κυκλο-φ-οριακα 932, 20 Ιουνίου 2018

ένας ποδηλάτης στην (νέα) παραλία της Θεσσαλονίκης

20 Ιουνίου και οι βροχές καλά κρατούν, καλημέρα συμπολίτες. Αύριο ακόμη ένα «ορόσημο» στην υπερ-οκταετή πορεία της χώρας μας ανάμεσα στις συμπληγάδες πέτρες των εξωτερικών μνημονίων και των εσωτερικών μεταρρυθμίσεων. Βαδίζουμε, λένε οι μεν, προς την Έξοδο, διαφωνούν οι δε – οι δε που, έχω την αίσθηση, και συγγνώμη δηλαδή, ότι διαφωνούν ακόμη και με τον εαυτό τους, ιδίως στο ζήτημα της συμφωνίας με την Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας, όπου αρνήθηκαν να υπερασπιστούν την (κυριολεκτικά) πατροπαράδοτη θέση τους περί σύνθετης ονομασίας. Κι όσο εμείς, του λεγόμενου δημοκρατικού τόξου, διαφωνούμε μεταξύ μας, τόσο οι άλλοι αισθάνονται ισχυρότεροι και φτάνουν μέχρι και στην επίκληση στρατιωτικού πραξικοπήματος (την οποία επίκληση «ανακαλούν» μετά την καταδίωξη, καθώς είναι απλώς θρασύδειλοι…)

Από βαθειά μέσα μου ξεπηδάει όλο και πιο συχνά ο στίχος του Ανδρέα Κάλβου: Θέλει αρετήν και τόλμην η Ελευθερία.

Πάμε στα δικά μας. Συνεχίζεται στο Μουσείο της Πόλης η Έκθεση Τεκμηρίων της Βολιώτικης Χορωδίας, όλα τα πρωινά 10:30 – 13:30 και Τετάρτη & Παρασκευή και απόγευμα 18:00-21:00. Και η συναυλία την περασμένη Τετάρτη πολύ καλή, πραγματικά ιστορική, μέσα στον αρχαιολογικό χώρο του τείχους των Παλαιών. Όσοι δεν ήρθατε, χάσατε, και το εννοώ.

«Έσπασαν τις κλειδαριές» και απέδωσαν στον λαό την πλαζ των Αλυκών μόλις τους ενημέρωσε ο άρχων πασών των Παγασών ότι δεν είναι καλά η πλαζ – μόλις την προηγούμενη εβδομάδα ετούτη εδώ η στήλη έγραφε περί της δικαστικής διαφοράς με την μισθώτρια εταιρεία, κι άλλες δυο, τουλάχιστον, φορές στο κοντινό παρελθόν ασχολήθηκε με το θέμα με ενημερωτικήν-αφυπνιστικήν πρόθεσιν , πλην εις μάτην. Δεν πειράζει, η πλαζ ας είν’ καλά. Και με την μισθώτρια εταιρεία γι’ αυτό υπάρχουν τα δικαστήρια – ο Δήμος είναι μαθημένος σε μακροχρόνιες διενέξεις με μισθωτές, κάτι παρόμοιο είχε συμβεί και με τον «Θεόφιλο» στην Πλατεία Ρήγα Φεραίου, που κατέληξε, λάθος κατά την γνώμη μου, σε ΚΑΠΗ.

Ασφαλτοστρώθηκε και διαγραμμίστηκε με διπλή συνεχή γραμμή από την Περιφερειακή Ενότητα Μαγνησίας ο παραλιακός δρόμος προς Αγριά, η Εθνική Οδός αρ. 34, που ανήκει στο τριτεύον εθνικό οδικό δίκτυο (αυτό το τονίζω μπας και το χωνέψει κανείς ότι το κύκλωμα Πηλίου δεν είναι επαρχιακή αλλά εθνική οδός…). Ορθώς διαγραμμίστηκε με διπλή συνεχή γραμμή, που δεν έχει καμία διακοπή, διότι σε κανένα σημείο δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις ασφαλείας ούτε για προσπέραση, ούτε για αριστερή στροφή. Κατόπιν αυτού, πρέπει άμεσα να αφαιρεθεί η ούτως ή άλλως σύμφωνα με τον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας παράνομη πινακίδα, που βρίσκεται πριν το βενζινάδικο και κατευθύνει αριστερά προς το γνωστό πολυκατάστημα. Νομίζω ότι όλοι ξέρουμε για ποιο πράγμα μιλάμε, και για αυτή την πινακίδα έχω στα αρχεία μου μια σχετική αλληλογραφία, καθώς «τότε» δεν είχα επιτρέψει να τοποθετηθεί – ύστερα έφυγα και δεν ξέρω την συνέχεια. Πάντως παραμένει παράνομη και πολύ επικίνδυνη.

Όσο για τον οικισμό στα Αστέρια, όπου μονίμως υπάρχουν διαμαρτυρίες γι’ αυτή την διπλή γραμμή που δεν επιτρέπει νόμιμη αριστερή στροφή στην κίνηση από Βόλο, νομίζω πως καλή και ενδεδειγμένη λύση είναι η εξυπηρέτηση του οικισμού να γίνεται μέσω του σηματοδοτούμενου κόμβου παραλιακή-περιφερειακός. Δεν ξέρω λεπτομέρειες, δεν το έχω δει το θέμα, μια σκέψη κάνω, κι αν κάποιος ενδιαφέρεται ας με βρει να το ψάξουμε περισσότερο.

Όλα αυτά ωραία και καλά. Εκείνος ο δρόμος Βόλου Βελεστίνου θα τελειώσει, άραγε, ποτέ; Τα πλευρικά διόδια στον κόμβο Βελεστίνου μπήκαν σε λειτουργία, αλλά μέχρι να φτάσουμε εκεί; Δεν ξέρω, αδέρφια, αυτό το έργο πολύ καθυστερεί, και δεν μου φαίνεται πολύ λογικό, δεν ξέρω.

Ξέρω ότι αύριο μπαίνει το Καλοκαίρι. Θα πάμε να το υποδεχτούμε με ποδήλατο, να έρθετε κι εσείς. Γεια σας.

(δημοσιεύτηκε στην βολιώτικη "Θεσσαλία" την Τετάρτη 20.06.2018, με κουτσουρεμένη την φωτογραφία)

κυκλο-φ-οριακα 931, 13 Ιουνίου 2018

Καλημέρα και πάλι, κι ας λέει η Σοφία Βέμπο στην «Στέλλα» του Μιχάλη Κακογιάννη (1955, μουσική Μάνος Χατζιδάκις) ότι τέτοια μέρα σαν σήμερα δεν θέλει ν’ ανταμώσει άνθρωπο «…ούτε για καλημέρα». Εμείς, ως Βολιώτικη Χορωδία, και Καλή Μέρα να ‘χετε σας ευχόμαστε και το βραδάκι σας περιμένουμε στο Μουσείο της Πόλης του Βόλου, στην οδό Φερών 17, στη συνοικία των Παλαιών. Ώρα 19:30 θα κάνουμε τα Εγκαίνια μιας Έκθεσης Τεκμηρίων της 80χρονης ιστορίας της Βολιώτικης Χορωδίας, που θα διαρκέσει από τις 13 (σήμερα δηλαδή) μέχρι τις 24 Ιουνίου 2018. Τα τεκμήριά μας είναι φωτογραφίες, διπλώματα, μετάλλια, αναμνηστικά, αφίσες και πολύ οπτικοακουστικό υλικό – 80 χρόνια ιστορίας είναι αυτά, 1937-2017.

Στην συνέχεια, ώρα 21:00, σας έχουμε ετοιμάσει μια Συναυλία που όμοιά της δεν έχετε ξαναζήσει. Και το λέω μετά λόγου γνώσεως, γιατί, πιστέψτε με, έχω ζήσει κι εγώ πάρα πολλές συναυλίες που θα ‘λα ήταν «μοναδικές» κι εν τέλει ήταν ίδιες με τις προηγούμενες. Η αποψινή Συναυλία της Βολιώτικης Χορωδίας και του Παιδικού μας Τμήματος θα είναι διαφορετική, κατ’ αρχήν διότι θα γίνει σε έναν διαφορετικό από τους συνηθισμένους χώρο. Θα γίνει στον χώρο πίσω από το Μουσείο της Πόλης, όπου υπάρχει διατηρημένο μεγάλο τμήμα του βυζαντινού τείχους που θωράκιζε περιμετρικά το Κάστρο των Παλαιών μέχρι περίπου το 1889. Σ’ αυτόν τον χώρο, με απόλυτο σεβασμό στην σημασία του, η Βολιώτικη Χορωδία θα τραγουδήσει έργα μελοποιημένης ποίησης των μεγάλων Ελλήνων Ποιητών και Συνθετών, μελωδίες που ταιριάζουν απόλυτα τόσο στην μακρά ποιοτική ιστορία της Βολιώτικης Χορωδίας όσο και στο αρχαιολογικό περιβάλλον του τείχους των Παλαιών. Συμμετέχουν ως σολίστ η υψίφωνος Κατερίνα Αποστολοπούλου και ο βαρύτονος Ευάγγελος Κακάλιας. Την καλλιτεχνική διεύθυνση έχει η Στάσα Τζάλλα και στο πιάνο συνοδεύει η Εύη Κανελλοπούλου. Πριν από τους «μεγάλους» θα αποδώσουν τέσσερα τραγούδια οι αγγελικές φωνές των «μικρών», του Παιδικού μας Τμήματος.

