κυκλο-φ-οριακα 1265, 28 Ιανουαρίου 2026

 

Ο πρώτος μήνας πάει, μόνο άλλοι έντεκα μας έμειναν. Και τι μας επιφυλάσσουν κανένας στην πραγματικότητα δεν ξέρει, όλοι εικασίες κάνουν, όλοι υπαινιγμούς αφήνουν, η τεχνητή ανοη(μο)σύνη κατακτά όλο και περισσότερα πεδία και παιδία, ο γνωστός τοις πάσιν, πλέον, Trumpούκος κατακτά όλο κι περισσότερες κορυφές επιπολαιότητας, βαρβαρότητας και εκφυλισμού, η Ελλάδα κοιμάται συμμετέχοντας στον ευχάριστο ύπνο των Αθώων. Όλα καλά, χάλκινο μετάλλιο στην υδατοσφαίριση (κατά κόσμον water polo), Δευτέρα 26.01.26 μόλις ξεκίνησαν στην πισίνα και τα κορίτσια, ευχόμαστε τα καλύτερα, μέχρι και το ποδόσφαιρό πάει καλά, τέσσερις «ευρωπαϊκές» ομαδάρες έχουμε, τι άλλο θέλετε, γκρινιάρηδες;;

Όλα καλά, λοιπόν, μελανό σημείο των ημερών η πυρκαγιά που κατέστρεψε το εργοστάσιο της Βιολάντα έξω απ’ τα Τρίκαλα κι αφαίρεσε τη ζωή από 5 εργαζόμενες γυναίκες. Μελανό κι ο θάνατος της καθηγήτριας στην Άνω Γλυφάδα, που παρασύρθηκε από ορμητικά πλημμυρικά νερά και κατέληξε κάτω από αυτοκίνητο – νερά που πήραν τον κατήφορο από τον άδεντρο Υμηττό, δεν βρήκαν τις κοίτες που φαντάζονταν (γιατί άραγε; ) και τράβηξαν να βρουν την μητέρα θάλασσα, απλά πράγματα. ‘Όμως την άλλη μέρα, προς καθυσηχασμόν όλων ανεξαιρέτως ο Εκπρόσωπος υπενθύμισε (σ’ αυτή τη χώρα όλο ξεχνάμε και χρειάζεται κάποιος να μας το υπενθυμίζει) ότι εκτελούνται ήδη αφ’ εαυτού τους έξι (6) αντιπλημμυρικά έργα στην Περιφέρεια Αττικής, έξι, ακούτε; Απέφυγε διακριτικά να πει πού και πώς, μην προσβάλει και καμιά περιοχή πως τάχα δεν έχει κατάλληλα έργα προστασίας – ουδεμία ανησυχία, έχουν όλες άπασες (με εξαίρεση την Θεσσαλία που άργησε λίγο, βρε παιδί μου, έφυγαν και οι Ολλανδοί, αλλά ουδεμία ανησυχία δικαιολογείται, διότι εμείς ξέρουμε και δεν υπάρχει κανείς άλλος σ’ αυτή τη χώρα (και σε άλλες…) που να ξέρει καλύτερα από εμάς. Τελεία. Περιμένουμε τα επόμενα σοβαρά πλημμυρικά φαινόμενα, άβουλοι και αθώοι. Και α! μην το ξεχάσω, ανακοινώθηκαν και αποζημιώσεις, αυτοστιγμεί, λέει, αν δεν κάνω λάθος κάποιες από Ντάνιελ του 2023 ακόμη εκκρεμούν...

Όλα καλά. Και στον Βόλο μας έρχεται η πρόοδος. Πρόοδος, όχι χαζά. Οπτικές ίνες, αν έχετε ακουστά σας. Που για να (μετα)φέρουν το διαδίκτυο στο γραφείο ή στο σπίτι μας πρέπει να δικτυωθούν κάτω από όλη την πόλη. Αυτό κι αν είναι πρόοδος. Μήνες ολόκληρους κρατάει αυτή η διαδικασία, για να μην πω χρόνια, αν συνυπολογίσω κι εκείνα τα θεόρατα γριζόασπρα μεταλλικά κουτιά στα πεζοδρόμια αδιακρίτως. Και το χειρότερο, συμπολίτες μου, είναι ότι φοβάμαι πως όλη αυτή η αναστάτωση που όλοι μας ζούμε (και πρώτοι οι διαμαρτυρόμενοι, πλέον, καταστηματάρχες του εμπορικού κέντρου) θα πάει στράφι, καθώς η τεχνολογία τρέχει πιο γρήγορα από τα σκαπτικά μηχανήματα, ήδη η μία μεγάλη εταιρεία διαφημίζει ότι θα έχεις internet ακόμη κι αν το καλώδιο των οπτικών ινών σου είναι κομμένο (ε;!, πώς είπατε; πώς θα γίνει αυτό;) ήδη η ΔΕΗ έχει ετοιμάσει εναέριο δίκτυο – δείτε τις κουλούρες και κάποια ανάλογα μεταλλικά κουτιά στις κολώνες – και απορώ γιατί δεν το βάζει ακόμη σε λειτουργία και φυσικά ο καλός κύριος Elon Musk και οι παρατρεχάμενοί του αναπτύσσουν κάθε μέρα ασύρματα δορυφορικά συστήματα (ένα από αυτά, αλλά όχι το μοναδικό, είναι το starlink) που εξασφαλίζουν τέλεια συνδεσιμότητα χωρίς καθόλου εξωτερικά καλώδια.

Κι εκείνη την τεχνητή ανοη(μο)σύνη τι την έχουμε; Για πλάκα; Μόνο για να κάνουμε «σκετσάκι» τον Σι Τζινπινγκ κουρέα, να κουρεύει τον Τραμπ και στην πίσω φαλάκρα να του γράφει Made in China; Ή το άλλο, μέσα σ’ ένα αεροπλάνο ο Τραμπ, ο Πούτιν κι ο Μακρόν με κοντά παντελονάκια με την Ούρσουλα παρέα παίζουν και χαριεντίζονται, αλλά πιλότος είναι ο Σι Τζινπινγκ, ο οποίος, γελώντας, φοράει αλεξίπτωτο και πηδάει έξω, αφήνοντας το αεροπλάνο ακυβέρνητο. Χιλιάδες τέτοια υπάρχουν πλέον, όλα διασκεδαστικά μεν αποπροσανατολιστικά δε, αρκετά τέτοια χρησιμοποιούν και κάποιες Ελληνικές σατιρικές εκπομπές. Οι άλλοι στην Κίνα βάζουν ρομπότ να χτυπιούνται με κικ-μπόξινγκ, να παίζουν αγώνες τένις, ποδόσφαιρο, σκάκι παλαιόθεν, τίποτε δεν θα μείνει, ο Μεγάλος Αδελφός του George Orwell (1903-1950) (ψευδώνυμο του Eric Arthur Blair) είναι ήδη παρωχημένος (μέχρι και σε τηλεοπτικό «παιχνίδι» τον εξευτέλισαν) κι ο Θαυμαστός Καινούργιος Κόσμος του Aldous Huxley (1894-1963) είναι ήδη εδώ…

Και σ’ αυτόν τον θαυμαστό Ελληνικό μας κόσμο ευημερούν, μεταξύ πολλών άλλων, και δεκαεννέα (αριθμητικώς 19) στοιχηματικές εταιρείες. Ούτε μία, ούτε δύο, κάποτε είχαμε Λαχείο Εθνικό, Λαϊκό, Συντακτών την Πρωτοχρονιά, Προ-Πο και Σουηπστέηκ, ιππόδρομος για λίγους και διαλεχτούς, τώρα έχουμε 19, συν-Έλληνες! Μία από αυτές διαφημίζει ότι μοίρασε σε παίκτες που κέρδισαν 93 εκατομμύρια ευρώ. Αντιλαμβάνεστε το νούμερο; Κι αν είναι, λέμε τώρα, σωστό, πόσες πρέπει να είναι, άραγε, οι εισπράξεις της εταιρείας για να ευημερεί διαρκώς; Και η άλλη; Εκείνη που με ειδική άδεια, μόνη αυτή ως διάδοχος υποθέτω, έχει γεμίσει την Ελλάδα με πρακτορεία και «καταστήματα παιγνίων» και τώρα απλώς αλλάζει όνομα; Και πάλι, αυτές είναι δύο, μπορεί μεγάλες, μπορεί, δεν ξέρω. Οι υπόλοιπες 17 τι και τίνος είναι; Ο κυρ Αντώνης ο Πατέρας μου έλεγε «όσο πιο μεγάλο το λαχείο, τόσο πιο φτωχός ο κόσμος» κι ως παράδειγμα έφερνε την Ισπανία στα χρόνια του Φράνκο, τον θυμάμαι σαν τώρα να το λέει. Τότε δεν πολυκαταλάβαινα τι εννοούσε, τώρα καλοκαταλαβαίνω…

Και οι συντάξεις του λαού γιατί καθυστέρησαν με τον καινούργιο χρόνο; «Τι έγινε ρε παιδιά;» που έλεγε και ο Σπύρος Παπαδόπουλος στους αξέχαστους «Απαράδεκτους». Μήπως συγκεντρώνονται χρήματα για το Συμβούλιο Ειρήνης;

Αυτά. Είπωμεν και υπέρ εαυτών το Κύριε Ελέησον (τρις). Σας αγαπώ εξωστρεφώς, γεια σας!

