κυκλο-φ-οριακα 1189, 3 Απριλίου 2024

 

Καλημέρα αγαπημένοι μου αναγνώστες και αναγνώστριες, από την εφημερίδα (πρώτιστον είδος, η στήλη πρώτα δημοσιεύεται στην εφημερίδα, στο χαρτί, παρά την artificial intelligence (τεχνητή νοημοσύνη) εγώ πιστεύω ότι εν τέλει το χαρτί θα διασώσει τον σύγχρονο πολιτισμό, όπως έγινε και με τους προηγούμενους αιώνες, από την εποχή του Γουτεμβέργιου, περί το 1434… ) μέχρι το φατσοβιβλίο. Είναι ειλικρινά αρκετοί οι άνθρωποι που με συναντούν στον δρόμο και μου λένε το γνωστό «σε διαβάζω», γνωστοί αλλά και άγνωστοι, τι άλλο να ζητήσει ένας συγγραφέας (;) χρονικογράφος (;) δημόσιο-γράφος (;) ή οποιονδήποτε άλλον χαρακτηρισμό θέλει να δώσει ο καθείς σ’ αυτόν που επιμένει να γράφει αυτή την στήλη, από τις 20 Ιανουαρίου 1991, οπότε έγραψε τις πρώτες 719 λέξεις – η ιστορία μας, η ζωή μας.

Η Ιστορία μας! Τι απέγινε, εν τέλει, με το Τραινάκι του Πηλίου στην Αγριά; Ακόμη μια θυσία στον βωμό της κερδώας μπουλντόζας; Ακόμη μια «νίκη» του Άρχοντα απάντων των δημοκρατικών διαδικασιών και των πυλώνων αυτών των διαδικασιών; Αλλά, συμπολίτες, σκέφτομαι και το άλλο, ποιος νοιάζεται; Ποιο Τραινάκι, ποιοι το ξέρουν τώρα πια, ποιοι τουριστικοί παράγοντες, ποιος ΟΣΕ (τι ‘ν τούτο;), όσοι το αναφέρουν «αναμνηστικά» «Μουτζούρη» το αναβοκατεβάζουν, όπως ακριβώς το αποκαλούσαν οι «αστοί» της οδού Δημητριάδος, που τους λέρωνε τα μπαλκόνια (αίσχος!), κι έκαναν τα πάντα, με την συνδρομή της χούντας, το 1971, για να σταματήσουν τα δρομολόγιά του. Αγωνιστήκαμε να μην αποξηλωθούν οι γραμμές μεταξύ Αγριάς και Κάτω Λεχωνίων, να κηρυχτεί διατηρητέο μνημείο από την Μελίνα Μερκούρη το 1985 (ΦΕΚ 322 Β/24-5-1985), να ξανακυκλοφορήσει το 1996, καταφέραμε να αγοραστεί καινούργια μηχανή έλξης, πετύχαμε να εκτελεί δρομολόγια Άνω Λεχώνια-Μηλιές για αρκετά μεγάλα χρονικά διαστήματα κάθε χρόνο μέχρι πρόσφατα. Κάποτε ήμασταν πολλοί, είχαμε Σύλλογο Φίλων του Τραίνου Βόλου-Πηλίου, είχαμε Αρχές με το μέρος μας. Ύστερα, με την πάροδο των χρόνων και την αλλαγή των ηθών όλο και λιγοστεύαμε, σήμερα δεν ξέρω πια πόσοι έχουν (έχουμε) απομείνει που να αγαπούν πραγματικά το τραινάκι του Πηλίου, του οποίου η ύπαρξη ξεκίνησε το 1896, μάλιστα αγαπητοί, το 1896! Βλέπω στην τηλεόραση κάποια ντοκιμαντέρ για τα τραίνα στον κόσμο, για τα τραίνα της Ιαπωνίας και της Κίνας, για τα μουσειακά τραίνα της Σκωτίας, της Ελβετίας και όχι μόνο, και μελαγχολώ, συμπολίτες. Και, δυστυχώς, δεν είναι το μόνο πράγμα σ’ αυτόν τον τόπο για το οποίο μελαγχολώ…

Νέες περιπέτειες ψυχανεμίζομαι για το ταλαίπωρο parking Φιλελλήνων-Δημητριάδος. Βεβαίως ο καλός μας Δήμος ενεργοποιήθηκε και κάνει κάποιες εργασίες, απαραίτητες για την λειτουργία τού parking, δεν ξέρω τι γίνεται με τις απαιτούμενες άδειες κι αν θα είναι έτοιμες μέχρι την νέα ενοικίαση στον νέο επιχειρηματία – έχω την αίσθηση ότι στον Βόλο η έννοια «επιχειρηματίας» αναφέρεται αποκλειστικά σε εστίαση. Εν πάση περιπτώσει εμείς το καλό του τόπου και του parking θέλουμε, καθώς και του γενικότερου κυκλοφοριακού ζητήματος – κατά την πρόσφατη ορολογία «σχέδιο αστικής κινητικότητας» – λεπτομέρειες του οποίου εξακολουθούμε να μην γνωρίζουμε.

Έτυχε και περάσαμε πεζή από την νεότευκτη οδό Παύλου Μελά στο τμήμα Ερμού-Δημητριάδος, δίπλα από την Πλατεία Πανεπιστημίου, η οποία επιτέλους φαίνεται να οδεύει προς ολοκλήρωση. Καλή κατασκευή, με πέτρινους κυβόλιθους στο οδόστρωμα και επαρκές πλάτος, προφανώς διότι στην δεξιά πλευρά προβλέπεται να επανέλθει η πιάτσα των ΤΑΞΙ. Το πάνω τμήμα, 28^ης Οκτωβρίου-Ερμού είναι ακόμη υπό κατασκευήν και το δικό μας ενδιαφέρον επικεντρώθηκε (ως ανεμένετο…) στους μνημειακούς μαρμαρόλιθους της διασταύρωσης με την οδό Ερμού, οι οποίοι, όπως έγραψα την προηγούμενη φορά, βρίσκονται στο σημείο πρακτικά από το 1903! Διαπίστωσα ότι είναι στην θέση τους και σε καλή κατάσταση, ελπίζω να παραμείνουν έτσι μέχρι το τέλος της διαμόρφωσης. Η Ιστορία μας, η ζωή μας.

Πληροφορούμαι ότι το Αεροδρόμιο της Νέας Αγχιάλου είναι καλά! Κάτι ανοησίες που ακούγονταν πριν λίγο καιρό περί αεροδρομίου-κάργκο, τουτέστιν αποκλειστικά για την διακίνηση φορτίων (των άπειρων φορτίων που διακινούνται αεροπορικώς λόγω της Ελληνικής Ανάπτυξης…) φαίνεται ότι ξεχάστηκαν. Το Αεροδρόμιο θα εξυπηρετήσει και φέτος επιβατικές πτήσεις προς/από Μόναχο, Ντύσελντορφ, Βιέννη, Μπρνο, Παρίσι και Ηράκλειο με τις εταιρείες Condor, Eurowings, Smartwings, Transavia, Austrian και SkyExpress προς το Αεροδρόμιο «Νίκος Καζαντζάκης». Αποσύρθηκε μόνο η εταιρεία Easy Jet, που συνέδεε το Λονδίνο. Αλλά τίποτε δεν αποκλείει να ενδιαφερθούν και άλλες αεροπορικές εταιρείες, είναι πολύ σημαντικό στοιχείο για την τουριστική ανάπτυξη μιας περιοχής η ύπαρξη Αεροδρομίου κι εμείς, που με χίλια ζόρια το αποκτήσαμε, οφείλουμε, ως Μαγνησιώτες, να το υπερασπιζόμαστε έναντι παντός ανοήτου…

Ύστερα ξανα-μπλέξαμε με την ιστορία του τελικού ποδοσφαιρικού αγώνα για το Κύπελλο Ελλάδος, που δεν ξέρω ακριβώς για ποιον λόγο όλο πάει κι έρχεται και στον Βόλο καταλήγει. Γιατί, δηλαδή, δεν μπορεί να παιχτεί στην Λάρισα, μια χαρά γήπεδο έχει, στην Λαμία το ίδιο, γιατί πρέπει σώνει και καλά πάντα ρυθμιστής των πραγμάτων να είναι ο Άρχοντας; Τι πράγμα είναι κι αυτό, ποιοι θεσμοί, μαζεύτηκαν οι αρμόδιοι, μαζί και ο Άρχοντας, και έβγαλαν φιρμάνι «…αγώνας κεκλεισμένων των θυρών, λόγω απουσίας καμερών ασφαλείας…». Παρόντος, επαναλαμβάνω, του Άρχοντος. Και την άλλη μέρα το πρωί βγήκε στα «μέσα» ο Άρχοντας και είπε εγώ! Εγώ θα βάλω κάμερες ασφαλείας, που θα τις πληρώσουν, 300.000 €, τα κορόιδα οι Βολιώτες. Ναι! όπως τ’ ακούς, φίλε αναγνώστη. Αυτό σημαίνει Άρχοντας γαλαντόμος.

Μελαγχολώ, συμπολίτες, είναι μεγάλο το γενικό μπλέξιμό μας. Ας έχουμε, τουλάχιστον, την υγεία μας. Γεια σας.

Στην φωτογραφία «Η ΓΟΡΓΟΝΑ όπος την εξιστορούσαν παλαιοί Καπενανέη» έργο Νίκου Χριστόπουλου (από την επίσκεψη των Παλαιών Ναυτοπροσκόπων του 58^ου Σ.Ν/Π Βόλου στο καρνάγιο Καρταπάνη-Χριστόπουλου, στα Πευκάκια).

(δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα!) την Τετάρτη 03.04.2024, αρ.φύλλου 4144)

κυκλο-φ-οριακα 1188, 27 Μαρτίου 2024

 

Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες η ψυχή μου γυρίζει πίσω. Σημαιοφόρος του 5^ου Δημοτικού Σχολείου, Πρόσκοπος μέχρι και το 1971 που αποφοίτησα, πολλές οι παρελάσεις, πάντα στον ίδιο χώρο, στην παραλία της πόλης μας. Αλλά πιο πολύ, βαθιά μέσα μου, είναι η Χορωδία του 2^ου Γυμνασίου, με οργανωτή και μαέστρο τον καθηγητή μουσικής Αντώνη Κιρτσίμπαση, ολοζώντανο τον βλέπω μπροστά μου, λεπτό, με λεπτό μουστακάκι και πολύ μακριά δάχτυλα, δάχτυλα κιθαρίστα με επίσης μακριά, πολύ περιποιημένα νύχια – ένας κιθαρίστας και ένας χορευτής του φλαμένκο σε ένα σώμα! Μάθαινα κιθάρα τότε με τον μεγάλο δάσκαλο Φακίδη και ο ομοίως μεγάλος δάσκαλος Κιρτσίμπασης πολύ συχνά με δεχόταν στο σπίτι του και μου έδειχνε πώς παίζονται οι δακτυλισμοί. Αλλά πιο πολύ θυμάμαι την Χορωδία, πρώτη φορά ερχόμουν σε επαφή με το πολυφωνικό τραγούδι, πρώτη φορά καταλάβαινα τι πα’ να πει τενόρος, βαρύτονος, μπάσος, παιδιά στην μεταφώνηση ήμασταν, καθόλου εξοικειωμένοι με τις νότες – διαισθητικά και μόνο τραγουδούσαμε στις σχολικές γιορτές, και το αποτέλεσμα δεν ήταν κακό. Βεβαίως ανάμεσά μας υπήρχαν δύο συμμαθητές που έμελλε να γράψουν την δική τους ιστορία και να μας κάνουν όλους υπερήφανους: ο Χρήστος Χατζής, ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους συνθέτες, σε παγκόσμιο επίπεδο, που ζει στον Καναδά και μας επισκέπτεται συχνά, και ο Νίκος Παρθένης με την αγγελική φωνή, με τεράστια προσφορά στα πολιτιστικά πράγματα και στην πολύμορφη εκπαίδευση των νέων της πόλης μας.

Και από αυτή την χορωδιακή εμπειρία (έχουν ακολουθήσει κι άλλες…) μου έχει μείνει ένα και μοναδικό τραγούδι, βαθιά χαραγμένο, τόσο που να μπορώ τώρα δα να το τραγουδήσω: «Στων Ψαρών την ολόμαυρη ράχη / περπατώντας η Δόξα μονάχη / χαιρετά τα λαμπρά παλληκάρια / και στην κόμη στεφάνι φορεί / γεναμένο απ’ τα λίγα χορτάρια / που ‘χαν μείνει στην έρημη γη», το επίγραμμα του Διονυσίου Σολωμού σε μελοποίηση του Ζακυνθινού ποιητή Ιωάννη Τσακασιάνου (1853-1908). Μια πολύ ωραία εκτέλεση του τραγουδιού υπάρχει στο γιουτιουμπ από την Νένα Βενετσάνου, σε μια εκδήλωση της UNESCO για τα 200 χρόνια από την Επανάσταση, στις 12 Δεκεμβρίου 2021 στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (η δεύτερη καλύτερη είναι η δική μου, αλλά δεν την έχω «ανεβάσει» ακόμα στο γιουτούμπι…).

Οι αναμνήσεις μας είναι η Ιστορία μας. Η ζωή μας.

Με την ευκαιρία του τριημέρου ξανα-πήραμε τον δρόμο για τον Αη Γιάννη. Με θαυμάσιο καιρό και απέραντες παραλίες, αλλά με ακόμη κατεστραμμένο τον περιφερειακό δρόμο, που είναι απαραίτητος για την λειτουργία του οικισμού, και, βέβαια, χωρίς τις δύο γέφυρες πάνω από τον χείμαρρο της Μαυρούτσας, τον υπεύθυνο για την όλη καταστροφή. Στην διαδρομή δύο επισημάνσεις: α) τα τοιχία αντιστήριξης του δρόμου, με τους ασύνδετους μεταξύ τους πασσάλους και τις λίθινες επικαλύψεις, χρειάζονται επειγόντως επισκευή, αλλιώς σύντομα δεν θα υπάρχει τίποτε, οι πέτρες πέφτουν, πλέον, μαζικά και β) στην περιοχή του χιονοδρομικού κέντρου, ίσως στο σημείο όπου καταλήγουν τα αναβατόρια, πρέπει ο Ορειβατικός Σύλλογος να κατασκευάσει κάτι αναμνηστικό (και ανθεκτικό στις καιρικές συνθήκες) που να αναφέρεται στον Νίκο Τσαούτο, ιδιοκτήτη της ΕΨΑ και μία από τις «ψυχές» του Ορειβατικού για πάρα πολλά χρόνια, που «έφυγε» πρόσφατα.

Όσο για τον περιβόητο παρακαμπτήριο δρόμο, δεν συμβαίνει τίποτε, δεν υπάρχει εργοτάξιο, και πολύ καλά κάνει, όπως γράφαμε και την προηγούμενη φορά – αυτό το έργο πρέπει να σταματήσει, και η βλάστηση να επανέλθει με την ησυχία της στην προτέρα κατάσταση.

Και στο Αίγιο ξανα-βρεθήκαμε τις προηγούμενες μέρες. Κι αυτή τη φορά επιστρέψαμε μέσω Επιδαύρου. Διανυκτέρευση στην Αρχαία Επίδαυρο με το Μικρό Θέατρο κι ύστερα το μεγάλο, το υπέροχο Θέατρο της Επιδαύρου. Τελευταία φορά που το επισκέφθηκα ήταν τον Δεκέμβριο 2010, με την Βολιώτικη Χορωδία, έχω μια πολύ όμορφη φωτογραφία συνόλου στα μάρμαρα (και διηγώντας τα να κλαις…), πέρασαν κιόλας 14 χρόνια, το Θέατρο ίδιο κι απαράλλαχτο. Πλήθος νέων παιδιών με έκδηλο ενθουσιασμό, ίσως κάποια Λύκεια, από την Ισπανία και την Ιταλία, η ακουστική υπό διαρκή έλεγχο και οι φωτογραφίες άπειρες. Ωραίες στιγμές σ’ έναν υπέροχο τόπο, παραστάσεις μέχρι τώρα αξιώθηκα να παρακολουθήσω μόνο δύο, τον Αύγουστο του 1985 – οι αναμνήσεις μας, η ζωή μας.

Είδα ότι στην οδό Ερμού, στην περιοχή της Μεταμόρφωσης, όπου γίνεται αυτό το «να ‘χαμε να λέγαμε και λεφτά να πετάμε» έργο της δήθεν ανάπλασης των οδοστρωμάτων, αποσύρονται οι παλιοί χυτοσιδηροί φανοστάτες, κατασκευής χυτηρίων Πλαστάρα, προκειμένου, προφανώς, να αντικατασταθούν από «σύγχρονους». Και επειδή αυτοί που λυμαίνονται αυτή την ώρα την πόλη είτε δεν είναι Βολιώτες (όπως ο Άρχοντας…) είτε δεν έχουν ιδέα σχετικά με το πώς αναπτύχθηκαν τα διάφορα στοιχεία που την συγκροτούν (την πόλη, εννοείται) προσπαθώ εδώ και μέρες να κινητοποιήσω κάποιες δυνάμεις ώστε να ενδιαφερθούν για τους μεγάλους μαρμαρόλιθους, που είναι τοποθετημένοι στην Ερμού, κατά κανόνα σε διασταυρώσεις (π.χ. Ερμού-Παύλου Μελά) και έχουν μια μεγάλη ιστορία. Προέρχονται από την πρώτη, την αρχική διάστρωση με κυβολίθους της οδού Ερμού, που έγινε επί Δημάρχου Νικολάου Γεωργιάδη, μεταξύ 1900 και 1903. Συγκεκριμένα, στην Λογοδοσία του ο Δήμαρχος αναφέρει: «… της εμπορικής οδού Ερμού, ην επεστρώσαμεν δια κυβολίθων…διότι έδει να αρθή εκ της εμπορικής οδού ο κονιορτός, όστις εγειρόμενος υπό του ανέμου ή και εκ της χρήσεως πανταχού εισέδυε καταστρέφων και βλάβας προξενών εις την εμπορικήν τάξιν της πόλεώς μας…». Αυτοί λοιπόν οι κυβόλιθοι εκ μαρμάρου αργότερα επικαλύφθηκαν με άσφαλτο, κάτι που πολύ συχνά συμβαίνει και στα καλντερίμια, όσο η οδός Ερμού κυκλοφορούνταν. Το 1985-86 αποφασίστηκε η πλήρης πεζοδρόμηση, με το ξήλωμα της ασφάλτου φάνηκαν αμέσως οι μαρμαρόλιθοι, οι οποίοι διασώθηκαν στην κατασκευή του οδοστρώματος, για να θυμίζουν τον ανέκαθεν Βόλο. Αρχιτέκτων του έργου ήταν η Ηβη Αγγελοπούλου, Δήμαρχος ο Μιχάλης Κουντούρης και Αντιδήμαρχος Τεχνικών Υπηρεσιών (αν δεν κάνω λάθος) ο Γιάννης Στάμος. Για αυτούς τους λόγους αυτοί οι μαρμαρόλιθοι πρέπει οπωσδήποτε να διασωθούν και τώρα.

Η Ιστορία μας, η Ζωή μας. Σας αγαπώ και σας υπολήπτομαι αφειδώς. Γεια σας.

Στην φωτογραφία το Θέατρο της Επιδαύρου και η «μικρή» Ηλέκτρα.

(δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα!) την Τετάρτη 27.03.2024, αρ.φύλλου 4139)

κυκλο-φ-οριακα 1187, 20 Μαρτίου 2024

 

Καλημέρα και Καλή Τεσσαρακοστή, συμπολίτες και απανταχού αναγνώστες. 5 Μαΐου το δικό μας, το Πάσχα των Ορθοδόξων, 31 Μαρτίου το Πάσχα των Καθολικών. 5 εβδομάδες απόσταση φέτος. Προσπάθησα πολύ να κατανοήσω πώς προκύπτουν αυτές οι διαφορές από την στιγμή που και τα δύο δόγματα καθορίζουν ως βάση μέτρησης την πρώτη εαρινή πανσέληνο μετά την εαρινή ισημερία, δεν κατάφερα τίποτε. Κι αν έχετε γερά νεύρα, μπορείτε να προσπαθήσετε κι εσείς να καταλάβετε: στην διαδικτυακή Βικιπαίδεια, με λήμμα «Ορθόδοξο Πασχάλιο», υπάρχει ένα εκτεταμένο και πολύ αναλυτικό ιστορικό-αστρονομικό-δογματικό-ημερολογιακό άρθρο κι άμα καταλάβετε πάρτε ένα τηλέφωνο και σ’ εμένα – ειλικρινά το λέω. Κι επειδή η Πρωτομαγιά πέφτει Μεγάλη Τετάρτη, η αργία έχει ήδη μεταφερθεί την Τρίτη 7 Μαΐου, τουτέστιν η κλασική τετραήμερη αργία του Πάσχατος φέτος γίνεται πενθήμερη!

