Πέρασε κι εκείνη η Παγκόσμια
Ημέρα Περιβάλλοντος, κι εγώ θυμήθηκα την ίδρυση της Οικολογικής
Κίνησης Βόλου τον Φεβρουάριο 1986. Παρόντες είμαστε όλοι, ευτυχώς, τα πέντε ιδρυτικά
μέλη βρισκόμαστε πάντα εδώ, στον Βόλο, και οι περισσότεροι-περισσότερες από τα
μέλη επίσης. Ήταν μία από τις πρώτες Κινήσεις αυτού του είδους στην Ελλάδα,
έγραψε Ιστορία, έφτιαξε δεσμούς και οι παρακαταθήκες της εξακολουθούν να
γαλουχούν, όσο κι αν αυτό ακούγεται «παράξενα» στην σημερινή εποχή των
τεράτων…
Ξεκίνησε και η φετινή, 11η
στη σειρά, Ναυτική Εβδομάδα, που διοργανώνεται από την «Μαγνήτων Κιβωτό», με
την υποστήριξη κι άλλων φορέων, φέτος αφιερωμένη στα 200 χρόνια του Μεσολογγιού.
Παρόντες στην έναρξη άπαντες, καιρό είχα, προσωπικά και δια ζώσης, να δω όλο αυτό
το πλήθος μαζεμένο – κι η κοπέλα στη σκηνή να τραγουδάει «χαράματα επήρα του
ήλιου το δρόμο / κρεμώντας τη λύρα τη δίκαιη στον ώμο / κι απ’ όπου χαράζει /
ως όπου βυθά / τα μάτια μου δεν είδαν τόπον ενδοξότερον από τούτο τ’ αλωνάκι»
κι εγώ να σκέφτομαι άραγε μας βλέπει από καμιά μεριά ο Διονύσιος σε τούτο το προαύλιο;
Πολύ δύσκολη έχει γίνει,
πλέον, η κυκλοφορία στην μικρή-μεγάλη μας πόλη. Ανεξάρτητα από οπτικές
ίνες κι από πολυκατοικίες – αλήθεια, αυτές τις πολυκατοικίες, που κατά δεκάδες ανεγείρονται
σε όλες τις γειτονιές, ξέρουμε ποιοι τις αγοράζουν; – το να κινείται επωχούμενος
κανείς στους δρόμους έχει γίνει πολύ επικίνδυνο. Ένας βασικός παράγοντας
κινδύνου είναι τα χιλιάδες μηχανάκια, με όλων των ειδών τους αναβάτες. Δεύτερος
παράγοντας η ορατότητα στις άπειρες διασταυρώσεις του οδικού δικτύου. Τρίτος
παράγοντας η άθλια γενικά και πανταχού κατάσταση των οδοστρωμάτων. Φυσικά τα
ποδήλατα έχουν εξαφανιστεί και τα πρόσφατα ηλεκτρικά μαθαίνω ότι «δεν παν πολύ
καλά», αντίθετα τα πατίνια διαπρέπουν, είχαμε τα κίτρινα, προστέθηκαν τα
πράσινα, τώρα και κόκκινα και κανείς δεν μας λέει τίνος είναι όλα αυτά. Αι
Αρχαί αναμένουν το επόμενο θανατηφόρο δυστύχημα για να θρηνήσουν και να
διατυμπανίσουν, όπως κάνουν συνήθως, τα μέτρα που θα λάβουν – μόνο προχθές, την απίστευτη
αύξηση στους μισθούς των μητροπολιτών την πέρασαν «σβηστή»…
Ξέρει αυτή την ώρα κανείς
εκεί στο Δημαρχείο τον αριθμό των οχημάτων και την σύνθεση της κυκλοφορίας στους
δρόμους του Πολεοδομικού Συγκροτήματος; Ξέρει πόσοι είναι οι «τροφοδιανομείς»
που κατακλύζουν εν στάσει την Ιάσονος και εν κινήσει τα πάντα όλα;
Παρεμπιπτόντως, για την οδό Ιάσονος ξαναγράψαμε τις προάλλες, φαντάζομαι ότι το
Αστικό ΚΤΕΛ χαμογέλασε ειρωνικά και απλώς προσπέρασε (κυριολεκτικά) τα δεκάδες
μηχανάκια πάνω στο πράσινο χαλί.
Για την ορατότητα στις
διασταυρώσεις δεν έχω να πω τίποτε πια, μετά από 30τόσα χρόνια στου κουφού την πόρτα
(παρ’ την και φύγε, λέει μια παραλλαγή…). Κάποτε είχα κάνει και κάποιες
απόπειρες, κι επειδή (ποτέ για τέτοια έργα) δεν έφταναν τα λεφτά είχαμε
εφαρμόσει (κι εκεί…) κορύνες για να κρατήσουμε ελεύθερες τις γωνίες ορατότητας.
Όσοι κινούνταν φχαριστήθηκαν, όσοι (δεν) πάρκαραν δυσαρεστήθηκαν, φυσικά κέρδισαν
οι δεύτεροι – το ίδιο κι απαράλλαχτο έγινε και με τις κορύνες στους άξονες τον
δρόμων, σήμερα είμαστε πάρα πολύ ευχαριστημένοι με τους τρεις-τέσσερις
κυκλικούς κόμβους, παρκάρουμε ελεύθερα όπου θέλουμε. Και τώρα που μου ξανάρθαν
στο μυαλό όλα αυτά θυμήθηκα και τα παιδιά του Συνεργείου του Τμήματος
Κυκλοφοριακού Σχεδιασμού (μετέπειτα Βιώσιμης Κινητικότητας) τον Νίκο, τον Φώτη,
τον Γιώργο, όλοι συνταξιούχοι ήδη και τελευταίον τον Ηλία, που ακόμη παλεύει,
είχαν βιδώσει με τα χέρια τους στην άσφαλτο χιλιάδες κορύνες, απ’ τα χαράματα
ως το νύχτωμα, αδιαμαρτύρητα – καλά να είναι όπου κι αν
βρίσκονται.
Είπε κάποτε ο άλλος Διονύσιος,
ο Σαββόπουλος «Πολλά ήταν τα ψέματα που είπαμε ως εδώ / ας πούμε και μια
αλήθεια κι ας πέσει στο γιαλό / ο κόσμος είναι ζόρικος κι εμείς ασθενικοί / και
ό,τι πούμε το παίρνει η βουή», εδώ Βόλος, πόλη των
ψεμάτων, ποίαν άλλην χρείαν έχομεν μαρτύρων;
Σας αγαπώ διαξιφιστικώς,
γεια σας! Στην φωτογραφία η πολυκυπελλούχος ομάδα των ιστιοπλόων του Ναυτικού
Ομίλου Βόλου 1969, τουλάχιστον τρεις συμμαθητές, ένας εκ των οποίων οριστικά
απών…
.jpg)