Στην φωτογραφία, ένα ακόμη σκίτσο του Μέντη Μποσταντζόγλου-Μποστ από το μακρινόοοο 1959. Το χορευτικό ποίημα λέει: «Ήλθε πάλι η διάνοιξις / ήλθε με λουλούδηα / η μπουλτώζα προχορή / πέτρες, χόματα, σωρί / κε παντού χαράς χοροί / κε χαράς τραγούδεια (δημοτικόν εργολάβων)». Κάπως έτσι και στο 2026.

δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα) την Τετάρτη 28.01.2026, αρ.φύλλου 4567.

κυκλο-φ-οριακα 1264, 21 Ιανουαρίου 2026

κυκλο - φ - οριακά 001             Κυριακή 20.01.1991     λέξεις : 719

Γειά σας,

Φρέσκος Χρόνος, Φρέσκια Στήλη σε μια πάντα Φρέσκια, αισίως 75χρονη (σσ. ο τότε «Ταχυδρόμος»…) Εφημερίδα.

Στήλη που σκοπεύει να ασχοληθεί με φρέσκα αλλά και μπαγιάτικα, πλέον, λόγω επ' άπειρον αναβολών, θέματα, με καημούς πάντα επίκαιρους σ' αυτή την πόλη : κυκλοφορία, μια κατάσταση σχεδόν οριακή για τα νεύρα του σύγχρονου ανθρώπου των πόλεων, ένα γεγονός αναπόφευκτης εξυπηρέτησης και ταλαιπωρίας, ένα πεδίο βολής και επιβολής.

Λοιπόν: επισήμανση, ενημέρωση, ανάλυση, διευκρίνιση, σχολιασμός πραγματικών, καθημερινών θεμάτων Κυκλοφορίας και Συγκοινωνιών στο Πολεοδομικό μας Συγκρότημα. Απ' τη μεριά του ανθρώπου, χρήστη και θύματος των οχημάτων, με τη μεριά του περιβάλλοντος, που έναν σημαντικό παράγοντα επιβάρυνσής του αποτελεί η κυκλοφορία. Με διάθεση να βοηθηθούμε όλοι στο να κατανοήσουμε τι ακριβώς συμβαίνει και, αν τα καταφέρουμε, να προωθήσουμε λύσεις.

Κι ένα τελευταίο απ' τα "εισαγωγικά". Η Στήλη δεν έχει προθέσεις αξιολόγησης, προτίθεται να ασχοληθεί και με τα "μεγάλα" και με τα "μικρά". Η Στήλη δέχεται υποδείξεις και παρατηρήσεις και απαντάει. Η Στήλη θα μείνει καλοπροαίρετα ανοιχτή, με την ελπίδα, κάποτε, να ανήκει σ' όλους τους αναγνώστες της.

Λες και ήταν χθες / που φιλάκια σου ‘δινα / στα χείλη τα βελούδινα / κι άκουγε η μουριά κι η κληματαριά / τις κουβέντες τις γλυκιές / λες και ήταν χθες τραγούδησε το 1938 ο Νίκος Γούναρης τα λόγια του Αλέκου Σακελλάριου σε μουσική του Κώστα Γιαννίδη – μ’ εκείνες τις υπέροχες παύσεις «που φιλάκια σού – δινα στα χείλη τα βελού – δινα».

Λες και ήταν χθες και για εμάς, 35 χρόνια πίσω, γενέθλια. Αυτά ήταν τα εισαγωγικά στα πρώτα κυκλο-φ-οριακα, ακριβώς σαν χθες, 20 Ιανουαρίου 1991. Κι ύστερα ήρθε … ο έρωτας. Όχι ακριβώς με φιλάκια σε βελούδινα χείλη, ούτε ακριβώς με μουριές και κληματαριές ως ακροατές. Αλλά με κείμενα, στην αρχή κάπως διδακτικά, εντόνως κυκλοφοριακά και σιγά-σιγά περιγραφικά και χρονο-γραφικά γι’ αυτή την αγαπημένη πόλη, που έχει περάσει από 40 κύματα, κείμενα που διαβάστηκαν από αρκετούς ανθρώπους, συμπολίτες και μη, κείμενα που έφτασαν σε ώτα ακουόντων και μη, 1264 με το σημερινό κείμενα, που δεν θα είχαν υπάρξει αν δεν υπήρχαν μια «τρέλα», φιλόξενες εφημερίδες (πάντα πρώτα στο χαρτί, αρχή αδιαπραγμάτευτη της στήλης…) και οι αναγνώστες τους.

Προσωπικά, σ’ αυτά τα 35 χρόνια χάρηκα μια υπέροχη σύζυγο (και συνεχίζουμε απτόητοι…), τρία ωραία παιδιά, έναν γαμπρό και έναν εγγονό, μια δεκαετή θητεία διδάσκοντος στο Τμήμα Μηχανικών Χωροταξίας, Πολεοδομίας & Περιφερειακής Ανάπτυξης του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας (της πολλάκις χαρακτηρισθείσας από εμένα ως η σημαντικότερη επένδυση στην Ιστορία αυτής της περιοχής), πολλά ταξίδια και ωραίες επαφές με Ευρωπαίους επιστήμονες στα πλαίσια του ΟΗΕ και της ΕΕ ως Διευθυντής του ΔΕΚΑΜΜ (το οποίο διέλυσαν τα προσωπικά συμφέροντα δύο συμπολιτών…), αξέχαστη εμπειρία ως Διευθυντής Μεταφορών στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, μια ωραία ιστορία τραγουδιού στην Βολιώτικη Χορωδία, που κατέληξε σε απαράδεκτο δράμα. Έζησα όχι πολύ καλές στιγμές ως Δημοτικός Σύμβουλος Βόλου, έζησα και ζω (;) την άγρια εμπειρία ενός καρκίνου με τη συμπαράσταση πολύ καλών γιατρών, έκανα φίλους κι εχθρούς (ποιος δεν έχει…), χαίρομαι σαν να είναι η πρώτη κάθε φορά που κάποιος ή κάποια μου λέει «σε διαβάζω».

Στιγμές ωραίες, κι άλλες άσχημες, κι άλλες δύσκολες. Όπως η ζωή. Και όλες από-τυπωμένες σε περίπου 1,5 εκατομμύριο λέξεις, μια πραγματική (και όχι φιλοτεχνημένη…) Ζωή, με το «ζ» κεφαλαίο, τα κυκλο-φοριακα. Κι όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου ίσως οι τοπικοί ερευνητές-ιστορικοί βρουν κάποια αξιομνημόνευτα στοιχεία σ’ αυτά (ίσως, λέω…).

Αυτά ως προς τα παρελθόντα, διακαώς συνεχίζουμε … κι όπου βγει! Και επειδή τα τρέχοντα τρέχουν, να σας ενημερώσω ότι α) ετοιμάζω ταξίδι για Γροιλανδία, προκειμένου να παραλάβω τα 100.000 δολάρια από το χέρι του φίλου μου του κ. Τράmp β) δεν προτίθεμαι να συμμετάσχω στο Συμβούλιο Ειρήνης για την Γάζα, διότι θεωρώ, όπως και ο φίλος μου ο κ. Τόνυ Μπλερ, ότι το «εισιτήριο» του $1 δις που ζητάει ο φίλος μου ο κ. Τράmp γι’ αυτή την μαύρη κωμωδία είναι λίγο τσιμπημένο, να ήταν 700 μύρια ευχαρίστως, θα τα ‘δινα γ) δεν ξέρω τι άλλο πρέπει να κάνω μετά από τα προαναφερθέντα 35 χρόνια «κυκλοφοριακής κατήχησης» για να πειστεί ο αξιότιμος κ. Αντιδήμαρχος Πολιτικής Προστασίας (τίτλος όμως, ε!;) του μεγάλου Δήμου Ζαγοράς-Μουρεσίου ότι το οδικό κύκλωμα του Πηλίου είναι Εθνική Οδός και όχι Επαρχιακή δ) διάκειμαι συγκλονισμένος μετά την μεγάλη επιτυχία της συναντήσεως μεταξύ Αγροτών και Πρωθυπουργού εις Μέγαρον Μαξίμου, συνάντησις η οποία θα καταγραφεί εις τας χρυσάς δέλτους της αείποτε Ελληνικής Ιστορίας ε) ομοίως συγκλονισμένος διάγω πληροφορηθείς ότι στην πόλη μας κυκλοφορούν φαντάσματα, τα οποία, εκτός της φανταστικής των παρουσίας, ήτις υμνείται απεριορίστως από διανοούμενη κυρία υπάλληλο του Πανεπιστημίου ΜΑΣ, επιβάλλουν, λέει, και ποδοσφαιρικά πρόστιμα, μυστήρια τα πράγματα και στ) για το σιδηροδρομικό δυστύχημα στην Ισπανία μπας και ευθύνεται η ξανα-ενεργοποιημένη Βάσκικη Euskadi Ta Askatasuna (ΕΤΑ 1959-2018);

Α! και επειδή είναι πράγματι χειμώνας, μην ξεχάσετε να βάλετε στο πορτμπαγκαζ τις αντιολισθητικές αλυσίδες, τι οποίες, φυσικά, ήδη έχετε αγοράσει, κι ας μην σκοπεύετε να ανεβείτε στα Χάνια. Είναι υποχρεωτικές στον ΚΟΚ, από Οκτώβριο μέχρι Απρίλιο.