Μέγα θέμα έχει ανακύψει με την βαμβακοκαλλιέργεια στον κάμπο της Θεσσαλίας μας. Υδροβόρος καλλιέργεια το βαμβάκι, χαμηλά οι υδροφόροι ορίζοντες, κίνδυνος υφαλμύρωσης των υδάτων, ευτυχώς που ήρθαν οι Ολλανδοί της HVA και τα διαπίστωσαν! Εγώ, ο άσχετος περί τα γεωπονικά, τα έχω ακούσει αυτά από τα χρόνια του ’80-’90, τότε που έτρεχα στα αναπτυξιακά συνέδρια διοργάνωσης ΠαΣοΚ, απανταχού της Θεσσαλίας, εκπροσωπώντας το Τεχνικό Επιμελητήριο. Τότε που, παράλληλα με αυτά, αφειδώς και ανελλιπώς έτρεχαν οι κρουνοί των επιδοτήσεων, και η έκταση της Ελλάδας είχε περίπου διπλασιαστεί – αυτά τα μάθαμε κομματάκι αργότερα, τότε που οι Ευρωπαϊκοί μηχανισμοί επέβαλαν μνημόνια και οι Έλληνες πολιτικοί ήταν, ως είθισται, άπαντες αθώοι, αλλά και οι ίδιοι οι πολλαπλώς ωφελημένοι αγρότες σφύριζαν αδιάφορα. Είναι παλιό και γνωστό, λοιπόν, το πρόβλημα, και λύση, προφανώς, δεν υπάρχει. Αφήστε που άκουσα έναν νεόκοπο σοφολογιώτατο (όχι Ολλανδό) να υπερθεματίζει για την δημιουργία «βιομηχανίας παραγώγων βάμβακος» στην Ελλάδα, τουτέστιν κλωστουφαντουργίες, εριουργεία, μεταξουργεία, τέτοια που είχε δεκάδες η Ελλάδα κι έκλεισαν όλα, μη αντέχοντας στον κινέζικο, τον ινδικό, τον τούρκικο, τον μπαγκλαντεσιανό κλπ. ανταγωνισμό – τελείως ό,τι θέλει λέει κανείς σ’ αυτή τη χώρα.

Δεύτερο πολύ σοβαρό θέμα η πλημμυρισμένη Κάρλα. Πρόταση της HVA «να μην πειραχτεί το πλημμυρικό πεδίο» και η όποια στράγγιση των περισσευάμενων υδάτων να γίνει σε τουλάχιστον ενάμιση χρόνο μέσω της υπάρχουσας σήραγγας στον Παγασητικό Κόλπο. Τι ωραία τι καλά, όλα είναι ανθηρά. Κι ο Παγασητικός, με τον οποίο κανείς δεν ασχολείται, και κυρίως οι άμεσα ενδιαφερόμενοι Δήμοι Βόλου, Νοτίου Πηλίου και Αλμυρού, πώς δέχεται όλο αυτό το φορτίο; Άχνα δεν ακούω, και το καλοκαίρι με βήμα ταχύ πλησιάζει, πολύ φοβάμαι νέες αλληλο-μηνύσεις με το ΠΑΚΟΕ, σχετικά με την καθαρότητα και εν γένει καταλληλότητα των υδάτων προς κολύμβησιν. Αμέσως πρέπει να υπάρξει μηχανισμός παρακολούθησης της ροής στην σήραγγα και ελέγχου της ποιότητας του νερού, αλλιώς ίσως πρέπει να την ξανα-φράξουμε την σήραγγα, όπως τότε, το 1987, που μας έφερνε τα μολυσμένα λύματα της οινοπνευματοποιίας Χατζηδήμα.

Και βέβαια κάπου πήρε το μάτι μου μια ακόμη «καινοτόμο» πρόταση περί κατασκευής ενός οδικού τούνελ από την Κάπουρνα (Γλαφυρές) μέχρι το Καμάρι, προκειμένου να διασυνδεθεί και με τον εξαιρετικής σημασίας οδικό άξονα Στόμιο-Πουρί (μη χάσουμε…) και στο πλαίσιο του εμβληματικού αυτού έργου (!) να κατασκευαστεί και μία σήραγγα προς το Αιγαίο! Είπαμε, ό,τι θέλει λέει κανείς σ’ αυτή τη χώρα.

Αλλά και για μέσα στον Βόλο κάτι είδα περί «σχέδιο αστικής κινητικότητας», δεν έχω ακόμη πλήρη εικόνα, δεν έμαθα και το βασικό, ποιος το εκπόνησε αυτό το σχέδιο, από κάτι ορολογίες-αγγλικούρες μού δημιουργήθηκαν κάποιες υποψίες, θα δούμε. Πάντως, με την πρώτη γρήγορη ματιά, διαπλατύνσεις πεζοδρομιών στην Δημητριάδος να θυμίσω στον/στην Επιστήμονα ότι υπήρχαν μέχρι το 2014, τότε που ενέσκυψε η λαίλαπα του Άρχοντα και των σοφών συμβούλων του, και κατεστράφησαν προς όφελος της πράσινης λεωφοριολωρίδας. Τότε αφαιρέθηκαν και οι κορύνες, αν θυμάστε. Θα τα ξαναπούμε αυτά, πιθανώς να έρχονται ωραίες ημέρες σε τούτη την ταλαίπωρη πόλη… Κι από την άλλη μεριά οι σύγχρονες εξελίξεις της Πολεοδομίας και της Συγκοινωνιολογίας ζητούν «συμμετοχικό σχεδιασμό» για την διαμόρφωση των πόλεων, δηλαδή συμμετοχή στις αποφάσεις της Διοίκησης των κοινωνικών και επαγγελματικών φορέων, των ομάδων πολιτών, ακόμη και μεμονωμένων ατόμων. Μελαγχολώ. Τα μάλα, συμπολίτες. Ερωτήθηκα σχετικά και απάντησα ότι η μία και μοναδική περίπτωση συμμετοχικού σχεδιασμού που ξέρω (και συμμετείχα ενεργά) ήταν στον Δήμο Νέας Ιωνίας, η διαμόρφωση της Περιοχής Ήπιας Κυκλοφορίας στην οδό Καραμπατζάκη, 1990-1994. Ένα έργο πρωτοποριακό, για ολόκληρη την Ελλάδα, που καταστράφηκε εμμονικά το 2020 και η καταστροφή του γιορτάστηκε με Αρχοντικά κλαρίνα στις 28 Σεπτεμβρίου 2020. Θλίψη, μόνο.

Επίσης διαβάζω ότι οι Ιταλικοί Σιδηρόδρομοι, που το 2017 αγόρασαν πολύ φτηνά την ελληνική ΤΡΕΝΟΣΕ, ετοιμάζονται να αποχωρήσουν, αφού πάρουν και μια μεγάλη αποζημίωση από τον ΟΣΕ λόγω διαφυγόντων κερδών, που προέκυψαν από τις ζημιές τις οποίες προκάλεσαν ο Δανιήλ και ο Ηλίας του Σεπτεμβρίου 2023. Όσο για το έγκλημα στα Τέμπη, ούτε αυτοί έχουν κάποια ευθύνη. Απλώς θα φύγουν, και το άξιο Ελληνικό Δημόσιο θα αναζητήσει άλλους «εταίρους» για να λειτουργήσουν τα Ελληνικά Τραίνα, διότι το ίδιο δεν μπορεί, τώρα που βρίσκεται, σύμφωνα με το κυβερνητικό αφήγημα, στην κορυφή της Ευρώπης, ενώ μπορούσε τότε που, επί Χαρίλαου Τρικούπη, ήταν απολύτως πτωχευμένο. Θλίψη.

Τέλος και για σήμερα, για 1187^η φορά. Να παραμείνουμε υγιείς ως την επόμενη (τουλάχιστον) εβδομάδα. Γεια σας.

Στην φωτογραφία ο ακόμη βρώμικος Ελευθέριος Βενιζέλος με την παρέα του, στο πάρκο ιδιοκτησίας Δήμου Βόλου (πλην καφετέριας!!...).

(δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα!) την Τετάρτη 20.03.2024, αρ.φύλλου 4136)

κυκλο-φ-οριακα 1186, 13 Μαρτίου 2024

 

Κάθε που πλησιάζει η Καθαροδευτέρα αναπολώ τους χαρταετούς που οδήγησα στους ουρανούς παρέα με ολόκληρη την Οικογένεια, καθώς αυτή εξελισσόταν. Τα καλύτερα πετάγματα – ψηλά, πολύ ψηλά, «στα καντήλια» – τα πετύχαμε στο Λιμάνι, τότε που αφ’ ενός ο Προβλήτας 2 ήταν ακόμα υπό κατασκευή και αφ’ ετέρου δεν είχε καταλάβει τα πάντα και τους πάντες αυτή η εμμονή με την ασφάλεια. Τότε το κατασκευασμένο τμήμα του Προβλήτα ήταν φωλιά για γλάρους κι εμείς τους κυνηγούσαμε με τ’ αυτοκίνητο, μέχρι να σταματήσουμε και ν’ αρχίσουμε να αμολάμε καλούμπα – τότε οι γλάροι, ξαφνιασμένοι από το άγνωστο ιπτάμενο αντικείμενο (ufo), συναγωνίζονταν σε ύψος και όχι σπάνια παρενοχλούσαν τον περήφανο χαρταετό. Τα παιδιά πανηγύριζαν και όλοι ήμασταν ευτυχισμένοι. Ύστερα οι γλάροι άλλαξαν γειτονιά, κάγκελα και αστυνόμοι «προστατεύουν» τους Προβλήτες, οι τουρίστες των κρουαζιεροπλοίων αποβιβάζονται «με απόλυτη ασφάλεια» δίπλα από τα παλιοσίδερα διότι ο Κεντρικός Προβλήτας είναι μη-ασφαλής. Ο χαρταετός παρέμεινε, ανενεργός εδώ και χρόνια, στο υπόγειο του σπιτιού μας κι έπεσε κι αυτός θύμα της συμμορίας Δανιήλ-Ηλία, τον Σεπτέμβριο του 2023.

«ΠαΣοΚ, ωραία χρόνια» που λέει η γιαγιά Μαριλού στην πολύ επιτυχημένη σειρά της ΕΡΤ1 «Η Τούρτα της Μαμάς». Στα τέλη του 20^ου αιώνα οι περισσότερες καταστάσεις ήταν πιο απλές, πιο ανθρώπινες, παρά τα πολύπλευρα κοσμοϊστορικά γεγονότα που τον σημάδεψαν εκείνον τον αιώνα – τώρα ζούμε υπό την απειλή της τεχνητής νοημοσύνης (artificial intelligence, εν συντομία ΑΙ – πώς λέμε άιιιι χάσου…) η οποία θα αντικαταστήσει την προ πολλού απωλεσθείσα φυσική νοημοσύνη.