Ελάτε, λοιπόν, να ζήσουμε όλοι μαζί μια πραγματικά αξέχαστη βολιώτικη βραδιά.

κυκλο-φ-οριακα 930, 6 Ιουνίου 2018

Ημέρα Περιβάλλοντος 2018 στην Αιγιάλεια

Καλοκαιράκι, συμπολίτες, να είμαστε καλά να το φχαριστηθούμε και φέτος. Πέρασε και η φετινή Ημέρα Περιβάλλοντος με καθαρισμό των ακτών από μαθητές και λοιπούς εθελοντές, καθαρές είναι οι θάλασσες σε όλη τη γειτονιά μας, με την πλαζ των Αλυκών ξέρει κανείς τι γίνεται; Έχουμε κρατήσει ένα δημοσίευμα από 28.04.2018 που τιτλοφορείται «Αναπροσαρμογή μισθώματος με αγωγή ζητεί η μισθώτρια εταιρεία πλαζ Αλυκών», όπου ως αιτία της αγωγής αναφέρεται χαρακτηριστικά ότι «η εγκατάσταση και λειτουργία αντλιοστασίου της ΔΕΥΑΜΒ εντός του ένδικου μισθίου (σσ. της πλαζ) συνιστά πραγματικό ελάττωμα καθώς λειτουργεί ως διακομιστής ακαθάρτων ομβρίων υδάτων και βοθρολυμάτων στο κέντρο του βιολογικού καθαρισμού της πόλεως του Βόλου και επιπλέον δεν συντηρείται καλώς και η λειτουργία του συγκεκριμένου αντλιοστασίου δεν είναι καλή». Από το όλο δημοσίευμα μαθαίνουμε α) ότι μέσα στην πλαζ υπάρχει αντλιοστάσιο β) η καλή διαχειρίστρια εταιρεία, που προέρχεται εκ Μυκόνου, θεωρεί ότι αυτό είναι μειονέκτημα για το «ένδικον μισθίον» (πολύ μ’ αρέσουν αυτά τα δικηγορίστικα…) και ίσως, λέω εγώ τώρα και με το συμπάθειο, να έχει και κάποιο δίκιο γ) ότι η αναλογούσα δίκη θα γινόταν στις 17.05.2018 και έκτοτε δεν ξαναδιάβασα κάτι σχετικό. Συμπέρασμα, αν ξέρει κανείς τι πρόκειται να συμβεί φέτος με την πλαζ των Αλυκών ας μας ενημερώσει.

Η φετινή διεθνής καμπάνια για την μία και μοναδική ημέρα του χρόνου είναι «Beat the Plastic Pollution. If you can’t reuse it, refuse it», που σημαίνει «Νικήστε τη μόλυνση από τα πλαστικά, αν δεν μπορείτε να το ξαναχρησιμοποιήσετε, πείτε όχι σε αυτό». Οι παλιότεροι έχουμε ζήσει (και θυμόμαστε, ελπίζω…) τους παγκόσμιους πανηγυρισμούς όταν τα πλαστικά άρχισαν να μπαίνουν στην ζωή μας, μέχρι που έφτασαν να κυριαρχούν σε κάθε στιγμή της καθημερινότητάς μας και τώρα καλούμαστε να ανακρούσουμε πρύμναν και να πείσουμε, το και δυσκολότερο, τους νέους ανθρώπους ότι τα πλαστικά είναι κακό πράμα. Να πείσουμε τα παιδιά, που πάνε και κάθονται στις καρέκλες της καφετέριας και παραγγέλνουν τον καφέ τους όχι σε κούπα, αλλά σε πλαστικό ποτηράκι – φαίνεται είναι πιο high …

κυκλο-φ-οριακα 929, 23 Μαΐου 2018

το τραινάκι στο Πεδίο του Άρεως

Πρώτον, τον παντρέψαμε τον πρίγκηπα, εντάξει, ένα άγχος μου ‘φυγε. Δεύτερον έπιασα τον εαυτό μου να μην λυπάται πια στο άκουσμα του καινούργιου μακελειού σε σχολείο του Τέξας, όπου ήταν κι Έλληνας ο εκτελεστής – άξιος, λέω, της μοίρας του αυτός ο λαός, όσο σκληρό κι αν ακούγεται αυτό, που αρνείται να απαγορέψει την οπλοκατοχή και έχει έναν παράφρονα για πρόεδρο. Τρίτον έμαθα τι ήταν το Ίλιντεν (η ημέρα, η γιορτή του Προφήτη Ηλία), μια δυσπρόσιτη σελίδα βαλκανικής ιστορίας, που όσο απότομα προέκυψε τόσο γρήγορα χάθηκε από την τρέχουσα πραγματικότητα. Τέταρτον μια κυρία με BMW κατάφερε και μπήκε ανάποδα στον κυκλικό κόμβο στα ΚΤΕΛ και βρήκε το σκανδαλοθηρικό Πρώτο Θέμα αφορμή να γράψει για έναν ακόμη «πανικό». Πέμπτον το μεσημέρι σήμερα, ώρα 13:00, θα πάμε όλοι στα Δικαστήρια για να αθωωθούν οι συμπολίτες μας που «παρακώλυσαν» (άκουσον! άκουσον!) την συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου, τότε που η πλειοψηφία αρνήθηκε να συζητήσει την μη καύση σκουπιδιών από την ΑΓΕΤ!

Ύστερα πήγα Παρασκευή 18 Μαΐου 2018 στην κεντρική εκδήλωση για τα 30 χρόνια λειτουργίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας στον Βόλο. Μια εξαιρετική εκδήλωση, αντάξια αυτού του Θεσμού, αυτού του Οργανισμού, που αποτελεί την μεγαλύτερη και συνάμα την καλύτερη, την ποιοτικότερη, επένδυση που έγινε σ’ αυτή την πόλη από καταβολής της. Μια εξαιρετική εκδήλωση την οποία τιμήσαμε πολλοί Βολιώτες αλλά όχι η επίσημη εκπροσώπηση της πόλης. Δεν είδα (έψαξα λεπτομερώς και όσες φωτογραφίες έφτασαν στα μάτια μου) ούτε έναν επίσημο εκπρόσωπο της Δημοτικής Αρχής του Βόλου. Δεν είδα – αν κάνω λάθος ας με διορθώσει κάποιος – και πιστεύω ότι είναι μεγάλο λάθος να μην τιμά η πόλη το Πανεπιστήμιό της. Φαντάζομαι ότι θα είναι σύσσωμη η Δημοτική μας Αρχή στα όποια εγκαίνια του συναυλιακού κέντρου (πρώην εκθεσιακού) στο Πεδίο Άρεως – και με την ευκαιρία, επειδή σε κάποιους κατά καιρούς αναπτυξιολογούντες λείπει «ένας μεγάλος συναυλιακός χώρος» στον Βόλο, η εκδήλωση του Πανεπιστημίου έγινε σε έναν χώρο, μέσα στο συγκρότημα Τσαλαπάτα (διαφήμιση δεν κάνουμε) που είναι ό,τι καλύτερο για συναυλίες, και μάλιστα μεγάλες.

κυκλο-φ-οριακα 928, 16 Μαΐου 2018

Χάρτης Βόλου Μπολώτα 1961, ο 3ος κυκλικός κόμβος (οι άλλοι δύο στα κυκλο-φ-οριακα 920)

Καλημέρα συμπολίτες. Στον Λαύκο περάσαμε την περασμένη Κυριακή μας και σας το συνιστούμε ανεπιφύλακτα αυτό το όμορφο χωριό του Νοτίου Πηλίου. Εκτός από υπέροχη θέα, ωραία δροσιά, ωραία σπίτια, καλούς ανθρώπους, δυνατό τσίπουρο και νόστιμα φαγητά ο Λαύκος έχει και δύο μοναδικά στο είδος τους Μουσεία: το ένα περιέχει ζωγραφικά και γλυπτικά έργα του Λαυκιώτη εικαστικού Θανάση Φάμπα (1922-2011) και το άλλο φιλοξενεί 130 περίπου παλιά και σπάνια ραδιόφωνα, δωρεά ενός Γερμανοελβετού συλλέκτη στον Πολιτιστικό Σύλλογο Λαύκου «Η Δράση». Στο πρώτο μας ξενάγησε ο Αντιδήμαρχος Νοτίου Πηλίου κ Θανάσης Φλέρης, στο δεύτερο ο παλιός μας γνώριμος κ. Στάθης Σφονδυλιάς, με τον πλούτο των γνώσεων και τον χειμαρρώδη λόγο του μας καθήλωσε τόσο με τις αναφορές στην ιστορία του τόπου όσο και με τις τεχνικές και ιστορικές λεπτομέρειες των ραδιοφώνων.

