα είναι κοντά στην πύλη και φτάνονται εύκολα με τα πόδια, άρα στην αρχή τα αυτοκίνητα έμεναν απ’ έξω και όλοι ήταν ευχαριστημένοι.

Ύστερα το Κοιμητήριο επεκτάθηκε. Ούτε όταν οι ανάγκες άρχισαν να ωθούν σταδιακά τα νέα ταφικά τετράγωνα προς τα ψηλώματα ασχολήθηκε κανείς να δει τι θα γίνει κάποτε με τα αυτοκίνητα που κυκλοφορούν ανενόχλητα στους δρόμους του Κοιμητηρίου.

Τώρα το «κάποτε» φαίνεται ότι έφτασε. Ακούω και διαβάζω ότι απαγορεύτηκε η είσοδος αυτοκινήτων, χωρίς, φυσικά, να έχει προβλεφθεί άλλος τρόπος μεταφοράς των πονεμένων ανθρώπων στο σημείο προορισμού τους (κανείς δεν πάει για βόλτα στο νεκροταφείο…) πέραν του γνωστού «δύο» που προϋποθέτει βαρύ λαχάνιασμα στον ανήφορο. Κι αν άκουσα καλά «συζητιέται» να υπάρξει όχημα στο οποίο οι επισκέπτες να πληρώνουν κόμιστρο για την μεταφορά τους;

Το θεωρώ απαράδεκτο – στο τέλος θα πληρώνουμε και τον αέρα που ανασαίνουμε – και επαναφέρω την πρότασή μου του 1994, με την ίδια ακριβώς διατύπωση:

να κινούνται σε σταθερή βάση μέσα στο Νεκροταφείο δύο (2) μικρά, κατά προτίμηση ηλεκτροκίνητα, λεωφορεία

Εφ' όσον λειτουργήσουν ικανοποιητικά τα μικρά λεωφορεία, να απαγορευτεί εντελώς η είσοδος οχημάτων επισκεπτών στον χώρο, με όλα τα προφανή πλεονεκτήματα για την λειτουργία του Νεκροταφείου.

Ίσως το 2013 κάποιοι να μην γελάσουν όπως γέλασαν το 1994.

(επιστολή, στάλθηκε στις 05.06.2013 και στις τρεις βολιώτικες εφημερίδες "Θεσσαλία", "Ταχυδρόμο" και "Μαγνησία". η "Μαγνησία" την ανέβασε στον ιστότοπό της www.magnesianews.gr και μίλησε μαζί μου από την συχνότητα του Ράδιο ΕΝΑ, ο "Ταχυδρόμος" την δημοσίευσε μετά φωτογραφίας την επόμενη μέρα, η "Θεσσαλία" δεν την δημοσίευσε, άγνωστο γιατί...) 

Γεια σας παιδιά...

Ύστερα πέρασαν οι μέρες...
Τα κυκλο-φ-οριακά δεν ξαναφάνηκαν στις σελίδες της βολιώτικης "Θεσσαλίας" και κανείς "εκ των έσω" δεν ενδιαφέρθηκε να μάθει γιατί και πώς.
Ήταν και η τρόικα εδώ, σκληρές διαπραγματεύσεις διεξάγονταν, ίσως ήταν απασχολημένοι οι άνθρωποι, ποιος μπορεί να ξέρει;
Εμείς εξακολουθούμε, σε πείσμα όλων, να υπάρχουμε...
Και να ψάχνουμε τις ωραίες στιγμές μέσα στην καθημερινή μαυρίλα.

Ωραίες στιγμές μας προσφέρει, εδώ και χρόνια, το Μουσικό Σχολείο Βόλου.
Το κείμενο, που δημοσιεύτηκε στην τοπική εφημερίδα "Ταχυδρόμος" στις 07.04.2013, τα λέει, πιστεύω, όλα:

Γεια σας παιδιά…

…Παιδιά του Μουσικού Σχολείου Βόλου. Για μία ακόμη φορά γεμίσατε την ψυχή μας με φως, γεμίσατε τούτη την πόλη με πολιτισμό.

2 και 3 Απριλίου 2013, στην αίθουσα της Παλαιάς Ηλεκτρικής Εταιρείας, συναυλία-αφιέρωμα στην θεία μουσική του Μάνου Χατζιδάκι. Μετά από τον κινηματογραφικό Μίκη Θεοδωράκη, το συνολικό έργο του Σταύρου Ξαρχάκου, την διαδρομή του Γιώργου Νταλάρα, την ανάμνηση της Σμύρνης πέρυσι, στα 90 χρόνια από την καταστροφή, σειρά φέτος είχε ο Μάνος.