Βεβαίως με την αμέριστη συμπαράσταση των ιδιωτικών πανεπιστημίων, η ίδρυση των οποίων υψηλοφρόνως υπερψηφίστηκε αποκλειστικά και μόνον από τους βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας, τα τέκνα των οποίων ανεξαιρέτως φοιτούν σε ιδιωτικά εκπαιδευτήρια παντός είδους και επιπέδου. Και αναρωτιέμαι, εγώ ο τάλας: α) όλοι οι υπόλοιποι βουλευτές, κατά συγκυρίαν λιγότεροι από τους παντοδύναμους, από κακία και μίσος δεν υπερψήφισαν την καινοτόμο ίδρυση; β) τι ακριβώς συμβαίνει με το άρθρο 16 παρ. 5 του ισχύοντος Συντάγματος της Ελλάδος, στο οποίο ρητά αναφέρεται ότι: «5. Η ανώτατη εκπαίδευση παρέχεται αποκλειστικά από ιδρύματα που αποτελούν νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου με πλήρη αυτοδιοίκηση. Τα ιδρύματα αυτά τελούν υπό την εποπτεία του Κράτους, έχουν δικαίωμα να ενισχύονται οικονομικά από αυτό και λειτουργούν σύμφωνα με τους νόμους που αφορούν τους οργανισμούς τους…». Αυτό είναι το επαίσχυντο «κρατικό μονοπώλειο στην παιδεία», που αίφνης ανακαλύφθηκε από τους παντοδύναμους φωστήρες, αλλά που ρητά (ρητότερα (sic!) δεν γίνεται) καθορίζεται στο ισχύον (;) Σύνταγμα της Ελλάδος και έπρεπε να καταργηθεί, όπως, άλλωστε, και όλα τα υπόλοιπα μονοπώλεια όπως του ΟΤΕ, της ΔΕΗ, του ΟΣΕ, του ΟΠΑΠ, των Αεροδρομίων, των Δρόμων και των Διοδίων και τελειωμό δεν έχει ο κατάλογος – το επόμενο, να μου το θυμηθείτε, θα είναι η κατάργηση του επίσης κατάπτυστου «κρατικού μονοπωλείου στην υγεία», ήδη ο αρμόδιος υπουργός και σχολιαστής του ΣΚΑΪ κάνει την προεργασία.

Τι έγινε, λοιπόν, με το Σύνταγμα; Όσο κι αν ασχολήθηκα δεν μπόρεσα να καταλάβω με ποιά κομπίνα το παρακάμψανε. Εκείνο που σαφέστατα μπόρεσα να καταλάβω είναι ότι τις άδειες τις έχουν έτοιμες από χθες και πιθανότατα να έχει μπει και κατιτίς σε τίποτε λογαριασμούς…

«Ένα μικρό-μικρό ποδήλατο / κι ένα μικρό-μικρό παιδί / είδαν το πρόβλημα το άλυτο / και κάναν βόλτα στη ζωή» τραγουδάει από το 2008 σε δικούς της στίχους και μουσική η Ελένη Βιτάλη.

Κι εμείς είπαμε να πάμε μια ακόμη βόλτα στο Βουνό μας, να φτάσουμε στον αγαπημένο μας Αη Γιάννη. Φτάσαμε πρώτα στα Χάνια, κι εκεί άρχισαν τα θαύματα. Η Βρυσούλα απέναντι στον Λούκουλο, που με τόση αγάπη και τόσο κόστος ανακαινίσαμε στην μνήμη του Αδερφού μας Γιάννη Αθ. Κολέτσου (1959-2022) ως Παλαιοί Πρόσκοποι του 58^ου Συστήματος Ναυτοπροσκόπων Βόλου, δεν λειτουργεί, δεν έχει νερό, δεν είναι συνδεμένη σε κάποιο δίκτυο. Κάτι περίεργο συμβαίνει και προσπαθούμε να μάθουμε τι είναι, γιατί νερό υπάρχει στο σημείο, η Βρυσούλα δεν έχει! Και σ’ αυτή τη Βρυσούλα, που είναι, πλέον, εξ ολοκλήρου πετρόκτιστη, έχουμε ενσωματώσει μία μαρμάρινη πλάκα που γράφει «είθε η βρυσούλα τούτη εδώ / στων Κένταυρων τα χώματα / να σου προσφέρει γιατρικό / τα δροσερά της νάματα». Τα δροσερά νάματα, που πάντα διέθετε απλόχερα σε κατασκηνωτές, επισκέπτες, ορειβάτες, περιπατητές και επωχούμενους αυτή η Βρύση – και τώρα δεν διαθέτει κι είναι μεγάλο κρίμα.

Ανεβαίνοντας τις Αγριόλευκες να! η υπό κατασκευήν «παράκαμψη του Χιονοδρομικού Κέντρου». Κατά την γνώμη μας το πιο άχρηστο έργο που έγινε ποτέ όχι μόνο στην Μαγνησία, σ’ ολόκληρη την Θεσσαλία τουλάχιστον. Απίστευτα κομμένα δέντρα και πεταμένα λεφτά. Σε ένα δίκτυο Εθνικής Οδού και Επαρχιακών Οδών που υποφέρει τα πάνδεινα και απαιτεί διαρκή συντήρηση για να μπορεί να εξυπηρετεί στοιχειωδώς όλους τους οικισμούς του Πηλίου, αυτός ο δρόμος δεν εξυπηρετεί τίποτε απολύτως πέρα από κανα-δυο-τρεις εγωισμούς. Θεωρώ επιβεβλημένο να εξεταστεί άμεσα το όλο θέμα από την καινούργια Περιφερειακή Αρχή και το άχρηστο έργο να σταματήσει τώρα – τα δέντρα θα ξαναφυτρώσουν, τα λεφτά, εφ’ όσον υπάρχει δεσμευμένη πίστωση και μετά την εκκαθάριση του εργολάβου, να διατεθούν στον Πλατανιά, στην Μηλίνα, στην Πάλτση, στο Χορευτό, ενδεικτικά, είναι τεράστιες οι πραγματικές ανάγκες για να «παίζουν» κάποιοι λίγοι με τις ζωές των πολλών…

Και στον Αη Γιάννη, ομοίως. Οι ντόπιοι μάς είπαν ότι κάποιοι εργολάβοι που πάλευαν να ξαναστήσουν τον κατεστραμμένο περιφερειακό δρόμο δίπλα στο ρέμα της Μαυρούτσας τα μάζεψαν κι έφυγαν διότι δεν πληρώθηκαν! Και οι άνθρωποι αγωνιούν για το Πάσχα και το Καλοκαίρι. Είναι τεράστιες οι ανάγκες σας λέω, κι είχα την ευκαιρία να τις δω «με τα μάτια μου», μέχρι κάτω στο Τρίκερι. Για το φοβερό και τρομερό μάστερπλαν (master plan) της ολλανδέζικης HVA θα πούμε την άλλη φορά.

Σας ασπάζομαι περιδεώς, Μπάμπης. Γεια σας.

Στην φωτογραφία η Βρυσούλα μας στα Χάνια.

(δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα!) την Τετάρτη 13.03.2024, αρ.φύλλου 4131)

κυκλο-φ-οριακα 1185, 6 Μαρτίου 2024

 

Καλημέρα και ας μην ξεχνάμε την σοφή ελληνική παροιμία (από τότε που ο σοφός ελληνικός λαός είχε κι άλλες ασχολίες πέραν των σόσιαλ μίντια…) «Σαν ρίξει ο Μάρτης δυο νερά κι ο Απρίλης άλλο ένα, χαρας σ’ εκείνο το ζευγά που ‘χει πολλά σπαρμένα» – τουτέστιν πρέπει να βρέξει, είναι απαραίτητο για τις αγροτικές καλλιέργιες. Το χιόνι μάλλον πρέπει να το ξεχάσουμε για φέτος, το νερό-νεράκι θα πούμε το καλοκαίρι με τις μεγάλες ζέστες, μου φαίνεται. Κι αν βρέξει, συμπολίτες, αυτό δεν θα είναι «κακοκαιρία», ευλογία Θεού θα είναι, το Αστεροσκοπείο ανακοίνωσε ότι ο φετινός χειμώνας ήταν ο πιο ζεστός από καταβολής των καταγεγραμμένων μετεωρολογικών στοιχείων στην χώρα μας.

Ταξίδευα πάλι τις προάλλες στον θεσσαλικό κάμπο, να φτάσω στην αγαπημένη μου Καρδίτσα κι από εκεί – άκουσον, άκουσον! – να πάω στην όμορφη Θεσσαλονίκη. Και σ’ όλη τη διαδρομή άκουγα «καμπάνα» το Δημοτικό Ραδιόφωνο Λάρισας στους 93,6 μεγακύκλους των FM. Με κυρίεψε, πάλι, η γνωστή «τοπικιστική» απογοήτευση. Είχαμε κι εμείς, είχε και ο Βόλος Δημοτικό Ραδιόφωνο (κάποια στιγμή, για πολύ λίγο, είχε και δημοτική τηλεόραση), ένα Ραδιόφωνο με άξιους συντελεστές και μια ποικιλία εκπομπών, που κάλυπταν ευρύ φάσμα ενδιαφερόντων. Με το ΦΕΚ 207 Β/1/11-02-2008 συστάθηκε η Δημοτική Επιχείρηση Ειδικού Σκοπού με την επωνυμία «Δημοτικό Ραδιόφωνο Βόλου» και με το ΦΕΚ 1830 Β/4/11-06-2012 λύθηκε η Δημοτική Επιχείρηση. Ο Σταθμός λειτουργούσε από το 1992 (από τους πρώτους…) και σταμάτησε να επέμπει στις 3 Σεπτεμβρίου 2012, αφού δεν κατάφερε να περάσει μέσα από τις συμπληγάδες των μνημονίων, του Καλλικράτη, και των εκπληκτικών και διαρκώς αντιφατικών νόμων για την Αυτοδιοίκηση – τώρα υπάρχει ακόμη μία ανστάτωση με την κατάργηση όλων των νομικών προσώπων, κάποτε οι Δήμοι πανηγύριζαν επειδή μπορούσαν να αξιοποιούν τις δυνατότητες των νομικών προσώπων δημοσίου ή και ιδιωτικού δικαίου στην απόκτηση και διαχείριση πρόσθετων πόρων, τώρα δεν υπάρχει τίποτε και όλα εξαρτώνται από τις «κοληγιές» με την κυβέρνηση και την κατανομή των πιστώσεων.

Πάει, που λέτε, το Δημοτικό Ραδιόφωνο Βόλου. Όμως σε άλλες πόλεις κατάφερε να επιβιώσει ο θεσμός, σωστότερα, κατάφεραν οι διοικούντες τους Δήμους, τότε και τώρα, να τα διατηρήσουν σε λειτουργία: Θεσσαλονίκη, Λάρισα, Ιωάννινα, Ξάνθη, Τρίπολη, Κατερίνη, Λαύριο, Πολύγυρος, Αλεξανδρούπολη, Ηράκλειο Αττικής, Πειραιάς, Αθήνα, Ηλιούπολη, Άρτα, Ορεστιάδα, Κως, Κάρπαθος, Λέρος, Καστελόριζο, Σύρος, Πρέβεζα. Μπορεί να υπάρχουν κι άλλα εγώ αυτά βρήκα στο διαδίκτυο. Κι εγώ να ακούω τη Λάρισα και να στεναχωριέμαι για ένα ακόμη αγαθό που στερείται ο ταλαίπωρος Βόλος.