Καλή Συνέχεια σε όλους και όλες μας, σας αγαπώ μεγαλοφώνως, γεια σας!

Στην φωτογραφία, οικογενειακά στην χιονισμένη στενή παραλία, 9 Ιανουαρίου 1966. Το καμπαναριό του Αγίου Κωνσταντίνου δεν έχει ακόμη ανακαινιστεί μετά τους σεισμούς.

 δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα) την Τετάρτη 21.01.2026, αρ.φύλλου 4562.

κυκλο-φ-οριακα 1263, 14 Ιανουαρίου 2026

 

Καλημέρα Συμπολίτισσες και Συμπολίτες. Εντός, πλέον, του 2026, βαίνομεν καλώς και συνεχίζουμε ακάθεκτοι τα έργα μας. Αν μας αφήσει δηλαδή ο μεγάλος Trumpούκος, ο ειρηνοποιός, που ‘χει βάλει στο μάτι ολάκερη τη Λατινική Αμερική, την Γάζα, την Γροιλανδία, την Ουκρανία, το Ιράν και ευτυχώς δεν έχει η Ελλάδα «ορυκτά καύσιμα», αλλιώς θα έστελνε κι εδώ τις Ομάδες Δ,Ε ή Ζ να ρυθμίσουν την κατάσταση – προς ώρας έχει στείλει μόνο την υπέροχη Κίμπερλι, που έχει γίνει πρώτη φιλενάδα με όλους τους Έλληνες Υπουργούς. Κι από κοντά, σκυλάκι πιστό, η κυρία φον ντερ Λάιεν και όλο το σκυλολόι της απολύτως απαράδεκτης, πλέον, Ευρωπαϊκής Ένωσης – ναι!, αυτής που επιδιώκει να γίνει σαν την Ελλάδα.

Μια καινούργια περίοδο Δημοκρατίας της Βαϊμάρης ζει η Γηραιά Ήπειρος και μαζί μ’ αυτήν ολόκληρη η υφήλιος. Και τι ακολούθησε την Βαϊμάρη; Δεν σας το λέω, να ψάξετε στο αγαπημένο σας ChatGPT, αυτό σίγουρα ξέρει.

Στην χώρα μας τα πράγματα δεν πάνε καλύτερα, παρά τις συστηματικές διαστρεβλώσεις και τις διαρκείς μεγαλοστομίες περί υπερ-ανάπτυξης. Σήμερα άκουσα μία ακόμη, ότι επειδή υπερψηφίσανε την αναθεματισμένη από όλους τους Ευρωπαίους αγρότες συνθήκη Mercosur για τα προϊόντα της ομώνυμης Τελωνειακής Ένωσης της Νότιας Αμερικής, θα φτηνύνουν οι τιμές στα σουπερμάρκετ! Το ξεστόμισε ένα από τα σκουλήκια των κυβερνητικών υπογείων, σε ένα τηλεοπτικό πρωινάδικο. Και για να έχετε πλήρη πληροφόρηση επί του θέματος, οι Έλληνες Ευρωβουλευτές είναι 21. Από αυτούς ψήφισαν: 7 της Νέας Δημοκρατίας υπέρ και 14 όλων των υπόλοιπων κομμάτων κατά. Mercosurγελα γίναμε. Τόσο δημοκρατικά υπερψηφίζονται τα πράγματα στην καλή μας Ένωση, για την οποία, σημειώστε, διάβασα ότι ό πρώην Υπουργός Εξωτερικών της Ουκρανιάς κ. Dmitry Kuleba, παρακαλώ, είπε ότι μοιάζει με ένα παιδί που παίζει με Lego, ξέρετε, εκείνα τα περίφημα παιδικά «τουβλάκια». Είπε ο Ουκρανός και το αφεντικό του έχει ζητήσει «βοήθεια» 800 δις από την ίδια αυτή Ευρωπαϊκή Ένωση...

Μπήκαμε, λοιπόν, σ’ έναν καινούργιο χρόνο ελπίζοντας τουλάχιστον να μην είναι χειρότερος από τον προηγούμενο. Και με τους αγρότες στους δρόμους του εθνικού δικτύου. Αμέσως μετά την Πρωτοχρονιά πήγαμε στην Αθήνα σε 4 ώρες και επιστρέψαμε σε 4,5. Και, δεν θα το πιστέψετε, πολύ το φχαριστήθηκα αυτό το ταξίδι. Ήταν μια ευκαιρία να δω λίγο την Ελλάδα που μονίμως δεν βλέπω όταν κινούμαι στον αυτοκινητόδρομο. Να δω χωριά ή κωμοπόλεις της Βοιωτίας όπως η Αλίαρτος, η Χαιρώνεια, η Βάγια, να δω όλο το χάλι των εκατοντάδων εγκαταλελειμμένων βιομηχανικών κτηρίων, να δω ακριβώς τι γίνεται με τα φωτοβολταϊκά στον κάμπο της Κωπαΐδας. Είδα και φωτογράφισα, και δεν είχα ξαναδεί, τον Λέοντα της Χαιρώνειας, ένα ακόμη σπουδαίο ιστορικό μνημείο, κατασκευασμένο από μάρμαρο, ύψους 5,50 μέτρων πάνω σε βάθρο 3,00 μέτρων, σε ανάμνηση της μάχης μεταξύ Μακεδόνων και Αθηναίων-Θηβαίων το 338 π.Χ. (συνολικά στην περιοχή της Χαιρώνειας διεξήχθησαν οκτώ (8) μεγάλες μάχες μεταξύ 447 και 86 π.Χ., λέει η Βικιπαίδεια). Το λιοντάρι θεωρείται ότι συμβολίζει τον ηρωισμό των ανδρών της Θήβας, τον οποίο είχε αναγνωρίσει και ο ίδιος ο νικητής Φίλιππος Β’ Μακεδών.

Ύστερα ξεκινήσαμε ένα τυπικό, τριμηνιαίο συρεκιέλα στην περιοχή του Αλμυρού και εκεί κάναμε τρεις σημαντικές, κατά την γνώμη μας, παρατηρήσεις: α) Στον Αλμυρό υπάρχουν σε διάφορα σημεία στάσεις λεωφορείων – υπάρχει Αστική Συγκοινωνία την οποία εκτελεί το Υπεραστικό ΚΤΕΛ Μαγνησίας – αναλόγου κατασκευής με αυτές του Βόλου, με στέγαστρο φυσικά. Και είναι όλες μα όλες σε άψογη κατάσταση, χωρίς ζημιές, γραψίματα, κολλήματα και όσα συμβαίνουν παρ’ ημίν. Εύγε αρ. 1. β) Στον Αλμυρό επισκευάζεται εδώ και καιρό η γέφυρα πάνω απ’ τον Ξηριά, στην έξοδο/είσοδο προς/από Πλάτανο κλπ. Η κίνηση των οχημάτων γίνεται «με ιδίαν ευθύνην» μέσα από την κοίτη του Ξηριά, σε μία αρκετά εύκολη, όπως έχουμε ξαναπεί, «Ιρλανδική διάβαση». Στο έρμο το Αλυγαρόρεμα δεν κατέστη δυνατόν να λειτουργήσει μια τέτοια διάβαση, για λόγους που ποτέ κανείς δεν πρόκειται να μάθει. Βεβαίως δεν ακούω πλέον οιμωγές από θιγόμενους καταστηματάρχες, ούτε από ανησυχούντες γονείς του 27^ου Δημοτικού Σχολείου, υποθέτω πως άπαντες επείσθησαν περί της ορθότητος των Αρχοντικών ρυθμίσεων και διαβεβαιώσεων. Κι εγώ αργοσέρνομαι στην οδό Αγησάνδρου, στην οποία ούτε σκέψη υπάρχει για την διάνοιξη των στενώσεων – όλα καλά και τα κουκιά μπαγλάν, που έλεγαν κάποτε κι οι μάγκες γ) Στον δρόμο από Αλμυρό προς Μικροθήβες έχουν τοποθετηθεί πρόσφατα δεκάδες στύλοι φωτισμού, μεταλλικοί και με φωτοβολταϊκή τροφοδοσία ρεύματος. Δεκάδες, μπορεί και καναδυό εκατοντάδες, καθώς φωτίζουν όλον τον δρόμο, από το τέλος του Κροκίου μέχρι το Αϊδίνιο και την συνάντηση με την Ε.Ο. 30 στις Μικροθήβες. Εύγε αρ. 2. Αυτό, αν πληροφορήθηκα σωστά, πρέπει να περιλαμβάνεται σε συγκεκριμένο έργο της Περιφέρειας, με ειδική χρηματοδότηση για τον λεγόμενο Οδοφωτισμό. Σε πλήρη αντίθεση, βέβαια, τα αντίστοιχα φωτιστικά με φωτοβολταϊκά, που έχουν τοποθετηθεί από την προηγούμενη Δημοτική Αρχή στην οδό Παπαδάκου στις Αλυκές, δεν λειτουργούν πια και δεν μπορώ να μάθω γιατί!