Μετά ξαναμπήκαμε στον εβδομαδιαίο ρυθμό της πόλης…

Κατεδαφίστηκε το ξύλινο κτίσμα δίπλα από το Ξενία, απέναντι από την παιδική χαρά του Αγίου Κωνσταντίνου, όπου λειτουργούσε παλαιότερα το «Γιούσουρι» κι αργότερα το «Brazil» κι ύστερα το δεν-θυμάμαι-πως-το-έλεγαν μέχρι που έκλεισε και δεν ξανάνοιξε. Αυτό το κτίσμα ήταν παλαιόθεν κατασκευή του Δήμου Βόλου, το οποίο με διαγωνισμό ενοικίαζε σε διάφορους ιδιοκτήτες για χρήση μπαρ, τελευταία και για σουβλάκια. Διάβασα και μια δακρύβρεχτη δημοτική δήλωση, που μίλαγε περί όλων των κακών μαζεμένων σ’ αυτό το σημείο της πόλης «απέναντι από την παιδική χαρά» (πάντα οι αναφορές στα παιδιά βοηθούν στην επιδιωκόμενη απαξίωση…) και περί εμπλοκής της Κτηματικής Υπηρεσίας του Δημοσίου (ωσάν να είναι αυτό το μοναδικό σημείο σ’ αυτή την πόλη όπου η δημοτική περιουσία εμπλέκεται με την δημόσια περιουσία). Οι ιθαγενείς Βολιώτες πάντως δεν νομίζω να είχαμε ποτέ ενοχληθεί από την παρουσία αυτού του κέντρου σ’ αυτό το σημείο, που πρόσφερε στους θαμώνες του τα μάλλον καλύτερα ηλιοβασιλέματα πάνω από τους γερανούς του λιμανιού. Πιθανώς, λέω με τον νου μου, να ενοχλήθηκε ο ανταγωνισμός, άλλη εξήγηση δεν βρίσκω, συμπολίτες.

Λίγο παρακεί, είναι εκείνο το γεφυράκι στο πλακόστρωτο δρομάκι κάτω από το Ξενία. Στις 08.02.2017 τα κυκλο-φ-οριακα έγραφαν «Πρώτο σημείο ενδιαφέροντος: το μεταλλικό γεφυράκι. Μια κατασκουριασμένη και χιλιοφαγωμένη λαμαρίνα που, εκτός από το χάλι της ίδιας, περιστοιχίζεται κι από συρματοπλέγματα κι από κάτι πεταμένα κίτρινα κινητά φράγματα – ένα μεγαλειώδες θέαμα άξιο τουριστικής υπερ-προβολής.» Όχι πολύ αργότερα πράγματι το χάλι αυτό απομακρύνθηκε (διαβάζονται τα κυκλο-φ-οριακα…) και αντικαταστάθηκε από επιμήκεις τάβλες που έμοιαζαν ξύλινες (π.χ. σαν το περίφημο ξύλο ιρόκο από την Δυτική ακτή της Αφρικής, που αντέχει μέχρι και 500 χρόνια) αλλά δεν ήταν: ήταν (και είναι) πλαστικές! Και καθώς το πλαστικό δεν τα πάει καλά με το αλάτι της θάλασσας, οι «τάβλες» τρίφτηκαν κι έσπασαν. Το αποτέλεσμα είναι και πάλι χάλια. Και για μία εισέτι φορά επιβεβαιώνεται το ρηθέν «το φτηνό είναι ακριβό».

Πρωτολειτούργησε ως συνεδριακό κέντρο το μέχρι τώρα εκθεσιακό-αθλητικό κέντρο στο Πεδίο Άρεως. Και μάλιστα με συνέδριο Φυσικής Αγωγής. Τα κυκλο-φ-οριακα έχουν εξ αρχής διαφωνήσει με αυτή την αλλαγή χρήσης αυτού του χώρου. Και μάλιστα για λόγους Φυσικής Αγωγής, διότι σ’ αυτόν τον χώρο αθλούνταν καθημερινά εκατοντάδες παιδιά και ενήλικες, ο χώρος λειτουργούσε ως ένα ακόμη κλειστό γυμναστήριο, πολύτιμο στην δυτική πλευρά της πόλης, πολυτιμότερο από έναν χώρο συνεδρίων (έχουμε πολλούς τέτοιους στον Βόλο) ή χώρο «…για καλλιτέχνες … όπως ο Ρουβάς ή η Παπαρίζου, που μέχρι σήμερα δεν έχουν τον Βόλο στο χειμερινό τους πρόγραμμα…», όπως έγραψε την Δευτέρα ο φίλος μου ο Γιάννης Αναστασίου, με τον οποίο «καθέτως» διαφωνώ επ’ αυτού. Βεβαίως ο καθένας δικαιούται να έχει την άποψή του.

Τέλος, να και ο κυκλικός κόμβος στην διασταύρωση Λαρίσης-Μπότσαρη-Δερβενακίων, στον χάρτη Μπολώτα του 1961. Για την Ιστορία. Γεια σας.

(δημοσιεύτηκε στην βολιώτικη "Θεσσαλία" την Τετάρτη 16.05.2018)

Η Ένωση Παλαιών Προσκόπων του 58ου Συστήματος Ναυτοπροσκόπων Βόλου στον Λαύκο.

Την Κυριακή 13 Μαΐου 2018, η Ένωση Παλαιών Προσκόπων του 58^ου Συστήματος Ναυτοπροσκόπων Βόλου πραγματοποίησε μία ακόμη ημερήσια εκδρομή, αυτή τη φορά στον γραφικό Λαύκο του Νοτίου Πηλίου.

Με αψευδή μάρτυρα την φωτογραφία, που τραβήχτηκε στην δροσερή πλατεία του χωριού, 30 μέλη και φίλοι της Ένωσής μας συναντηθήκαμε στον Ιερό Ναό της Παναγίας (Γενέσιον της Θεοτόκου) όπου και εκκλησιαστήκαμε.

Μετά το τέλος της Θείας Λειτουργίας ο Αντιδήμαρχος του Δήμου Νοτίου Πηλίου (και προικισμένος ψάλτης στον Ιερό Ναό) κ. Θανάσης Φλέρης μας ξενάγησε στο Φάμπειο Μουσείο, το Μουσείο που ιδρύθηκε το 2005 στο παλιό Δημοτικό Σχολείο (στην πλατεία, δίπλα στην εκκλησία) προς τιμήν του Λαυκιώτη εικαστικού Θανάση Φάμπα (1922-2011) και περιέχει πολλούς υπέροχους πίνακες ζωγραφικής, αναμνηστικά και 8 γλυπτά στον αύλειο χώρο, όλα δωρισμένα από τον ίδιο τον καλλιτέχνη στην γενέτειρά του.

Στην συνέχεια επισκεφθήκαμε το περίφημο Μουσείο Ραδιοφώνου «Αντώνης Ταβάνης», το πρώτο του είδους στην χώρα μας, που εγκαινιάστηκε στις 26.10.2008. Εκεί μας περίμενε ο παλιός μας γνώριμος κ. Στάθης Σφονδυλιάς, ο οποίος με τον πλούτο των γνώσεων και τον χειμαρρώδη λόγο του μας καθήλωσε τόσο με τις αναφορές στην ιστορία του τόπου όσο και με τις τεχνικές και ιστορικές λεπτομέρειες γύρω από τα περίπου 130 σπάνια ραδιόφωνα που φιλοξενούνται από τον Πολιτιστικό Σύλλογο Λαυκιωτών «Η Δράση» στο Μουσείο.

Και αφού το πνεύμα είχε αρκούντως ικανοποιηθεί, η κυρία Αφροδίτη την Πλατείας ανέλαβε να στηρίξει  το σώμα με εδέσματα πηλιορείτικα κι έναν ιδιαίτερης παρασκευής χαλβά.

Η ωραία απόδραση επιστεγάστηκε από ένα καφεδάκι στην παραλία της Μηλίνας, με τον Παγασητικό να αστράφτει κι ένα κοπάδι δελφίνια να κάνει βουτιές στ’ ανοιχτά, δίπλα από ένα μεγάλο ιστιοπλοϊκό σκάφος σε πλαγιοδρομία…

Ο κρίκος μας καλά κρατεί. Να μας έχει ο Θεός γερούς, έχουμε κι άλλους τόπους να επισκεφθούμε.