Μία ορχήστρα μουσικής δωματίου με 28 όργανα, μία χορωδία με 72 εφηβικές φωνές και 15 σολίστ τραγουδιστές επί σκηνής – μία μουσική πανδαισία, με τον γενικό τίτλο «Ο Μάνος Χατζιδάκις στην οδό νεανικών ονείρων». Από την πιανιστική Μικρή Λευκή Αχιβάδα και την Λαϊκή Ζωγραφιά της Αρχόντισσας του 1954, στα συμφωνικά σύννεφα και την προσωπογραφία της μητέρας από το Χαμόγελο της Τζοκόντας του 1965. Από την Βουλή των Ορνίθων, επίσης του 1965, και το κρυμμένο μυστικό της Αλίκης Βουγιουκλάκη, στον αητό χωρίς φτερά, στον χορευτικό ηθοποιό του Δημήτρη Χορν, στην Αμπελιώτισσα του Καπετάν Μιχάλη. Δύσκολα κομμάτια, απαιτητικά και για τα όργανα και για τους τραγουδιστές – τίποτε δεν είναι εύκολο στις συνθέσεις του Χατζιδάκι. Στο κλείσιμο, τα τιμημένα με όσκαρ Παιδιά του Πειραιά.

Εξαιρετικά τα Παιδιά του Βόλου. Και το επίσης εξαιρετικό είναι ότι ενώ κάθε χρόνο η σύνθεση των σχημάτων και των σολίστ αλλάζει (υποχρεωτικά, αφού τα παιδιά μεγαλώνουν κι ανοίγουν γι’ αλλού τα φτερά τους και καινούργια παιδιά παίρνουν την σκυτάλη της γνώσης και της δημιουργίας), η ποιότητα παραμένει ίδια, στα ίδια υψηλά επίπεδα.

Το Σχολείο είναι που παραμένει όλα τα χρόνια στα ίδια υψηλά επίπεδα. Κι αυτουνού η σύνθεση αλλάζει, όμως οι γενικές αρχές παραμένουν αναλλοίωτες: «υπάρχει μια δίψα, υπάρχει μι’ αγάπη, υπάρχει μια έκσταση…» όπως θα ‘λεγε και ο Σεφέρης. Ένα Σχολείο, που κάθε μέρα αποδεικνύει ότι η Δημόσια Εκπαίδευση στην χώρα μας έχει τις δυνατότητες, με λίγα μέσα και πολλή θέληση, να κάνει θαύματα, δίνοντας στα Ελληνόπουλα γνώση κι αγάπη για τον τόπο τους. Γιατί η μουσική και το τραγούδι, που διαιωνίζουν τους ζώντες ήχους και την ζώσα γλώσσα των Ελλήνων, είναι γνώση υψηλής αξίας, υψηλότερης, κατά την γνώμη μας – και μη προς κακοφανισμό κανενός, παρακαλώ –, από πολλά άλλα σχολικά μαθήματα.

Συγχαρητήρια, λοιπόν. Στους Δασκάλους-Μύστες, στην Κυρία Διευθύντρια, στον Σύλλογο Γονέων, που στέκεται πάντα αρωγός και, κυρίως, στα Παιδιά.

Γεια σας ωραία Παιδιά του Μουσικού Σχολείου Βόλου!

κυκλο-φ-οριακα 744 13.03.2013

αυτό το κείμενο ΔΕΝ δημοσιεύτηκε στην βολιώτικη "Θεσσαλία" την Τετάρτη 13.03.2013.
ο λόγος είναι ότι το κείμενο αναφέρεται (καταφέρεται, κατά την άποψη της εφημερίδας) σε ένα άρθρο της, στο οποίο η εφημερίδα ΠΡΕΠΕΙ να απαντήσει, αλλά δεν ΜΠΟΡΕΙ να απαντήσει, επειδή το κείμενο δημοσιέυεται σε στήλη και η εφημερίδα δεν επιτρέπεται να απαντάει σε μία στήλη της! 
κατόπιν αυτού επιλέγει να μην δημοσιεύσει την στήλη.
μέσα στα 22 χρόνια ύπαρξης της στήλης είναι η 3η φορά που η στήλη δεν δημοσιεύεται για συγκεκριμένο λόγο-κριτικό λόγο.

• την 1η διότι η εφημερίδα θεώρησε ότι η στήλη κάνει έμμεση διαφήμιση της συγκεκριμένης εταιρείας που λειτουργούσε το Σύστημα Ελεγχόμενης Στάθμευσης στον Βόλο
• την 2η διότι κάποια πρωταπριλιάτικα τρανταχτά ψέμματα της στήλης η εφημερίδα φοβήθηκε ότι θα προκαλούσαν κοινωνική αναστάτωση
• αυτή είναι η 3η και ...καλύτερη.

Βόλος, η Πόλη μας

      Εδώ πάλι, η στήλη στη θέση της, καλημέρα συμπολίτες. Εν μέσω Καρναβαλιού, με την Ινδονησία στο πλάι μας, βαδίζουμε προς τα ευτυχή Κούλουμα 2013, με μία ακόμη προσπάθεια του Δήμου Βόλου να δημιουργήσει ένα κλίμα χαρούμενο στην κατσούφα πόλη μας. Μακάρι να πετύχει, χρειαζόμαστε όλοι λίγη χαρά, στις κατσούφες μέρες που περνάμε.

