κυκλο-φ-οριακα 1075, 6 Οκτωβρίου 2021

 

συμμαθητές στο 2ο Γυμνάσιο Αρρένων Βόλου, Αύγουστος 1970

Καλημέρα αγαπητοί αναγνώστες. Με ένα ποίημα θα ξεκινήσω σήμερα. Ένα ποίημα του Μανόλη Αναγνωστάκη (1925-2005) που μελοποιήθηκε το 1975 από τον συνομήλικό του Μίκη Θεοδωράκη (1925-2021) στις «Μπαλάντες»:

Όταν μιαν άνοιξη χαμογελάσει / θα ντυθείς μια καινούργια φορεσιά

και θα ‘ρθεις να σφίξεις τα χέρια μου / παλιέ μου φίλε.

Κι ίσως κανείς δε σε προσμένει να γυρίσεις / μα εγώ νιώθω τους χτύπους της καρδιάς σου
κι ένα άνθος φυτρωμένο στην ώριμη, πικραμένη σου μνήμη.
Κάποιο τρένο, τη νύχτα, σφυρίζοντας, / ή ένα πλοίο, μακρινό κι απροσδόκητο
θα σε φέρει μαζί με τη νιότη μας / και τα όνειρά μας.

Κι ίσως τίποτα, αλήθεια, δεν ξέχασες / μα ο γυρισμός πάντα αξίζει περισσότερο
από κάθε μου αγάπη κι αγάπη σου / παλιέ μου φίλε.

Συμπληρώθηκε ακριβώς ένας χρόνος από τον θάνατο του παλιού φίλου της νιότης μας Κώστα Καρανικολού, και είναι σίγουρο πως τίποτε, αλήθεια, δεν ξέχασα, μα γυρισμός δεν υπάρχει. Μένει μόνο η ώριμη, πικραμένη μου μνήμη…

Συνεχίζει να λειτουργεί το καλό parking στην οδό Φιλελλήνων. Αλλά συνεχίζει να λειτουργεί χωρίς άδεια! 252 θέσεις στάθμευσης σε 13 ορόφους χωρίς άδεια λειτουργίας από τις 15 Σεπτεμβρίου, συμπολίτες, το καταλαβαίνετε επί τέλους; Και καμία Αρχή δεν ενεργοποιείται. Κι αυτός ο καλός ο άνθρωπος, ο δημιουργός του Μονακό, μόνο να βρίζει ξέρει, τους πάντες και τα πάντα – εσείς έχετε ως τώρα γλιτώσει; Δεν ξέρω πια τι είναι αυτό που ζούμε, κάθε μέρα μια αντιδικία, μια βία, μια απαξίωση, ένα πράμα πρωτόγνωρο, «…κι η πόλη νεκρή…» όπως λέει στο ποίημα «Δρόμοι παλιοί» πάλι ο Μανόλης Αναγνωστάκης.

Κι αυτό το καινούργιο με το Δικαστικό Μέγαρο τι είναι πάλι; Όπως αντιλαμβάνεστε, μετά τις γνωστές πια ύβρεις για τους ανθρώπους του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας σχετικά με το οικόπεδο στην οδό Παρασκευοπούλου, ο σωτήρας της πόλης μας ανέκρουσε πρύμναν (χωρίς, βέβαια, να ψελλίσει την παραμικρή συγγνώμη…) και συμπαρασύροντας (ποιος ποιον είναι ένα θέμα…) τον Κύριο Βουλευτή, εστράφη προς την οδό Ύδρας, Να με συγχωρείτε, ξέρετε ποιο ακριβώς είναι το «καινούργιο» οικόπεδο «στην Ύδρας», που όλοι μιλάνε γι’ αυτό λες και είναι η (όντως πασίγνωστη) Πλατεία Ελευθερίας; Είναι το Οικοδομικό Τετράγωνο (Ο.Τ.) 1274 στην Νεάπολη, που περιβάλλεται από τις οδούς Ύδρας, Τσαμαδού, Κοδριγκτώνος και Ανώνυμη (συνέχεια της οδού Στουρνάρα), ώστε να διαχωριστεί από το Ο.Τ. 1274α, που φτάνει μέχρι την οδό Νεαπόλεως και περιλαμβάνει το 4^ο Γυμνάσιο/Λύκειο Βόλου. Προς την μεριά της οδού Αθηνών, στο Ο.Τ. 1274β, στεγάζονται οι σχολές του ΟΑΕΔ. Στο ίδιο το Ο.Τ. 1274 είναι σήμερα το Τμήμα Ελέγχου Υλικών και Ποιότητας Δ.Ε. Θεσσαλίας, παλαιότερα γνωστό ως Εργαστήριο Δημοσίων Έργων. Ακριβώς απέναντι, επί της οδού Ύδρας, είναι το εργοστάσιο ειδικών δομικών και βιομηχανικών υλικών Τσαντίλης Α.Ε. και ξεκινάει η οδός Κορωνιού, στην γωνία της οποίας με την οδό Νέγρη βρίσκεται η Διεύθυνση Μεταφορών και Επικοινωνιών (άδειες κυκλοφορίας και οδήγησης παντός είδους οχημάτων, μεταβιβάσεις, αδειοδότηση πρατηρίων καυσίμων και σταθμών αυτοκινήτων κλπ.). Ελπίζω τώρα να κατατοπιστήκατε. Για το αν σας αρέσει για Δικαστήριο, δεν πρόκειται να σας ρωτήσει κανείς. Εγώ όμως, αφού μπορώ, θα το πω: «…εμένα δε μ’ αρέσει…» όπως έλεγε κάποτε κι ο ηθοποιός Γιάννης Βογιατζής. Θα επανέλθουμε αναλυτικότερα επί του θέματος, μέχρι τότε θα έχουμε ακούσει μερικές ύβρεις ακόμη, είναι βέβαιο αυτό, και το Δικαστικό Μέγαρο θα παραμένει όνειρο τρελό, όνειρο απατηλό.

Πάμε τώρα σε κάτι άλλο, όχι λιγότερο σημαντικό, όσο κι αν έτσι φαίνεται εκ πρώτης όψεως: ούτε λίγο, ούτε πολύ, πρόκειται για τα περιττώματα των συμπαθών σκυλιών, τα οποία, λόγω της αβελτηρίας των ιδιοκτητών τους, βρίσκονται διάσπαρτα σε πεζοδρόμια, πάρκα και παρκάκια, σε χώρους αναψυχής, ακόμα και μέσα σε παιδικές χαρές, να σας χαρώ! Μία εντελώς απαράδεκτη κατάσταση, που πέραν των γνωστών επακόλουθων μπορεί μέχρι και σε εξάπλωση μολυσματικών ασθενειών να οδηγήσει. Και καθώς το κουβεντιάζαμε το θέμα με έναν παιδικό φίλο, άριστο ερευνητή των τοπικών μας δρώμενων, έμαθα την ακόλουθη ιστορία (γηράσκω αει διδασκόμενος…), που αξίζει να σας την μεταφέρω: κατ’ αρχήν τα περιττώματα των σκυλιών στο Πήλιο και κατ’ επέκταση στην περιοχή μας ονομάζονται «σκ’λιόσκατα», το γράφει και ο Κώστας Λιάπης στο λεξικό του «Το Γλωσσικό Ιδίωμα του Πηλίου» (Ώρες, 1996). Αυτά, λοιπόν, τα περιττώματα ήταν χρήσιμο υλικό, γνωστό και ως «σαμάς», για την επεξεργασία των δερμάτων στα πολλά βυρσοδεψία της Μακρυνίτσας/Κουκουράβας, δεν ξέρω σε ποιο στάδιο επεξεργασίας, πάντως ήταν. Κατόπιν αυτού υπήρχαν αρκετοί άνθρωποι στον Βόλο οι οποίοι γύριζαν με έναν κουβά, μια μασιά κι ένα φαράσι και μάζευαν τα περιττώματα, τα οποία πουλούσαν στα βυρσοδεψία (ταμπάκικα). Οι άνθρωποι αυτοί ονομάζονταν «σκ’λιοσκατάδες», ήταν φτωχοί και «παρακατιανοί» και περιέρχονταν τους δρόμους με σκυμμένο κεφάλι. Επίσης, εξ αυτού του ίδιου λόγου, ο Κώστας Λιάπης γράφει ότι σκ’λιοσκατάδες αποκαλούσαν οι υπόλοιποι πηλιορείτες τους κατοίκους της Μακρυνίτσας/Κουκουράβας. Έτσι έχει η ιστορία κι αν τότε θεωρούνταν «παρακατιανό» το να συλλέγει κανείς περιττώματα σήμερα, και ορθώς, είναι απαραίτητο στις πόλεις που ζούμε.

Εξαντλήθηκε πάλι ο χωροχρόνος μας. Και έμεινε το χρέος του «κυκλοφοριακού ζητήματος». Καλή συνέχεια, γεια σας.

Στην φωτογραφία ο «οριστικά απών» φίλος με μαύρο μπλουζάκι. Άπαντες οι υπόλοιποι παρόντες. Εγώ με κοντό παντελόνι. 2^ο Γυμνάσιο Αρρένων Βόλου, Αύγουστος 1970.

(δημοσιεύτηκε στην 124χρονη (1898-2021) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 06.10.2021, αρ.φύλλου 37.539)

κυκλο-φ-οριακα 1074, 29 Σεπτεμβρίου 2021

 

2ο Γυμνάσιο Αρρένων Βόλου, 1970

Καλημέρα και πάλι. Για 1074^η φορά τα κυκλο-φ-οριακα παρόντα στα μετερίζια της κυκλοφοριακής, και όχι μόνο, ενημέρωσης. Πάντως, για να μην ανησυχείτε και με ρωτάτε, το έργο με τα λαμπάκια πλησιάζει στο τέλος του, γέμισαν πάλι οι ουρανοί των δρόμων, θα λάμψει πάλι απ’ άκρη σ’ άκρη αυτό το καταθλιπτικό «μοντέρνο» μπλε.

Βεβαίως λειτουργεί το καλό parking στην οδό Φιλελλήνων. Αλλά λειτουργεί χωρίς άδεια! Ας τολμούσε να διανοηθεί να λειτουργήσει ιδιώτης ολόκληρο παραπολυόροφο – 13 είναι συνολικά οι όροφοι αν δεν απατώμαι – κτήριο στάθμευσης, όπου θα μπαινοβγαίνουν καθημερινά εκατοντάδες, τουλάχιστον, αυτοκίνητα, χωρίς άδεια λειτουργίας από την αρμόδια Διεύθυνση Μεταφορών της Περιφερειακής Ενότητας. Μέσα σε ώρες, αν όχι σε λεπτά, θα το είχε σφραγίσει Εισαγγελέας. Αυτό όχι μόνο δεν σφραγίστηκε αλλά η λειτουργία του «καλύφθηκε» αρμοδίως και μεγαλοφώνως – έχουν περάσει 14 μέρες από τα εγκαίνια κι ο φάκελος ακόμη ελέγχεται. Βεβαίως «οι κακές γλώσσες» («πολιτικοί απατεώνες» και λοιποί συγγενείς, ξέρετε εσείς…) λένε ότι λείπει και η έγκριση της Πυροσβεστικής για την απολύτως απαραίτητη πυροπροστασία του κτηρίου.