Ο οποίος Βόλος τεράστια προβλήματα αντιμετωπίζει, συμπολίτες. 50.000 € πρόστιμο ο Πρόεδρός και Άρχοντάς μας, 20.000 € πρόστιμο η προς μεταβίβασιν ομάδα ΝΠΣ Βόλος και ένας βαθμός στο παιχνίδι χαμένος – ποιος νοιάζεται για τον βαθμό, τα λεφτά πού θα βρεθούν μας νοιάζει, ο άνθρωπος είναι πτωχός, πού θα βρει 50 χιλιάρικα, εκτός αν του τα δανείσει-χαρίσει η ομάδα, αυτή πρέπει να έχει λεφτά, τόσα παιχνίδια…

Μεγάλα καράβια, μεγάλες φουρτούνες. Ας ελπίσουμε ότι ο Βόλος θα στερηθεί την ξενόφερτη-φυτευτή τρίτη ομάδα;

Και κάτι ακόμη πρωτοποριακό που είχε και δεν έχει πλέον ο Βόλος, κάτι που ίσως πολλοί/-ές από εσάς δεν γνωρίζουν: στα κυκλο-φ-οριακα 174, στις 17.11.1995 έγραφα επί λέξει: «Με την αναφορά στην ΤΕΟΚΑΡ μου ήρθε στο νου και το νέο αυτόματο μηχανικό γκαράζ που εγκαταστάθηκε στα υπόγεια του κτιρίου που ανεγείρει ο κ.Νάκος στην διασταύρωση Ογλ και Δημάρχου Κονταράτου (πρώην Ορφέως). Πρόκειται πράγματι για ένα τεχνολογικό επίτευγμα, που κοσμεί την πόλη μας (η επισήμανση είναι τωρινή!). Θα προσπαθήσω την επόμενη Παρασκευή να έχω και κάποιο σκίτσο και να σας ξηγήσω όσο γίνεται την λειτουργία ενός τέτοιου μηχανικού γκαράζ». Όσοι ακόμη θυμούνται σ’ αυτή την πόλη θα αναγνώρισαν «μαγικές» λέξεις, όπως ΤΕΟΚΑΡ και Νάκος, Θανάσης Νάκος, ο Βουλευτής από το 1993 και Υφυπουργός με τους πολλούς φίλους, Πολιτικός Μηχανικός, κατασκευαστής οικοδομών κατά τα λοιπά, που «έφυγε» πολύ νωρίς, το 2013. Η ΤΕΟΚΑΡ, πάλι, μία από τις διαχρονικά καλύτερες ελληνικές βιομηχανίες, κατασκεύαζε στην Α’ ΒΙ.ΠΕ. Βόλου τα αυτοκίνητα NISSAN, από τον Φεβρουάριο1980 μέχρι τον Απρίλιο 1995, ύστερα «έφυγε» κι αυτή από τον Βόλο, αφήνοντας περίπου 450 εργαζόμενους χωρίς δουλειά.

Το καλοκαίρι του 1994, κατόπιν διαγωνισμού, η ΤΕΟΚΑΡ ανέλαβε την πλήρη λειτουργία του Συστήματος Ελεγχόμενης Στάθμευσης (ΣΕΣ) για λογαριασμό του Δήμου Βόλου. Ταυτόχρονα, σε συνεργασία με εξειδικευμένες γιαπωνέζικες εταιρείες, ανέπτυξε μηχανικά συστήματα στάθμευσης για κτήρια, τα οποία άρχισαν να λειτουργούν σε υπόγεια parking της Αθήνας και της Θεσσαλινίκης. Στα συστήματα αυτά η στάθμευση γίνεται με τη βοήθεια κινούμενων μεταφορικών διατάξεων, με μεγάλη εξοικονόμηση χώρων, καθώς τα οχήματα μπορούν να αποθηκευτούν το ένα πάνω από το άλλο. Ο Θανάσης Νάκος αποφάσισε να εγκαταστήσει ένα τέτοιο στο υπόγειο του κτηρίου που ανήγειρε εκείνη την περίοδο στην διασταύρωση Ογλ και Δημάρχου Κονταράτου, όλη η είσοδος και η έξοδος των οχημάτων πραγματοποιούνταν στο «δωματιάκι» που βρίσκεται (ακόμα…) στην γωνία. Σωστή επένδυση, τεχνολογική πρόοδος, κυκλοφοριακή αριστεία, βολιώτικη πρωτοπορία. Τελείωσε κι αυτό, δεν λειτουργεί πλέον.

Η Ιστορία υπάρχει για να διδάσκει. Σ’ αυτή την πόλη δεν υπάρχει Ιστορία, κι εγώ φλυαρώ…

Παρακαλούνται οι Δημοτικοί Σύμβουλοι της μείζονος μειοψηφίας να ενδιαφερθούν, τώρα που η οδός Ερμού «αναπλάθεται», για τους μεγάλους μαρμαρόλιθους, που κρατάνε από Δήμαρχο Νικόλαο Γεωργιάδη (1830-1915) και τοποθετήθηκαν στην (αρχική) πεζοδρόμηση της οδού το 1986, με Δήμαρχο Μιχάλη Κουντούρη και υπεύθυνη Αρχιτέκτονα Ήβη Αγγελοπούλου.

Σας ασπάζομαι μεγαλοπρεπώς, γεια σας.

Στην φωτογραφία δυστυχώς η πινακίδα αναγγελίας του Βόλου στον Σωρό.

(δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα!) την Τετάρτη 06.03.2024, αρ.φύλλου 4126)

κυκλο-φ-οριακα 1184, 28 Φεβρουαρίου 2024

 

Καλημέρα απανταχού αναγνώστες. «Φάγαμε» κιόλας τα δύο δωδέκατα του σωτηρίου έτους 2024 (βεβαίως το αν ο παρών ενιαυτός θα αποβεί σωτήριος και κατά ποίαν έννοιαν, μένει να αποδειχτεί).

Μαύρη μέρα σήμερα, μαύρη επέτειος, ένας χρόνος μετά από το έγκλημα του Σιδηροδρόμου στα Τέμπη, νύχτα 28 Φεβρουαρίου 2023, που στοίχισε τη ζωή σε τουλάχιστον 57 νέους ανθρώπους. Ένας χρόνος μετά από εκείνη την απίστευτη, πραγματικά, νύχτα, στην οποία οι Ελληνικοί Σιδηρόδρομοι κατάφεραν το αδιανόητο για τον 21^ο αιώνα των τραίνων, μια μετωπική σύγκρουση. Τη στιγμή που στην Κίνα τα σύγχρονα τραίνα αναπτύσσουν ταχύτητες 350 χλμ/ω κινούμενα με απόλυτη ασφάλεια πάνω σε μαγνητικά πεδία, στην Ελλάδα δεν καταφέρνουμε να έχουμε ούτε καν πλήρη ηλεκτροκίνηση στο δίκτυο. Αλλά καταφέρνουμε να παραβλέπουμε ή να συσκοτίζουμε ό,τι επιβαρυντικό μπορεί να υπάρχει για την πάρτη μας: τι έγινε με την περιβόητη, πλέον, σύμβαση 771, ουδείς γνωρίζει, πώς και ποιος έδωσε εντολή να «μπαζωθούν» τα συντρίμμια των τραίνων, μόνο Κύριος οίδεν, τι μετέφερε το εμπορικό τραίνο δεν βρέθηκε πουθενά καταγραμμένο, δηλαδή ένα τραίνο χ σ’ έναν σταθμό ψ φορτώνει ένα εμπόρευμα ω, που κανείς δεν ξέρει ή δεν βλέπει τι είναι, και αναχωρεί προς κατάκτησιν του μέλλοντός του – νομίζω ότι ούτε στην Ινδία, με τα υπερφορτωμένα τραίνα, που τα βλέπουμε στα tiktok εμείς οι «δυτικοί» και χασκογελάμε, συμβαίνει κάτι τέτοιο.

Να μην ξεχάσουμε τα 57 παιδιά και τον συμπολίτη μας Γεράσιμο που ζει , έναν χρόνο τώρα, σε κώμα. Υπενθύμιση θα έχουμε κι από τα 57+1 τεράστια καρφιά καρφωμένα στον κάμπο της τραγωδίας και στο κορμί της Ελλάδας, έργο του εικαστικού Γιώργου Κόφτη.

Και με την θλιβερή αυτή ευκαιρία ας αναρωτηθούμε και τι συμβαίνει ή τι πρόκειται να συμβεί με τα σιδηροδρομικά πράγματα του Βόλου – να θυμίσω ότι ο Βόλος απέκτησε τραίνο το 1884 και ακριβώς 140 χρόνια μετά, σήμερα, όλα είναι κατεστραμμένα. Είναι μια πόλη, δυστυχώς, σε παρακμή, μια πόλη που είτε αθέλητα, είτε ηθελημένα (βλέπε Άρχοντας και περί αυτόν ανθρωπάρια) κάνει ό,τι μπορεί για να διαγράψει το όμορφο παρελθόν της. Κι αν πας να αναζητήσεις ευθύνες, βρίσκεσαι αυτομάτως στον κυκεώνα μιας περίπου Εξεταστικής Επιτροπής της Βουλής (βοήθειά μας…).