Περάσαμε μια (μικρή) σύγχυση την περασμένη Τετάρτη όταν είδαμε στην εφημερίδα μας ένα δισέλιδο με φωτογραφίες και ένα κείμενο που περιέγραφε τον Βόλο ως μία κατεστραμμένη πόλη που έχει επιπλέον ένα «χάος με την αναχρονιστική και επικίνδυνη σήμανση». Κι εμείς εδώ έχουμε κατ’ επανάληψη γράψει ότι ο Βόλος είναι κατά πάσα πιθανότητα η ελληνική πόλη με την καλύτερη οδική σήμανση. Τι συμβαίνει λοιπόν; Παρωπίδες; Αυτή η στήλη έχει αποδείξει, νομίζω, ότι δεν έχει. Λιβάνι στις Υπηρεσίες, τους συναδέλφους και τις Δημοτικές Αρχές; Τουναντίον μάλιστα, είναι πάμπολλες οι φορές που η στήλη έχει σχολιάσει αρνητικά επιλογές, πράξεις και παραλείψεις Αρχών και Υπηρεσιών, ας μην με βάλετε στον κόπο να ψάξω τα πολύτιμα αρχεία μου. Άρα τι συμβαίνει;

Συμβαίνει ότι στον Βόλο είναι εγκατεστημένες, με ρητές Κανονιστικές Αποφάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου κάποιες χιλιάδες Πινακίδες Σήμανσης, σύμφωνα με τον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας. Κάποιες χιλιάδες, λέω. Σκεφτείτε, δεν κάνει κακό: οι εφτά οριζόντιοι μονόδρομοι 28^ης Οκτωβρίου, Γ.Καρτάλη/Γαλλίας, Γαζή, Κωνσταντά, Ρ.Φεραίου, Μαγνήτων, Δημάρχου Γεωργιάδου, που πάνε χοντρικά από Παγασών μέχρι Άναυρο, δημιουργούν κάτι λιγότερο από 300 σταυροδρόμια με τους καθέτους, επίσης μονοδρόμους, που συναντούν. Η σήμανση μίας διασταύρωσης μονοδρόμων απαιτεί έξι (6) Πινακίδες συν ακόμη μία (1) τουλάχιστον αν η μία από τις διασταυρούμενες οδούς έχει προτεραιότητα έναντι της καθέτου. Ένας (πάλι χοντρικός) υπολογισμός μας δίνει περίπου 2000 Πινακίδες σ’ αυτούς του εφτά (7)) δρόμους, μόνο για την ρύθμιση της ροής. Βάλτε τώρα και τους περιορισμούς στάθμευσης, που τοποθετούνται, όπου έχει αποφασιστεί, στην αρχή κάθε οικοδομικού τετραγώνου, βάλτε ειδικές ρυθμίσεις για ποδηλατοδρόμους, διαβάσεις πεζών και σχολικούς τροχονόμους, απαγορεύσεις διέλευσης και στάθμευσης ειδικά για φορτηγά, τοπικά όρια ταχύτητας, αναγγελίες σχολείων, ειδική σήμανση ήπιας κυκλοφορίας στην Ρ.Φεραίου και θα φτάσετε «χαλαρά» στις 2.500 Πινακίδες περίπου, επαναλαμβάνω μόνο σ’ αυτούς τους εφτά (7) δρόμους και τους καθέτους τους, που συγκροτούν, βεβαίως, τον κύριο αστικό οδικό ιστό. Ύστερα σκεφτείτε πόσος είναι ο υπόλοιπος Βόλος (ένας χάρτης δεν είναι άχρηστος…) πάνω από την Αναλήψεως/Αγίου Δημητρίου, κάτω από την Πολυμέρη, πέρα από την Παγασών, στα Παλιά, στη Νεάπολη, στους Αγίους Αναργύρους, παντού, και το εννοώ: παντού υπάρχει η προβλεπόμενη, σύμφωνα με τις Αποφάσεις, Σήμανση. Σίγουρα πάνω από 20.000 Πινακίδες του ΚΟΚ, όλες απαραίτητες για την εύρυθμη κυκλοφορία μέσα στην πόλη.

            Τα έγραψα όλα αυτά επειδή ξέρω καλά ότι εμείς οι οδηγοί συχνά δεν συνειδητοποιούμε την σήμανση, ιδίως στους δρόμους που καθημερινά διατρέχουμε. Όμως αν προσέξετε λίγο καλύτερα θα δείτε πως όλα είναι στη θέση τους, εκεί που πρέπει. Στην δεκαετία 2000-2010 ήμουν και εξεταστής υποψηφίων οδηγών, είχα τακτική επαφή με τους δασκάλους οδήγησης (κι έχω ακόμη, όταν συναντιόμαστε στους δρόμους) και πάντα τους ζητούσα να μου επισημαίνουν ζητήματα σήμανσης – όλα τα χρόνια πάνω από τρία (3) συγκεκριμένα σημεία δεν μου επεσήμαναν. Ας βγουν να με διαψεύσουν αν λέω ψέμματα. Μιλάω πάντα για τον Βόλο, τον «παλιό» Δήμο Βόλου, την Νέα Ιωνία δεν την ξέρω ακόμη καλά.