Πάντως γεγονός είναι ότι γι’ αυτόν τον λόγο, την απουσία άδειας λειτουργίας, δεν λειτουργούν και τα ασανσέρ προσώπων στους άνω και κάτω ορόφους – λύθηκε η μία απορία. Τώρα αν συμβεί, λέω και απεύχομαι, κάτι το κακόν, θα τα βρουν, φαντάζομαι, οι διάφοροι αρμόδιοι, που τόσο καλά συνεννοούνται συναναμετάξυ τους. Για τα γεωμετρικά στοιχεία των χώρων στάθμευσης δεν έχω ακόμη ιδίαν γνώμην. Δεν «μου ‘ρχεται» να πάω να μπω, δεν πρόκυψε και κάποια ανάγκη.

Έχω κι άλλες απορίες, αλλά τώρα η πόλη φαίνεται ότι βαδίζει προς νέες δόξες. Βαδίζει προς FSRU. Στην αρχή τρόμαξα, ο τίτλος έγραφε «Αίτηση για νέο FSRU στο λιμάνι του Βόλου», είπα «τι ‘ν’ τούτο πάλι» και διαβάζοντας εναγωνίως διαπίστωσα ότι πρόκειται περί «υπεράκτιου σταθμού υποδοχής, προσωρινής αποθήκευσης και αεριοποίησης (FSRU) για υγροποιημένο φυσικό αέριο (LNG)». Αυτό. Ύστερα ήρθαν και με βρήκαν κροίσοι δισεκατομμυριούχοι προελεύσεως Κατάρ, με εκπρόσωπο και εταιρεία μεγάλη και τρανή με έδρα – άκουσον, άκουσον, πού ζω ο ανίδεος; – τον Βόλο, στην ιστοσελίδα της οποίας ρητά αναφέρεται ότι «το FSRU θα ενισχύσει τη διαφοροποίηση και την ενεργειακή ασφάλεια της Ελλάδας, των Δυτικών Βαλκανίων, καθώς και της ευρύτερης περιοχής της Μεσογείου». Τότε, πλέον, με έπιασε μια εθνική πρωτίστως και τοπικιστική δευτερευόντως υπερηφάνεια γι’ αυτόν το άγιο τόπο, που μετά από ιχθυόσκαλα, ηλεκτροκίνητο τρένο, εμπορευματικό κέντρο, ναύσταθμο, βιομηχανία ηλεκτρικών αυτοκινήτων, παράκαμψη Αγριάς-Λεχωνίων, τελεφερίκ, υδροπλάνα, μαρίνα τουριστικών σκαφών τώρα θα αποκτήσει και FSRU, χάρις στο οποίο οπωσδήποτε θα αναπτυχθεί ενδελεχώς και απροσμετρήτως, δεν το συζητώ.

Έχουμε όλοι κάνει αγώνες σ’ αυτή την πόλη γι’ αυτή τη θάλασσα που μας γέννησε και μας ζει. Αγώνα για την Σωτηρία του Παγασητικού (1987-88, τότε που αφ’ ενός μέσω της αποστραγγιστικής τάφρου της Κάρλας έρχονταν λύματα από συγκεκριμένες βιομηχανίες του κάμπου και αφ’ ετέρου δεν υπήρχε βιολογικός καθαρισμός και τα λύματα της πόλης έπεφταν απ’ ευθείας στη θάλασσα, μπροστά στην παραλία) με αποτέλεσμα άμεσο το φράξιμο της τάφρου και αμέσως μετά την κατασκευή του πραγματικά Μεγάλου Έργου (ας τα ακούει αυτά η απούσα, τότε, ηγεσία του Μονακό) της εγκατάστασης βιολογικής και χημικής επεξεργασίας των λυμάτων. Αγώνα αργότερα για να μην εγκατασταθούν δεξαμενές καυσίμων στην παραλία του Αλμυρού, αγώνα για να αποσοβηθεί η δημιουργία ναυπηγοεπισκευαστικής ζώνης, αγώνα για να βελτιωθούν οι συνθήκες φορτοεκφόρτωσης του σκραπ, και λοιπά πολλά, μέχρι πρόσφατα, με τις διαρροές στον αγωγό διάθεσης των λυμάτων. Μια συνεχή επαγρύπνηση, με επιστημονική τεκμηρίωση και γνώση, αυτό χρειάζεται μια παραθαλάσσια πόλη, όπου το οικοσύστημα είναι ιδιαίτερα ευαίσθητο, και μάλιστα τώρα, στους καιρούς της κλιματικής αλλαγής ή της κλιματικής κρίσης. Αν πεθάνει η θάλασσα θα πεθάνουμε όλοι, κι όχι μόνο όσοι ασχολούνται άμεσα μ’ αυτήν.

Διάβασα δύο (2) νηφάλιες και εμπεριστατωμένες επιστολές του συμπολίτη κ. Κώστα Πώποτα, έγκριτου νομικού στελέχους του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στις οποίες εκφράζει σοβαρές επιφυλάξεις γι’ αυτή την κατασκευή στον Βόλο. Διάβασα κι άλλα, από την Κρήτη κι από το εξωτερικό, διάβασα το όλο σχέδιο και τις κινήσεις της Ρυθμιστικής Αρχής Ενέργειας (ΡΑΕ) και διαμόρφωσα την άποψη ότι δεν είναι προς όφελος του Βόλου αυτή η επένδυση.

Συμπληρώθηκε χθες, 28 Σεπτεμβρίου, ένας χρόνος από την καταστροφή της Περιοχής Ήπιας Κυκλοφορίας (ΠΗΚ) στην παρόχθια του Κραυσίδωνα οδό Καραμπατζάκη. Ένας χρόνος επανόδου του αυτοκινήτου, του καυσαερίου, του θορύβου, της αδυναμίας ελεύθερης κίνησης πεζών, εμποδιζόμενων και με αναπηρίες ατόμων, σ’ έναν ευθύγραμμο δρόμο με «όριο ταχύτητας» 30 χλμ/ω, που, κατά την αυθαίρετη γνώμη των επί παντός ειδικών του Μονακό, τον καθιστά «ήπιας κυκλοφορίας». Ένας χρόνος κατά τον οποίο λύθηκαν όλα τα κυκλοφοριακά προβλήματα του Βόλου, χάρη σ’ αυτή και μόνο την μεγαλειώδη επέμβαση. Ένας χρόνος, επίσης, στον οποίο με ρυθμούς αργής χελώνας εξελίσσεται κάποιο έργο στον άλλο παρόχθιο δρόμο του Κραυσίδωνα, την οδό Ζάχου, που απ’ ότι βλέπω σε πίστα αγώνων με φαρδιά πεζοδρόμια μετατρέπεται. Καλά περνάμε, συμπολίτες.

Και μετά από πολύυυυν καιρό διάβασα μια προσεκτική, μικρή δυσαρέσκεια για την κυκλοφορία στο κέντρο της πόλης, και μια αναφορά σε «…κορύνες για την αποτροπή της παράνομης στάθμευσης…». Ανατρίχιασα, σκέφτηκα «είναι δυνατόν;». Αναλυτικά στο επόμενο. Σας αγαπώ, γεια σας.

Στην φωτογραφία-συνεισφορά του γιατρού Γιάννη Φιλιππιτζή, Συμμαθητές στο 2^ο Γυμνάσιο Αρρένων Βόλου, 1970, στα εγκαίνια του Σταδίου του Βελεστίνου. Γυμναστής Καθηγητής ο αείμνηστος Γιάννης Τσιτσιγιάννης. Το 1971 αποφοιτήσαμε και φέτος γιορτάσαμε τα 50 χρόνια, με κάποιους από αυτή την παρέα «οριστικά απόντες»…

(δημοσιεύτηκε στην 124χρονη (1898-2021) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 29.09.2021, αρ.φύλλου 37.533)

κυκλο-φ-οριακα 1073, 24 Σεπτεμβρίου 2021

Καλημέρα συμπολίτες και απανταχού αναγνώστες! Πάλι ολίγον καθυστερημένη η στήλη, πλήθος οι απορίες σας περί της συνεχείας της. Όμως, ευτυχώς, τίποτε κακό δεν συμβαίνει, τσεκαρισμένα πράγματα, απλώς προέκυψαν, όπως λέει κάπου και ο Διονύσης Σαββόπουλος «…αντίξοες συνθήκες, κακοί υπολογισμοί, γεγονότα και καταστάσεις». Είχαμε και την πολύ επιτυχημένη Συνάντηση των 50 χρόνων από την αποφοίτησή μας από το 2^ο Γυμνάσιο Αρρένων Βόλου, την Κυριακή θα διαβάσετε πλήρες ρεπορτάζ μετά φωτογραφιών. Αλλά τα γεγονότα όντως τρέχουν.

Σε παγκόσμιο επίπεδο εκτιμώ ότι ζούμε την μεγάλη μπλόφα των Ηνωμένων Πολιτειών, οι οποίες παίρνοντας μαζί το βρετανικό σκυλάκι και τα παντελώς αδιάφορα αυστραλιανά καγκουρό (AUKUS=Australia, United Kingdom, United States) προσπαθούν να «αλλάξουν την ατζέντα», να στρέψουν αλλού την προσοχή του κόσμου, και κυρίως του εσωτερικού τους κόσμου, ώστε να ξεχάσει το τεράστιο φιάσκο της 20ετίας στο Αφγανιστάν. Από την άλλη μεριά, πάλι σε παγκόσμιο επίπεδο, αυτή η αύξηση τιμών μου φαίνεται επίσης πολύ ύποπτη και, στην ουσία της, αδικαιολόγητη. Νομίζω ότι πρόκειται για μία σαφέστατη επίθεση στις τραπεζικές καταθέσεις των απανταχού πολιτών (ημών των Ελλήνων συμπεριλαμβανομένων, βεβαίως-βεβαίως), που αυξήθηκαν λόγω μη ή μειωμένης κατανάλωσης στα «λοκντάουν» της πανδημίας. Και είπαν τα παγκόσμια καρτάλια «εδώ έχει ψωμί, βουρ στον πατσά» – τα υπόλοιπα «επιχειρήματα», συμπολίτες, μού ακούγονται τελείως ψεύτικα…

Σε εθνικό επίπεδο περάσαμε άλλον έναν κυβερνητικό ανασχηματισμό, αυτή τη φορά με την παγκόσμια πρωτοτυπία να κάνουμε Υπουργό της Ελλάδας έναν πολίτη μιας άλλης χώρας – ήρθε, πολιτογραφήθηκε, εγκαταστάθηκε, ανέλαβε; Δεν το αντελήφθην. Περάσαμε επίσης άλλη μία Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, την 85^η (κι αυτό είναι σημαντικό, δεν έχουν πολλοί θεσμοί τέτοια διάρκεια) με τυποποιημένες εξαγγελίες και στημένες συνεντεύξεις.

Προχθές Τετάρτη ήταν η 22^α Σεπτεμβρίου, η Πανευρωπαϊκή Ημέρα χωρίς Αυτοκίνητο, η κατάληξη της Πανευρωπαϊκής Εβδομάδας Κινητικότητας. Υπάρχει κανείς που θυμάται σ’ αυτή την πόλη; Όχι μόνο την Ημέρα, γενικώς ρωτάω, αν έχει μείνει κανείς αλώβητος από την πλύση εγκεφάλου που υφιστάμεθα από την ηγεσία του Μονακό τα τελευταία χρόνια. Υπάρχει κανείς στον Δήμο Βόλου; Λογικά ναι!, υπάρχει, δεν έχουν βγει όλοι-όλες στη σύνταξη.