Από την άλλη πλευρά οι Οδικές Μεταφορές βρίσκονται σε διαρκή άνθιση και οι επενδύσεις είναι συνεχείς, θα τα πούμε κάποιαν άλλη φορά αυτά. Όμως μέσα στην πόλη «όποιον δρόμο και να πάρω / στο σώμα σου απάνω / περπατώ…» τραγουδάει η Δήμητρα Γαλάνη (1987, Μ.Τόκας, Α.Νεοφυτίδης) κι εγώ το παραλλάσσω σε «όποιον δρόμο και να πάρω, σε λακκούβες διαρκώς παραπατώ» και δεν υπερβάλλω, συμπολίτες. Χάλια μαύρα. Πάρτε τις μακριές οριζόντιες, την οδό Γαλλίας, την οδό Κωνσταντά, την οδό Μαγνήτων (η οδός Γαζή έχει εν μέρει επισκευαστεί, λόγω δικτύου ύδρευσης) και όποια κάθετη θέλετε (πλην των αρτηριών, βεβαίως, εκεί είναι βιτρίνα, και μάλιστα προεκλογική, χρήσιμη μεν, τροφή για προβατάκια δε). Στους περισσότερους δρόμους τα οδοστρώματα είναι τραγικά, έχουν να δουν άσφαλτο ποιος ξέρει από πότε. Και ενδιαμέσως, όπως είναι φυσικό, σκάφτηκαν και ξανα-σκάφτηκαν και διαβρώθηκαν και υποχώρησαν και ξανα-μπαλώθηκαν (ρίξε, ρε αδερφέ, δυο τσουβαλάκια ψυχρή άσφαλτο, πάτα το και λίγο, έτοιμο…), είναι και οι τρύπες από τις μπετόβεργες με τα κουρέλια (τα λέγαμε την προηγούμενη φορά), τι να σου κάνει και η άσφαλτος, άσφαλτη (sic) δεν μπορεί να παραμένει…

Διαμαρτύρονταν τις προάλλες σε μια συζήτηση πολύ καλοί φίλοι για τον «ποδηλατόδρομο» στην οδό Κασσαβέτη. Και πρότειναν ως λύση το ανέβασμα της λωρίδας ποδηλάτου στο πεζοδρόμιο, το οποίο έχει πλάτος 6-7 μέτρα. Αναγκάστηκα να τους στεναχωρήσω, ενημερώνοντάς τους ότι στο σχέδιο των αμφίδρομων ποδηλατοδρόμων του 2008 στην οδό Κασσαβέτη προβλεπόταν ποδηλατόδρομος στο πεζοδρόμιο. Το οποίον, μόλις το πήραν μυρωδιά οι παρόδιοι κάτοικοι, ξεσήκωσαν θύελλα διαμαρτυριών με «βαριά» επιχειρήματα, του τύπου κινδυνεύει η ζωή μας και των παιδιών μας, δεν θα τολμούμε να ανοίξουμε την πόρτα μας, σίφουνας θα περνάνε οι αισχροί και άκρως επικίνδυνοι ποδηλάτες, κορναρίσματα, φωνές, αβίωτη η γειτονιά μας – στην πραγματικότητα ήταν προφανές ότι θα ενοχλούνταν κάπως τα παρτεράκια, τα οποία, ως γνωστόν τοις πάσιν, απαγορεύονται να υπάρχουν στα πεζοδρόμια, αλλά… Και, ως ήτο φυσικόν, ενώπιον της λαϊκής αγανακτήσεως η Δημοτική Αρχή, τρομοκρατηθείσα, «έκανε πίσω» (εμού διαφωνούντος, αλλά δε βαριέσαι…) και στην Κασσαβέτη δεν έγινε τίποτε! Λέτε να γίνει τώρα; Α! και κάτι ακόμα μου είπαν οι καλοί φίλοι. Υπάρχουν ποδηλάτες, που στον μονόδρομο ποδηλατόδρομο (με κατεύθυνση προς την παραλία) πηγαίνουν ανάποδα, ήτοι «ανεβαίνουν» την Κασσαβέτη. Παρέπεμψα αρμοδίως στους δημιουργούς και τους αστυνόμους αυτού του κυκλοφοριακού θαύματος, δεν εξέφρασα άποψη.

«Όλα αλλάξαν στην Ελλάδα / όλα τ’ άλλαξε ο καιρός / και δεν άλλαξαν μονάχα / το κοπάδι κι ο βοσκός». Η διαπίστωση αυτή υπάρχει στην βωβή ελληνική ταινία του 1929, «Αστέρω». Το 1929, λοιπόν, είχαν όλα αλλάξει εκτός από το κοπάδι και τον βοσκό του. Ε! και σήμερα το ίδιο συμβαίνει «όλα τριγύρω αλλάζουνε, κι όλα τα ίδια μένουν…» αλλά το κοπάδι παραμένει κοπάδι κι ο βοσκός παραμένει βοσκός…

Θα τελειώσουμε με μια συγκινητικά γενναιόδωρη προσφορά ενός μεγάλου καταστήματος προς τους πελάτες του. Διαβάστε και μαγευτείτε: προσφέρει την απόλαυση του δωρεάν parking διάρκειας 1 ώρας στους πελάτες που κάνουν αγορές άνω των 99 €! (το θαυμαστικό περιλαμβάνεται στη διαφήμιση, τονίζει το μέγεθος της προσφοράς…). 1 ώρα στα ακριβότερα parking του Βόλου κοστίζει 2,00-2,50 €, το καλό κατάστημα, που λέτε, με αγορές άνω των 99 €, προσφέρει την απόλαυση των 2,00-2,50 € (λιγότερο από έναν καφέ στην παραλία). Άφωνος στέκω μπροστά σε μια τέτοια προσφορά, μπροστά σε τόση γαλαντομία.

Εύχομαι να είστε όλες και όλοι καλά μέχρι την επόμενη Τετάρτη. Γεια σας.

Στην φωτογραφία τα Καρφιά στα Τέμπη, του Γιώργου Κόφτη.

(δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα!) την Τετάρτη 28.02.2024, αρ.φύλλου 4121)

κυκλο-φ-οριακα 1183, 21 Φεβρουαρίου 2024

 

«Τι να πω κι τι να μολοήσω πιδάκιμ’» έλεγε η καλή μου η Μουρεσώτ’σα γιαγιά. 13 αδέρφια, 7 αγόρια, 6 κορίτσια, τα περισσότερα στην Αίγυπτο, από τους άντρες ένας μόνο γύρισε και πέθανε στην Ελλάδα κι ένας σκοτώθηκε στη μάχη του Ουτς-Σεράι, στην καταστροφική Μικρασιατική Εκστρατεία 1919-1922.

Τι να πω κι εγώ και τι να ομολογήσω συμπολίτες. Πηγαίνω συνοδός της συζύγου στο Αίγιο και με το που με βλέπουν οι Αιγιώτες μ’ αρχίζουν στο δούλεμα «τι δημαρχάρα είναι αυτή που έχετε», «μπράβο σας που το ψηφίσατε τέτοιο παλληκάρι», «κρίμα όμως που είναι φτωχός ο φουκαράς, κάντε κάτι να τον βοηθήσετε» και πάει λέγοντας. Κι αυτά πριν από την ρατσιστική επίθεση στον Έλληνα Αντρέα Τετέι της Κηφισιάς, ποιος ξέρει τι θα μου σούρνανε αν πήγαινα τώρα. Πώς αντέχεται, συμπολίτες, τέτοια κατάντια; Πώς κατάφεραν με το 28% των ψηφοφόρων να βγάζουν δήμαρχο; Πώς ανέχεται η ίδια η Νέα Δημοκρατία, που κατά τα άλλα επαίρεται ότι ψηφίζει προοδευτικούς νόμους και φιλολαϊκές μεταρρυθμίσεις, να θρέφει στον κόρφο της ένα τέτοιο…

Δεν ξέρω, και δεν αστειεύομαι, συμπολίτες, αρχίζω να αποκρύπτω την καταγωγή μου, για την οποία εβδομήντα τώρα χρόνια ήμουν υπερήφανος. Στην Αλόννησο ήμουν τις προάλλες, ένα κουλούρι πήγα να πάρω, ο φούρναρης μου είπε « τα κουλούρια Θεσσαλονίκης τελειώσανε», εγώ του είπα γελώντας «γιατί «Θεσσαλονίκης», εμείς στον Βόλο σκέτα «κουλούρια» τα λέμε» κι άρχισε η πλάκα «α! απ’ τον Βόλο είσαι; να τον χαίρεστε τον δήμαρχό σας» κλπ. κλπ. το γνωστό τροπάριο. Στην Αλόννησο!

Ήγουν, τουτέστιν, δηλαδή, εν άλλοις λόγοις, ήτοι ενώ πανελληνίως (και παγκοσμίως, βεβαίως-βεβαίως) καράβια χάνονται, στον Βόλο βαρκούλες αρμενίζουν και οι προσδοκίες όλο και μειώνονται – δεν ξέρω, ειλικρινά, πόσα παιδιά θα θελήσουν να παραμείνουν και να φτιάξουν την ζωή τους σ’ αυτή την πόλη, που δεν καταφέρνει να έχει ούτε έναν κινηματογράφο. Ή μάλλον όχι, κινηματογράφο έχει, ανθρώπους να τον λειτουργήσουν δεν έχει. Το «Αχίλλειον», που με κόπο καταφέραμε το 1990 να μην γίνει ξενοδοχείο και να παραμείνει κινηματοθέατρο στην ιδιοκτησία του Δήμου Βόλου (στην ανάλογη περίπτωση το «Λυρικόν» έγινε σουπερμάκετ και η παραδίπλα «Νίκη» ταλαιπωρείται ακόμη), το «Αχίλλειον» δεν μπορεί να λειτουργήσει ως κινηματογραφική λέσχη (κάποτε είχαμε και τέτοια…) έστω μια-δυο φορές την εβδομάδα; Δεν μπορεί να το λειτουργήσει η Αντιδημαρχία Πολιτισμού, τώρα μάλιστα που ενσωματώθηκε στην δομή του κυρίως Δήμου και το αξιόλογο υπηρεσιακό δυναμικό του ΔΟΕΠΑΠ-ΔΗΠΕΘΕ; Ποιος/-α είναι αρμόδιος/-α;

Και αναλογίζομαι κάτι εποχές με μόνιμη Συμφωνική Ορχήστρα και Συμεών Κόγκαν, με Δημήτρη Μαραγκόπουλο και Θάνο Μικρούτσικο και Δήμητρα Γαλάνη και Μουσικό Θέατρο, με Λυρική Σκηνή και Λυδία Κονιόρδου και Θέμη Μουμουλίδη και Σπύρο Μαβίδη (δεν απαξιώνω, σε καμία περίπτωση, τον Δημήτρη Πιατά, αδημονώ για τα έργα του, αιτιολογημένα δεν συμμετείχα στην φιέστα της 14^ης Δεκεμβρίου 2023 στο μισοέτοιμο Θέατρο) – μήπως όλα αυτά ηχούν «κινέζικα» στην σημερινή εποχή, όπου τα πάντα όλα καθορίζονται ποδοσφαιρικά και διατρέχονται από βία;

Στο τραγούδι «Μακρύ ζεϊμπέκικο για τον Νίκο» (1979) ο Διονύσης Σαββόπουλος, για να περιγράψει την πράξη του Νίκου Κοεμτζή, γράφει «Με τόση βία, που είναι αδύνατο να πω τι έγινε εκεί κάτου / το δράμα όλο συντελέστηκε, θαρρώ, στον χώρο του αοράτου» – σύμπτωση ή μοίρα, το έγκλημα έγινε στις 25 Φεβρουαρίου 1973, εμένα τώρα μου ήρθε και το ‘γραψα…

Βία, συμπολίτες. Παντού, πλέον, και συνεχώς. Και η ρημαδο-τηλεόραση επιμένει συστηματικά στις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες, ώρες ολόκληρες διάφοροι/-ες κουφιοκεφαλάκηδες, που μια τάξη στην προσωπική ζωή τους αδυνατούν να βάλουν, προβάλλουν βία, εγκλήματα και χολυγουντιανά σκουπίδια γεμάτα με ακόμη περισσότερη βία. Κι ύστερα απορεί «η εκπαιδευτική κοινότητα» πώς αυξάνεται η βία μεταξύ των μαθητών…

Ή των φοιτητών. Των φοιτητών που βρίσκονται ξανά σε αγωνιστικές κινητοποιήσεις, αυτή τη φορά ενάντια στην ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων, τα οποία μόνο στην «έξυπνη» Ελλάδα βαφτίστηκαν «μη κρατικά» και «μη κερδοσκοπικά»! Δηλώνω «κάθετα αντίθετος» σ’ αυτές τις αμερικανικού τύπου ονειρώξεις των ημετέρων κεφαλαιούχων, οι οποίοι δεν ξέρουν πού να τοποθετήσουν τα λεφτά που αρμέγουν από τις ψυχές μας. Τρεις απορίες έχω: α) με το κακόμοιρο το Σύνταγμα (όχι την πλατεία, το άλλο…) τι σκοπεύουν να κάνουν; β) με τι αλχημείες μπορεί ένας τέτοιος οργανισμός να είναι «μη κερδοσκοπικός»; και γ) το Χάρβαρντ, ως «κλασικό» ιδιωτικό πανεπιστήμιο, πληρώνεται προκειμένου να επιτρέπει στον κύριο Μπακογιάννη (τέως Δήμαρχο Αθηναίων) να διδάσκει; αυτό θα συμβαίνει και στα ενταύθα ιδρύματα; Κάθε απάντηση δεκτή.

