.jpg)
Βόμβες ξανά! Βόμβες, πύραυλοι, drones. Γι’ αυτό το τελευταίο, που τον τελευταίο καιρό έχει εισβάλει στην ζωή μας και μας ζαλίζει διαρκώς, είπα να ψάξω να καταλάβω τι σημαίνει, βρε αδερφέ. Και φυσικά βρήκα, σε ένα εξαιρετικό και πολύ εύχρηστο διαδικτυακό λεξικό ονόματι Wordreference. Drone, λοιπόν, όπως κατά κόρον συμβαίνει σ’ αυτήν την πάμφτωχη αγγλοαμερικάνικη γλώσσα, είναι και ρήμα και ουσιαστικό με πολλές ερμηνείες. Ως ρήμα I drone σημαίνει βουίζω, παράγω βόμβο, αλλά και φλυαρώ, μακρηγορώ, λέω κάτι ανιαρό. Ως ουσιαστικό the drone είναι το βουητό, ο βόμβος αλλά και ο κηφήνας (η αρσενική μέλισσα!) και ο χαραμοφάης, ο δούλος, ο υποτακτικός. Μετά από όλα αυτά τα υπέροχα προέκυψε να αποκαλούν έτσι και το μη επανδρωμένο αεροσκάφος, το οποίο «επισήμως» ονομάζεται UAV, Unmanned Aerial Vehicle. Καταλάβαμε; Πάμε παρακάτω.
Πόλεμος ξανά. Και λέω, αγαπητοί φίλοι,
τόσα χρόνια αυτός ο αμερικανικός λαός, αυτό το θαύμα (ή μήπως το λάθος;) της
φύσης, που ούτε καν στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο δεν θα κέρδιζε αν δεν
έριχνε τις πυρηνικές βόμβες στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, δεν έχει μάθει
τίποτε από τις αλλεπάλληλες μετέπειτα ήττες στην Κορέα, στο Βιετνάμ,
στο Αφγανιστάν, στον Περσικό Κόλπο, στο Ιράκ, ακόμα και στην Ουκρανία (σε
διπλωματικό επίπεδο); Γεμάτα τα νεκροταφεία με «ήρωες», με σκληρούς μάγκες
πεζοναύτες, που με τα φλογοβόλα έψηναν βιετναμεζάκια και με τις ριπές θέριζαν
αφγανάκια. Κι ύστερα; Όσοι δεν επέστρεφαν «θριαμβευτικά» μέσα σε κάσες σκεπασμένες
με την αστερόεσσα επέστρεφαν με κομμένα χέρια και πόδια, πήχτρα στα ναρκωτικά,
με κατεστραμμένες ζωές, αδύναμοι να δημιουργήσουν κάτι καλό. Και τι άφηναν πίσω
τους; Λαούς που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, που μας αρέσει ή δεν μας αρέσει,
αυτό-διαχειρίζονται την δική τους ύπαρξη, χωρίς έξωθεν παρεμβάσεις από
αμερικανούς «σωτήρες». Και οι μόνοι ωφελημένοι ήταν πάντα οι κατασκευαστές και
οι έμποροι των όπλων. Πάντα και παντού, τα γεράκια πίσω απ’ τα
γεράκια του ιδιότυπου αμερικάνικου κοινοβουλευτισμού. Χρόνια ατέλειωτα μετά την
δολοφονία του Τζων Κένεντυ εκλέγει αυτός ο λαός τον ένα
χειρότερο από τον άλλο για κυβερνήτη και του δίνει όλο και περισσότερες εξουσίες – χώρια από
αυτές που ο καθένας παίρνει με το έτσι θέλω, μόνος του.
Πόλεμος. Όλο και χειρότερα πάει
αυτός ο κόσμος, οι αρμάδες και οι πύραυλοι είναι, πλέον, καθημερινά παιχνιδάκια
κι εμείς, για την ώρα, το τονίζω, για την ώρα, αφού ο «Κίμων» σπεύδει, θεατές
στο ίδιο έργο – σιχάθηκα…
Στο ίδιο έργο θεατές και στην πόλη μας, στην
πόλη των αποτυπωμάτων. Το καινούργιο «αποτύπωμα» λέγεται Πανθεσσαλικό Στάδιο
και έσπευσε σύσσωμη η κυβερνώσα παράταξη με τα γνωστά εξαρτήματα (για να μη
νομίζετε ότι υπάρχουν, τάχα, διαφωνίες…) να πανηγυρίσει για το μελλούμενο «στολίδι».