            Αυτό λοιπόν συμβαίνει, αδιαμφισβήτητα. Τώρα, το πώς απ’ αυτό φτάνουμε στον πηχυαίο τίτλο «Χάος με την αναχρονιστική και επικίνδυνη σήμανση στο Βόλο», παραθέτοντας δύο (2) φωτογραφίες και ένα (1) «χαρακτηριστικό παράδειγμα» στο «τριγωνάκι» Κωνσταντά-Σαράφη-Φιλιππίδη, όπου, λόγω ιδιαιτεροτήτων, απαιτείται επιπλέον σήμανση, που, αν δεν υπάρχει, κρύβει κινδύνους, εγώ δεν το ξέρω. Ούτε και μπορώ να φανταστώ σε τι αποσκοπεί αυτή η απολύτως αφοριστική και λανθασμένη «διαπίστωση» της εφημερίδας μας. Χώρια που κι αυτό το «αναχρονιστική» πάλι δεν ξέρω τι μπορεί να υποδηλώνει, έχουμε κι άλλη, πιο «μοντέρνα», ας πούμε, δυνατότητα οδικής σήμανσης και δεν το ξέρω; Άσε πια το «επικίνδυνη»!

            Τι να πω, ρε παιδιά; Ώρες-ώρες αισθάνομαι πραγματικά ότι ζω σε άλλη πόλη.

            Είναι άλλο θέμα, και αυτό είναι πράγματι πολύ σοβαρό, η συντήρηση των δημόσιων υποδομών της πόλης. Τεράστιο και διαχρονικό θέμα. Το ‘χουμε ξαναγράψει: ένα έργο στην πόλη γίνεται εύκολα (λέμε τώρα…), το δύσκολο είναι να συντηρηθεί στα χρόνια που ακολουθούν. Βεβαίως εξαρτάται κι απ’ το ίδιο το έργο, από το πόσο «στιβαρή» είναι η κατασκευή του. Όμως αυτό που ακολουθεί είναι, στις περισσότερες περιπτώσεις, μία τραγωδία. Δεν είναι μόνο οι διάφορες Υπηρεσίες που είτε δεν έχουν διαθέσιμα χρήματα, είτε δεν έχουν προσωπικό, είτε αμελούν και περί άλλα τυρβάζουν, είναι και η «καταστροφική μανία» ημών των ιδίων των πολιτών, που δεν σεβόμαστε τίποτε μπροστά στο στενό, πρόσκαιρο, ιδιωτικό μας συμφέρον ή και στον απλό «χαβαλέ» μας.

            Περί αυτού την άλλη φορά. Για την ώρα, δώστε λίγη περισσότερη προσοχή στην Σήμανση και θα τα ξαναπούμε. Γεια σας.

κυκλο-φ-οριακα 743 06.03.2013

Μερσίνα 2013

Έτος σωτήριον 2013 έχουμε, αυτό το θυμόμαστε. Εκείνο που δεν είμαι σίγουρος ότι θυμόμαστε είναι ότι φέτος τον Ιούνιο επρόκειτο να τελεστούν στην πόλη μας οι XVII (17οι) Μεσογειακοί Αγώνες. Με απόφαση της Διεθνούς Επιτροπής Μεσογειακών Αγώνων (ΔΕΜΑ) στις 27.10.2007 στην Πεσκάρα οι Αγώνες ανατέθηκαν στην Ελλάδα, για να διεξαχθούν στον Βόλο και την Λάρισα. Αφού κόπασαν οι πανηγυρισμοί άρχισαν τα προβλήματα, μέχρι που στις 28.01.2011 ο καλός υπουργός πολιτισμού, κολωνακιώτης κ. Παύλος Γερουλάνος, ανακοίνωσε επισήμως την αδυναμία της Ελλάδας να αντεπεξέλθει οικονομικά στις ανάγκες των Αγώνων, χαρακτηρίζοντάς τους «πολυδάπανο πάρτυ». Πολύ στενοχωρέθηκε η ΔΕΜΑ, στις 23.02.2011 έκανε νέα ψηφοφορία ανάμεσα σε Ταραγκόνα, Τρίπολη και Μερσίνα και στις 04.03.2011 ανέθεσε στην Τουρκία την διοργάνωση, στο λιμάνι της Μερσίνας, όπου και θα διεξαχθούν κανονικά από 20 έως 30 Ιουνίου 2013 με το διπλανό λογότυπο.