Αυτά τα ωραία στον Αλμυρό με την ωραία βιοκλιματική πλατεία. Και αιφνιδίως σε μια ιστοσελίδα της Λάρισας, που συνεργάζεται με μια «αρχοντική» ιστοσελίδα της Μαγνησίας διαβάζω «Το «Ασημένιο Βέλος» έρχεται στον Βόλο: Οι επενδύσεις και τα νέα ηλεκτροκίνητα τρένα – Πότε θα μπει στις ράγες», λέω να διαβάσω πότε θα ξαναμπεί σε λειτουργία η γραμμή Βόλος-Λάρισα και για τα βέλη βλέπουμε. Διαβάζω και φυσικά δεν βλέπω τίποτε. Προφανώς ουδείς γνωρίζει το χρονοδιάγραμμα του έργου. Γνωρίζει όμως αυτά τα πανηγυρικά που διαβάζουμε καθημερινά από τον ανεκδιήγητο Υφυπουργό Μεταφορών περί αναβάθμισης και λοιπά και κυρίως ότι υπάρχει σιδηροδρομική επανάσταση και ο Βόλος βρίσκεται στο επίκεντρό της! Ο Βόλος στο επίκεντρο της Ελληνικής Σιδηροδρομικής Επανάστασης με επαναστάτη την Ιταλική Hellenic Train, η οποία, σημειώστε, υπολογίζει έσοδα 188,6 εκατ. μέχρι το 2036!!. Αμήν και ο Θεός βοηθός, στα επόμενα θα ασχοληθούμε εκτενέστερα με τον Σιδηρόδρομο. Τέλος. Καλόν χρόνο νά ‘χουμε, σας αγαπώ διθυραμβικώς, γεια σας.

Στην φωτογραφία ο Λέων της Χαιρώνειας 2026.01.07, φωτο ΧΣ.

δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα) την Τετάρτη 14.01.2026, αρ.φύλλου 4557.

κυκλο-φ-οριακα 1262, 31 Δεκεμβρίου 2025

 

Παραμονή Πρωτοχρονιάς, ανατολή του Νέου Έτους. Ως στήλη "που σέβεται τον εαυτό της" θα έπρεπε τέτοιες μέρες να κάνουμε απολογισμό πεπραγμένων για το απερχόμενον και προγραμματισμό ενεργειών για το επερχόμενον Έτος. Θα το αποφύγουμε και πάλι, όπως κάναμε και στις αντίστοιχες Πρωτοχρονιάτικες στήλες του 1993, του 1999, του 2004, του 2010 και του 2014 (είπαμε, η στήλη έχει μακρύ παρελθόν).

Ίσως γιατί είμαστε πλέον απολύτως πεισμένοι ότι ουδείς απολογισμός είναι απολύτως ειλικρινής και ουδείς προγραμματισμός πραγματοποιείται στο ακέραιο. Μια απλή ανασκόπηση της χρονιάς που φεύγει, από την δική μας σκοπιά, θα επιχειρήσουμε την επόμενη φορά. Για σήμερα, ευχές για Έτη Πολλά, καθώς Άγιος Βασίλης έρχεται, και δεν μας καταδέχεται – ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί. Κατάλαβα όμως ότι κρατάει χαρτί και καλαμάρι κι αναρωτήθηκα, όταν μεγάλωσα λιγάκι, μήπως ο Άη Βασίλης μας είναι ιστορικός, μιας και η Ιστορία επίσης χαρτί και καλαμάρι κρατάει…

Αρχή, λοιπόν, αύριο, ενός ακόμη συγκλονιστικού έτους για την Ελληνική Ιστορία. Ενός έτους, που κάποιοι ελάχιστοι λένε ότι ξέρουν πώς θα εξελιχθεί, κι εμείς όλοι οι υπόλοιποι λέμε ότι καθόλου δεν ξέρουμε τι θα μας ξημερώσει. Που κάποιοι, και όχι τυχαία, γεμίζουν τις τηλεοράσεις, τα έντυπα και το διαδίκτυο με απίθανες μπούρδες πως δήθεν η Ελλάδα βρίσκεται στην κορυφή του κόσμου, κι ας λένε όλες οι διεθνείς στατιστικές το αντίθετο – ο Μεγάλος έφτασε να μας πει ότι ενώ «κάποτε» η Ελλάδα επεδίωκε να γίνει Ευρώπη, τώρα πλέον η Ευρώπη επιδιώκει να γίνει Ελλάδα (θου Κύριε…). Ή το άλλο τρομερό και ανήκουστο, ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε πόλεμο με την Ρωσία, αν είναι ποτέ δυνατόν! Ας μείνουμε, λοιπόν, στις ευχές:

·  Έτη Πολλά στην ταλαίπωρη Γη μας. Αυτή η «πράσινη μετάβαση» μια που ανακοινώθηκε και μια που καταργήθηκε «τοις πράγμασιν». Αλλεπάλληλες οι σύνοδοι για την Κλιματικά Αλλαγή, αποτέλεσμα μηδέν, καθώς το 2030 έρχεται όλο και πιο κοντά – πόσο ν’ αντέξει κι αυτή η Γη;

·  Έτη Πολλά στην Ελλάδα μας (Έλληνες γαρ εσμέν…), με όλα της τα προβλήματα – που ποτέ δεν πεθαίνει.

·  Έτη Πολλά στον Τόπο μας, στην Μαγνησία μας, χωρίς LNG και άλλες κερδοσκοπικές-καταστροφικές «επενδύσεις».

·  Έτη Πολλά στον Βόλο μας, να δώσει ο Θεός κι η Παναγιά κι οι Συμπολίτες να απαλλαγεί…

·  Έτη Πολλά σε όσους και όσες ασχολούνται μ' αυτόν τον γόρδιο δεσμό που λέγεται "κυκλοφοριακό" και δεν είναι ορθοπεδικοί γιατροί.

    Έτη Πολλά στην (αναπόφευκτη) Τεχνητή Νοημοσύνη, να μπορέσει να πάρει τον σωστό δρόμο.

·  Έτη Πολλά στον ένα και μοναδικό, και πάντα με άλλο όνομα Ελληνικό Σιδηρόδρομο, που έχει πέσει στα χέρια Ιταλών μαφιόζων και Ελλήνων ψευτο-γιάπηδων και ψυχορραγεί.

·  Έτη Πολλά στη «Μαγνησία» και στους ανθρώπους της, που κάνουν ό,τι μπορούν απέναντι σε ψηλούς τοίχους.

·   Έτη Πολλά σε όλους και όλες τους συναδέλφους Μηχανικούς εν ενεργεία (προσοχή μην τύχει κι αλλάξετε Πρόεδρο…)και ομότιμους (γεια σου Μάγδα…).

·   Έτη Πολλά στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, Τιμή μας και Καμάρι μας, την μόνη σοβαρή αναπτυξιακή επένδυση που έγινε σ’ αυτόν τον Τόπο από την απελευθέρωσή του (θυμίζω, 1881) μέχρι σήμερα.

· Έτη Πολλά στο Λιμάνι, αυτόν τον πόλο ανάπτυξης και συσπείρωσης, μακριά από ανούσιες έριδες, με την πρόσθετη ευχή να παραμείνει σε δημόσιο έλεγχο.

·   Έτη Πολλά στα προσκοπάκια (και ιδιαίτερα στα ναυτάκια) από 8 έως 98 Ετών.

·   Έτη Πολλά στους ανθρώπους που τραγουδούν και στις πολλές και καλές Χορωδίες Βόλου και Περιχώρων – όπου ακούς τραγούδια πήγαινε, οι κακοί δεν τραγουδάνε!

·   Έτη Πολλά στις Βασιλικές και στους Βασίληδες.