Και για όλες τις άλλες αθλητικές εγκαταστάσεις Βόλου και Νέας Ιωνίας τσιμουδιά,
αρκεί το Πανθεσσαλικό να χωράει 20.000 ΑΕΚτζήδες και να επιτευχθεί το
σπουδαιότατον γεγονός ενός ευρωπαϊκού (με όλα τα παρελκόμενα της Ευρώπης, Ισραήλ,
Ατζερμπαϊτζάν, Μαρόκο…) πρωταθλήματος Κ23 το 2029. Φοβερός και τρομερός στόχος,
δε λέω. Το να κολυμπάνε περισσότερα από 1.000 παιδιά κάθε μέρα σε δυο από τα κάποτε
καλύτερα κολυμβητήρια στην Ελλάδα (που κάποιοι άλλοι κατασκεύασαν και
λειτούργησαν με αγώνα εξ αρχής και ονόμασαν «Βασίλης Πολύμερος», «Ιάσων
Ζηργάνος», «Γιάννης Αντωνόπουλος» (ακούω κόκκαλα να τρίζουν…)) τα οποία σήμερα απαξιώνονται ή να παίζουν άλλα τόσα
παιδιά και ενήλικες μπάλα σε ένα ωραίο και ασφαλές Εθνικό Αθλητικό Κέντρο, που
δικαίως ονομάστηκε «Τάκης Συνετόπουλος», προφανέστατα δεν αποτελούν αποτύπωμα
και άρα δεν ενδιαφέρουν μήτε τα κυβερνητικά μήτε τα τοπικά στελέχη. Άλλα είναι
τα ενδια-φέροντα…
Το περασμένο Σάββατο προσγειώθηκαν στην Ελλάδα, προερχόμενοι εκ Μονάχου
Γερμανίας, η κόρη, ο γαμπρός και ο εγγονός ούτε 5 μηνών. Τους έφερα από την
Θεσσαλονίκη στον Βόλο (η Νέα Αγχίαλος κάποτε συνδεόταν, τώρα ούτε κι αυτό)
εγκαταστάθηκαν, και Κυριακή πρωί είπαν να βγουν στον ωραίο καιρό με το καρότσι
βόλτα. Είδαν κι έπαθαν μέχρι να φτάσουν στην
κατάμεστη από ΑΕΚτζήδες παραλία. Είδαν κι έπαθαν και τραγουδούσαν «δεν έχει
δρόμο να διαβώ / σοκάκι να περάσω / γωνιά να μη σε θυμηθώ / ημέρα να μην κλάψω»
καθώς πάλευαν με απίστευτα πεζοδρόμια (τρόπος του λέγειν…), παρκαρισμένα
οχήματα στις λιγοστές ράμπες ΑΜεΑ, λακουβιασμένα οδοστρώματα και τα τρία κακά
της μοίρας μας, καθ’ όσον όοοολα αυτά δεν αποτελούν αποτυπώματα. Αμέσως
θυμήθηκα το δικό μου «σοκ», Σεπτέμβριος 1990, όταν έβγαλα κι εγώ το πρώτο μου
παιδί, την σημερινή μητέρα, βόλτα με το καροτσάκι. Σεπτέμβριος
1990, 35 χρόνια πριν και σχεδόν τίποτε δεν έχει αλλάξει. Θυμήθηκα επίσης ότι ήμουν ο πρώτος
Βολιώτης (δεν υπερβάλλω, ούτε αυτοπροβάλλομαι, είναι πολύ αργά και για τα δυο…)
που μίλησε για ράμπες πρόσβασης για τα ΑΜεΑ. Μίλησα πολλές φορές στον Δήμαρχο
που ανέλαβε από 01.01.1991 (ήμουν και υποψήφιος στις εκλογές 14.10.1990) ήταν
ανοιχτό μυαλό, πείστηκε, κι έτσι κατασκευάστηκαν οι τέσσερεις πρώτες ράμπες
στον Βόλο, 2 Ερμού με Κ.Καρτάλη και 2 Ερμού με Ελ.Βενιζέλου. Ύστερα έγιναν κι
άλλες πολλές, άλλες σωστές κι άλλες λάθος, έβγαλαν και τα Υπουργεία
συγκεκριμένες οδηγίες, κάπως συμμορφώθηκαν οι Δήμοι. Εκείνοι που δεν πρόκειται
ποτέ να συμμορφωθούν είναι οι Έλληνες οδηγοί, είμαι βέβαιος περί αυτού. Για να
επανέλθω, δεν ξέρω πώς «την παλεύουν», τι αγώνα κάνουν οι εκατοντάδες (ή μήπως
χιλιάδες;) γονείς αυτής της πόλης με παιδικά καροτσάκια κάθε μέρα,
όλη μέρα στις επικρατούσες τραγικές συνθήκες κίνησης.
Διότι για εμάς αποτύπωμα είναι μόνο η οδός Δημητριάδος, η βιτρίνα. Εκεί που ο Δήμος «επενδύει»
ενώ σε όλη την υπόλοιπη πόλη υπεύθυνοι και υπόλογοι
«επενδυτές» είναι οι παρόδιοι ιδιώτες.
Σας αγαπώ αντιστικτικώς, γεια σας!
Στην φωτογραφία, 02.08.2018, ένας πολύ οργανωμένος
ψαράς στην παραλία μας. Και το πλοίο φεύγει… (E la nave va).
δημοσιεύτηκε στην καθημερινή βολιώτικη εφημερίδα "Μαγνησία" (στην 2η σελίδα) την Τετάρτη 04.03.2026, αρ.φύλλου 4591.