Όμως, για να μην είμαστε άδικοι, ο Δήμος Βόλου ξεκίνησε στις 21 Σεπτεμβρίου 2021, ημέρα Τρίτη, να κρεμάει τους μπλε χριστουγεννιάτικους ουρανούς πάνω από τους δρόμους. Αυτό κι αν είναι έργο! Λαμπάκια αξίας 200.000 €, αν δεν απατώμαι, για να υποδεχτεί η πόλη τα αστέρια του πάλκου, που αν οι πληροφορίες μου είναι σωστές, θα χαλάσουν κόσμο. Δώστε στον λαό θεάματα και άρτον. Και λέγοντας άρτον πάει ο νους μας στον Βενέτη…

Τετάρτη 15 Σεπτεμβρίου 2021 εγκαινιάστηκε ως όφειλε, μετά από αρκετές παρατάσεις, το parking της οδού Φιλελλήνων. Με τις γνωστές κορώνες περί του παρελθόντος (στις οποίες, ως γνωστόν, κανείς εκ των παρελθόντων δεν αποτολμά απάντηση, και, κυρίως, ο κύριος υπεύθυνος τότε Αντιδήμαρχος, που κατάφερε να μην υπάρχει δεύτερη εταιρεία στα πρακτικά του διαγωνισμού του 2005, κι έτσι έμπλεξε σε περιπέτειες το parking όταν ο αρχικός ανάδοχος δήλωσε αδυναμία πληρωμών και δεν υπήρχε επόμενος να τον αντικαταστήσει…) και με διάφορες ενδιαφέρουσες «λεπτομέρειες» για την λειτουργία του.

Πρώτον, καταργήθηκε η χαμηλή διαχωριστική νησίδα στην οδό Φιλελλήνων κι έτσι οι αριστερές στροφές εισόδου από Ιάσονος προς Πολυμέρη και εξόδου από το parking προς Πολυμέρη διεξάγονται ελεύθερα. Θυμάμαι ότι αυτό ακριβώς το ζήτημα των προσβάσεων προς/από το parking τον Ιούνιο του 2006 συζητήθηκε τρεις (3) φορές στην Επιτροπή Κυκλοφοριακών Θεμάτων (τώρα ονομάζεται Βιώσιμης Κινητικότητας) και τελικά ψηφίστηκε κατά πλειοψηφία με τομή της νησίδας για την είσοδο και απαγόρευση αριστερής στροφής για την έξοδο και τρεις τελείως αρνητικές στην τομή ψήφους, μεταξύ των οποίων και η δική μου. Όλες οι κινήσεις προς/από το parking θα γίνονταν δεξιόστροφα, μέσω της λωρίδας καθόδου της οδού Φιλελλήνων (προς Ιάσονος) και χωρίς καμία διατάραξη της λωρίδας ανόδου (προς Πολυμέρη). Τώρα δε βαριέσαι, τζάμπα ο κόπος, τότε, όλα αβέρτα κι ό,τι γίνει.

Δεύτερον, καταργήθηκε, καθώς έμαθα, το μεγαλόπνοο σχέδιο της καφετέριας στην οροφή του κτηρίου και «παραχωρήθηκαν στην πόλη» (αυτή ήταν η διατύπωση, μου είπαν) «ακόμη 40 θέσεις στάθμευσης». Η αλήθεια πρέπει μάλλον να βρίσκεται στην πολεοδομική νομοθεσία και στην αδυναμία (παρ’ όλη την, γενικώς, παντοδυναμία…) να παραβιαστεί. Πάντως το γεγονός είναι ότι ούτε εξωτερικό ασανσέρ υπάρχει. Φίλος με ρώτησε αν υπάρχει ασανσέρ προσώπων για τους πολλούς ορόφους και απάντησα ότι αυτή τη στιγμή δεν γνωρίζω, δεν επισκέφθηκα ακόμη τον χώρο, θα το κάνω και θα τα πούμε. Άλλος φίλος μού είπε ότι ο διάδρομος κίνησης, μεταξύ των σταθμευμένων αυτοκινήτων, είναι στενός, κι αυτό θα το δούμε.

Τρίτον, αποφασίστηκε να διατεθεί από το ταμείο του Δήμου Βόλου (λεφτά υπάρχουν…) ποσόν 25.000 Ευρώ στα μέσα μαζικής επικοινωνίας για διαφήμιση του parking – αν είναι δυνατόν!

Είναι και καναδυό άλλα θεματάκια, έχει ο Θεός, θα τα ξαναπούμε. Γεια σας.

Στην φωτογραφία το σήμα της Πανευρωπαϊκής Εβδομάδας Κινητικότητας 2021 στον Δήμο Λαρισαίων. στον Δήμο Λαρισαίων.

(δημοσιεύτηκε στην 124χρονη (1898-2021) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Παρασκευή 24.09.2021, αρ.φύλλου 37.529)

κυκλο-φ-οριακα 1072, 15 Σεπτεμβρίου 2021

Καλημέρα συμπολίτες και απανταχού αναγνώστες! Συμπληρώθηκε κοντά ένας μήνας αποχής της στήλης και… μου λείψατε. Χίλια πράγματα στριμώχνονται στο μυαλό μου, τοπικά, ελληνικά, διεθνή, χίλια πράγματα. Απεβίωσε και ο Μίκης Θεοδωράκης στις 2 Σεπτεμβρίου 2021, σε ηλικία 96 ετών, πενθήσαμε εθνικώς επί τριήμερον, έγραψε ή είπε και κάθε ένας/μία αυτά που πίστευε ότι έπρεπε να γράψει ή να πει για την περίσταση, μπας και του/της πει ο γείτονας πως δεν ετίμησε δεόντως τον Οικουμενικό αυτόν Έλληνα.

Ανάμεσα σε όλους και όλες κι εγώ, με μια ανάρτηση στο φατσοβιβλίο που έλεγε τα εξής – την καταγράφω για να υπάρχει ως γραπτό αρχείο, τα διαδικτυακά εργαλεία δεν τα εμπιστεύομαι για το μέλλον των παιδιών μου:

«Με τον Μίκη Θεοδωράκη «γνωρίστηκα» όταν ακόμη πήγαινα στο Δημοτικό. Αντηχούσε το σπίτι μας από τους δίσκους που αργότερα, στη χούντα, η Μητέρα τους έσπασε για να μην «βρεθούμε μπλεγμένοι». Άκουσα σε παράνομη κασέτα τα «Τραγούδια του Αγώνα» το 1972 κι έναν χρόνο μετά τραγουδούσα «Πάλης ξεκίνημα, νέοι αγώνες…» σε μια αίθουσα με 2.000 άτομα και φρουρούς στις πόρτες, μπας και μπουν τίποτε χαφιέδες. Στην ίδια συναυλία σταμάτησα να τραγουδώ το «Βράχο, βράχο τον καημό μου…» όταν κάποιοι σηκώθηκαν να το χορέψουν, θεωρώντας ότι αυτό ήταν ασέβεια απέναντι σ’ αυτούς που ακόμη και τότε μετρούσαν τον καημό τους από βράχο σε βράχο και από εξορία σε εξορία. Το 1978 δίδαξα ως «μαέστρος» σε μια μικτή φοιτητική χορωδία «Της αγάπης αίματα…» και δυο χρόνια αργότερα το εκτελέσαμε πάλι, με συνοδεία φυσαρμόνικας, προσπαθώντας να πλησιάσουμε λίγο στο κλίμα εκείνης της μοναδικής σκηνής στους «Κυνηγούς» του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Αξιώθηκα να τραγουδήσω όλα τα τραγούδια και να διαβάσω-απαγγείλω τα Αναγνώσματα από το «Άξιον Εστί» το 2014, σε μια συναυλία στην πόλη μου που με σημάδεψε για πάντα.

Αυτός είναι για μένα ο Μίκης Θεοδωράκης.»

Γκλιν-γκλαν στο κινητό τηλέφωνο, μήνυμα sms (short message service, υπηρεσία σύντομων μηνυμάτων) από EMVOLIO, με ενημερώνει ότι έχω «προτεραιοποιηθεί» (αγαπητοί Φιλόλογοι βοηθάτε, υπάρχει ρήμα «προτεραιοποιούμαι»;) «για αναμνηστική δόση» και να κλείσω ραντεβουδάκι. Αναμνηστική φωτογραφία ήξερα, αναμνηστική δόση δεν ήξερα, έμαθα κι αυτό μαζί με όλα τα άλλα τους τελευταίους 18 μήνες. Κι όλο αναρωτιέμαι πώς μας βρήκε τόσο μπόσικους, τόσο ανίδεους, τόσο απροετοίμαστους αυτός ο διαβολο-ιός και μπόρεσε με μεγάλη ευκολία να κάνει τη ζωή μας άνω-κάτω και να τρέχουμε ξωπίσω του μπας και προλάβουμε τις μεταλλάξεις και τα τσαλίμια του. Ένα ανθρώπινο γένος παντελώς ανίσχυρο και μια παραπαίουσα παγκόσμια επιστημονική κοινότητα. Και τα παντός είδους ζώα μας κοιτάνε και γελάνε, συνάνθρωποι, γελάνε, έχουν ξεκαρδιστεί στα γέλια με την κατάντια του υποτιθέμενου ανώτερου είδους, της αφεντομουτσουνάρας μας, που λέει κι ο Καραγκιόζης…

Καλοκαιράκι πίσω μας, παρ’ ημίν η σύζυγος, όντας ο ελεύθερος επαγγελματίας της οικογένειας, καθορίζει τις διακοπές μας ανάλογα με τις υποχρεώσεις της. Λίγος Αη Γιάννης, 3 μέρες Κεφαλονιά κι άλλες 3 Ιθάκη, κόσμος πολύς παντού, πάλι όλες οι φυλές παρούσες στην «ξανά προς τη δόξα τραβά» τουριστική Ελλάδα. Στην Κεφαλονιά από Κυλλήνη με ένα από αυτά τα κίτρινα επιβατηγά/οχηματαγωγά (ΕΓ/ΟΓ στη ναυτική ορολογία) της Levante Ferries που βλέπουμε στην διαφήμιση, εντυπωσιακά προσεγμένο για πλοίο γραμμής, μέσα κι έξω, και με ναύλο 2 άτομα+1 αυτοκίνητο 63 €, για 1:30 ώρες πλεύσης. Το Βόλος – Σκιάθος με το όχι και τόσο προσεγμένο Express κοστίζει αντιστοίχως 134 €, για 2:25 ώρες πλεύσης – η τιμή είναι κάτι παραπάνω από το διπλάσιο, ενώ ο χρόνος είναι κάτι παρακάτω από το διπλάσιο, το συμπέρασμα είναι ότι είμεθα αριστοκράτες στην Μαγνησία, πράγμα, βεβαίως, που ισχύει όχι μόνο στα πλοία. Κεφαλονιά ωραίες θάλασσες, ωραίες παραλίες, όμορφο Αργοστόλι. Στην Ιθάκη περάσαμε από Σάμη σε Πισαετό (=Πίσω Αετό, υπάρχει και κανονικός Αετός) ένα καινούργιο λιμάνι στη μέση του πουθενά, πολύ εξυπηρετικό. Ιθάκη ωραίες θάλασσες, δύσκολες παραλίες – η σύζυγος είπε του χρόνου να έρθουμε οπωσδήποτε με το 25μετρο σκάφος μας (…!!). Συμπαθητικό Βαθύ, πανέμορφο Κιόνι, γεμάτο ιστιοπλοϊκά σκάφη. Γέμισε η ψυχή μας με όμορφες εικόνες, απόθεμα για τον επερχόμενο χειμώνα. Πατήσαμε στεριά στο λιμάνι του Αστακού, και είδαμε και πάθαμε μέχρι να βρούμε την Ιόνια Οδό περνώντας με το GPS από κάτι άθλιους επαρχιακούς δρόμους της Αιτωλοακαρνανίας, χωρίς καμία σήμανση κατεύθυνσης. Όταν επιτέλους την βρήκαμε, πήρα το 1075 και ξέσπασα σ’ έναν άνθρωπο που δεν ήταν αρμόδιος, το εντυπωσιακό είναι ότι τρεις μέρες μετά με πήραν από την Εταιρεία Νέα Οδό να μου δικαιολογηθούν ότι δεν είναι αυτοί αρμόδιοι για την σήμανση προς τον Αυτοκινητόδρομο, αλλά δεν ξέρουν και ποιος είναι. Τώρα γράφω γράμμα στο ΥΠΕΧΩΔΕ ή όπως το λένε, να δω τι άκρη θα βγάλω.