·   Έτη Πολλά στα παιδιά όλου του κόσμου, στον Λουκά, στην Δάφνη και τον Φεντερίκο, στην Μυρτώ και στον Ορέστη.

·  Έτη Πολλά στα κυκλο-φ-οριακά που μπαίνουν αισίως στο 35^ο έτος δημιουργικότητας.

Το σκίτσο επεξηγήσεις δεν χρειάζεται. Γεια σας.

ΕΥΤΥΧΕΣ ΤΟ ΝΕΟΝ ΕΤΟΣ 2026

δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα) την Τετάρτη 31.12.2025, αρ.φύλλου 4550.

κυκλο-φ-οριακα 1261, 24 Δεκεμβρίου 2025

 

Καλήν ημέραν Άρχοντες, κι αν είναι ορισμός σας,

Χριστού την θείαν γέννησιν θα πω στ’ Αρχοντικό σας.

Σήμερα αυτό, μόνο αυτό θέλω να πω. Τις άλλες μέρες λέω τα άλλα, σήμερα είναι Χριστούγεννα και "επί γης Ειρήνη", άρα ας κάνουμε τουλάχιστον ανακωχή στην "μάχη" της κυκλοφορίας και των συναφών. Στις άλλες, τις αληθινές, φρικτές μάχες σ'όλη την υδρόγειο καμία ανακωχή δεν προβλέπεται.

Σήμερα παιδάκια και κομπανίες περιτρέχουν τους δρόμους και επιμένουν να συντηρούν την ελληνική παράδοση που θέλει αυτό το άγγελμα της Γέννησης να πηγαίνει από πόρτα σε πόρτα, από Άρχοντα σε Άρχοντα, ο οποίος οφείλει «…να βάλει κρασί να πιούμε «και του χρόνου» να του πούμε»! Ελληνικά κάλαντα, Ελληνικά καραβάκια, το αρχαιο-Ελληνικό κλαδί της Ειρεσιώνης (που καταδικάστηκε ως βάρβαρο ειδωλολατρικό έθιμο στα χρόνια του Βυζαντίου και εξαφανίστηκε). Καραβάκια εξοβελισμένα, πλέον, από το ξενόφερτο Tannenbaum, το γερμανικό έλατο, που ήρθε μαζί με τον Όθωνα, το 1840, τώρα σε (κακή) πλαστική απομίμηση ή (ακόμη χειρότερη) "φυσική" κατάσταση, που θα διαρκέσει 15-20 μέρες, όσο μπορεί να αντέξουν οι χυμοί του κομμένου δέντρου κι ύστερα θα βρεθεί στο πεζοδρόμιο.

Σήμερα αστέρι στον ουρανό (υπήρξε ή δεν υπήρξε το άστρον της Βηθλεέμ; αναλύσεις και "επιστημονικές" προσεγγίσεις) βοσκοί και αγγελάκια και σπήλαιο και τρεις μάγοι με τα δώρα (είναι "επιστημονικώς" τεκμηριωμένη η ύπαρξις των μάγων;) στην φάτνη (δεν τεκμηριώνεται η ύπαρξις αλόγου πόνυ εντός αυτής, εν Βόλω όμως…) κι απέξω να καραδοκεί ο Ηρώδης, μια ιστορία για μικρούς και μεγάλους. Μια Ιστορία με πάμπολλους συμβολισμούς, με προφανή την ανάγκη να στοιχειοθετηθεί η μοναδικότητα της στιγμής, μια Ιστορία μαγική, κατάλληλη να ζεσταίνει τις καρδιές των ανθρώπων σε μια «Άγια Νύχτα» μέσα στις κρύες νύχτες του Δεκέμβρη, χωρίς καμία ανάγκη επιστημονικών επιβεβαιώσεων. Όπως και να το κάνουμε, η ιστορία και το γεγονός αυτής καθ' αυτής της όποιας γέννησης είναι κάτι το μοναδικό και συνάμα μαγικό.

Σήμερα μελομακάρονα και γιορτινά τραπέζια, χαρά στα σουπερμάρκετς που όλο εκπτώσεις διαφημίζουν κι όλο ακριβαίνουν τις τιμές τους, κι εκείνος ο έρημος ο 13ος, που δεν πρόλαβε να "θερμάνει" την αγορά, να έχει εξαερωθεί προ πολλού, άγνωστον πού, άγνωστον πώς.

Σήμερα λαμπιόνια και καμπάνες στα καμπαναριά που μπορεί να μην έχουν χιόνια, αλλά που θα σημάνουν χαρμόσυνα και πάλι, για να επιβεβαιώσουν και "επισήμως" το ίδιο άγγελμα που από το πρωί διαλαλούν τα παιδάκια και οι κομπανίες...

...οι ουρανοί αγάλλονται, χαίρει η Κτίσις όλη

Παρά τα βαριά, τα βαρύτατα σύννεφα που μαζεύονται πάνω απ' τον Κόσμο μας, με την φιλολογία του «επανεξοπλισμού». Παρά τα δίκαια τρακτέρ που παραμένουν στους δρόμους. Παρά τα καθημερινά και παντοειδή κουκουλώματα από την Συμμορία των Αθώων. Παρά τον τρόμο και την ερημιά που σκορπούν τα «μέσα κοινωνικής δικτύωσης» και η τεχνητή νοημοσύνη. Ας παραμείνουμε αισιόδοξοι.

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ, συμπολίτες, με όλη μας την Αγάπη. Και του Χρόνου με Υγεία.

ΥΓ. οι Άρχοντες στα κάλαντα ουδεμία σχέση και συνάφεια έχουν με τον δικό μας, μοναδικό και ξεχωριστό, Άρχοντα.

Στην φωτογραφία ο πασίγνωστος πίνακας του 1872 από τον ζωγράφο της Ελληνικής Ψυχής Νικηφόρο Λύτρα.

δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα) την Τετάρτη 24.12.2025, αρ.φύλλου 4548.

κυκλο-φ-οριακα 1260, 17 Δεκεμβρίου 2025

Καλημέρα αγαπητοί και αγαπητές, την επόμενη Τετάρτη, πρώτα ο Θεός, θα σας πούμε τα Κάλαντα. Και τι Κάλαντα! Η στήλη το συνηθίζει, όταν οι συνθήκες και, κυρίως, οι ημερομηνίες το επιτρέπουν, να «τα λένε» σε εορταστικό στυλ – και φέτος οι Τετάρτες πέφτουν 24 και 31 Δεκέμβρη. Το ίδιο συνέβη με τις Παρασκευές 1993, 1999, 2004, 2010 και τις Τετάρτες 2014 (έχει παρελθόν η στήλη, όχι παίξε-γέλασε…). Να είστε έτοιμες/-οι, λοιπόν. Μαζί με τα παιδάκια με τα σιδερένια τριγωνάκια (που ελπίζουμε να είναι αρκετά φέτος, γιατί όλο και λιγοστεύουν τα τελευταία χρόνια) θα σας τα πούμε κι εμείς κι ύστερα, όπως λένε κάποια κρητικά κάλαντα απευθυνόμενα στην νοικοκυρά «…κι ακόμα δεν το ηύρηκες το μάνταλο ν’ ανοίξεις, να μας εβάλεις μια ρακή κι ύστερα να σφαλίξεις…» θα πάμε παρακάτω.

Ότι θα πάμε, θα πάμε, το κατά πού θα πάμε μάς είναι ολίγον ομιχλώδες. Διότι όλο το άμεσο μέλλον μοιάζει ζοφερό, παρ΄όλο που (ή ακριβώς διότι…) η υπερήφανος Ελλάς κοσμείται, πλέον, με έναν σούπερ Πρόεδρο της Ευρωομάδας (Eurogroup). Το οποίο περιβόητο Γιούρογρουπ, με κάποτε πρόεδρο τον αλησμόνητο Ολλανδό κκ. Ντάισελμπλουμ, μια μεγάλη πικραγγουριά (έκφραση της Μητέρας μου…) απολύτως μηδαμινών ικανοτήτων, που σε μεγάλο βαθμό καθόριζε την τύχη της χρεωκοπημένης Ελλάδας, είναι ένα άτυπο όργανο, που η θεωρία λέει ότι ασχολείται μόνο με τα ζητήματα του ευρώ και απλώς εισηγείται στο ECOFIN, το συμβούλιο των Υπουργών Οικονομικών. Και τώρα, ξαφνικά, αυτό το οργανάκι εμφανίζεται αρμόδιο για τα Ρωσικά χρήματα που βρίσκονται κατατεθειμένα σε Τράπεζες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και πρέπει (πρέπει;!) να δοθούν στους γκάνγκστερς της Ουκρανίας δήθεν ως πολεμικές αποζημιώσεις. Κι αυτή τη βρωμοδουλειά, αγαπητοί φίλοι και αγαπητές φίλες, οι έξυπνοι κουτόφραγκοι την αναθέτουν στο καμάρι της Ελλάδας, για την οποία Ελλάδα, ξαφνικά επίσης, στάζει μέλι ο στόμας τους. Φοβάμαι ότι όντως θα μας γράψει η Ιστορία, αλλά όχι για καλό…