            Όλα ωραία και στο βάθος κήπος. Και παρ’ ημίν πολλοί από όσους είχαν πανηγυρίσει την ανάθεση του 2007 επίσης πανηγύρισαν γι’ αυτή την μοναδική στην παγκόσμια ιστορία όλων των αθλητικών διοργανώσεων ξεφτίλα. Και ρίχτηκαν άπαντες, εν Αθήναις και ενταύθα, με τα μούτρα στην βέλτιστη αξιοποίηση των εξοικονομηθέντων χρημάτων. Τα αποτελέσματα τα ξέρουμε όλοι, κλειστή η ανοιχτή πισίνα του κολυμβητηρίου, καταρρέουν οι κερκίδες του Εθνικού Σταδίου, δεν θερμαίνονται τα κλειστά γυμναστήρια, μετά βίας συντηρείται το Πανθεσσαλικό Στάδιο, τίποτε δεν συμβαίνει στο σκοπευτήριο, νηνεμία και στη θάλασσα, στις εγκαταστάσεις του ΝΟΒΑ και του ΟΕΑΝΑΒ, ρημάζει η Βαμβακουργία, όπου θα ανεγείρονταν το μεσογειακό χωριό-εργατικές κατοικίες, τίποτε δεν γίνεται με την ηλεκτροκίνηση του σιδηροδρόμου Βόλου-Λάρισας.

            Καθυστέρησε, πάλι, η Ανάπτυξη. «Πάρτυ» και όχι έργα θα γίνονταν, μας είπαν. Όμως εμείς χρειαζόμασταν τα έργα, πόσος κόσμος θα δούλευε σ’ αυτά; πόσο θα κινούνταν η οικονομία της περιοχής μας; πόσα μαγαζιά θα είχαν γλιτώσει το κλείσιμο; πόσοι άνθρωποι δεν θα είχαν βγει στην ανεργία; πώς θα ήταν γενικά η εικόνα; σε ποια ψυχολογική κατάσταση θα βρίσκονταν, σήμερα που μιλάμε, η πόλη ολόκληρη;

            Το γράφαμε και την προηγούμενη φορά: η Ιστορία, δυστυχώς, δεν γράφεται με «αν». Η Ιστορία γράφεται με αποφάσεις. Εθνών, κυβερνήσεων, προσώπων. Και έχει συνέπειες η Ιστορία, έχουν συνέπειες οι αποφάσεις. Τούτη την περίοδο η Ελληνική Ιστορία αποφασίζεται στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους, με σημαντικές απώλειες στα πεδία των καθημερινών μαχών του πληθυσμού για την επιβίωσή του.

Αναμνήσεις από το 5ο Δημοτικό Σχολείο Βόλου 1959-1965

Ήταν κάποια "ωραία χρόνια" (όλα τα παρελθόντα χρόνια είναι καλύτερα από τα παρόντα...) που κι εμείς πηγαίναμε μαθητούδια στο Δημοτικό Σχολείο.
Αρκετά!! χρόνια πριν.
Ευτυχώς, η μητέρα είχε την πρόνοια να κρατάει διάφορα "ντοκουμέντα" εκείνης της περιόδου, μαζί με φωτογραφίες, μέσα σ' ένα κουτί από πουκάμισο, το οποίο κουτί όταν, πολύ αργότερα, το ανακάλυψα, το διατήρησα ακέραιο, ως κόρην οφθαλμού. 
Τώρα πλέον, όλα είναι "απλά": ένας σαρωτής χρειάστηκε μόνο και να! οι εκθέσεις της Α' Δημοτικού (1960), το Θέμα Αριθμητικής της Δ' Τάξης (1963), ο Αποχαιρετιστήριος Λόγος στο τέλος της Στ' Τάξης (1965), οι φωτογραφίες του συνόλου της Γ' και της Στ' Τάξης μαζί με την Δασκάλα και τον Δάσκαλο, κούκλες και κούκλοι με αποκριάτικες στολές το 1963, γυμναστικές επιδείξεις, η Σημαία (1964 και 1965), όλα ξαφνικά ζωντανά πάλι εμπρός μου. Κι ένα κείμενο, με θύμησες και ονόματα, εύκολη υπόθεση για έναν που, κατά τεκμήριο, ξέρει να γράφει, όταν έχει στα χέρια του όλο αυτό το εξαιρετικό πρωτογενές υλικό.

Το έγγραφο (σε μορφή .pdf) ανοίγει με "κλικ" πάνω στον παρακάτω σύνδεσμο.
Και (νομίζω ότι) αξίζει τον κόπο... 

http://www.scribd.com/doc/128336547/5%CE%BF-%CE%94-%CE%A3-%CE%92%CF%8C%CE%BB%CE%BF%CF%85-%CE%91%CE%BD%CE%B1%CE%BC%CE%BD%CE%AE%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CE%A7-%CE%A3%CE%BA%CF%85%CF%81%CE%B3%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%82-2013

(το κείμενο πλήρες με μόνο 4+1 φωτογραφίες δημοσιεύτηκε στην "Θεσσαλία" της Κυριακής 03.03.2013, στο πλαίσιο του Αφιερώματος στα 100 Χρόνια του 5ου Δημοτικού Σχολείου Βόλου)