Στην πόλη γίνονται και ετοιμάζονται θαύματα. Φούρνος Βενέτη, ωσάν να μας έλειπαν οι εξαιρετικοί φούρνοι στον Βόλο, την Τετάρτη, λέει, θα γίνουν τα εγκαίνια και την ίδια μέρα το Δημοτικό Συμβούλιο θα αποφασίσει «Μετά από ενδελεχή επανέλεγχο» τροποποίηση (προς τα πάνω, εννοείται…) της τιμολογιακής πολιτικής για το parking της οδού Φιλελλήνων. Βρε μπας, λέω, κι έκαναν όλη αυτή την μεταλλική κατασκευή για άλλους λόγους, κι όχι για να εξυπηρετήσουν την κυκλοφορία; Λες; Γκρέμισαν και την διαχωριστική νησίδα στην Φιλελλήνων – αλλά αυτά θα τα πούμε την άλλη φορά. Μαζί με λεωφορειακή γραμμή Γαζή-Κωνσταντά, μαζί με έναν χρόνο κατεστραμμένη Καραμπατζάκη, έχουμε δουλειά.

Καλά να είμαστε να ανταμώνουμε. Παρασκευή 17 και Σάββατο 18 η επετειακή συνάντηση των αποφοίτων 1971 του 2^ου Γυμνασίου Αρρένων Βόλου. 50 χρόνια, ούτε πολλά, ούτε λίγα. Γεια σας.

Στην φωτογραφία, 15.06.2014, στο Πνευματικό Κέντρο της Ι.Μ.Δημητριάδος, στον Βόλο, «Άξιον Εστί», Βολιώτικη Χορωδία & Χορωδία Αταλάντης, Διεύθυνση Αντιγόνη Κερετζή & Στάσα Τζάλλα.

(δημοσιεύτηκε στην 124χρονη (1898-2021) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 15.09.2021, αρ.φύλλου 37.520)

κυκλο-φ-οριακα 1071, 11 Αυγούστου 2021

 

Αύγουστε Μήνα και Θεέ σε σένανε ορκιζόμαστε / πάλι του χρόνου να μας βρεις στο βράχο να φιλόμαστε. Έγραψε ο Οδυσσέας Ελύτης στα Ρω του Έρωτα. Καλημέρα συμπολίτες! Σε διακοπές βρίσκεται η στήλη και «κανονικά» (η έννοια της κανονικότητας έχει διαστραφεί, πλέον, κανονικότατα…) δεν θα έπρεπε να δει το φως της δημοσιότητος. Όμως ξημερώνοντας η Δευτέρα μια μυρωδιά κάπνας χτύπησε τα ρουθούνια μας και μια θολούρα κάλυψε το οικείο μας τοπίο και ύστερα η Πυροσβεστική Υπηρεσία μας ενημέρωσε ότι αυτό ήταν καπνός από την μεγάλη πυρκαγιά στην Βόρεια Εύβοια, που πέρασε θάλασσες και βουνά κι έφτασε στις ανατολικές ακτές του Πηλίου. Και πέρασε μέσα από τον νου μας.

Χιλιάδες δασικές πυρκαγιές στην ταλαίπωρη Ελλάδα μας. Και κάθε φορά, ως μόνιμη επωδός, λόγοι τρανοί περί ανάγκης αναδιάρθρωσης και στελέχωσης των πυροσβέστικών υπηρεσιών, ανάγκης επιτήρησης και διαχείρισης των δασών, ανάγκης δημιουργίας αντιπυρικών ζωνών, ανάγκης αντιπυρικής προστασίας και σωστής πολεοδόμησης των οικισμών που γειτνιάζουν με δάσος (πολύ περισσότερο όταν βρίσκονται μέσα σ’ αυτό), ανάγκης προμήθειας και επιχειρησιακής ετοιμότητας κατάλληλων εναέριων μέσων, κι άλλες πολλές ανάγκες. Οι οποίες ανάγκες πάντα εντοπίζονται, διακηρύττονται, ενίοτε λειτουργούν και ως προεκλογικές εξαγγελίες, και στην κατακλείδα όταν έρχεται η επόμενη πυρκαγιά (διότι πάντοτε έρχεται η ρημάδα, που κακό χρόνο να ‘χει…) βρίσκει την Ελλάδα πάντοτε απροετοίμαστη – ακινητοποιημένα αεροπλάνα, λειψό προσωπικό εδάφους, ανύπαρκτο σχέδιο δράσης, άγνοια τοπικών συνθηκών.

Πρόσφατη ανακάλυψη το περιβόητο 112. Είναι πάρα πολύ νωρίς, νομίζω, για να αξιολογηθεί η παρουσία του στη ζωή μας. Είναι πολύ απλό να λες «πάνω απ’ όλα η ανθρώπινη ζωή, όλα τ’ άλλα γίνονται» ιδίως όταν ο ίδιος βρίσκεσαι πολύ μακριά απ’ όλα αυτά, πίσω από μικρόφωνα και τηλεοπτικές κάμερες, είναι πολύ εύκολο να στέλνεις ένα μήνυμα στο κινητό και να λες «εκκενώστε…». Ιδίως όταν ξέρεις ότι μετά την εκκένωση δεν θα υπάρχει κανείς και τίποτε για να υπερασπιστεί τον δύστυχο τόπο, το δύστυχο χωριό, την δύστυχη ιδιοκτησία. Πρωτοφανή πράγματα.

Ούτως ή άλλως όλα πρωτοφανή είναι σ’ αυτή τη χώρα, ακόμη και ο απλός καύσωνας. Πρωτοφανής ήταν ο «στρατηγός άνεμος» και η «ασύμμετρη απειλή» το 2007 στην Ζαχάρω, πρωτοφανής ήταν η πυροθύελλα κατηγορίας 7 το 2018 στο Μάτι (η κατηγοριοποίηση είναι από τους επιστήμονες του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών Θ.Μ.Γιάνναρο, Κ.Λαγουβάρδο, Β.Κοτρώνη, μέσω του ιστοτόπου meteo.gr, και περιγράφεται ακριβώς ως «Πυρκαγιά που είναι αδύνατο να ελεγχθεί: Επικόρυφη, Ακραίας πυκνότητας κηλίδωση (καύτρες), Ακραία ταχύτητα εξάπλωσης, Ακραία υψηλό μήκος φλογών, Ακραία υψηλό θερμικό φορτίο, Χαοτική και απρόβλεπτη συμπεριφορά, Συνθήκες πυροθύελλας», πρωτοφανείς είναι και τούτες οι πυρκαγιές που ζούμε, που με πλήρη άπνοια κατάφεραν να κάψουν ένα μεγάλο κομμάτι Ελλάδας και να καταστρέψουν πολλές χιλιάδες Έλληνες.

Κι ύστερα … ήρθαν οι Ρουμάνοι! Μετά από 7 ημέρες παντελούς ανικανότητας ελέγχου. έφτασαν και επιχειρούν Ρουμάνοι, Τσέχοι, Ούγγροι, Γερμανοί, Σέρβοι, Ουκρανοί, Γάλλοι και άλλοι που μπορεί να ξεχνάω, με σύγχρονο εξοπλισμό και σύγχρονο τρόπο δράσης, ακόμη και στο ξένο γι’ αυτούς πεδίο, μαζί με μερικά εναέρια μέσα – ακόμη κι απ’ την Τουρκία, που επίσης ταλαιπωρείται από μεγάλες πυρκαγιές. Κι αυτοί, μαζί με τους κατοίκους που αγνόησαν το 112 και έμειναν στον τόπο τους, μαζί με άλλους πολίτες που έσπευσαν από όλη τη χώρα, καταφέρνουν, πλέον, να τιθασεύσουν σταδιακά τις φλόγες.

Θλίψη, μια απέραντη θλίψη. Αφ’ ενός για την τεράστια οικολογική και οικονομική καταστροφή και αφ’ ετέρου για την αδυναμία αντιμετώπισης από μεριάς του Ελληνικού Κράτους στοιχειωδών αναγκών προστασίας των πολιτών του. Και όχι, συμπολίτες, αυτό δεν είναι «αντιπολίτευση», είναι η πραγματικότητα. Διότι μπορεί πράγματι το 2007 να ήταν πολύ ισχυροί οι άνεμοι, μπορεί στο Μάτι οι 102 νεκροί να είναι ένα πολύ βαρύ τίμημα για μια φωτιά που οι επιστήμονες λένε ότι ήταν αδύνατο να ελεγχθεί, τώρα δυστυχώς είναι πολύ δύσκολο να αναζητήσει κανείς δικαιολογία, όταν μάλιστα οι αριθμοί των επιχειρούντων, ανθρώπων και μέσων, γέμιζαν κάθε βράδυ τις τηλεοπτικές οθόνες και οι κραυγές των καιομένων εκλιπαρούσαν για σωτηρία.

Θλίψη, μια απέραντη θλίψη. Ένα σύννεφο καπνού (και όχι, βέβαια, ένα καπνογόνο σύννεφο, όπως κάπου διάβασα…) που ταξιδεύει απ’ την Εύβοια μέχρι το Ανατολικό Πήλιο σκεπάζει την καρδιά μου.

Τρίτη σήμερα. Και στην τηλεόραση ο καθ’ ύλην αρμόδιος μού κουνάει, για μία ακόμη φορά, το δάχτυλο. Εύχομαι ολόψυχα την επόμενη φορά να μην χρειασθεί να τον βλέπω, τον ίδιο ή κάποιον άλλο στη θέση του. Οι φωτιές που θα ‘ρθουν (και θα ‘ρθουν οπωσδήποτε οι ρημάδες, που κακό χρόνο να ‘χουν…) να σβηστούν γρήγορα από το ένα, ενιαίο, συνεχές και αδιάσπαστο Ελληνικό Κράτος, που φέτος γιορτάζει τα 200 χρόνια ανεξαρτησίας.

Γεια σας.

Στην φωτογραφία η Κατηγοριοποίηση Δασικών Πυρκαγιών σύμφωνα με το Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών.