Για την Ένωση Παλαιών Προσκόπων 58^ου Σ.Ν/Π Βόλου
Ο Αρχηγός
Χαράλαμπος Σκυργιάννης

κυκλο-φ-οριακα 927, 10 Μαΐου 2018

Άγιος Νικόλαος στην Βιστωνίδα λίμνη

Καλημέρα συμπολίτες. Μόλις επιστρέψαμε από Κομοτηνή-Αλεξανδρούπολη, όπου η Βολιώτικη Χορωδία εκπροσώπησε επάξια την πόλη μας στις εκδηλώσεις για την ενσωμάτωση της Θράκης στο Ελληνικό Κράτος, στις 14 Μαΐου 1920 (που οριστικοποιήθηκε με την συνθήκη των Σεβρών τον Ιούλιο του ίδιου έτους), οι οποίες πραγματοποιούνται κάθε χρόνο τον Μάιο σε όλες τις πόλεις της Θράκης, με γενικό τίτλο «Ελευθέρια». Μια ακόμη δυνατή εμπειρία σε τόπους ελληνικούς, που σφύζουν από ζωή και αναζητούν ευφρόσυνες πνευματικές απολαύσεις.

Πήγαμε κι ήρθαμε χρησιμοποιώντας την ευλογημένη Εγνατία Οδό, στην οποία κατασκευάζονται νέοι σταθμοί διοδίων, αλλά δεν κατασκευάζεται ούτε ένας σταθμός εξυπηρέτησης αυτοκινήτων (ΣΕΑ). Κατόπιν αυτού, αν ταξιδεύετε προς τα εκεί, να έχετε τον νου σας στην βενζίνη, μπορεί πολύ εύκολα να μείνετε στη μέση του δρόμου…

Στην επιστροφή επισκεφθήκαμε τον Άγιο Νικόλαο, χτισμένο το 1904 σε μία νησίδα της λίμνης Βιστωνίδας, ένα μετόχι της Ιεράς Μονής Βατοπαιδίου (αυτή την ορθογραφία χρησιμοποιούν οι ίδιοι οι μοναχοί αυτού του μοναστηριού, αν και σε πολλά λεξικά κλπ. υπάρχει η γραφή με «ε», «Βατοπεδίου») από όπου και η σημερινή μας φωτογραφία.

Πίσω στα μέρη μας ο δρόμος μπροστά στην Χαλυβουργία παραμένει ως είχε, οι πυλώνες ηλεκτροφωτισμού στο σκοτεινό κομμάτι του ίδιου δρόμου Βόλου-Βελεστίνου ακόμη δεν έχουν υψωθεί, ο κυκλικός κόμβος με τα πράσινα φωτάκια και το άσπρο welcome θυμίζει λίγο Las Vegas αλλά λειτουργεί μια χαρά (a propos, σ’ εκείνον τον χάρτη του 1961 του κ. Μπολώτα, όπου είχα βρει τους δύο κυκλικούς κόμβους ΚΤΕΛ-Δημαρχείο και τους είχα δημοσιεύσει στις 7 Μαρτίου 2018, προχθές ανακάλυψα ότι κι εκεί, Λαρίσης-Μπότσαρη-Δερβενακίων υπήρχε τότε επίσης κυκλικός κόμβος! Την επόμενη φορά θα σας δημοσιεύσω το σχετικό απόσπασμα χάρτη).

Από εκεί στην άλλη άκρη της πόλης, στις στροφές της Γορίτσας. Όπου δεν είναι σπάνιες οι εκτροπές αυτοκινήτων, που καταλήγουν στα βράχια – έχουμε θρηνήσει και νεκρούς, αλλά υπάρχουν και οι «τυχεροί», όπως πρόσφατα, όπου το όχημα προσγειώθηκε ανώμαλα μεν χωρίς σοβαρές επιπτώσεις για τους επιβαίνοντες δε. Όμως προτού θρηνήσουμε κι άλλα θύματα, λέω πως είναι σκόπιμο να τοποθετηθούν κατά μήκος, έξω, βεβαίως, από τον χώρο διέλευσης του τραίνου, μπάρες ασφαλείας. Τώρα που, καθώς φαίνεται, η Περιφερειακή Ενότητα έχει τέτοια εργολαβία – και εν προκειμένω, εύγε για την τοποθέτηση στον δρόμο πάνω από την Κριθαριά.

Πίσω ξανά, στον Κραυσίδωνα. Με συνάντησε ένας συμπολίτης, που με θυμότανε επειδή του είχα δώσει κάποτε επαγγελματική άδεια οδήγησης, και με παρακάλεσε να γράψω κάτι σχετικά με την «βλακεία» (για την ακρίβεια χρησιμοποίησε την άλλη λέξη που τελειώνει σε «…κία») που έγινε με το σπάσιμο της νησίδας και τα καινούργια φανάρια Καραμπατζάκη-Φιλαδελφείας. Του είπα ότι την πόλη την ρυθμίζουν πλέον μεγάλοι και τρανοί συγκοινωνιολόγοι (κι έχουν ακόμη αρκετά να δουν τα μάτια μας…) που ξέρουν καλύτερα και ό,τι κι αν γράψουμε εμείς το αυτί τους δεν ιδρώνει – καθότι έχουμε ήδη γράψει δύο φορές σχετικά. Και δεν τους νοιάζει, εν τέλει, αν και ποιοι συμπολίτες ταλαιπωρούνται. Αμήν.

30 Χρόνια γιορτάζει φέτος το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, το δικό μας Πανεπιστήμιο. Ευχόμαστε μακροημέρευση και ευρωστία. Και να κατανοήσει ο λαός του Βόλου ότι το Πανεπιστήμιο είναι ό,τι καλύτερο συνέβη σ’ αυτή την πόλη από καταβολής της. 1988-2018, 30 χρόνια, και φέτος συμπίπτει η μεγάλη διεύρυνση με την ενσωμάτωση των ΤΕΙ, πεδίον δόξης λαμπρόν.

Θα σας αφήσω με ένα ποίημα του Αχιλλέα Παράσχου (1838-1895), που ήταν για την προηγούμενη φορά αλλά δεν χωρούσε: «Eίναι ανθέων εορτή, η πρώτη του Mαΐου, / Tο άσμα της νεότητος, η άνοιξις του βίου. / Φευ· την καρδίαν μου αυτή η εορτή ξεσχίζει, / Kαι άλλην πρώτην εις εμέ Mαΐου ενθυμίζει».

Επιμένω: Οι αναμνήσεις μας είναι η περιουσία της ψυχής μας. Γεια σας.

(δημοσιεύτηκε στην βολιώτικη "Θεσσαλία" την Πέμπτη 10.05.2018)

κυκλο-φ-οριακα 926, 3 Μαΐου 2018

Καλώς τονε τον Μάη. Αισίως περατώσαμε το πρώτο τετράμηνο του έτους και αισίως συνεχίζουμε. Με τον φόβο να μείνουμε χωρίς νερό στις βρύσες και χωρίς αποχέτευση στις τουαλέτες, αφού κακοί εργολάβοι επιβουλεύονται το καλό της πόλης μας – δεν ξέρω γιατί, αλλά όλη αυτή η κατάσταση μου θύμισε το ποίημα του Κωνσταντίνου Καβάφη «Περιμένοντας τους βαρβάρους», που καταλήγει λέγοντας «Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους. Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις.»

Βεβαίως η πραγματική λύση θα έρθει από την Δικαιοσύνη, δεν γίνεται αλλιώς. Θα περιμένουμε, καθώς ο χρόνος θα τρέχει εναντίον μας. Και παραλλήλως θα συλλαλούμε προφρόνως κατά της καύσης RDF, αυθεντικού ή «ιμιτασιόν». Διότι, συμπολίτες, και αυτό το θέμα είναι πάρα πολύ σοβαρό για το μέλλον της πόλης που μας γέννησε και μας ανάθρεψε – κι έχω μια εντύπωση, αγαπητοί μου, ότι πολλοί άνθρωποι που δεν γεννήθηκαν ή/και δεν μεγάλωσαν εδώ όχι απλώς δεν αγαπούν αλλά μισούν τον τόπο που τους φιλοξενεί, δεν ξέρω γιατί.