κυκλο-φ-οριακα 742 27.02.2013

            Καλημέρα συμπολίτες! Τέλος Φεβρουαρίου, άνθισαν οι αμυγδαλιές, σειρά παίρνουν τα λοιπά οπωροφόρα, έχοντας πλήρη άγνοια σχετικά με το τι τους επιφυλάσσει ο Μάρτης. Έτσι κι εμείς, σαν τα δέντρα, ξέρουμε τι μας έχει ο Μάρτης φυλαγμένο, μετά τις «τεχνικές επισκέψεις» των τροϊκανών στελεχών; Ε; ξέρουμε; Την τύφλα μας ξέρουμε, ο κύριος Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος διαπιστώνει αύξηση της φτώχιας. Μπράβο κύριε Διοικητά, καλή διαπίστωση, έρχεται μετά την διαπίστωση της «απίστευτης» ανεργίας από τον κύριο Πρωθυπουργό, θαύμα, ομοφωνία διαπιστώσεων. Και μετά τις διαπιστώσεις τι; Επίδομα από τον ΟΑΕΔ στους ελεύθερους επαγγελματίες; Πόσα πληρώνει το υπερχρεωμένο Κράτος σε επιδόματα ανεργίας, επιδόματα θέρμανσης και λοιπά σχετικά χαπάκια; Γιατί αντί να επιδοτεί την ανεργία δεν επιδοτεί την εργασία; Χαιρετίσματα στην εξουσία!

            Τα ίδια, βεβαίως, «διαπιστώνουν» και οι βιομηχανίες της περιοχής μας. Μειώσεις στην ΑΓΕΤ, μειώσεις στον ΛΟΥΛΗ, διαθεσιμότητα στην ΣΟΒΕΛ, αβεβαιότητα στην ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑ, διαψεύσεις από την ΣΤΑΛΚΟ, φήμες για την 3Ε και την VPI, μια χαρά ακούγονται όλα αυτά. Αν θυμάμαι καλά ήταν στα μέσα της δεκαετίας του ’90 που ο Νομός διεκδικούσε ειδικά κονδύλια για την ενίσχυση της Βιομηχανίας, είχε, μάλιστα, λειτουργήσει κι ένα Γραφείο Βιομηχανικής Αλλαγής στην νεοσύστατη, τότε, Αναπτυξιακή Εταιρεία Μαγνησίας (ΑΝΕΜ). Επειδή νομίζω ότι έχουμε κατανοήσει οι Μαγνησιώτες την σημασία της Βιομηχανίας στην περιοχή μας, νομίζω ότι πρέπει πάλι να ανησυχούμε σοβαρά. Να ενδιαφερθούμε, Περιφέρεια, Δήμοι, Φορείς (π.χ. Επιμελητήριο Μαγνησίας, όχι μόνο Νυρεμβέργη και στέβια…), το Εργατικό Κέντρο βεβαίως (δεν αρκούν, παιδιά, τα χαπάκια για τους πενταμηνίτες, μέσω του Ινστιτούτου της ΓΣΕΕ), οι γνωστοί και μη εξαιρετέοι Συνδικαλιστικοί Φορείς. Να κοιτάξουμε να δούμε τι μπορεί να γίνει – ας μην παραβλέπουμε π.χ το γεγονός ότι η αύξηση των τιμών του ηλεκτρικού ρεύματος προκάλεσε την πτώση της βουλγαρικής κυβέρνησης, εμείς εδώ γιατί δεν αντιδρούμε; Ένας σημαντικός παράγοντας διαμόρφωσης του κόστους των βιομηχανικών προϊόντων είναι το κόστος της ενέργειας, του ρεύματος δηλαδή. Το παίρνει κανείς υπόψη του αυτό, στο πλαίσιο της «ανάπτυξης» κατά το ελληνικό πρότυπο; Κάτι μου λέει ότι δεν το παίρνει.

κυκλο-φ-οριακα 741 22.02.2013

φωτοβολταϊκές καλλιέργεις στον κάμπο του Κιλελέρ

            Καλημέρα συμπολίτες! 20 Φεβρουαρίου, ακόμη μία ημέρα απεργίας, με βασικό μέλημα των παντοειδών «εθνοσωτήρων» μήπως και πληρωθούν κάποιοι απεργοί εργαζόμενοι. Αυτό οπωσδήποτε θα καταστρέψει την ομαλή εφαρμογή του μημονιακού προγράμματος με τους πολλαπλασιαστές (τι σκ… είναι αυτό πάλι;) και, το κυριότερο, θα αμαυρώσει την εικόνα της χώρας και θα κλονίσει την εμπιστοσύνη των τοκογλύφων δανειστών μας. Ήρθε και ο κύριος Ολάντ να μας «ενισχύσει», οι κακές γλώσσες λένε ότι ήρθε να πουλήσει πολεμικές φρεγάτες. Λέτε; Κι ο Πρωθυπουργός αποκάλεσε «απίστευτο» το ποσοστό 60% ανεργίας στους νέους Έλληνες. Απίστευτο (με το σίγμα παχύ-παχύ), που έλεγε κάποτε και ο κ. Λαζόπουλος, δεν το περίμενε ο άνθρωπος, ούτε και μπορεί να το πιστέψει – άλλωστε ένας απλός πρωθυπουργός είναι, δεν είναι ο Θεός (με αυτόν απλώς συνομιλεί…).