(δημοσιεύτηκε στην 124χρονη (1898-2021) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 11.08.2021, αρ.φύλλου 37.491)

κυκλο-φ-οριακα 1070, 4 Αυγούστου 2021

 

4^η Αυγούστου, Καλημέρα συμπολίτες! Επέτειοι που χάνονται μέσα στην ομίχλη του χρόνου; Όχι βέβαια. Η φασιστική δικτατορία που επιβλήθηκε στις 4 Αυγούστου 1936 από τον Ιωάννη Μεταξά αποτελεί μία ακόμη μαύρη σελίδα στην πολυτάραχη ελληνική μας ιστορία για την οποία κάποιοι, ακόμα και σήμερα, αισθάνονται υπερήφανοι και έτοιμοι να γίνουν με πρώτη ευκαιρία μιμητές. Βεβαίως είναι μεγάλη επιτυχία της Δημοκρατίας μας η φυλάκιση της Χρυσής Αυγής (φυλάκιση ναι, εξουδετέρωση όχι) όμως υπάρχουν ακόμη πολλά παλληκάρια που έχουν ως πρότυπο τον Μεταξά και την ΕΟΝ του, και τολμούν να καταλαμβάνουν (βρωμίζουν, για την ακρίβεια) έδρανα του Κοινοβουλίου, εκπροσωπώντας ανάλογο αριθμό ομοϊδεατών ψηφοφόρων – χρειαζόμαστε Προσοχή, Γνώση και Μνήμη.

Περίοδος καύσωνα. Από πρωθυπουργικά χείλη «ο χειρότερος καύσωνας από το 1987» – κάποιοι την είπαν πάλι τη γνωστή κακία περί οικογενειακής γκαντεμιάς… Αλλά η δική μας προσοχή στρέφεται στην επιβάρυνση του συστήματος ηλεκτρικής ενέργειας αυτές τις μέρες που τα κλιματιστικά μηχανήματα, μεγάλα και μικρά, λειτουργούν στο φουλ. Είδα ότι ξαναλειτούργησε χθες η λιγνιτική μονάδα Μεγαλόπολη 3 στην Πελοπόννησο για να συνεισφέρει στην κάλυψη της ζήτησης. Και απορώ συμπολίτες μου, απορώ. Την επόμενη φορά, στον επόμενο καύσωνα, που θα έρθει οπωσδήποτε, πώς θα αντιμετωπιστεί όλη αυτή η ζήτηση χωρίς τις μεγάλες λιγνιτικές μονάδες; Πώς; Με πόσες εκατοντάδες χιλιάδες ανεμογεννήτριες στις κορυφογραμμές της Ελλάδας ή/και εκατοντάδες χιλιάδες τετραγωνικά μέτρα φωτοβολταϊκές πλάκες σε όλους ανεξαιρέτως τους κάμπους; Ή μήπως το σχέδιο προβλέπει να κάνουμε πλούσιες την Αλβανία και την Βουλγαρία με το πυρηνικό Κοζλοντούι δια της εισαγωγής ηλεκτρικού ρεύματος; Ή θα καταργηθεί ο εγχώριος λιγνίτης και θα παράγεται ηλεκτρικό ρεύμα από εισαγόμενο πετρέλαιο ή/και φυσικό αέριο, όπως ήδη διαφημίζεται από ιδιώτες παρόχους – και είναι αυτά όλα εκτός από ενεργειακά και περιβαλλοντικά προτιμητέα; Δεν ξέρω, ψάχνω και σαφείς απαντήσεις δεν βρίσκω. Τεχνοκράτες βρίσκω, μαγεμένους από το ζεστό χρήμα που υπόσχεται αυτή η «πράσινη ανάπτυξη», εταιρείες μεγάλες βρίσκω που όλο και λιγοστεύουν (συγκέντρωση κεφαλαίων το λένε αυτό) και μια επενδυτο-λαγνεία χωρίς αρχή και τέλος – κι αυτό όχι μόνο στην Ελλάδα, πανευρωπαϊκά, τουλάχιστον. Πού θα καταλήξει αυτό;

Περίοδος Ολυμπιακών Αγώνων. Όλοι ανεξαιρέτως και ανεξαρτήτως και ανυπερθέτως υπερήφανοι πανηγυριστές των ολυμπιακών μεταλλίων, οι «αναλυτές» με την μπάζα, μίζα, ντόπα σιωπηλοί, θα ξανακάνουν αισθητή την παρουσία τους πλησιάζοντας στο Παρίσι του 2024.

Περίοδος τσουχτρών στον Παγασητικό μας κόλπο. Φυσιολογικό φαινόμενο, λόγω και της άπνοιας, το χαρακτηρίζουν οι επιστήμονες, ιδιαίτερα έντονο και τρομακτικό λένε οι κάτοικοι-παραθεριστές. Παράλληλα στον τοπικό μας τύπο διάβασα πως ανασύρθηκαν νεκρές δύο θαλάσσιες χελώνες caretta caretta, μία στο λιμάνι και μία στα Πλατανίδια. Τα πανάρχαια αυτά ζώα πεθαίνουν κατά κανόνα χτυπημένα από ανθρώπινα εργαλεία της θάλασσας, δίχτυα, καμάκια-ψαροντούφεκα, προπέλες – την ιστορία τους στην Ελλάδα, που ξεκινάει το 1977 στις παραλίες ωοτοκίας της Ζακύνθου, την ξέρω «από πρώτο χέρι», που λένε. Εκείνο που δεν ήξερα και το έμαθα αυτές τις μέρες είναι ότι οι θαλάσσιες χελώνες έχουν τις μέδουσες για λιχουδιά (!), συμβάλλοντας έτσι με τον τρόπο τους στην ισορροπία του οικοσυστήματος.

Στον Αη Γιάννη του Αιγαίου δεν υπάρχουν επικίνδυνες μέδουσες, μόνο μερικές ακίνδυνες σαλούφες. Υπάρχει ήδη πολύς κόσμος και δεν υπάρχει Ναυαγοσώστης. Για πρώτη φορά εδώ και κάμποσα χρόνια δεν υπάρχει Ναυαγοσώστης. Κι όχι μόνο στον Αη Γιάννη, ρώτησα κι έμαθα ότι σε καμία παραλία του Ανατολικού Πηλίου δεν ευδοκιμεί το είδος. Ποιος έχει την ευθύνη γι’ αυτό; Ποιος θα είναι υπεύθυνος αν χαθεί πάλι καμιά ζωή, όπως πολλές φορές έχει συμβεί, ακόμη και στο πρόσφατο παρελθόν; Ακούω από πολλές μεριές διάφορες γνωστές δικαιολογίες, η Κυβέρνηση, ο Δήμος, οι εργολάβοι, τα λεφτά, και οι επαγγελματίες των παραλιακών οικισμών πανευτυχείς «μετά την πανδημία», σιγά μην κάτσουν να σκάσουν για αλλότριες έγνοιες τύπου «ναυαγοσώστης». Μόνο προσευχές μπορώ, πλέον, να κάνω.

Ρεζίλι έχουμε γίνει πάλι με τα αλισβερίσια του Άρχοντα της πόλης με τον Άρχοντα εαυτό του ιδιοκτήτη της ποδοσφαιρικής ομάδας από την Πύδνα που έχει ονομάσει ΝΠΣ Βόλος, σχετικά με το γελοίο ενοίκιο και τα λοιπά ευτράπελα περί το Πανθεσσαλικό Στάδιο. Μου τηλεφωνούν από μέρη εκτός Μονακό και με ρωτάνε πώς είναι κάτι τέτοιο δυνατόν «…μα εγώ δεν έχω τι να πω, σφυρίζω στον αγέρα…», όπως λέει και η Γιοβάννα στο ωραίο τραγουδάκι του Μάνου Χατζιδάκι από το μακρινό 1959. Αν δεν είναι ούτε η Αποκεντρωμένη Διοίκηση ούτε η Δικαιοσύνη αρμόδια εγώ κι εσείς τι μπορούμε να περιμένουμε;

Εκεί στο parking Φιλελλήνων-Δημητριάδος κάτι φαίνεται να βαδίζει προς την ολοκλήρωση και κάτι φαίνεται να αλλάζει ριζικά στα κυκλοφοριακά δεδομένα της πόλης, θα περιμένουμε λίγο ακόμη και θα τα πούμε μετά. Και στο μεταξύ πολλά αλλάζουν και στην άλλη άκρη της πόλης, στην συνοικία των Παλαιών. Δεν έχουμε ακόμη πλήρη εικόνα (ποιος να μας την δώσει;…) το έργο προχωρεί. Όπως προχωρεί και η αντικατάσταση των σωλήνων ύδρευσης στον ανατολικό τομέα, με πολλή σκόνη και πολλές περιπορείες κατακαλοκαιριάτικα.

Πάει, ζαβλακώθκαμαν απ’ ντ’ ζέστα. Γεια σας.

Στις φωτογραφίες μια caretta caretta και το σήμα του Συλλόγου για την προστασία της Θαλάσσιας Χελώνας ΑΡΧΕΛΩΝ.

(δημοσιεύτηκε στην 124χρονη (1898-2021) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 04.08.2021, αρ.φύλλου 37.485)

κυκλο-φ-οριακα 1069, 28 Ιουλίου 2021

Καλημέρα και πάλι συμπολίτες! Περίοδος Ολυμπιακών Αγώνων. Ανασύρθηκαν ξανά όλες οι γνωστές και μη εξαιρετέες αναλύσεις περί μπάζας, μίζας, ντόπας γενικώς και καταστροφής της Ελλάδας ειδικώς (του Βόλου ακόμα πιο ειδικώς…), που διακινούνται εδώ και τουλάχιστον 30 χρόνια από τους ακριβώς ίδιους αναλυτές, και ογκώθηκαν πριν και μετά το 2004. Αγνοώντας καταφανώς και επίτηδες οι αναλυτές ότι ολόκληρος ο Αθλητισμός ούτως ή άλλως διέπεται από «μπάζα, μίζα, ντόπα», βλέπε τα δισεκατομμύρια των συμβολαίων στο ποδόσφαιρο, στο μπάσκετ (την επιτυχία του σούπερ-Γιάννη στο ΝΒΑ ομοθυμαδόν και ανεξαρτήτως οι ίδιοι αναλυτές πανηγυρίζοντες…), στο τένις και αλλαχού, βλέπε τα διαμάντια του στίβου και τους χορηγούς, βλέπε τα περίφημα «τηλεοπτικά δικαιώματα», βλέπε μέχρι και την συναλλαγή του Δημάρχου Βόλου με τον Πρόεδρο του Νέου Ποδοσφαιρικού Συλλόγου (ΝΠΣ) Βόλος (για τους μη γνωρίζοντες, είναι ένα και το αυτό πρόσωπο…) για το ενοίκιο στο Πανθεσσαλικό Στάδιο – είναι νομικά δυνατόν κάτι τέτοιο;