Εδώ, στον όμορφο τόπο μας, πολλά θέματα έχουν ανακύψει. Τα περί Αργούς τα είπαμε την προηγούμενη φορά, κανενός το αυτί δεν ίδρωσε, μόνο ένας καλός φίλος μου έγραψε να ανατρέξω και στο παρελθόν διότι δεν είναι μόνο «ο χοντρός» υπεύθυνος για το κατάντημα του ναυπηγήματος. Υπενθυμίζω ότι στα χρόνια που συμβαίνουν τα γεγονότα τόσο της ναυπήγησης από τον Νίκο Ρέππο υπό την επίβλεψη του Ινστιτούτου Αρχαίας Ναυπηγικής & Τεχνολογίας ΝΑΥΔΟΜΟΣ, όσο και των δύο (2) Ταξιδιών, όσο και της τελικής διαδικασίας παράδοσης-παραλαβής του σκάφους από τον Ναυδόμο στον Δήμο Βόλου εγώ ήμουν Δημοτικός Σύμβουλος Βόλου, μέλος της πλειοψηφίας, και έχω μια σχετικά καλή γνώση. Γνωρίζω επίσης και αρκετούς σύγχρονους Αργοναύτες – είναι που λένε «…και γράμματα γνωρίζω». Κάποια κατάλληλη στιγμή θα τα πούμε όλα.

Ένα θεματάκι είναι αυτό με το αλογάκι στην φάτνη του Αγίου Νικολάου. Να θυμίσω στους Βολιώτες ότι μια φάτνη υπήρχε στο σημείο και πολύ πριν από την Αρχοντική δημιουργία, δεν είναι κάτι καινούργιο αυτό που συμβαίνει τα τελευταία χρόνια. Καινούργιο είναι τα ζωντανά ζωάκια. Παλιότερα ήτανς προβατάκια, φέτος, πιθανώς υπό τον φόβον της ευλογιάς (άλλο Ελληνικό χάλι κι αυτό…) το ζωάκι μετεβλήθη σε αλογάκι, πόνυ για την ακρίβεια. Αλλά ουδεμία ανησυχία δικαιολογείται: ο Άρχοντάς μας (δια)δήλωσε ευθαρσώς και τηλεοπτικώς ότι δεν μας πιάνει ο Νόμος και ότι υπάρχει κτηνίατρος με το όπλο (την σύριγγα; το χάπι;) παρά πόδα επί 24ώρου βάσεως, ώστε να επέμβει μόλις το πόνυ φτερνιστεί. Κατά τα άλλα, όσοι μιλούν για κρίσεις πανικού στο ζώο είναι εμπαθείς οχτροί του θεόπνευστου Αρχοντικού έργου, βοήθειά μας.

Κάτι τρέχει, λέει, με έναν ξενώνα στην Μακρινίτσα (ο αείμνηστος φίλος Νίκος Τσούκας επίμενε πως το όνομα του χωριού του γράφεται έτσι, με «ι» κι όχι με «υ» στο «κρι», ο Νίκος ήξερε καλύτερα από όλους μας). Πρόκειται για το Αρχοντικό (πραγματικό αρχοντικό) Σισιλιάνου, πρώτα κοινοτική ιδιοκτησία και λόγω Καλλικράτη (άλλη μεγάλη Ελληνική ζημιά…) σήμερα ιδιοκτησία του Δήμου Βόλου, νοικιασμένο, λέει, σε κάποια γνωστή… Ποινική δίωξη για κακουργηματική απιστία σε βάρος του Άρχοντα αλλά και στελεχών της Οικονομικής Υπηρεσίας του Δήμου, στα οποία στελέχη, ο τα πάντα μη γνωρίζων και εξ ορισμού αθώος Άρχοντάς μας φόρτωσε σε συνέντευξη όλες της ευθύνες για να ‘χουν να πορεύονται (θυμάμαι και τον άλλον αείμνηστο, τον ταμία του Δήμου Βόλου Χρήστο Σιγάλα, κι εκείνος φορτωμένος έφυγε…). Μια χαρά πάμε.

Τέλος, το μεγάλο νέο των ημερών, η Απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας με την οποία ακυρώνονται ως παράνομες όλες οι αποφάσεις του Δήμου Βόλου και της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Θεσσαλίας-Στερεάς Ελλάδας του 2017 και, κυρίως, του 2019-2020 με τις οποίες καταστράφηκε το έργο που χρηματοδοτήθηκε από το Ευρωπαϊκό Πρόγραμμα LIFE το 1993-94 στην παρόχθια του Κραυσίδωνα οδό Καραμπατζάκη και μετατράπηκε, όπως και η άλλη παρόχθια οδός Ζάχου, σε μια απολύτως ευθύγραμμη καρικατούρα οδού «ήπιας κυκλοφορίας» (τίποτε δεν έχει μείνει όρθιο σ’ αυτή τη χώρα…) που είναι τέτοια επειδή έτσι νομίζετε. Το ΣτΕ μπορεί να έκανε έξι (6) χρόνια – η προσφυγή έγινε από παρόδιους κατοίκους στις 22 Μαρτίου 2019, η απόφαση βγήκε στις 28 Νοεμβρίου 2024, δημοσιεύθηκε στις 10 Ιουνίου 2025 και έφτασε στον Βόλο στις 11 Δεκεμβρίου 2025 – αλλά έβγαλε μια σωστή Απόφαση. Για το θέμα έχουν γραφτεί στα κυκλο-φ-οριακά πάμπολλα κείμενα, τόσο τότε που συμμετείχαμε με τις επιστημονικές γνώσεις μας για τις πραγματικές οδούς Ήπιας Κυκλοφορίας στην μελετητική-κατασκευαστική ομάδα που δημιούργησε «Το Όνειρο του Κραυσίδωνα» όσο και διαρκώς στη συνέχεια, όσο τα γνωστά καλά παιδιά προσπαθούσαν την καταστροφή και ο Δήμος Νέας Ιωνίας «δεν μασούσε», μέχρι το 2017 που όλα είχαν γίνει ένα, βρήκαν κι έναν μεγαλόσχημο άσχετο «σύμβουλο» και έπεισαν τον Άρχοντα να προχωρήσει. Αυτά, πολύ συνοπτικά. Και τι πρακτικά σημαίνει αυτή η μεγάλη νίκη με την Ακύρωση από το ΣτΕ θα δούμε, εμείς εδώ θα είμαστε, άλλοι θα φύγουν, ίσως και να επιστρέψουν στον Αμπελώνα των αρχών του ’80…

Σας αγαπώ επιμόνως, γεια σας.

Στην φωτογραφία μια βόλτα στην Χριστουγεννιάτικη Αγορά του Μονάχου, φωτο ΧΣ.

δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα) την Τετάρτη 17.12.2025, αρ.φύλλου 4543.

κυκλο-φ-οριακα 1259, 10 Δεκεμβρίου 2025

 

Δεκέμβριος, σιγά-σιγά πάμε για το γνωστό «πάει ο παλιός ο χρόνος…» κι άντε ξανά να περιμένουμε τι θα μας φέρει το νέον έτος, υγεία να ‘χουμε.

Μια βόλτα στον εγγονό μας, στο Μόναχο, κάναμε, σύντομα θα επιστρέψουμε στον Βόλο μας.

Στον Βόλο που μας μαγεύει στα παχιά λόγια αλλά στα από μικροφώνου λόγια μάς κάνει για μία ακόμη φορά ρεζίλι στο πανελλήνιο (και όχι μόνο). Ξεχειλίζει η μαγκιά και το συνακόλουθο «χιούμορ». Αλλά εγώ θα ξαναπώ: δεν φταίει αυτός, αυτός τόσος είναι, έτσι έχει μεγαλώσει. Φταίνε οι άλλοι, οι Βολιώτες, που τον έχουν από κοντά μπας και χάσουν το κελεπούρι και τα «προνόμια» που τους εξασφαλίζει – αν είναι δυνατόν! Και ο Λαός, το Πλήθος το οποίο πανηγυρίζουν όλοι οι προαναφερθέντες ότι συμμετείχε στην υπέροχη εκδήλωση. Και δεν αμφιβάλλω ότι η εκδήλωση ήταν καλή, κρίνοντας από τους συμμετέχοντες, αλλά οι βρισιές στον δημόσιο λόγο πώς αντέχονται, αδέρφια; Την προηγούμενη φορά έγραφα για το Τέρας. Και με επιβεβαίωσαν όλοι, κι Αυτός και οι Παρατρεχάμενοι