            Μια χαρά πάμε πάντως, είχαμε και «πρωτογενές πλεόνασμα», εμ! τι θα ‘χαμε, αφού οι δαπάνες κόβονται και τα χρέη του Δημοσίου δεν πληρώνονται, όλα ωραία και καλά. Ανέλαβε και νέος Υφυπουργός ΕΣΠΑ, αρχίζει η Ανάπτυξη αδέρφια, αυτό έφταιγε, ο Γενικός Γραμματέας ΕΣΠΑ που υπήρχε μέχρι πρότινος, δεν αρκούσε, χρειάζονταν Υφυπουργός. Κι έλεγα τι έφταιγε και δεν κινούνταν αυτά τα ευρωπαϊκά χρήματα. Αυτό ήταν τελικά: τους έλειπε ένας Υφυπουργός.

            Εμείς παραμένουμε στην Πόλη μας και παρακολουθούμε τους τροχούς να γυρίζουν, όπως έλεγε σ’ ένα τραγούδι του και ο Τζωρτζ Χάρισον. Όχι ότι τρέχουν, δηλαδή, αλλά εμείς έχουμε υποχρέωση (!) να καταγράφουμε ό,τι κινείται.

κυκλο-φ-οριακα 740 13.02.2013

η σήραγγα της Γορίτσας, Φεβ. 2013

            Και με λιακάδες συνεχίζει ο Φεβρουάριος, πλησιάζουμε, με το καλό, στην μέση του. Άντε να δούμε, το φάγαμε, άραγε, το βόδι ή έχει πολύ μακριά ουρά;

            Μεγάλο πρόβλημα δημιουργείται καθημερινά με τους ιδιωτικούς χώρους στάθμευσης. Είτε σε pilotis, είτε σε κλειστά γκαράζ, είτε και σε αυλές, καθημερινά αυτοκίνητα δυσκολεύονται να μπουν ή/και να βγουν. «Απελπισμένοι» ιδιοκτήτες προσφεύγουν στις αρμόδιες υπηρεσίες ζητώντας βοήθεια, συνδρομή, ρυθμίσεις, διασφαλίσεις, εφαρμογή των Νόμων, τιμωρία των ενόχων. Στις 9,5 από τις 10 περιπτώσεις όλα τα προβλήματα θα μπορούσαν να μην έχουν καν υπάρξει αν υπήρχε μια καλή συνεννόηση με τον ή τους γείτονες. Έλεγε η μάνα μου, Θεός σχωρέσ’ την: το πρωί που βγαίνεις απ’ το σπίτι, ούτε τον ξάδερφο ούτε τον αδερφό σου θα συναντάς. Τον γείτονα θα συναντάς, μ’ αυτόν πρέπει να λες «καλημέρα». Αυτό, λοιπόν, το αξίωμα της λαϊκής σοφίας είναι προφανές ότι δεν μπορούμε οι σύγχρονοι πολίτες των σύγχρονων πόλεων να το υλοποιούμε. Και πάει ο γείτονας και παρκάρει ακριβώς απέναντι απ’ το parking τ’ αλλουνού, κι είναι ο δρόμος στενός και δεν μπορεί να μπαινοβγεί ο κάτοχος και γίνεται καθ’ εκάστην τοπικό πανηγύρι. Λέει ο Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας, Άρθρο 34, § 3 β) «Η στάθμευση οχήματος στο οδόστρωμα απαγορεύεται… Μπροστά από την είσοδο και έξοδο οχημάτων παροδίου ιδιοκτησίας ως και απέναντι από αυτήν, όταν η οδός είναι στενή και παρεμποδίζεται η είσοδος-έξοδος οχημάτων εξ αυτής (σς. της παροδίου ιδιοκτησίας)». Το λέει ο καημένος ο Κώδικας, ρητά και κατηγορηματικά, χωρίς, όμως, να προσδιορίζει πότε η οδός θεωρείται «στενή». Κι ύστερα; Επειδή το λέει ο κώδικας;

            Είναι πολύ δύσκολες οι διοικητικές-ρυθμιστικές παρεμβάσεις σ’ αυτές τις περιπτώσεις, συμπολίτες. Πολύ δύσκολες και συνηθέστατα ατελέσφορες. Η καλύτερη ρύθμιση προκύπτει μέσα από μία φιλική συνεννόηση με τους γείτονες, πιστέψτε με, μέσα από την φιλοσοφία ότι ο σεβασμός δεν επιβάλλεται, κερδίζεται (κι όχι μόνο σ’ αυτό το θέμα…). Δεν είμαι αισιόδοξος, τα φαινόμενα κοινωνικής βίας αυξάνονται – ένα τέτοιο είναι κι αυτό – καθώς τα λανθασμένα μνημόνια «κατά λάθος» καταστρέφουν τις ζωές όλων μας, όμως, λέω, ας είναι αυτό το μικρότερο πρόβλημά μας, κι ας αρχίσουμε ξανά να πίνουμε με τον γείτονα ένα κρασάκι με σαρδέλες παστές και δυο ελιές, όπως έκαναν σε δίσεχτους καιρούς οι δικοί μας γονείς.