Το οποίο Στάδιο, μαζί με τον Περιφερειακό Δρόμο, ας το κατανοήσουν, επιτέλους, οι αναλυτές, δεν θα υπήρχαν σήμερα αν ο Βόλος δεν ήταν Ολυμπιακή Πόλη το 2004. Δεν θα υπήρχαν, τελεία και παύλα, όλα τα υπόλοιπα μπορεί, αν, ίσως και λοιπά είναι αναλυτικά παραμύθια για μικρά μυαλά. Τόσο δύσκολο είναι να γίνει κατανοητή αυτή η μεγάλη αλήθεια; Όπως επίσης κατά πάσαν πιθανότητα δεν θα υπήρχαν η Αττική Οδός, το Μετρό της Αθήνας, η Γέφυρα Ρίο-Αντίρριο, το μεγαλύτερο μέρος της Εγνατίας Οδού και ο Αυτοκινητόδρομος Αθήνα-Θεσσαλονίκη-Εύζωνοι (Α1), το Παμπελοποννησιακό (στην Ολυμπιακή πόλη της Πάτρας) και το Παγκρήτιο (στην Ολυμπιακή πόλη του Ηρακλείου) Στάδιο. Και παρ’ όλη τη γκρίνια και τα μνημόνια τόσων χρόνων οι ολυμπιακές εγκαταστάσεις λειτουργούν μια χαρά τόσο για αθλητικούς όσο και για πολιτιστικούς σκοπούς – εξ ου και το Πανθεσσαλικό Στάδιο, που τόσα χρόνια έχει εξυπηρετήσει κόσμο και κόσμο, τώρα που το ανέλαβε ο Δήμος του Μονακό αρχίζω να ανησυχώ… 

Διότι ενώ έχει διαθέσιμα για έργα 21.000.000 € (μας έβρισε αναλόγως ο κ. Αντιδήμαρχος Οικονομικών τις προάλλες, που δεν τον πιστεύουμε…) δεν μπορεί να εξοικονομήσει, βρε παιδί μου, 300 ψωρο-χιλιάδες να επισκευάσει το Εθνικό Στάδιο, τι γκαντεμιά είναι αυτή; Γι’ αυτό ανησυχώ, καταλαβαίνετε, να υπάρχουν τόσα λεφτά διαθέσιμα και το Στάδιο στο οποίο μεγαλώσαμε ολόκληρες γενιές Βολιωτών να μην χρησιμοποιείται. Το Στάδιο που εγκαινιάστηκε στις 30 Ιουνίου 1965 και από το 2015 φέρει το ένδοξο όνομα του Τάκη Συνετόπουλου (1948-2013), ο οποίος ξεκίνησε από τον Ολυμπιακό Βόλου και μεγαλούργησε στον Ολυμπιακό Πειραιώς και στην Εθνική Ελλάδος. Και του ‘λαχε, τώρα στα γεροντάματα, να βρεθεί αντιμέτωπο αυτό το Στάδιο με μια εκδικητική μανία καταδιώξεως. Ύβρις και όνειδος!

Διότι πράγματι η θέση μας είναι στοΝ Βόλο. Και πουθενά αλλού. Κι όπως μου είπε μια καλή φίλη ένα βραδάκι που πίναμε μια δροσερή μπυρίτσα «Τετάρτη και Παρασκευή τα νύχια σου μην κόβεις, την Κυριακή μη λούζεσαι αν θέλεις να προκόβεις», έλεγε η γιαγιά της, άσχετο μεν, καλό δε.

Κατά τα λοιπά, το θέμα με τον κορωνοϊό δεν φαίνεται να πηγαίνει καλά. Μόνο στη Μύκονο το ιικό φορτίο «σταθεροποιήθηκε» και οι απαγορεύσεις ήρθησαν, στην υπόλοιπη Ελλάδα υπάρχει «συναγερμός στα Νοσοκομεία» και πτέρυγες covid ανεώχθησαν εκ νέου. Δεν το λέω εγώ, οι επίσημες ανακοινώσεις το λένε. Και καλά οι πολιτικοί, πολιτική κάνουν, περνάει κι ο κύριος Αντώνης Ρέμος δύσκολα χωρίς το Nammos του, καλά και οι δημοσιο-γράφοι, τους πολιτικούς αντι-γράφουν. Οι αξιόλογοι Έλληνες γιατροί, επιστήμονες παγκοσμίου κύρους, πώς ανέχονται τέτοια φαινόμενα εξόφθαλμης κοροϊδίας της κοινωνίας μας; Απορίας άξιον.

Παίρνοντας αφορμή από την όμορφη πανσέληνο της 24^ης Ιουλίου, την ημέρα της αποκατάστασης της Δημοκρατίας το 1974, (την αποκαλούμενη από τους ονοματοδότες των πάντων «πανσέληνος του ελαφιού») σκάλισα λίγο τις αραχνιασμένες γωνιές του μυαλού μου κι ανέσυρα το όνομα Ζωρζ Μελιές (Georges Méliès) 1861-1938. Ήταν ένας χαρισματικός και πολύπλευρος άνθρωπος, πρωτοπόρος συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας και, κυρίως, ιδιοφυής κινηματογραφιστής. Σε μια εποχή που ο κινηματογράφος ήταν στα σπάργανα, στο διάστημα 1896 με 1912, ο Μελιές γύρισε περισσότερες από 1500 ταινίες (!!), μικρού μήκους κατά κανόνα, οι πιο πολλές από τις οποίες σήμερα είναι, δυστυχώς, χαμένες. Μία από τις πρώτες ταινίες του και γενικά του κινηματογράφου είναι η «Ένα ταξίδι στην Σελήνη», ταινία με πλοκή, διάρκειας 14 λεπτών, που γυρίστηκε το 1902, 37 χρόνια μετά από το μυθιστόρημα του Ιουλίου Βερν «Από τη Γη στη Σελήνη», και έχει διασωθεί πλήρης. Το ταξίδι πραγματοποιείται μέσα σε ένα μεγάλο βλήμα, το οποίο εκτοξεύεται από ένα τεράστιο πυροβόλο και καταλήγει καρφωμένο στο δεξιό «μάτι» της άτυχης Σελήνης!

Αυτή η φωτογραφία μου ήρθε στον νου καθώς αγνάντευα ένα κατακόκκινο φεγγάρι με έντονους κρατήρες να βγαίνει μέσα από το Αιγαίο του Αη Γιάννη. Σας την κοινοποιώ, κι αν θέλετε να γνωρίσετε καλύτερα αυτόν τον ιδιοφυή κινηματογραφιστή μπορείτε να βρείτε πολλά στοιχεία στο διαδίκτυο αλλά και σε ένα ωραίο κινηματογραφικό έργο με τίτλο «Hugo», που σκηνοθέτησε ο μεγάλος Μάρτιν Σκορτσέζε το 2011 – Θοδωρή, φίλε μου, τα λέω καλά;

Αυτά που λέτε. Όσο για το Τόκυο, δεν ξέρω ποιο από όλα τα καλά παιδιά των «μέσων» το επινόησε πρώτο και τα υπόλοιπα έσπευσαν να αντι-γράψουν «Τόκιο», με «ι». Κι ας γράφει ο ίδιος ο κ. Μπαμπινιώτης «Τόκυο», φυσικά με «υ» (έκδοση 1998, σ. 1794, έκδοση 2005, σ. 1772). Τίποτε δεν θα αφήσουν όρθιο τα καλά παιδιά, εγώ το λέω από καιρό, οι φιλόλογοι ακούν; Ή ασχολούνται μόνο με την αρχαία γραμματεία;

Ας είμαστε καλά, γεια σας.

(δημοσιεύτηκε στην 124χρονη (1898-2021) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 28.07.2021, αρ.φύλλου 37.479)

κυκλο-φ-οριακα 1068, 22 Ιουλίου 2021

Καλημέρα συμπολίτες! Τα μπάνια του λαού, το μεγάλο βήμα στην σελήνη από τον Νηλ Άρμστρονγκ το 1969, η τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974, η αποστασία του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη το 1965 είναι ίσως τα πιο σημαντικά γεγονότα μέσα στον Ιούλιο, που μαζί με τον Αύγουστο συνθέτουν το γνωστό «θερμό ελληνικό καλοκαίρι». Εμείς πάντως είμαστε ακόμα εδώ, εντός και επί τα αυτά, περιμέναμε εναγωνίως την «ψυχρή λίμνη» (έχουν ξεφύγει τελείως αυτοί που διαρκώς ονοματίζουν τον κακό μας τον καιρό…) τελικώς μια βροχούλα ήρθε, μάλλον αυξήθηκε η υγρασία, μαζί με την βρώμα του αέρα, που κάποια βράδια γίνεται ανυπόφορη.

Επίσης μου λένε συμπολίτες ότι δέχονται κατ’ οίκον επιθέσεις από κάτι τεράστιες κόκκινες ιπτάμενες κατσαρίδες, οι οποίες κατά τεκμήριο ενδημούν και αναπτύσσονται στους υπονόμους της πόλης. Παλιότερα θυμάμαι κάποια συνεργεία να περνούν και να ψεκάζουν στα φρεάτια των υπονόμων, τώρα δεν βλέπω κάτι. Χώρια που πολλά φρεάτια είναι βουλωμένα κι αν έρθει καμιά πραγματική (επώνυμη ή ανώνυμη) βροχή μπορεί να βρούμε τον μπελά μας ως πολιτική προστασία – είναι η υπηρεσία των ημερών, από πλημμύρες, φωτιές, κατακρημνίσεις μέχρι την (μη) φιλοξενία της προσβληθείσας οικογένειας στην Αλόννησο και την επακολουθήσασα θρασύτατη ανακοίνωση, όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω. Δεν ξέρω – θα μάθω – αν έχουν αρμοδιότητα και στις κατσαρίδες, διότι ο Δήμος του Μονακό δεν φαίνεται διατεθειμένος να ενεργήσει – κάνει προετοιμασία στην Ολλανδία και έχει μεγάλη έγνοια για τα τηλεοπτικά δικαιώματα του ΝΠΣ.

Συγκλονιστικό για εμάς (άλλοι συγκλονίζονται με άλλα…) ήταν το χθεσινό ρεπορτάζ που επί λέξει έγραφε «Ένας 68χρονος μεταφέρθηκε ελαφρά τραυματισμένος στο Νοσοκομείο του Βόλου, όταν παρασύρθηκε από 21χρονο οδηγό. Ο οδηγός παρέσυρε τον 68χρονο γιατί δεν κινούνταν στην διάβαση πεζών.» (η υπογράμμιση δική μας). Κάτι σαν τιμωρία δηλαδή, ο 21χρονος στον 68χρονο; Ή μήπως μία ομολογία ότι αν, λέμε αν, ο 68χρονος κινούνταν σε διάβαση πεζών δεν θα τον παρέσυρε; Δεν ξέρω τι να πω. Φτάνουμε στο σημείο αντί να αναφέρουμε-καταγγείλουμε-σχολιάσουμε την εγκληματική απροσεξία του οδηγού (νεαρού ή όχι, δεν έχει σημασία) να επιτιμούμε τον πεζό (οποιασδήποτε ηλικίας, επίσης δεν έχει σημασία) που είτε σε διάβαση είτε έξω απ’ αυτήν αγωνίζεται να επιβιώσει μέσα στην όλο και εντεινόμενη κυκλοφοριακή αναρχία της εποχής μας. Θεός να φυλάει.