Με φόντο την Αργώ στη στεριά φυσικά η εκδήλωση της φωταγώγησης. Πρώτη φορά η στήλη ασχολήθηκε με αυτό το θέμα στα κυκλο-φ-οριακα 827, στις 11.11.2015. Ήταν η πρώτη χρονιά του Άρχοντα, η πρώτη χρονιά για τα μωβ λαμπάκια και την «εορταστική» Αργώ στη γωνία του Παπαστράτου. Το 2016 γράψαμε για «την πεντηκόντορο Αργώ, που ήδη βγήκε στη στεριά και προετοιμάζεται να γίνει, για δεύτερη χρονιά, από περήφανο πλεούμενο ντεκόρ για «σινιέ» φωτογραφίες». 2017 «Μαθαίνω ότι ετοιμάζεται πάλι το πλεούμενο σύμβολο της πόλης, η Αργώ, να βγει στην στεριά δίπλα στο μνημείο της παραλίας. Όπως είχα και πέρυσι δηλώσει, αυτή η κίνηση με βρίσκει απολύτως αντίθετο. Τα πλοία δεν έχουν καμία απολύτως θέση στην στεριά. Μπορεί κάλλιστα να συμμετέχει στους εορτασμούς και η Αργώ, με έναν ευπρεπή διάκοσμο, μέσα στην θάλασσα, εκεί όπου ανήκει. Αλλά πολύ θα ήθελα να ξέρω και την άποψη του Συλλόγου των Αργοναυτών επί αυτού.» Τηλεφωνικά έλαβα κάποιες τραγικές, πραγματικά, δικαιολογίες. 2018 «Και επανέρχομαι για τρίτη χρονιά ερωτών: αυτή η επί ξηράς Αργώ, με τα μπλε φωτάκια, αρέσει στους Αργοναύτες του 2008; Είναι σύμφωνοι μ’ αυτή την ετήσια, πλέον, διαπόμπευση ενός από τα σημαντικότερα σύμβολα, που … κατάφερε να αποκτήσει αυτή η πόλη;» 2019 «Και η Αργώ ξαναβγήκε στη στεριά, τι ωραία τι καλά!» 2020 «Παραφωνία μέγιστη η Αργώ, από τις 12 Νοεμβρίου στη στεριά, την προετοιμάζουν να γίνει για άλλη μια χρονιά καραγκιοζάκι «διακοσμητικό» προς άγραν πελατών για τα τσιπουράδικα.» 2021 «Πάντως για μία ακόμη χρονιά την Αργώ την έκαναν ρεντίκολο της στεριάς». Τον Σεπτέμβριο 2022 μίλησαν «ο Ναύαρχος Απόστολος Κούρτης από το Ινστιτούτο Ναυδόμος, ο ιθύνων νους της κατασκευής και καπετάνιος στο ταξίδι, και ο Δήμαρχος Κυριάκος Μήτρου που ξεκίνησε και χρηματοδότησε το μεγαλύτερο μέρος της κατασκευής. Ο πρώτος είπε ότι «Υπάρχει κίνδυνος να μην υπάρχει Αργώ, όταν θα γίνει το Μουσείο της», τονίζοντας πως η Αργώ είναι σε κατάρρευση αυτή τη στιγμή. Ο δεύτερος είπε επίσης ότι «Το θέμα είναι να μην την έχουμε σε τέτοιο επίπεδο που να μην είναι επισκέψιμη η Αργώ που κατασκευάστηκε το 2006 με την Αργώ που θα έχουμε το 2030». Και οι δύο ήταν κάθετα αντίθετοι με τον «στολισμό» (μασκάρεμα) της Αργούς στη στεριά τα Χριστούγεννα.» Κανείς δεν πήρε τίποτε υπ’ όψη του. Στις 09.11.2022 η στήλη έγραψε «Πάλι την έβγαλαν την Αργώ στην στεριά, πάλι το εξευτελίζουν το ιστορικό ναυπήγημα. Κι έχουν και το θράσος να καμαρώνουν γι’ αυτό και να νέμονται τον τίτλο «Αργοναύτης». Τι να πω; Άξιοι της μοίρας μας. Και όλοι εσείς οι κωπηλάτες της Αργούς, που με τα μπράτσα σας γράψατε ένδοξη ιστορία το 2008, να χαίρεστε. Και να βγαίνετε ωραίες φωτογραφίες!» 2023 «ο Βόλος έχει μπει σε μία ακόμη εορταστική περίοδο με εναρκτήριους υπερ-καλλιτέχνες, με καταθλιπτικούς μπλε ουρανούς, με την Αργώ-καραγκιοζάκι στη στεριά… ». 2024 και φέτος μία από τα ίδια.

Φέτος όμως ξαναμίλησε ο Ναύαρχος Απόστολος Κούρτης και είπε ότι «Τα ξύλα της Αργούς κοντεύουν να γίνουν…πίτουρα». Εξήγησε ότι τα ξύλα του πλοίου είναι «ωμά», χωρίς καμία χημική επεξεργασία, κι όταν ένα τέτοιο ξύλο εκτίθεται επί 23 χρόνια σε εξωτερικές συνθήκες ήλιο, σκοτάδι, βροχή, κρύο, ζέστη, καυσαέρια, τσιμεντόσκονη κλπ. σαπίζει, γίνεται πίτουρο και η αντοχή του πλησιάζει του φελιζόλ! Είπε ακόμη ότι το 2010, όταν παραδόθηκε το σκάφος στον Δήμο, δόθηκε μαζί και ένα ακριβέστατο τεύχος συντήρησης, κάτι που δεν έγινε ποτέ. Λίγες μέρες πριν είχε μιλήσει και ο δημιουργός της Αργούς, ο εξαίρετος Βολιώτης καραβομαραγκός Νίκος Ρέππος, που είπε ότι «Η Αργώ έχει σαπίσει» τονίζοντας ότι «η έκθεση του σκάφους εδώ και τόσα χρόνια (θυμίζω, από το 2015, 10 χρόνια τώρα…) σε συνθήκες βροχής, σκόνης και παγετού κατά τη διάρκεια του χειμώνα οπότε και εκτίθεται στην παραλία του Βόλου στολισμένο έχει προκαλέσει φθορές και το νερό της βροχής λειτουργεί διαβρωτικά, με συνέπεια τα ξύλα να σαπίζουν». Πρόσθεσε ακόμη ότι «η Αργώ απαξιώνεται με τον τρόπο που παρουσιάζεται στις χριστουγεννιάτικες εκδηλώσεις (πες τα χρυσόστομε!) εκτός του ότι δεν υπάρχει καμία συνάφεια ανάμεσα στην μυθολογία της Αργοναυτικής Εκστρατείας και της γιορτής των Χριστουγέννων, που συνέβη χιλιάδες χρόνια αργότερα».

Αυτά τα τελευταία είναι η απόλυτη δικαίωση για εμάς, που εδώ και δέκα χρόνια λέμε ότι πρόκειται αφ’ ενός για εξευτελισμό (απαξίωση, επισήμως) και αφ’ ετέρου για καταστροφή – μεγάλη αγωνία διατυπώνουν και οι δύο αρμόδιοι, οι μόνοι αρμόδιοι, για το αν θα φτάσει και σε τι κατάσταση θα είναι το σκάφος όταν το Μουσείο θα είναι έτοιμο.

Έχει κουραστεί η ψυχή μου, φίλοι και φίλες. Οι άνθρωποι που εξουσιάζουν την πόλη μας είναι εχθροί της, μόνο την πάρτη τους και την καλοπέρασή τους κοιτάνε, απολύτως τίποτε άλλο. Και οι περιβάλουσες δομές, Κόμμα, Περιφέρεια, Δικαιοσύνη κάθονται και τους χαζεύουν χασκογελώντας. Σας αγαπώ απροσμετρήτως, γεια σας.

Στην φωτογραφία η Αργώ ως υπερήφανο πλεούμενο, από το διαδίκτυο.

δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα) την Τετάρτη 10.12.2025, αρ.φύλλου 4538.

κυκλο-φ-οριακα 1258, 26 Νοεμβρίου 2025

 

Κυριακή 23 Νοεμβρίου 2025, ώρα 11:00, μπροστά στην Τράπεζα της Ελλάδος, χιλιάδες Μαγνησιώτες στο συλλαλητήριο ενάντια στην εγκατάσταση LNG στον Παγασητικό Κόλπο.