κυκλο-φ-οριακα 739 06.02.2013

            Με λιακάδες μας μπήκε και ο Φεβρουάριος. Έψαξα λίγο το θέμα των Αλκυονίδων Ημερών (πού αλλού; στην Βικιπαίδεια του διαδικτύου) και βρήκα ενδιαφέροντα πράγματα. Πρώτον, ότι η ονομασία ανήκει στον Αριστοτέλη. Δεύτερον, οι ημέρες αυτές έλαβαν το όνομά τους ("αλκυόνιαι") από τον μύθο της ελληνικής μυθολογίας τον σχετικό με το θαλάσσιο πτηνό Αλκυόνη, που αποτελεί την αλληγορική σημασία του ομώνυμου αστέρα Αλκυόνη στο σύμπλεγμα των Πλειάδων. Ο αστέρας Αλκυόνη κατά την εποχή αυτή μεσουρανεί κατά τις εσπερινές ώρες και επομένως κατά τις ανέφελες νύκτες του Ιανουαρίου είναι ορατός στο σύμπλεγμα των Πλειάδων, ως κορωνίδα της Πούλιας, κατά τη δημώδη έκφραση, που σημαίνεται ως προς το ζενίθ, στην ψηλότερη περιοχή του ουράνιου θόλου. Εξ αυτού του απλού φυσικού γεγονότος όλες οι συνεχόμενες ημέρες που είναι ορατός ο αστέρας Αλκυών ήταν πολύ φυσικό να ονομασθούν Αλκυονίδες. Τρίτον, από καθαρά μετεωρολογική άποψη οι αλκυονίδες ημέρες ως ημέρες καλοκαιρίας εξηγούνται από το γεγονός ότι στο γεωγραφικό πλάτος που βρίσκεται η Ελλάδα μέχρι το γεωγραφικό πλάτος κυρίως της βορειοανατολικής Ευρώπης, κατά την περίοδο του Χειμώνα παρατηρείται η ίδια βαρομετρική πίεση (εξίσωση πίεσης) με συνέπεια αφενός να μη δημιουργούνται άνεμοι αφετέρου και ο καιρός να είναι μεν ψυχρός αλλά και ηλιόλουστος, λόγω της αντικυκλωνικής κατάστασης (αυτό εγώ δεν το καταλαβαίνω, το γράφω μήπως το καταλάβετε εσείς). Τέταρτον, αυτό δεν σημαίνει πως κάθε χρόνο υπάρχουν Aλκυονίδες ημέρες. Υπάρχουν και έτη που έλειψαν τελείως, αλλά και οι ημερομηνίες έναρξης και λήξης και διάρκεια αυτών δεν είναι σταθερές. Συνηθέστερα όμως καλύπτουν σχεδόν το δεύτερο ήμισυ του Ιανουαρίου. Παρόλα αυτά άλλοι επιμένουν να αποδίδουν την διάρκειά τους σε διάστημα 14 αιθρίων ημερών, από τις 15 Δεκεμβρίου έως 15 Φεβρουαρίου στην Ελλάδα, στην καρδιά του χειμώνα. Πέμπτον, οι σχετικοί μύθοι είναι πολλοί και σε όλες τις εκδοχές τους μιλούν για τους θεούς, που προσέφεραν τις μέρες αυτές στο πουλί Αλκυόνη, στο οποίο μεταμόρφωσε ο Δίας την Αλκυόνη, κόρη του θεού των ανέμων Αιόλου, μετά το θάνατό της, ώστε να μπορεί να γεννά τα αυγά του στα βράχια των αλκυονίδων νήσων χειμώνα κι όχι άνοιξη. Πρόκειται για ένα σύμπλεγμα τεσσάρων νησίδων που αποκαλείται και «Καλά Νησιά», στο ανατολικό τμήμα του Κορινθιακού κόλπου, μία ιδιαίτερα σεισμογενή περιοχή, που έδωσε και τον μεγάλο σεισμό του 1981 στην Αθήνα. Όμως, κατά τα λεγόμενα της Βικιπαίδειας πάντα, το όνομα των νησιών αυτών δεν προέρχεται από την προαναφερθείσα Αλκυόνη κόρη του Αιόλου, αλλά από τις Αλκυονίδες, που ήταν κόρες του γίγαντα Αλκυονέα.