Αρκετές φορές έχουμε αναφερθεί στις σύγχρονες παιδικές χαρές «ειδικών προδιαγραφών», που κατά την ταπεινή μας γνώμη είναι απολύτως μελετημένες για παιδιά που παίζουν και χαίρονται μόνο παιχνίδια του ηλεκτρονικού υπολογιστή – παιδιά σε πλήρη «ασφάλεια» πίσω από κάγκελα, παιδιά που θα «καταστραφούν» αν ματώσουν το γονατάκι, παιδιά που επιτρέπεται να παίζουν μπάλα μόνο σε ακαδημίες ποδοσφαίρου, τέτοια θαυμάσια. Αρχές του καλοκαιριού επισκεφτήκαμε, μετά την καραντίνα, τον αγαπημένο μας Αη Γιάννη του Αιγαίου και διαπιστώσαμε ότι ο αρμόδιος Δήμος Ζαγοράς-Μουρεσίου, ακολουθώντας τις προαναφερθείσες ειδικές προδιαγραφές, διαμόρφωσε αναλόγως την μοναδική παιδική χαρά του οικισμού, λίγα μέτρα μακριά από την θάλασσα και δίπλα σε πανύψηλα πλατάνια: περίφραξη με σιδερένια κάγκελα, πλήρης τσιμεντόστρωση (!) και από πάνω πλάκες από πλαστικό (!!) πάχους 3-5 εκ. Δηλαδή τα παιδιά της πόλης στις διακοπές τους μη χάσουν τα γράδα τους αλλάζοντας περιβάλλον, κι εδώ τσιμέντο να γίνει, «εκσυγχρονισμός» λέγεται αυτό ή πώς αλλιώς;

Και επειδή έχουμε μείνει πίσω, ας πάμε ταχέως στο «απορίας άξιον»: 1) Στην σήραγγα της Γορίτσας έχουν εξ αρχής τοποθετηθεί διάφορες ηλεκτρονικές πινακίδες μεταβλητών μηνυμάτων. Δεν λειτουργεί καμία, γιατί; Υπενθυμίζω, για να μην μπερδεύεστε, ότι η σήραγγα λειτουργεί με ευθύνη ιδιώτη εργολάβου ύστερα από σύμβαση με τον Δήμο Βόλου, ο οποίος έχει, πλέον, την ευθύνη του συνόλου του Περιφερειακού Δρόμου. 2) Στην αρχή, ας πούμε, του Περιφερειακού, ανεβαίνοντας την ράμπα από Λαρίσης, συναντά κανείς δεξιά μια ωραία πινακίδα που γράφει «Δήμος Νέας Ιωνίας». Ίσως να μένει εκεί (έχει κι άλλες παρακάτω) περιμένοντας την επανασύσταση του ιστορικού Δήμου, την οποία, για να είμαι ειλικρινής, κι εγώ θα ευχόμουνα… 3) Το 2007-2008 το Αστικό ΚΤΕΛ Βόλου, συμμετέχοντας σε ένα ευρωπαϊκό πρόγραμμα, απέκτησε εξοπλισμό για δορυφορική παρακολούθηση των λεωφορείων που κινούνταν στις διάφορες γραμμές του και, ως αποτέλεσμα χρήσιμο για το επιβατικό κοινό, ηλεκτρονικές πινακίδες μεταβλητών μηνυμάτων στις στάσεις (τηλεματική το λένε αυτό, για να μην νομίζουν οι τωρινοί άρχοντες ότι ο Βόλος ήταν «χωριό» πριν πατήσουν το πόδι τους σ’ αυτόν…), που ενημέρωναν σε πόσα λεπτά θα ερχόταν το επόμενο λεωφορείο, για την κάθε γραμμή εκεί όπου υπάρχουν κοινές στάσεις. Εδώ και αρκετό καιρό (δεν κράτησα ακριβώς από πότε) το σύστημα δεν λειτουργεί και είναι (ένα ακόμα) κρίμα. 4) Τον Ιούνιο 2020 ξεκίνησε με πολλά ταρατατζούμ (όπως συμβαίνει τον τελευταίο καιρό με τα καλοπληρωμένα παπαγαλάκια) ο ονομασθείς «μεγάλος περίπατος της Αθήνας» εμπνεύσεως Δημάρχου Κ.Μπακογιάννη και Συγκοινωνιολόγου Καθηγητού Γ.Γιαννή. Ξοδεύτηκαν 2 μύρια ευρώ. Οι υπόλοιποι συγκοινωνιολόγοι, πολεοδόμοι, πολιτικοί και λοιποί αντιδραστικοί εκφράσαμε τις επιφυλάξεις μας, πλην ο Δήμαρχος βράχος. Τώρα ο μεγάλος περίπατος καταργήθηκε, αφού ξεράθηκαν τα κακόμοιρα δεντράκια και λοιπά φυτά και αφού ξεθώριασαν τα (κακής ποιότητος) χρώματα. Δεν πρέπει κάποιος εισαγγελέας να ρωτήσει τι έγιναν εκείνα τα 2 εκατομμύρια; Και το χειρότερο: το παλληκάρι ετοιμάζει «ανάπλαση της Πλατείας Συντάγματος» και πάλι πανηγυρίζουν τα ως άνω παπαγαλάκια – μήπως ετοιμάζεται νέα ρεμούλα;

Πολλές οι απορίες αγαπητοί φίλοι, αλλά δεν πτοούμεθα. Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει. Γεια σας.

Η μεγάλη πινακίδα «Δεν ξεχνώ» τοποθετήθηκε στην είσοδο του Λιμένα Βόλου στα τέλη της δεκαετίας του ’80 και είναι πάντα εκεί.

(δημοσιεύτηκε στην 124χρονη (1898-2021) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Πέμπτη 22.07.2021, αρ.φύλλου 37.474)  

κυκλο-φ-οριακα 1067, 14 Ιουλίου 2021

14^η Ιουλίου 1789, η άλωση της φυλακής της Βαστίλης στο Παρίσι κατά την επανάσταση, εθνική εορτή των Γάλλων. Καλημέρα συμπολίτες! Πολλά έχουν γραφτεί σχετικά με την επίδραση της γαλλικής επανάστασης και, κυρίως, των ιδεών που την προετοίμασαν πάνω στην προετοιμασία της ελληνικής επανάστασης του 1821. Τα κηρύγματα των διαφωτιστών, που έγιναν συνθήματα των επαναστατών, μιλούσαν για Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφοσύνη – Liberté, Egalité, Fraternité. Έχουν περάσει πολλάααα χρόνια από τότε, συμπολίτες, αυτές οι τρεις λέξεις δεν ξέρω αν έχουν σήμερα την ίδια έννοια που είχαν τότε για τους αβράκωτους (ή ξεβράκωτους) – «sans culottes» στο Παρίσι ή για τους αδερφούς τους στο Χάνι της Γραβιάς, 32 χρόνια αργότερα.

Σήμερα παλεύω να καταλάβω τι είναι «για το καλό μου», που λέει κι ο Γιάννης Μηλιώκας. Φοβάμαι πολύ ότι με αφορμή και πρόσχημα τους υγειονομικούς κινδύνους γίνεται μία, σε παγκόσμιο επίπεδο, ανίχνευση των αντοχών των ατόμων-υποκειμένων της Ιστορίας απέναντι στην καταπάτηση θεμελιωδών και κατοχυρωμένων με αιματηρούς αγώνες ατομικών δικαιωμάτων. Εάν αυτό είναι αληθές, τότε το μέλλον είναι πράγματι εφιαλτικό, κι αυτοί που σήμερα τόσο πρόθυμα τάσσονται υπέρ όλων αυτών των διαχωρισμών «για το καλό μου» αύριο με μεγάλη πιθανότητα θα βρεθούν οι ίδιοι θύματα ακόμη χειρότερων διαχωρισμών. Με την άδειά σας, θα σας θυμίσω την ρήση του γερμανού πάστορα Martin Niemöller, που χρησιμοποίησε και ο Bertolt Brecht, όταν ο ναζισμός γινόταν καθεστώς:

«Όταν ήρθαν να πάρουν τους τσιγγάνους δεν αντέδρασα. / Δεν ήμουν τσιγγάνος. /

Όταν ήρθαν να πάρουν τους κομμουνιστές δεν αντέδρασα. / Δεν ήμουν κομμουνιστής.

Όταν ήρθαν να πάρουν τους εβραίους δεν αντέδρασα. / Δεν ήμουν εβραίος.

Όταν ήρθαν να πάρουν εμένα δεν είχε απομείνει κανείς για να αντιδράσει».

Κι αυτό δεν είναι «πολιτική», συμπολίτες. Αγωνία, απλή αγωνία είναι.

Αλλά ας ξεφύγουμε από την αντάρα του κορωνοϊού (που, σημειωτέον, δεκαοχτώ μήνες μετά την εμφάνισή του δεν έχουμε, ακόμη, συμφωνήσει ως Έλληνες πώς γράφεται και καλά-καλά πώς προφέρεται, δεν είναι λίγοι αυτοί που τον αναφέρουν ως «κοροναϊό»…). Και συμβαίνουν πράγματι ευοίωνα πράγματα στην χώρα.

Το ένα είναι η ολοκλήρωση του Αυτοκινητόδρομου Κεντρικής Ελλάδας ή Ε 65. Τα λέγαμε εμείς στα κυκλο-φ-οριακά 1063, στις 10 Ιουνίου 2021, στις 24 Ιουνίου υπογράφηκε η σύμβαση για την κατασκευή του βόρειου τμήματος, που θα συνδεθεί με την Εγνατία Οδό. Σπουδαίο έργο, μήκους 70,5 km, με 2 (ακόμη!) σήραγγες και 20 γέφυρες (αμέτρητες είναι, πλέον, οι γέφυρες και οι μεγάλες κοιλαδογέφυρες στους ελληνικούς αυτοκινητοδρόμους) και 6 ανισόπεδους κόμβους (Βασιλικής, Καλαμπάκας, Γρεβενών, Οξύνειας, Αγιόφυλλου-Καρπερού και Εγνατίας). Το νότιο τμήμα, από Ξυνιάδα μέχρι Λαμία (Α/Κ Ανθήλης) μήκους 32,5 km βρίσκεται ήδη στο 70% της κατασκευής, περιλαμβάνει ακόμη μία δίδυμη σήραγγα, 15 γέφυρες, 3 ανισόπεδους κόμβους (Ξυνιάδας, Καρπενησίου, Λαμίας) και σύνδεση με τον Αυτοκινητόδρομο Α1 Αθήνα-Θεσσαλονίκη-Εύζωνοι (αποκαλούμενον και ΑΘΕ). Σοβαρό έργο, επαναλαμβάνουμε, που όμως κατάφερε να χρηματοδοτηθεί από τα Ευρωπαϊκά Ταμεία στο βόρειο τμήμα του μόνο μέσω του πρόσφατου Ταμείου Ανάκαμψης και αφού η Ελλάδα επικαλέστηκε τα προβλήματα που θα δημιουργήσει η απολιγνιτοποίηση στην Δυτική Μακεδονία.

Το δεύτερο είναι η μεγάλη επέκταση του metró της Αθήνας με την γραμμή 4, η οποία θα καλύψει μεγάλες πυκνοδομημένες περιοχές και δεκάδες σημεία εξυπηρέτησης κοινού στο κέντρο της πρωτεύουσας, καθώς οι 15 προβλεπόμενοι σταθμοί είναι Άλσος Βεΐκου, Γαλάτσι, Ελικώνος, Κυψέλη, Δικαστήρια, Αλεξάνδρας, Εξάρχεια, Ακαδημία, Κολωνάκι, Ευαγγελισμός, Καισαριανή, Πανεπιστημιούπολη, Ζωγράφου, Ιλίσια, Γουδή. Το χρονοδιάγραμμα προβλέπει 8 χρόνια, βάλε 2030, και το απολύτως καινοτομικό στοιχείο είναι ότι τα τρένα, οι συρμοί, σ’ αυτή τη γραμμή θα κινούνται χωρίς οδηγό!