Οι αναμνήσεις είναι η περιουσία της ψυχής μας. Αυτό το «ρητό», που καταγράφηκε, μάλιστα, δύο φορές στα προηγούμενα κυκλο-φ-οριακά, δημιούργησε μια αίσθηση, θα έλεγα, και αρκετοί αναγνώστες με ρώτησαν «πού το βρήκα». Ε! λοιπόν ευθαρσώς δηλώνω ότι η πρόταση είναι αυθεντικό δικό μου δημιούργημα, μια έμπνευση σε μια στιγμή που έβλεπα παλαιότερες φωτογραφίες και βίντεο με συναυλίες της Βολιώτικης Χορωδίας, κι αναγάλλιαζε η ψυχή μου μέσα σ’ αυτόν τον τεράστιο πλούτο των ευχάριστων αναμνήσεων…

κυκλο-φ-οριακα 925, 25 Απριλίου 2018

«Και η Άνοιξη ολοένα τους κυρίευε», που λέει και ο Ελύτης στην «Μεγάλη Έξοδο», και συνεχίζει «Σα να μην ήτανε άλλος δρόμος πάνω σ' ολάκερη τη γη για να περάσει η Άνοιξη παρά μονάχα αυτός, και να τον είχαν πάρει αμίλητοι, κοιτάζοντας πολύ μακριά, πέρ' απ' την άκρη της απελπισιάς, τη Γαλήνη που έμελλαν να γίνουν, οι νέοι με τα πρησμένα πόδια που τους έλεγαν αλήτες, και οι άντρες, και οι γυναίκες, και οι λαβωμένοι με τον επίδεσμο και τα δεκανίκια». Αυτό το κείμενο, άσχετο ή σχετικό, «ζει» μέσα μου και αναδύεται κάθε χρόνο μαζί με τις παπαρούνες, τις μαργαρίτες, τα τριαντάφυλλα κι όλο το όργιο χρωμάτων και σχημάτων που συνοδεύει την αναγέννηση της Φύσης. Και το ιδεολογικό και αξιακό του μήνυμα αναγεννάται κι αυτό, για να μπορώ να αντιμετωπίσω τους «Άλλους», που μεταλλάσσονται διαρκώς και όλο ίδιοι μένουν.

Οι αναμνήσεις μας είναι η περιουσία της ψυχής μας.

κυκλο-φ-οριακα 924, 18 Απριλίου 2018

υπεραστικά χρώματα ... κι αρώματα

Χριστός Ανέστη συμπολίτες! Πάσχα το Άγιον με «χειρουργικούς» βομβαρδισμούς στην Συρία – ευτυχώς το Άγιο Φως ήταν εκτός βεληνεκούς – προκειμένου να καταστραφούν «οι δυνατότητες παραγωγής χημικών όπλων» κάτι λίγες ώρες πριν φτάσουν επί τόπου οι διεθνείς ελεγκτές, οι οποίοι ήδη κατέστησαν άχρηστοι, άλλωστε ήταν εξ αρχής, το ξέρουν όλοι άπαντες ότι δεν υπάρχουν χημικά όπλα στην Συρία – όπως δεν υπήρχαν και στο Ιράκ επί Σαντάμ Χουσεΐν. Στο ίδιο έργο θεατές, αγαπητοί μου, μοιραίοι και άβουλοι, να παλεύουμε με όλες τις μικρές μας δυνάμεις να ανακουφίσουμε τον πόνο εκατομμυρίων ανθρώπων που εγκαταλείπουν τις πατρογονικές εστίες τους υπό την θανάσιμη απειλή παραφρόνων «χειρουργών» (ή μήπως σωστότερο θα ήταν, σ’ αυτή την περίπτωση, να ανεβεί ο τόνος στην παραλήγουσα, «χειρούργος», όπως «κακούργος», «ραδιούργος» κλπ.).

Προκηρύχθηκε από τον Δήμο Βόλου «Κυκλοφοριακή Μελέτη υλοποίησης της διαμόρφωσης των οδών Ζάχου και Καραμπατζάκη ως οδών ήπιας κυκλοφορίας» και το ΤΕΕ Μαγνησίας καλά έκανε και ενημέρωσε όλους τους συναδέλφους Μηχανικούς σχετικά, μεταξύ των οποίων και εμένα. Κατόπιν αυτού απάντησα στο ΤΕΕ σεμνά και ταπεινά τα εξής: Συνάδελφοι, ενημερώστε, παρακαλώ, τους συναδέλφους, ενδιαφερόμενους και μη για την προκηρυχθείσα "μελέτη", ότι: 1. Η οδός Καραμπατζάκη είναι χαρακτηρισμένη οδός Ήπιας Κυκλοφορίας από το καλοκαίρι του 1995, ήτοι εδώ και 23 χρόνια. Ο Δήμος Βόλου ΔΕΝ το γνωρίζει αυτό. 2. Βασική αρχή σχεδιασμού για τις οδούς και τις περιοχές Ήπιας Κυκλοφοριάς αποτελεί η ΜΗ ΔΙΑΜΠΕΡΟΤΗΤΑ της κυκλοφορίας. Ο Δήμος Βόλου ΔΕΝ το θέλει αυτό. 3. Είναι ευχής έργον να χαρακτηρισθεί, ύστερα από αποχαρακτηρισμό από Δευτερεύουσα Αρτηρία και ύστερα από πραγματική μελέτη, η οδός Ζάχου ως πραγματική οδός Ήπιας Κυκλοφορίας, παίρνοντας υπόψη και την παραπάνω βασική αρχή. Ο Δήμος Βόλου ΔΕΝ το θέλει αυτό. Κατόπιν αυτών, και επειδή τα λεφτά είναι πολλά, εύχομαι ειλικρινά σε όλους τους συναδέλφους μελετητές "Καλή Επιτυχία" σ' αυτήν την άνευ αντικειμένου μελέτη.

κυκλο-φ-οριακα 923, 4 Απριλίου 2018

σκίτσο του Βαγγέλη Παυλίδη

Καλημέρα συμπολίτες. Μεγάλη Τετάρτη, ολοταχώς βαδίζουμε προς την κορύφωση του Θείου Δράματος και την σωτήρια Ανάσταση. Πάσχα των Ορθοδόξων, Πάσχα των Ελλήνων, σε έναν κόσμο που κυβερνάται, πλέον, από τον απόλυτο παραλογισμό. Όπου ο καθένας απειλεί τον καθένα και κανένας δεν έχει ουσιαστικές συνέπειες γι’ αυτό.

Πάσχα των Ελλήνων με την οργιώδη Άνοιξη, τα κόκκινα αυγά, τις αναστάσιμες λαμπάδες και τα κόκκινα παπουτσάκια, τον οβελία. Και με την σκέψη, αλλά και με την πράξη, μιας και η σκέψη δεν αρκεί σ’ αυτές τις περιπτώσεις, σ’ αυτούς που δεν έχουν, που δεν μπορούν να έχουν αυγά, λαμπάδες, παπουτσάκια, οβελία. Καιρός για μία ακόμη Καλή Πράξη. Και ως Πρόσκοποι που είμαστε θα την πραγματοποιήσουμε και φέτος – ευχόμαστε ολόψυχα να μπορέσετε να την πραγματοποιήσετε κι εσείς την όποια Καλή Πράξη επιθυμεί η ψυχή σας.

Καλή είναι και η πράξη της διάνοιξης του δρόμου στην Άλλη Μεριά, μετά την ολοκλήρωση όλων των γραφειοκρατικών και δικαστικών διαδικασιών, που κράτησαν παραπάνω από είκοσι χρόνια. Άνοιξε, λοιπόν, αυτός ο δρόμος, και τώρα χρειάζεται ακόμη μεγαλύτερη προσοχή και σύνεση από τους αρμόδιους για τους δρόμους. Διότι αυτή η επαρχιακή οδός περνάει μέσα από τον οικισμό της Άλλης Μεριάς. Και περνάει με πολύ φτωχά και επικίνδυνα χαρακτηριστικά (στενότητα, στροφές, φρεάτια, κακό οδόστρωμα), χωρίς καν να υπάρχουν πεζοδρόμια. Όταν ο δρόμος αυτός ανήκε στην αρμοδιότητα της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης κι εγώ υπηρετούσα εκεί, είχε υπάρξει ένα έγγραφο από τον τότε Αντιδήμαρχο του (Καποδιστριακού) Δήμου Πορταριάς (όπου ανήκε η Άλλη Μεριά) κ. Γιάννη Γκουντέλια, που ζητούσε να εξετάσουμε τις δυνατότητες για απαγόρευση διέλευσης βαρέων οχημάτων μέσα από τον οικισμό. Εγώ ως «χειριστής» του θέματος το μελέτησα και εισηγήθηκα χωρίς επιφυλάξεις να ισχύσει μια τέτοια απαγόρευση από τον Περιφερειακό και πάνω, με δυο-τρεις εξαιρέσεις για κάποιες επιχειρήσεις οικοδομικών υλικών, συνεργείων κλπ. που ούτως ή άλλως βρίσκονται εκτός του οικιστικού ιστού. Το θέμα δεν προχώρησε παραπέρα ή παραπάνω, έμεινε εκεί. Εκείνο που είχαμε καταφέρει μαζί με τον Αντιδήμαρχο γι’ αυτόν τον δρόμο ήταν οι δύο διαβάσεις πεζών που, έστω και ξεβαμμένες, υπάρχουν ακόμη και σήμερα, μαζί με την σήμανση για το Σχολείο και τους αναλάμποντες σηματοδότες.

Τώρα, λοιπόν, υπάρχει ο κίνδυνος αυτή η διάνοιξη να αυξήσει τους κυκλοφοριακούς φόρτους σ’ αυτόν τον δρόμο. Είτε σε βαριά είτε και σε «ελαφρά» κυκλοφορία – και τα δύο ενέχουν σοβαρούς κινδύνους. Τώρα με τον Καλλικράτη ο δρόμος ανήκει στην αρμοδιότητα του Δήμου Βόλου και είναι αυτός, ο Δήμος, που πρέπει να φροντίσει ώστε να μην μετατραπεί από ευλογία σε κατάρα.