Και λέγοντας για Αίγιο, μια πόλη που επισκέπτομαι εδώ και 5 χρόνια από μια φορά, είχε ένα παράρτημα του ΤΕΙ Πάτρας με δύο Σχολές, Φυσικοθεραπείας και Οπτικής και Οπτομετρίας, μια χαρά χρήσιμες σπουδές, που οδηγούν σε μια χαρά χρήσιμα επαγγέλματα. Πλήθος παιδιών, όμορφες πινελιές στην εικόνα της πόλης (καληώρα σαν της δικής μας, για όσους/-ες περπατούν με τα μάτια ανοιχτά…), μεγάλη ένεση στην οικονομική ζωή μιας μικρής επαρχιακής πόλης, που κάποτε ήταν κάτι (το βλέπει κανείς έντονα στα κουφάρια των βιομηχανικών κτηρίων και στην σιδηροδρομική υποδομή) και σήμερα δεν έχει από πού να κρατηθεί. Φέτος, ερημιά. Τίποτε. Πέρασα τυχαία έξω από το επίσης βιομηχανικό, ανακαινισμένο κάποτε, κτήριο του ΤΕΙ και είδα σπασμένα τζάμια και ερήμωση. Ρώτησα κι έμαθα ότι οι Σχολές μεταφέρθηκαν στην Πάτρα, το ΤΕΙ έκλεισε, τα νιάτα έφυγαν, το Αίγιο έχει ερημώσει, ο Δήμαρχος προσπαθεί να το φέρει πίσω – είπα «μην ανησυχείτε, θα φέρει ο Πιερρακάκης την CVC να σας φτιάξει ιατρική σχολή, άλλωστε η CVC είναι μία καθαρά μη κερδοσκοπική επιχείρηση, όλα θα γίνουν τέλεια, η Παναγία η Τρυπητή βοήθειά σας».

Σας ασπάζομαι επισταμένως, γεια χαρά.

Στην φωτογραφία η ως άνω Αιγιώτισσα Παναγία Τρυπητή.

(δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα!) την Τετάρτη 21.02.2024, αρ.φύλλου 4116)

κυκλο-φ-οριακα 1182, 14 Φεβρουαρίου 2024

 

Καλημέρα Φίλοι και Συμπολίτες. Αν δεν μου το ‘λεγε κατά τύχη η Μαρία (γέλαγ’ η Μαρία, η Μαρία…, που λέει και το τραγούδι του Λ.Παπαδόπουλου και Μ.Πλέσσα) ούτε που θα ‘ξερα ότι σήμερα, 14 Φεβρουαρίου, εορτάζει ο περιβόητος Άγιος Βαλεντίνος. Βεβαίως και αναλόγως, παραπάνω από το 99% του Ελληνικού Λαού, με τα 4.000 χρόνια Ιστορίας, δεν γνωρίζει ότι στις 9 Φεβρουαρίου εορτάζεται η Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας, εις ανάμνησιν του θανάτου του Διονυσίου Σολωμού στις 9 Φεβρουαρίου 1857.

Της Ελληνικής μας Γλώσσας, αγαπητές και αγαπητοί, που προσφάτως δέχεται μία ακόμη βάρβαρη επίθεση από τους ίδιους τους, υποτίθεται, περί τας τέχνας ενδιαφερόμενους Έλληνες: πρόκειται για την κατάργηση της απλούστατης Γενικής Πτώσης στα κύρια ονόματα: … τραγούδι των Λευτέρης Παπαδόπουλος και Μίμης Πλέσσας, κείμενο του Γρηγόριος Ξενόπουλος, ποιητική συλλογή της Κική Δημουλά. Έτσι, «στα ίσα», που λέγανε και οι (κάποτε) μάγκες, έτσι μας γουστάρει, το ρίχνουμε στα μέσα μαζικής δικτύωσης και στα ιntερνέτια γενικώς, και σκασίλα μας. Επειδή αυτή η πάμφτωχη γλώσσα, η κοινή αγγλοαμερικανική, που τα έρμα τα Ελληνόπουλα κάνουν και δέκα χρόνια να την «μάθουν», δεν έχει γενική πτώση στα κύρια ονόματα (και γενικότερα δεν έχει, βολεύεται μ’ εκείνο το ‘s…) βουρ οι δικοί μας οι φωστήρες, να την καταργήσουμε κι εμείς. Να το πω δουλοπρέπεια; λίγο είναι. Να το πω βλακεία; πολύ είναι, διότι για να υπάρχει βλακεία πρέπει να υπάρχει εγκέφαλος…

Και το ντιπκαταντιπ χειρότερο είναι που όλη αυτή η «ιντελιγέντσια των μέσων» αύριο-μεθαύριο θα βγει μετά πάθους ασιγάστου και οργής υπερμέτρου να διεκδικεί τα μάρμαρα του Παρθενώνα από τους κλέφτες. Είμεθα έθνος ανάδελφον!

Και περνώντας ακροποδητί από τους μάγκες, στο μυαλό μου ήρθε το ιστορικό άσμα «Αν είσαι μάγκας όπως λες / με γεια σου και χαρά σου / μα να προσέχεις μάγκα μου / τη συμπεριφορά σου», με την Μαίρη Λίντα να απευθύνεται στον Θανάση Βέγγο και στο 3^ο ρεφραίν, με σεκόντο τον ίδιο τον Μανώλη Χιώτη, λέει «Κι ασ’ τη σκληράδα μάγκα μου / σκληρός μην είσαι τόσο / και συμμαζέψου ρε σκληρέ / να μη σε μαλακώσω». Λαϊκή ποίηση του Αλέκου Σακελλάριου.

Την σήμερον ημέραν έχουμε γεμίσει με σκληρούς. Εδώ, εκεί, δίπλα, παντού σκληροί τύποι – και κανείς δεν προσπαθεί να τους μαλακώσει. Ψήφισμα για τα χάλια της Ελλάδας στον τομέα του δικαίου και της δημόσιας διοίκησης έβγαλε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (το οποίο σε λίγους μήνες θα μας το παρουσιάσουν ως τον Μέγα Ναό της απανταχού Δημοκρατίας…) και οι σκληροί κυβερνητικοί παράγοντες επικαλέστηκαν ως υπαίτιους του ψηφίσματος ζηλόφθονες αριστερόστροφους εχθρούς της ελληνικής πατρίδας, στην οποία τα πάντα βαίνει καλώς (και τα παιδία παίζει…).

Κι άλλοι σκληροί, πολύ σκληροί. Αυτοί που τιμώρησαν την οπαδική βία στο ποδόσφαιρο κλείνοντας τα γήπεδα κι αφήνοντας κάτι τύπους σαν τον Άρχοντα να αποκαλούν «μαϊμού» έναν Έλληνα παίκτη ποδοσφαιρικής ομάδας με σκούρο δέρμα.

Σκληρός, πολύ σκληρός κι εδώ, σ’ εμάς, ο Άρχοντας του Μονακό, που μοιράζει αβέρτα χαστούκια και χυδαιότητες. Ο Θεός να μας φυλάει.

Κατά τα λοιπά, κανένα σοβαρό έργο δεν εκτελείται σε τούτη την πόλη. Ακόμα και τα μικρά, τα επιφανειακά εργάκια σέρνονται και δεν λένε να τελειώσουν, βλέπε Πλατεία Πανεπιστημίου, οδός Γαμβέτα (έχουν αγανακτήσει οι παρόδιοι…), Πλατεία Γερμανικών, οδός Μεταμορφώσεως – τζάμπα και βερεσέ, πεταμένα λεφτά, απείρως πιο απαραίτητη η συντήρηση του κτηρίου Τζιόρτζιο ντε Κίρικο και επιτέλους η λειτουργία του ασανσέρ, καθώς και η ανακατασκευή (;) του διπλανού κτηρίου, εκεί που στεγαζόταν η Πολυφωνική Χορωδία Δήμου Βόλου, η οποία ξεσπιτώθηκε, το πολύτιμο αρχειακό υλικό της μεταφέρθηκε στα υπόγεια του Δημοτικού Ωδείου και καταστράφηκε στην πλημμύρα του Σεπτέμβρη… Και οι τόσο διαφημισμένες ασφαλτοστρώσεις στην πόλη – αν θυμάστε «θα επιστρέψετε από διακοπές σε έναν αλλιώτικο Βόλο» – καλές και απαραίτητες στις αρτηρίες, με τις γνωστές δυσκολίες στα φρεάτια της αποχέτευσης, αλλά το υπόλοιπο οδικό δίκτυο υποφέρει, γεμάτο λακούβες και μπαλώματα

Για τα χωριά δεν έχω καθόλου εικόνα και παρακαλώ όποιον/-α έχει, να με ενημερώσει καταλλήλως.