Το τρίτο είναι το Marine Tower. Ο πύργος κατοικιών, ύψους 200 m, 45 ορόφων, και 200 διαμερισμάτων, που θα χτιστεί κοντά στην θάλασσα στον υπό ανάπλαση χώρο του (πρώην) αεροδρομίου του Ελληνικού. Ακούσαμε διάφορα πανηγυρικά περί μεγαλύτερου, ψηλότερου, ομορφότερου, πρασινότερου (!), λίγο «κουμπωθήκαμε» ειν’ αλήθεια – όλη αυτή η ιστορία με το Ελληνικό και τα μεγάλα καζίνα δεν μας είναι πολύ συμπαθής, ύστερα υπάρχει (και καλά κάνει) και ο πανίσχυρος ελληνικός αντισεισμικός κανονισμός, και δη σε παραλιακό έδαφος – και μετά είπαμε να το ψάξουμε λίγο περισσότερο. Και διαπιστώσαμε ότι σίγουρα σε μελετητικό επίπεδο το έργο έχει σοβαρές περγαμηνές. Τόσο από το διεθνούς φήμης αγγλικό αρχιτεκτονικό γραφείο Foster+Partners, όσο και από τους λοιπούς συνεργάτες, ανάμεσα στους οποίους είναι τα μεγαλύτερα ελληνικά γραφεία (Τομπάζης, Δοξιάδης) και αξιόλογοι καθηγητές (Κίζης, Κωτσιόπουλος κλπ.). Θα το παρακολουθήσουμε.

Αυτά τα ενημερωτικά σήμερα.

Έγραφα την προηγούμενη φορά σχετικά με την στάθμευση εταιρικών οχημάτων στον χώρο της πλατείας Μπόρελ – υπάρχει και οδός Μπόρελ. Στο βιβλίο του «δικού μας» Χριστόφορου Σεμέργελη «Μια θάλασσα δύο πατρίδες», όπου η Ιστορία πλέκεται αριστοτεχνικά με την μυθοπλασία, μπορεί να βρει κανείς πολλά στοιχεία σχετικά με την δράση του Προξένου Καρόλου Μπόρελ στα τελευταία χρόνια της τουρκοκρατίας στον Βόλο. Και μαζί σχετικά με τον μεγάλο φιλέλληνα Άγγλο αρχιτέκτονα-δημοσιογράφο Κάρολο Ογλ, που σκοτώθηκε στο Πήλιο στα 1878.

Βεβαίως για την στάθμευση απάντηση δεν υπάρχει, όπως και για τις υπόλοιπες απορίες. Αλλά εμείς δεν σκοπεύουμε να σταματήσουμε να ρωτάμε. Άλλωστε είναι γνωστόν τοις πάσιν ότι «αν δε ρωτάει το παιδί πώς θα μάθει;». Γεια σας.

(δημοσιεύτηκε στην 124χρονη (1898-2021) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 14.07.2021, αρ.φύλλου 37.467)  

κυκλο-φ-οριακα 1066, 7 Ιουλίου 2021

ενήλικος ασημόγλαρος, αγέρωχος συν-ταξιδιώτης

Ημέρα έβδομη στον έβδομο μήνα, καλημέρα συμπολίτες! Ο «ιερός», κατ’ άλλους «συμπαντικός», αριθμός 7 (επτά) εμφανίζεται σχεδόν παντού στη ζωή μας, από τις 7 ημέρες της εβδομάδας, τα 7 φωνήεντα της ελληνικής μας γλώσσας και την 7φωτη λυχνία των Εβραίων μέχρι τις 7 σφραγίδες, τους 7 αγγέλους, τις 7 πληγές και τις 7 χρυσές φιάλες της Αποκάλυψης, που απευθύνεται, κυρίως, στις 7 εκκλησίες της Ανατολής (Μικράς Ασίας). Στην πορεία της ανθρωπότητας υπήρξαν πολλοί άνθρωποι, ανάμεσά τους και πολύ επιστήμονες, μαθηματικοί και άλλοι, που προσπάθησαν να κατανοήσουν και να αποκωδικοποιήσουν, τρόπον τινά, αυτόν τον αριθμό και έχουν καταλήξει, που λέει ο λόγος, σε απίθανα συμπτωσιο- και συνωμοσιο-λογικά συμπεράσματα. Αλλά και η ίδια η Εκκλησία χρησιμοποίησε τον αριθμό 7 για να ορίσει τις 7 χριστιανικές αρετές (ευσπλαχνία, ταπεινότητα, αγνότητα, φιλαλληλία, επιείκεια, καλοσύνη, εργατικότητα) και τα 7 θανάσιμα αμαρτήματα (αλαζονεία, ζηλοφθονία, οργή, οκνηρία, απληστία, λαιμαργία, λαγνεία).

Τέτοια ωραία συμβαίνουν, την ώρα που αφ’ ενός τα κρούσματα αυξάνονται και αφ’ ετέρου κάποιοι, ξένοι και ντόπιοι, οραματίζονται σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης, λόγω «υγειονομικής αναγκαιότητος» παρά το ρητό ψήφισμα της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης από 27.01.2021 (5^η Συνεδρίαση) με αρ. 2361/2021 με το οποίο καλούνται τα κράτη-μέλη και η Ευρωπαϊκή Ένωση:

σημείο 7.3.1 να διασφαλίσουν ότι οι πολίτες ενημερώνονται ότι ο εμβολιασμός ΔΕΝ είναι υποχρεωτικός και ότι κανείς δεν πιέζεται πολιτικά, κοινωνικά ή με άλλο τρόπο να εμβολιαστεί, εάν δεν το επιθυμεί,

σημείο 7.3.2 να διασφαλίσουν ότι κανείς δεν υφίσταται διακρίσεις για το ότι δεν έχει εμβολιαστεί, λόγω πιθανών κινδύνων για την υγεία ή επειδή δεν θέλει να εμβολιαστεί.

σημείο 7.5.2 να χρησιμοποιούν πιστοποιητικά εμβολιασμού μόνο για τον καθορισμένο σκοπό παρακολούθησης της αποτελεσματικότητας του εμβολίου, των πιθανών παρενεργειών και των ανεπιθύμητων ενεργειών.

Παρ’ όλα αυτά εμείς εδώ στην Ελλάδα είμαστε εκτός από ανεύθυνοι τώρα και «τζαμπατζήδες», για δεύτερη φορά, καθώς το ίδιο είχαμε υπάρξει και το 2011, με αφορμή το κίνημα «δεν πληρώνω» στα διόδια. Τότε νονός ήταν ο κ. Πεταλωτής, τώρα είναι αυτοπροσώπως ο κ. Μητσοτάκης – μια χαρά περνάμε.

Και οι άλλοι, στον Τσουγκριά, το νησάκι απέναντι από το λιμάνι της Σκιάθου, καλά περνάνε επίσης. Πηγαινοέρχονται ελικόπτερα με κορίτσια «ινφλουένσερ» (λέξη, κατ’ ουσίαν, αμετάφραστη, προερχόμενη από το αγγλοσαξωνικό ρήμα influence, που σημαίνει επηρεάζω, επιδρώ, εξ ου και η βλακώδης προσπάθεια απόδοσης του όρου ως «επιδραστικός/-η/-ο», κάτι που σ’ εμένα τουλάχιστον δεν λέει τίποτε). Τα κορίτσια, που λέτε, πληρώθηκαν καλά, καθώς έμαθα, για να αποβιβαστούν στο νησί και να φωτογραφηθούν σε μεγάλα κέφια με τον Άρχοντα του Βόλου και ιδιοκτήτη του εκεί μπαρ. Μεγάλες στιγμές ζούμε, κι από νερό ας είν’ καλά τα εμφιαλωμένα – πανηγυρίζει και γνωστή βολιώτικη ιστοφυλλάδα με το «εξαιρετικό» διαφημιστικό βίντεο, ενώ βεβαίως για το νερό της Αγριάς δεν χαλαλίζει ένα σχόλιο…

Βρέθηκα Σάββατο πρωί ώρα 11:10 στον οργανωμένο χώρο στάθμευσης Μπόρελ, όπου συνάντησα 6 εταιρικά οχήματα παρκαρισμένα σε κανονικές θέσεις στάθμευσης και 23 εταιρικά μοτοποδήλατα στη σειρά πάνω στο πεζοδρόμιο. Δεν ξέρω αν υπάρχει ή όχι κάποια συμφωνία με τον Δήμο, θυμάμαι όμως ότι κάποτε (τότε που δεν γινόταν τίποτε σ’ αυτή την πόλη, και περιμέναμε να έρθει ο Άρχων με τα Αρχοντόπουλά του να κάνει κάτι…) τα ψάχναμε αυτά τα πράγματα, και οι υπηρεσίες το ξέρουν. Όπως επίσης ψάχναμε τον αριθμό των θέσεων στάθμευσης σε σχέση με τα τετραγωνικά μέτρα κάλυψης των πολυκαταστημάτων και των μεγάλων κέντρων διασκέδασης, κάτι που επίσης ξέρουν πώς γίνεται οι υπηρεσίες. Τώρα δεν ξέρω πρώτον τι ισχύει και δεύτερον τι γίνεται. Ακούω και κάτι τρελά, που δεν θέλω να τα πιστέψω αδέρφια, πως τάχα, λέει, τα περισσότερα πρόστιμα για διάφορους λόγους «πατσίζονται» με εισιτήρια διαρκείας, αν είναι δυνατόν!

Όπως υποσχεθήκαμε, κι επειδή οι απορίες μας όλο και πληθαίνουν, ξεκινάμε την στήλη μέσα στην στήλη με τίτλο «απορίας άξιον»: α) πού βρίσκεται το έργο ανακαίνισης του Δημοτικού Θεάτρου; β) γιατί καθυστερεί η πλήρης λειτουργία της έτοιμης από καιρό Ιχθυόσκαλας; γ) γιατί τα πάμπολλα και καθ’ όλα άξια αυτοδιοικητικά στελέχη της Νέας Δημοκρατίας των παρελθόντων ετών ανέχονται σε κάθε δημόσια εμφάνισή του να τους αποκαλεί «λαμόγια», «πολιτικούς απατεώνες», «άχρηστους», «ανίκανους» και ένα σωρό παρόμοια και χειρότερα ο Άρχων, ο οποίος, στο κάτω-κάτω, από το ίδιο τους το Κόμμα υποστηρίχτηκε;

Κι όποιος ξέρει και θέλει, μακάρι να μας δώσει απαντήσεις. Κι επειδή πολλοί κακοπροαίρετοι σ’ αυτή την κοινωνία που ζούμε υπάρχουν, να τους ενημερώσω πάραυτα ότι οικογενειακώς άπαντες ομοθυμαδόν είμεθα εμβολιασθέντες, εντάξει; Αυτό είναι άλλο κι άλλο είναι αυτή η κατάφωρη παραβίαση των δικαιωμάτων απάντων, που βρίσκεται σε εξέλιξη.

Και η εκδήλωση του Λυκείου των Ελληνίδων Βόλου για την Ηρωίδα Εξοδίτισσα του Μεσολογγίου (10 Απριλίου 1826) Τασούλα Γυφτογιάννη ήταν εξαιρετική και αξίζει ένα εύγε!

Θα τα ξαναπούμε, γεια σας.

Στην φωτογραφία ένας ενήλικος ασημόγλαρος συνταξιδιώτης με αρκετό θράσος (πληροφορίες Σ.Χ.).

(δημοσιεύτηκε στην 124χρονη (1898-2021) καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Θεσσαλία" την Τετάρτη 07.07.2021, αρ.φύλλου 37.461)