Προχωρεί και η κατασκευή του κυκλικού κόμβου στην περιοχή των ΚΤΕΛ, του εργοστασίου φωταερίου και του οθωμανικού νεκροταφείου (όλα στο ίδιο σημείο ήταν και είναι, μην μπερδεύεστε…), ταλαιπωρία υπάρχει πάντα όταν γίνεται ένα κυκλοφοριακό έργο με την πόλη σε λειτουργία. Εκείνο που είναι πραγματικά τραγικό είναι αυτές οι μπετόβεργες οι καρφωμένες στην άσφαλτο, που έχουν κάτι κουρέλια κρεμασμένα πάνω τους, κουρέλια που σέρνονται ή ανεμίζουν ανάλογα με τις ορέξεις των επικρατούντων ανέμων. Αυτό το χάλι στα ελληνικά ονομάζεται ό,τι φαντάζεται ο κυρ-Μήτσος ο αρχιμάστορας, ονομάζεται καραγκιοζ-μπερντές!. Σε καμία περίπτωση δεν ονομάζεται «σήμανση εργοταξίου», για την οποία πολύ ωραίες προδιαγραφές εδώ και χρόνια έχουμε στην Ευρωπαϊκή μας Ελλάδα, που τις γράφουμε... Δηλαδή θα το πω ευθέως κι ας νομίσετε εσείς ότι θέλετε: με πειράζει, με ενοχλεί, με ταλαιπωρεί αυτό το αισθητικό χάλι περισσότερο από μια περιπορεία ή ένα μποτιλιάρισμα. Γιατί η περιπορεία και το μποτιλιάρισμα θα τελειώσουν. Το μαύρο μας το χάλι με τα κουρέλια δεν θα τελειώσει ποτέ!

Λέμε όχι στην καύση των σκουπιδιών. Λέμε σε όλους και όλες ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ. Γεια σας.

(δημοσιεύτηκε στην βολιώτικη "Θεσσαλία" την Μ.Τετάρτη 04.04.2018)

To 22ο Χορωδιακό Φεστιβάλ Θρησκευτικής Μουσικής Βόλου

Κείμενο: Χρύσανθος Θαλασσινός

Η Βολιώτικη Χορωδία είναι ένα σωματείο που δρα στον χώρο του Πολιτισμού εδώ και 81 χρόνια, από το 1937, με συνέπεια και επάρκεια, με την υποστήριξη των ίδιων των μελών του και, κατά περίπτωση, κοινωνικών φορέων και επιχειρήσεων του τόπου.

Το περασμένο Σάββατο, 17 Μαρτίου 2018, πραγματοποιήθηκε στον Ι.Ν. Αναλήψεως του Χριστού το 22^ο Χορωδιακό Φεστιβάλ Θρησκευτικής Μουσικής Βόλου με διοργανωτή την Βολιώτικη Χορωδία, υπό την αιγίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος & Αλμυρού.

Ενώπιον πλήθους κόσμου και παρόντων τόσο του Ποιμενάρχη μας κκ. Ιγνατίου, όσο και του Βουλευτή Μαγνησίας κ. Χρήστου Μπουκώρου, ο Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της Βολιώτικης Χορωδίας κ. Χαράλαμπος Σκυργιάννης στην προσφώνησή του αναφέρθηκε συνοπτικά στην 30χρονη ιστορία του Θεσμού αυτού του Φεστιβάλ, που έλαβε χώρα για πρώτη φορά στις 19 & 20 Μαρτίου 1988. Σ’ αυτό το πλαίσιο αναφέρθηκε και στους εμπνευστές-πρωτεργάτες αυτού του εγχειρήματος, τον αείμνηστο Πρόεδρο της Βολιώτικης Χορωδίας Γιάννη Σοφοκλέους, τον τότε καλλιτεχνικό διευθυντή και μαέστρο κ. Βλάση Μαστρογιάννη, τον μέχρι πρότινος Πρόεδρό κ. Αλέξανδρο Δημητρόπουλο, που εκείνη την περίοδο ήταν Αντιπρόεδρος και συν-εμπνευστής του Φεστιβάλ και, πάνω απ’ όλους, στον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο και τότε Ποιμενάρχη μας Χριστόδουλο, που από την πρώτη στιγμή με ενθουσιασμό συνέβαλε στην πραγματοποίηση και στην ευόδωση αυτού του αρχικού οράματος.

Αμέσως μετά ξεκίνησε η πανδαισία των Χορωδιών, με πρώτη την Χορωδία Λαυρίου, που ιδρύθηκε το 1939, με μαέστρο τον εξαιρετικό μουσικό κ. Θεόδωρο Λεμπέση. Μια μεγάλη, τετράφωνη, Ανδρική Χορωδία, από τις λίγες αυτού του είδους που υπάρχουν, πλέον, στην Ελλάδα, με «γεμάτες» φωνές, η οποία εκτέλεσε άψογα εκκλησιαστικούς ύμνους σε μελοποίηση Θεμιστοκλή Πολυκράτη (1863-1926) και Αλεξάνδρου Κατακουζηνού (1824-1892).

Δεύτερος στην σειρά ο Βυζαντινός Χορός του Συνδέσμου Ιεροψαλτών Ι.Μ. Δημητριάδος "Όσιος Ιωάννης ο Κουκουζέλης" με χοράρχη τον Πρωτοψάλτη Δημήτρη Χατζηγεωργίου. Το βυζαντινό μέλος πλημμύρισε τον Ιερό Ναό με ευφρόσυνους ήχους και την ψυχή μας με αγαλλίαση μέσα από τα μελοποιημένα έργα του Άρχοντος Μουσικοδιδάσκαλου της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας κ. Κυριαζή (Ζάχου) Νικολέρη και του αειμνήστου Πρωτοψάλτου Τρύφωνος Γεροπούλου.

Οι εκτελέσεις του τρίτου χορωδιακού σχήματος ήταν μια πολύ ευχάριστη έκπληξη, που ξεκίνησε μάλιστα από τον γυναικωνίτη του Ιερού Ναού! Το φωνητικό σύνολο «de profundis» της Εστίας Πιερίδων Μουσών, υπό την διεύθυνση του ταλαντούχου μαέστρου Ευθύμιου Μαυρίδη και με πιανίστα την κα. Κατερίνα Ελενίδου, απέδωσε έργα του διεθνούς ρεπερτορίου (Kodaly, Aguiar, Tin, W.M.Smith, παραδοσιακό Ισραήλ), με πρωτότυπες μελωδίες και ιδιαίτερο χρώμα, υποδηλώνοντας τους πολλούς και πολυσήμαντους τρόπους έκφρασης της θρησκευτικότητας των συν-ανθρώπων μας πάνω στην γη.

Η Χορωδία του Συλλόγου Μουσικής και Πολιτιστικής Δημιουργίας «Ηδύλη» Σάμου, με μαέστρο τον πολυτάλαντο κ. Γιώργο Κουμαραδιό και πιανίστα την κα. Γεωργία Σεργίου, εκτέλεσε με ζωντάνια και αρμονία ένα ποικίλο ρεπερτόριο τραγουδιών θρησκευτικού περιεχομένου που περιελάμβανε κλασικά έργα μεγάλων συνθετών (J.S.Bach, W.A.Mozart, G.Lomakin, Θ.Πολυκράτη) και νέγρικα spirituals (πνευματικά).

Τελευταία εμφανίστηκε η φιλοξενούσα Βολιώτικη Χορωδία, με μαέστρο την κυρία Στάσα Τζάλλα και πιανίστα τον Κωνσταντίνο Νικολόπουλο. Η δεύτερη ευχάριστη έκπληξη της υπέροχης αυτής βραδιάς ήταν το Παιδικό Τμήμα της Χορωδίας, τα μέλη του οποίου εμφανίστηκαν ντυμένα στα ολόλευκα, και κρατώντας ένα κόκκινο τριαντάφυλλο τραγούδησαν με αγγελικές φωνές τον «Θρύλο» του Τσαϊκόφσκυ, σκορπώντας συγκίνηση στο πυκνό ακροατήριο, που καθηλωμένο παρακολουθούσε την όλη εξέλιξη του μοναδικού αυτού Φεστιβάλ Θρησκευτικής Μουσικής.

Η Βολιώτικη Χορωδία, μελωδική και εκφραστική όπως πάντα, υπό την εμπνευσμένη καθοδήγηση της κυρίας Τζάλλα, ερμήνευσε ένα έργο του Μιχάλη Αδάμη, ένα του Μανώλη Χατζημάρκου (κάνοντας και μια από καιρό οφειλόμενη εκτενή αναφορά στον άνθρωπο και το μεγάλο του έργο) και δύο νέγρικα spirituals.