Με τα δέντρα που διαρκώς κόβονται στον Κραυσίδωνα δεν ξέρω τι ακριβώς συμβαίνει. Ποιος δίνει άδειες κοπής; Με ποια κριτήρια; Με βάση ποια τεκμηριωμένη, επιστημονική άποψη; Ποιος απέδειξε ότι τα δέντρα ευθύνονται για τις υπερχειλίσεις των χειμάρρων; Τι απεφάνθησαν επ’ αυτού οι Ολλανδοί; Οι οποίοι παρουσιάστηκαν αρμοδίως ως οι των πάντων γνώστες και θεράποντες αμέσως μετά τις πλημμυρικές καταστροφές, σε μία ακόμη επικοινωνιακή παράσταση, κι ακόμα μελετούν την υπόθεση της πλημμυρισμένης Κάρλας, η οποία διοχετεύει διαρκώς στον Παγασητικό εκατοντάδες χιλιάδες κυβικά μέτρα μολυσμένων υδάτων. Και οι ημέτεροι αρμόδιοι «ό,τι θυμούνται χαίρονται», κάθε μέρα και μια άλλη «πρόταση» ακούω, κι ο μόνος τους καημός είναι να μην φύγει από την Μαγνησία η Αεροπορία Στρατού. Για να ξαναγυρίσουμε στα δέντρα, κανείς δεν σκέφτεται ότι αν αποψιλωθούν οι κοίτες των ρεμάτων-χειμάρρων-ποταμών τίποτε, πλέον, δεν θα συγκρατεί τα πρανή των όχθεων κι όσα τοιχία ή συρματοκιβώτια κι αν φτιάξουμε πάντα θα υπάρχει κίνδυνος παράσυρσης, διάβρωσης, υποσκαφής κλπ.; Εκτός, φυσικά, του ότι αυτά τα υπέροχα φυσικά οικοσυστήματα μετατρέπονται σε κρανίου τόπους, με εν πολλοίς απρόβλεπτες συνέπειες για ολόκληρο το φυσικό περιβάλλον της περιοχής.

Ο πανικός είναι σε κάθε περίπτωση χείριστος σύμβουλος.

Σας ασπάζομαι αμφοτεροβαρώς μέσα από το οχηματαγωγό SPORADES STAR – η τεχνολογία να ‘ν καλά. Γεια σας.

Στην φωτογραφία μυγδαλιές στην πλημμυρισμένη Κάρλα.

(δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα!) την Τετάρτη 14.02.2024, αρ.φύλλου 4111)

κυκλο-φ-οριακα 1181, 7 Φεβρουαρίου 2024

 

Καλημέρα και πάλι συμπολίτες και απανταχού αναγνώστες. Η στήλη βρίσκεται στας Αθήνας, για πολύ καλόν λόγο – το γράφω, γιατί δυστυχώς όλο στο κακό πάει ο νους, ολονών μας. Με έναν λαμπρό καιρό, όχι απόλυτα φυσιολογικό για την εποχή αλλά πολύ ταιριαστό για τις εξορμήσεις μας καιρό – φημολογείται ότι πρόκειται για τις φετινές αλκυονίδες ημέρες.

Η πρώτη μας επαφή με την αθηναϊκή πραγματικότητα ήρθε στο αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος – το οποίο, ως γνωστόν, αγοράστηκε πρόσφατα από ένα Καναδικό «φαντ» (fund) και αμέσως διαφημίζεται τηλεοπτικώς για αύξηση κεφαλαίου και παρόμοια χρηματιστηριακά «παιχνίδια». Πήγα με το δικό μου αυτοκίνητο να παραλάβω τρεις ανθρώπους. Μια χαρά Αττική Οδός (ευτυχώς που είχαμε Ολυμπιακούς Αγώνες…) πανεύκολα στο αεροδρόμιο, κατεύθυνση «Αφίξεις», όλα σωστά. Όμως μπροστά μας μπάρα κατεβασμένη, με κόκκινο συνεχές φως, stop. Παρακείμενο μηχάνημα εκδίδει καρτάκι, η μπάρα πρασινίζει και σηκώνεται  μπαίνω σε έναν επιμήκη χώρο όπου κινούνται και σταθμεύουν οχήματα, παραλαμβάνουν πεζούς που βγαίνουν με βαλίτσες από τις εξόδους του αερολιμένα, «ωραία», λέω, «στο σωστό μέρος ήρθα», αρκετό χρόνο έχω, μια χαρά θα τους υποδεχτώ τους ανθρώπους. Ύστερα κοίταξα το καρτάκι, το οποίο γράφει ακριβώς τα εξής: 0-10 min δωρεάν μέχρι 2 φορές την ημέρα, 10-20 min 5 €, >20 min 1 € /min, >60 min γερανός!! Να μην σας τα πολυλογώ, βγαίνοντας πλήρωσα 29 €. Μάλιστα, 29 €!! Σας το γράφω για να το έχετε υπόψη σας αν και όταν πάτε να παραλάβετε αφίξεις  στο Ελ.Βενιζέλος, να ρυθμίσετε αναλόγως τον χρόνο παραμονής σας σ’ αυτόν τον χώρο μπροστά στις εξόδους, που είναι πολύ εξυπηρετικός αλλά και πανάκριβος.

Σε πλήρη αντιδιαστολή, στο Κέντρο Πολιτισμού του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος (ΚΠΙΣΝ), στο ίσως καλύτερα οργανωμένο κτήριο στάθμευσης σε ολόκληρη την Ελλάδα, η στάθμευση μάς κόστισε 3 € για περίπου 2 ώρες. Αυτό το Κέντρο, αγαπητοί, είναι από το 2016 που εγκαινιάστηκε ένα πραγματικό στολίδι για την Αθήνα και την Ελλάδα. Μπαίνεις και αισθάνεσαι ότι βρίσκεσαι κάπου αλλού, μακριά από την βρώμικη και βουερή Αθήνα, κάπου που σε κάνει να ξανα-αισθάνεσαι άνθρωπος. Η Εθνική Βιβλιοθήκη και η Εθνική Λυρική Σκηνή είναι βέβαια δύο κορυφαίοι θεσμοί Πολιτισμού που στεγάζονται στο Κέντρο, αλλά ο Πολιτισμός δεν τελειώνει εκεί, ολόκληρος ο δομημένος και ο αδόμητος περιβάλλων χώρος παράγει και εμπνέει Πολιτισμό. Κυριακή ήμασταν εκεί και ήταν μεγάλο το πλήθος των επισκεπτών, στην μέγιστη πλειοψηφία οικογένειες με μικρά παιδιά, που έτρεχαν ελεύθερα παντού, απολαμβάνοντας την λιακάδα και χαζεύοντας τους «χορευτές» πίδακες στην λίμνη.

Σας το συνιστώ ανεπιφύλακτα την επόμενη φορά που θα βρεθείτε στην Πρωτεύουσα.

Και κόσμος παντού, πολύς κόσμος. Σάββατο πρωί μια βόλτα από το Παναθηναϊκό Στάδιο (το και Καλλιμάρμαρο αποκαλούμενο) μέσω Ζαππείου στους τσολιάδες του Άγνωστου Στρατιώτη κι από εκεί στην Μητρόπολη και (ως λογική κατάληξη) Μοναστηράκι-Πλάκα-Θησείο. Η Αρχαία Αγορά, η Στοά του Αττάλου, απέναντι οι λόφοι και το Αστεροσκοπείο και πιο ψηλά απ’ όλα η Ακρόπολη, αστραφτερή μέσα στο αιώνιο αττικό φως. Μαγεία.

Κατεβαίνοντας την οδό Αδριανού ήρθε η ελληνική πραγματικότητα να μας συναντήσει. Σε ένα σημείο όπου υπάρχουν κάποιες υπό ανασκαφήν αρχαιότητες ο χώρος απομονώνεται με το γνωστό πορτοκαλί πλαστικό κουρέλι στηριγμένο με το γνωστό σύρμα πάνω στις γνωστές μπετόβεργες, καρφωμένες στις πλάκες του πεζοδρόμου! Το βλέπουν αυτό το θέαμα οι μαγεμένοι από τα υπόλοιπα τουρίστες και απορούν, τι ν’ τούτο; Ποιος καρφώνει μπετόβεργες στην επιφάνεια των δρόμων ή/και των πεζοδρομίων, αδιακρίτως; Ποιος; τι θα πει ποιος; Ο κάθε μάστορας, ο κάθε εργολάβος ή εργολαβίσκος, όπου υπάρχει εργοτάξιο, μικρό ή μεγαλύτερο, οι μπετόβεργες και το πορτοκαλί κουρέλι είναι τα κυρίαρχα στοιχεία – και αν δεν με πιστεύετε ή δεν έχετε ακόμη εντοπίσει την ασχήμια, κάντε μια βόλτα στην πόλη, όλο και κάτι θα υπάρχει. Και δεν είναι, συμπολίτες, μόνο η ασχήμια, προκαλείται και ζημιά, για την οποία, φυσικά, ουδείς ενδιαφέρεται. Για να σταθούν (καρφωθούν) οι μπετόβεργες γίνονται με βαρύ δράπανο βαθιές τρύπες στην άσφαλτο ή στα πλάκες ή στους κυβόλιθους. Κι όταν κάποτε οι μπετόβεργες αφαιρούνται, οι τρύπες παραμένουν! Στις τρύπες μπαίνει νερό που διαβρώνει, το νερό παγώνει, οι λακκούβες δεν είναι μακριά…

Αλλά ποιος νοιάζεται για τέτοιες λεπτομέρειες; Μόνο κάτι γκρινιάρηδες σαν κι εμένα, όλο και λιγότεροι…

Ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα εργοτάξια των σταθμών της νέας Γραμμής 4 του Μετρό, που υπολογίζεται να ολοκληρωθούν το 2029 – μια αρχιτεκτονική ομάδα στην οποία συμμετέχουν έγκριτοι Βολιώτες Μηχανικοί έχει ήδη βραβευτεί για την πρόταση διαμόρφωσης του Σταθμού Ακαδημίας. 15 συνολικά θα είναι οι καινούργιοι Σταθμοί: Άλσος Βεΐκου, Γαλάτσι, Ελικώνος, Κυψέλη, Δικαστήρια, Αλεξάνδρας, Εξάρχεια, Ακαδημία, Κολωνάκι, Ευαγγελισμός, Καισαριανή, Πανεπιστημιούπολη, Ιλίσια, Ζωγράφου, Γουδή. Να είμαστε καλά να το ζήσουμε κι αυτό το σοβαρό συγκοινωνιακό έργο, όπως και της Θεσσαλονίκης, που φημολογείται ότι θα λειτουργήσει τον φετινό Νοέμβριο.

Με το τραίνο, πάλι, δεν ξέρω τι γίνεται και δεν μπορώ, πλέον, να καταλάβω ποιος «φορέας» είναι υπεύθυνος για τι.

Τελειώνουμε εδώ, αυτό το κείμενο γράφτηκε στην Αθήνα. Να μας χαίρεστε παραμεθαύριο τους Χαραλάμπηδες και την επομένη τους Βλάσηδες, μαζί με ολόκληρον τον Άγιο Βλάση! Να είστε καλά, γεια σας.

(δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα!) την Τετάρτη 07.02.2024, αρ.φύλλου 4106)