Κόσμος και Λαός, χιλιάδες. Και μόνο ένας, ένα πραγματικά κακόψυχο και μεγαλομανές ανθρωπάκι, ξένο στην Μαγνησία, ήρθε στην παραλία για να φτύσει φαρμάκι και να πει ότι «έχουν μαζευτεί οι γνωστοί 200 χαβαλέδες»! Κακόψυχος, δειλός και πονηρούλης ο Άρχοντας του Βόλου, ως γνωστόν εκ στόματος κόρακος κρα! εξελεύσεται! Και έχω ξαναπεί ότι περισσότερο με στεναχωρούν οι Βολιώτικες φιγούρες που ποζάρουν ένθεν κακείθεν του Άρχοντος, ένα ροζ σακάκι, μια κανελί μποτίτσα, ένα άσπρο καπελάκι με μπλε μπουφανάκι, ένα κάτασπρο μπουφανάκι, Βολιώτες, που μεγαλώνουν σ’ αυτή τη θάλασσα παιδιά και εγγόνια, κάτω απ’ τη σκιά του τέρατος, όπως έλεγε κι ο Μάνος Χατζιδάκις, για την ακρίβεια είχε πει: «Όποιος δεν φοβάται το πρόσωπο του τέρατος, πάει να πει ότι του μοιάζει. Η πιθανή προέκταση του αξιώματος είναι, να συνηθίσουμε τη φρίκη, να μας τρομάζει η ομορφιά. Η υποταγή ή ο εθισμός σε μια τέτοια συνύπαρξη, η συνδιαλλαγή, δεν προκαλεί τον κίνδυνο της αφομοίωσης ή της λήθης, του πώς πρέπει, του πώς οφείλουμε να σκεφτόμαστε, να πράττουμε και να μιλάμε; Αναμφισβήτητα αρχίσαμε να το ανεχόμαστε. Και η ανοχή, πολλαπλασιάζει τα ζώα στη δημόσια ζωή, τα ισχυροποιεί και τα βοηθά να συνθέσουν με ακρίβεια τη μορφή του τέρατος που προΐσταται, ελέγχει και μας κυβερνά. Η μορφή του τέρατος είναι αποκρουστική. Όταν όμως το πρόσωπο του τέρατος πάψει να μας τρομάζει, τότε πρέπει να φοβόμαστε… γιατί αυτό σημαίνει ότι έχουμε αρχίσει να του μοιάζουμε.» Αρκετοί Βολιώτες έχουν, δυστυχώς, αρχίσει να του μοιάζουν… (η φωτογραφία που παραπάνω περιγράφουμε αδρομερώς είναι αναρτημένη στην ιστοσελίδα Βολιώτικης αιωνόβιας, κάποτε δημοκρατικής, εφημερίδας, που δυστυχώς επίσης, δεν τιμά την Ιστορία της)

Από την άλλη μεριά Συγχαρητήρια στον Περιφερειάρχη και ολόκληρη την δομή της Περιφέρειας, που σθεναρά αντιτάσσεται σ’ αυτόν τον παραλογισμό της εγκατάστασης. Οψόμεθα. Και θα είμαστε πάντοτε και όπου χρειαστεί παρόντες.

Να συνεχίσουμε το οδοιπορικό μας, μπαίνοντας στον Βόλο από την οδό Αθηνών. Μετά το τελείως εγκαταλειμμένο Πάρκο του Πεδίου Άρεως, όπου κάποτε υπήρχε μέχρι και μικρός ζωολογικός κήπος και, κυρίως, υπήρχε το τραινάκι Decauville, δωρεά του αείμνηστου Άρη Τσαλαπάτα στην πόλη, που έκανε τον γύρο του πάρκου, κατάφορτο με χαρούμενα παιδάκια και ευτυχισμένους γονείς – σήμερα η μηχανή σκουριάζει πεταμένη σε μιαν άκρη, τα ξύλινα βαγόνια είναι διαλυμένα, η γραμμή δεν ξέρω σε τι κατάσταση είναι, το παρελθόν της πόλης διαλύεται, κάτι ανάλογο που συμβαίνει με τις Αρχοντικές παρεμβάσεις στο Τραινάκι του Πηλίου στην Πλατεία του Αναύρου και στην Αγριά.

Και λέγοντας για την Πλατεία του Αναύρου, η μείζων μειοψηφία του Δημοτικού Συμβουλίου Βόλου κατέθεσε επίσημη πρόταση να ονομαστεί αυτή η Πλατεία προς τιμήν του δημιουργού αυτού του Δημόσιου Χώρου, πρόσφατα αποθανόντος 1978-1990 και 1998-2000 Δημάρχου Βόλου «Πλατεία Δημάρχου Μιχάλη Κουντούρη». Και η πλειοψηφία αρνήθηκε. Αρνήθηκε, το καταλαβαίνετε; Όπως λέει και η νεολαία μας «οι άνθρωποι δεν υπάρχουν» ή το τέρας που λέγαμε…

«Επανέρχομαι», που φωνάζει κι ο Λάκης Λαζόπουλος στο «Αλ τσαντίρι νιουζ». Μετά το Πάρκο έρχεται το σκάμμα για το Μουσείο της Αργούς. Σ’ αυτό το οικόπεδο υπήρχαν μεγάλες υπόγειες δεξαμενές και εγκαταστάσεις για καταθλιπτικές αντλίες, ως αντιπλημμυρικό έργο μελλοντικής σωτηρίας της Νεάπολης μετά την καταστροφή του 2006. Το έργο δεν ολοκληρώθηκε και, φυσικά, δεν λειτούργησε ποτέ, άγνωστο γιατί, όμως οι δεξαμενές και η ηλεκτρολογική εγκατάσταση ελέγχου ήταν στο οικόπεδο. Το καλοκαίρι του 2022 τόσο τα κυκλο-φ-οριακα (κείμενα 1110, 1116, 1117) όσο και η σελίδα μου στο φατσοβιβλίο επανειλημμένα ασχολήθηκαν με αυτό το θέμα γραπτώς και φωτογραφικώς (για τους δύσπιστους…), κανένας απολύτως δεν ενδιαφέρθηκε! Καταφανώς ούτε και οι μελετητές του Μουσείου. Και οι τσάπες μεγαλοπρεπώς κατέστρεψαν ό,τι υπήρχε, ώστε το πεδίον να είναι ελεύθερον δια την ανέγερσιν. Τέλος, λοιπόν. Ας χαρούμε το Μουσείο μας. Όμως, όσο κι αν δεν μ’ αρέσει να γίνομαι μάντης κακών, η επιλογή του οικοπέδου το 2007-8 για την συγκέντρωση των πλημμυρικών υδάτων της Νεάπολης έχει άραγε ληφθεί υπόψη στην μελέτη των υπογείων του Μουσείου ή θα μας συμβεί (χτύπα ξύλο!) ό,τι συνέβη με τα υπόγεια π.χ. της Πανεπιστημιακής Βιβλιοθήκης προσφάτως ή του Δημοτικού Θεάτρου παλαιότερα – οπότε, πάλι, δεν θα φταίει κανένας απολύτως, μόνο ο κακός μας ο καιρός…

Μετά το Μουσείο έρχεται το «Εκθεσιακό Κέντρο», κατά κόσμον «Μπουζουξίδικο ευκαιρίας», ένας χώρος που κάποτε έσφυζε καθημερινά από αθλητική ζωή και τώρα «έρημος, βαρύς και μόνος», όπως λέει και το τραγούδι του Αττίκ από το 1933 που τραγούδησε η Δανάη (Στρατηγοπούλου), περιμένει να έρθει ένας Φέρρης, μια Ανδρομάχη, ένας επ-Αργυρός μπας και πάρει λίγη ζωή. Κι ύστερα πάλι του χρόνου, για τα γούστα…

Κι ύστερα τα πράγματα γίνονται σοβαρά και επικίνδυνα. Διαχωρισμός ρευμάτων, ευθεία προς τον κυκλικό κόμβο της γέφυρας του Κραυσίδωνα, έναν δύσκολο και πολύ φορτισμένο κόμβο, και δεξιά οδός Σέκερη, με Πανεπιστημιακές εγκαταστάσεις αριστερά και δεξιά. Κίνδυνος! Πολύ συχνές οι διασχίσεις του καταστρώματος από παιδιά και διδάσκοντες, όχι πολύ σπάνιες οι υψηλές ταχύτητες των οχημάτων στην ευθεία. Είχα διαβάσει ότι «σχεδιαζόταν» η μετατροπή της οδού σε ήπιας κυκλοφορίας, με διαπλάτυνση πεζοδρομίων, στένεμα οδού, σαμαράκια για μείωση ταχυτήτων, τέτοια. Αντ’ αυτού του απαραίτητου στην οδό Σέκερη διάβασα μετά κάτι ανοησίες περί της οδού Ιάσονος. Ό,τι να ‘ναι σ’ αυτή την έρμη πόλη, ό,τι να ‘ναι! Σύντομα, παρακαλώ, να γίνει κάτι σοβαρό στην οδό Σέκερη, πριν θρηνήσουμε θύματα, για τα οποία κανένας απολύτως δεν θα φέρει ευθύνη ηθικής αυτουργίας… Γένοιτο! 

Με την διαπλανητική αγάπη μου, γεια σας!

Στην φωτογραφία το Τραινάκι στο Πεδίο του Άρεως, 1992 (ΧΣ).

δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα) την Τετάρτη 26.11.2025, αρ.φύλλου 4528.