Το ζεστό χειροκρότημα του κοινού ακολούθησαν δύο εμπνευσμένα λόγια και ευχές για ευλογημένο Άγιο Πάσχα από τον Μητροπολίτη μας κ. Ιγνάτιο και κάπως έτσι το 22^ο Χορωδιακό Φεστιβάλ Θρησκευτικής Μουσικής Βόλου έλαβε τέλος.

Αξίζει έπαινος στην Ιερά Μητρόπολη και προσωπικά στον Μητροπολίτης μας κ. Ιγνάτιο για την στήριξη την οποία σταθερά παρέχει σ’ αυτόν τον πολιτιστικό θεσμό, που επί 30 χρόνια εξελίσσεται με μεγάλη επιτυχία στην πόλη μας. Αξίζουν συγχαρητήρια στα μέλη της Βολιώτικης Χορωδίας, τα οποία διοργάνωσαν με άψογο τρόπο μία ακόμη εκδήλωση, στην μακρά σειρά των εκδηλώσεων που διαχρονικά προσφέρουν στο φιλόμουσο κοινό του Βόλου και της περιοχής. Μία εκδήλωση «σφιχτή», χωρίς κενά, χωρίς πολλά λόγια αλλά με όσα απαιτούνταν παρουσιασμένα με λιτό τρόπο, με ιδιαίτερα καλαίσθητο και πλήρως κατατοπιστικό φυλλάδιο ενημέρωσης θεατών, μια εκδήλωση για την δόξα της μουσικής και δι’ αυτής του Θεού.

Εν αναμονή του 23^ου Φεστιβάλ, σε δύο χρόνια, θερμές ευχές για ευλογημένο Άγιο Πάσχα και Καλή Ανάσταση.

Βόλος 23 Μαρτίου 2018

κυκλο-φ-ορακά 922, 21 Μαρτίου 2018

Η σφαγή της Χίου, Ευγένιος Ντελακρουά

Καλημέρα συμπολίτες. Κατά πρώτον μπήκε και «επισήμως» η Άνοιξη με την εαρινή ισημερία, που συνέβη το απόγευμα της Τρίτης 20 Μαρτίου 2018, ώρα Ελλάδος 18:15. Κατά δεύτερον, η 21^η Μαρτίου τυγχάνει (αν και τίποτε σ’ αυτόν τον μάταιο κόσμο δεν είναι τυχαίο…) η περισσότερο πολύ-εορταστική (sic!) ημέρα του έτους. Εορτάζεται ταυτοχρόνως η Παγκόσμια Ημέρα Ναβρούζ (νέο έτος για τους Ιρανούς), κατά του Ρατσισμού, Δασοπονίας, Ποίησης, για το σύνδρομο Down και Κουκλοθέατρου. Έξι πολύ μεγάλα ζητήματα στην ίδια ημέρα, άγνωστο γιατί, κι εσείς «γιορτάζετε» ότι σας κάνει περισσότερο «κλικ», κατά την κομπιουτερικήν ορολογίαν.

Πάντως το βραβείο κατά του Ρατσισμού απονεμήθηκε χθες επισήμως στον Μητροπολίτη Αμβρόσιο, μετά τον οχετό κατά των ομοφυλοφίλων, για το οποίο και αθωώθηκε πανηγυρικά. Σε απόλυτη αντίθεση ο δικός μας Μητροπολίτης Ιγνάτιος, που συμμετείχε σε εκδήλωση μαζί με μαθητές της Νέας Ιωνίας και ζήτησε «…να αντισταθούμε στον ρατσισμό και σε άσχημες καταστάσεις που έζησε ο κόσμος…».

Κι όσοι αγαπούν ή θεραπεύουν την Ποίηση γιόρτασαν επίσης, κυρίως στα μέσα κοινωνικής απομόνωσης του διαδικτύου…

Εμείς συμβάλαμε σε όλα αυτά τα ωραία με το 22^ο Χορωδιακό Φεστιβάλ Θρησκευτικής Μουσικής, και όσοι ήλθατε στον Ι.Ν. Αναλήψεως το βράδυ του Σαββάτου ελπίζω να μείνατε ικανοποιημένοι. Όσοι πάλι ήταν «δι΄ ευλόγους αιτίας απολειφθέντες» ας περιμένουν δύο χρόνια, το 2020 θα είμαστε πάλι εκεί.

Προς ώρας πάμε μια βόλτα σε μερικά κυκλοφοριακά γεγονότα της πόλης.

Αυξάνονται και πληθύνονται οι τηλεπικοινωνιακές καμπίνες (υπαίθριοι κατανεμητές λέγονται επισήμως) στα έρμα τα πεζοδρόμια του Βόλου. Εμείς το επισημάναμε στα κυκλο-φ-οριακα 916, στις 31.01.2018, ζητήσαμε να μάθουμε αν και ποιος χορηγεί άδειες γι’ αυτές τις τοποθετήσεις, κανείς, φυσικά, δεν απάντησε. Κάποτε υπήρχε μια Επιτροπή Αρχιτεκτονικού Ελέγχου που γνωμάτευε και ένας Δήμος που αδειοδοτούσε κάθε κατασκευή στον δημόσιο χώρο, π.χ. τα στέγαστρα στις στάσεις του Αστικού ΚΤΕΛ, τους τηλεφωνικούς θαλάμους, κάποια διαφημιστικά πλαίσια και άλλα σχετικά. Θυμάμαι και μεγάλες «μάχες» των Αρχιτεκτόνων όταν ήρθε το φυσικό αέριο και ήθελε να τοποθετεί τους μετρητές του στο πεζοδρόμιο, έξω από την θέσφατη οικοδομική γραμμή. Τώρα τι γίνεται; Πού είναι, έστω, οι κάποτε πολύ δραστήριοι έγκριτοι Αρχιτέκτονες-Πολεοδόμοι της πόλης (απ’ αλλού δεν περιμένω κάτι…) Όλα ωραία και στο βάθος κήπος; Και στο τέλος θα έχουμε τηλέφωνα και δεν θα έχουμε πεζοδρόμια να περπατήσουμε; Είμαστε πράγματι μια απίστευτη κοινωνία…

Αυτή την στιγμή το από κυκλοφοριακής άποψης πιο χάλια σημείο στο Πολεοδομικό Συγκρότημα είναι το σύμπλεγμα διασταυρώσεων Ζάχου-Φερών-Παπαδιαμάντη-Καραμπατζάκη-Αλαμάνας-Φιλαδελφείας, παρέα με τις σιδηροδρομικές μπάρες. Το σημείο ήταν ανέκαθεν, από τότε που διανοίχθηκε η συνέχεια της οδού Ζάχου, τον Μάρτιο του 2005, ιδιαίτερα δύσκολο, λόγω και της οδού Φερών που συμβάλλει στην οδό Ζάχου ελάχιστα πριν το φανάρι και την μπάρα, Τώρα, με την χαζομάρα της καταστροφής της νησίδας Καραμπατζάκη-Φιλαδελφείας και με την άμεση αριστερή στροφή (Θεός φυλάξοι…) από Παπαδιαμάντη προς Αλαμάνας, που απαιτεί πρόσθετους «κόκκινους» χρόνους στα υπόλοιπα φανάρια, το θέμα ήρθε κι έδεσε. Και διερωτώμαι, συμπολίτες: οι απαιτήσαντες την καταστροφή εκείνης της καημένης νησίδας είναι ικανοποιημένοι από το κυκλοφοριακό αποτέλεσμα;

Ταυτοχρόνως, βεβαίως, στις αρτηρίες του κεντρικού ιστού της πόλης οι (παράνομες) στάσεις και σταθμεύσεις αυξάνονται ολοταχώς καθώς ολοταχώς αυξάνονται οι παρόδιες εξυπηρετήσεις και οι «ενάντια στην κρίση» επιχειρήσεις πώλησης καφέδων και συναφών «snacks» (που λέμε κι εμείς οι αγγλομαθείς…). Π.χ. στην Ελ.Βενιζέλου, από Αναλήψεως και κάτω πριν έναν χρόνο είχαμε μηδέν, τώρα μετράω τρία, στην Δημητριάδος έχω χάσει προ πολλού το μέτρημα Στην Αναλήψεως παρόμοια συμβαίνουν, πολύ άσχημη είναι η κατάσταση στην πρόσβαση στην οδό Ιωλκού/Ελ.Βενιζέλου με κατεύθυνση από Παγασών προς Άναυρο, κλπ. κλπ.

Τέλος. Την σημαία μην ξεχάσετε. Γεια σας.
(δημοσιεύτηκε στην βολιώτικη "Θεσσαλία" την Πέμπτη 22.03.2018)

κυκλο-φ-οριακα 921, 14 Μαρτίου 2018

Με ένα ωραίο κάλεσμα θα ξεκινήσουμε σήμερα καλοί μου συμπολίτες. Η Βολιώτικη Χορωδία σας προσκαλεί το ερχόμενο Σάββατο 17 Μαρτίου ώρα 19:00 στον Ιερό Ναό Αναλήψεως του Χριστού, στον Βόλο, να απολαύσετε το 22^ο Χορωδιακό Φεστιβάλ Θρησκευτικής Μουσικής, υπό την αιγίδα της Ιεράς Μητρόπολης Δημητριάδος & Αλμυρού. Η παρακείμενη αφίσα τα λέει όλα: τέσσερις χορωδίες ενηλίκων, μία παιδική κι ένας βυζαντινός χορός ιεροψαλτών αποτελούν εγγύηση για μια βραδιά πνευματικής ανάτασης, εν όψει και του επερχομένου Πάσχατος.

Μια βραδιά μακριά από οπλοφόρους των γηπέδων, των συνόρων, της νύχτας και της μέρας, χωρίς μπρατσαράδες επιζώντες, καλλίγραμμες σταροχορεύτριες, ευέξαπτους μάγειρες, μακριά από τα πάθη της εκάστοτε πολυβασανισμένης τουρκαλίδος (όπως έλεγε κάποτε και μία πολύ γνωστή αοιδός) – με μία κουβέντα μακριά από το καθημερινό χαζοκούτι, που όσο περνάει ο καιρός όλο και πιο «χαζό» γίνεται. Μια βραδιά κοντά στον Θεό, μέσα στον Οίκο του, μαζί με ανθρώπους από τις τέσσερις γωνιές της Ελλάδας (Λαύριο, Σάμος, Κατερίνη, Βόλος), που με την φωνή τους (ο ανθρώπινος λαιμός με τις φωνητικές χορδές είναι το τελειότερο μουσικό όργανο που υπάρχει) υμνούν την Δημιουργία και δοξάζουν το όνομα του Δημιουργού στον αιώνα των αιώνων.

Όπως έχουμε ξαναπεί, συμβαίνουν και ωραία γεγονότα σ’ αυτή την πόλη, αυτό το Φεστιβάλ π.χ. γίνεται εδώ και 30 χρόνια, πάει να πει ξεκίνησε το 1988, πολύ πριν ο Βόλος εξελιχθεί σε Μονακό – και φυσικά δεν είναι το μοναδικό ωραίο γεγονός, εμείς αυτό έχουμε, αυτό προβάλλουμε σήμερα. Όμως είναι δεκάδες, αν όχι εκατοντάδες, οι φορείς, τα σωματεία, οι σύλλογοι, οι άνθρωποι που παράγουν καθημερινά πολιτισμό, με μόχθο ατέλειωτο και με πολλές θυσίες προσωπικές σε τούτη την πόλη. Επειδή ο Πολιτισμός είναι τρόπος ζωής.

κυκλο-φ-οριακα 920, 7 Μαρτίου 2018

Χάρτης Μπολώτα, 1961

Πολύ καλημέρα σας, αγαπητοί συμπολίτες. Ηρεμεί, καθώς φαίνεται, ο καιρός, να ηρεμήσει και το Πήλιο μας. Τρόπος του λέγειν, δηλαδή, να ηρεμήσει γιατί αυτή η ιστορία των φυσικών καταστροφών στο αγαπημένο μας βουνό δεν φαίνεται να έχει τέλος. Κι ήρθε και ο καλός κύριος Υπουργός σε τούτα τα μέρη να πουλήσει, κατά πώς φαίνεται, «μαγκιά». Ποιος ξέρει το Πήλιο καλύτερα από τους Πηλιορείτες; Καλύτερα από τους ανθρώπους της ανέκαθεν και πάντα Νομαρχίας, όποιο όνομα κι αν της δώσουν οι διάφορες κατά καιρούς πολιτικές. Δεν χρειάζονται αυτά, δεν βοηθούν κανέναν, οι «μαγκιές» δεν περνάνε σ’ αυτό το βουνό, όποιος θέλει να βοηθήσει βοηθάει.

Τώρα θα μου πείτε «μόνο ο κ. Υπουργός το παίζει μάγκας στην γειτονιά μας;», όχι βέβαια, έχουμε κι άλλους, επίσης μη-ντόπιους, που έχουν έρθει να μας ταΐσουν κουτόχορτο, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία, που θα την πούμε μιαν άλλη φορά – όπως λένε και στα παραμύθια…

Και οι φυσικές καταστροφές είναι, δυστυχώς, σύνηθες φαινόμενο στην γειτονιά μας. Θυμάμαι την νεροποντή στην Ζαγορά τον Νοέμβριο 1986, που κόντεψε να κατεβάσει όλο το χωριό στη θάλασσα. Είχαμε πάει τότε μια ομάδα από την Οικολογική Κίνηση Βόλου μια-δυο μέρες μετά τον χαμό, κατεβήκαμε και στο Χορευτό όπου βρήκαμε απίστευτες ποσότητες ξύλων κάθε μεγέθους στην παραλία, έχω αρκετά slides από εκείνη την εξόρμηση κι όποιος ενδιαφέρεται να καταλάβει τι σημαίνει καταστροφή ας επικοινωνήσει μαζί μου. Βέβαια τότε δεν υπήρχε ίντερνετ, δεν υπήρχε φατσοβιβλίο να γεμίσει με φωτογραφίες τραβηγμένες με τα κινητά και ίσως (ίσως, λέω, και δεν υπονοώ απολύτως τίποτε συγκεκριμένο) κάποιοι να νομίζουν ότι μόνο τώρα συμβαίνουν τέτοια πράγματα. Ακολούθησε, στην δεκαετία του ’90 (κι αν έχει κάποιος ακριβή ημερομηνία ας με ενημερώσει) η μεγάλη κατολίσθηση στο ρέμα της Μαυρούτσας όπου χρειάστηκαν εβδομάδες μέχρι να απομακρυνθούν τα χώματα και χρόνια μέχρι να γίνει το έργο αντιστήριξης. Απρίλιος 2011, η ακόμη μεγαλύτερη κατολίσθηση στο Ξουρίχτι, αποκαταστάθηκε πλήρως τον Σεπτέμβριο 2017! Η μεγάλη ζημιά στο λιμάνι του Αη Γιάννη είναι εκεί από το 2009 και φέτος έγινε ακόμη μεγαλύτερη, μαζί με τον παραλιακό δρόμο. Φέτος εκείνο που είναι μία, ας πούμε, ιδιαιτερότητα είναι οι πολλές ρωγμές σε πολλά σπίτια, πράγμα που δηλώνει σοβαρή διαταραχή των εδαφών. Σ’ αυτό το γεγονός, κατά την ταπεινή μας γνώμη, πρέπει να πέσει το μέγιστο βάρος των ερευνών, των μελετών και των αναγκαίων επεμβάσεων. Χωρίς αναίτιες διαμάχες και ανώφελους (προεκλογικούς μήπως;;) διαγκωνισμούς.

Κατασκευάζεται ο κυκλικός κόμβος στα Παλιά, στο «Φωταέριο». Κι όπως έχω ξαναγράψει, στο σημείο υπήρχε και παλαιότερα κυκλικός κόμβος. Ψάχνω για φωτογραφία, δεν βρίσκω τίποτε. Και, με την βοήθεια κάποιων φίλων στο διαδίκτυο, ανασύρω από το υπόγειο τον παλιό χάρτη του Βόλου, σε κλίμακα 1:5000, που συντάχθηκε από τον Νικόλαο Μπολώτα το 1961. Στην φωτογραφία βλέπετε ένα απόσπασμα του ιστορικού αυτού χάρτη (που δυστυχώς δεν είναι σε πολύ καλή κατάσταση), όπου φαίνονται δύο (2) κυκλικοί κόμβοι: ένας στα Παλιά κι ένας στην διασταύρωση 2ας Νοεμβρίου/Βασιλέως Κωνσταντίνου, που το 1975 μετονομάστηκε σε οδό Δημητριάδος (καθώς γράφει ο εξαίρετος δάσκαλος Δημήτρης Κωνσταντάρας-Σταθαράς στο εξαίρετο πόνημά του «Δρομο-λόγιο του Δήμου Βόλου»), δηλαδή μπροστά στο σημερινό Δημαρχείο, το οποίο το 1961 δεν υπήρχε, αφού κτίστηκε το 1970 σε σχέδια του μεγάλου Αρχιτέκτονα Δημήτρη Πηκιώνη. Αυτά. Για να μη νομίζουν οι κάποιοι μη-ντόπιοι ότι φτιάχνουν τώρα τον Βόλο και ποιος ξέρει τι! Και οι λόγοι που αυτοί οι κυκλικοί κόμβοι χαλάστηκαν και αντικαταστάθηκαν στην συνέχεια από κόμβους με φωτεινή σηματοδότηση δεν μας είναι γνωστοί. Απλώς, ελπίζουμε να μην χρειαστεί να τους ξανα-επικαλεστεί (αυτούς τους λόγους…) κάποια επόμενη Δημοτική Αρχή.

Σας αγαπώ πολύ. Γεια σας.

(δημοσιεύτηκε στην βολιώτικη "Θεσσαλία" την Τετάρτη 07.03.2018)